کهکشان موزون

مشخصات کتاب

سرشناسه: جزایری شوشتری، سید محمد مهدی، 1368-

عنوان و نام پدیدآور: کهکشان موزون/ شاعر سید محمد مهدی جزایری شوشتری.

مشخصات نشر: اصفهان: نور الحیات ، 1403.

مشخصات ظاهری: 658 ص.

شابک : 5-73-5985-622- 978

وضعیت فهرست نویسی: فيپا

موضوع: شعر فارسی -- قرن 15

-- st century 21 Persian poetry

شعر مذهبی فارسی -- قرن 15

-- st century 21 Persian poetry , Persian

رده بندی کنگره: PIR8339

رده بندی دیویی: 8فا62/1

شماره کتابشناسی ملی: 9588979

اشاره

کهکشان موزون

شاعر : سیّد محمد مهدی جزایری شوشتری

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

سرشناسه: جزایری شوشتری، سید محمد مهدی، 1368-

عنوان و نام پدیدآور: کهکشان موزون/ شاعر سید محمد مهدی جزایری شوشتری.

مشخصات نشر: اصفهان: نور الحیات ، 1403.

مشخصات ظاهری: 658 ص.

شابک : 5-73-5985-622- 978

وضعیت فهرست نویسی: فيپا

موضوع: شعر فارسی -- قرن 15

-- st century 21 Persian poetry

شعر مذهبی فارسی -- قرن 15

-- st century 21 Persian poetry , Persian

رده بندی کنگره: PIR8339

رده بندی دیویی: 8فا62/1

شماره کتابشناسی ملی: 9588979

اطلاعات رکورد: فیپا

کتابشناسی

کهکشان موزون

شاعر : سید محمدمهدی جزائری شوشتری

انتشارات :

چاپ : اول ، پائیز 1403

قطع : وزیری / 400 صفحه

شمارگان : 1000 نسخه

شابک : 5-73-5985-622-978

صفحه آرایی و حروف چینی : مهدی آقابابایی

ویراستار دیجیتالی : محمّد علی ملک محمّد

فهرست

دیباچه ...17

تاییدیۀ مرحوم والد معظم ...21

صلۀ پدر مرحومم به بنده ...23

بخش اول : ...25

چهارده معصوم عليهم السلام ...25

معصوم اول : ...26

حضرت محمد مصطفی صلی الله عليه وآله ...26

بعثت حضرت ختمی مرتبت وجود نازنین آقا رسول اکرم صلی الله عليه وآله...27

معصوم دوم : ...35

حضرت امیرالمؤمنین عليه السلام ...35

مدح حضرت ابوتراب عليه السلام ...36

فقط حَیدرامیرالمؤمنین است...38

مرید حضرت امیر عليه السلام ...39

می گشتم و از کعبه وِرا می جُستم ...41

در مذهب عارفان آگاه ...41

پادشاه کشور دین...42

از عشق مولای نجف عليه السلام ...43

آخرین ذکرم به دنیا یاعلی...44

بهر نجفت دلم فَکار است...45

وقت طلوع فجر نسیم صبا علی عليه السلام است...46

سَیّدی مولای یا حَیدر مدد ...49

خدا را مُظهِر و مَظهَر ...50

تو را در نزد حق کردم وسیله ...51

و من عاداه لو یعرف...52

اوصاف علی عليه السلام نزد خداوندِ خبیر است...52

مدد بر ولیُّ الله ارواحنا فداه ...53

قبله گهِ کعبه ...54

شوق وصال...55

مَظهر وصف آشکار ...56

چه کَس تمامی وصفش بجز خدا داند...57

مجنون حیدر ...59

منم عبید خداوند خالق سبحان...61

از فضل او به ذرّۀ ناچیز کن نظر ...63

مطیع حق نشود کَس جُز از ولای علی عليه السلام ...65

روی نمایی ز خدایت علی...66

آئینۀ غیب و شهود ...68

خلیفۀ خاتم ...69

نشنو از نِی بشنو از صوت جلی...71

حَقّاً حقیقتاً که به حق، حق نما علی است...72

با مهر مرتضی دل من در عبادت است...73

مدینۀ حکمت...75

طاقت ما نبود درک کمی از یک ذر ...84

نیست یارایی قدرت به مصاف حیدر ...86

لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار ...87

جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه ...88

من صید فضائل علی می کردم ...91

از همان روز که در کعبه قدم بنهادی...92

مَطلَع بَدر مُنير ...94

عبد حق را راه بر ذاتش مُحال...103

قسمتی از مناشدۀ حضرت امیر روحی فداه با غاصبین...104

رباعیه ها و قطعات...107

عین و لام و یاء ...107

آینۀ روی خداوند...107

سرود یا علی...108

بدون حب علی تضرنا الاعمال...108

بجز از امشب و فردا شب و شب های دگر ...109

ما چارده قرن است در سوز غم او ...109

چارده قرن از فراق فخر اصحاب رسول صلی الله عليه وآله ...111

ندای قد قتل المرتضی به زمزمه است...113

حَیدر ...113

خادم درگاه ...115

ای نفس نفیس شاه سرمد...115

شعری درباره مولا علی...115

پیروز و سبک بال بود در عالم...116

عروج خامه به پرواز نی عجب زیباست...117

یا نعم الامیر ...125

آئین مردی شنو از بشیر ...126

ناز مولود کعبه ...129

در وصف حضرت علی عليه السلام ...129

دل شد دوباره مجنون حیدر ...132

تشعشع الهیت به عرش و فرش مختصر ...135

یکسر همه حروف الفبا وصاف اوست...140

ما نفدت کلمات الله ...143

قطره ای از خصائل حضرت علی عليه السلام ...145

شاخ شیطان به زیر خشم علی...149

بندۀ ذات اقدس متعال...150

متولد شده در کعبه وصیّ احمد...155

امام مبین در کتاب مبین...158

شهد شیرین فضیلتهای او همچون عسل...170

حیدر ز بعد فاطمه افسوس می‌خورد ...174

رباعی ها ...175

معصوم سوم : حضرت زهرا عليها السلام ...176

حضرت زهرا عليها السلام ...177

مدح بی بی دو عالم مادر جانم حضرت زهرا عليها السلام ...178

غمخوار فاطمه ...180

قصّۀ غصّۀ ایام غیبت...180

بی صحبت از بهاران...181

محتشم ...182

مصیبت حضرت صدیقۀ طاهره عليها السلام ...182

به نام و شخص پاک حضرت زهراست در محور ...183

یکپارچه عمر من فدای مادر ...185

عالم ندهم به تار موی زهرا ...186

جلوه گاه حیدر و زیبا گل پیغمبر است...186

فرمانروای ملک وجود و شه خرد ...188

ناله های فاطمی...192

رباعی ها ...193

معصوم چهارم : امام حسن مجتبی عليه السلام ...194

فیه تبیان کل شیئ...195

ای سبط خیرالنبیّین فرزند زهرا و حیدر ...196

امام مجتبی عليه السلام ...197

قرص ماه ...197

صحن امام مجتبی عليه السلام ...198

ولادت امام حسن عليه السلام ...198

یوسف زهرای جوان یا حسن...199

سال شمسی جدیدم شد بنامت یا حسن...200

معصوم پنجم : امام حسین عليه السلام ...202

لبخند ملیح او بود خلد برین...203

جئناک یا مولی الکریم ...203

حباً لابیک...205

خدا ز عرش عُلی زائر حرای حسین...207

عرفات است بیا هدیه کنیم این قطرات...208

مشتاق توام ...208

به ماسوا ندهم لذت لقای حسین...209

تربت خون...210

حسینیه ...211

در گوشه ای از مصائب حضرت امام حسین عليه السلام ...211

حواری امام حسین عليه السلام ...212

اربعین حسینی...213

لبیک یا حسین...214

نجوای اربعین حسینی...217

خدام اربعین...218

رباعی...218

معصوم ششم : امام سجاد عليه السلام ...219

اعجاز دست او تن پژمرده جان دهد...220

مصیبت حضرت امام سجاد عليه السلام ...221

حضرت سجاد عليه السلام قبلۀ زهاد ...222

حدیث امام سجاد عليه السلام ...224

معصوم هفتم : امام باقر عليه السلام ...225

ناظر به دیوان حسین...226

معصوم هشتم : امام صادق عليه السلام ...228

میلاد نورین نیرین عليهما السلام ...229

معصوم نهم : امام کاظم عليه السلام ...230

در داغ امام کاظم این دل خون است...231

شهید زهر جفای منافقان عنود ...232

معصوم دهم : امام رضا عليه السلام ...234

حضرت مه هشتم ...235

حکمت رضوی...236

معصوم یازدهم : امام جواد عليه السلام ...238

میلادیۀ حضرت جواد عليه السلام ...239

باب المراد ...239

معصوم دوازدهم : امام هادی عليه السلام ...240

عشق مادر زادیم عشق امام هادی است...241

معصوم سیزدهم: امام حسن عسکری عليه السلام ...242

جمال عسکری...243

معصوم چهاردهم : امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشريف ...245

یا صاحب الزمان...246

مرا زمانۀ غیبت به تنگ آمده است...246

به احیا امشب دعایم نما ...247

ای راهنما و رهبر دل...248

الا امام زمین حجت سما مهدی...248

نوید آمدنت را شکفتن گل داد ...249

شمیم عطر حضورت شکوفه را پر کرد ...249

مدد ز ذیل عنایات تو است یا مهدی...250

الا امام سماوات سبع صولت دین...250

جان من با خود ببر ...251

ای طبیب دردمندان سید و مولا بیا ...252

تو عالمی ز فروغت شده بهار وجود ...253

از عمق جان نوای دل خستگان تویی...254

واصل شدم به محضر عالیجناب ها ...255

ای برای پدر راحت جان بیا ...256

تشنگان یم حق را به جهان یک ساقی است...256

تضمین شعری زیبا در مناجات با حضرت حجت ارواحنا فداه ...259

یا صاحب الزمان روحی لک الفداء ...262

ای وارث حسین عليه السلام

شکن چوب خیزران...263

امام و رهبر من حضرت ولی الامر ...264

جبرئیل مدحتش به سخن لافتی گرفت...265

بر صحیفۀ جانم گشته کاتب مهدی...266

مولد نور امام است که تابش دارد ...266

بر ساحت ولائی مولای من سلام ...267

وردم درون سینه به آقا بیا گذشت...268

چون عبد خانه زاد شه جمکرانیم...268

انت

جاوزت عیونا بالبکاء الاضطرار ...269

چه خوش است یک نمازی به امامت تو خواندن...270

از رویتان بچینم سرمایۀ جوانی...270

یا ایها العزیز دعا کن برای دوست...271

مهرتان در سینه را تعلیم از بابا گرفتم...272

برایش لحظه ای خاص و طلایی است...273

آرامش دل...273

ای برکات ایزدی...275

لیک لبخند ملیح خودتان زیباتر ...275

صبح این جمعه به احباب خودت رو بنَما ...276

فقط بدست ولی این گره گشاده شود ...278

در عصر و زمان بقیّة الله یکی است...279

ولیّ امر مسلمین شما امام و رهبری...280

خورشید درخشان امامت زده سو سو ...285

روز جهانی انتظار ...286

یک از هزار محضر آقا نکرده ایم ...286

آن صحن و رواقی که هنوز است ندیدم ...288

دلخسته و دلباختۀ صحن جدیدم ...289

برخیز و به تعظیم ، خمی ، محترما زن...290

درد ما جز بظهور تو مداوا نشود ...292

نیست بر قامت یاران ولی جز ایمان...293

حقتعالی زده ضرب المثلی ، مثل محمّد...294

نکرده ای سخنی بر قیام هنوز ...294

خارج ز درد و غصه و اندوه و ماتم است...295

محمود طلب مقام خود داشته ایم ...296

برون بیا شه دوران ز غیبت کبری...296

نزنم دست به دامان جز از فرمانده ...297

در درخشان جلوۀ نور جمال آفتاب...298

از مأذنه ها...300

به احترام امامت پس از قیام ، نشین...301

گویند چو آن خسرو موعود بیاید...302

بایدت پیش بزرگان صبر و تسلیم و ادب...305

خرم از عطر حضور روح بخش دلبرم ...306

عید طلوع طلعة الرشيد آمده ...307

هم ابتدا هم انتهایش عید است...308

دیدن قرص کمالش ، معنی کشف و شهود ...311

بوترابی فکر بودم در زمین مهر او ...312

احمد محمود دوم مظهر حی ودود ...313

هر نفسم عطر تمنّای تو است...314

تا جمکران دویدم سیراب کن ز زمزم ...314

روی بگشا ای امام نازنین...315

بهر رهائی از غم یابن الحسن بگوئید...315

حجت ثانی عشر ...316

نظارۀ مهدی...317

درود بر حضرت حق جدید...318

یا طلعة الرشید...320

صَلِّ عَلَی المَهدی...321

بدون نور قله ، ذره بیرون است مفهومش...323

عجل علی ظهورک یا صاحب السِّرار ...325

عرض سلام ...325

مصلح و منجی عالمی شه دوران...326

شاه وارسته ...327

تضمین شعر استاد ترنج...328

عبد مُکرم ...329

یابن الزهرا ...330

من به دنبالت...331

میهمان حریم قدسی...332

آن دم که بیائی غمِ حاصل برود ...332

هزار جان بدهم تا شوی مرا مشهود ...332

در وصف امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشريف ...333

رباعی...337

بخش دوم : خاندان عصمت و طهارت عليهم السلام ...338

1 : ام المؤمنین حضرت خدیجۀ کبری عليها السلام ... 339

مصیبت حضرت ام المؤمنین خدیجۀ کبری عليها السلام ...340

2: حضرت محسن بن علی عليهما السلام ... 342

عراق محسن...343

3 : حضرت اباالفضل عليه السلام ... 344

جلوه عباسی...345

جوهر به جوهر اشک قلم روی واژه هاست...345

به سبک (انت ثاری) حاج باسم ناملیتی کربلایی...346

ما تشنۀ آنیم که ساقی به کف آرد ...347

پناه تشنه لبان در کشاکش میدان...347

بیمار اباالفضل...348

4: حضرت زینب عليها السلام ... 349

آئینۀ ذات بوتراب آمده است...350

شکفته زینب کبری به شاخسار شؤون...351

مصیبت حضرت ام المصائب زینب کبری ارواحنا فداها ...351

مصرع من نا تمام از درک نام زینب است...352

5- حضرت ام البنین عليها السلام ... 353

یا مولاتی یا سیدتی یا جدتی یا ام البنین عليها السلام ...354

مجلس روضه ز همت های آن بانو بپاست...354

6: حضرت رقیه عليها السلام ... 355

رخ نیکوی سه ساله زجفا ریخت بهم ...356

یا بنت الحسین...356

رباعی...358

7: حضرت علی اکبر عليه السلام ...359

نبرد معرکه را پیش برده با قدرت...360

حضرت شاهزاده علی‌اکبر عليه السلام ...361

8: حضرت شهربانو عليها السلام ... 362

ام الاوصیاء ...363

9: حضرت نجمه خاتون عليها السلام ... 364

ام الرّضا عليه السلام و حضرت مرسیّه 365

10: حضرت معصومه عليها السلام ... 367

حضرت سیدتی و مولاتی فاطمة المعصومه ...368

در ثواب زائر من هست اجر زائرش...368

11: حضرت بی بی نرجس خاتون عليها السلام ... 371

دوستدار عبادت و تقوی...372

بخش سوم : قبرستان بقیع...374

بقیع و یادش به‌خاطر من به‌جز مصیبت ندیده ام ...375

طراح ضریحتان بود فرشچیان...376

درّ یگانه ...376

سرای بقیع...377

صلی الله علیکم یا ائمة البقیع...378

نگاه خیس من افتاد بر مزار بقیع...378

بخش چهارم : اعتقادات...380

با نام کرونا اثری کرب و بلا نیست...381

دیندار به دینداری …...383

به شهادات ثلاث است ایمان...386

رو گشودی تو به سیمای شه کرب و بلا...387

نفی لاطائلات...388

تقدیر ما شده که نفس های حزنمان...389

بخش پنجم : اخلاقیات و پندیات...389

یک زبان و دو گوش...390

در مسیر طاعت حق...390

بشنو سائل...392

خالی است حوزه زیر نص از اجتهاد ...393

مذمت ظلم به شیعیان بحرینی...396

بر سر مولا امیرالمؤمنین فریاد کرد ...397

بخش ششم : شخصیت ها ...398

سلمان منا شیعة فوق کلا الثقلان...399

مزد تو را داده خدای ودود ...400

مرد میدان...400

آثار در دست تألیف نویسنده ...401

دیباچه

شکوفه های حمد و ثنائی که در روضۀ پر نور صدور مؤمنین باز شود و غنچه های سپاس و ستایشی که در گلزار فیض آثار قلوب اهل یقین شکفته گردد ؛ لایق بارگاه تقدّس مالک الملک ، خداوندِ خبیر نهان و آشکار است (جَلَّ شَأنُهُ وَ عَزَّ سُلطانُهُ) که گلِستان عالم امکان ، سبز کردۀ دست قدرتِ کاملۀ او و بوستان کَون و مکان پروردۀ حکمتِ شاملۀ اوست و درود موفور و صلوات غیر محصور بر سَیّدِ رُسُل ، هادیِ سُبُل ، مخاطب به خطابِ (إنَّکَ عَلَی الحَقِّ المُبِین⁽¹⁾) فصّ⁽²⁾

خاتم (وَلَكِنْ رَسُولَ اللَّهِ وَخَاتَمَ النَّبِيِّينَ) مقصود از ایجادِ سبزه زار افلاک ، غرض اصلی از بنای عالمِ آب و خاک (أَوَّلُ مَا خَلَقَ اَللَّهُ نُورِي فَفَتَقَ مِنْهُ نُورَ عَلِيٍّ ثُمَّ خَلَقَ اَلْعَرْشَ وَ اَللَّوْحَ وَ اَلشَّمْسَ وَ ضَوْءَ اَلنَّهَارِ وَ نُورَ اَلْأَبْصَارِ وَ اَلْعَقْلَ وَ اَلْمَعْرِفَةَ⁽³⁾) به شأن با رفعتش شایان (أَنَا أَفْصَحُ اَلْعَرَبِ وَ اَلْعَجَمِ⁽⁴⁾) به عُلُوِّ قَدرش گویا(رَطبُ اللِّسان⁽⁵⁾) قافله سالار انبیا عليهم السلام ⁽⁶⁾

اشرف الخلائق⁽¹⁾حضرت محمد مصطفی صلی الله عليه وآله و صلوات بی حدّ و شمار بر مرتضای خالق⁽²⁾مقتدای خلائق⁽³⁾زیبندۀ منبر سَلُونی⁽⁴⁾؛ وارث رتبۀ هارونی⁽⁵⁾منصوص به نصِّ

والایِ إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ⁽¹⁾مخصوص به دعای اللهم وال من والاه⁽²⁾مرکزِ دائرۀ یدور الحق معه حیث ما دار⁽³⁾؛ باب فتح شهرستان أَنَا مَدِينَةُ الْعِلْمِ وَ عَلِيٌّ بَابُهَا⁽⁴⁾؛ جانشین خیر البشر⁽⁵⁾

؛ کنندۀ درب خیبر⁽⁶⁾؛ مظهر العجائب⁽⁷⁾و مُظهر الغرائب⁽⁸⁾مولانا و سیّدنا امیرالمؤمنین⁽⁹⁾حضرت امام علیّ بن ابی طالب علیه و علی آله صلوات الله الابد

سلام بر اهل بیت عصمت و طهارت

موالیانم !

وقتی با زبان شعر سخن می گویم ، مروارید کلمات را می بینم که با نور شما می درخشند و جان می گیرند .

خدا را سپاسگزارم که به من هم نصیبی از شعر عنایت فرموده تا فضائل و مناقبتان را از یک سو و مصائب در عزایتان را از سوی دیگر به زبان آورده و در تسبیح شعر به

نظم بچینم ، محبت و سروری که در هر بیت شعر برای شما به من دست می دهد غذای روح من است و با آن زندگی کرده و معنویّت کسب می نمایم

اگر هر کدام از این ابیات دل دیگری را هم جلا دهد به آرزویم رسیده ام

آنچه در این کتاب به فضل اهل بیت عليهم السلام چیده ام اعتقاد من است که قلب و نفس و روح و جان و رگ و استخوان و همۀ تار و پودم بدان شهادت می دهند

آنچه با زبانم سروده ام، محبتم به آل محمد صلوات الله علیهم اجمعین است که با خونم در رگ هایم می چرخد و مرا با ولایتشان زنده نگه می دارد.

اگر در شعرم به دشمنان خاندان رسالت حمله کرده ام، برائتی است که بیزاری و تنفّر مرا از هر کسی که با آل الله عليهم السلام نیست را می رساند.

کتاب شعر من، آمیختۀ عقیده و محبت من نسبت به آل رسول عليهم السلام و بغض و کینه و نفرت من نسبت به دشمنانشان است.

با این عقیده فطرتم آفریده شده و با این اعتقاد به دنیا آمده ام و با این تفکر زندگی می کنم و ان شاء الله همین گونه به قیامت خواهم آمد و کتاب شعرم را که گویای اعتقاد من است با خود خواهم آورد.

به امید روزی هستم که در پیشگاه امام و رهبرم حضرت بقیّة الله الاعظم روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء، به رسم ادب بایستم و شعرهایم را در دست گرفته و در محضرشان بخوانم، لذتی که آن لحظه خواهد داشت را پیشاپیش احساس می کنم و در انتظار امضای قبولی آن امام مهربان روحی فداه آرزو شماری می نمایم.

شب میلاد حضرت امام حسین صلوات اللّه علیه و آله و سلّم

سیّد محمّد مهدی جزائری شوشتری(خادم ابی تراب)

14/12/1400

تاییدیۀ مرحوم والد معظم

جهت تایید اشعار زیبا و با محتوای کامل و با حقیقت فرزندم آقای حجت الاسلام و المسلمین سیدنا سید محمد مهدی زید توفیقاته و رزقه اللّه حسن عاقبته مع العزّة :

بسم الله الرحمن الرحیم

وصلی الله علی محمد و آله الطاهرین و لعنة الله علی اعدائهم اجمعین من الجن و الانس من الاولین و الآخرین بلعناته کلها

اللهم سلم و تمم

قال مولانا الحق امام امیرالمؤمنین علیه آلاف التحیّة و الثناء خطبه16

حق و باطل و لکل اهل

و ایضا عنه عليه السلام :

ان الحق و الباطل لا یعرفان باقدار الرجال اعرف الحق تعرف اهله و اعرف الباطل تعرف اهله

و ایضا عنه عليه السلام : حکمت 117

هلک فیّ رجلان محب غال و مبغض قال :

عرفان اهل بیت عصمت و طهارت عليهم السلام که از زیارات عالیات و کلمات مبارکات آن بزرگواران بدست می آید و برای ما الگو بوده و هستند کاملا هدایتگر است از باب نمونه :

مناجات فوق العاده زیبا و عرفانی مولای متقیان حضرت علی امیرالمؤمنین علیه آلاف التحیّة و السلام و الثناء است :

مولای یا مولای انت المولی و انا العبد و هل یرحم العبد الا المولی

مولای یا مولای انت المالک و انا المملوک و هل یرحم المملوک الا المالک _مولای یا مولای انت العزیز و انا الذلیل و هل یرحم الذلیل الا العزیز مولای یا

مولای انت الخالق و انا المخلوق و هل یرحم المخلوق الا الخالق مولای یا مولای انت العظیم و انا الحقیر و هل یرحم الحقیر الا العظیم مولای یا مولای انت القوی و انا الضعیف و هل یرحم الضعیف الا القوی مولای یا مولای انت الغنی و انا الفقیر و هل یرحم الفقیر الا الغنی

خداوند خود فرموده است: لیس کمثله شیئ . 11 شوری / 11.

الذی بان من الخلق فلا شیئ کمثله. توحید صدوق، ص 32

یا من دل علی ذاته بذاته و تنزّه عن مجانسة مخلوقاته. بحار، ج 84 ، ص 339.

قال الباقر عليه السلام :

ان الله خلوٌ من خلقه و خلقه خلوٌ منه. کافی، ج 1، ص 82 .

قال الرضا عليه السلام :

فکل ما یوجد فی الخلق لا یوجد فی خالقه و کل ما یمکن فیه یمتتع فی صانعه. خطبه امام رضا عليه السلام ، توحید صدوق، ص 41-39.

اللهم کما مننت علینا بمعرفة مولانا علی بن ابی طالب عليهما السلام فاجعلنا من شیعته و ادخلنا الجنة بشفاعته یا ارحم الراحمین

سید محمد علی جزائری

صلۀ پدر مرحومم به بنده

بسمه تعالی

هذه صلتی لاشعار ولدی الشّاب السید محمد مهدی وفقه الله تعالی لاشعاره فی مراثی و فضیلة اهل بیت الاطهار عليهم السلام

اولا بفرمایش امام صادق عليه السلام فی جواب ابن ابی لیلی: ای شیئ احلی مما خلق الله عزوجل فقال عليه السلام :

الولد الشاب

فقال : ای شیئ امرّ مما خلق الله

فقال علیه السلام : فقْده

فقال : اشهد انکم حجج الله علی خلقه⁽¹⁾

ثانیا شیخ بهائی رحمه الله در کشکول فرموده اند که:

ابو نواس پس از مرگش در خواب دیده شد که به او گفته شد: ما فعل الله بک یعنی خداوند با تو چه کرد؟

در جواب گفت : غفر الله لی و تجاوز عنی لبیتین قلتهما قبل وفاتی

خداوند غفار مرا آمرزید و از بدی های من درگذشت به واسطۀ دو بیتی که پیش از مردنم گفته بودم :

من انا عندالله حتي اذا

اذنبت لا يغفر لي ذنبي

العفو يرجي من بني آدم

فكيف لا ارجوه من ربي

موفقیت بیش از پیش شما و هر عزیز دیگری که در راستای معتقدات راستین شیعه که از حضرات رسولخدا صلی الله عليه وآله و اهل بیت عصمت و طهارت عليهم السلام و علمای عامل واقعی چون علامۀ مجلسی رحمه الله و... تلاش علمی و عملی دارند خواستارم و در این روز 15 شعبان المعظم 1440 از درگاه خدای منان و واسطۀ غیب و شهود حضرت بقیّة الله الاعظم ارواحنا فداه حسن عاقبت با عزت خواستارم و اینکه مصیبت ما را در دینمان قرار ندهد

سید محمد علی جزائری

رحمة الله علیه و رزقه الله الحشر

مع موالیه الطاهرین علیهم الصلاة و السلام

بخش اول : چهارده معصوم عليهم السلام

اشاره

معصوم اول : حضرت محمد مصطفی صلی الله عليه وآله

اشاره

بعثت حضرت ختمی مرتبت وجود نازنین آقا رسول اکرم9

بعثت ختم‌الانبیاء احمد مختار شده *** بر لب هر پیر و جوان ، حرف ، گُهربار شده

رسول و هم نبی ببین احمدِ محمود نگر *** کو صدف قلبِ مرا مخزن اسرار شده

آیه‌ای از کتاب حق به او رسید و هر دمی *** سینۀ این شه رُسُل منزل انوار شده

گشته نبی ز سوی رب تا که شود شه عرب *** به مُلک دین عیان ببین اسوۀ اخیار شده

سَیّد و سرور همه ، باب گرام فاطمه *** هست برادرش علی ، که بهر او یار شده

کیست بِسان مصطفی که گفت درعین وفا *** وصیّ و جانشین من حَیدر کرّار شده

اوست امام و مقتدا کنید از این پس اقتدا *** از او که در کلام خود صادق گفتار شده

مقصد حق زبَعث من ولایتِ علی بود *** که در سرای جنّتش نقش به دیوار شده

منزل شیعیان او بود بهشت زین سبب *** که صبح و شب بدون حد مدحِ علی کار شده

پیروی از ولی بو د همیشه افتخارشان *** که مُحتوای قلبشان به حبّ او بار شده

رمز سعادت این بود ، مقام قرب ایزدی *** اطاعت و تَباعت⁽¹⁾از سَیّد ابرار شده

خداست مادح علی به صوت و لحن منجلی *** برون ز حدِّ وصف او طاقت اشجار⁽²⁾

قال رسول اللّه9:لو أنّ البحر مداد، و الغياض أقلام، و الإنس و الجنّ كتّاب لما أحصوا فضائلك يا عليّ /غرر الأخبار و درر الآثار في مناقب أبي الائمة الأطهار عليهم السلام ، ج1 ،ص224 .

به مُصحفش نظاره کن که آیه آیه‌اش چنین *** فضلِ علی بگفته و دشمن او خوار⁽³⁾شده

نقطۀ باءِ بسملَه نشانی از علی بود⁽⁴⁾*** که این حقیقت ، آیتی ز ماه رخسار شده

صراط مستقیمِ حق ، علی و آل اوستی⁽⁵⁾*** درود خالق احد به آلِ اطهار شده

کتاب ناطق⁽⁶⁾او بود ، دهد به دست او خدا *** زندگی اهل زمین که طول اعصار شده

هدایتی به متقین⁽¹⁾بود امیرِ مؤمنین *** که در غیاب مصطفی جان زخود ایثار⁽²⁾شده

فلاح و رستگاری شیعه بوَد ولایتش⁽³⁾*** که بر جبین تک به تک این اثر آثار شده

بروی قلب دشمنش خدا کشیده پرده‌ای *** عذاب بی عدد بر او همیشه تکرار شده⁽⁴⁾

مَرَض به قلبشان بود ، خدا زیاده می‌کند *** بود عذاب تا ابد که سخت و دشوار شده⁽⁵⁾

بشارتی ز سوی حق به شیعیانش آمده *** بهشت و انعمش بود که لطف بسیار شده⁽⁶⁾

الباقر عليه السلام {فَالَّذِینَ} آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ8وَ الْأَوْصِیَاءُ مِنْ بَعْدِهِ وَ شِیعَتُهُم.

تفسیر اهل بیت عليهم السلام ، ج1، ص192.

بود چو نام مرتضی اسم مقدّس خدا *** آدم از آن توسّلش به حیّ دادار شده⁽¹⁾

سجده به آدم از چه شد مگر که بود آن بشر *** نور علی به صُلب او بوده که اظهار شده⁽²⁾

صبر و صلات خاشعین بود محمد و علی *** که یاریش به جانشان باعث هر کار شده⁽¹⁾

که گشته تسلیم خدا ز جان و دل به جز علی *** که خوف و حزن زو بدور و رو به اشرار شده⁽²⁾

علم کتاب نزد او باشد و راسخِ بر آن *** به محکمات و مشتبَه ، مانع اغیار شده⁽³⁾

دین قبول حق بود دین ولایت علی *** هرکه به‌غیر از این بود صاحب افسار شده⁽¹⁾

تَحْسَبُ أَنَّ أَكْثَرَهُمْ يَسْمَعُونَ أَوْ يَعْقِلُونَ إِنْ هُمْ إِلاَّ كَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ سَبيلاً. فرقان : 44 ؛الباقر ( عَنْ أَبِی إِسْحَاقَ اللَّیْثِیِّ عَن الإِمَامِ الْبَاقِرِ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ عليه السلام :... اِذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَةَ یَنْزِعُ اللَّهُ تَعَالَی مِنَ الْعَدُوِّ النَّاصِبِ سِنْخَ الْمُؤْمِنِ وَ مِزَاجَهُ وَ طِینَتَهُ وَ جَوْهَرَهُ وَ عُنْصُرَهُ مَعَ جَمِیعِ أَعْمَالِهِ الصَّالِحَتاًوَ یَرُدُّهُ إِلَی الْمُؤْمِنِ وَ یَنْزِعُ اللَّهُ مِنَ الْمُؤْمِنِ سِنْخَ النَّاصِبِ وَ مِزَاجَهُ وَ طِینَتَهُ وَ جَوْهَرَهُ وَ عُنْصُرَهُ مَعَ جَمِیعِ أَعْمَالِهِ السَّیِّئَةَ الرَّدِیَّةَ وَ یَرُدُّهُ إِلَی النَّاصِبِ عَدْلًا مِنْهُ جَلَّ جَلَالُهُ وَ تَقَدَّسَتْ أَسْمَاؤُهُ وَ یَقُولُ لِلنَّاصِبِ لَا ظُلْمَ عَلَیْکَ هَذِهِ الْأَعْمَالُ الْخَبِیثةُ مِنْ طِینَتِکَ وَ مِزَاجِکَ وَ أَنْتَ أَوْلَی بِهَا وَ هَذِهِ الْأَعْمَالُ الصَّالِحَةُ مِنْ طِینَةٍ الْمُؤْمِنِ وَ مِزَاجِهِ وَ هُوَ أَوْلَی بِهَا الْیَوْمَ تُجْزی کُلُّ نَفْسٍ بِما کَسَبَتْ لا ظُلْمَ الْیَوْمَ إِنَّ اللهَ سَرِیعُ الْحِسابِ أَ فَتَرَی هَاهُنَا ظُلْماً وَ جَوْراً قُلْتُ لَا یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ بَلْ أَرَی حِکْمَتاً بَالِغَتاً فَاضِلَتاً وَ عَدْلًا بَیِّناً وَاضِحاً ثُمَّ قَالَ (أَزِیدُکَ بَیَاناً فِی هَذَا الْمَعْنَی مِنَ الْقُرْآنِ قُلْتُ بَلَی یَا ابْنَ‌رَسُولِ اللَّه (... فَقَالَ (یَا ابراهیم مِنْ هَذَا قَالَ اللَّهُ تَعَالَی إِنْ هُمْ إِلَّا کَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ سَبِیلًا مَا رَضِیَ اللَّهُ تَعَالَی أَنْ یُشَبِّهَهُمْ بِالْحَمِیرِ وَ الْبَقَرِ وَ الْکِلَابِ وَ الدَّوَابِّ حَتَّی زَادَهُمْ فَقَالَ بَلْ هُمْ أَضَلُّ سَبِیلاً. تفسیر اهل بیت عليهم السلام ، ج10، ص 432 ؛ أمیرالمؤمنین (عُوذَةُ الْأَسْمَاءِ کَانَ أَمِیرُ‌الْمُؤْمِنِینَ (إِذَا فَرَغَ مِنَ الِاسْتِغْفَارِ تَعَوَّذَ بِهَا فِی کُلِّ یَوْمٍ وَ تُعْرَفُ بِالْخَصْلَةِ... اللَّهُمَّ أَعْمِ عَنِّی قُلُوبَ أَعْدَائِی وَ کُلِّ مَنْ یَبْغِینِی بِسُوءٍ ضَرَبْتُ بَیْنِی وَ بَیْنَ أَعْدَائِی حِجَابَ الْحَمْدِ وَ آیَةِ الْکُرْسِیِّ ... حُلْتُ بِذَلِکَ بَیْنِی وَ بَیْنَ أَعْدَائِی وَ ضَرَبْتُ بَیْنِی وَ بَیْنَهُمْ سُوراً مِنْ عِزِّ اللَّهِ وَ حِجَابِ الْقُرْآنِ وَ عَزَائِمِ الْآیَاتِ الْمُحْکَمَاتِ وَ الْأَسْمَاءِ الْحُسْنَی الْبَیِّنَاتِ وَ الْحُجَجِ الْبَالِغَاتِ شَاهَتِ الْوُجُوهُ ... اللَّهُمَّ یَا فَعَّالًا لِمَا یُرِیدُ أَزِلْ عَنِّی مَنْ یُرِیدُنِی بِسُوءٍ یَا ذَا النِّعَمِ الَّتِی لَا تُحْصَی یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ أَوْ کَظُلُماتٍ فِی بَحْرٍ لُجِّیٍّ یَغْشاهُ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ سَحابٌ ظُلُماتٌ بَعْضُها فَوْقَ بَعْضٍ إِذا أَخْرَجَ یَدَهُ لَمْ یَکَدْ یَراها وَ مَنْ لَمْ یَجْعَلِ اللهُ لَهُ نُوراً فَما لَهُ مِنْ نُورٍ. فَضَلُّوا فَلا یَسْتَطِیعُونَ سَبِیلًا. أُولئِکَ شَرٌّ مَکاناً وَ أَضَلُّ عَنْ سَواءِ السَّبِیلِ. أَمْ تَحْسَبُ أَنَّ أَکْثَرَهُمْ یَسْمَعُونَ أَوْ یَعْقِلُونَ إِنْ هُمْ إِلَّا کَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ سَبِیلا. تفسیر اهل بیت عليهم السلام ، ج10، ص434.

