گلزار خونین شامل قصائد پندیات و مصائب الائمه

مشخصات کتاب

سرشناسه : ژولیده نیشابوری ، حسن ، - 1325

عنوان و نام پدیدآور : گلزار خونین : شامل قصائد، پندیات و مصائب الائمه / اثر طبع ژولیده نیشابوری

مشخصات نشر : [تهران ]: کتابفروشی اسلام ، 1362.

مشخصات ظاهری : ص 240

شابک : بها:350ریال ؛ بها:350ریال

وضعیت فهرست نویسی : فهرستنویسی قبلی

موضوع : شعر فارسی -- قرن 14

موضوع : شعر مذهبی -- قرن 14

رده بندی کنگره : PIR8077/و7گ 8 1362

رده بندی دیویی : 1فا8/62

شماره کتابشناسی ملی : م 63-1857

خیراندیش دیجیتالی: انجمن مددکاری امام زمان (عج) اصفهان

ویراستار کتاب: خانم نرگس قربانی

گلزار خونین

بِسْمِ اللّه الرَّحْمنِ الرَّحیمِ

ستایش

الهی تویی واقف از کار ما *** ز رفتار و گفتار و کردار ما

تویی خالق ما و ما بنده ایم *** سیه روی و عاصّی و شرمنده ایم

ز فرط گنه خم شده پشت ما *** به پیش همه وا شده مشت ما

نه یاری که گردد مدد کار ما *** به هر جا شود یار و غم خوار ما

به جز در گهت رو کجا آوریم *** که ما غافل و مست و تن پروریم

نوای دل ما تو دانی و بس *** که اسرار ما را تو خوانی و بس

تو هستی که ما را پناهی دهی *** پناهی به یک سوز آهی دهی

تو هستی که کوهی ببخشی به کاه *** به کاهی ببخشی تو کوه گناه

تو هستی که جان بشر ز آن تست *** زمین و زمان تحت فرمان تست

تو هستی که ما را رهانی ز غم *** ز گرداب سختی و رنج و الم

تو هستی که ما را کنی رهبری *** ز عصیان و اعمال واهی بری

خدایا به حق خداوندیت *** به حق صفا و رضامندیت

به حق بزرگی و الطاف خویش *** به توصیف وصف و باوصاف خویش

به فریاد شب زنده داران شب *** کنند از تو حاجات خود را طلب

به پوییدنی که در زندگی *** ندارد رهی جز رہ بندگی

به جوینده ئی که صبح و مسا *** تو را می ستایند به صدق و صفا

نما توبه ما ز رحمت قبول *** به حق رسول و به حق بتول

بیا و ز رحمت تو ما را ببخش *** خطا کرده ایم و خطار را ببخش

ستایش

یا رب همیشه نام تو باشد شعار ما *** مهر نبی و آل نبی هست یار ما

تو خالقی و رازق و ما جیره خوار تو *** وز هست تست هستی و دار و ندار ما

ما بنده توایم و توئی واجب الوجود *** ما مستحق لطف و توئی شهریار ما

وا ماندگان قافله عفو و بخششیم *** بخشش از آن تو بود و تو به کار ما

خم گشته پشت ما اگر از بار معصیت *** باشد چه غم که رحمت تو هست بار ما

نام رحیمی و صفت کار دانیت *** باشد به حشر چون سند افتخار ما

با گفتن صفات تو ای خالق بزرگ *** با شادی و خوشی گذرد روزگار ما

ما تن به زیر بار مذلت نمی دهیم *** تا لطف تست شامل احوال زار ما

ژولیده را بغیر تو کس داد خواه نیست *** بگذر تو از گناه و بشو غم گسار ما

مناحات

یا رب تهی ز باده شد امشب سبوی ما *** گردیده باز با تو در گفت گوی ما

چشم امید ما به امیدی بسوی تست *** يا رب تفقدی نظری کن به سوی ما

ما بنده توایم و تو هستی خدای ما *** بنگر ز راه لطف بر این های و هوی ما

دریای رحم تست که پایان پذیر نیست *** بگشای از کرم در رحمت به روی ما

یا رب به آبروی عزیزان درگهت *** هرگز به نزد خلق مبر آبروی ما

يا رب ز راه لطف به ژولیده کن نظر *** شاید که آب رفته بیاید به جوی ما

در توصیف حضرت محمد ( علیه السّلام )

