مناظره خلافت و احاديث اهل تسنن

مناظره خلافت و احاديث اهل تسنن
مشخصات كتاب:
عنوان و نام پديدآور : مناظره خلافت و احاديث اهل تسنن/ محمد بابويهي تهراني.
كتابي است علمي ، ديني، اعتقادي، تاريخي،ادبي
مشخصات نشر : مشهد: محمد بابويهي تهراني، ۱۳74.
مشخصات ظاهري : 1074ص.
موضوع : ملازاده، عبدالرحيم-- مناظره ها.
موضوع : امامت -- دفاعيه ها و رديه ها
موضوع : خلافت -- دفاعيه ها و رديه ها
رده بندي ديويي : ۲۹۷/۴۱۷
رده بندي كنگره : BP۲۱۲/۵/م۷۸۴ ۱۳۸۹
وضعيت فهرست نويسي : فيپا
ص : 1

عناوين اصلي كتاب شامل:
سفري بسوي مشهد؛ اكثر ملل جهان اديان و مذاهب ايشان تقليديست نه تحقيقي؛ آيا متفكران جهان مي توانند قوانين جامعي كه ضامن سعادت بشر باشد تأسيس كنند؟؛ بشر نيازمند به قوانيني است كه متعهّد سعادت ابدي او باشد؛ اگر اختلافي ميان مسلمين نمي بود نياز به تحقيق در مذاهب نداشتند؛ مباحث آينده متعّهد است كه چهار مشكل را حل كند؛ رحلت پيغمبر و سر گير شدن اختلاف ميان مسلمين؛ سبب اختلاف بدعت گذاري اصحاب؛ حادثه روز پنج شنبه، جلوگيري عمر از كتابت پيغمبر(ص)؛ ملاقات آقاي نوبختي با همشهري خود شيخ محمد نصرت آبادي؛ نهي كردن دانشمند سنّي نصرت آبادي را از بحث با شيعه؛ تاييد ضمني استاد فرقه شيعه را؛ افكار وحشت زايي كه نصرت آبادي را مضطرب نموده؛ شركت شيخ محمد نصرت آبادي در مجلس بحث به جستجوي از مذهب حق؛ درگيري نصرت آبادي با استادش درباره احاديث پيشين؛ قرآن به تنهايي رفع اختلاف نمي كند؛ افتراق امّت به هفتاد و سه فرقه؛ قرآن و عترت عديل يك ديگرند و احاديث ثقلين؛ محمد فؤاد عبدالباقي خيانت عمر را تأويل مي كند؛ چون كتابت صورت نگرفت پس بايستي جميع امت در ضلالت افتاده و پيغمبر تارك وظيفه باشد؛ چرا پيغمبر(ص) مقاومت نكرد و كتابت را انجام نداد؟؛ كتابت چه زياني براي عمر داشته كه از آن جلوگيري نمود؟؛ احاديث ثقلين و دو نكته ارزنده و تأييد آن ها مذهب تشيّع را؛ اين گفتار عمر سرّ جلوگيري از كتابت را فاش مي كند؛ هر قدر عمر به گفتارش اضافه مي كند به فضاحت خود مي افزايد؛ شناساندن هفت نفر از صحابه به ضميمه عايشه؛ ابابكر و پاره اي از رفتار او را بشناسيد؛ اگر قرآن، هيچ چيزي را فروگزار نكرده پس چرا جميع احكام را متكفل نيست؛ آن چه را پيغمبر مي گويد همه را از قرآن گرفته است؛ همان طوري كه امّت نيازمند به قرآنند، محتاج به احاديث پيغمبرند؛ انكار احاديث قطعي مساوي با انكار وحي است؛ عمر و پاره اي از رفتار او را بشناسيد؛ عمر و مانع شدن او از اعلام رحلت پيغمبر(ص)؛ جلوگيري عمر از نقل حديث پيغمبر(ص) و زدن بعضي از ناقلين و بازداشت برخي از راويان و سوزاندن كتبي از آنان؛ آثاري كه اين اعمال عمر در بين مسلمين جهان به جاي گذارده؛ عثمان و نمونه اي از اعمال او و جلوگيري از نقل حديث؛ معاويه و شراب خواري او و نمونه اي از ديگر اعمالش؛ پنجم : طلحه بن عبيدالله را بشناسيد؛ زبير