شرط ولایت علی برائت از دشمن او *** کسی که در قلب و دلش ولایت انکار شده⁽¹⁾

سزای دشمن علی لعنت شخص کبریا *** روز جزا عاقبتش منزل احجار شده

گوش دل ار باز کنی سوی فضائل علی *** می‌شنوی به هر مکان که پر ز اخبار شده

زمزمۀ پرندگان ، ساحل و موج بی‌کران *** ز نغمۀ فرشتگان ، مدحِ وی اقرار شده

یک شب و سیر هر طرف، رفتن او چهل طرف *** چهل نفر منتظرش رُخش پدیدار شده

خواب علی به خواب ما شبیه و هم نظیر نِی *** چشم چو می‌نهد به هم معدن انوار شده

بصیرت علی بود بصیرت ذوی بصیر *** زین سبب از فضائلش صاحب ابصار شده

معدن آب و گوهرِ مهرِ حیاتِ بندگی *** علی است کز قدوم او جوشش انهار شده

هر که خورَد ز مهر او راهی قرب حق شود *** حاصل از آن صفحۀ دل خرّم و سرشار شده

گل چو شکفته می‌شود زمزمه‌اش علی مدد *** باشد و از لطف خدا گُلکده گُلزار شده

سنگ و درخت و آسمان، سلسله های کهکشان *** ز مدح مرتضی علی پشت هم انبار شده

هر نظری علی کند رحمت حق فرا رسد *** چون نظر شه ولا مَنظَر انظار شده

وجه خدای لم یزل علی است بی حد و مثل *** گرَم خدا کرَم کند لایق دیدار شده

نیست به جز علی ولی بگو تو با لحن جلی

که خادمش به لطف او صاحب اشعار شده

معصوم دوم : حضرت امیرالمؤمنین عليه السلام

اشاره

مدح حضرت ابوتراب عليه السلام

(سال 1388در سفر عمرۀ مفرده در کنار بیت الله الحرام و در طوف زادگاه حضرت مولانا امیرالمؤمنین علیه و علی آله افضل الصلوة و السلام سروده شد)

(به ذره گر نظر از لطف بوتراب کند *** به آسمان رود و کار آفتاب کند)

همین بس است مقامش به نزد حیّ ودود *** که جام دوست ز رحمت شراب ناب کند

نه آن شراب که عقل از سر بشر ببرد *** مِی طهور که کوه گنه مذاب کند

به منکرین علی گو که در سرای جزا *** خدای دشمن او را بسی عقاب کند

مرید او به جهنّم نمی رود هرگز *** ولی مخالف او را خدا عذاب کند

به آیه آیۀ قرآن خداست مادح او *** به دشمنان علی دم به دم عتاب کند

نه مدح او به زبان من و تو بنشیند *** خدای جلّ عَلی مدحِ بوتراب کند

نگر به جملۀ اشیاء کاندر این عالم *** تمام ، مدح و ستایش از آن جناب کند

قسیم جنّت و دوزخ علی بود لاغیر *** نگه به غیر علی دیده را خراب کند

عمل به شرط ولایش قبول حق گردد *** که بغض و دشمنیش هر عمل ، سراب کند

زبان ببند تو از مدح حضرت حیدر *** که رطب و یابس آن را خدا کتاب کند

به روز حشر و حساب است امید این خادم *** مرا گدایِ غلامان خود حساب کند

ولی به این همه شوکت دریغ و صد افسوس *** که ظلم خلق علی را ز غُصه آب کند

دمی نگفت به کَس درد و داغ خود اما *** غم مصیبت او هر دلی کباب کند

هر آنکه منکر او شد عبادتش همه حبط *** ولی محبّ علی دم بدم ثواب کند

هر آنکه گفت مدیحش چو ذره است و لیک *** به ذرّه گر نظر از لطف بوتراب کند

دگر به ذرّه نماند از این کرامت دوست

به آسمان رود و کار آفتاب کند

فقط حَیدرامیرالمؤمنین است

(سال 1388در سفر عمرۀ مفرده در کنار بیت الله الحرام و در طوف زادگاه حضرت مولانا امیرالمؤمنین علیه و علی آله افضل الصلوة و السلام سروده شد)

به هر جامی روم حق اینچنین است *** زقول احمد آن سلطان دین است

به قرآن صحبت حیّ مبین است *** چنین حکّ بر در خلد برین است

فقط حیدر امیرالمؤمنین است

به عرش و فرش این عالم نگین است *** به شیعه کهف و هم حصن حصین است

نمایشگاه حق روی زمین است *** به نطق هر که با مهرش عجین است

فقط حیدر امیرالمؤمنین است

عدوی او بدن شک لعین است *** به حق او ناجی اهل یقین است

بگو چون دشمنش را دل غمین است *** کلام و صحبت یزدان همین است

فقط حیدر امیرالمؤمنین است

ستون آسمان ها و زمین است *** نوای جمع اصحاب یمین است

امام و پیشوای مسلمین است *** سخن ها زین سخن با هم قرین است

فقط حیدر امیرالمؤمنین است

نماز و روزه و ارکان دین است *** به لب ذکر تمام مرسلین است

صراط المستقیم مؤمنین است *** صدایی پر نوا و پر طنین است

فقط حیدر امیرالمؤمنین است

تولای علی دُرّ ثمین است *** شفیع شیعه روز واپسین است

دلم مست رُخ آن نازنین است *** محبّش را کلام آخرین است

فقط حیدر امیرالمؤمنین است

خدا را دست حق در آستین است *** به شب ها صوت قرآنش حزین است

امانات نبوت را امین است *** دو عالم محو آن نیکو جبین است

فقط حیدر امیرالمؤمنین است

به خیل انبیا یار و معین است *** یگانه مقتدای متقین است

تمامی آیت ایمان همین است *** جناب حضرت حبل المتین است

فقط حیدر امیرالمؤمنین است

ولی حق به اعصا رو سنین است *** کلامی بر سبیل حق چنین است

به اسلام نبی رُکن رکین است *** به استمداد ذکر خادم است است

فقط حیدر امیرالمؤمنین است

مرید حضرت امیر عليه السلام

سیّد اولیای حق حضرت والی الولی *** سرور و میر لم یزل حضرت مرتضی علی

یداللَّه و شه ولا بود به شأنش انّما *** وصی و جانشین من نبی بگفت بر ملا

دلم به عشق او طپد همیشه و به هر عدد *** که گشته ذکر صبح من به بشام یا علی مدد

مدد ز غیر مرتضی رهی بسوی هر خطا *** که پیروی او بود ره تمام انبیا

حرم زمقدمش صفا گرفته است از خدا *** که در طواف گرد او به پا شده است این نوا

مرید حضرت علی دلش شده چو منجلی *** لحظه به لحظه می زند نعرۀ یا علی علی

در بر ختم الانبیاء شخص شخیص مصطفی *** زبان عرض معرفت گشوده میرِ با وفا

جز به محبت علی که هست در دلم جلی *** نیست به جمع ما خلق راهگشای مشکلی

زائر کوی آن شهم کاش ز در نراندم *** ور نه خدای بی مثل کند ز درگهش ردم

از تو طلب کنم شها کنی زغصه ام رها *** وگرنه از دل غمین ناله کنم به های و ها

یاری تو همه امید که بر سوی بشر رسید *** گدائی کوی شما هست به قلب و دل نوید

رضایت شما بود رضایت جلّ علی *** که ورد هر لحظۀ من علی بود شه ولا

یک صفت از صفاتتان گشته گل لبانمان

مادح توست هر کجا حضرت حق خدایمان

می گشتم و از کعبه وِرا می جُستم

(سال 1388در سفر عمرۀ مفرده در کنار بیت الله الحرام و در طوف زادگاه حضرت مولانا امیرالمؤمنین علیه و علی آله افضل الصلوة و السلام در حال احرام سروده شد)

دیدم به مطاف کعبۀ لم یزلی *** نام شه دین حضرت والی الولی

در دورنخست چون بگشتم بطواف *** مهر علوی در دل من گشت جلی

می گشتم و از کعبه ورا می جستم *** آمد به نظر بار دگر نام ولی

گفتم زچه روکعبه بدینسان رخشد *** دیدم که عیان است از این بیت گلی

در بسته و بشکافته شد دیواری

رخشید به حق شمس دل آرای علی

در مذهب عارفان آگاه

جز مدح علی دگر نگویم *** جز راه علی دگر نپویم

شرمنده و زرد گشته رویم *** از گریۀ آن امیر در چاه

در مذهب عارفان آگاه

حق است علی خلیفةُ الله

در زلف خم ولی اسیرم *** از چاه سراغ شاه گیرم

در داغ فراق او بمیرم *** از غربت و غم به ناله و آه

در مذهب عارفان آگاه

حق است علی خلیفةُ الله

بر مسندد ین چو غیر دیدم *** از دوری شاه خود رمیدم

آنقدر پی ولی دویدم *** تا آنکه گشوده شد به من راه

در مذهب عارفان آگاه

حق است علی خلیفةُ الله

جزشخصی علی ولی ندیدم *** بر حق چو ولای او بدیدم

بر دوش خود این لواکشیدم *** یا حضرت مرتضی یدالله

در مذهب عارفان آگاه

حق است علی خلیفةُ الله

ای حجت غائب از دو دیده *** رحمی بنما به غم کشیده

مجنون و پی رخت دویده *** در صبح و مسا و هم سحرگاه

در مذهب عارفان آگاه

حق است علی خلیفةُ الله

پادشاه کشور دین

خواب دیدم خواب مولایم علی *** می درخشید از رخش نور جلی

گفتم ای مولای من ای شاه دین *** تو که هستی یا امیرالمؤمنين

در جوابم گفت آن عالیجناب *** پادشاه کشور دین بوتراب

من قسیم جنت و نار توأم *** در دو دنیا سرور و یار توام

نام من را از ازل خالق نوشت *** نور من را از جمال خود سرشت

روضه جنت همه از نور من *** کشتی نوح نبی در تور من

موسی و آن اژدهای صف‌شکن *** ذره‌ای بود از کرامت‌های من

عیسی و آن مرده زنده کردنش *** لطف من بوده به جان مادرش

همدم احمد به معراج خدا *** کَس نبودی جز من شیرین لقا

همسر زهرا و نور اولی *** اولین شخص شخیص دین علی

گفتم ای مولای کل ماسوی *** دست من بر دامنت در التجاء

فیض تو شامل به کل انس و جان *** خادم و آن بنده‌ات هستم بدان

گویم این ناچیز را قابل بدان *** دست من را تا به ایوانت رسان

هر چه دارم از تو دارم یا علی

کن شفاعت از برایم یا علی

از عشق مولای نجف عليه السلام

عاشق بیا و گوش کن این نغمۀ جانانه را *** برخیز و با شور و شعف لبریز کن پیمانه را

از عشق مولای نجف آن شاهِ خلقت را هدف *** از فرط شادی با شرف زینت نما هر خانه را

عید غدیر خم شده اکمال دین از سوی حق *** بر گو به عالم این‌چنین این صحبت مردانه را

مولای عالم شد علی از جانب رب جلی *** بشنو تو پیغام ولی آن حیدر دردانه را

از هر دو عالم برترم ، نفس خدا را مظهرم *** من نور حق اکبرم ویران کنم بت‌خانه را

فرمود احمد برملا بر مسلمین این مدّعا *** باشد علی شمس الضحی دشمن بود بیگانه را

بهر نشاط و خرمی از شوق و شادی بر علی *** برخیز و با صوت جلی مدحت کن آن یک‌دانه را

بر شیعه مولا آمده عید تولی آمده *** آور ز میخانه برون آن شربت مستانه را

«خادم» به درگاهت شها دارد دمادم التجا

روزی نما بر این گدا بیند رخ شاهانه را

آخرین ذکرم به دنیا یاعلی

نام مولایم علی در هر دلی غوغا کند *** شور و عشق و معنوی در قلب ما برپا کند

نام او مشتق بود از عالی اعلای پاک *** زین جهت بوده مسمّی گشته او بابای خاک

لفظ دین بی‌نام او خالی و بی‌معنا بود *** در هدایت او ولی خالقِ یکتا بود

شیعه و سنی در این مبحث بود رأیش دو تا *** این یکی حق، آن یکی کفر است و لا

شیعه گوید من حسابم با علی است *** چون‌که او همراز و همراه نبی است

شیعه گوید سرورم تنها علی است *** کو به هر موجود در عالم ولی است

درنتیجه این عمل گشته صحیح *** که ولایت غیر حَیدر شد قبیح

یا علی من حبّ تو دارم به دل *** کن عطا تو بر من بشکسته دل

تا نجف آیم کنار تربتت *** جان به قربان تو و آن غربتت

قسمتم کن تا بیایم کربلا *** تا دهم آئینۀ دل را جلا

روزی من باشد از دست شما *** روزی من را نما تو سامرا

گویم این را من به آوای جلی

آخرین ذکرم به دنیا یا علی

بهر نجفت دلم فَکار است

هستی ز در تو جیره‌خوار است*** هر دم ز تو و لطف بی‌شمار است

ای شاه و امیر و حجت حق*** مداح تو حیّ کردگار است

با مدح تو ای سلیل خاتم*** خرّم شده لیل و هم نهار است

تو مرکز عالم وجودی*** بر عشق تو طوف این مدار است

در وصف شما چو یم کتابی است*** وان قطره به قطره بی‌شمار است

تو دست خدا و قدرتِ وی*** با ذکر تو بر جهان قرار است

از ارض و سما و بحر و خشکی*** از عرش و یمین و هم بسیار است

شاید که تمام وصف اینان*** از طاق دو ابروی نگار است

صیّاد دلی بر هر اشاره*** گر پا نهی بر آن بهار است

من فخر کنم به عالم این را*** کز دوستیت به دل حصار است

از کفر و گناه و شرک و تزویر*** کاین‌ها همگی زاهل نار است

با دوست تو برادرم من*** با دشمن تو مرا چه کار است

من نیستم آن مؤمن و خالص*** و ز لطف تو بر من این مهار است

مقصود حق از بیان بائی*** کان بر روی یک نقطه سوار است

بسم‌الله کائنات و هستی*** ما را ز تو عزّ و اقتدار است

بر دیده نِهم سر مه ز پایت*** و آن سر مه ز پای تو غُبار است

آن کس که نشد موالی تو*** بالله که بدتر از حِمار است

آن راه به سوی حق تو باشی*** حقی و حقیقتت به بار است

تو مصحف حق به روح و جانی*** بی تو صفحات آن ، کنار است

هر کس که شده مست ولایت*** در مدح تو صبح و شب به کار است

اینجاست دیدار عشق و مستی*** بر غیر تو لعن حق نثار است

«خادم» به ره شما نشسته*** امّید دلش طوف مزار است

ای مرشد کل حَیدر صَفدر

بهر نجفت دلم فکار است

وقت طلوع فجر نسیم صبا علی عليه السلام است

مرآت حُسن حق به بلور نما علی است *** جایی که هست شیعه ورا رهنما علی است

ایجاد کن فیکن شد ز امر او *** زیرا که روی نمای خدا علی است

قول الست رب که بفرموده حق تعال *** شد با ولایتش به جواب بلی علی است

شد سجدۀ ملک ز چه بر آن ابوالبشر *** زیرا به صُلب او جلوات خدا علی است

بر مصطفی به علن یاوری کند *** بر هر نبی مددی در خفا علی است

اسلام، بی محبتش همه کفر و نفاق و شرک *** آئینۀ حقیقت اللَّه نما علی است

ذکر خدا به سوی پیمبر چنان بوَد *** کاندر عیان سخن لافتی علی است

دین قبول کردگار ولای علی بوَد *** در عرش حق به مقام دنی علی است

ایمان ز مهر او به کمال یقین رسد *** دیباچۀ هدایت و لطف و سخا علی است

صبر است احمد و او شد صلات و صوم *** نی او خدا و نی از او جدا علی است

باشد زجان گذشته به درگاه ایزدی *** حق شد ز او رضا و وی از حق رضا علی است

در طوف کعبه نام علی جلوه‌گر شده *** مرآت لایزال حقیقت فزا علی است

باشد کتاب حق همه مدح و ثنای او *** آیات و بیّنات سوی انبیا علی است

از باء بسمله برسد تا به سین ناس *** هر نکته ای که هست در آن هر کجا علی است

او شد کتاب حق به لسان و به قلب خود *** بی‌شک و شبهه امام هدی علی است

او راه مستقیم و هدایت به متقین *** هر دم دمم مددی مرتضی علی است

فرموده مصطفی به فراز و نشیب دین *** مولای عالمین و شه و مقتدا علی است

منت بود به شیعه که مولاست رهبرش *** شاهنشه و بزرگ همه اولیا علی است

هر دم رسد به شیعۀ او رحمت اِله *** زیرا به رحمت حق تک هما علی است

شد رستگار هر که به مهرش عجین شده *** خاک قدوم او به بصر توتیا علی است

دین علی عبادت و طاعت به همرهش *** بیگانه از معاصی و عجب و ریا علی است

باشد عذاب حیّ تعالی به دشمنش *** زیرا که جامع سخن انّما علی است

آید بشارتی ز سوی حق به شیعه‌اش *** زیرا شعار او به دم اهدنا علی است

در قلب دشمنش مرضی باشد از نفاق *** بر آن مرض به ولایت دوا علی است

فریاد بر نما که علی گشته رهبرم *** در التجا سخنی بس رسا علی است

باشد بهشت آخر کارش که در جهان *** این را سروده که مولای ما علی است

آمد سوی نبی که رسالت تمام کن *** وحی خدا به جانب او در حرا علی است

ابلاغ کن به مردم و برگو به قوم خود *** شاهنشه زمین و وصی در سما علی است

شد بوستان دین به ولایش همیشه سبز *** بی‌شک صفات خدا را جلا علی است

هر کس که من شدم ز سوی حق ولی او *** بر او امام مقتدر و با وفا علی است

برتر ز هر نبیّ و وصیّ نبی بود *** حرف تمام رسل در ندا علی است

طاعت بدون ولا بی‌ثمر بود *** زیرا که در عبادت و طاعت فنا علی است

بر غیر او متمسک شدن خطاست *** فرمانروا و هادی اهل ولا علی است

او نور لم‌یزل به خداوند لایزال *** چارم نفر به اهل شریف کسا علی است

خرم شده درخت و گل از عطر صحبتش *** وقت طلوع فجر نسیم صبا علی است

گویند یا علی همۀ اهل آسمان *** بر نطق شیعیان ولی این نوا علی است

اول ز کل وجود است و آخرش *** زیرا صفا دهنده به هر با صفا علی است

سُنّی به حشر غرق عذاب الیم شد *** پیچیده در لسان محبین صدا علی است

والی و هم ولی و به جمیع اُمَم بود *** نتوان به وصف او که بگویی خدا علی است

(خادم) گدای خوان شهنشاه کعبه باش

زیرا شفیع تو روز جزا علی است

سَیّدی مولای یا حَیدر مدد

دوش گردیدم به طوف حُسن دوست *** دیدم این دل بهر او در جستجوست

گفتم ای مولا زِمهرت آبروست *** هرچه گویم از عطای تو نکوست

« سیدی مولای یا حَیدر مدد »

رهبر من در دو عالم حَیدر است *** بر دلم مهر ولایش افسر است

چون محبّش در خط پیغمبر است *** دشمنش بی‌شک مثال ابتر است

« سیدی مولای یا حَیدر مدد »

گشته کعبه خُرّم از مولود تو *** شد فضا سرشار عطر و عود تو

هست عالم از طفیل بود تو *** سبزی گلشن ز لطف و جود تو

« سیدی مولای یا حَیدر مدد »

من ندارم جز به مهرت قیمتی *** بر حریمت کن دلم را قسمتی

تو مدار فیض و لطف و رحمتی *** از سوی حق بر خلائق نعمتی

« سیدی مولای یا حَیدر مدد »

نامۀ کردارم از شرم و قصور *** گشته پر ، لیکن تو مولای غفور

مالکی در روز حشر و نفخ صور *** ریز جامی بر من از شرب طهور

« سیدی مولای یا حَیدر مدد »

ذات تو مرآت خلّاق مبین *** انت مولانا امیرالمؤمنین

عرش و فرش و جمله هستی را نگین *** خادمت دارد نوائی پر طنین

« سیدی مولای یا حَیدر مدد »

خدا را مُظهِر و مَظهَر

به دوش مصطفی گامت *** تویی معنای قد قامت

که معنای صلاتی تو *** شدم مست از می جامت

علی حُبّه جُنّه قسیم النار و الجَنه

وصی المصطفی حقاً امام الانس و الجنه

امیرالمؤمنین حیدر *** وصی و جان پیغمبر

به دل دارم ولای تو *** خدا را مُظهر و مَظهر

علی حُبّه جُنّه قسیم النار و الجَنه

وصی المصطفی حقاً امام الانس و الجنه

جمیع انبیا یکسر *** غلام خواجۀ قنبر

بود این نغمه شان بر لب *** نباشد جز علی رهبر

علی حُبّه جُنّه قسیم النار و الجَنه

وصی المصطفی حقاً امام الانس و الجنه

امیر عالم امکان *** بود در مدح تو قرآن

مدیحت خوان خداوندت *** ندارد مثل تو دوران

علی حُبّه جُنّه قسیم النار و الجَنه

وصی المصطفی حقاً امام الانس و الجنه

نه مادر زاده مانندت *** دلم گردیده در بندت

علیِّ مرتضی مولا *** شدم مجنون فرزندت

علی حُبّه جُنّه قسیم النار و الجَنه

وصی المصطفی حقاً امام الانس و الجنه

تو را در نزد حق کردم وسیله

(سال 1383 در سفر کربلای معلی و در کنار مضجع پر مهر حضرت سلطان السلاطین و حاکم یوم الدین یعنی مولانا امیرالمؤمنین علیه و علی آله افضل الصلوة و السلام سروده شده)

به مهرت قلب من غرق جلا کن *** پر از آواز و شور و هم ولا کن

نیم لایق تو از فیض و عطایت *** علی‌جان قسمتم صحن طلا کن

علی جانم علی جانم علی‌جان

به طوف مرقدت غرق نیازم *** به حال گفتگو با بی‌نیازم

تو را در نزد حق کردم وسیله *** به غیر از آن بود باطل نمازم

علی جانم علی جانم علی‌جان

تویی معنای صوم و هم صلاتم *** ولای تو بود آب حیاتم

به غیر از مهر تو این زندگانی *** همه پوچ است چون عصر مماتم

علی جانم علی جانم علی‌جان

و من عاداه لو یعرف

دلم غرق تولای علی باشد نگویم از کس دیگر *** سر و جانم فدای خاک پای خواجۀ قنبر

امیرالمؤمنین نفس نفیس شاه کُل احمد *** ندیده کس به زیبایی مثال حضرت حیدر

تمامی آیت قرآن بود مدح و رسای او *** ز باء بسمله گویی رسد تا سورۀ آخر

جمال حضرت ایزد عیان بر روی ماه او *** ولیّ خالق یکتا یگانه فاتح خیبر

درون این حسینیه به لب دارم ثنای او *** به ذکر حیدرش پرچم بود زیبایی منظر

به ذکر یا علی هر دم مدد گیرم ز مولایم *** نباشد رهبری ما را به غیر از ساقی کوثر

و من عاداه لو یعرف لما یعطی موالوه

لصار من محبیه من الیوم الی المحشر

اوصاف علی عليه السلام نزد خداوندِ خبیر است

آوای نفس‌های دلم ذکر امیر است *** هر مشت ز خشت گِلم از خاک غدیر است

مهر علوی در دل هر شیعۀ مُخلِص *** از جانب حق جلّ علی فیض کثیر است

از فضل خدا خادم درگاه ولیّم *** دل در گرو مهر به ارباب اسیر است

یا حضرت حیدر نظری سوی گدا کن *** این دیده به راه تو ترابی به مصیر است

ما را نبوَد قبله‌گه و پیر طریقی *** جز آنکه به راه علوی شمس منیر است

یک لحظه اگر بگذرد از عمر به غفلت *** در غفلت از حب علی گشته اجیر است

خادم زمدیحش چه بگوید که به مصحف

اوصاف علی نزد خداوند خبیر است

مدد بر ولیُّ الله ارواحنا فداه

کلام حق بطور کل تمام صحبت رُسُل *** بود نشان رفعت و جلال هادی سُبُل

به ذکر یا علی ، مدد گرفته آدم از بلا *** به سیر خود قدم زده به سرزمین کربلا

کشتی نوح بی امان به وقت موج بیکران *** به جودی ایستاده شد زلطف شاه انس و جان

خلیل حق به جسم و جان به آتشی شناوران *** گل از جمال «یا علی» شکفته شد در آن زمان

دهد جمال حیدری به ذره تاب کهکشان *** که اژدهای موسوی بود زقدرتش عیان

دم مسیح بر قضا چنانکه حُکم می دهد *** به مرده روح می دمد به ذکر «یا علی مدد»

به استعانت از نبی ز سوی حق وصول شد

ولایتش به دین او نشانۀ قبول شد

قبله گهِ کعبه

به سینه شوق مطاف شماست یا حیدر *** به عشق مضجعتان پر نواست یا حیدر

به سوی کعبه بود قبله گاه راز و نیاز *** و لیک قبله گه کعبه این سراست یا حیدر

رواق منظر مردم سوی مُلوک بوَد *** نگاه من سوی ایوان طلاست یا حیدر

از این جهت بسوی کعبه سجده کنم *** ز نور مقدمتان با صفاست یا حیدر

هبوط وحی بود در درون غار حراء *** هبوط آیتِ دل این حراست یا حیدر

کتاب ناطق حق حضرت ولیُّ اللّه *** دلم به دوریتان مبتلاست یا حیدر

نظر، گهی به من آرید از تمامی رَحم *** نجف زمحضرتان پر جلاست یا حیدر

سبیل حق به وجود شما سبیل نجات *** تراب مرقدتان توتیاست یا حیدر

یگانه فاتح خیبر امیر عالم دین *** عطایتان بسوی بینواست یا حیدر

قسم به جان شریف عزیزتان عباس *** به سینه حبّ شما مدّعاست یا حیدر

نِیَم عدد که نویسم به مدحتان سخنی

مدیحتان به نصِ انّماست یا حیدر

شوق وصال

علی ولی و ولایش به ما سوا واجب *** نموده مدح ورا عارفی بدین قالب

بود وصیّ و دم و لحم و نفس پیغمبر *** یگانه اختر زرّین بیت بوطالب

مُحَمَّدٌ هوَ یومَ الغدیرِ رافِعُهُ *** بِاَمرِهِ اَنا بایَعتُ سَیّدَ الغالِب

وَلایَتی لِعَلیٍّ فَریضَةٌ وَجَبَتْ *** علیَ الخَلائِقِ مِن فَضلِ سَیِّدِ الواجِب

علی است عبد خدا و به مدح وی فرمود: *** فقط محبِّ علی هست مؤمن تائب

دلم به شوق وصال تو می طپد هر دم *** قلم به دست من از مدح تو بود کاتب

مَحَبَّتی لِمُوالیکَ یا اَبَاالاَطهار *** ذَخیرَةٌ لِمَعادی انا بِهِ راغِب

عَداوَتی لِمُعادیکَ یا اَبَاالاَحرار *** مَفازَةٌ لِعَذابِ عَدُوِّکَ النّاصِب

تو آن کسی که شرف یافت کعبه از قدمت *** وگر نه بود چو خشتی از آن گِل لازب

اگر نبود مدیحت به نُطْق موجودات *** وجودشان همه می شد به جملگی سالب

کِتابُ فَضلِکَ قَد اَنبَئَت بِهِ الرُسُلُ *** بِرَغمِ اَنفِ مُحامیِّ خَصمِکَ الحارِب

جَمالُ وَجهِکَ قَد اَنبَتَتْ ثِمارُ الاَرضِ *** بِنُورِ قُدسِ تَجَلّیکَ یَنجَلی الغائب

ولیِّ امر و زمان ، مالک قضا و قدر *** امام خلق جهان ، عالَمَیْن را صاحب

سَمیِّ احمد مرسل ، علی شمائل و جاه *** ورا نموده خدا بر ائمه اش نائب

اَنا تُرابُ قُدومِ مُحِبِّهِ الوالی

جَمیعُ خَلقِ بِمَنقولِ فضلِهِ خاطِب

مَظهر وصف آشکار

امام اوّل و شمشیر کردگار ، علی *** امیر دین و شه ذوالفقار ، علی

ز ابر رحمت او ذی الوجود مسترحَم *** به دین ختم رسولان ، عدو شکار علی

نبرده اند رُسُل نام او جز از حاجت *** به قلب شیعه بود افتخار ، علی

هم آنکه خالق بی چون به مدح وی فرمود: *** عوالم است به کویش غُبار ، علی

تمام آیه قرآن نَم از فضائل او *** که هست فوق عدد در شمار ، علی

غضنفری که به مشتش قُوای نُه فلک است *** به قبضۀ کرمش لطف یار ، علی

بهار آمد و بشکفته شد گل هستی *** ز فیض اوست ، عطای بهار ، علی

به مبحثی ز خیالات عالمی غرقند *** که هست ذات خداوندگار ، علی

چنین مقول شد از نطق این اشخاص *** که ذات کی به کنار و صفت کنار ، علی

جواب یک کلمه از نص کلام الله *** ز نور حق شده مشتق رُخ نگار ، علی

به ذات حی تعالی صفت بود ذاتی *** و لیک مظهر وصف آشکار ، علی

خدا یگانۀ مطلق به حدّ⁽¹⁾او نرسد

ولیّ او که بود حق مَدار ، علی

چه کَس تمامی وصفش بجز خدا داند

نفس روان و طپش های قلب در عدد است *** که وِرد بندۀ حق ذکر یا علی مدد است

تمام عُمر ، همه صحبت دل آگاه *** ز بعد احمد مُرسل ، علی ولی الله

هر آنچه کار، گره خورده بر محبّش باز *** که ذکر حَیدرکرّار گشته سر آغاز

ولیّ امر که باشد جز او و اولادش *** که اطهرند همه آلِ بیتِ امجادش

ولیّ مطلقِ حق کیست جز حیدر *** که فخر شیعه بود هر زمان چنین رهبر

لسان حیّ تعالی به وصف او گویاست *** که نام او مددی بهر آدم و حواست

نداشت رشحه ای از نور او اگر هابیل *** ز ظُلم و کینه نبودی کُشنده اش قابیل

سفینه چونکه بنا کرد نوح پیغمبر *** ز بهر یاری او جلوه گر شدی حَیدر

نبود بهر خلیل خدا چنین مأمن *** جز از عنایت حیدر که نار شد گُلشن

خطاب موسیِ عمران زحق در اَوحَینا *** شد از کرامت حیدر به وادی سَینا

به روح حق نشدی معجزات آسانی *** اگر نبود وجود ولیّ ربانی

رسول حضرت حق شخص احمد محمود *** قرین گرفته ورا هر کجا به غیب و شهود

الی الصَّباح قیامت هر آنکه خفته به خاک *** نظر کند به جمال علی شه افلاک

به حبّ اوست تمامی محبّت ایزد *** زبغض او همه خیرات خلق می ریزد

من از دیار تولّای او سخن گویم *** به حل مشکل خود یا ابا الحسن گویم

چه کس تمامی وصفش به جز خدا داند *** و لعن حق به هر آنکه ورا خُدا خواند

هر آنکه شیر خدا را خدای پندارد *** زخود بگو لقب مؤمنانه بردارد

علی است عبدِ الهی نجف قدمگاهش *** جبین به خاک بسائیده عبد درگاهش

ولایتش به خلائق ز حق تمام نِعَم *** به حاجت همگان داده پاسخی به نَعَم

تمام ارض و سما جیره خوار این حرم است *** که خلقت دو جهان را زلطف او کرم است

جمیع خلق تحیّر گرفته از فضلش *** کدام فرقه تواند رسید بر وصلش

جز آن گروه که باشند در خط داور *** ز امر او شده پابست گفتۀ حیدر

حساب هر کس اینان به عهدۀ خود اوست

سوا نموده جنان را برای شیعه و دوست

مجنون حیدر

به سبک غمرتنا الافراح...حاج باسم ناملیتی کربلائی

ای حجت حق حضرت سلطان *** دل در حریمت گردیده مهمان

ظاهر ز رویت پهنای ایمان *** نفسی نبی را ای شاه خوبان

« عالم ندارد غیر تو رهبر »