دلم همیشه هماره کند آرزوی روی محمد *** خدا کند که شوم من گدای کوی محمد

ندیده دیده گیتی در این سرای دو در *** کسی به پاکی و خوبی و خلق و خوی محمد

دلا ز درگه حق کسب آبرو میکن *** به احترام و عزیزی و آبروی محمد

شعاع شمس و قمر شمه ای ز پرتو او *** سیاهی شب یلدا ز تار موی محمد

به هر گلی که رسیدی دلا ببوی و برو *** که رنگ و بوی گلست از صفا و بوی محمد

کشید زحمت بی حد از آن سبب که ز جان *** سعادت بشریت بد آرزوی محمد

زبان ز گفتن توصیف وصف او عاجز *** که گشته ایزد منان مدیحه گوی محمد

ز شوق عشق بگوید مدام ژولیده *** دلم هماره کند میل و آرزوی محمد

در مدح سرور کائنات محمد بن عبد الله ( صل الله علیه و اله )

ساقی باقی بده به دست من ساغری *** از آن شراب طهور از آن می کوثری

مطرب خوش پنجه باز به چنگ و آوای ساز *** ترانه ای نو ساز به سبک رامشگری

مژده به اسلامیان که می رسد این زمان *** خانم پیغبران با ید پیغمبری

ناشر دین خدا محمد مصطفى *** آمده بر جان ما چو جان کند سروری

سید خیر الانام نبی عالی مقام *** آمده تا خاص و عام به حق کند رهبری

آمده با منطق و پند و حدیث و دلیل *** ز بیخ و بن برکند ریشه غارت گری

هست به امر خدا به تحت فرمان وی *** کرسی و لوح و قلم عرش و سما و ثرى

خادم درگاه او از دل و جان انس و جان *** حاجب و دربان وی حور و ملک با پری

آمده از امر حق آئینه حق نما *** که دل برد از کف به شیوه دلبری

فخر به شاگردیش می کند از جان و دل *** حضرت روح الامین به علم و دانشوری

تا به قیامت دگر نبیند این روزگار *** کسی به دین حکمت و قضاوت و داوری

تا که بود از جهان نام و نشانی، چو او *** به دامن خویشتن نپرورد مادری

ز فیض نور رخش گشته چنین پر فروغ *** زهره و خورشید و مه هم زحل و مشتری

به بردباری بود بان کوه استوار *** سر آمد عالم است به حلم و دین پروری

ظلمت جهل از میان رفت وز نو شد عیان *** دین نوئی در جهان به همت داوری

آمد چون غنچه ای لب به سخن وا کند *** که دل کند از غم و رنج دو عالم بری

نخست مردی که شده پیرو آئین وی *** بود علی آن که شد شهره به جنگ آوری

عاشق ژولیده را نیست به عالم غمی *** چون که کند افتخار به مدح پیغمبری

در توصیف ولادت نبی اکرم ( صل الله علیه و اله )

كوكب برج سعادت روی بر ما کرده امشب *** لطف خود را شامل ما حق تعالی کرده امشب

جذبه عشق محمد شهریار ملك ايمان *** نطق خاموش مرا از مهر گویا کرده امشب

بهر مدح منجی کل احمد و محمود ایزد *** طوطی طبع مرا سر مست و شیدا کرده امشب

ای بنازم بر ید قدرت نمای ذات مطلق *** کاین چنین لطفی به ما و خلق دنیا کرده امشب

رازق ذرات عالم قادر دانا و اعظم *** قصد ویران کردن ایوان کسری کرده امشب

صحنه گیتی برای حرمت ختم رسولان *** مجلسی آراسته بزمی مهیا کرده امشب

خویش را آراسته از فرط شادی چون عروسان *** کز صفای خویشتن هنگامه بر پا کرده امشب

کوه و صحرا را مزین کرده از گل های رنگین *** کوی و برزن را چراغانی و زیبا کرده امشب

در طبق ها چیده انواع رطب های بهشتی *** کز ابهت دیده را محو تماشا کرده امشب

روی آتش ریخته اسپند و مشك و عود و عنبر *** کز شمیم دلکشش دل را مصفا کرده امشب

جام وحدت را که بد خالی لبالب بار دیگر *** از شراب نشئه افزای طهورا کرده امشب

سنندس و استبرق و گل در سبد های بلورین *** دسته دسته بهر ایثارش مجزا کرده امشب

سفره رنگین خود را چیده چون زلف عروسان *** كز صفايش ملك عالم را فريبا كرده امشب

قادر قدوس بعد از حضرت عیسی ابن مریم *** باب رحمت را به روی قدوسیان وا کرده امشب

آمنه شد فارغ و جبریل گفت از فرط شادی *** كاي ملائك بخت گویا روی بر ما کرده امشب

آمد آن شاهی که از نور جمال خویش روشن *** از ثری چون ماه تابان تا ثریا کرده امشب

زد قدم بر ملك هستی آن که عالم را سراسر ** بهتر از خلد برین بر پیر و برنا کرده امشب