را بشناسيد؛ طلحه و زبير از قاتلين عثمانند؛ هفتم: خالد بن وليد را بشناسيد؛ خالد و كشتن مسلمانان؛ احاديث جعلي درباره خالد؛ كشتن خالد مالك بن نويره و زناي با زوجه او؛ دفاع نارواي «هيكل» از خالد و ابابكر؛ هشتم عايشه؛ عايشه و هتك حريم خود؛ عايشه و تشكيل جنگ جمل؛ مخالفت عايشه(رض) با علي بن ابيطالب؛ نامه ام سلمه به عايشه و سرزنش به او؛ جواب عائشه؛ عايشه و دشمني او با عثمان و خون خواهي او؛ باز ابن ابي الحديد در همان كتاب و همان صفحه مي نويسد؛ عايشه و تحريك او امّ سلمه را براي خروج و نصيحت كردن ام سلمه او را؛ باز از قول ابن ابي الحديد؛ ورود عايشه و طلحه و زبير به بصره و اعتراض اهالي به خروج آنان؛ صف آرايي طرفين براي جنگ؛ موعظه كردن علي بن ابي طالب(ع)، طلحه و زبير را؛ پيغمبر(ص) و اعلام خطر به عايشه؛ عايشه و رفتارهاي ناپسنديده؛ صحابي بودن علّت ايمان نمي شود؛ ايمان و ركن هاي سه گانه آن؛ گروهي از صحابه منافق بودند؛ درون منافق با زبان او تفاوت دارد؛ مذهب هاي اختراع شده؛ در عصر پيغمبر اختلافي وجود نداشته؛ پيش بيني هاي مؤسّسات؛ اسلام و پيش بيني هاي آن؛ هم دستي مشركين براي قتل پيغمبر(ص)؛ تفصيل اين واقعه؛ اجتماع كفّار در «دارالندوه» و هجرت پيغمبر(ص)؛ هجرت پيغمبر(ص) مبدأ تاريخ مسلمين؛ جنگ خندق «احزاب»؛ جنگ هايي كه پيغمبر(ص) در آن ها شركت نمودند؛ پس از رسول الله(ص) سلامتي دين تضمين شده يا نه؟؛ بي برهاني عامل تمام نگراني ها است؛ تجزيه و تحليل كامل در مذاهب چهارگانه؛ مباحثه نصرت آبادي با استاد در مذاهب اربعه؛ عامل رسميّت مذاهب چهارگانه همان حكومت هاي عصر بوده؛ چگونه مذاهب چهارگانه تأييد شد؟؛ تشيّع مذهب ساختگي نيست؛ پيمودن راه آباء و اجداد برهان نيست؛ خلافت خلفاء فاقد برهانست؛ دليل يا خاصّ است و يا عامّ؛ آيه شوري و معناي آن؛ خلافت شورا بردار نيست؛ فقط موضوع خلافت سبب تفرقه مسلمين گرديد؛ قرآن و شأن نزول آن؛ با بود شورا نياز به وحي نيست؛ خلافت خلفا با شوراي مسلمين صورت نگرفته است؛ نصرت آبادي و ملاقات با استاد؛ معناي اجتماع اُمّت چيست؟؛ جسد مطهّر پيغمبر(ص) در ميان و نزاع صحابه براي خلافت؛ حُبّ و بغض حايليست ميان انسان و عقل او؛ جلوگيري عمر از خبر رحلت پيغمبر(ص)؛ اعلام فوت مؤمن از وظايف مؤمنين است؛ تهمت بر شيعه؛ شيعه و اعمال آنان؛ قانون بحث و مجادله؛ بررسي نصرت آبادي تهمت هاي اهل تسنّن را؛ عدّه طلاق؛ عدّه وفات؛ اعتراف نصرت آبادي به كذب شهاب الدّين؛ سقيفه و خلافت ابابكر؛ ابابكر و ماهيّت خلافت او؛ پيش قدم در خلافت سعد بن عباده بود؛ سقيفه بني ساعده و صحنه هاي ننگين آن؛ چرا رياست خلفا را خلافت ناميدند؟؛ خلافت پيغمبر و لوازم آن؛ منصب علي بن ابيطالب(ع) و اختلاس خلفا؛ هجوم صحابه به خانه فاطمه(ع)؛ ملاقات نصرت آبادي با دانشمند سنّي؛ اعتراض هاي اقاي نوبختي به روحانييّن سنّي؛ خانه فاطمه و تهديد كردن عمر به سوزاندن آن با اهلش؛ سرگرفتن نفاق در مدينه هنگام خلافت ابابكر؛ اثر جانشيني چيست و مقام خلافت از آن كيست؟