«دل شد دوباره مجنون حیدر *** مست از ولای ساقیّ کوثر»

مولای شیعه از سوی دادار *** صاجب لوای احمد مختار

دشمن ز رزمت گردیده ناکار *** شخص شخیص حیدر کرّار

« بر شیعه باشد عشق تو محور»

مستان خُمار صهبای جوبت *** شُرب طهوری از جام کویت

یاران خسته در های و هویت *** هر دم به راهی در جُستجویت

«شاید بیاید رویت به منظر»

بستان طاعت بحر عبادت *** افضل زهر چه ضرب جهادت

بر ما سوی الله داری سیادت *** مولود کعبه مسجد شهادت

« هادیّ خلقی از سوی داور »

حُبّ تو ایمان بُغض تو عُصیان *** با مهر تو دل مشمول غفران

مهر تو باشد جنّات رضوان *** بر عالم جود لطف تو بنیان

«مهرت به سینه کبریت احمر »

آب وضویت دریای کوثر *** همسر زهرا ، فاتح خیبر

در نصّ قرآن مدحت مصوّر *** رحمت به شیعه بُغضت به کافر

« ورد زبانم لبیّک حیدر »

بالله ندارد دین بی تو محور *** سر خدایی در اوج مظهر

مولای خلقی ممدوح داور *** از امر یزدان صِهر پیمبر

«لا حول کائن بی لطف حیدر»

منم عبید خداوند خالق سبحان

امام اول و شاهنشه زمین و زمان *** همانکه حیّ تعالی ستوده اش به بیان

یگانه جوهر خلقت بود ولایت او *** جهان خلق ، غُبار قدوم او به عیان

هر آنچه خیر بود ذیل لطف او باشد *** ز لطف او شده مبسوط ، خیر هر دو جهان

محامدش به عدد نیست چون نبی فرمود *** که ماوراء صفات است مدح این سلطان

که گشته عارف حَقّش بجز رسول خدا *** که هست پیرو ایشان ؟ بِن اَسوَد و سلمان

عطا و فیض وجودش به ما سوا شامل *** به ذره ذره در عالم بود عیان و نهان

هر آنکه تحت لوایش رود مسلمان است *** به دین حضرت احمد ، علی بود بنیان

حدودِ دائرۀ حَدّ ز وصف او مات است *** به جان مدیحۀ او خوان ز مُصحف قرآن

خداست مادح حَیدر به اَحْرُفِ صُحفش *** نموده مدح ورا حق به قالب تبیان

در این کتاب مقدس که نصِّ قرآن است *** به نام اوست شروع و به نام او پایان

خدای جَلَّ عَلی کرده وصف او هر دم *** به دیدۀ دل اگر بنگری کند اعلان

کمال دین و تمامیّت نِعَم باشد *** به خان و سفرۀ فیضِ ولایتش مهمان

برای خیل رُسُل منجی است و فرمانده *** به قلبِ تک تکِ اینان علی بود ضربان

بگفت حیّ تعالی : نزول ذکر است این *** مُذَکِّر است و به ذکرش بقاءِ نظم جهان

تبارک است تبارک به خالق یکتا⁽¹⁾*** که آفریده جمیلی به ظاهر انسان

به آیۀ 90 از نحل این چنین بینی⁽²⁾*** نبی است «عدل» و پس از آن علی بود «احسان»

هم ، آن علیِّ حکیمی که بر کتاب اُمّ است⁽³⁾*** به نصِّ پاک لَدَینا تو مرتضایش دان

نبی بگفت به جنّت دری است زرّین کوب⁽⁴⁾*** که حلقه اش بود از یاقوت سرخ نشان

چنانکه حلقه به در می خورد طنین انداز *** ندای یا علی از دَق دَقش رسد به جنان

علی است ذاکر و مذکور و ذکر اوست چنین *** منم عُبَیدِ خداوند خالق سبحان

هر آنکه خواند مرا در حدِ) تعریف( خداوندی *** نموده پشت به اسلام و مکتب و ایمان

عذاب حضرت جبّار شاملش گردد *** که با شعار ولایت همی کند طغیان

ولایت است ولایت اگر به فعل رسد *** شعار تابع مولاست با عمل یکسان⁽¹⁾

من و تمامی قوم و عشیره و نسبم *** فدائیِ درِ درگاه آن شه مردان

امید مغفرتم می رود که در محشر

به یک اشارۀ مولا روم سوی رضوان

از فضل او به ذرّۀ ناچیز کن نظر

دل در هوای گنبد زرین بوتراب *** دارد درون خود دُرَری از کلام ناب

هر کس که زائر علوی در نجف شده *** از ذات ذوالجلال نباشد بر او عقاب

جبریل گشته خاک نشین سرای او *** کُحل بصر بود ز سرای علی تراب

از فضل او به ذرۀ ناچیز کن نظر *** زیرا شد از عطای علی همچو آفتاب

این نکته گیر از نص گفتار اهل بیت *** مدفون به خطۀ علوی نی شود عذاب

جنّات خُلد مِلک خصوصی شیعه است *** ای دشمن علی تو به دوزخ نما شتاب

آئینه دار طلعت زیبای حق علی است *** خورشید ! بی عنایتش تو به عالم دگر متاب

او شاه مطلق است که در دست او قضاست *** دریا جز از عطای غلامش ندارد آب

قنبر غلام حلقه به گوش علی بود *** چونان غلام در همه عالم دگر نیاب

ای عارفان محبّت مولاست شرط دین *** بی حبّ مرتضی نبوَد بر عمل ثواب

لایق به مزد نیست عمل بی ولای او *** از نزد حق به دشمن مولا بود عِتاب

قرآن ناطق است علی در نص رسول *** در قلب اوست معرفت کُنه این کتاب

فریاد شیعه است به هر گوشه از زمین

لَیسَ لَنَا الشَّفیعُ سِواهُ لَدَی الحِساب

مطیع حق نشود کَس جُز از ولای علی عليه السلام

رسیده عید و رَسد مژده ای به اهل ولا *** غدیر آمد و جان را دمیده شور و صفا

شده قلوب همه پیروان حَیدر شاد *** علی علی است زنطق موالیان فریاد

کِبارِ خلق جهان قادة الامم هستند *** که خلق از نم جویِ ولایشان مستند

مطیع حق نشود کَس جز از ولایِ علی *** صفای سینه مصوَّر، به یک نوایِ علی

ولایت علوی بر عباد حق فرضی⁽¹⁾است *** هر آنکه نیست ولایش حیات او قرضی است

تن من و هر آن که بر روی خاکیم *** فدای خاک کف پای شاه افلاکیم

علی کسی است که ایزد به مدح وی فرمود *** ز اَجل اوست هر آنچه نموده ام موجود

اَنَا الوجُودُ و کُلُّ الوُجُودِ مِن جُودی *** و قَد فَرَضتُ وِلائی لِکُلِّ مَوجودی

ولایَةُ اَسَدُ اللّهِ حُجَّةَ الحُجَجِ *** و آلُ اَحمدٍ الفُلکِ فِی اللُّجَج

صراط حضرت یزدان مسیرسیر علی است *** نزول اوست به دوزخ هر آنکه غیر علی است

تراب شیعۀ حیدر ز طینت مولاست *** رُجوع شیعه قیامت به عالم اعلاست

تراب دشمن حیدر ز نار و سجین است *** رجوع او به سوی عالم شیاطین است

جزای شیعه مولا بود نعیم بهشت *** سزای دشمن مولا بود هر آنچه که کشت

اگر ولای علی در رگش تبلور یافت *** خدای قصر بهشتی برای وی افراشت

وگر مخالف او شد عبادتش باطل

نبرده هیچ به طول عبادتش حاصل

روی نمایی ز خدایت علی

ای به دلم مهر و ولایت علی *** ای گُهر دُرج وصایت علی

در همه آفاق ندیدم چو تو *** رهبر کشتی هدایت علی

راهبر خطۀ ایمان تویی *** خلق ، همه تحت لوایت علی

تا ابدالدهر شعارم بود *** جان جهان باد فدایت علی

رُکن و حرم از تو مصفّا شده *** سعی صفا گرم صفایت علی

فاش بفرموده خدا بر رسول *** گوی به هنگام ندایت علی

خالق هستی به تو نازد که تو *** روی نمایی زخدایت علی

دل به تمنّای تو دم می زند *** ای شه اقلیم درایت علی

ما همه در خطّ ولای توایم *** ریزه خور از خوان عطایت علی

قبلۀ آمال خلائق توئی *** لطف تو ما راست کفایت علی

آدمیان بندۀ احسان تو *** برلبشان مدح و ثنایت علی

خامۀ خلقت به تو آغشته شد *** تا که به شیعه است حنایت علی

مصحف احمد ز تو نورانی است *** پر شده قرآن ز نوایت علی

از جبل مروه و کوه صفا *** سعی کنم تا به سرایت علی

رَمیِ جَمَر لعن بر اعداء تو *** لمسِ حجر بوسه به پایت علی

بحر بود قطره ای از بذل تو *** عالم ایجاد گدایت علی

شمه ای از نور تو شد آفتاب *** ماه ، سرانگشت غنایت علی

روز بود رخشش خورشید تو *** لیل بود حین خفایت علی

آرزوی شیعه به هر گوشه است *** گوشه نظر بهر عنایت علی

بر همه اعداء تو باشم عدو

تا که زنم پر به هوایت علی

نیم دم گر نبود دست علی عليه السلام اندر کار

(تضمین بیت ؛ البته نمی دانم از کیست)

(نیم دم دگر نبود دست علی اندر کار *** کارگاه دو جهان یکسره از کار افتد)

که بود واسطۀ رزق خلائق همگی *** آنکه القاب شریفش سرِ گفتار افتد

یک دم از یاد علی گر بشود کَس غافل *** کار و بارش همگی حیطۀ دشوار افتد

احمد این گونه بفرمود که در خلوت انس *** نغمۀ حضرت او بر لب دادار افتد

دیگر این سان بشنیدم که به توصیفش گفت *** گر علی حق نبود حق طلبی عار افتد

زپس پردۀ غیبت به در آید مردی *** که به سیمای علی بر روی انظار افتد

نیست در عالم ایجاد وجودی بی او

وجه حق است که هر سو نگری بار افتد

آئینۀ غیب و شهود

ریز بر من جامی از میخانۀ خم غدیر *** تا شود مست این دلم اندر هیاهوی امیر

خوانم از وصفش همی اندر اقالیم وجود *** آن شهنشاهی که شد آئینۀ غیب و شهود

باب مدحش را بجز زهرا نباشد فتح باب *** آیت یزدان عیان اندر رخ عالیجناب

در ظهور ممکنات و واجب است اندر صفات *** لااله الا الله است او بینات و محکمات

او ولی الله و وجه الله و حاکم بر عباد *** سرّ ایجاد است و باشد دین احمد را عماد

هر مسلمانی که در خط ولایش شد مطیع *** باشد از مازاد طین حضرت مولا صنیع

گفت در وصف و مقامش رحمه للعالمین *** کو امیر من مضی و من بقی از مومنین

هر که را مولای او من هستم اندر آشکار *** بعد من باشد علی او را ولیّ کردگار

بارالها کن تو یاری ناصر دین ولی *** سوی جنت رهسپارش کن موالی علی

ثانی احمد توئی ای سلسبیل عارفان *** حجت سبحان الا ای مقتدای انس و جان

حکمت از حکم تو باشد حکمت افلاکیان *** تو ولیِّ داور استی در میان خاکیان

فرض گردیده زدادارت ولایت بر بشر *** در سماوات و زمین فرمایشت شد ما امر

مصطفی بُرده به بالا قامتت را در غدیر

گفت از امر خدا حیدر شده زین پس امیر

خلیفۀ خاتم

شهنشهی که نگاهش قِوام نُه فلک است *** بر آستانۀ او بوسه دو صد ملک است

قلندری که عوالم به گرد او جمع است *** به محفل علویون وجود او شمع است

تبارک است به ایزد که آفرید او را *** ز بین خلق سوا کرده و گزید او را

همانکه وصف و مقامش دناست فوق دنا *** ثنای ایزد منان بر اوست فوق ثنا

تبلوری زوجودش ضیاء شمس و قمر *** دل است عالم و باشد علی وِرا دلبر

تصدقش به گدا در نماز دیدنی است *** و جامی از لب جوی ولا چشیدنی است

علی است ماه دل آرای کشور ایجاد *** که شخص حق همه امرش به دست او بنهاد

تمام آیۀ قرآن نم از فضایل اوست *** به عقل کوچک ما گفته حق نه کامل اوست

هر آنچه گفته نبی ز ابتدای خلقت جان *** همه مدیحت حیدر بود به نطق و بیان

زبعد این همه توصیف و وصف احد *** کسی به نقطۀ پایان وصف او نرسد

چرا که مدح علی ماورای ادراک است *** غضنفری که به وصفش حدیث لولاک است

خلاصه گویمت این جمله را که در عالم

بجز علی نبوَد کس خلیفۀ خاتم

نشنو از نِی بشنو از صوت جلی

نشنو از نی بشنو از صوت جلی *** از احادیث و رَوایات علی

کن تو خلوت با ولی ذوالمنن *** پادشاه کشور دین بوالحسن

از لسان دُر فشان مرتضی *** پُر نما قاب درون سینه را

گفت مولا من نماز مؤمنم *** اصل طاعت در نیاز مؤمنم

حضرت حیدر بفرمود این سخن *** می رهانم شیعه ام را از محن

در همان روزی که یوم الحسرة است *** شیعه را رضوان و جنت قسمت است

نطق مولا می دهد بر جسم ، جان *** کل قرآن در ظهور او بخوان

او یدالله است در تأویل آن *** نقطۀ بسم الله است او در عیان

آیۀ رابع ز زخرف را نگر *** او علی و هم حکیم است ای بشر

مقتدای ما سوی الله حیدر است *** رهرو غیر طریقش کافر است

بر همه خیرات ، مولا مصدر است *** او وصیّ و وارث پیغمبر است

آیت یزدان حیّ سرمدی است *** در حقیقت اصل دین احمدی است

در فصاحت یکه تاز نطق اوست *** در بلاغت تک فراز نطق اوست

حکمتش دارندۀ حُکم خداست *** حکم حق از ابتدا تا انتهاست

بر اطاق معرفت مفتاح اوست *** مهره ی وصل همه الواح اوست

اوست اصل لوح و اصل خامه اش *** شد کتاب حق محبت نامه اش

اصل دین و فرع دین را محور است

دشمن خط ولایش ابتر است

حَقّاً حقیقتاً که به حق، حق نما علی است

حقاً حقیقتاً که به حق ، حق نما علی است *** آن صدرِ صدرِ سلسلۀ انبیا علی است

آدم نگشت صفوه مگر از ولای او *** ذکر توسلش به گَهِ التجا علی است

ذکر مدد گرفتن نوح نبی به بحر *** یا مصطفی محمّد و یا مرتضی علی است

شاهنشهی به قامت کَس استوار نیست *** سلطان کل ، ولایتِ مطلق نما علی است

هر آن چه هست بهر سلیمان ز فیض اوست *** ذکر نگین خاتم او بر ملا علی است

آتش نگشت برد و سلامت به هیچ کس *** جز بر خلیل ، زآتش عشقش که با علی است

موسی ، عصا به ذکر دمش اژدها نشد *** الّا دمی که ورد لبش را صفا علی است

عیسی نکرد معجزه ای جز به اذن او *** نامی که کرد معجزه آسا وِرا علی است

آن مُرده زنده کردن و آیات و معجزات *** از دم دمش درون دمش پُر نوا علی است

این قول احمد است که فرموده در غدیر *** تا روز حشر حجت حق بر شما علی است

او فجر صادق است که اصل عبادت است *** صدّیق و صِدق و مُصَدَّق نما علی است

شمس و درخشش به همه اهل ما سوا *** از نور یک تبسّمِ مولای ما علی است

اینجا امامت است که اصل الاصول ماست *** ذکرِ مدام شیعۀ او در نِدا علی است

در نطق دین به ناطق دین این چنین بود *** رُکن و مقام و مروه و سعی و صفا علی است

فرموده عقل کل که علی رُکن دین بود

این یک حقیقت است که جان مستِ یا علی است

با مهر مرتضی دل من در عبادت است

من سر خوشم که مهر علی در روانم است *** از لطف حق محبّت او عمق جانم است

با ذکر آن امام تفاخر کنم به دهر *** دم می زنم به دهر که مهرش توانم است

یا والی الولی از لبم کم نمی کشود *** شهد عسل ز ذکر علی در دهانم است

بر ساکنان جنت و رضوان چه حاجتم *** آن دم که با ولای ولی در عبادتم

خم بهر هیچ کس نبود قد و قامتم *** زیرا که من گدای امامان به طاعتم

خرسند و روسپید به روز قیامتم *** زیرا که مدح آل علی بر زبانم است

فرموده ذوالجلال ، علی اصل طاعت است *** با مهر مرتضی دل من در عبادت است

قلب مخالفش همه غرق سفاهت است *** از دیده رفت آنکه درون جهالت است

حب ولی به قلب و دل ما سعادت است *** گردم سعید چون مددش بر توانم است

تا دیده ام به عالم ایجاد واشده *** یا قاهر العدو به لب من نوا شده

بر درد دردمند چنین دم دوا شده *** این ورد ذکر قلب همه ما سوا شده

جمع مخالفین که مرید هوا شده *** لعنت به اصل سلسه شان بر لبانم است

ما راست ادعا که مریدان حیدریم *** از جان گذشته اوست و ما غرق باوریم

تیغ غضب بسوی فراریّ خیبریم *** با جمله دوستان علی یار و یاوریم

ما در خط ولایت حیدر مظفرّیم *** در آستان فضل علی آشیانم است

در جشن بندگی شده ام محو لطف دوست *** چون جمله هستیم همه فیض طفیل اوست

دل منجلی ز نام علی آن شه نکوست *** قلبم به نام نامی او گرم های و هوست

دیدار روی ماه دل آرایم آرزوست

بر حسرت تَبَصبُص آن شه فغانم است

مدینۀ حکمت

به اذن حق مددم بر مدینۀ حکمت *** سخن فراز کنم در مکارم خُلقت

نه طاقتی به قلم نه توان به دستانم *** من آن خمار می پادشاه مستانم

یکی دو جرعه شرابم بده الا ساقی *** چِشان تو کام مرا از خُم می باقی

چُنانکه تا ابد الدهر مست جام توام *** پرم بزن که فقط مُرغ جَلد بام توام

طنیده در دل من مهر همسرت زهرا *** قرار جان همه ذکر فضائلت مولا

مرا مباد هوای دگر ز این بُستان *** عُبید و خادم خدّامِ در امیرستان

بود پیام ولایت به این مکان جاری *** امیریان همه در لذت علی یاری

تراب بوسی احباب حیدرم چه نکوست *** در این گروه نبوده صفا به غیر از دوست

من از عذاب الهی چه بیم و هول کنم *** که در زمان ز امیرم مقول قول کنم

چرا که خاک قدوم موالی ولیم *** و یک نفر ز محبّان حضرت علیم

به این سِمَت ببرد حضرتش مرا به بهشت *** اگر که ارض غدیرم بود زمینۀ کشت

بدون حب ولی بغض دشمنش هرگز *** چنین اگر شده قلبم به انتفاع حیّز

علی است دُرّ و گهر در کلام پاک رسول *** عبادت است به مهر ولی مسیر قبول

نظام مملکت دین به طاعتش محکم *** جدا ز راه ولی نظم و قائده در هم

کسی که رهرو طغیان دشمنان ولی است *** به حق قسم که عدوی خدای لم یزلی است

قسم به لحمک لحمی ز نطق پیغمبر *** که انّ شانِئَ حَیدر هنالک ابتر

نظام حبّ امیر نظام جَبرائیل *** بمدحه کلمات الاله بالتأویل

بنقطة و بحرف و جملة کلمات *** لقد تنزل فی وصف حَیدر آیات

عقولنا عجزت فی فضائل حیدر *** بِمُدرَکات صدور التراب لا یظفر

بنور وحی اله تنور الارواح *** تشعشعت بوَصاف مدیحه الواح

سقیفه است مدار کجی و بد بینی *** سه بی حیا پی تزویر و کفر و بی دینی

سقیفه مکتب کفر و مخالف ایمان *** ختام حرکتشان شد جهنم و نیران

علی خلیفه شود در حکومت رجعت *** به هم زند همه تزویر و شرک هم بدعت

دگر شریعت خط سقیفه بی رنگ است *** امام و رهبر من با ددان سر جنگ است

چه عده ای که سقیفه به نطقشان فریاد *** چه عده ای که محبّ و سقیفه در بنیاد

وقوعُ زَلزَلَة الساعة علی الناس *** و کل مُرضِعَةٍ تذهل من الباس

علی خلیفه شود اختیار داده ز کف *** همه مطیع مرامش رُسُل هماره به صف

جمیع خیل رسل در اطاعت از یک امر *** شریعت علوی در جهان بیابد نشر

ظهور امن و امان جای رُعب و بیم شود *** زمان گفتن اسرار حا و میم شود

حَیٌ و حَیدَرَةٌ حاكِمٌ حُکُومَةَ حق *** مُحمَّدٌ عَدَدٌ فِی جُیُوشِهِ مُلحَق

یرعّد بجماهیر باطل رُوعات *** علی کتائب ابلیسَ یضرب الضربات

شود هلاکت ابلیس و خط گمراهی *** علی یَدَی ولی اللهِ نصرةُ اللهِ

لقد تُفُسِّرَتِ الآیةُ اذا جاء *** و یدخلون بدین الاله ما شاء

بحمد ربک سبِّح اِمامَ موجودات *** أ یا امیر وجود و قاضی الحاجات

امامنا فتبیّن لنا مسیرة حق *** لکی نراسَل احبابک بشیعة حق

محبتت که بدون برائت از دشمن *** بقول حضرت صادق بود دروغ سخن

زمان عرض ارادت به شاه مردان است *** چه جا به وحدت شیعه و اهل طغیان است

برائت از سه خبیث و ولای مرتضوی *** شود تداوم وحدت به خط مصطفوی

مرا به رأس خلافت عقیده جز این نیست *** علی خلیفه ی اول به غیر از این دین نیست

ز بعد حضرت مولا ، حسن امام من است *** فقیریِ سر کوی حسن مرام من است

حُسَین فاطمه رحمت به ازدحام بشر *** ذراریش همگی یک به یک امام بشر

علی و باقر و صادق و موسی است و رضا *** تقی ، نقی ، حسن و دیگری گل زهرا

امام و رهبری و بر قوا تو فرمانده *** که غیر تو نبود بر امامت ارزنده

چه باک از خطر مکر و کید شیطانم *** علی خلیفه شود عالمی گلستانم

به عالمی کنم این فخر بنۀ شاهم *** ز خط مشی امامان عُبیدِ اَللّهم

هماره جان به فدای امیر خوبانم *** عُبید خود تو بخوانم که تحت فرمانم

زخط حیدریان من همی سخن گویم *** به حل مشکل خود فارغ از محن گویم

علی علی اسد الله ممتحن گویم *** و کلنا بفداک اباالحسن گویم

تمام معضله ها بر محب حیدر باز *** که یا علی مددش شد شروع و سر آغاز

جمیع خلق تحیّر گرفته از فضلش *** توان کیست رسیدن به لذت وصلش

بجز اباذر و سلمان و مالک و مقداد *** جناب حضرت عمّار و هر دل آباد

دلی که خالی و خالص ز ریب و شک باشد *** به مهر حضرت کرار بی کلک باشد

بدون ذره ای آلودگی ز مهر عدو *** اگر چنین بشود می خورد مِیَش ز سبو

سبوی خالص شرب طهور کوثر دوست *** که هر چه نوش کنی از سبو به سینه نکوست

به مهر اوست تمامی گشایش هستی *** به قطره قطره ز جام غدیر او مستی

شده قلوب همه پیروان حیدر شاد *** علی علی است ز نطق موالیان فریاد

سزد به ساحت جانان که جان ببازم من *** چنانکه بر در او خلعت نیازم من

کتاب ناطق یزدان امام لم یزلی است *** کلام جمع محبان فضائل تو علی است

فضائلی که عقول از عِداد آن عاجز *** و در تمام مکارم ظهور آن بارز

مسیر فکری شیعه تفکر علوی است *** عقول قاصر ما در تذکّر علوی است

مباد آنکه ز ذُکران او کنی غفلت *** که افکنی تو قدم در مراتب ذلّت

به گوش و چشم و زبان تابع امامت باش *** به فکر نامۀ کردار در قیامت باش

حساب کن که فقط نامه در یمین داری *** محبُّ فاطمه هذا روی جبین داری

حساب کن که به سرعت ز روی پل گذری *** و لعن خود بنما رو به جانب زُفَری

که لعن ، خود ملکوتی ز معرفت دارد *** اگر شناس شوی بی عدد ز تو بارد

ببار لعنت یزدان به دشمنان چون تیر *** برای آنکه نیفتی به دامن تزویر

پناه بر بخدا از شرور و شرک و فتن *** بخوان حدیث ولا از کتابت متقن

پی حدیث بگیر از مصادر حَقّه *** به غیر این نروی که زند به تو حُقّه

به اصل و فرعِ ز کافی ، حدیقة الشيعه *** عیون شیخ صدوق و خصیصة الشيعه

به منهج دو برادر دو سید مرضی *** که مرتضی به یکی نام و دیگری به رضی

به احتجاج طبرسی ، رجال شیخ صدوق *** امالی است ز طوسی ، کمال شیخ صدوق

فقیه شیخ صدوق است و مُقنِعَه ز مفید *** که فقه پاک امامان ز متنشان رخشید

ظلال فقه بزرگان متون فقه دگر *** که متن فقهی تهذیب دیده ام به نظر

که این اثر بود از طوسی آن فقیه بنام *** امین و شیخ و ثقه هم رجالی اعلام

هماره جمع فقیهان به بحر انجازش *** نهایه است و جمل هم خلاف و ایجازش

دگر نگر به بزرگان دیگر اعصار *** که جمعشان به ولای ائمه اند قرار

به منطق ملکوتیّ شیخ اعظم گوش *** که می شود به روانت کلام عصمت نوش

بیان پور حکم آن هشام نورانی *** که هست جامع نقل و عقول وحیانی

بدین بهانه یک از بحث او نمایم ذکر *** که ماند پور عُبیدش درون مثل در فکر

نمود از چه سؤالش مگر هشام حکم *** که بست راه جوابش ز هر طرف محکم

نمود پرسشی از او به گوش و چشم بدن *** که هر یک است برای چه در این تن

به مرتبه سخنش گفت : ای جناب حکیم *** چه کاره است برای تن تو قلب سلیم

سرود آنکه : امام تمامی اعضاست *** به رهنمایی او عضو عضو من بر جاست

هشام لب به سخن کرد که پس از احمد *** چه شد که غالب امت ز راه دین مرتد

دلیلِ آن چه بود جز جدایی از اسلام *** که این نتیجۀ سر پیچی از پیام امام

سرش بزیر شد آن غافل از امامت حق *** و سر به حیطۀ فرمان و در اطاعت حق

ز بعد فرح و مسرّت بر او که خندیدند *** ز امام صادق علیه السلام پرسیدند

بگو به من که تو را اینچنین شده تکلیف *** هشام عرضه نموده : ز نطقتان تالیف

و آن امام الهی به وصف آن تسلیم : *** چه یاوری به زبتان و قلتم و قلب سلیم

خدا کند که ز احباب این چنین باشم *** و هم مدافع یعسوب مسلمين باشم

در آن زمان که به عالم شیوع بی خبری است *** رَسَم به آنکه غدیرم کمال مختبِری است

امام غیر غدیرم به سینه ملصق نیست *** بدون نص رسول و اله بر حق نیست

امام هر که گزیند برای خود به جهان *** امام من ولی عصر و حیدر دوران

علی صفات و محمد شمائل و عنوان *** به نصب حضرت باری برای من سلطان

سخن به غیر کلامش به گوش و جان نشود *** بدون حبل ولایش به دل امان نشود

به انتظار ظهورش که مُصلح بشر است *** و مُهلِک ابد حَبتر و دگر زُفر است

خدا کند که ببینم به دیدگان شرری *** که می زند به تن نحس دو بت زُفَری

قرار سینه به اجرای دولت عدل است *** که رُشد جان بشر در مکمل عقل است

کمال عقل بشر در عنایت مهدی است *** جمال روح بشر در ولایت مهدی است

نوای ذکر شریفش میان زمزمه است *** که مصلح همه عالم عزیز فاطمه است

عبارت و سخن خادمش که الکن بود

نصوص محکم اخبار را مبرهن بود

طاقت ما نبود درک کمی از یک ذر

خانه ای بود فقط دائره گردان بشر *** ساکت و ساکن و آرام و بدون دلبر

همه در عادت هر روزه به طاعت مشغول *** مشرک و گبر ، یهودی و مسیحی و دگر

هر کدامند به آئین نیاکانۀ خویش *** نبود غیر عبادت عملی در منظر

دین حنیفان همگی غرق دعایند و ثنا *** از میان همه خالق به یکی داشت نظر

فاطمه دخت اسد رو به سرا پردۀ راز *** قدم افراشته وارد به حریم این در

رعد و برقی زد و خورشید فرو ماند ز هم *** این چه سری است نداند بجز از پیغمبر

در عقول من و ما نیست مجال ادراک *** شاید این سر نهانیست در اعماق خبر

به گمانم که به اجلال و شکوه مولود *** آسیه ، مریم و حوا بود و هم هاجر

خواست تا رخ بنماید به جمیع انسان *** کند آن لحظه بیان سورۀ نور و کوثر

خانه را بست در و خواست دهان باز کند *** بشکافد ز تنش جامه به امر داور

عدد سیزدهم از رمضان شد سپری⁽¹⁾*** وارد خانۀ حق ، مادر شاه انور

تا بگویند همه اشهد انّ علیاً *** مولد کعبه شده حجت یزدان حیدر

دلبر کعبه و مقصود حق از خلقت جان *** رنگ تسبیح و بود بهر عطا را مثمر

نبود طاعت ما جز به ولایش محکم *** آن ولایی که بود تکمله اش لعن زُفَر

بوده ارکان هدی بر قد و بالاش عیان *** راه حق را تو بجو از سخنانش یکسر

کل ایمان بروی حیدریش فاش نگر *** زین سبب بوده رجز خوان نبرد خیبر

ضربه ای را که به خندق به تن خصم زده *** از عبادات همه جن و بشر بالاتر

نه همین است تمام عدد اوصافش *** طاقت ما نبود درک کمی از یک ذر

مصطفی کاتب و مداح وصاف است خدا *** مصحفش را بگشا خط به خطش را بنگر

محسن آمد به دو دیده ز وصاف مولا *** جان فدایی محمد شده روی بستر

این چنین است که در رؤیت ابراهیمی *** ملکوت است زمین را و سما را مظهر

شرح صدری که طلب کرد ز یزدان موسی *** کوه طورش متنور به رخ بو شبّر

جبرئیل ملک وحی بود شاگردش *** همۀ وحی ز نطق ولی فرخ فر

ما بر آنیم مقام همه اولاد علی است *** که دهندی به فقیران ولا انگشتر

خادم کوی توام شاه کریمان نظری *** نرود خاک سرای تو به جایی دیگر

مستمندم به کریمانگیت رو زده ام

مپسندا که جهنم بروم در محشر

نیست یارایی قدرت به مصاف حیدر

ضعف صهیون همه در معرکۀ جنگ نگر *** چه بزرگی است به میدان که نهادند سپر

ترس ، هر لحظه به افراد سپاه افزوده *** نیست یارایی قدرت به مصاف حیدر

مرحبی را که یهودی قدَرش می خواند *** مانده در حیرت افزون به نبرد خیبر

خواند از قدرت بازو که چنین است و چنان *** رجز حیدری این لحظه شکسته است کمر

تا سرود از سخنش حیدر کرار منم

رعشه افتاد به جان و جبروت ابتر

لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار

در اُحد جبریلِ حق داد این شعار *** لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار

چون خدا حَی است و در باشد علی *** حَیدَر آمد از جمالش آشکار

گفت پیغمبر به وصفش در حنین *** هر صحابی زد قدم بر الفرار

لیک مانده یک نفر آن هم علی *** در مصاف لشکر چندین هزار

بی هراس و ترس در اوج شکوه *** سخت کوش و سخت جوش و رزمْ کار

روز خندق مصطفی فرموده است *** ضربۀ حیدر به خصم نابکار

بِه بود از طاعت جن و بشر *** بگذرد تا روز ، روز و شام ، تار

گویمت طرفه حدیثی معتبر *** تا نویسی در ضمیرت یادگار

حضرت احمد به منزلگاه دوست *** شد ورودش لحظه ای وقت نهار

گفت یا حیدر سلامت داده است *** ذات پاک و طاهر پروردگار

نیک فرموده خداوند کریم *** شیعیانت در بهشت قرب یار

حضرت مولا پس از قول رسول *** سجده بنموده به شکر کردگار

گفت نیم کل اعمال علی *** هدیۀ مولائیم بر این شمار

نیم اعمال محمد هم رسول *** زد به نام شیعیان این نگار

گفت خالق من هم از تقصیرشان *** چشم پوشیدم به حق هشت و چار

بی سبب نبود که گوید جَبرئیل

لافتی الا علی لاسیف الا ذوالفقار

جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه

و زمانها گذرد از پی هم روز به روز *** روز بگذشته بسی کهنه شود نو نوروز

حادثاتی همه آیند به قاموس بشر *** درس و عبرت همه تعلیم به زیر و به زِبَر

جنگ هفتاد و دو ملت همه را عُذر بِنِه *** چون ندیدند علی جمله شدندی کافر

کفر نسبت به لذیذ برکات علوی *** کافران را به چه سود از قبل خُبث زُفَر

قدمی پس قدمی روح به اعصار زده *** لیک در حسرت لبخند یک از نوع بشر

ماجرائی که سبک کرده لبان همه را *** تا که لبخند رضایت بنشسته به صور

مرْضی حق شدن از دائره معرفت است *** واجب الطّاعه امامان هُدی را بنگر

معرفت دُرّ گرانی است به هر کس ندهند *** معرفت طاعت مولاست در اعماق خبر

عارفانی که همه دم ز زهادت زده اند *** همگی غافلِ از زهد امیر لشکر

لشکری را که مثل هیچ بود در عالم *** هست سلمان و بن اسود و دگر شد بوذر

هدف قافلۀ زهد علی دوری تن *** ز همه لذّت فانی به یکی روز گذر

غافلان را پی ترویج حقیقت تو مخوان *** که همه غافلِ از درک و شهود حیدر

کاتبان نکته نویسان به سرا پردۀ متن *** محو و ماتند به دیدار فضائل یکسر

عدد فی عدد فیه کواکب و نجوم *** خبر فی خبر فیه جواهر و درر

ذات قدّوسی مولا که بود عبد اللّه *** شده مرآت جمال و به صفاتش مَظهَر

خالق و رازق و حیّ و ابدیّ و ازلی *** شخص معبود بود مَظهَر او شد صفدر

سخن خالق سبحان تو به لولاک ببین *** که برای علی موجود شده پیغمبر

فاش بنگر تو به گیتی به شمال و به جنوب *** سمت هم شرق و همی غرب سراسر مَنظر

در ظهور آمده هر سو نگری روی علی *** که بود وجه همایونی شخص داور

وجهِ اَللّه بود در همۀ موجودات *** چشم حق است بر اعمال همه خیل بشر

گوش یزدان که از آن می شنود ذات علی *** هم لسانش که به عِلوی و به سفلیش اثر

آیت الله علی ، ذات جمالش عُظمی *** نفس حیدر ، اسد الله بود حین خطر

در دل معرکه تفسیر ید اللهی ، اوست *** قدرت حضرت قهار به بازوش نگر

فاتح خیبر و احزاب و دل بشکسته *** هم رئوف است و همی تیغ غضب بر کافر

جان فدایش که در اوج غضبش هست کریم *** تیغ خود کرده کرم داده به خصم خود سر

ما نه خصمیم و عدو ، لو قُبل هستیم مُحِبّ *** کن عنایت به مساکین دَرت انگشتر

خاتم فضه در انگشت و عقیق است نگین *** با چنین حال شود اجر عمل والاتر

خلف حَیدر کرار به محراب صلات *** وارث تیغ دو دم می رسد از راه آخر

ما همه منتظر طلعت آن خورشیدیم *** جامۀ صبر نگهدار و به دلها باور

مطمئنیم که او آمدنش نزدیک است *** روی او روشنی شامگَه تاریک است

من صید فضائل علی می کردم

تا در غزلم نام امیر اول کار است *** خرسند زبان و قلمم از همه بار است

من صید فضائل علی می کردم *** دیدم همه ارکان تنم محض شکار است

با اینکه فضائلش زبان عربی است *** با اینکه فصیح و لهجه ای هموار است

لبنانی و هم عراقی و هم مصری *** هستند مقرّ : کتابتش دُشوار است

یک فضل بود 40 جمال و یک شب *** در لحظه ظهور حَیدر کرّار است

آن هم نه به یکجا به چهل مهد نظر *** اعجاز چنین به این ولی اظهار است

در خندق و در حنین و خیبر ، صفین *** او مرد نبرد و دشمنش فرّار است

فرمود نبی حکایتی بس شیرین *** بشنو تو اگر گوش و دلت هُشیار است

دیدم شب معراج شتر پشت شتر *** وینها همگی زیر دو صد اوتار است

نی سر زچنین قافله ای بُد معلوم *** نی آخر این قافله را ته دار است

پیغمبر حق روح الامین جَبرائیل *** فرمود تمام مدح این سردار است

هر آنچه بشر رسد به ادراک صفت *** یک نم ز شمار قطرۀ انهار است

فرمودۀ خَمرُ لَذَّةٍ خود گویا *** بر مستی هر جرعه به کف بسیار است

در ساحت آن ابوالفضائل این دل *** از ذره به ذره مهر او سرشار است

مرغ قفس سینۀ من در پرواز

بر بام غدیر حَیدری پَر دار است

از همان روز که در کعبه قدم بنهادی

حق حقیقت شدنش را به شما منکشِف است *** باور شیعه به سه مصدر دین منعطِف است

از همان روز که در کعبه قدم بنهادی *** حرم از فیض حضور تو مدار شرف است

نه خدائی و نه غیریت با حق داری *** من رئاك فرأى وجه خدا معترف است

شد ظهور احد واحد بی مثل و شبیه *** در عبودیت خود غیر ورا منصرِف است

تا به تعلیم خلائق سخن آغاز کند *** محو تعلیم محمد همه را انکشف است

نیک فرمود : نگردد به یقینم افزون *** معدن سر نهانم همگی لو کُشف است

نپرستیده ام آن را که به دیده ناید *** من خدا را نگرم از نکت و از ظُرَف است

دیدم او را به عیون دل خودِ نی با چشم *** غافل آن است که حق را به نظر منحرَف است

حق حقیقت به حقائق ز امامان به حق *** هر چه فرمودۀ اینان بودت در حُرَف است

رو به تسلیم کسان نَه که فرو مایگی است *** در گدائی ز ولیّ اللّهیت بس حِرَف است

حرفه ای گردی و پر کار به امداد امام *** آن امامی که سخنهاش به دل منکشف است

هدفم کشف حقیقت بود از هر صنعت *** چون حقیقت به تولای غدیرم صدف است

چون صدف را بشکافی نگری مروارید *** ذات و هم رنگ و همی زینت آن در نجف است

زیر ایوان طلا محضر مولا خواندم *** به غدیرت متخلق شدنم در نَظَف است

بر امامی که بود داعی دوزخ گفتم *** نزنم پا به مسیر تو که بس منحرف است

اول الخلق پس از احمد مختار علی است *** من امیرم به جهان از همه سو در هدف است

هدف و غایت معبود ز خلق حیدر *** رخ نمائی به بشر در همه حصن و کَنَف است

هر که جز راه امیرم برود رو به درک *** پیرو حیدرم از دُون، همه دل منصرف است

مَطلَع بَدر مُنير

چون گشوده شد برویم مَطلَع بدر منیر⁽¹⁾*** این چنین از سَعْدِ قسمت شد مرا در مستنیر

خوش روان شد خاطرم را مدح آن نیکو ضمیر *** شد ثنایش فوق ادراک بشر ، در هر مسیر

عارف و عامی و دانشمند و آگاه و خبیر *** مجتهد ، مرجع ، مهندس ، دکتران بی نظیر

مدرسه ، ناظم ، معلم ، دانش آموز و مدیر *** کل دیوان های شاعرهای پر مغز و سمیر⁽¹⁾

حکمت هر لحظه و هر قصه از فرد شِمیر⁽²⁾*** عارفان و زاهدان و عابدانِ مستشیر⁽³⁾

هر چه کوشند و بدست آرند در صحنِ جمیر⁽⁴⁾

در شؤون نقطه از مدح امیر الحق حقیر

کی بیان دارد به توصیفش کسی لعل و گهر *** هاتف آمد در بیان فضل او چون عندلیب⁽⁵⁾

حافظ آمد در الا ساقی به عطشانی قریب *** حاجب آمد در امید لطف او رو در نشیب

گر فراز حضرتش وی را نمی بودی نصیب⁽⁶⁾*** سعدی شیخ اجل می بوده در مدحش غریب⁽⁷⁾

مولوی را هست اندر مثنوی قولی عجیب⁽¹⁾*** نکتۀ عطار در مدح ولی کمتر ضریب⁽²⁾

شاعر مدحت سرا، فردوسی آن فرد ادیب *** صائب تبریزی بی باک در مدح حبیب

فیض کاشانی که دارد نکته های دل فریب

اهل فهم و درک معنا شاعری همچون شکیب

جمعشان را بی عدد در مدح مولا شد خطیب *** حضرت احمد جمال مصطفی پیغامبر

مصطفی احمد که در وصفش بُراق تند فر *** از علوّ جایگاه حضرتش شد مُنکَسَر

آن رسول حضرت یزدان امام هر بشر *** نه بشر تنها که بر جمع ملائک راهبر

جن و حیوان و خلائق هر مقر و هر گذر *** آن مخاطب در بیان وحیِ حیِّ دادگر

گویدت در مدح مولانا سخن ها بس گُهر *** هر گهر در مطلع گفتار او شد پر ثَمر

لذّت مدح ولیّ در نطق ایشان بیشتر *** ابتدا و انتها را در مدیحش کن نظر

نیک فرموده پیمبر : ها علی خیر البشر

من ابی فضلَ امیرِالمؤمنينَ قد کفر⁽³⁾

الغرض خیر الکلام آمد به نطق این پدر

گفت من با حیدر کرار در امّت ، دو باب⁽¹⁾*** مدح ما را بین به دیوان الهی در کتاب

سورۀ نحل از کتاب حق تو بگشا در دو قاب *** عدل و احسان در بيان مصحف فصل الخطاب⁽²⁾

احمد و مولا امیرالمؤمنين ، عاليجناب *** آن دو بحرین شرف دارندۀ قول الصواب

قول ایزد بارد از گفتار اینان بی حساب *** هر چه گویم در مقام جلوه ای از بوتراب

بر دو چشم ناقص ناقص نویس پر شتاب *** حضرتش گوید نهان شو گویمت یک نکته ناب

بی توجه بر نکات من رود رو در سراب

گر تامل نکته های من کنی ای مستطاب

می شوی از معدن فیض خدایی بهره ور *** من قسیم الجنة و النار هستم ز اولیا

من صراط⁽³⁾و محشر و میزان عدل کبریا⁽⁴⁾*** من امام و رهبر خلق ابتدا تا انتها

قدرت پیغمبران از من بود⁽⁵⁾، من از خدا⁽⁶⁾

بی جلال قدرتم موسای گشته بی عصا

بی دم قدّوسیم کی عیسی و وِرد شفا *** در جمال قدسیم امن است کشتی در بلا

من نِیَم خالق و نی از خالقیت هم جدا *** خالق طلق است حق سبحانه جل عَلیَ

من به اذنش خالقم بر ما اراد ان لا فلا *** در سرای قدس دارد شاه کل احمد ندا

در جوابش نطق حق آمد به لحن مرتضی

چون منم محبوب خاصِ حیّ قیّوم قدر

در سلونی گفتنش آیات علم کبریاست *** اعلم اصحاب احمد علم او بی انتهاست

خیر و نیکی معنی فرمودۀ آن مقتداست *** هر که بنموده عمل خیر العمل را در نماست

لطف او مشمول الطاف خدا بر بی نواست *** بر تمام فرشیان او صبر و تسلیم و دعاست

هر طرف رو افکنی مرآتِ رویش برملاست *** وَجهِ رَب جلَّ جلاله ذات پاک مرتضاست

او بامره یعمل از تسلیم و تصدیق و رضاست *** معنی تسلیم ، طاعات علی شیر خداست

معنی تصدیق ، اقوالش به تفسیر خداست *** مرتضای خالق و هم مقتدای ماسواست

عبد مُکرَم زین جهت بوده به قول دادگر *** امر حتم حی سبحان در همه منشور او

علت ایجاد و ابداع همه مقدور⁽¹⁾او *** حُسن خَلق حق تعالی بر همه مسبور⁽²⁾او

فوز حق در ابتلای شیعۀ مشکور⁽³⁾او *** کشف راز انّما اندر صُحُف ، مستور⁽⁴⁾او

حضرت (قُنسُوم) در لوح خدا مشهور او *** حضرت حیدر که بحر علمٍ المسجور⁽⁵⁾او

قائد غرّ الّذی من خصمه مقهور⁽⁶⁾او *** آن لسان الصدق در نطق رسل مذکور⁽⁷⁾او

منهج الواضح⁽⁸⁾به رهجویان این منظور⁽⁹⁾او *** آن مبید الشرک و العصیان و قول الزور⁽¹⁰⁾او

ناهی از منکَر و آمر به خیر هر جور⁽¹¹⁾او

او مخاطب (خیر امة⁽¹²⁾) در بیان ما صدر⁽¹³⁾

ناصر دین خدا ، نفس نفیس مصطفی *** هم وصی و وارث و هم تاج دار اصفیا⁽¹⁾

هم ولیّ الله بی چون و چرای کبریا⁽²⁾*** در مدار گردشش هم ، گردش قالوا بلی

در الست ربکم ... والی الولی شد مرتضی⁽³⁾*** از شکاف کعبه او ظاهر شده بر ماسوا

تا شود کعبه مشرّف بر رخ شمس الضحی⁽⁴⁾*** می‌کند ثابت که (یاتوک) بود بر او جری⁽⁵⁾

دین بدون حبّ او از بُنیه شد بی محتوا⁽¹⁾*** خَس⁽²⁾بود هر عاری از مهر امام الاتقیا

شرط تقوا هست ایمان شرط ایمان اقتدا

بر کلام پر ز تسکین امامان هُدی

تطمئن القلب باشد خواندنِ خیر البشر⁽³⁾، *** عبد بيرون از مثل⁽⁴⁾گردید و شد ضرب المثل

می رَهاند پیروانش را ز نقصان و زلل *** حضرت قاسم به مدح قاسمُ رزقِ الملل⁽⁵⁾:

مرگ با مهر ولی شیرین تر از جام عسل⁽⁶⁾

مرغ بریان قصه ای دارد شنو ای با عمل⁽¹⁾

شد احب الخلق نزد مصطفی در ما اکل⁽²⁾ *** هر مَلَک با مهر او بر قُرب یزدان شد وَصَل⁽³⁾

شد شناسان ، شیعه بعد از مصطفی بر ما عمل *** ما عمل بر طبق دستورات سیِّدْنَا الاجل⁽⁴⁾

در مقام شیعه اش باشد ولایت مکتمَل⁽⁵⁾

جنت و رضوان حق بر شیعیانش محتفَل⁽⁶⁾

از عنایات خداوند غفور عز و جل *** بر وجود شیعیان مهر ولی درّ و دُرَر

در مناقب آن کتاب قیّم و پر از غُرَر⁽⁷⁾ *** خطّ و خال مدح مولا نقش کرده از دُرَر

یک نمونه معجزات حَیدری را کن نظر *** در حظیظ حمل بی بی خوله بر یک گل پسر

عرضه بنمود ای امامم سیّدی خواهم اثر *** از عنایات شما بر همسرت ای مُفتخَر⁽⁸⁾

حضرت مولا به دست قدرتش در مؤتمر⁽¹⁾*** حاصل إعجاز او گردید حملی پر ثمر

حمل و وضعش آمده در كمتر از غمض بصر⁽²⁾*** نام او بنهاد حیدر از لسان پر گهر:

نام خاتم که بود محبوب قلب این پدر *** با محمد جلوه کرده این پسر در قاب زر

معجزات مرتضی بیش از عِداد مختصر

عبد حق را راه بر ذاتش مُحال

کَس که ناداند سخن از سر هو *** از چه رو دارد بسر بس های و هو

گر خدا و حجتش داند یکی *** شرک باشد از گلوی تارِکی

عبد یزدان حجت رحمان ولی *** هست میر و مقتدای ما علی

لعن فرموده به جمع غالیان *** از محب بگرفته تا جمع دَدان

عبد حق را راه بر ذاتش محال *** زانکه او گشته محیط این مقال

احمد و حیدر و اولادش همه *** هم عروس خانۀ دین فاطمه

شد محاط حضرت جل جلال *** در عبودیّت گرفتندی خصال

لو کشف را حضرت مولا سرود *** روی را بر ساحت رَبّش گشود

گفت ای خاصان دین ای مؤمنین *** یکصدا گوئید با صوتی طنین

عبد حق ممسوس فی ذات الاله *** محو معبودیت آن لا اله

گر نشد کامل سخن الا اللّهَش *** کی تواند بنگرد فردی رخش

گر ولی المؤمنین وجه خداست *** گر چه مرآت خدا بی انتهاست

لیک عبد است و خدا معبود او *** نی بود جز حق کسی مسجود او

از زلال چشمه ساران غدیر *** خوش چشاند بر محبانش امیر

نکته هایی گفته شد بهر شما *** تا بشوئی ذهن خود از انحنا

هر که و هر چیز را مرضی مخواه *** ای برای آل عصمت خیر خواه

تا رهانم من تو را از غُصّه ای *** نیک گویم بر تو من یک قِصّه ای

یک جماعت رو به سلمان گفته اند: *** جامۀ دین را به نا پاکان پسند

نیک فرمود آن صحابی کبار *** گر نمایم این چنین در این دیار

بوده ام دلسوز بَکری مذهبان *** پشت بنموده به قول قُدسیان

لیک در دلسوزی بر مصطفی *** جامه پوشانم به ارباب وفا

حضرت مولا امیر دین علی *** که فقیر درگه او هر ولی

ای مسلمان از من احسان کن قبول *** این نصیحت را ز اولاد رسول

ای خدا خیر دو دنیایت دهد

تا شوی از رستگاران ابد

قسمتی از مناشدۀ حضرت امیر روحی فداه با غاصبین

کسی که به پیغمبر راستین *** به شخصیت خاتم المرسلین

همان سروری که مطیعش فلک *** ز انسان و جن و ز جمع ملک

بلغ ما بلغ را به درسش عیان *** نموده به زیباترین فن بیان

و ما ینطق الا به وحی خدا *** خدایش هم آغاز و هم انتها

هوا و هوس نیست در گفته اش *** همه وحی یزدان به هر نکته اش

ز ظلم و جفا نسبت هَجْر داد⁽¹⁾*** و هر فتنه ای را همو نشر داد⁽²⁾

همو که به فرمان حق پا گذارد *** فراخواند جمعی و مبنا گذارد

اگر از ششم فرد یک شد خلاف *** برایش شود تیغ ، بیرون غلاف

و گر از همه چار وافق دو ضد *** شود این دو در زیر تیغ ممد

حکایت زیاد است کوته کنم *** به آل سقیفه ئِیان مه⁽³⁾کنم

در این بین رخشنده شد دُرِّ ناب *** چو بگشود لب را زلب بوتراب

بفرمود فرماندۀ مهر و ماه *** امیر عرب مرد رزم و سپاه

که گویم شما را نکاتی مفید *** و خواهم ز من نکته ها بشنوید

بگوئید پیش از من ای مردمان *** کسی بوده در زمرۀ مؤمنان

همه یکصدا نَه سرودند هان *** که پیش از شما کَس نبوده چنان

و فرمود آن سرور بزم جود: *** که کرده بسوی دو قبله سجود

همه نطق در مدح او کرده باز *** که بر سوی تو هر که برده نیاز

چرا که نبرده سَبَق بر تو کس *** الا حَیدر ای مرشد داد رس

سپس گفت آن صاحب ذوالفقار *** مگر گشته بر غیر من افتخار

که باشد اولی الامر بعد از رسول *** شود کردۀ هر که با او قبول

تمام جماعت سرودند نه *** نبوده بر احمد چو تو آینه

پس آمد به گفتار دیگر امیر *** که بر ذات احمد که جز من نصیر

جماعت همه داد لولا زدند *** و دست توسل به مولا زدند

که جز تو نبوده بر احمد نصیر *** و فریاد شیعه است : نعم الامیر

جناب امیرم به قاب سخن : *** به احمد کفیل است جز باب من

سرودند : غیر از جناب اَبَت *** نشد در کفالت به احمد جهت

و فرموده آن سرور ماسوا *** که جز خوی من جعفر از اجتبا

که را بوده دو بال در نشأتين *** كه گردیده طیّار در عالمین

نکو گفته شد از لسان تمام *** نباشد کسی در خور این مقام

بجز پور طالب شهید قیام *** که شد شخص جعفر

سرودند : حتی به قدر نفس *** موحد ز پیش از من آیاست کس

ز جمع صحابیّ ختمی مآب ؟ *** سرودند الا شما نی به قاب

مگر شد عموی کسی غیر من *** شهید اُحد حمزۀ مؤتمن

و شد غیر من همسرش سیّدَه *** به جمع زنان بهشت عِدَه

شده سَیِّدَی شاب در جنتین *** بجز دو جوانم حسن و حسین

که اعلم به آیات وحی مبین *** ز ناسخ و منسوخ از مُنزَلین

که افقه و اعلم به سنت ز آن *** پس از حضرت ختم پیغمبران

که او را خدا نام مؤمن نهاد *** به ده آیه در وصف آن پاکزاد

که ده بار بر حضرت مصطفی *** شده ناجی از راه صدق و صفا

که جز من زده بر تصدّق قدم *** به نجوای با پیر عُرب و عجم

برای که احمد سروده است هان *** که بر هر که مولا منم حیدر آن

خدایا محبت نما دوستش *** و دشمن بدارای هر دشمنش

و فرمود باید رساند پدر *** ز فرمان من بر هر آنچه پسر

الی صبح روز قیامت چنین *** علیٌ ولیّ سَيِّدُ المؤمنين

که جز من شده عازم معرکه *** پس از فرّ دو مُهْزَم معرکه

که شد قاتل مرحب خیبری *** بجز جُرح طوفانی حیدری

همو که محب خدا و رسول *** و گردیده محبوب هر ذی عقول

ز جام دهان پیمبر به چشم *** که گردیده جز من شفایش به عزم

که در خوردن با رسول امین *** به مرغ بهشتی به سفره نشین⁽¹⁾

رباعیه ها و قطعات

آئینۀ عرفان بجز از حب ولی جالب نیست *** سر تا به قدش به سان یک قالب نیست

از بهر رسیدن به کمال عرفان *** راهی بجز از پور ابی طالب نیست

گرطلب حُسن دوست می کنی از صحن او بین که عجب لذتی هست به ایوان دوست

بین محبان ببین که مهر آن شیر حق گشته گل سینه ها ز لطف و احسان دوست

در دل هر شیعه ای هست ولای علی صاحب تیغ دو دم شاه ذوی اقتدار

پانزده از ماه حق روز طلوع رخش دریم بذلش منم دست به دامان دوست

عین و لام و یاء

عین از عین علی دارد آب *** لیل را چهرۀ او شد مهتاب

یک جهان محو همایون رُخ او *** یا علی هست به وِرد احباب

سرّالاسرار بود زیرا نیست *** بین ایزد و علی هیچ حجاب

جز ولی اللهیش در عالم

که بود فانی رب الارباب

آینۀ روی خداوند

با مهر و ولای اسدالله چه خرسند *** گردیده دل و سینۀ هر عاشق دلبند

با هر قدمی پای بر این خاک نهادیم *** بنموده علی، گوشۀ چشمش ، همه در بند

او حیدر کرار و امیر ملکوت است *** با روی شده آینۀ روی خداوند

سرود یا علی

در حقیقت آیت ایمان طلوع با علیست *** افتخار آفرینش خلقت مولا علیست

با عدوی مرتضی گو، کوری چشمان تو *** ذکر خیل شیعیان هر دم سرود یا علیست

بدون حب علی تضرنا الاعمال

شها مدد بنما سوی تو زند دل پر *** به بارگاه شریفت زمین بسایم سر

الا الا که تو هستی امام خوبی ها *** غضنفری و به عالم تو رهبر و سرور

به عضو عضو تنم گر که نار آویزند *** بروی آن بنوشته فدائی قنبر

بسوی گنبد و صحن و رواق پر مهرت *** دلم همیشه روان گوید از روی باور

بدون حب علی تضرنا الاعمال

انا غلامُ غلامِ غلامِکَ حَیدَر

بجز از امشب و فردا شب و شب های دگر

تا قیامت به لبم نیست چو نجوای دگر *** دل مریض است و ورا نیست مداوای دگر

غیر ارباب و ولی نیست مسیحای دگر *** این چه سرّی است که در دل نشود جای دگر

عهد کردم که دگر لعن عدویش نکنم *** بجز از امشب و فردا شب و شب های دگر

ما چارده قرن است در سوز غم او

(ماتمکده عالم *** در غربت این غم

گوید عزای حضرت مولاست

مرثیه خوانش مهدی زهراست)

از بین ارتش احمدی یکسر *** آیا رسد به مصاف این لشکر

به اشارتی ز لسان پیغمبر *** حیدر یگانه فاتح خیبر

با این همه تأکید از ساحت خورشید

فرقش دو تا از خنجر اعداست

فرمود احمد بعد من اولی *** بر کل امت رهبر و مولا

نشناخت رب و هم نبی الا *** ما یعبد الله البشر لولا

نفس امیرالدین فی عالم التکوین

انفصمت العروه الوثقاست

نقل از پیمبر در همه متنی *** دمعاتُ حُزنِ مصابکَ عنّی *** فرموده انت یا علی منّی

گوید شهید چارده قرنی

شد خاک غم بر سر در ماتم حیدر

این باوری در عالم معناست

این نکته بشنو از لب حیدر *** شاهی که باشد شیعه را رهبر

از کلّ عالم بعدِ پیغمبر *** داغی ندیدم چون غم کوثر

کوثر سپاهم بود پشت و پناهم بود

قلبش مجسّم در غم حوراست

مولای انت کعبة الایمان *** ایدی المعدّی یغصب العنوان *** فی مدحک قد انزل الفرقان

انت امیرٌ حاکمٌ سلطان

بشکسته در محراب فرق سر مهتاب

از هجر او آتش بر این دلهاست

گو بر حسینش گریه کمتر کن *** از فرط شیون مویه کمتر کن

رو از مِحَن رخت عزا بر کن *** گاهی نگاهی سوی مضطر کن

زینب کند افغان در سوز این فقدان

کرب و بلا هجده گلش منهاست

ما چارده قرن است در سوز غم او *** هستیم مهموم از فراق و ماتم او

بر قلب ما شاید بیاید مرهم او *** آقا ولیِّ عصر مولای دم او

مولا کند قسمت بعد از شب غیبت

در خدمت او مجلسی برپاست

تا هست هستی خون به رگ دارد *** در غربت تو اشک خون بارد

(خادم) بسویت خواهشی آرَد *** مولا قبولم می کنی یا رد

ای شاهد و مشهود من را مکن مطرود

این لطفی از آن ساحت والاست

چارده قرن از فراق فخر اصحاب رسول صلی الله عليه وآله

چارده قرن آفتاب و ماهتاب و کهکشان *** خاطرش پر ناله از داغ امام انس و جان

آه درآهش زُحل گریه به گریه مشتری *** اشک در سوز غمش ریزد زچشم آسمان

دم بدم اندر نفسهای نسیم صبحگاه *** می وزد مرثیه ها در داغ مولا الامان

چارده قرن از فراق فخر اصحاب رسول *** میثم و سلمان و مقدار و ابوذر نوحه خوان

بر مدار غربتش عالم سرای ماتم است *** چارده قرن است در سینه بود آه و فغان

باء بسم الله مصحف فرقشان بشکافته *** وامصیبت از تن مولای عالم رفته جان

شد رهین لطف او در چارده قرن و سنین *** در نماز خود مسلمانان زنطقش نکته دان

شمع جمع زاهدان و عابدان نیک خو *** نیک فرمودند در تأویل و تفسیر و بیان

جمع باشد کلّ ما اُنزل درون فاتحه *** کلّما فی الفاتحه در بسمله باشد عیان

هر چه از اسرار حق باشد به بطن بسمله *** نیک گردیده خلاصه باء بسم الله بخوان

مَخلص سرِّ همه آیات از صدرش به ذیل *** نقطه باشد زیر باء و من نمایشگاه آن

با همه شأن و جلال و عزت و فخر و شرف *** دهر دون ظلم و ستم بنموده در حدّ توان

شد جسارت بر مقام آن امام العابدین *** از ستمگرهای قهّارِ نظام ملحدان

گفته شد بعد از ستایش از معاویه ، علی *** توأمان کردند امت راه این و مشی آن

این چنین تعبیرها زیبندۀ عباد نیست *** بلکه در تعبیر ناپاکان و طینت گمرهان

از سلونی گفتنش در خطبه ها شد آشکار *** بین تفاوت بینشان ادنی بود تا کهکشان

دُرّ علی، گوهر علی، کوثر علی، طوبا علی *** هر که باشد ضد او نفرین حق سویش روان

رادمرد عالم هستی جوانمرد عرب *** آنکه در قدرت نشاید کَس برابر از یلان

قدرت حی تعالی جمله در دستان او *** درب خیبر بین به دستش عاجز از توصیفشان

گفت مولا جان شنیدم بد زبانی دیده ای *** یاور تنهائیش زهراست بانوی جوان

بعد زهرایش زغربت سر درون چاه برد *** گفت درد و غصه اش با چاه مولای جهان

درد و غم از خاطرت مولای عالم دور باد *** چارده قرن است هستی در پی دُرّ نهان

مهدیت با پرچم حیدر ولیّ گردگار

دینتان را بر همه هستی نماید گستران

ندای قد قتل المرتضی به زمزمه است

چه غربتی است که غم را به دل ملازمه است *** ندای قد قتل المرتضی به زمزمه است

سرشک دیدۀ مولا و خون پیشانی *** در این مقام که دیگر زمان خاتمه است

ز ذُکر او گذر کوچه و رُخ نیلی *** علی به درد دلش خاطرات فاطمه است

حسن کنار حسین و سه خواهر تب دار *** دوای درد همه شور و اشک نم نمه است

هماره آتش داغی که در نهان خفته *** به هق هق حسن بن علی به همهمه است

امام عصر پس از حیدر است و بعد از او

سکوت و صبر حسن خود سکینه بر همه است

حَیدر

حاء در حیدر همان حیّ علی خیرالعمل *** یاء در آن شد یدالله قدرت الله بر ملل

دال در آن دستگیری از محبین روز حشر *** راء در آن ریزد از کعبه بت لات و هُبل

تفکر عشق به معنای توست *** مادح در عشق تولای توست

ما متولّی به ولای توایم *** بی سر و سامان و گدای توایم

عین حق عرفان مطلق حیدر است *** لذّت اندر وصف رویش خوشتر است

یک علی دارد جهان یک مرتضی *** کو زجمع خلق عالم برتر است

چون حُبّ ولی به سینه داری *** دل ناخوش از آن سقیفه داری

با دوست او چو دوست هستی *** با دشمن او تو کینه داری

ولایت بی علی معنی ندارد *** امیرالمؤمنین همتا ندارد

به مثل آن قدر شاه غضنفر *** دگر شخصیتی دنیا ندارد

ز اوصافش زبانها عاجز آمد *** که حد وصف او صحرا ندارد

یدالله ولسان لله ناطق *** محبش ترس از عُقبا ندارد

بود قرآن همه در مدح رویش *** که قرآن جز علی معنا ندارد

هرکه در او عشق به مولا بود *** در نظر حضرت زهرا بود

دوستی شاه ولایت علی *** مقصد و مقصود و دل ما بود

دوش رفتم به سرای حضرت دوست *** دیدم که جمال او چه مه روست

از شوق وصال آن شه گل *** خواندم به مثال همچو بلبل

دیدم طبقات عرش بشکافت *** نوری ز وَرای هر یکی تافت

دیدم شده حک به روی هر نور

آمد شه حق امیر منصور

خادم درگاه

با ولای مرتضی روح مرا ایزد سرشت *** روی قلبم خادم درگاه آن مولا نوشت

افتخار من بود در عالم دنیا و دین *** با گدایی از درش وارد شوم اندر بهشت

ای نفس نفیس شاه سرمد

دل صفا بگرفته از نام علی *** انبیا جمله به درگاهش فقیر

انبیا جمله به درگاهش فقیر *** بنده یک لقمه اکرام علی

اولیا هم دست‌بوس حضرتش *** روی دوش مصطفی گام علی

بر زمین اندازد او بت‌های جهل *** ماسوا گردیده خدّام علی

خادم درمانده و هم روسیاه

خاک پای جمله ایتام علی

شعری درباره مولا علی

دین بدون حبّ حیدر ذره‌ای ارزش ندارد *** با ولای شاه خوبان بیعی از لغزش ندارد

گو به جمع دوستانش کز عنایات الهی *** شیعه باشد یکّه لشکر دشمنش ارتش ندارد

بوی نجف مشام من را پُر کرد *** هر قطرۀ اشک دیده‌ام را دُر کرد

در مولد تو نیمۀ ماه رحمت⁽¹⁾

...جاء في الحديث: أنّها دخلت في الكعبة على ما جرت به عادتها، فصادف دخولها وقت ولادتها، فولدت أميرالمؤمنين عليه السلام فيها، و كان ذلك في النصف من شهر رمضان...