آسمان پوشیده شد از ابرو وز اشك مسرت *** دامن خود را ز فرط شوق دریا کرده است

خویش را آماده بهر خدمت مام پیمبر *** هاجر و سارا و مریم با صفورا کرده امشب

غم مخور ژولیده کز یمن قدوم این ولادت *** درد بی درمان ما را حق مداوا کرده امشب

به مناسبت روز بعثت نبی اکرم ( صل الله علیه و اله )

ای آن که توئی ختم رسل منجی عالم *** بر پای تو سر های سلاطین جهان خم

شد پایه هستی دو عالم ز تو محکم *** طبعم شده از بهر ثنای تو مصمم

تا آن که زنم دم ز ولای تو دمادم

تا در سر من هوش و به تن تاب و توانست *** تا خون برگ و ریشه من در جریان است

نام تو و آل تو مرا ورد زبان است *** چیزی که عیانست چه حاجت به بیان است

این نکته بود بهر تو البته مسلم

ای وصف صفات تو به قرآن شده منقوش *** ای حور و ملك از رخ زیبای تو مدهوش

احکام تو کی می شود از یاد فراموش *** عشق تو رباید ز سر پیر و جوان هوش

مهر تو زداید ز دل غم زده گان غم

ای حور و ملک بر در دربار تو دربان *** حاجت به سر کوی تو صد موسی عمران

هم ختم رسولانی و هم منزل قرآن *** از لطف خدای احد و قادر منان

از بعثت تو عالم هستی شده خرم

ای طفل دبستان تو صد یوسف دین دار *** ای چاکر درگاه تو سلمان فداکار

گردننده ز عشق تو بود گنبد دوار *** وز فيض وجود تو بود ثابت و سیار

ماه و زحل و مشتری و نیر اعظم

ای آن که به مهر تو به حشر از ره یاری *** بخشد گنه خلق جهان حضرت باری

از بوی تو خشبو شده گل های بهاری *** وز چشمه فیاض تو شد ساری و جاری

هم چشمه و رودیم و هم کوثر و زمزم

ای منبع لطف و کرم و جود و فتوت *** سر چشمه احسانی هم کان مروت

هم مظهر توحیدی و هم شافع امت *** توشیح ز تصویب تو قانون اخوت

وز لطف تو شه نظم جهان گشت منظم

چون در سر ما میل و هوا و هوسی نیست *** جز مهر تو اندر دل ما مهر کسی نیست

دم از تو زدن حرفه هر بوالهوسی نیست *** چون غیر تو و آل تو فریاد رسی نیست

ذوات جهانند مأخر تو مقدم

آن روز که می رفت جهان رو به تباهی *** شد امر رسالت به تو از امر الهی

ذرات بدادند بر این حکم گواهی *** آن گه بزدی تکیه تو بر مسند شاهی

گر فیض تو شد زنده ز نو عالم و آدم

شد روز خسان چون شب و شب در بر ما روز *** اسلام شد از نهضت والای تو پیروز

هم ناصح دیروزی و هم مصلح امروز *** بنمود خدا از ازل ای شمع دل افروز

اسباب جهان را ز وجود تو فراهم

تو جان جهانی و جهان تحت لوایت *** جان همه خلق جهان باد فدایت

بر قدر تو کس پی نبرد غیر خدایت *** ژولیده منم من که زنم دم ز ولایت

شاید که شود جرم و گنانم به جهان کم

«در مدح مولای متقیان»

هر که بر آل علی مرتضی ایمان ندارد *** ارزشی در پیشگاه خالق سبحان ندارد

هر که نشناسد علی را جانشین از بعد احمد *** گر کنی درک حقیقت واقعاً وجدان ندارد

دين ما بعد از محمد شهریاری با عدالت *** جز على ابن ابي طالب در این دوران ندارد

ان که را نبود به دل حب علی در روز محشر *** چاره ای جز سوختن در آتش سوزان ندارد

پا نهادن همچو سلمان در محیط باغ رضوان *** بی ولای مرتضی بهر کسی امکان ندارد

شیعه اثنی عشر را گر ببری بند بندش *** جز علی سالار و مولا تا که دارد جان ندارد

دست بر دامان او زن چون که غیر از او به عالم *** بهر درد دردمندان هیچ کس درمان ندارد