؛ ابابكر و شخصيّت او؛ ابابكر و بي دانشي و بي اطّلاعي از احكام و پشيماني از هجوم به خانه علي(ع)؛ اطلاع ابابكر از خلافت علي بن ابيطالب؛ ابابكر مسأله ارث را نمي داند؛ ناداني ابابكر و اقرار دانشمند يهودي به خلافت علي بن ابيطالب؛ بي اساسي تر از خلافت ابابكر خلافت عمر بن خطاب است؛ ابابكر حق تعيين خليفه نداشته است؛ گفتگوي نصرت آبادي با استاد و اجتهاد صحابه؛ آن چه علوم را از يك د يگر جدا مي كند موضوع علمست؛ نام اساتيد علوم و مجتهد؛ بي سوادي و داد اجتهاد؛ پيروي هواي نفس و اجتهاد ابابكر؛ اجتهاد در مقابل نصّ؛ اجتهاد و جعل احكام؛ رأي و قياس را بشناسيد؛ با رأي و قياس حكم نامشروعست؛ دين اسلام محدود به حدود وحي است؛ دايره رأي و قياس پهناور است؛ سبب پيدايش رأي و قياس چيست؟؛ سدّ باب علم نبي(ص) و پيدايش رأي و قياس؛ گفتن: «كفانا كتاب الله» ردّ بر پيغمبر است؛ باطل برهان پذير نيست؛ آيات شريفه ذيل نكته فوق را تصديق مي كنند؛ گفتن: «كفانا كتاب الله» و اثر نامتناهي آن؛ اسامي خلفاء اهل تسنن به ترتيب؛ دين و امّت نيازمند به خليفه مي باشند؛ نام آوري شارع مقدّس اوصياء پيغمبر را؛ اسامي اوصياء پيغمبر(ص)؛ تصريح عالم سنّي به اسماء ائمّه دوازده گانه(ع)؛ فتوحات و كشورگشايي مجوّز خلافت نيست؛ شورا و خلافت عثمان؛ عمر و مفاسد شوراي او؛ تأسيس پيغمبر اخوّت را بين صحابه و بين خود و علي بن ابيطالب(ع)؛ علي بن ابيطالب نفس پيغمبر است و مباهله او؛ علي بن ابيطالب و آيه تطهير؛ به جاي گذاران بدعت و سنّت و پاداش آنان؛ تشكيل دادن عمر بن خطاب شورا و تعيين اعضاي آن؛ عثمان و بني اُميّه؛ بني اميه فاقد شخصيت اجتماعي است؛ بني اميّه شجره ملعونه؛ خلفاء بني اميّه بوزينه هايي كه بر منبر پيغمبر بالا مي رفتند؛ حَكَم بن العاص و تبعيد او؛ لعنت كردن پيغمبر حَكَم بن عاص و نسل او را؛ اسلام ابوسفيان از روي ترس بوده؛ فرق بين اسلام و ايمان؛ ابوسفيان مي گويد خلافت ابابكر و عمر بي جا بوده؛ مسلمين صدر اول را از انتخاباتشان بشناسيد؛ نظريّه شيعه و سني درباره خليفه پيغمبر؛ اهل تسنّن: نصيّ براي خلفاء ما نيست؛ ماهيّت اجماع و مدرك آن چست؟؛ اجماع هم چون سرابست كه دورنمايي دارد؛ خلافت «امامت» با نصّ است نه با اختيار امّت؛ عثمان را بهتر بشناسيد؛ عثمان و خلاف هاي بي شمار او؛ 1. عثمان و  بخشيدن خمس افريقا را به مروان؛ 2. عثمان و جايزه چهارصد هزار درهم از بيت المال؛ 3. حَكَم بن ابي العاص و برگرداندن عثمان ازطائف؛ 4. بخشيدن عثمان صدقات پيغمبر را به پسر عمويش «حرث»؛ 5. عثمان و دادن فدك «ملك فاطمه(ع)» را به مروان؛ فدك ملك خالص پيغمبر(ص) بوده است؛ بخشيدن پيغمبر(ص) فدك را به دخترش فاطمه(ع)؛ عمر از فدك فاطمه جلوگيري نمود؛ خطبه فاطمه عليها سلام؛ جواب ابوبكر به فاطمه عليها سلام؛ فاطمه