پیروز و سبک بال بود در عالم

در کشور دین رهبر ابرار یک است *** وان ذات علی حیدر کرار تک است

زآن سو که نبی نفس خطابش کرده *** بی‌شبهه بدان دشمن او در هلک است

حق است علی خلیفه اللهی را *** با ظرف ولایتش به عالم محک است

شد نعمت حق بر آن که در این دنیا *** بر روی دلش ولای او گشته حک است

پیروز و سبک بال بود در عالم

هر کس که صدای حیدرش بر فلک است

عروج خامه به پرواز نی عجب زیباست

(مدح حضرت امیر صلوات الله علیه و آله از سورۀ آل عمران)

قدم زنان به سرای سخن و صفحۀ دل *** عروج خامه به پرواز نی عجب زیباست

جواهری است ز یاقوت و لعل و مروارید *** معارفی که ز نطق قلم بر این املاست

چو هست منطق خالق و قولکم حتمٌ *** به غیر منطق منصوص فرع بی معناست

سخن فرازی و لفاظی و سبک مغزی است *** نوشته ای که ز الهام و وحی و نصّ منهاست

کلامکم تو بخوان نور در سریرۀ او *** که امرکم بشود رُشد و منجی هلکا است

وجود و بود همه خلق در تحیّر محض *** که در جمیع فضائل رُخ ولی پیداست

به عبد بودن محض و عبادت معبود *** مطیع امر و به اطلاق عبد در اجراست

و کل شیئٍ همه تحت سلطۀ ایزد *** به قامت ولويّش در اوج احصيناست

کلام او به بیان رسل دهد قدرت *** که نطق ایزد منان بر آن جری مجراست

یکلم است بیانات مُعجَز عیسی *** که با عطای ولی کاملیّت کهلاست⁽¹⁾

یعلّمه بشنو تا بیابی این نکته *** که روح حق متجلّی به طاعت مولاست⁽²⁾

بخوان انبئکم را و دان که شمه ای از *** ضیاء نور ولایت به حضرت عیساست⁽³⁾

به فاعبدوه چو رو افکنی عیان بینی *** که ختم آیه به هذا علیٌ الاعلاست⁽⁴⁾

به شصتم آیۀ این سوره گر گشائی چشم *** ز نزد رب تو بخوانی که حق ، علی مولاست

مباهله است به شصت و یکم ز این سوره *** که نفس خاتم پیغمبران شهنشه ماست

به بین فضیلت دیگر در آیۀ هفتاد *** که شاهدین غدیری چو منکر آقاست

تمام کردۀ خود را دهد به ورطۀ حبط *** که کافرین ولا کفرشان به ذات خداست

چو در شریفۀ بعدی خدای فرموده *** چرا لباس علی قامت سه بی پرواست

بخوان شریفۀ هشتاد و یک چه پیمانی *** میان حق و من اوحی الجلیل ما اوحاست

ولايت ملکوتی شاه دین حیدر *** به صدر و ذیل ز میثاق طاعتش برپاست

بخوان به آیۀ هشتاد و شش چنین نکته *** که کافرین به ایمان و حق جدا زهُداست

چگونه حضرت حق هادِ ظالمین گردد *** که بعد علم به حق ، یک سر و دو سر سوداست

به طعن اهل سقیفه بیان خالق شد *** که بعد بیعت با حق مفرّح الاعداست

بخوان شریفۀ بعدی که لعنت یزدان *** نثار اهل سقیفه ز هر کس از هرجاست

ولی ترحم ایزد نصیب توبه گری *** که طبق آیه هشتاد و نه به قاب نماست

و در شریفۀ صد نهی خالق یکتا *** ز خط مشی سقیفه به مؤمنين گویاست

هر آنکه پاکی و پاکیزگی ز حق خواهد *** خدای هادی او بر ولایت عظماست

چنین مقال ز تفسیر و ظاهر صد و یک *** به روح خالص افراد معتصم به ولاست

بخوان تو شرط برادر گزینی از قرآن *** که اعتصام به حبل اللهش در این آواست

به آیۀ صد و سه دقتی عميق نما *** که نعمت متعالی حق در این املاست

ائمه ای که همه داعیان خیر و صواب *** و آمران به معروف و ناهیان ز خطاست

شریفۀ صد و چار است در خور معنا *** که نکتۀ متاخر ز بطن آن اضحاست

به آیۀ صد و هفت است این چنین نکته *** و شیعۀ علوی رو سپید روز جزاست

به آیۀ صد و چارده نظر انداز *** و بین به قول محمد که این چنین گویاست

که هیچ امر به معروف و نهی از منکر *** مگر به همرهی یک امام بی معناست ⁽¹⁾

به شیعیان و محبین ، عطاست استغفار *** قبول توبۀ شیعه همه ز جود و سخاست

شده است ما حصل از دو آیه چنین *** یکی صد و سی و پنج و دگر همان که تلاست ⁽¹⁾

بود بیان و تذکر برای متقیان *** که این عطای الهی به جمله من والاست

چنین کلام الهی به گوش کن آویز *** که رمزها ز صد و سی و هشت از هذاست

اگر طریق غدیرت مسیر مشی شده *** نه خوف و حزن به دل دار چون علی بالاست⁽²⁾

چه نکته های ظریفی است در بیان آله *** که مستفیض نگردد ز آن مگر آگاه

بیا به سیر دُوُم از مناظر آیات *** به آیه یکصد و چل و چهار را بنگر

که گر محمد مرسل شود شهید جفا *** تمام کفر نهانی عیان شود یکسر؟

ضرر به خالق و دینش نباشد این برگشت *** چرا که هست کنار رسول یک اختر

ببین به آیه ی یکصد و چل و هشت چنین *** ثواب دنیوی و اخروی است از داور

برای هر که مرید امام بعد رسول *** شده است و ظرف ولایش برای نیکو زر

اگر به خط سقیفه دهید دیده و دل *** ضرر به هر دو جهان می کنید بر خود سر

برای عده بود پرسشی که چرا *** شوند شیعه به آماج مکر و خطر

بلا ز هر طرف آید بسویشان نازل *** و علتش چو ندانند ز خود شوند به در

خدا جواب تمامی سؤال فرموده *** به آیۀ صد و پنجاه و دو است در مصدر

که تا شوند بلاها و ابتلائاتی *** که تا خلوص ببار آورند در آخر

و هست تکملۀ علتش یک آیه دگر *** صد و چهل و یک است آن شریفۀ دیگر

چنین به یکصد و پنجاه و چار ببین *** که هست جامع این دو علل به هر باور

اگر شهید به راه ولی حق گردید *** نصیب هر یکتان برترین عطا به بشر

به آیه یکصد و پنجاه و هفت بود *** که این بیان سخن حق بود نه فرد دگر

جمال فضل توکل امیر متقیان *** و در اضائۀ نورش به هر توکل اثر

به آیه یکصد و شصت است این بیان عمیق *** بیان حضرت احمد به شان این گوهر

که هر کجا ز نص حق به آمنوا است خطاب *** شروع و صدر و سرآغاز حیدر صفدر

محمد است بیانگر به پیروی ولی *** بود به یکصد و شصت و چهار عنوان گر

کمال شرط ولایت پذیری است ایمان *** که هر سخن ز ولی خداست در محور

به عضو عضو تنت تابع امام بشو *** و گر نه حین تمرد شوی ز ایمان در

به آیه یکصد و شصت است و هفت آن ملحق *** که این نکات اخیری ز آن بود مثمر

مرید حق چو به میدان رزم تن داده *** و گر شهید بگردد به ساحت حیدر

به نزد خالق خود می خورد همی روزی *** چنین مدان که بود مرده و بدون ثمر

به آیه یکصد و شصت و نه است این گفتار *** که شیعۀ علوی زنده است تا محشر

به شادمانی و هم در خوشی و خرّمی است *** و در بشارت حق بر ولاست او مُظفَر

به آیۀ صد و هفتاد و آیۀ بعدی است *** تمام آنچه سرودم به این دو بیت اُخر

به ازدیاد در ایمان و در حمایت حق *** شده است شیعۀ مولا به هر مسیر و گذر

بود ز جمله نکات شریفۀ بعدی *** که بوده یکصد و هفتاد و سه ز ما ذکّر

تمام ترس محبان و شیعیان ز اله *** و بیمناک ز ابلیس و من تبع ، ابتر

به آیۀ صد و هفتاد و پنج این نکته *** بشارتی شده بر مؤمنین ز خیل بشر

خدای داده چو مهلت به دشمنان ولی *** که ظرف جرم و خطا پر کنند سر تا سر

عذاب خواری و خفت بود بر این دسته *** به آیۀ صد و هفتاد و هشتِ ما یذکر

وسیله بهر جداسازی است این مهلت *** که نیست پیرو حیدر چو رهروان زُفَر

به آیۀ صد و هفتاد و نه چنین تعبیر *** اگر تو طالب حقی به جِد ببند کمر

روا مباد ز ایزد تخلف وعده *** محققا نکند حق خلاف ما یُأمر

که شیعیان ولی را کند به خزی دچار *** برون ز درک سلیم است اسوء کیفر

شریفه یکصد و نود و چار شد تَذکار *** و در حقیقت ایمان به وعدۀ داور

برای شیعۀ حیدر بهشت مهمانی *** به یکصد و نود و هشت شد چنین مضمر

دگر نکات الهی به متن این سوره *** صبوری است و دگر دوری از همه منکَر

برای آنکه شوی رستگار در دارین *** به ختم سوره بود این بیان به قاب نظر

الا ای آنکه توئی پیروی به حق آگاه

بگو که اشهد ان علی ولیّ الله

یا نعم الامیر

تا دلم گرم تمنای حریمت می شود *** دل تلاطم⁽¹⁾می کند آوای یا نعم الامیر

سرخوش از مهر شما لبریز ایمان می شوم *** آن زمان که می رسد در خاطرم عید غدیر

هست دون شان تو هر مرجع و فرهیخته *** تو مقام عالی و اعلای سطان، من حقیر

خرده نانی خواستم تا که گدای تو شوم *** تو شهنشاهی عطا داری به دارا و فقیر

بنده بودم رو سیاه و تو پناهم داده ای *** در حریم با صفایت گشته ام من سر به زیر

هیچ از هیچ و همه هیچ و نتیجه جمله هیچ *** تو عدد آورده ای من را حساب از هر مسیر

عبد بوده شاعرت گشتم مضافا نوکرت *** این تمامی فضل ارباب است بر یک مستنیر⁽²⁾

من طلب نور محبت کردم و از لطف تو *** خاطرم را پر ز نور معرفت بالا به زیر

زیر دستت بوده ام ای حضرت ارباب دین *** قال من کنت له مولا شنیدم از بشیر

فله مولا علیٌ جامع این نکته است *** وال من والی علیا را فرا رویت بگیر

عاد من عادا علیا نکته ای ملموس شد *** دشمن مولا ! تو گر خواهی شنو ورنه بمیر

چون که احمد در کمال این سخن فرموده اند *** من ضمانت می کنم این قصه تا یوم عسیر)

واجب آمد بعد احمد پیروی از مرتضی *** تا بیابی بس صفائی از ولایت در ضمیر

یا علی حبک ایمان بغضک کفر و شرک *** من ولایت را به دل دارم چنینم دلپذیر

خادم کوی امام عصر روحی له فداء *** گشته تنها افتخارم گر قبول افتم اسیر

من اسیر شاه بی مثل و بدیلی چون شما

هستم و بر نوکریت دائما هستم فخیر⁽¹⁾

آئین مردی شنو از بشیر

نظر کن به آیات و متن خبر *** بیندیش تفسیر اهل نظر

امامان حق هادیان بشر *** به شان نزول همه ما صدر

ز با تا به سین و عیونش نگر *** که هر چشمه سیرابیت را ثمر

بود متقن و محکم و معتبر *** به اعجاز حق در جمیع سور

که آیات مدح خدا منجلی⁽¹⁾*** همه مدحت شاه مردان علی

تو گر طالب بهترین مطلبی *** و گر پایبند به این مکتبی

و گر در ولایت به تاب و تبی *** به قلبت بیارای روز و شبی

که خواهان ماندن در این منصبی *** بدور از همه حیله های خبی⁽²⁾

روان کن ضمیرت به حال ثبی⁽³⁾*** و برگیر فرمایشات نبی

که احمد بیانش نشد صیقلی⁽⁴⁾*** بجز مدح مولی الموالی علی

الا سائلی که تو هستی فقیر *** بیاموز حکمت ز حیّ خبیر

سخن ها ز وحی و ز عترت بگیر *** ز دل هر دو را بهر طی مسیر

فرا روی خود تا به یوم عسیر *** پس از جحفه رو کن به سمت غدیر

ببین روی منبر نبی و وزیر *** و آئین مردی شنو از بشیر

که آئین مردی به هر خوش دلی *** بود مهر ارباب خوبان علی

همه گوش و هوشت به من ده رفیق *** بیادت سپُر نکته های دقیق

و گر سنگ باشی شوی چون عقیق *** رها کن دلت را ز مهر عتیق⁽⁵⁾

و رو کن به مولا چنان جاثلیق *** که گفتار حضرت نمودش رقیق⁽⁶⁾

و او را شدندی چو باب شفیق⁽¹⁾*** امیر بیان در پیامی عمیق

من- چاره و حل هر مشکلی *** وصی بلافصل احمد علی

چو گفتار صدیقه ای شد عیان *** حروف و جمل عاجز از درک آن

عقول و حکم یک نم از این کران *** که اسرار ایزد در ایشان نهان

نداده کسی را خدا این ضمان *** بهشتی شود جملۀ دوستان

و در راه این مهر هر میزبان *** پیامی است از سرور بانوان

به قرآن صادق ، مقام ولی *** که بازوی دین است و احمد علی

بیا لحظه ای تا شوی محترم *** به نزد امام بدون حرم

که نام نکویش بود افسرم *** و من در سرایش همی نوکرم

که دست نوازش کشد بر سرم *** و دستی کشد بر سرم لا جرم

امام صبوران در اوج کرم *** بیان کرده در مدحت رهبرم

که از سابقین سبقتش منجلی *** مبارزترین مرد میدان علی

پسندیدۀ دین بود مرتضی *** به رکن رسل قدوة الاصفیا

به اعجاز قرآن ظهور و نما *** بود منتهی خواهش اتقیا

به فردوس اعلا بود اتکا *** به دوزخ کشاند همه ادعیا

صفای بهشت از عطایش صفا *** به فرمودۀ سید الشهدا

بود بهتر از من به هر محفلی *** قدر مرد میدان ایمان علی

کیومرث و جمشید و اسفندیار *** فریدون و ژوپیر و هم مازیار

چه رستم چه آرش و چه کوهیار *** و هر پهلوانی که شد یادگار

ز افراسیاب و ز سهراب یار *** و هر که به شهنامه شد نامدار

بود در مثل ذره های غبار *** به زیر قدم های آن شهسوار

امیر بیان مرشد اولی

به بازوی دین خون جاری ، علی

ناز مولود کعبه

غنچه نشکفته با معشوق خود چون ناز کرد *** تا شعار بندگی بر ذات حق ابراز کرد

در مسیر گرد بیت الله در اعجاز حُسن *** مادر خود را بدور از آفت انباز⁽¹⁾کرد

پیش از آنی که بگیرد از خدا اذن دخول *** کعبه بهرش با شعف آغوش خود را باز کرد

در وصف حضرت علی عليه السلام

خالق آن خلقت نخستین را در جمال خلیق ، صنعت زد *** فتبارک دلیل اعجازش ، خالق دیگری صناعت زد

هست زیباترین پدیدآور ، به اراده و نقشۀ صورت *** چونکه حق آفرید مولا را احسن الخالقین به صورت زد

خلقت حق بدون نقشه و رسم از عدم میشود پدیدآور *** قلم صُنع حضرت باری قامت حیدری به جلوت⁽²⁾زد

نیست در بین ما خلق فردی بجز اینکه پدیده ها دارد *** تو مگو یک نفر بود مولا ، که پدیده ز او به مُکنت⁽¹⁾زد

ما هر آنچه به خلقت آوردیم همه بی شالوده ⁽²⁾و بی نظم *** لیک ایجاد دست قدرت او یک چو سلمان درون قسمت زد

همۀ اهل بیت صُنع خدا به اراده ز ذات بی مانند *** ما خلق صُنع اهل بیت هدی چو اراده خدا به خلقت زد

ابتدا نور و انتهایش نور خلقت مرتضی پدید آمد *** خلقتی که بدون ظلمت و نقص حقتعالی درون حکمت زد

ممکنات اند دون خلقت او ممکن واجب الوجود نما *** خالق شیعیان و رب الارض ، حَیدرِ کردگار طینت⁽³⁾زد

امر او بر سرشت هر کس باز به هر آنچه ارادۀ ایزد *** حقتعالی چو آفرید او را به دو وستش شمار طینت زد

دسته ها در طبیعت جودش در وجود و به عالم ایجاد *** عده ای شاکران نعمت او عده ای را خدا به لعنت زد

شاکران ، تابعین مذهب او همه احباب و شیعیان ولی *** دگر افراد ، کافران هستند که به اوصافشان دعابت زد

حضرت کردگار فرموده : خلق انسان در احسن تقویم⁽⁴⁾*** بر جمیع مخالفین ولی بدترین عاقبت قیامت زد⁽⁵⁾

در جمال نکوی این مولا جمله ای از جمیل پیوسته؟ *** نه بگو که هر آنچه گشته جمیل از جمال رخش روایت زد

صُنع مولاست پروریدۀ او هر که زد پشت پا رود دوزخ *** نعمتش در حصار حصن بود هر که پا در یم ولایت زد

جان من شد فدائی خاتون ، فاطمه مام و دخت اسد *** در حریم سجود بر قبله ، مولد کعبه ای به فطرت زد

خلق الله و فُطرةالکعبه⁽¹⁾معجزات حقیقت بی حد *** معجزه خود درخشش مولاست به رجب 13 اشارت زد

چشم عین اللهی گشوده نشد جز در آغوش حضرت احمد *** در کلامش قد افلح المؤمن از کلام خدا حکایت زد

خاطرم را گذشت مداحی که در اوج سخن فراز گرفت *** گفت بر بام مَولِد او حق چنین کعبه را شرافت زد

کام شیرین خَلیة النحل از مدح شاه نجف نمایان شد *** که شرافت به کعبه و مسجد مقدم⁽²⁾شاه با کفایت زد

جانشین خدای سبحانی زادۀ کعبۀ معلی شد *** روز میلاد نازنین او حق به طعم عسل حلاوت زد

یادم آید پدر که در گوشم نام و ذکر مناقبش می گفت *** چهلم روز درگذشت او مادحین مدح او به صحبت زد

روح او شاد از چنین جلسات که بزرگم نمود در اینها *** یاد من داد بندگی به ولا بر مخالف خط برائت زد

شادیش لعن بر زُفَر داریم بر زبانها ، قلوب و هم اعضا *** آنکه با مدح خود همی لعنت ، بر سقیفه کند فطانت⁽¹⁾زد

ذکر اللهم العن اباسفیان برسد تا به آخرَ تابع

ورد هر روز این پدر بود و ارزش افزون بر او ز کثرت زد

دل شد دوباره مجنون حیدر

بر قامت جبت رخت عُطُل⁽²⁾شد *** در هم شکسته کید عُتُل⁽³⁾شد

رهجو و ره بین هم در اُتُل⁽⁴⁾شد *** چون بعث مولا ختم رسل شد

مقصود بعثت ، اعلان کوثر

«دل شد دوباره مجنون حیدر *** مست از ولای ساقیّ کوثر»

خیر فراوان مولای خوبان *** قرآن شد با او او شد با قرآن

ایمان ایشان اخلاص ایمان *** ترسان ز رحمان قدوس و سبحان

مرآت یزدان شد در برابر

«دل شد دوباره مجنون حیدر *** مست از ولای ساقیّ کوثر»

صدّیق اکبر فاروق اعظم *** در بین اعلام از جمله اعلم

علم الهی در او مجسّم *** شد در سخنها مؤمنُ ملجم

قفل دهان باز در مدح سرور

«دل شد دوباره مجنون حیدر *** مست از ولای ساقیّ کوثر»

خوی رسول و زوج بتول است *** در باور ما اصل الاصول است

دین الهی با وی قبول است *** عاجز ز درک وصفش عقول است

مرشد قنبر شاه غضنفر

«دل شد دوباره مجنون حیدر *** مست از ولای ساقیّ کوثر»

نور درخشان خورشید تابان *** لبخند او در نور فراوان

سایه ندارد این ماه رخشان *** در زیر لطفش جمع محبان

احباب اویند قوم مظفَّر

«دل شد دوباره مجنون حیدر *** مست از ولای ساقیّ کوثر»

تعداد فضلش فوق بیان است *** هم عجز خاک و هم آسمان است

گرم وصاف او کهکشان است *** گر وقفه افتد بر او گران است

مدحش وظیفه در قاب باور

«دل شد دوباره مجنون حیدر *** مست از ولای ساقیّ کوثر»

مولای مطلق داماد احمد *** از ابتدا تا آخر محمد

از نزد یزدان آن نور ممتد *** قرآن به نطق او شد مسدد

قرآن ناطق مرآ و مظهر

«دل شد دوباره مجنون حیدر *** مست از ولای ساقیّ کوثر»

ای حجت حق حضرت سلطان *** دل در حریمت گردیده مهمان

ظاهر ز رویت پهنای ایمان *** نفسی نبی را ای شاه خوبان

«عالم ندارد غیر از تو رهبر»

«دل شد دوباره مجنون حیدر *** مست از ولای ساقیّ کوثر»

مولای شیعه از سوی دادار*** صاجب لوای احمد مختار

دشمن ز رزمت گردیده ناکار *** شخص شخیص حیدر کرّار

« بر شیعه باشد عشق تو محور»

«دل شد دوباره مجنون حیدر *** مست از ولای ساقیّ کوثر»

مستان خُمار صهبای جوبت *** شُرب طهوری از جام کویت

یاران خسته در های و هویت *** هر دم به راهی در جُستجویت

«شاید بیاید رویت به منظر»

«دل شد دوباره مجنون حیدر *** مست از ولای ساقیّ کوثر»

بستان طاعت بحر عبادت *** افضل زهر چه ضرب جهادت

برماسوی الله داری سیادت *** مولود کعبه مسجد شهادت

« هادی خلقی از سوی داور»

«دل شد دوباره مجنون حیدر *** مست از ولای ساقیّ کوثر»

حُبّ تو ایمان بُغض تو عُصیان *** با مهر تو دل مشمول غفران

مهر تو باشد جنّات رضوان *** بر عالم جود لطف تو بنیان

«مهرت به سینه کبریت احمر »

«دل شد دوباره مجنون حیدر *** مست از ولای ساقیّ کوثر»

آب وضویت دریای کوثر *** همسر زهرا ، فاتح خیبر

در نصّ قرآن مدحت مصوّر *** رحمت به شیعه بغضت به کافر

«ورد زبانم حیدر صفدر»

«دل شد دوباره مجنون حیدر *** مست از ولای ساقیّ کوثر»

بالله ندارد دین بی تو محور *** سر خدایی در اوج مظهر

مولای خلقی ممدوح داور *** از امر یزدان صِهر پیمبر

لا حول کائن بی لطف حیدر

«دل شد دوباره مجنون حیدر *** مست از ولای ساقیّ کوثر»

تشعشع الهیت به عرش و فرش مختصر

متن و حقیقت و بطون (من آباء من صلح)⁽¹⁾*** بهار را طبع خوشت نسیم صبح خوش فرح

شما نتیجۀ دعای سائلین ز ما الحّ ⁽²⁾*** طعم عطش مرا همی تو لَذِّ شُرب در زنح⁽³⁾

ماء معین زندگی ، توئی بری ز هر نزح⁽⁴⁾*** گفتن وصف غیر تو ، معنی کامل جدح⁽⁵⁾

که حق سروده شأن تو ، به آیه های ما مدح⁽⁶⁾*** زمزمه های عرشیان ، نام شماست در صدح⁽⁷⁾

خادم آستانتان ، فرشته در حال کَدح⁽⁸⁾*** جمیع دشمنانتان به حالت بد فدح⁽⁹⁾

به لا علاجیم دوا به دست تو است در قدح⁽¹⁰⁾*** ذات تو عین وصف حق که از خداست در ندح⁽¹¹⁾

وصف خداست خلق او ، تو نیز خلق ما طرح⁽¹⁾*** غیریتت به ذات حق ، کمال معنی منح⁽²⁾

بکم ینفّس الهم از ظهور تو است در مسح⁽³⁾*** و عندکم ما نزلت ولای تو است در ونح⁽⁴⁾

تو در مقابل عدوی ذات حق شدی ابح⁽⁵⁾*** فقط به لطف وافرت شعر به بنده در سنح⁽⁶⁾

(نفس نفیس احمدی الا امام اولین *** حقیقت محمدی الا امیرمؤمنين)

(علی علی علی علی لعنت به دشمن علی)

خطابۀ غدیر را به قاب دیده وا کنم *** ز نطق خاتم رسل به جان و دل جلا کنم

همی به صدر و ذیل آن کاوش گفته ها کنم *** که در حقیقت سخن رسول را صدا کنم

توئی به جنب مصطفی با مددت ثنا کنم *** رو به ولی بیاورم ، پشت به ماستوا کنم

بیان فضلتان ز آن خطابه بر متلا کنم *** حقیقتا نظاره ای به بطن انما کنم

که حق سروده : مؤمنین به جمعتان ندا کنم *** ولیّکم ز بعد خود رسول و مرتضی کنم

به پیروی ز ذات حق وصف شه ولا کنم *** ز مدح پاک مرتضی من طلب سنا⁽¹⁾کنم

من به ولایت شما خانۀ دل بنا کنم *** فُلک نجات گر توئی به امنیت شنا کنم

دور کند خدا مرا که بر شما جفا کنم *** وصف شما ائمه را به دیگری روا کنم

درد هر آنچه باشدم به نامتان دوا کنم *** لعن به دشمنانتان جلا و در خفا کنم

(بیا بگیر دست من ای که توئی حبل متین *** فدای نامتان شوم الا امیرمؤمنین)

(علی علی علی علی لعنت به دشمن علی)

به سوی تو روان بود نزول و بارش مطر *** که رحمت الهیت فزون کند قطر قطر⁽²⁾

بشوی قامت محب ز کبر و هر چه ما کفر *** ای به هدایت زمین به هر زمانه در بصر

به انبیا و اولیا مدد رسان و منتصر⁽³⁾*** منجی هر پیمبری ز معضلات پر خطر

نور تبسم شما جلال حی دادگر *** تشعشع الهیت به عرش و فرش مختصر

چرا که تابش رخت ز طاقت همه به در *** سزد بته تو هزار رخ هزار سویه جلوه گر

که هر طرف نظر کنم وجه خداست در نظر *** به قدرت الهیت هژبر غالبی کرر

تو ذوالفقار خالقی به قد و قامت و اثر *** لذا و ما رمیت از رمیت آمده است در خبر

شجاعتت الهی و قیاس بر بشر قصر⁽¹⁾*** پشت جمل لجام کین بسته به دشمنت ضرر

تلالؤ شجاعتت ز پای تا به سر پسر *** فاتح این نبرد او شکسْتِ عایشه به بر

(به قاهر العدو توئی موید از لسان دین *** که والی الولی تو را سزد امیرمؤمنین)

(علی علی علی علی لعنت به دشمن علی)

گَهی میان مردمان باب تفاخری طنین *** یکی سرود برترم من ز تمام مسلمین

سروده ها سروده شد به نزد شاه متقین *** و در نظر گه ولا تمام گفته بر زمین

اباالحسن سخن بگو الا امیرمؤمنين *** ای که توئی وصی حق به خاتم المطهّرین

بیان حیدری روان : به ما عزیزْ ، جسمِ دین *** عزت ما به نصر او مقابل منافقین

به هر طرف سیوفنا تطیر بر معاندین *** جبریل در بیوت ما رفت و شدش چو خالدین

ائمة البرارى و به من اراد ، مانعین⁽¹⁾

اللَّهُ وَفَّقَنَا لِنَصْرِ مُحَمَّدٍ *** وَ بِنَا أَقَامَ دَعَائِمَ الْإِسْلَامِ

وَ بِنَا أَعَزَّ نَبِیَّهُ وَ کِتَابَهُ *** وَ أَعَزَّنَا بِالنَّصْرِ وَ الْإِقْدَامِ

فِی کُلِّ مَعْرَکَةٍ تَطِیرُ سُیُوفُنَا *** فِیهَا الْجَمَاجِمَ عَنْ فَرَاشِ الْهَامِ

یَنْتَابُنَا جِبْرِیلُ فِی أَبْیَاتِنَا *** بِفَرَائِضِ الْإِسْلَامِ وَ الْأَحْکَامِ

فَنَکُونُ أَوَّلَ مُسْتَحِلٍّ حِلَّهُ *** وَ مُحَرِّمٍ لِلَّهِ کُلَّ حَرَامٍ

نَحْنُ الْخِیَارُ مِنَ الْبَرِّیَّةِ کُلِّهَا *** وَ إِمَامُهَا وَ إِمَامُ کُلِّ إِمَامٍ

الْخَائِضُونَ غُمَارَ کُلِّ کَرِیهَةٍ *** وَ الضَّامِنُونَ حَوَادِثَ الْأَیَّامِ

إِنَّا لَنَمْنَعُ مَنْ أَرَدْنَا مَنْعَهُ

وَ نَجُودُ بِالْمَعْرُوفِ وَ الْإِنْعَامِ

فَقَالُوا: یَا أَبَا الْحَسَنِ مَا تَرَکْتَ لَنَا شَیْئاً نَقُولُهُ. بحارالانوار با ترجمه فارسی ، ج 34، ص 255.

بیان کنم برای تو تفاخری بر این قرین

که بی بی مطهره دخت محمد امین *** در تب و تاب گفتگو و مقتدای متقین

هر دو به نزد مصطفی که یا محمد امین *** جواب این مفاخره طلب کنیم با حنین⁽²⁾

دو نور در مفاخره نتیجه فاش شد چنین *** توئی اعزّ امام من به نزد ختم مرسلین⁽³⁾

(فخر تمامی بشر ز قامت تو خوشه چین *** که عزت رسول و دین توئی امیرمؤمنين)

(علی علی علی علی لعنت به دشمن علی)

یکسر همه حروف الفبا وصاف اوست

میم مداد در مدد از شاه لافتاست *** دالش دوام لطف ز مولای ماسواست

شد همزه در میان مدد فرصت حضور *** دال دگر دست به دستان کبریاست

وِ شد ولایتش به صدور ورق ورق *** را راه حضرت رحمان و رهنماست

قافش قیام حرف به ترتیب فضل او *** ها هم هدایت علوی در گزاره هاست

اول امام ، امیر اُناس و ابا الانام *** انزع ، اسد ، امان احبا گه جزاست

برهان بشاره باور و باب و بحار و بدر *** برتر نفر ز جمله صحابی مصطفاست

پیر خرد پیام الهی پدر به خاک *** پاکی ضمیر و پادشه خطۀ ولاست

توفیق حق تبارک یزدان توان تمام *** محض توکل متوکل به ربناست

ثاقب ثمین ثبات ثنا در همه سخن *** ثاراللهی به قامت مولای ما رواست

جان جهان ، جوانِ جهاد و جلال دین *** جنت جمال جمیلش به درک ماست

چابکسوار و چیره به رزم و چراغ راه *** چالاک در نبرد و چهر فروزان اولیاست

حکم خدای رو به همه دشمنان دین *** حلم خدا به حال محبین پر خطاست

خیر البشر خلیفۀ حق خسرو وجود *** خوش خَلق و خُلق، خامه هستی به ماجراست

دلبر ، دلیر و داور حق در محاکمه *** دین و دیانت همه افراد با خداست

ذکر اللَّه و ذکی و ذبیح اللَّه عظیم *** ذوالنور و ذوالقَدَر ز وصاف ولی حکاست

رهبر ، رسا پیامِ رسولِ رُسُلْ رئیس *** راه سعادت است رشادش که حق نماست

زادانفر و زرار و زرنگ است و هم زَفَر *** زاهد به زهد او قدمش رو به اقتداست

ژرفای ژاو و به دشمن ژیان عدل *** ژیوا برای محبین ز او جراست

سامان و سامیار و همی سانیار او *** از سابقین و سرافراز بر ملاست

شیدای حق شهید مسیر هدایتش *** شایان رتبۀ شاهی ز انماست

صفدر که صف شکن بود عنوان نیک او *** صابر صبور و صاحب شمشیر دو دماست

ضرغام و ضیغم است و ضیاء همه ضیا *** هم ضابط است و ضامن مردم به سرسراست

طالع ، طبیب و طائف احمد به طوف شد *** طراح آسمانی خلقت به اعتناست

ظاهر ز باطن است ظهور ظواهرش *** ظافر به معرکۀ جنگ مرتضاست

عارف و عابد است و عضد بر قوام دین *** عالی علی علیم به احوال بنده هاست

غازی غیاث و غالب و غافر به مذنبین *** باشد غیور و غوث محبان پرنواست

فرخنده جاه و فاتح خیبر ، فراز حسن *** فرماندۀ جمیع ممالک ز اعتلاست

او قهرمان و قادر پیکار با عدو *** قسام رزق قدر همایونیش عَلاست

کیش کیان عدل و کریم عباد حق *** کرار در مبارزه با دشمن خداست

گُرد نبرد و گوهر انسان ، گواه دین *** اعلی گرایش همه بر جانب سماست

لذت مضاعف است به زیر لوای او *** او لابی علوم محمد به هر کجاست

مُلک خدای منظر او در مهیمنی *** مهرش نجات بخش همه عرصة الجزاست

نامش نکو نهادِ نکو ، نرم با محب *** نیوان معرکه که گه رزم من کفاست

ورزیده بوده و وارسته و وزین *** والی امر دین به همه کوچک و غلاست

هادی امر دین و هژبر نبردها *** هستی فاطمه که زهستش دوام ماست

یار رسول و یاور زهرا ، یل نبرد *** نفس یمین به یمن رخش تابش فضاست

یکسر همه حروف الفبا وصاف اوست

از ابتدا ، شروع سخن تا به انتهاست

ما نفدت کلمات الله

با ادب بنشین به مکتب سر ز طاعت کن به زیر *** از بیان موسی جعفر فضیلت یاد گیر

در مقامی که چو بحر است⁽¹⁾علم استاد منیر *** تشنۀ بحر علومش عالَم و خلقِ کثیر

کم نگردد بحر را صرفِ جَماعات غفیر *** تا میان سبعة ابحر شنا کردی فقیر

نکتۀ (ما) را به نفیِ نَفْدْ پیش رو بگیر *** (چون نیابد بر جمال قدسی مولای تو کِیل و طراز)

حجت هشتم امام طوس بابای جواد *** از لسان دُر فشانش عالمی را شد رشاد

بر مرید حضرتش هرگز مکن خوی عناد *** گفت از فضل امیرالمؤمنین قول زیاد

شد بدستش شیعه ، یک فردِ یهودی اعتقاد *** چون همه درخواستهایش را جوابی پخته داد

از بیان صاحب تورات آن مرد سَداد⁽¹⁾*** (پاسخش می بود فرد کافری را شیعه ساز)

نکته ها برگیر از شمس نهم بر قاب جان *** تا شوی در روز رستاخیز جان ها، در امان

نیک آوردند از صدر ولایت بر زبان *** از بیان حضرت شاه ولایت ، نغمه خوان

مهربانیّ و عطوفت لازمِ آغوشتان⁽²⁾*** رو گشاده بهر استقبال جمع مؤمنان

لؤلؤ و یاقوت را اندر صدف بنما نهان *** (چون نباشد هر کسی محرم به این گفتار راز)

هادی دین، جد مولا صاحب عصر و زمان *** در بیانات شریفش نکته ها کرده عیان

یک نمونه مستند اندر غدیریه نشان *** کن زیارت مرقد شاه ولایت را به آن

(حق) بود ذات همایونیّ میر مؤمنان⁽³⁾*** تاجر نزد خدا با جان و مال توأمان⁽⁴⁾

نص اللهَ اشتری در شأن او گشته بیان⁽⁵⁾

(بندگی در ساحت قرب ائمه در نیاز)

قطره ای از خصائل حضرت علی عليه السلام

از صاحب مدینه و برهان روایتی است *** بر سید اجل ز بیانش چه حالتی است

متن محمد بن مراغی حکایتی است *** منهج الی الطریق در اینجا چه آیتی است

سلمان که در خصیصه، محمّد عبارتی است *** فرمود قصه ای که بیانش هدایتی است :