عليها سلام در جواب ابوبكر فرمود؛ نصرت آبادي و ملاقات با استاد؛ خطبه فاطمه(ع) نزد اهل تسنّن نيز مشهور است؛ نكاتي كه از خطبه به دست مي آيد؛ ابابكر از فاطمه(ع) شاهد مي خواهد؛ درخواست شاهد از مالكين سبب هرج و مرج مي گردد؛ مالك قسم مي خورد و مدّعي بايد شاهد بياورد؛ درخواست بيّنه از فاطمه(ع) خلاف ضرورت اسلامست؛ ردّ بر فاطمه و علي(ع) همان ردّ بر رسول الله است؛ افتراء ابابكر به پيغمبر(ص) به اين كه از خود ارث نمي گذارد؛ اگر فدك مال مسلمين بوده پس چرا عثمان آن را به مروان داد؟؛ خلافت و فدك ملعبه خلفاء گرديد؛ علماء اهل تسنّن به جاي حق گويي ناحق را تأويل مي كنند؛ مكتب تأويل و مفاسد بي شمار آن؛ 6. عثمان و مرتع هاي مدينه؛ 7. عبدالله ابن ابي سرح و غنائم جنگ؛ 8. ابوسفيان و مروان، و سيصد هزار درهم؛ 9. ابوموسي اشعري و اموال عراق؛ 10. عثمان و تبعيد اباذر؛ عثمان و پايمال كردن او مرد صحابي اباذر غفاري را؛ اباذر و فضائل و مناقب او؛ علّت تبعيد اباذر نهي از منكر بوده؛ تصريح اباذر به تبعيد خويش و نقل آن حديث؛ تبعيد اباذر قطعي است؛ هنگامه تبعيد اباذر، و وداع با او؛ وفات اباذر در ربذه؛ 11. عثمان و زدن عبدالله بن مسعود؛ موقعيّت ابن مسعود؛ ابن مسعود و فاش كردن بدعت هاي عثمان؛ به دنبال مكتب تأويل و تضييع تاريخ؛ تأويل هاي مزخرف؛ آبروريزي هاي ابن مسعود از عثمان؛ اثبات حقانيّت ابن مسعود و ضلالت عثمان؛ 12. عثمان و سوزاندن قرآن؛ قاضي القضات عمل باطل عثمان را با گفتارهاي باطل خود پيرايه مي كند؛ جواب سيد رضي به قاضي القضات؛ 13. عمّار و فضائل وي و زدن عثمان او را؛ سبب زدن عمار چه بوده؛ گناهكار در اين ميان عثمان بوده نه عمّار؛ ابن ابي الحديد و جواب بي دليل او از خلاف هاي عثمان؛ ابن ابي الحديد متعصب است نه منصف؛ چرا علي بن ابيطالب(ع) از حقّ خود دفاع ننمود؟؛ خطرهايي كه اسلام و مسلمين را تهديد مي نموده مانع احقاق حق اميرالمؤمنين گرديد؛ شكايت علي بن ابيطالب از غصب خلافت او؛ (خطبه شقشقيّه) ترجمه خطبه؛ عمر و خطاهاي او؛ عمر و مسأله تيمّم؛ داستان آقايان نصرت آبادي و حميدي؛ ملاقات آقاي حميدي و داستان تشيع او؛ احاديث و خرافات؛ مفاسدي كه از احاديث خرافيّه به دست مي آيد؛ سبب تشيّع شيخ عبدالرحمن حميدي؛ عمر و سنگسار كردن؛ عمر و مهريّه زنان؛ بي فرهنگي سبب حكومت نالايقانست؛ آقاي حميدي و محكوميّت اهل تسنن و شيعه شدن آقاي نصرت آبادي؛ قانون فضيلت سرايي؛ ميزان نكوهش؛ جعل كنندگان احاديث از اهل تسنّن؛ فضائل مجعوله خلفاء و باطل كردن احاديث آن ها؛ سلطنت و نبوّت و تفاوتشان؛ مقام نبوّت و رسالت؛ شناسايي باطل و حق از راه درون شكافي؛ ورود در مذهب تشيّع و دستور آن؛ آيه غار و استدلال به آن؛ مفاد آيه غار بر عليه ابابكر است؛ ابن ابي الحديد و افتراء به شيعه؛ گفتار ابن ابي الحديد پوچ و بي دليل است؛ محصول گفتار ابن ابي الحديد بر عليه خود او است؛ «قصيمي» سارقي كه متاع ديگران را به بازار مي آورد؛ سرّ عداوت اهل تسنّن با شيعه؛ اسامي جعل كنندگان احاديث و آمار مجعولات آنان؛ پديده هاي جهان و مميّزهاي آن ها؛ تشيّع مميّز نيك و بد انسان هاست؛ حُبّ و بُغض علي بن ابيطالب(ع) و ميزان سنجش؛ اتّهامات به شيعه جهان تسنّن را تهديد مي كند؛ مبحث امامت و وصايت علي بن ابيطالب(ع)؛ ابلاغ رسالت با اعلام ولايت متّحدند؛ حديث الدار يوم الانذار؛ آيه انذار؛ گواهي عقل سالم و فطرت سليم خلافت علي ابن ابيطالب(ع) را؛ گواهي قرآن به ولايت علي بن ابيطالب(ع)؛ احاديثي در رابطه با آيه ولايت؛ خاتم بخشي عليّ بن ابيطالب به سائل؛ اشكال به آيه ولايت و پاسخ آن با گواهي قرائن؛ امتناع منافق از ولايت علي(ع) و درخواست عذاب براي خود؛ آيه سؤال عذاب؛ علامت منافق اقرار نكردن به خلافت علي بن ابيطالب(ع)؛ علّت تكثير جسم، اوصاف است؛ امتياز هر انساني به صفات اوست؛ اميرالمؤمنين(ع) و صفات هفتاد گانه او؛ شرح صفات هفتاد گانه اميرالمؤمنين(ع)؛ محاصره رسول الله(ص) در شعب ابوطالب؛ توصيف ضرار عليّ بن ابيطالب(ع) را براي معاويه؛ خطبه شقشقيّه كلام سيّد رضي نيست؛ خطبه هاي اميرالمؤمنين عليه السلام آموزنده هر دانشمنديست؛ رموزات جنگي و خطبه هاي اميرالمؤمنين(ع)؛ چرا علي بن ابيطالب(ع) با مسلمين مي جنگيد؛ جنگ صفّين و علّت پيدايش آن؛ جنگ نهروان؛ بيان كردن اميرالمومنين(ع) اشتباهات خوارج را؛ با متجاوز از مؤمنين مي توان جنگيد؛ ناكثين، قاسطين، مارقين چه كساني هستند؟؛ تفاوت ميان جنگاوران جهان و جهاد اميرالمؤمنين(ع)؛ استاد «جُورج جُرداق» مسيحي و ستايش اميرالمؤمنين(ع)؛ هر زماني اقتضاء خاصّي دارد؛ وظائف عاملين و زمامداران نسبت به زيردستان؛ جمع كنندگان زكات و وظائف ايشان؛ مِلك دنيا و قباله آن؛ بهاي اين خانه؛ شاهدهاي اين معامله معنوي؛ نامه اميرالمؤمنين عليه السلام به مالك اشتر قوانيني است آسماني كه بشر خاكي را زنده مي كند؛ قوانين حكومتي و نامه اميرالمؤمنين عليه السلام به مالك اشتر (ره)؛ حاكم بايد با رعيّت خود مهربان و خوش رفتار باشد؛ بيماري كِبر و خودپسندي را با نظر در مُلك و قدرت خداوند درمان كنيد؛ انسان اختيار فعل و انفعال هاي نباتي خود را ندارد؛ حكومتِ زمامدارِ ستم پيشه ريشه ندارد؛ درباري هاي حكّام چه كساني بايد باشند؟؛ وزراء حكّام چه كساني بايد باشند؟؛ حاكم بايد به مردم خوش بين باشد؛ سنّت و روش هاي نيكوي پيشينيان را نگهداري كنيد؛ طبقات هفت گانه مردم و وابستگي آنان به يك ديگر؛ چه كساني سزاوار سرلشكري هستند؟؛ كيفيّت رفتار حاكم با ملّت خود؛ با كارگران با عدالت رفتار نماييد؛ امورهاي مشكل را به قرآن و سنّت پيغمبر مراجعه دهيد؛ چه كساني لياقت قضاوت دارند؟؛ عُمّال و استانداران واقعي چه كساني هستند؟؛ نخستين وظيفه حاكم عمران و آباداني اراضي مي باشد؛ نويسندگان حاكم و صاحبان ديوان چه كساني هستند؟