مهمان مرتضائی حیدر جماعتی است *** آمد دو ابر بر کف صحنش، چه ساحتی است

بر ابر اولی بنشستند مرتضی *** آئینۀ وصاف خدا در گه نَما

نعم الولی خلیفۀ منصوب کبریا *** حبل المتین عرصۀ امداد اولیا

فارس حجاز حضرت سلمان به عرض (یا) *** استاد معرفت به ابی ذرّ و من سوا

نفس نفیس و جان به تن پاک مصطفی *** باب علوم و هم حِکمِ ختم الانبیا

بر ابر دیگرند کواکب به گرد ماه *** اینها تمام ذره و آن حضرت است شاه

او قهرمان خطۀ مردی است زین سپاه *** مبهوت ذات همایونیش نگاه

هر آنچه را که چشم ببیند به دل گواه *** بر دیده در طریقۀ ا و نیست اشتباه

او کیست مجتبی که همه جان ما فداه *** بعد از مقام حضرت مولاست پادشاه

عرض امام مجتبی به امیر دو عالم است *** ای حضرت ولی که مقامت مسلم است

فرمانتان به خرد و کلان امر مبرم است *** این فیض لایزال به نزد تو هر دم است

اوصاف تو به جذبه عالم مکرّم⁽¹⁾است *** گنجینۀ حکومت حق را فراهم است

یعنی که حُکم حق به بیان تو محکم است *** حکمت همی ز پرتو نورت محتَّم است

نزد تو چند باشد از آن لا و ینبغی؟ *** مُلْکِ جناب حشمت حق در پیمبری

فرمود حضرتش که دهم بر تو آگهی *** بعد از نظاره بر جبروتم⁽²⁾که منتهی

گردد به چشمتان نَمی از بود مختفی⁽³⁾*** در حیطۀ وَلایت من جمعِ خلقتی⁽⁴⁾

از حاملین عرش و به من دون ، در آیتی *** بر چشمتان نهم که کنیدش نظارتی

اوصاف این چنین فقط ارزندۀ ولی است *** هرکس در ادعای چنین شد تزلزلی است

دستان من شِفا به درخت تمللی⁽¹⁾است *** مامور صبح و شام به امرم تعمُّلی⁽²⁾است

بی اذن من به قدر نفس در معطّلی⁽³⁾است *** با یک اشاره ام غضب حق تنزّلی⁽⁴⁾است

مأمورِ امر من مَلَک ربّ سینجلی است *** برتر ز بعد احمد مرسل فقط علی است

در دست من ملکوت⁽⁵⁾عوالم است *** اوصاف فضل من به ظهور قوائم⁽⁶⁾است

توصیفم از بیان صحف در ضمائم است *** تندیس شرک را قدم من تهدّم است

توحید ذات را رجز من دمادم است *** درک مقام من به بشر فکر مبهم است

سادات را وجود من اِشراف اعظم است *** با امر من ، وجود عدم را مسلّم است

بر شیخ اعظم است ظهور دلائلش *** یک معرفت به حضرت مولاست حاصلش

نزدیک تر به حالت ایمان شد عاملش *** اقرار و طاعت است مسیر تحمّلش

ذکر است در کتاب شریف رسائلش *** شاذان که هست رتبۀ جبریل نائلش

نقل است از کتاب شریف فضائلش

این ها تمام قطره بود از خصائلش

شاخ شیطان به زیر خشم علی

هرچه در عالم وجودی باش با علی شو تو یار و هم یاور *** با علی باش و پادشاهان را در خط حضرت امیر آور

روی از دولت کریمۀ او سوی سمت دگر مکن مایل *** هر چه در دولتش طلب داری به عنایت شوی بر آن نائل

حضرت مرتضی به همت خویش دشمن از دوست را اَلَک کرده *** هر که غیر از علی امامش شد مهره در بازی فلک کرده

بازی رذل دین گریزی را شخص بی دین به مردمان کرده *** گر کسی گوش و هوش بوده بر این مکر اهل جمل فغان کرده

فرق فاحش میان خط علی با سپاه تظاهر و نیرنگ *** راهی خط حق سعادتمند ، پیرو عایشه شده الدنگ

آنکه بس در کمین خط ولی تا زمانش که ضربه ای بزند *** بیند از دور حضرت حیدر بر فتن خط حربه ای بزند

شاخ شیطان به زیر خشم علی دست و پای رهیدنش مفقود *** لیک حیف از جماعت کوفی که رها کرده حجت موجود

رو به سمت خبیثه ای بردند که خدا فاحشه خطابش کرد *** لعن بی حد بر او و بر پدرش ضاعفا ضاعفا عذابش کرد

با امیرت تو در همه دوران یکسر از صدق دل مطابق باش *** دم اگر میزنی زمهر علی نزد خلق خدا تو صادق باش

یا که صد در صدی به دین علی یا تمامی به خط باطل باش *** تا سقیفه شود تو را آئین گفتۀ دشمنان تو مایل باش

دین اتباع عایشه دین نیست بس نفاق و دروغ و طغیان است *** واجب آمد به گردنت تطهیر که همی لعنتِ بر اینان است

حیدر از روی منبر توحید لعن بر دشمنان سروده به لب *** گر مرید امام خود هستی باید اینگونه بود در مذهب

لعن حبتر و ثانی و سوم سخن مقتدای دل باشد *** لعن بر دشمنان حیدر کرار فکر و اندیشه و عمل باشد

با همین لعن پادشاهی کن دشمنان را هر آنچه خواهی کن *** صد و ده بار یاعلی گویان سیصد و ده به گور راهی کن

هر چه در عالم از فتن جاری سخن از حقد مرتضی به میان *** آی لعنت به تابعین یهود اولی ، دومی ، موافقشان

هر که در خط حبتر و زُفَر است شامل لعن این و آن باشد *** لعن یک اعتقاد قرآنی ذکر لب های شیعیان باشد

هر سپاهی که خالی از لعن است رو به دوزخ نزول خواهد کرد *** در عداد جمیع دشمن حق در جهنم دخول خواهد کرد

ما همی لعن بر زُفَر داریم ما سپاه امام خود هستیم

تا ظهور امام خود همه دم با امامت قرار خود بستیم

بندۀ ذات اقدس متعال

شبنمی از تبسم رویت، گل من ، صد حکایتی دارد *** در نشستت قیام گل رویان، ساحت تو چه حالتی دارد

در ادب محضر گل آرایت ، قامت گل قیامتی دارد *** تک تک غنچه ها به نزد رُخت قصد عرض ارادتی دارد

حضرات ائمّه و یاران پیشگاه تو حاجتی دارد

(ای جمیلی جمال جلّ جلال

بندۀ ذات اقدس متعال)

گفت مولای من امامِ حسن شمه ای از خصالتان به دُرر *** سبقتی نی تو را ز اولیان مدرِکت هم نشد کس از آخر

شد چو خاتم به مرسلی مبعوث پرچمش را نهاد بر حیدر *** جبرئیلت یمین و چپ میکال بهر امداد تو ز حیّ قَدَر

حیدری کز میان معرکه ها بازگشتش نشد مگر به ظَفَر⁽¹⁾

(ای خدائی تمامْ حسن و خصال

بندۀ ذات اقدس متعال)

سرور دیگر شباب بهشت آنکه دارای خیرالاصحاب است *** گفت در فضل صِنو پیغمبر آنکه مرضیّ رب الارباب است

فاتح خیبر است و فارج هم از جمال رسول بر قاب است *** نفس پیغمبر است و چون هارون در مقام وصایت ناب است

دهمین خانه را به مسجد داشت باب حیدر مفتَّح الباب است ⁽²⁾

(یا علی یا مفتِّح الاغلال

بندۀ ذات اقدس متعال)

گویم از گفته های بوفاضل بر فراز مقام تابش تو *** گفت در ساحت ولائی تو شرف کعبه شد ز رخشش تو

کعبه ای که چو بیت خاکی بود قبله گه گشته از درخشش تو *** کافر و نا بکار آن خلقی که بر آیند در نکوهش تو

گر نقاب افکند ز دیدۀ خلق، کعبه جُم می خورد به گردش تو⁽³⁾

(صاحب فضل بی حد و اجلال

بندۀ ذات اقدس متعال)

آن امام چهارمین سجاد مدح حیدر شنو ز او بسیار: *** مردِ رزمنده ی سپاه رسول با دو شمشیر و نیزه در پیکار

صاحب هم دو هجرت و بیعت صالح مومنین بود کرّار *** باشد او بوسِتان حکمت حق او زبان خدا به هر گفتار

تیر خشم خدا به دشمن اوست ناصبین را درو کند هر بار ⁽¹⁾

(ای دگرگون کنندۀ احوال

بندۀ ذات اقدس متعال)

باقر علم عترت یاسین او که باب جناب جعفر شد *** گفت از نقل بی بی ام اسماء که نزول پیام داور شد

به محمد رسول وحیانی که ز سنگینیش مستّر شد *** بین آغوش و جامۀ مولا قامت مصطفی مقعَّر شد

آفتاب قضا چو آمد رو، ردّ شمس محمّدی سر شد ⁽²⁾

(شد نمازِ علی ملاک کمال

بندۀ ذات اقدس متعال)

صادق آل فاطمه جعفر ، گویدم نکته های پر معنا

مورد اعتماد خلق و رسول ، یاور احمدی به سختی ها

در مقام فَدی رسولَ الله شبِ بیتوته در مقام فنا

عملش چون رویّۀ احمد، همه دم بود بین خوف و رجا

ثوب پشمینه اش نشانه ی زهد، اسوۀ زهد بندگان خدا ⁽¹⁾

(دشمن صوفیان بدون زوال

بندۀ ذات اقدس متعال)

از علوم امام دین موسی ، می شنیدم فضائل مولا *** گفت روزی میان کوه صفا ، دید قرقاولی به حال ثنا

گفت اینجا نه آبی و نه غذا روزیت از کجا بود برپا *** گفتیا چون گرسنه می گردم با دعا بر محب شوم شَبعا

و بهنگام تشنگی لعنت به عدو می شود مرا ملجا

(چارصد سال محضر تو عِیال ⁽²⁾

بندۀ ذات اقدس متعال)

رضوی شو به آیت سخنش لب فرو بند و شو تماما گوش *** سرور مومنین بفرمودند دو کتاب از رسول

حق بر دوش

یک ز این دو کتاب حق قرآن، دیگری بر قلاف من آغوش *** آنکه دور قلاف باشد چیست؟ کرده این مسئلت کسی با هوش؟

لعنت حق اگر خطا بزند یا گذارد بدون اذن نقوش⁽³⁾

(سیف حق را تمامْ جلوه جمال

بندۀ ذات اقدس متعال)

رو نظر کن به پور خسرو طوس آن جوادی که هست بخشنده *** گفت از قول پور بوطالب سخنانی که باشد ارزنده:

دوستانم مبشَّر به بهشت دشمنانم به نار کوبنده *** دوستانم مطیع فرمان و غیرشان در مسیر لغزنده

نعمت بی عدد احبا را می دهد شخص آفریننده⁽¹⁾

(آن امامی که بی نظیر و مثال

بندۀ ذات اقدس متعال)

از علیّ چهارمین گویم که نکاتی ز منطقش گویاست: *** مرتضی دین استوار بود، مستقیمی صراط حق مولاست

صاحب فعل نیک و زیبایی، اصل دین مر تو را سوی معناست *** اوج رفعت و برتری هستی، تابش نور تو به ارض و سماست

تو محل تمام اسراری ، سرّ حق نزد غیر تو افشاست⁽²⁾

(نکتۀ هادوی به تن شد بال

بندۀ ذات اقدس متعال)

از اب صالح اباصالح از وصاف علی درون گفتار *** حضرتش در کنارۀ احمد به مقامِ قرابت بسیار

در مقام کمال مصطفوی، آینه شد علی به هر رفتار *** از میان جلالت احمد آشکارا شدی علی هر بار

از جمال حبیب سبحانی متلألئ درخشش کرار⁽³⁾

(مظهری شد نشانگر احوال

بندۀ ذات اقدس متعال)

عمل ناب حضرت مهدی کند احیا غدیر مرتضوی *** به سر دار می کشد جبتین، و جسوم هر آنکه شد گروی

حجت آخرین سبحانی گوید این سان به منطق علوی *** از چه رو غاصبانه با اجبار، پشت کرده به دین مصطفوی

تا قیامت عذابتان با من ، دشمنان شریعت نبوی

(قلب پاک تو می شود خوشحال

بندۀ ذات اقدس متعال)

متولد شده در کعبه وصیّ احمد

مسجد مکه عجب جای مهمی دارد *** ساحت قبله چه معنای مهمی دارد

خانۀ کعبه خبرهای مهمی دارد *** صدف بیت حق افشای مهمی دارد

(پا نهادند در آن دختر و هم مام اسد

متولد شده در کعبه وصی احمد)

در تلاطم همۀ خشت و گل کعبه شده *** پر ز شور و هیجان حال دل کعبه شده

مصرع و قافیه اندر غزل کعبه شده *** خبری از سوی حق بر مَثَل کعبه شده

(حق اراده بنموده ز خودش جلوه کند

متولد شده در کعبه وصی احمد)

قلب غمگین پیمبر ز غم آزاد شده *** قصد ایزد به تجلّای دلش یاد شده

بکه را مهر تبارک زد و آباد شده *** مکه را چشمۀ حق قدرت امداد شده

(شده جوشان همۀ چشمۀ مکه ز مدد

متولد شده در کعبه وصی احمد)

دیدۀ پاک تو آغوش محمد وا شد *** در نظر گاه سخن نطق شما گویا شد

قامت قتوم ز حُسن سخنانت تا شد *** سجدۀ شکر به سیمای شما تلقا شد

(سجده بر ساحت تو امر ازل تا به ابد

متولد شده در کعبه وصی احمد)

خواست تا بسط دهد بر دل و جان قرآن را *** آشکارا کند آن مصطلح فرقان را

لب گشود از علی و جلوه نمود انسان را *** رجز افلح افشاند به لب ایمان را

(افلح القوم محمد به ولایت دم زد

متولد شده در کعبه وصیّ احمد)

خانۀ کعبه که در طوف شما می گردد *** اثر خاک قدومت همه جا می گردد

هر کسی آمده سویت به نجا می گردد *** به معاند تو بگو دور کجا می گردد

(کعبۀ جان بود اشراق وجودت ممتد

متولد شده در کعبه وصی احمد)

روز میلاد تو هر سال خورد کعبه شکاف *** زاده کعبه تویی ای نوۀ عبد مناف

منکر فضل علی غیر ورا فضل نباف *** فضل مولا به سوایش همه مصداق گزاف

(برده اعجاب رخت بی خبران را به حسد

متولد شده در کعبه وصی احمد)

کل قرآن ز رخش یکسره عنوان دارد *** گه پیکار علی مِجمَره عنوان دارد

رجزش میمنه هم میسره عنوان دارد *** از سوی مادر خود حیدره عنوان دارد

(شیر پیکار علی شد به تمام سرحد

متولد شده در کعبه وصی احمد)

عبد صالح همۀ صبح و مسا بر درگاه *** در عجب ذکر و دعا از سخن این آگاه

در دعا بهر محب می طلبد عزّت و جاه *** خشنٌ رو به عدو ساحت فی ذات الله

(ندهد رو به اعادیّ حق لم یولد

متولد شده در کعبه وصی احمد)

قل هو الله احد ذکتر نماز ولی است *** مظهر ربّ صمد حضرت مولا علی است

لم یلد نیست ولی مظهر او منجلی است *** فضل او منطق یزدان به بیان جلی است

(مثَل سورۀ توحید شده شاه خِرد

متولد شده در کعبه وصی احمد)

علت عالم ایجاد مصدّد صد و ده *** کعبه گوید به همه آیت ممتد صد وده

به حساب آمده نامت و نمک شد صد و ده *** نمک خلقت مخلوق ز ایزد صد و ده

(صد و ده مرتبه شد ذکر تو در قاب عدد

متولد شده در کعبه وصی احمد)

امام مبین در کتاب مبین

ز ابتدا و تا ختامِ مُصحف است آیه ها *** نکته ها ، اشاره ها ، صراحه و کنایه ها

بِدایةُ الکتاب شد به نام حضرت ولی *** که نقطه زیر بسمله ظهور مرتضی علی

رنگ خدا نما بود به متن کُرسیِ سور *** که شد ولایت ولی امام و رهبر بشر

در ابتدای طیبه ظهور این ولی ببین *** که نزّل الکتاب شد به حق امیرمؤمنین

مُلک عظیمِ در نسا ببین به بطن ما نزل *** که برتری او بود به منطق عز و جل

به مائده نظاره کن کمال دین مردمان *** ولایت الهیِ علی است میرِ مؤمنان

به حجّت سور ببین که روز آخرت همی *** بِه ز حیات دنیوی برای شیعۀ ولی

به اعرف المعارف سور وصاف این ولی *** مرمت زمین بود به دست احمد و علی

محقَّق است مرتضی و باطل است دشمنش *** به بدرِ این سور بود اشاره های متقنش

ز ایزد و رسول بین (اذان) که هست مرتضی *** به سوّم از برائتِ سُوَر نشانه بر ملا

به یونس است این چنین فضل امیرمؤمنین *** که گام راستی بود به نزد رب العالمین

به بینه ز سوی رب مقام حضرت ولی *** که هود این سور بود بر این شریفه منجلی

تمامْ نعمت خدا ششم ز یوسف سور *** ولایت شه ولا علی است برترین بشر

به رعد اینچنین نگر که من صَلح بود علی *** از پدران مؤمنان ظهور اوست منجلی

ره عزیز و هم حمید آمده بَدْأِ سوره ای *** که هست سوره چارده به نام پاک شیعه ای

چهلْ یکم ز حجر را به قاب دیده ات گشا *** صراط حیدری بود حصر سبیل کبریا

به چارده ز نحل شد چنین مقامِ مُنطبِق *** رزق طلب کنید از او که بر فضیله مُستحِق

اجر کبیر شیعیان به متن آیۀ نهم *** بشارت اله شد به متن سوره هفدهم

علی است وعدۀ خدا بیست و یکم ز کهف بین *** نبوده در تصورم کسی به غیر او چنین

وصیت اله بر حضرت عیسِى است این *** سی و یکم ز مریم و ولایت امیر دین

آیت کبروی حق علی است در گزاره ها *** بیست و سه سورۀ کلیم شد از شمار آیه ها

(ذکر) ، محمد و علی اهل محمد امین *** به انبیاءِ هفتمین چنین فضیله را ببین

طیب گفته ها علی به بیست و چارمین حج *** که هست حضرت ولی شهنشهِ ابا الحجج

صلاح حال مؤمنین ولایت پر ارزشش *** که مؤمنون اولین نمایشی بر ارزشش

رحمت کردگار او دهم ز نورِ مصحفی *** ز خامۀ فضائلش نوشته شد صحائفی

زنده کنندۀ زمین شهنشه نظام دین *** به سورۀ تبارکَ بود امیرمؤمنین

لسان صدقِ بر رسل در شُعراست مرتضی *** و زیورِ اُزلفت الجنة شد شه ولا

بندۀ انتخابیِ درون نمل شد ولی *** که بعدِ حمد ایزدی سلام ماست بر علی

جزاء محسنین علی به سورۀ قصص بیان *** که حکم و علم هم بر آن بود مزید امتنان

محو کنندۀ خطا ز مؤمنان صالحین *** به عنکبوت هفتمین آیه به قاب جان ببین

نصرت حق بود علی سُرورِ مؤمنین بود *** به چار و پنج روم شد بیان که این چنین بود

ما نفدت بر او بیان که کلمة الاله شد *** به سورۀ سی و یکم بیان این گواه شد

ائمة الهدی تویی به امرِ حیِّ سرمدی *** که در مضاجع آمده ز نطق پاک ایزدی

شما و من ینتظری برای جان فدا شدن *** و هَم جزای صادقین به قول ربنا شدن

به بیست و سه و بیست و چارِ سورة الحجاب بین *** که این خصیصه گفته در فضل امیرمؤمنین

بساط رزق ایزدی به دست اوست برملا *** که در سبا چنین بود سی و ششم ز آیه ها

رفع تمام حزن ها به دست اوست در جرا *** به آیه ای ز فاطر است و این قبیل ماجرا

امام آشکار در سورۀ سی و شش بود *** که هر چه در شمارۀ امام در عدد شود

سبقت کلْمۀ خدا به مرسلین بود علی *** غالب هر نبرد او به صافّاتِ منجلی

به سوره صاد کن نظر که متن بهترین خبر *** فصل خطاب باشد او به قد و قامت و اثر

خلوص دینِ در زمر دین ولایت ولی *** هر که جدا ز این بود خصم خداوند جلی

ذکر فضائل علی به حاملان عرش ، دم *** به غافر است این سخن ز خالقِ من العدم

به فصّلت چو بنگری معرّفی دوستش *** شهود این مقام او در آیۀ سی و یکش

محبتش نداشت با دشمنیش برابری *** به آیۀ سی و چهار آمده نیک بنگری

واجبِ شرعی شما اقامۀ ولایتش *** به حا و م و ع و سین و قاف⁽¹⁾در کتابتش

به زخرف است نام او به آیۀ چهارمین *** حکیم ، حضرت علی به نزد رب العالمین

دخآن را گشوده کن به نوزده چنین ببین *** که بر همه فراعنه علی است سلطان مبین

در آیه های جاثیه به عمق دیده بنگری *** شریعت محمدی به آیه هجده حیدری

داعی حق محمد و نفس محمدی توئی *** لذا طریق مستقیمِ چلْ ششم ز سوره ای

مجاریِ هُدی توئی به الذین اَهتدَوْا *** محمد آیه هفدهم پس از شریفۀ راَوْ

سکینه و وقار تو به قلب پاک مؤمنین *** که (باور) است مظهرش به ذات رب العالمین

به فتحِ سوره ها ببین که شد به آیه چارمین *** و هَم جنود حق تویی پهنه سماوات و زمین

به حبب الیکمی مقام خاص مؤمنین *** و کره الیکمش ز دشمن و منافقین

در حجرات کن نظر چنین مقاله گفتنی *** که تو صلاح مؤمنین بین اَخای مومنی

تبصره و تذکّری برای عبدِ رو به حق *** به ق شد ظهور آن به هشتمین ما نطق

به ذاریات بنگرم به اقتدار سرمدی *** بنای آسمان تویی که نفس دست ایزدی

تکیه به تخت عزت و زَواج حور عین شده *** به بیستِ طور نعمتی درخور مومنین شده

آیت کبروی حق به چشم مصطفی توئی *** که هجدهم ز نجم را باطن بر ملا توئی

نجات از بلا تویی به آل لوط در سحر *** تذکری است بر همه سی و چهارِ از قمر

تو گوشوارۀ عروس و زینت کلام حق *** درشت و ریزِ لؤلؤی ، ز ساحت تو منطبَق

به واقعه جمال تو به هر کسی گواه شد *** که اسم ایزدی تویی فسبح الاله شد

فوز عظیم مؤمنین به سورۀ حدید تو *** نور که در میانشان ز هر طرف رسید تو

به سورۀ مجادله تناجی رسول تو *** حقیقت عبادتیّ و آیة الاصول تو

تو معنی سخاوتی واحدِ نورْ کلّهُم *** که یؤثرون حال تو به حشر آیۀ نهم

ممتحنه بیان کند اسوه ز شیعیان تو *** که حضرت خلیل شد آیت پیروان تو

نور همیشگی حق ز وجه تو است منجلی *** که هشتم آیه صف شده جمال مرتضی علی

تویی عذابِ بر سرِ دستۀ لا و یفقهون *** تو مُهر قهر ایزدی به سورۀ منافقون

تغابن است منجلی به فضل حضرت ولی *** هادی قلب مؤمنین جمال مرتضی علی

ظهور تو تبلوری به متن ایها النبی *** خروج نورِ از ظُلَم و منجلی ز مختبی

متن لِمَ تُحرِّمش بیان به تو است اینچنین *** که یاور رسول شد صالحِ خیل مؤمنین

به سوره ملک فضل این عبد خدا نما ببین *** به انتهای سوره شد بیانی از ماء معین

به سورۀ قلم نگر که یونس آن پور متی *** به ظلمت نهنگ شد ز ترک اهل نینوا

که گر نبود لطف حق بدست حیدری روان *** نجات او محال شد ز بطن حوت بس گران

به دیده کن نظاره و حاقّۀ شریفه بین *** قطوفها دانیه شد نصیب قوم مؤمنین

تذکره شد مقام او بسوی قوم متقین *** که هست او حقیقت ذاتی حقِّ در یقین

معارج است بهره ور ز شمه از مناقبش *** بهشت مُکرم خدا پر بود از مطالبش

سورۀ نوح را گشا شمس و قمر به آیتش *** روشنی روز و شب از درخشش ولایتش

سوره قل اوحیَ بين که سامعِ وَصافشان *** فلا یخاف بشنود به مدح شیعیانشان

به سورۀ مزمّلش نظر نمای از شعف *** که حق اشاره کرده بر وصف شهنشه نجف

تو را به روز فرصتی به روزی از مطالبش *** بیار ذکر او فقط به ساحت مناقبش

ز ذکر هر که غیر او قرار سینه ات بشو *** که این پیام نکته ای ز حق و در مقام او

مدثّر است نغمه خوان ز وصف والی الولی *** که اسفر الصُّبُح بود جمال مرتضی علی

قیامت آورد سخن ز در و گوهر و طلا *** کتابِ در کتاب حق علی است آن شه ولا

به دهر کن نظاره ای مقام خمسه را ببین *** که سلسبیل عارفان شده مقام این چنین

به مرسلاتْ آیه در وَصافِ مرتضاست حک *** که شیعیان حیدری به سایه ها خوش و خنک

به سورۀ نبأ ببین که اوست اعظم خبر *** و در ولایتش همی به اختلاف پر خطر

و گویدی گه سزا مخالفش که لیتنی *** ز شیعۀ علی بُدم به جایگاه متقنی

به نازعاتْ نکته ها به شأن این ولی ببین *** که یک به یک اشاره شد ز ذات رب العالمین

به منظر کلیم شد ز ذات رب اقدسش *** آیت کبروی علی به وادی مقدسش

به آیه های عبس وَصاف قاهرالعدُوُ *** که شد وظیفۀ رُسل بیان این ظهور هو

نگر به سوره کُوّرت اذا البحار فجرت *** مقام شیعیان او در آن لما تخیّرت

به سوره انفطار بین مقام پیروانشان *** که در بهشتِ پر نِعَم خلود این مقربان

به سورۀ مطفّفین نظاره ای عمیق کن *** یشهده المقربون مقام خاص بوالحسن

به سوره انشقاق در ختامۀ مطالبتش *** که هست اجرِ تا ابد برای هر متابعش

به سورة البروج شد روان و سینه صیقلی *** که آتش حریق شد برای دشمن علی

طارق آسمان تویی ظهور نجم ثاقبی *** فرشتگان مدام در قرائت مناقبی

مخفی و آشکار را عالِم بطن و ظاهری *** که بر جمیع مؤمنین شما امام و رهبری

ز متن پاک سبّح چنین بیان گزاره ای *** ارادۀ خدای را ظهورِ در نظاره ای

به غاشیه نظر فکن که در مقام مرتضی *** حساب کار مردمان بنزد او گه جزا

ورود خاص حضرتت به ساحت قیامتی *** به نطق حق تعال شد به فجر ، بطن آیتی

و والدٍ و ما ولد مدیحتان و مجتبی *** به سورۀ بلد بخوان سِوُم شمار آیه ها

تو شمس عالمی علی به متن حق چه منجلی *** شروع ناقه آمده قسم به والی الولی

صدّق بر ولایتت همه به متن لیل شد *** که این ولایتی شدن به کار شیعه سهل شد

ببین به سوره ی ضحی نعمت رب علی بود *** که امر بر مدیح او ز خالق جلی بود

ببین به متن انشرح که در بیان ایزدی *** به ساحت رسول خود حقیقت محمدی

که چون فَراغ حج شدت قرار ده ولی خود *** برای مردمان بگو خطابۀ جلی خود

به سوره تین نظر نما نکو جمالِ در بشر *** بروی حیدری عیان و من عداه قد کفر

ببین به سورۀ علق به نطق حق تعال این *** بخوان محمد امین به ذات میر مؤمنین

به لیلة مبارکه نزول روح بر علی *** به سوره قدر این بود مقام والی الولی

بینه شد گزاره ای ز وصف والی الولی *** که دین قیّمه بود ز نطق مرتضی علی

زلزله را نظاره کن به سومش وصاف او *** که قال الانس مرتضی بود به قاب گفتگو

شریفۀ قارعه را به دیده بصیره بین *** که گشته میزان عمل علی امیرمؤمنین

تکاثر است بهره ور ز ماجرای مرتضی *** که پرسش قیامتی بود ز ساحت ولا

بشر تمام در ضرر بجز توابع ولی *** به عصر این چنین بود نکتۀ وحیْ منجلی

در حطمه نظر فکن عذاب دشمنان او *** هماره شعله ور بود نار معاندان او

ببین تو در الم تَرَ و هم قریشِ ملحقش *** که این نکات گفته در متن شریف خالقش

قفل شد ارکان تنش زَ امر خدای ازلی *** که لشکریّ فیل ها کجا و مُولِد علی

به سوم از قریش شد چنین مقال منجلی *** که شد پرستش همه به سوی مهبط علی

ببین به متن سوره دین خصم امیر مؤمنین *** نماز جا بیاورد به دوزخ است خالدین

ساقی کوثر است او که اصل و فرع خیر او *** و اِنَّ شانِئَ همی به جانبش نموده رو

بگو به جمع کافرون ز الذین یؤمنون *** دین شما برای خود و شیعه گشته مفلحون

همه جهان ورودشان شود به دین حیدری *** به سوره نصر نکته شد که مرشد غضنفری

دو دست دشمن علی بریده چون ابی لهب *** و همسر ابی لهب بار کش همه حطب

مثَل برای این صمد⁽¹⁾علی است در همه عدد *** که بطن و عمق مصحف از بیان اوست در مدد

شر حسود مرتضی پناه بر به خالقش *** که در فلق بیان شده ز سابقین و لاحقش

پناه بر به حق همی و بر امام مردمان *** پناه بر ز وسوسه به سوی شاه انس و جان⁽²⁾

چنین نکات گفته شد ز ناسِ جملۀ سور *** حمد خدای مقتدِر که مدحتش شدم به سر

به امتداد نور حق ، عالمِ هست، منجلی

که ذکر عالمی بود وَصاف مرتضی علی

شهد شیرین فضیلت های او همچون عسل

دیده را مبهوت کردی تا که شد لبریز نور *** لوحم از سینه، سرشکم خامه، فضلت در ظهور

من سراپا معصیت نور تو بر قلبم چو تافت *** از تجلیّ رُخت این جسم و جان تطهیر یافت

با وضو بر خواستم از بهر اِتیان نماز *** رو به سمت جان خطابی کردم از فرط نیاز

کی مُجلّا در ظهور آئینۀ سرّ درون *** ای تجلی گاه لطف حق به امر کاف و نون

صحبت از خلق است و خلاقیّت خلق آفرین *** وصفتان در قاب دل باشد امیرالمؤمنین

کلّ قرآن هر چه می بینم همه فضل است فضل *** فاصله بی فاصله ممتد نگر تا روز فصل

باز با این دقت و این قدر سعی و وُسع ظرف *** نیست مُدرَک در دواوین قدر نقطه قدر حرف

هر چه می بینیم صرف دیده باشد رنگ و بو *** کس نداند قدر فضلش جز نبی و غیر هو

محتشم ، حسّان و ژولیده، دگر دعبل، حِسان *** عاجز از عنوان حُسنش مانده در توصیفشان

حاجی انسانی و هم میثمش دارد نوا *** نیست اینها در فضیلت ذرّه ای از محتوا

با زرنگی گفت شاعر ماندم از تعریف او *** ایزدی با یکصد و ده بند در توصیف او

قدسی و آشفته و خوشدل ، توان اندر توان *** مانده اندر نیمه راه از مدحت جان جهان

خاک پای شاعران و کاتبان فضل او *** خادم دلخسته را باشد امید وصل او

دور از مدح شهنشاه است هر نطق خطا *** هر که مولی المؤمنین را خوانده در حدّ خدا

شاعرانی غرق حیرت مانده در دارالافول *** گفته: «اللَّهْ حیدر» و این شد ز نقصان عقول

گفتۀ مولا رسانم سوی افراد جَهول : *** اتّحادی بین من با حق نباشد نی حُلول

من عبید احمدم کو عبد حیّ داور است *** او نبیّ خاتم و او بر بشر پیغمبر است

دیدۀ احول نداند فرق عبد و رب به چیست؟ *** رب خداوند منزّه ، عبد محض او علیست

نیمه شب تا رسد در دامن صبح سپید *** بود مولا محو حق معبود غیر از او ندید

جامۀ فضل علی بر قامت کَس بار نیست *** سینۀ خفاش ها را طاقت اسرار نیست

حارث فهری ندارد تاب و طاق مدحتش *** خواست سنگی زآسمان تا جمع گردد فرصتش

ظلمت محض است و از نور خدا محروم شد *** حق ز درک جاهلان بی خرد مکتوم شد

در حضورش عالم امکان شود مست از سبو *** غیر اوصافش نباشد نغمه نغمه ، مو به مو

مست گردد از شراب ناب جامش سینه ها *** از ملَک، جنّ و بشر، غلمان و حور، آئینه ها

طالع روی ولی بر جسم مُرده جان دهد *** بس اشارت در ظهور لفظ بر سلمان دهد

دُرّ و مروارید از بطن صدف گوهتر فشاند *** معرفت بر نور خود در سینۀ سلمان نشاند

ناشناسان را کجا جای ظهور پیکر است *** صدر در صدر کتب جای قرار حیدر است

مکتبی تأسیس شد در عالم شرع مبین *** خطبۀ پیغمبر اکرم روان در سرزمین

باغ، باغ و کوچه، کوچه، خانه، خانه، هر محل *** شهد شیرین فضیلت های او همچون عسل

«بعد حمد و شکر ایزد آن رسول آخرین *** در خطابش رو به مردم در دمائی آتشین

هر دو بازوی یداللَّه روی دستانش فشرد *** بار امت در هدایت را به آن مولا سپرد

گقت ای خلق خداوند ای صفوف مؤمنین *** هر که مولایش منم مولای او حبل المتین

تا ابد حیدر امام و مقتدای شرع و دین *** منکر فضلش به تعبیر خداوندی لعین

فاش فرمود این سخن احمد به آوای جلی *** قال من کنتُ له مولا فمولاه علی

وال من والی علیا و هو مولی المتقین *** عاد من عادی علیا یا اله العالمین»