؛ حاكم بايستي سوداگران و صنعتگران را تأييد كند و از احتكار كردن جلوگيري نمايد؛ حكّام زمان، مسؤول حقوق مستمندان مي باشند؛ حاكم بايد بار عام دهد تا عموم طبقات مردم با او روبرو شوند؛ اموري را كه بايد حاكم شخصاً انجام دهد؛ حكام نبايستي خود را از مردم پنهان كنند؛ حكّام بايستي اطرافيان خود را از گردن كشي جلوگيري كنند؛ با دشمنِ صلح جو آشتي كن ولي از مكر او غافل مشو؛ ريختن خون ناحق سب زوال حكومت و كوتاهي عمر حكّام مي شود؛ حاكم بايد از اخلاق هاي رذيله كناره گيري كند؛ ابن ابي الحديد: سزاوار است فصحاء عرب در برابر خطبه امام(ع) سجده كنند؛ امام عليه السلام در جنگ پيروز گرديده و سران لشكر دشمن را عفو نمود؛ عمر مي گويد لولا عليٌّ لهلك عمر؛ پرسش آسانست و تمام اهميت در جوابگوييست و اِخبار حضرت(ع) از فتنه بني اميّه و بني العباس؛ نمونه اي از شجاعت اميرالمؤمنين عليه السلام و اشاره به جنگ حنين؛ پايداري اميرالمؤمنين(ع) در جگ خيبر و فرار كردن اصحاب؛ جلوگيري امام عليه السلام از حكومت معاويه؛ نهي كردن امام عليه السلام از مُثله نمودن ابن ملجم؛ نازل شدن آياتي از قرآن در شأن اميرالمؤمنين عليه السلام؛ پستي اموال دنيا در نظر اميرالمؤمنين عليه السلام؛ مساوي نمودن امام عليه السلام خود را با مردمان تنگ دست؛ عدالت با رعيّت و تقسيم بالسّويه؛ هديه قبول كردن والي خيانت است؛ جديّت و پشت كارداري حضرت(ع)؛ شنيدن حضرت(ع) سلام هاي فرشتگان را؛ فصاحت اميرالمؤمنين(ع) نظير نداشته؛ با بود اين كلام امام عليه السلام نيازي به استاد اخلاق نيست؛ حلال مشكلات اميرالمؤمنين(ع) است؛ اميرالمؤمنين(ع حامي مظلومين و دادرس ستمديدگانست؛ احداث چشمه جوشان «يَنبُع» و وقف آن؛ با اصابت هشتاد زخم در جنگ «اُحُد» و جزع ننمودن او؛ نهي از منكر و مراتب سه گانه آن؛ اجرا كردن آن حضرت(ع) حدود شرعيّه بر اشخاص نامي مسلمين؛ اميرالمؤمنين(ع) تقصير دختر خود را كتمان ننمود؛ در قرآن كريم آيات بي شماري در شأن آن حضرت نازل شده؛ مسلمين جهان رهين زحمات اميرالمؤمنين(ع) مي باشند؛ گواهي مسلمين به كردارهاي نيكوي اميرالمؤمنين عليه السلام؛ شعراء صدر اسلام و اشعار وصايت اميرالمؤمنين(ع)؛ حجة الوداع و تشريع حجّ تمتّع و نصب اميرالمؤمنين(ع) در غدير خُم؛ احاديث عامّه و حج تمتع و جلوگيري عمر از آن؛ اشعار اميرالمؤمنين(ع) و حسّان ثابت درباره غدير خُمّ؛ نصب علي بن ابيطالب(ع) در غدير خم و نزول آيه «تبليغ» و آيه «اكمال دين» در آن؛ خواننده محترم شما را به نكته ارجمندي توجه مي دهم؛ خطبه بليغه رسول الله صل الله عليه و آله و سلم در غدير خُمّ؛ نكاتي ارجمند به دنبال خطبه شريفه غدير خُمّ؛ اظهار تظلم بضعة الرسول عليها السلام؛ اشاره رسول الله(ص) در خطبه خود به پيمان شكنان از امّت؛ خبر دادن پيغمبر(ص) از اوصياء دوازده گانه خود؛ در پيرامون وصيّ دوازدهم حضرت مهدي عليه السلام و ولادت و ظهور او؛ حضرت مهدي عليه السلام در كتب اهل تسنّن