خامه را بنهاد خادم دست شاهنشاه دین *** تا فرو ریزد به کامش خطبه های دلنشین

«بعد حمد حقتعالی و درودش بر رسول *** گفت باری با ولای من عمل کترده قبول

دینتان را حق به سه اسلوب داده التزام *** اصل توحید و نوبت با امامت شد تمام

اعتصام بر ولایت شرط دین کامل است» *** ور نه از فضل پدر فرزند او بی حاصل است

گر پدر شیعه ولی فرزند او حق یاب نیست *** خارج از حَیّ میت و خورشید را مهتاب نیست

شکر حق من شیعه ام طیب ولادت داشتم *** از سه خصم جانی حَیدر برائت داشتم

بی برائت از عدو اسلام جز یک نام نیست *** مرغ دل در آشیان را تاب چندین بام نیست

یا غدیری بودن و یک شاه مردان داشتن *** یا سقیفه دین شود بابا فراوان داشتن

حق نما بر خط مولا استوار اولاد من *** من نیم قابل تو نِه در نزد شه اِنشاد من

(خادم) در مانده را در عالم حشر و نشور

کن گدایی در سرای اهل ایمان بیت نور

حیدر ز بعد فاطمه افسوس می‌خورد

در ناله های فاطمه ، ویلاه می رسد *** دارد مصیبت اسد الله می رسد

فرزند پنجمش چو ز جور و جفا شهید *** بر قلب مادر و پدر این غصه ها شدید

این روزها قرار دل فاطمه علی است *** تسکین قلب ، فاطمه از بهر آن ولی است

ای وای من که شام شده روز حیدری *** بشکسته قامت علم سبز رهبری

با آن تن نحیف به مولای خویش گفت *** مردم کسی سلام بر شما نگفت

مولای من به قاب سخن این‌چنین نمود *** زهرای من جواب سلامم ز کس نبود

دارد درخشش علوی می‌کند غروب *** ای وای بعد فاطمه که بود کاشف الکروب

حیدر ز بعد فاطمه افسوس می‌خورد *** رخت ریا به قامت سالوس می‌خورد

اهل نفاق خدعه و نیرنگ سر دهند *** این سان ردای مرتضوی بر که در نهند

مولا به متن شِقشِقِیِه شکوه‌ها نمود *** از غصب رخت خلافت سخن سرود

حق بر خلافت نبوی کردش ارتضا *** زیرا که قطب عالم هستی است مرتضی

با آن که شرع و دین همگی در نشست اوست *** حال آن که حل مشکل این قوم دست اوست

وقتی که اوست زیب و فر تخت رهبری

جای ولی نشانده شده عِجل و سامری

رباعی ها

ما رشتۀ الفت به سر کوی تو داریم *** بر محضر خوان کرمت روی بیاریم

یا حضرت حیدر نظری جانب ما کن *** جز مهر و ولای تو به دل هیچ نداریم

دل بجز الطاف حیدر سایه‌ای بر سر ندارد *** با ولای شاه خوبان بیمی از محشر ندارد

روز میلاد بتول آن اسوۀ صبر و نجابت *** بر لبش شیعه سخن جز سورۀ کوثر ندارد

معصوم سوم : حضرت زهرا عليها السلام

اشاره

حضرت زهرا عليها السلام

(سال 1388در سفر عمرۀ مفرده در کنار بیت الله الحرام و در طوف زادگاه حضرت مولانا امیرالمؤمنین علیه و علی آله افضل الصلوة و السلام سروده شد)

فاطمه یعنی که با فطرت قرین *** نوگلی د ر آسمان ها و زمین

اسوۀ صبر و عفاف و بندگی *** زوجه و کفو امیرالمؤمنین

طور سینا سینه چاک فاطمه *** خادمش گردیده جبریل امین

مصطفی بر هر دو دستش بوسه زد *** مادح او گشته ربُّ العالمین

هست زهرا زینت عرش عُلی *** شد محبش داخل خلد برین

حیّ داور گفته بر زهرا درود *** شد یدالله همسر آن نازنین

یک جهان اندر پی عرفان او *** حجّت است او برامامان مبین

در دو دنیا شیعۀ او رو سپید *** رمز او: حَیدر امیرالمؤمنین

راستی حق وِرا نشاختند *** آه از ظلم گروه ظالمین

حضرت خیرالبشر فرموده اند *** جان من بادا فدایت مه جبین

سَرّنی مَنْ سَرَّها گفته نبی *** سائنی مَنْ ساءها با او قرین

نقطۀ پرگار خلقت فاطمه است *** باء بسم الله را باشد نگین

حَیدر از او سرفرازی می کند *** پارۀ جان است بر سلطان دین

سروری دارد به کل بانوان *** سیده بهر نساء عالمین

یازده گل یازده شمس هدی *** یازده مرآت خلّاق مبین

نیست ایشان را به غیر از فاطمه

مادری سر حلقۀ اهل یقین

مدح بی بی دو عالم مادر جانم حضرت زهرا عليها السلام

من در خیال خویش به وادّی کردگار *** بودم در این تعمق و فکری اثرگذار

صف در صفند نظم خلائق در این جهان *** آیا بود نشانۀ اعجاز روزگار

طرز تفکرم به تحیّر کشیده شد *** راز نتیجه اش چه شود اندر آشکار

فطرت خبر بداد که عالم مزیّن است *** از نور رخشش گُلِ گلزار اقتدار

یک لحظه ذهن مرا محو قصه کرد *** فکرم به اوج رفت که آیا چه ختم کار

فردوس گشته پر ز حواری نغمه خوان *** غلمان زدند صف به مسیر عبور یار

اسمش چه بود از که بپرسم ز نام او *** آیا دهد جواب مرا یک تن از هزار

طی طریق کرده به رضوان قدم زدم *** دیدم که گوشه گوشۀ آن هست پرده دار

مبهوت و مات مانده و یک تن مرا نگفت *** نامش نشانه اش چه بود این چنین نگار

هر یک به نطق آمده و یک صدا بگفت *** این فاطمه است دخت نبی اُسوۀ وقار

آیات حق به عصمت کبراست فاطمه *** سیب بهشت و حضرت حوراست فاطمه

جمع رسل به قدرت و فرمان مطیع او *** صدیقۀ انسیۀ عذراست فاطمه

معراج رفت احمد و دیدی در آن مکان *** مرآت جان به لیلة الاسراست فاطمه

بضعه بگفت باب مکرّم به مدح وی *** بعد از رسول جاری مجراست فاطمه

آفاق و انفس است به فضلش مدیحه خوان *** از رفعتش ما عَرَف قَدر است فاطمه

عالم اگر چه در صدف فضل او بود *** فضلش مثال پهنۀ صحراست فاطمه

خواهد اگر کسی به مثالش رقم زند *** بی مثل زیر گُنبد خضراست فاطمه

هستی ، محیط ذرّه تجلای آن بتول *** افلاک را مسخّر و ادراست فاطمه

ما کان و ما یکون زهد آیات او به پا *** شمس الهدی به صحنۀ غبراست فاطمه

فضل علی است بر لب این کفو مرتضی

مرضیه و محدثه ، زهراست فاطمه

غمخوار فاطمه

از مصیبت رمقی بر تن کرار نبود *** جز سرشکش زبصر بر روی رخسار نبود

میوۀ قلب رسول دو سرا را کشتند *** شاهد ظلم به او جز در و دیوار نبود

میخ تفتیدۀ در سینۀ او را بشکافت *** سینۀ فاطمه را طاقت مسمار نبود

از ستم کشت به پا هیزم و آتش به فراز *** جرم این خانه بجز منزل انوار نبود

آه آه از لگد ثانی بی شرم و حیا *** که فرودش بجز از پهلوی حق یار نبود

صاحب عصر بیا مادر خود را دریاب

که دل فاطمه را همچو تو غمخوار نبود

قصّۀ غصّۀ ایام غیبت

از حمد حق ثنای شما در زبان خوش است *** مهرت به جان نفس زده و بی گمان خوش است

در حسرت تبصبصی از خاک درگهت *** این سینه را عطای تو بر میهمان خوش است

مبهوت آن گل رویت شد آفِتاب *** گوید که رخشش تو در این آسمان خوش است

هر قصّه ای به غُصِۀ ایام غیبتت *** دارد نوا که روی تو بر دیدگان خوش است

با دست انتقام چو آن دو کنی هلاک *** پهلوی ضربه دیدۀ آن قد کمان خوش است

ما را تفقدی که شویم از موالیان

بر خادم و گدا چه جز از امتنان خوش است

بی صحبت از بهاران

(تضمینی) با کمی تصرف شعر اصلی از استاد جلائی

صحبت از رویش گلها و بهاران مکنید *** سخن از نغمۀ زیبای هَزاران مکنید

غم پرپر شدن یاس جوان می آید *** شانه بر زلف پریشان گلستان مکنید

گل نرگس نگران غم یاس است هنوز *** تا ظهورش سخن از جلوۀ بستان مکنید

عاقبت می رسد از راه بهار من و تو *** تا بهاران فرج شکوه زدوران مکنید

ماتم و درد نشسته به دل و قلب ولی *** کوه صبر است علی غمکده ویران مکنید

اوست مولای همه خلق بود صاحب غم *** یادی از صفحۀ گلزار هم اعلان مکنید

گل پرپر شدۀ مرتضوی رفت زدست *** ذکری از غنچۀ او در غم جانان مکنید

گفت جانم زِ تنم کاش که بیرون می رفت *** در حضورش سخن از سیلی عدوان مکنید

هست امسال سیه پوش بهاران زِ غمش

در غم شاه شما ، وصف گل عنوان مکنید

محتشم

سیلی به وجه خورده زبیداد ادعیا *** در بیت حق ستم شده بر بانوی سما

زان میخ در که سینۀ مادر شکافته *** ام الائمه کشته شد از کینه و جفا

ای ملحدی که راه به زهرا بسته ای *** سیلی مزن بر او تو به مَرآی مجتبی

ثانی که داشت کینه به دل از رسول حق *** زان کینه آتشی زده بر بیت مرتضی

بودند ملحدان همه در ظُلم و می کشید *** آه از درون بزرگ یتیمان بی نوا

زان بیدلان هنوز به افلاک می رسد *** فریاد و نالۀ همه اولاد مصطفی

آه از دمی که ثانی بی شرم زد لگد *** زان ضربت لگد شده کفو ولی فدا

خاموش خادما که دل سنگ خون گریست

از ماتم عزیز دل ختم الانبیا

مصیبت حضرت صدیقۀ طاهره عليها السلام

شاهد صحنه حسن بود که آن مردک پست *** راه کوچه به روی انسیۀ عذرا بست

ثانی از بغض علی ، فاطمه را می آزرد *** شد دو دستش همه پر کینه ز ارباب اَلَست

همه حقد و همه عصیان شده اش یکجا جمع *** حاصلش ضربت سیلی به رُخِ یاس نشست

به نام و شخص پاک حضرت زهراست در محور

گذر کرده خیالم در حریم دخت پیغمبر *** عزیز قلب حیدر ذات پاک حضرت مادر

جمال نور این منظر که طاق قوس او ادنی *** رخ زیبا فروغ حضرت نور اللَّه داور

ز باب القبله رو آرم به آن صحن مصفائی *** که باشد زینت نامش جمال حیدر صفدر

دو مشعل در دو جانب روشنای دیدۀ زائر *** که نام نازنین هم شبیرش بین و هم شُبّر

پس از آن گوهر تابان علی شد سید سجاد *** باشد در کنار در درخت علم بو جعفر

به زیتون درخت از علم جعفر گیر بس توشه *** که فیض لا یزال حی سرمد زین ثمر مثمر

ندارد میل شرقی را به نور حضرت کاظم *** نه غربش را ببازد رنگ با سلطان فرخ فر

بود نزدیک رخشیدن جواد آل مه رویان *** نشد آتش رسد بر آن ز نور شمس در عسکر

ز بعد این همه خورشید از دامان این مادر *** بود نورٌ علی نور آن امام عسکری یکسر

ز نورش عسکری ، غرق تبلور کرده دنیا را *** شده مهدیّ او آئینۀ ثالث عشر منظر

گهرهای فروزان را سراسر جمع بنمائی *** فضیلت ها و اوصاف یکایک را بود مظهر

پس از این راه خوش من رو به شباکش بسایم رخ *** که تفسیرْ آیۀ نور و هی القدر است این گوهر

بدون اذن نگذارم جبین بر خاک این درگه *** بخوانم سوره هم اِنّا و اعطینا و الکوثر

تمام اهل بیت از مصطفی تا حضرت مهدی *** به نام و شخص پاک حضرت زهراست در محور

بخوان در آن حدیث ناب این فیض خدائی را *** که بنموده خلائق را ز اجل نورشان مُفطَر

دو دستم را به شباک ضریحش قفل بنمودم *** بکوبم در که تا گردم ز لطف فاطمی مُغفَر

چه زیبا گشته صحن و هم رواق حضرت زهرا *** جمال مدح مولا لحظه لحظه در حرم بنگر

بود اندر مدینه این حریم نازنین او *** و با جرأت بگویم در حریمش لعن بر ابتر

بگویم یکهزار و یکصد و هفت و نود لعنت *** و با این شور می گویم سلام الله علی کوثر

ببین تو کلْمۀ توحید شد با لا اله آغاز *** تا گردد به الا الله تکمیل چنین مُعبَر

به این توصیف باشد لا ولی آغاز گفتار و *** شود تکمیل آن الا امیرالمؤمنین حیدر

لسان الله و عین الله و وجه الله ربانی *** نباشد جز امیر خندق و هم فاتح خیبر

شنیدم من که عمر و عاص در مدح و ثنای او *** سروده بود شعری و خریدش مجتبی یکسر

که تا اندر قیامت طالب حقّی نباشد او *** رود با روی در دوزخ ببیند بد ترین کیفر

هنر در شعر منطوق امامان هدی باشد *** گرفته از سخنهای ائمه بر روی دفتر

نه آنکه ذکر «هو»گوئی تو قبل از یا علی هر دم *** که در خط غلو آیی ز مدح بندۀ داور

عبادٌ مکرمونش دان به تعبیر خداوندی *** ندارد سبقه در قول آن ولیّ خالق اکبر

بود عامل به دستور و فرامین خدای خود *** ندارد او عنایت بر غُلات و امت بر کافر

یکپارچه عمر من فدای مادر

گردیده بهشت زیر پای مادر *** هر صبح تنفس صدای مادر

حکمت به زبان مادرانه بشنو *** خوش باش همی زیر لوای

مادر مادر که عزیز و ارجمند و ناب است *** یکپارچه عمر من فدای مادر

تابیده گل مرحمتش بر اولاد *** در شادی و خرّمی نوای مادر

بر شوهر و فرزند و نواده هر دم *** شامل شده لطف و هم عطای مادر

شد راست عمود زندگی با بودش *** در معرفت حق اعتنای مادر

مادر که مرا به مهر عترت زاده *** هم تربیتم کرده برای مادر

بر مادر دهر صد سلام و صلوات *** آغاز طلوع رو نمای مادر

یا رب و صلّ للبتول الزهرا *** بیزارم از هر که شد سوای مادر

ای سیب بهشتی محمد ؛ زهرا *** در لذت تو است ربنای مادر

تو باب مراد جملۀ حاجاتی

بین خادم خود غرق ثنای مادر

عالم ندهم به تار موی زهرا

دیدم جلوات حق بروی زهرا *** عالم همه جیره‌خوار کوی زهرا

مردم همه در محبت دنیایند *** من عشق دلم بود به سوی زهرا

از لذت فانیش چه خوش نوش کنم *** من نوش کنم ز آب جوی زهرا

هستی به ره پول ببازند از دست *** عالم ندهم به تار موی زهرا

با عطر زمین خویش معطر سازند *** من فخر کنم به عطر و بوی زهرا

بر خادمیش فخر کند خیل ملک

من خادم آستان شوی زهرا

جلوه گاه حیدر و زیبا گل پیغمبر است

فطرتم دائر مدار لطف بی حد و مر است *** طینتم از خاک پاک زیر پای مادر است

مادرم حوریه و انسیه بر گردون سر است *** لذت صحبت ز آن بانو به دیوان خوشتر است

میوۀ قلب رسالت بر امامت محور است *** همسر مولا امیرالمؤمنین یک گوهر است

گوهری که خود خدیجه در نما و مظهر است *** گوهری که مریم و آسیّه و هم هاجر است

بلکه برتر از وجود چار گل در محشر است *** محشری گفتم چرا ؟ چون در ظهور و منظر است

ور نه ایشان برترین بانو به قابِ باور است *** قاب جانم مادر و عمق وجودم حیدر است

شد بتول از نزد حق چون محو قرب داور است *** خود گسست از دار فانی چون که جای بگذر است

وصل در قرب الهی ذات این نیکو فر است *** جلوه گاه حیدر و زیبا گل پیغمبر است

در طواف گرد مولا خود شروع و مصدر است *** مستجیر حجر او صدها ذبیح داور است

زشت اعمال محبّ را فضل او یُکَفِّر است⁽¹⁾*** معنی (قصد السبیل) او شد عدویش (جائر) است⁽²⁾

اِن قُبِلَت مهر ایشان ، دشمنش هم کافر است *** اجر تبلیغ و رسالت دوستی با کوثر است

فاطمه در مجلس قالوا بلی بر منبر است *** متن ناب منبرش تمدیح صاحب قنبر است

پیک وحی ذوالجلالی خادم این محضر است *** مالک ارزاق را بسط ید او گستر است

صور اسرافیل را فیض کلامش مُثمر است *** بهر عزرائیل او اذن خدای قادر است

جوشنِ بر پیکرِ زیبای فاتح خیبر است *** صورت جان بر تن آدم به حکم فاطر است

فالق الاصباح را مَظهر به صبح اسفر است *** فالق الحب و النوی را مغز بر شاخ و بر است

قائل گفتار احمد پشت در بر حبتر است *** حامی شاه ولایت این بتول اطهر است

اسوۀ صاحب زمان بودن ثنای مادر است

رب پذیر این چند خط از من که روی دفتر است

فرمانروای ملک وجود و شه خرد

از ساحت ستایش ایزد به جانبت *** وز جلبۀ صدای نبی در مطالبت

از سروریّ فاطمه شدنت در مناقبت *** همتای زهروی شدن اندر مُصاحَبت

بابای مجتبی و دبیر مراقبت *** باشد حسین قاب ظهور عجائبت

از نطق تو است منطق کلثوم و زینبت *** زینب به رزم خصم نَمائی ز قالبت

محسن به حُسن ، ثلث بدور و کواکبت *** از دختری سکینه سوم از تَناسُبت

زینها همه مشخص و واضح جوانبت *** روشن شود ولایت حق در مناصبت

جان را ولایتت هدف اصل کردگار

(اَلحق، یدورُ حولَ علی ) بهترین شعار

حق خواست تا کند مَثَلت در مُکنَّفش *** پر شد ز فضل تو حرکاتِ مَصاحفش

انجیل و هم زبور و دگر زین صحائفش *** هم فتح و کسر و ضمه ز اعراب مصحفش

از واضحات متن و بطون و ظرائفش *** باشد وجود حضرتش اعرف معارفش

چارم شدی بروز به خط خلائفش *** داوود و آدم و موسِی، علی هم مخلَّفش

زیبایی کلام خدا در لطائفش *** هر آنکه گوش کرده شده بس مکلّفش

بر احتجاج شیعه رواق مسقفش *** اول خلیفه بعد محمد به کاشفش

تکرار نام تو است به آیات نکته دار

(اَلحق، یدورُ حولَ علی ) بهترین شعار

فرمانروای ملک وجود و شه خرد *** آن ذات پاک قدرت قهارِ لا تُعد

کشف عطوف حضرت خلاق در وَدد *** دارای فضل و شان و کمالات بی عدد

عرش و هر آنچه دون شودی در رقم صدد *** از عجز درک محصی وصفند در مسدّ

با ذکر (محسن ) است برابر علی مدد *** با مرتضی علی است مسیر و ره جَدَد

هستند مرتضی چو ره حقّ معتمد *** دارد عدو به ذات همایونیش حسد

یا والی الولی به تن مرده جان دهد *** در وصف ذات او ز سوی حضرت احد

ملک عظیم حق به ولای شما قرار

(اَلحق، یدورُ حولَ علی ) بهترین شعار

بیزارم از هر آنکه شد ادنی ترین نفر *** در دشمنیّ حق شده او سابقین نفر

اسلام را نه سابق و بل واپسین نفر *** وقتی که گفته اند بود چندمین نفر

تعداد شخص اوست به پنجاهمین نفر *** از قوم خویش نیز شده آخرین نفر

در بغض ساحت علوی بدترین نفر *** در هیزم حسادت خود آتشین نفر

فرّار هر نبرد شده این چنین نفر *** اندر مقابل است علی بهترین نفر

بر ذوالفقار آنکه شدندی قرین نفر *** سیف خدا به معرکه اقوی ترین نفر

لا یمکن الفرار زِ رزمش شد آشکار

(اَلحق، یدورُ حولَ علی ) بهترین شعار

اندر مبارزه یل احزاب و خیبر است *** کرار معرکه به همه عزم و باور است

بر ذات اقدس نبوی یکه یاور است *** دیگر کسان فراری و او مرد لشکر است

او فارج هموم و غموم پیمبر است *** جان در وجود قدسی زهرای اطهر است

باب الحجج امیر ولا شخص حیدر است *** تک فرد در مخاصمه با خصم خودسر است

تیغش ظهور سیف به شمشیر داور است *** فرزند کعبه مظهر دادار اکبر است

ظاهرترین بطون به بطون ظواهر است *** قرآن حق به بیان وی ازهر است

ایمان علی است در همۀ عصر و روزگار

(اَلحق، یدورُ حولَ علی ) بهترین شعار

ناله های فاطمی

در ناله های فاطمه ، ویلاه می رسد *** دارد مصیبت اسد الله می رسد

فرزند پنجمش چو ز جور و جفا شهید *** بر قلب مادر و پدر این غصه ها شدید

این روزها قرار دل فاطمه علی است *** تسکین قلب ، فاطمه از بهر آن ولی است

ای وای من که شام شده روز حیدری *** بشکسته قامت علم سبز رهبری

با آن تن نهیف به مولای خویش گفت *** مردم کسی سلام بر شما نگفت

مولای من به قاب سخن این‌چنین نمود *** زهرای من جواب سلامم ز کس نبود

دارد درخشش علوی می‌کند غروب *** ای وای بعد فاطمه که بود کاشف الکروب

حیدر ز بعد فاطمه افسوس می‌خورد *** رخت ریا به قامت سالوس می‌خورد

اهل نفاق خدعه و نیرنگ سر دهند *** این سان ردای مرتضوی بر که در نهند

مولا به متن شِقشِقِیِه شکوه‌ها نمود *** از غصب رخت خلافت سخن سرود

حق بر خلافت نبوی کردش ارتضا *** زیرا که قطب عالم هستی است مرتضی

با آن که شرع و دین همگی در نشست اوست *** حال آن که حل مشکل این قوم دست اوست

وقتی که اوست زیب و فر تخت رهبری

جای ولی نشانده شده عِجل و سامری

رباعی ها

آیات خدا روح تجلا زهراست *** برتر زصحف حصن تولا زهراست

ایمان به جز از محبتش کامل نیست *** چون حجت خلّاق تعالی زهراست

در بیستم ماه جمادی جلوات *** از حق شده آشکار اندر سنوات

چون مادر گیتی به جهان دیده گشود *** بر شمس جمال بی مثالش صلوات

در مسجدالحرام دل اندر طواف بود *** مقصود از طواف چو صاحب مطاف بود

خورشید سر زد از طرف زهره بر زمین *** زهرا پدید گشت و رخش پر عفاف بود

معصوم چهارم : امام حسن مجتبی عليه السلام

اشاره

فیه تبیان کل شیئ

بر گُهَر دانان جواهر قیمتی است *** ناشناسان را جواهر قسمتی است

همچو تقسیمات اشیاء دگر *** کان ندارد ارزشی نزد بشر

نور و ظلمت را برابر دیده ای *** کز کلام حق تو رو پوشیده ای

گفتنی ها گفته شد در نقل ها *** بعض را باور ندارد عقل ها

در کلام حضرت باری تعال *** فیه تبیان را نگر ختم المقال

کرد پرسش زین شریفه بو یزید *** پاسخش از مجتبی نیکو شنید

گفت فرما فرق ریشم با شما *** متن قرآن آیه دارد در کجا

آن جناب نکته دان و نکته گو *** در جواب آن شقیّ زشت خو

گوهر ناب سخن را بر سرود *** سینه اش را قدری از ظلمت زدود

گفت بنگر با تأمل دشت را *** سورۀ اعراف پنجا هشت را

نطق حق در قاب دیده باز کن *** بسمله را فاتح این راز کن

گفت در دشتی که پاکی منظر است *** بذر خشک کاشته حاصل ، تر است

جمله آثار زمین با اذن اوست *** با نظام و پر ثمر بشکفته پوست

و ان زمینی که خباثت داشته *** نیست محصولی به جمع کاشته

خارج از آن ناید الا اندکی *** بی شمارش این یکی و آن یکی

بیش از این چندین عدد حاصل نداد *** چون به بلد طیبش بودی عناد

قطره قطره شهد شیرین زین کلام *** از لسان پاک آن عالی مقام

بر صدور پاک اصحاب یمین *** داخلین فی الجنة هم خالدین

در تمام عالم این سان جمله ها *** بر دل دشمن فروزد شعله ها

قول مولانا الحسن ختم الکلام *** ان فیه آیۀ علم الامام

انه من وارثی علم الامیر *** قد تجلی الرب بسیماه المنیر

کاش در یک گوشه از بیت الکرم *** خانه زاد خود کند آن محترم

در فضایی که نِعم پر مشتری است *** فردی اعرابی پی نعمت بری است

گفت مولا: بر کدامین همتی *** که جدا سازی ز انعم قسمتی

فرد ، داری در نظر نعمت دهی *** تا شود بر سفرۀ ما منتهی

گفت: در ره پیرمردی مستمند *** توشه ی راهش جوینی بود چند

از طعام خانتان ای محترم *** بهر قوتش جانب صحرا برم

حضرتش اشک فراوان از بصر *** گفت: دانی او که باشد ای بشر

هر چه داریم این همه زان پیرمرد *** سفره را او در کرامت پهن کرد

اوست بابایم امیرالمؤمنین *** حضرت حیدر امام المتقین

اوست سکّان دار ارض و آسمان *** تابع امرش زمین تا عرشیان

حجت خلاق حیّ داور است

امت محمود را او رهبر است

ای سبط خیرالنبیّین فرزند زهرا و حیدر

دل بردی از یوسفان تو ای حجت حضرت حق *** یوسف بریده دو دستش از دیدن حُسن مطلق

خضر زمان را تو شاهی ای نور ایمان و توحید *** نوری به دل آفریدی زد بر دلم رخش و تابید

آمد به دل مدح رویت با اشک چشمان نوشتم *** با بندگی در سرایت بی‌شک زاهل بهشتم

ارباب احسان و لطفی بر سفره ات شاه و مسکین *** ممنون لطف و عطایت صدها مثال از نبیّین

مجنون و دلدادۀ تو یعقوب و الیاس و هارون *** بر محضر خوان لطفت بنشسته این چرخ گردون

ای سبط خیر النبیین فرزند زهرا و حیدر

ای مجتبی ای حسن جان بادا فدایت تن و سر

امام مجتبی عليه السلام

در طلوع صبح سرخی بر دمید از آفتاب *** آسمان بر خود بپوشید از مصیبت ها نقاب

دل به حیرت پرسشی بنمود، این حالت زچیست؟ *** ناگهان از هاتف غیبی چنین آمد جواب

هفتم ماه صفر گشته قتیل کین حسن *** چون علی مرتضی قدرش نهان در صد حجاب

شیعه باید در خط دینداری و دین پروری

کُلِّ عالم را زند از پوشش مشکی ثیاب

قرص ماه

تابیده قرص ماه به دل های شیعیان *** بشکفته غنچه ای به گلستان بیکران

وصفش چه گویمت که خدا مادحش بود *** یاللعجب چه حُسن و جمالی است در نشان

بر نام او بدون وضو لب مکن تو باز *** او حیدر است یا که محمد بود عیان

نور دل بتول و علی شاه لافتی است *** نامش چه گویمت که بود نور مؤمنان

مولا حسن که آینۀ حی سرمدی است

او وارث علی است به اوصاف و قدر و شان

صحن امام مجتبی عليه السلام

در صحن امام مجتبی هر حرمی*** جارو کشیش با مژه چشمان گدا

وانگاه به اشک چشم خود سائلِ در*** شوید همه خاک قدم زائر ها

به به چه خوشیّ و شور و لذت*** کز آن شده جان و دل مصفا

ایوان حسن عجب صفایی است*** در هر نظری هست دو صحن زیبا

یک صحن امام مجتبی در طوس و

دو صحن امام مجتبی کرب و بلا

ولادت امام حسن عليه السلام

مژده که آمده به دنیا حسن *** نور دل امیر و زهرا حسن

گل بپاشید گل بپاشید *** آمده فرزند خورشید

صد مبارک صد مبارک *** روی او بر دیده تابید

مژده که آمده به دنیا حسن *** نور دل امیر و زهرا حسن

در مسیر آرزوها *** می برم نام تو مولا

تهنیت بر کل عالم *** آمده فرزند زهرا

مژده که آمده به دنیا حسن *** نور دل امیر و زهرا حسن

گشته خندان روی احمد *** آمده سبط مُؤَیَّد

فاطمی و حیدری خو *** سرورم ابا محمد

مژده که آمده به دنیا حسن *** نور دل امیر و زهرا حسن

بند قنداقه نبندید *** حور و غلمان صف ببندید

دست امدادش بگیرید *** خرّم و شادان بخندید

مژده که آمده به دنیا حسن

نور دل امیر و زهرا حسن

یوسف زهرای جوان یا حسن

ای تو مرا راحت جان یا حسن *** ای تو به قلبم ضربان یا حسن

مطلق هستیم فدای تو باد *** جان ، تو مرا در شَرَیان یا حسن

آینۀ وصف ابو العتره ای *** حُسن تو ما را غلَیان یا حسن

حضرت ارباب کریمان توئی *** از تو کرم بر همگان یا حسن

دوست و دشمن همه مدیون تو *** کریم آلُ اللَّهیان یا حسن

یوسف مصری است خریدار تو *** یوسف زهرای جوان یا حسن

ذکر جوان شد دلم آتش گرفت *** بین حرامی صفتان یا حسن

مادر مظلومۀ تو بر زمین *** خورد ز طغیان ددان یا حسن

شخص حرامی عُمَرِ بد صفت *** دشمنی اش کرده عیان یا حسن

پشت در و ضرب لگد وای من *** سیلی و تاثیر چُنان یا حسن

حضرت محسن به شهادت رسید *** مادرتان شد نگران یا حسن

حضرت مولا به تن از صبر داشت *** جامۀ لبریز کِشان یا حسن

آتش در بر دل من شعله زد *** در جریان است روان یا حسن

کرب و بلا و حرم خیمه گه *** نقل کنم در چه بیان یا حسن

ای تو عزیزِ دل مام و پدر *** شافع امت به جنان یا حسن

بر پدر پیر و جوان پرورم

کن ز عنایت تو توان یا حسن

سال شمسی جدیدم شد بنامت یا حسن

گل طراوت در گلستان نسیمم تا حسن *** قطره قطره شبنم تحویل سالم را حسن

ابتدای سال و هم در انتها انشا حسن *** وه چه فرخنده شروع و انتهایی با حسن

سال شمسی جدیدم شد بنامت یا حسن

ای چراغ آفرینش را ز تو جوهر حسن

میوۀ قلب نبی و حیدر و مادر حسن

لذت میلاد تو در آسمان ها خوشتر است *** در زمین قَدرت نشاید در تواجه کهتر است

در وسیع ملک تو لبریز هم بحر و بر است *** تو زمین را آسمانی آسمان خاک در است

خاکبوس محضرت عمّال عرش داور است

حیدر از سر تا به پا پا تا به سر حیدر حسن

میوۀ قلب نبی و حیدر و مادر حسن

کن مرا تسبیح ذکرت ای امام محترم *** فخرم این باشد بچرخم در دو دست با کرم

کن مرا نعلین خود ای خاک پایت افسرم *** به از این نبود سعادت پای تو بالا سرم

در مدار لطف و احسان شما من نوکرم

فاطمی در خوی و خصلت فاطمی مصدر حسن

میوۀ قلب نبی و حیدر و مادر حسن

درب علم مصطفی را مجتبی گردیده درب *** علم بی حد و فراتر از مسیر شرق و غرب

تیغ بران بر اعادیّ علی هنگام حرب *** امر حیدر جاریت گردد زنی بر خصم ضرب

حسن رخسار تو برده از ولی اندوه و کرب

شادمان از مقدم تو ساقی کوثر حسن

میوۀ قلب نبی و حیدر و مادر حسن

هَمُّ نَفْسی نکته بر او در نوای حیدر است *** لا یَکُونُ فِیهِ لَعْبْ از گفته های حیدر است

من تو را عین خودم دیدم صدای حیدر است *** تکیه گاهت نامه ام در نکته های حیدر است

طلعت گفتارتان مدح و ثنای حیدر است

هم وصی و وارث و بعد از پدر رهبر حسن

میوۀ قلب نبی و حیدر و مادر حسن

معصوم پنجم : امام حسین عليه السلام

اشاره

لبخند ملیح او بود خلد برین

رو جلوۀ خلّاق تعالای مبین *** سر تا به قدش فرشتۀ عرش مکین

ابرو چو به هم کشد بود دوزخ من *** لبخند ملیح او بود خُلد برین

صد یوسف مصری اْست غلام رخ او *** زیبایی مطلق بود آن ماه جبین

او رحمت واسعه به اقلیم بشر *** از برکت او نم نم باران زمین

بی لطف همایونی آن حجت حق *** رحمت به عِداد بندگان نیست چنین

او پور علی حیدر کرار حسین *** مدحش شنو از حور به آواز طنین

یا حضرت سیّد جوانان بهشت *** بس لطف و کرامت بنما بر مسکین

(خادم) به ره خوشه ای از خان درت

بنشسته سر سفرۀ اشعار وزین

جئناک یا مولی الکریم

یا ایها النبا العظیم فاننا *** ارواحنا نفدی فدائک جسمنا

فی کل ارض مجلس ذکر لنا *** نبکی و نجری بالمآتم جُرحنا

باللطم و الضرب السلاسل عشقنا *** و العشق تعبیر و انک قصدنا

قصد لدینا بالصمیم

جئناک یا مولی الکریم

ها انت بالمرآ عقیلة زینب *** تدعوک ارجع بالکریمة زینب

مهلا و مهلا یا شقیقة زینب *** ان لم یجبها بالثقیلة زینب

ثقل هو الصبر بسیرة زینب *** و الصبر تدعوها بصیرة زینب

یا ایها الذبح العظیم

جئناک یا مولی الکریم

ان البلا لوَلائک یا سیدی *** و اذ ابتلی ابنائک یا سیدی

اولادنا بفدائک یا سیدی *** قد نحرب بندائک یا سیدی

شمرٌ سنانْ اعدائک یا سیدی *** قد قَطِّعوا اعضائک یا سیدی

انت الصراط المستقیم

جئناک یا مولی الکریم

هر لحظه و هر آن مشتاق توام *** یا سید العطشان مشتاق توام

مجنونم و حیران مشتاق توام *** نالانم و گریان مشتاق توام

بی اسم و بی عنوان مشتاق توام *** در تن بود تا جان مشتاق توام

مُشتاق تطبیر قدیم

جئناک یا مولی الکریم

هر جا سخن از تو است در آرامشم *** با ضربه بر سینه چنین شد خواهشم

یا لیتنی کنت که شد پردازشم *** من در همه عنوان چو در آسایشم

اشکم ز دو دیده شده آمرزشم *** خوانم برای تو ز بند محتشم

صد محتشم غرق نعیم

جئناک یا مولی الکریم

کشتی بشکسته بان الانکسار *** در خاک و خون خفته قدسی آشکار

بودند و دیو و دد در حال فرار *** از غیرت عباس حیدر اقتدار

خاتم ز قحط آب در کام نگار *** مهریۀ مادر حبس و انحصار

ای کوی تو نیکو شمیم

جئناک یا مولی الکریم

قد هجّموا علیک من کل الجهات *** بالسیف و السهم الذی ذا الشعبات

قد سال دمّ صدرک فی الفلوات *** حمرة لون تربک فی الاثرات

شفاء کل المرض و الکربات *** بتربک القدس و لو بالذرّات

انا نعوذ من حمیم

جئناک یا مولی الکریم

تقدس الاسماء باسمک العظیم *** یا مظهر الرحمن و المعنی الرحیم

یابن علی الطاهر الطهر القسیم *** اشفع لنا بحرمة اخ کریم

ادعوک بالعقل و بالقلب السلیم *** عجّل لنا دولة حق مستقیم

یا راحم الطفل الیتیم

جئناک یا مولی الکریم

حباً لابیک

نوکرانت را دمی دریاب حبا لابیک *** راهیم کن جانب سرداب حبا لابیک

قتله گاه تو چه گلگون است ای سالار دین *** مرثیه خوان توام ارباب حبا لابیک

در میان قتلگه دلسوز نجوای شما *** قلبم از آه تو شد بی تاب حبا لابیک

گفت دشمن طعن بغضا لابیکت سیدی *** نَتَبَرَّأُ من الاحزاب حبا لابیک

کُلنا خُدّامُکَ مولای فی کل الدهور *** جان فدائی های تو اصحاب حبا لابیک

گفته بغضا لابیکت شمر بین قتلگه *** شد ندای جملۀ احباب حبا لابیک

جمله سرهای شکسته در غم سنگ و سرت *** خون نثار مقدمت سیلاب حبا لابیک

ما اسیر غربت هجر و فراق مهدیت *** تشنگانش را ن ما سیراب حبا لابیک

راهی کوی حبیب و هم زهیر و هم بریر *** در تمسک جانب اسباب حبا لابیک

در شب عاشور مشغول دعایند و ثنا *** عاملان و مجری آداب حبا لابیک

قسمتم کن ای شهید اشک و سوز و ولوله *** تا بیابم فرصتی نایاب حبا لابیک

اربعین غربتت ای شاه مظلومان حسین

کربلا و تربت اطیاب حبا لابیک

خدا ز عرش عُلی زائر حرای حسین

خدا ز عرش عُلی زائر حرای حسین *** محبت همه را کرده از برای حسین

(لبیک لبیک لبیک ابا عبد الله)

چنان محبت عامی که مصطفی فرمود *** مسیر خاص محب است ربنای حسین

چه غافل است هر آنکه به موج حادثه ها *** جدا شده ز وفور نعم سرای حسین

تجلی ازلی را به صحن او بنگر *** که زائران همگی زائر خدای حسین

کمی ز تربت اعلاش داروی درد است *** مریض هر چه بیاید پی شِفای حسین

ز نطق حضرت مهدی ولی امر بود *** که هست راحت جانانه نینوای حسین

به حکم خاصِ امامم و رهبرم مهدی *** نهاده ام همه همّم به اقتدای حسین

عزیز فاطمه هتر صبح و شام می گرید *** به خون دیدۀ شاهانه در عزای حسین

امام و شاه و ولی و یگانۀ دهر است *** و در ظهور ولایی است خود نمای حسین

به یاد تشنۀ بی غسل و بی کفن هر روز

دُر از دو چشم روان می کند برای حسین

عرفات است بیا هدیه کنیم این قطرات

عرفات است ، بیا هدیه کنیم این قطرات *** به امامی که بود معتکف در عرفات

حکمرانی که به پا بوسیشان جبرائیل *** دم بدم آید و گیرد ز قدومش برکات

برکت ها همگی در صدف مرحمتش *** شد گناهان همه در محضر ایشان حسنات

حسنات بشری در بر یک قطرۀ اشک *** حلقة من حلقات فوق امواج فلات

گریه ها در غم و مظلومی ارباب حسین

همه تقدیم بر آن کشتۀ سیل عبرات

مشتاق توام

هر لحظه و هر آن مشتاق توام*** مجنونم و حیران مشتاق توام

در تن بود تا جان مشتاق توام*** بی اسم و بی عنوان مشتاق توام

من از دل ایران مشتاق توام*** اندر خط فرمان مشتاق توام

گویی بمانم هان مشتاق توام*** کن امتحان جانان مشتاق توام

در پوشش زندان مشتاق توام*** صد چون منی قربان مشتاق توام

گویی ز دل بر خوان مشتاق توام*** در روضة الاحزان مشتاق توام

گویم به صد افغان مشتاق توام*** شد زینبت گریان مشتاق توام

دیده چه در جریان مشتاق توام*** در قتلگه اثنان مشتاق توام

پای شبث ، ضِلعان مشتاق توام*** سیلی خورد قرآن مشتاق توام

شمر و سر سلطان مشتاق توام*** اشک از بصر طوفان مشتاق توام

یا سید العطشان مشتاق توام

به ماسوا ندهم لذت لقای حسین

ز آستانۀ عباس در سرای حسین *** به ماسوا ندهم لذت لقای حسین

به هر کسی نگرم سوی دلبری برود *** رواق منظر من طوف کربلای حسین

تمام شادی دنیا ببرده ام از یاد *** چو اشک دیدۀ من جوشد از برای حسین

به هر کجا نگرم مقتلی نمایان است *** به گوش دل شنوم صوت دلربای حسین

ندای طالب ناصر به دشت کرب و بلا *** رود به دست چه کس بیرق و لوای حسین

هزار گوشۀ این طف فتاده اجسامی *** ز فرط غم ندهم شرح ماجرای حسین

ببین چه زینب مظهر کشید زماتمشان *** بود چه وحی بر او از سوی حرای حسین

زِ آن گلوی بریده ندا رسد او را *** که صبر پیشه‌ی خود کن تو در عزای حسین

ستارۀ قمرش روی نی نمایان است *** تراب سجده گهش خاک نینوایی حسین

خموش (خادم) درگه کزین غم خون‌بار

به لب رسیده نفس‌های مبتلای حسین

تربت خون

صفا صفای عشق است در راه کربلایت *** گر قسمتم نمائی آیم سوی سرایت

در راه مضجع تو آیم به شوق دیدار *** با حالت پیاده چون گشته خاک پایت

اینجاست تربت خون چون قتلگاه عشق است *** سربسته فاش گویم فریادِ در نوایت

یاری طلب نمودی با سوز و آه بسیار *** صد تیر شد جوابت از قوم بی درایت

رفته است از کف تو عثمان و عون و جعفر *** عباس بوالفضائل آن یار با وفایت

هم اکبر است و اصغر قربانی ره دین *** هشتاد و چند کوکب از جان شده فدایت

از حادثات خونبار بگذشته این چهل روز *** سجاد و زینب است این آیند نینوایت

جابر عطیه را برد بر نزد تربت تو *** با چشم بسته آمد ، می زد تُرا صدایت

لیکن جواب او بود از تو سکوت شاها *** در فکر خویش گم شد، نبود چنین عطایت

ناگه جواب آورد بر خویش از درونش *** از شاه سر بریده ، چون آیدی ندایت

گریم از این مصیبت در خلوت و غریبی

لبیک یابن حیدر ، سوزد دل از عزایت

5/11/1389

حسینیه

نبوده قسمت من ، سوی کربلا زنم پرپر *** به شوق طوف ضریحش زنم به سینه و سر

نشسته گوشۀ مجلس در این حُسینیه *** ز دل بود طلبم از امیر جان حَیدر

به کربلا برسانند این سیه دل را *** که آید از غم دوری هوای آن بنظر

شکسته بال و پر من به اوج بی خردی *** گرم کرم بنمایند می روم به سفر

به کربلای معلا کنار تربت عشق

غبار سینه بشویم به اشک دیدۀ تر

1/11/1389

در گوشه ای از مصائب حضرت امام حسین عليه السلام

دل هر عاشقی را مبتلا کرد *** خدا او را به عالم مقتدا کرد

ز بعد آن همه زخم فراوان *** عمود آهنین فرقش دو تا کرد

شنیدستم خلیل حق قدم زد *** درون کربلا و این نوا کرد

خداوندا مرا بوده گناهی؟ *** که رأسم را شکسته بر ملا کرد

خطاب آمد که ای پاک از خطایا *** خدا همدردیت را اجتبی کرد

مواسات تو با پور علی شد *** که اینجا این چنین بر تو عطا کرد

بگفتا او که باشد گو به من زو *** بدانم او چه ها در کربلا کرد

جناب جبرئیل آمد به سویش *** قضایای حسینی را ندا کرد

سرشکش از دو دیده شد چو جاری *** خلیل خود خدایش اصطفی کرد

بیائید از عزاداران عاشق *** که ما را حق بدین سو رهنما کرد

کنید از شوق با مولا مواسات *** که عشقش رخنه در ابدان ما کرد

عزاداری او را شور بخشید

که وصف حالتان را مصطفی کرد

حواری امام حسین عليه السلام

یاران وفادار ، حواریّ حسین اند *** جانباز ره دین به جِواریّ حسین اند

هرگز نشود یار چو مرآت فضائل *** آن حضرت عباس که قاریّ حسین اند

آزادگی آموز ز حر بن ریاحی *** احرار همه بندۀ ساریّ حسین اند

مانند حبیب بن مظاهر به کجایند *** صد فخر که این پیر به یاریّ حسین اند

مانند زُهَیر همچو بُرَیر بن خُضَیری *** آگاهْ سپاهان همه داریّ حسین اند

رهیافتگان همچو وهب در همه دوران *** در محضر جانبازی جاریّ حسین اند

شه رو بسوی کوفه روانند به ایام *** اَقدامْ همه جُرحۀ کاریّ حسین اند

اسلام شناسی همه از مسلِمشان گیر *** این مسلمِ لب تشنه به زاریّ حسین اند

جای همه عشاق به آغوش امام است *** رُکبان سفینه همه صاریّ حسین اند

یاران وفادار امام از همه ملّت *** خواهان رضا محضر باریّ حسین اند

زده شد از سوی خصم حنجر نیلوفر تو *** آه ، بر سینه گران است گل پرپر تو

ز سه شعبه رگ عمر سر شهزاده شکافت

کاش خون جگرم ، جای دم اصغر تو

اربعین حسینی

(سه ضرب)

دو دریا شد در این عالم مسیر جاری رضوان *** فرات و دجله شد قطره ز آن بحرین بی پایان

(حسین جانم حسین جانم حسین جانم حسین جانم)

امیر عالمم حیدر یک از بحرین روح افزا *** و بی بی حضرت زهرا یکی دیگر ز این اثنان

شکوه عشق مولا و قرار مهر زهرائی *** به دریای جماعت بین مشّائین پر طوفان

ز عشق پاک بو السجاد بوده بس هیاهویی *** که می بودند یک عده گذشته از سر و از جان

خدایا گیر جانم را ولی در کربلا یا رب *** شوم گرد و غبار قبر پاک جمله مظلومان

چه گویم از تمام خاطرات خط مشایه *** دم و هر لحظه سر تا سر عطای خالق سبحان

الهی با شما در هر قدم آیم به مشایه

عزیز حضرت نرجس ، حسین و حیدر دوران

لبیک یا حسین

تاریخ کم ندیده به خود درد و محنتی *** امسال هم نبودن میقات قسمتی

هر ساله در طلیعۀ مشایه فرصتی *** در محضر امام زمانم سعادتی

شد در دلم ثمین

نجوای اربعین

لبیک یا حسین

تابیده در مسیر قدم های کاروان *** رخسار ماه گونۀ خورشید کهکشان

مولا ز لطف خود به عموم موالیان *** بر سفرۀ ولایی خود کرده میهمان

با صوت دلنشین

نجوای اربعین

لبیک یا حسین

مولا ولی عصر و زمان صاحب عزاست *** ایشان امام و رهبر و مولا و مقتداست

در حسن طلعتش ملکوتی ز اولیاست *** او طالب حقیقی خون های کربلاست

با گوهر زمین

نجوای اربعین

لبیک یا حسین

خم گشته قامت گل زهرا و مرتضی *** از داغ بس گران شهنشاه نینوا

گوید چنین به مردم عالم امام ما *** جدم حسین سبط نبی خون کبریا

لب تشنه و غمین

نجوای اربعین

لبیک یا حسین

سادات انجمن همه گرم عزای او *** خود را کشیده اند به زیر لوای او

جانسوز گشته نالۀ یا ربنای او *** صوت رضاً برضاک نوای او

آواز پر طنین

نجوای اربعین

لبیک یا حسین

یک اربعین گذشته ز حلقوم پر ز خون *** اینجاست آن مکان که علی گشته لاله گون

هم اکبر است و قاسم و عونش در آن شؤون *** عبد الله رضیع شهیدان جور دون

در ساعت حنین

نجوای اربعین

لبیک یا حسین

یک اربعین گذشته که سقاست روی خاک *** بی دست و مشک و پیکر او گشته چاک چاک

واغربت حسین علی بوده تابناک *** بان شده به منکسر الظهریش هلاک

گریم بر او چنین

نجوای اربعین

لبیک یا حسین

گوید چه جابر ماشی به معبرش *** بعد از سلام از چه غمین گشته خاطرش

گویا جواب نداده به جابرش *** این تن که بی سر است سلامش چه باورش

با جابر حزین

نجوای اربعین

لبیک یا حسین

آیا رسد به مقتل عشاق قافله *** اما چه بی رقیه در افغان و ولوله

زینب میان دو قمرش گرم هروله *** بین حسین و حضرت عباس فاصله

در صوت مؤمنین

نجوای اربعین

لبیک یا حسین

این کشتۀ خدای تبارک تعالی است *** نامش به عرش حق به سراپرده قالی است

ابن علی و فاطمه روح الکمالی است *** خادم فقیر مرحمتش بین چه حالی است

گفتار مستکین

نجوای اربعین

لبیک یا حسین

نجوای اربعین حسینی

در بستر غریبی بنشانده ام غم تو *** در سینه گشته جاری صد شور و ماتم تو

در خلوت خیالم می پروراندم این را *** آیا شود بنوشم یک جرعه از یَم تو

از دیده ام بجوشد اشک فراق و دوری *** از تربت شریف و سوز محرم تو

وان دیدۀ دگر را جاریست زمزم خون *** در اربعین غربت ، دارم به لب دم تو

لبیک یا حسینم آید سوی سرایت

با یک نظاره گردد این سینه محرم تو

5/11/1389

خدام اربعین

بشارتی ز رسول و ز عترت و قرآن *** شده به جملۀ خدام اربعین اعلان

به الّذین نظر کن که جاهَدوا فینا *** به نهدینّهم هستند در خورِ احسان⁽¹⁾

به هر عدد ز دراهم و یا که از دینار *** کنی براه حسینی تو خرج ، هست ضِمان⁽²⁾

امام صادق ما که درودشان بادا

به نصّ پاک ، سخن کرده اند در تبیان

به دِرهمت بشود ده برابر میلیون

اگر تو را به زیارت عطاست در جریان⁽³⁾

رباعی

عالم به آتش است ز افغان اهل بیت *** شد اربعین شاه شهیدان اهل بیت

ایجاد نوحه خوان حسین بن حیدر است *** هستی فدای اشک فراوان اهل بیت

معصوم ششم : امام سجاد عليه السلام

اشاره

اعجاز دست او تن پژمرده جان دهد

صدها امید در رخ ماهش عجین شده *** صاحب صدای خطبه ی احیاء دین شده

مرآت لایزال جمالش علی نماست *** ماء الحیات چشمۀ ماء معین شده

مریخ و مشتری همه گرد رخش طواف *** منظومۀ جهان به سرایش مکین شده

از گردش زمین به سراپردۀ رخش *** معلوم می شود که امام مبین شده

اعجاز دست او تن پژمرده جان دهد *** نقل حُبابه ذیل کلام اینچنین شده

آمد اسیر حادثۀ کهلت سنین *** با یک اشاره سمت جوانی رهین شده

در دامن عفاف به آغوش مادرش *** چارم امام معرکۀ کفر و دین شده

از مشی او مسیر هدایت تو پیش گیر *** ورنه حمار گمرهیت بسته زین شده

مبهوت صحبتش چو شدی از مقام سلم *** بر کشور ولایت حیدر طنین شده

درّ کلام از سند پاک سینه اش *** مدح و ثنای حضرت حبل المتین شده

فرمود : حامیِ حرم مؤمنین علی *** شمشیر انتقام حق از مشرکین شده

سَیفَین در طلیعۀ رزم الهیش *** موج هلاک بر تن خصم لعین شده

(خادم) خموش جای تو نبود مدیح او

جائی که مادحش دم روح الامین شده

مصیبت حضرت امام سجاد عليه السلام

کلام و صحبت دل در عزا شناور شد *** خبر رسید که عالم غمین سراسر شد

تمام هوش و هواسم چنین سرود از حزن *** چه ماتم است کز آن خاک غصه بر سر شد

دلم طپید که آیا شده قیامت پا *** که کوه و ارض و سما لرزه لرزه در بر شد

غمم فزون که مگر این چه ماتم دنیاست *** سرشک من فوران از دو دیدۀ تر شد

سرود ، هاتف غیبی بزن به سینه و سر *** شهادت علی آن پورِ پورِ حَیدر شد

جناب حضرت باقر ز داغ او فرمود *** عیان شکنجۀ دشمن بر این مُطَهَّر شد

هنوز جای غُل از داغ کربلا برجاست *** نشان زجور یزیدی بروی حنجر شد

دگر مصیبت عُظمی کز آن دلم سوزد *** بیان مقتل حضرت درون دفتر شد

نکشت سَمِّ ولید آن یگانه را زیرا *** که قاتلش همه ظلم یزید ابتر شد

ز داغ کرب و بلا سینه اش شده مجروح *** شکنجه های پیاپی به آلِ کوثر شد

نبود سَمِّ ولیدی جز آتش افروزی *** که جسم حضرت سجاد را مؤثِّر شد

بسوز سینۀ (خادم) که از جهالت خلق *** به حُکمِ حاکمِ شرعی به سینه آذر شد

شریح پَست به فتوا بکشت پور علی *** در این زمان به فتاوی عزا مکدَّر شد

ز حد گذشته صبوری زظلم بی پایان *** که بر تمامی شیعه زخصم کافر شد

تو ای ولیّ دم شاه سر جدا مَهدی

بیا که عالَم دین بیقرار و مُضطر شد

حضرت سجاد عليه السلام قبلۀ زهاد

تمام کرب و بلا در عیان او پیداست *** که داغدار همۀ اولیاء عاشوراست

به نطق خطبۀ مسجد: مرمل بِدماست *** منم عزیزِ تنی که مقطع الاعضاست

(تمام قبلۀ زهاد حضرت سجاد

لسان حکمت عبّاد حضرت سجاد )

بخوان صحیفۀ مولای خود ورق به ورق *** سطور را به تماشای خود بکن ملصق

به حضرتش ز سر پیروی بشو ملحق *** نما مرور دعاها و گفتۀ اصدق

(تمام قبلۀ زهاد حضرت سجاد

لسان حکمت عبّاد حضرت سجاد )

چها گذشته به آن نازدانه خواهر او *** تمام حادثه ها هست در برابر او

مَن الذی چه نموده در عمق خاطر او *** عقیله شد به مواقف یگانه ناصر او

(تمام قبلۀ زهاد حضرت سجاد

لسان حکمت عبّاد حضرت سجاد )

شده ز نطق بلیغش چه خوار من اظلم *** یزید از سخنانش طپیده شد از همّ

چو مفتضح همه آل امیّه شد در هم *** سرودهای مؤذن اذان بگو این دم

(تمام قبلۀ زهاد حضرت سجاد

لسان حکمت عبّاد حضرت سجاد )

رسید تا که مؤذن به نام پیغمبر *** سؤال حضرت سجاد شد از آن ابتر

که این رسول بود جد که کدام نفر *** اگر که جد تو گویی کلام تو مفتر

(تمام قبلۀ زهاد حضرت سجاد

لسان حکمت عبّاد حضرت سجاد )

و گر که جد من او هان تو را چه شد آخر *** که قصد ظلم نمودی به عترتش یکسر

زبان تشنه بریدی رؤوس از پیکر *** و آل عترت یاسین اسیر تو کافر

(تمام قبلۀ زهاد حضرت سجاد

لسان حکمت عبّاد حضرت سجاد )

حدیث امام سجاد عليه السلام

ز زین عباد اینچنین مطلب است *** ثواب عظیم است و اجر جزیل

بشارت به هر عالم مکتب است *** نصیب هر آنکه در این منصب است

معصوم هفتم : امام باقر عليه السلام

اشاره

ناظر به دیوان حسین

کاش بودم ذره خاکی در بیابان حسین *** ذره خاک سینه چاکی زیر باران حسین

طینت ارواح شیعه باشد این خاک نکو *** خاک علیین که ریزد حق به استان حسین

رحمت یزدان ز ماء مرحمت سر ریز خاک *** تا بیابد فرصتی با امر و فرمان حسین

چون به میزان اراده خلقتم را زد رقم *** دل نموده التجایش را به دامان حسین

گِل شده درهم که تا آویزد اعضاء تنم *** جسم و جانم تشنۀ بحر خروشان حسین

هست مولا رحمة للعالمین الواسعه *** کاش بودم بی پناهی در خیابان حسین

کاش بودم چون حبیب و چون زهیر ، این دسته نه *** من کجا و پرّ کاه از خیل یاران حسین

بی سر و سامانم اما غم به عالم از چه رو *** منسجم گشته پر و بالم به سامان حسین

ساقی بزمش چو شد از جُرح بی پایان شهید *** قطرۀ اشک امامم زیر مژگان حسین

دل لبالب شعله شد از آتش سوز غمش *** میهمان اشک ، من ، بر سفرۀ خان حسین

حضرت باقر علیه و علی آله سلام *** شد به سن کودکی ناظر به دیوان حسین

مکتب خونین شاه تشنه لب را بنگرد *** در دو چشم نازنینش گشته طوفان حسین

اشک چشمش بر زمین و آسمان بحر عزا *** دیده اندر کودکی ایام احزان حسین

درد و غمها در دل پاک امامم رخنه کرد *** تا که در ذی الحجه هفتم گشته مهمان حسین

رفت بر دیدار شاه سر بریده از قفا *** وای من شرم از خدا نا کرده عدوان حسین

در عدد اثنی عشر ضرب از قفا بر گردنش *** کار شمر دون شده در ذبح و قربان حسین

سمّ استوران چه گویم بند بند پیکرم *** بگسلد از هم ببینم تا به جثمان حسین

ای خدا لعنت کند این ده نفر مزدور را *** در امیدم تا ببینم ماه تابان حسین

روزگار دشمنان را او نماید شام تار

در ظهور نازنینش او رثا خوان حسین

معصوم هشتم : امام صادق عليه السلام

اشاره

میلاد نورین نیرین عليهما السلام

آمد به ظهور دیدگان وجه احد *** آن نور که مَظهَر است بر ذات صمد

آئینۀ اوصاف خداوند ودود *** مبعوث به حق لسان داور محمود

دل در گرو محبتش یافت گلاب *** در نطق مبارکش بود فصل خطاب

آبادگر مملکت الله بوَد *** بر ذات خدا بندۀ آگاه بوَد

تفسیر عبودیت مطلق باشد *** ممدوح صُحُف به گفتۀ حق باشد

تورات و زبور و مصحف ابراهیم *** انجیل و دگر آیت قرآن کریم

دل شد ز شعاع مهر او آغشته *** یکسر همگی مدیح او بنوشته

فرموده خداوند که ای مخلوقات *** او هست رسول من در این منطوقات

او هر چه بگفت با دل و جان شنوید *** تا در دو جهان شوید پیروز و سعید

او آمد و با وجود پاکش به جهان *** الطاف خداوند رسیدی به عیان

میلاد همایون دو گل از طه است *** پیغمبر مرسل است کو شمس هدی است

با گوهر دردانۀ باقر، صادق *** آنکس که بود به حق امام ناطق

این مذهب حق زهمت اوست بپا *** عرفان الهی است زنطقش آوا

عرفان به بیان اوست چون آب زلال *** عرفان تصوف همه کفر است و ضلال

هرمعرفتی به غیر این ره باطل *** از هر که بود طریقتش پا در گِل

ایمان به حقیقت ولایش کامل *** از غیر طریق او به دوزخ نائل

ما در خط این امام و این عرفانیم *** ما تیغ غضب به گردن عدوانیم

هستیم مطیع بر امام صادق *** بر لشکر دشمنان همیشه فائق

ما حکمت اثنی عشری می خوانیم *** بیزار ز هر مذهب و هر اُرگانیم

در کفۀ ما نیست بجز مهر علی

خوف و خطری نسیت بجز قهر علی

معصوم نهم : امام کاظم عليه السلام

اشاره

در داغ امام کاظم این دل خون است

آمد به سرم که مدح جان بنویسم *** وصفش به سرشک دیدگان بنویسم

لبریز ز اشک چشم شد تا قلمم *** مرثیه بر او نوحه کنان بنویسم

شد بَدو کلام خواهشی از دل و جان *** یابم مددی که پر توان بنویسم

این دست عنایت دگر می خواهد *** تا در خور آن شاه جهان بنویسم

در داغ امام کاظم این دل خون است *** در صحنۀ توس بی گمان بنویسم

ای حجت هشتم ای رضا ادرکنی *** تا غربت بابتان عیان بنویسم

زندانی و پر درد و غم و رنج و بلاست *** درد دل او کمی روان بنویسم

فرمود خلاصم بنما از زندان *** یا رب به که گویم و چه سان بنویسم

شد خواهش حضرتش اجابت امروز *** این نکته به صفحۀ زمان بنویسم

بر چهرۀ شیعیان غمی روح افزاست

ی- ا صاحب صبر! الامان بنویسم

شهید زهر جفای منافقان عنود

امام هفتم آئین احمد محمود *** شهید زهر جفای منافقان عنود

مخاطب است به گفتار غاصب دوران *** صبور آل محمد به حبس قوم حسود⁽¹⁾

قال الصّادق عليه السلام - نَحْنُ النَّاسُ الَّذِینَ قَالَ اللهُ وَ نَحْنُ الْمَحْسُودُونَ. منظور از ناس در این آیه، ما هستیم که به ما رشک می‌برند. تفسیر اهل بیت عليهم السلام ، ج3، ص218 ؛ بحارالأنوار، ج23، ص299 ؛ تفسیر فرات کوفی، ص107.

تمام حق شما می نهم به خدمتتان *** چو حد ارض فدک را کنید بس مشهود

به خدعه خواست نماید تظاهری به دروغ *** طلب نمود چو هارون ز آن امام ،حدود

غضب تمام وجودش فرا گرفت همی *** امام کاظم چون فرمود :

که حدّ اول آن ابتدا دیار عَدَن *** گمان مدار که باشد کم از کمی محدود

سمرقَنَد حَدِ دوّم و سوّم إفریقا *** میان شام و عراقش به حدّ چارم بود

تمامِ جمعِ حدود است حق ما زیرا *** امام ، حجت حق است و خارج از معدود

سراسر تن هارون به نفرت از موسی *** زبان گشود: کنید این امام را مصدود

نمود صادره حکم شهادت موسی *** شرار آتش حقدش قرار سینه ربود

دعای حضرت موسی به محبس هارون *** رهایی از قفس تن بسوی حی ودود

به روز اول امسال ما سیه پوشان

بزن به سینه و سر را کنیم ورد و سرود

معصوم دهم : امام رضا عليه السلام

اشاره

حضرت مه هشتم

سزد به ساحت جانان که جان ببازم من *** به حضرت مه هشتم ز دل بنازم من

ز ابر رحمت آن مقتدای خوبی ها *** رواست گر که زیاقوت خانه سازم من

منم ا سیر کمند شهنشه ایران *** چنانکه بر در او خلعت نیازم من

اگر که قبلۀ هشتم بخوانمش نه عجب *** چرا که مشتری شاه بی نیازم من

رضاست آنکه زلطفش چنین منم حیران *** و در عطای کریمانه اش مجازم من

حقیقت کرمش بر عباد نیکوکار *** و این سیه دل آلوده غرق آزم من

طمع کنم به عطایای آن شهنشه جود *** که از عطای رئوفانه سرفرازم من

به همتش شده دین رسول مستحکم

چون از عطیۀ او فاعِل نمازم من

10/7/1392 ساعت 2 بامداد

حکمت رضوی

میلاد ستون هشتم ایمان است *** ایام نزول رحمت باران است

باران چه بود نثار بر مقدمشان *** شاهی که مدیحت گرشان قرآن است

عالم همگی به قبضۀ قدرتشان *** بر سفرۀ خوان لطفشان مهمان است

با همت مردانۀ آن شمس هدی *** یاقوت ولا در صدف ایران است

چون مظهر آیات الهی هستند *** هر معرفت از کلامشان عرفان است

از حکمت حق لسانشان پرمعناست *** شاگرد کلاس درسشان لقمان است

در محضرشان ستاره‌ها از نورند *** عارف به یم حکمتشان سلمان است

آن شیخ وحید با صراحت فرمود *** حکمت ز کلام اولیا برهان است

قول حکمای دون حق چون کشک است *** تک حکمت مطلق به برِ ثقلان است

یا شاه خراسان مددی بنمایید *** دست طلبم به دامن سلطان است

جبریل امین مبشّر شیعۀ شاه *** بر درگهشان مقام او دربان است

هر شیعه ز هر جای جهان را رحمت *** با دست شما ز خالق سبحان است

ممنون عطایتان همه شاه و گدا *** از مصر و عراق و کشور لبنان است

نی این نبود تمامی لطف شما *** چون رحمتتان به جمع مشتاقان است

از آدم و جن و ملک و هر خلقی *** یک‌یک به یم لطف شما حیران است

حیرت ز چه رو؟ به علت کثرت آن *** جان همگی در برتان قربان است

(خادم) نزند دم که منم شیعیتان

فخرش به رُسُل گدائی شاهان است

معصوم یازدهم : امام جواد عليه السلام

اشاره

میلادیۀ حضرت جواد عليه السلام

ای که باشد قدحم پر زعطای تو جواد *** ای لسان همگان گرم ثنای تو جواد

علم تو بی خبران را پی تسلیم آورد *** مددی تا که زنم پر به هوای تو جواد

دل هر عاشق خود را به ترحّم بنواز *** چونکه لبریز بود دل به نوای تو جواد

روز میلاد تو جان را نفسی تازه دمید *** زان نفس سینۀ من شد به فدای تو جواد

سینه در مدح تو سرریز شد از کاسۀ مهر *** مدح من گشت تمامی به رسای تو جواد

میوۀ باغ رضا خانۀ تو باب مراد

چشم امید بود سوی سرای تو جواد

باب المراد

شد خواهش تمامی ذرات کائنات *** از عرش و کرسی و قلم و جمله ممکنات

بنوشته بر سرودِ صدای سُرادقات *** عجزی که وصف آن نکنم در مکالمات

بر خان لطف مجری عام تنعمات *** آن سروری که هست عطایش مسلمات

(یا حضرت جواد) نوای سپردگی است

باب المراد درگهشان اوج بندگی است

معصوم دوازدهم : امام هادی عليه السلام

اشاره

عشق مادر زادیم عشق امام هادی است

جسم و جانم سر به سر غرق سرور و شادی است *** شادی اولاد پیغمبر به دل آبادی است

حک بود در سینۀ من این سخن *** عشق مادر زادی ام عشق امام هادی است

معصوم سیزدهم: امام حسن عسکری عليه السلام

اشاره

جمال عسکری

باغبان رخ مهدی است جمال عسکری *** دانش حضرت مهدی است قِلال⁽¹⁾عسکری

راحت روح و تن پور علی ، فرزند است *** خم به ابروی پسر هست ملال⁽²⁾عسکری

تشنه کام رخ فرزند نکو گشته پدر *** قدحِ دست پسر گشته بُلال⁽³⁾عسکری

عالِمِ شبهه شناس و مرزبان مذهب *** تیغِ بر بطن شُبُهات کمال عسکری

بِه ز جنگ تن او هست ستیز فکرش *** حفظ دین همگان⁽⁴⁾نطقِ زُلال عسکری

ضعف هر شیعه به دوری ز کلام ولی است *** خنکای دل شیعه است ظلال عسکری

زانوان پدری مهد فراگیری شد *** پای تا سر شده مرآت خصال عسکری

در زمان پدرش هست مطیع ایشان *** حجت بن الحسن اینجاست هلال عسکری

در جلالت به اجلاء سخن هست جلال

که فروزنده بود شمس جلال عسکری