شد تولد در میان خانه حق تا بدانی *** این سعادت را کسی غیر از شه مردان ندارد

کفر نبود گر بگویم در جهان آفرینش *** مرتضی غیر از خدائی فرق با یزدان ندارد

بی ولایش گر شوی سلمان ثانی در عبادت *** ذره ای ارزش به نزد قادر منان ندارد

دوست دارد دوستانش را ولی با دشمنانش *** ذات حق مزدی به غیر از کیفر آنان ندارد

آن که دارد ذره ای از مهر او را در دل خویش *** جرئت سوزاندش را دوزخ و نیران ندارد

از صفات پاك او ژولیده نتوان شمه ای گفت *** چون که توصیف صفاتش در جهان پایان ندارد

در مدح مولای دو عالم علی ابن ابو طالب (علیه السّلام)

علی ای ولی بر حق که وصی مصطفائی *** به سریر ملك هستی شه ملك لافتی ای

به لقب ابو العجائب به نصب ابو ترابی *** به صفت صفات كل و شه کشور بقائی

نتوان دم از ولایت به جهان زد ای شه دین *** که تو شه شه ولایت به سرير انمائی

به خدا خدا نی ای تو زخدا جدا نی ای تو *** که سفینه خدا را به خدا تو نا خدائی

به خدائی خدائی به جلال کبریائی *** که تو را هر آن چه خوانم به جز از خدا سزائی

بود افتخار ما این که برای نهضت دین *** پدر بزرگوار شه دشت کربلائی

تو همان شهی که خفتی به جهان به جای احمد *** که ز دست دشمنانش دهی از وفا رهائی

تو همان شهی که گرد از رخ زرد مستمندان *** بزدی و ربودی دل شان به دل ربائی

تو همان شهی که گفتی به پسر که قاتل من *** چو اسیر توست به روی نکند ستم نمائی

تو همان شهی که دادی ز کرم نگین شاهی *** به فقیر مستمندی به گدای بی نوائی

چو فتد گره به كارم به تو روی آورم من *** که به جز تو شه نباشد به جهان گره گشائی

نه بشر به دین جلال و نه ملك به دين كمال است *** متحيرم که شاها تو چه آیت خدائی

به تخلصم چه حاجت بود اندر این مدیحه *** که تو شه به تار و پود من خسته آشنائی

در توصیف تولد حضرت علی ابن ابی طالب

از افق سر را برون خورشید تابان کرده امشب *** ماه خود را زیر ابر از شرم پنهان کرده است

کوی و برزن را معطر کرده از گل های رنگین *** کوه و صحرا را دوباره حق گلستان کرده امشب

نطق خاموش مرا گویا بسان عندلیبان *** بهر توصیف صفات شاه مردان کرده امشب

هاتفی بر من بشارت داد و گفت از فرط شادی *** لطف خود را شامل ما حی سبحان کرده امشب

خیز و بر اهل تسنن گو كه كلك لا يزائي *** قصد الغا رژیم پوچ آنان کرده امشب

خانه خود را قرق بنموده از اغیار و آن گه *** مکه را از پرتو خود نور باران کرده امشب

بهر استقبال و تجلیل از شه ملک ولایت *** ملك هستی را بسان باغ رضوان کرده امشب

سفره احسان خود را چیده و از راه احسان *** فاطمه بنت اسد را باز مهمان کرده امشب

دسته دسته حور و قلمان را خدا آماده خدمت *** از دل و جان بهر مام شاه شاهان کرده امشب

از وصال ساقی کوثر على ذرات عالم *** ذات خود را حق نمایان وه چه آسان کرده امشب

خواست تا ثابت کند حق على ذات مطلق *** عین و لام و یای خود را بهرش عنوان کرده امشب

آمد آن شاهی که روشن از جمال کبریائی *** از سمك چون ماه تابان تا به کیوان کرده امشب

فاطمه بنت اسد شد فارغ و جبریل گفتار *** شاهکار خلعتش را حق نمایان کرده امشب

بس که زیبا خلق کرده صورت محبوب خود را *** عالمی را در شگفت و مات و حیران کرده امشب

در دل ژولیده نبود جز ولای شاه مردان *** زین سبب خود را به مدح او غزال خان کرده امشب

این شعر به وسیله آقای حاج محمد رحمانی ناشر این کتاب فرستاده شده است

«جلوه گاه حق»

مقابل حرم کعبه ایستاده زنی *** به تن ز شرم و حیا و وقار پیرهنی

گشود دست دعا سوی آسمان و گریست *** شگفت غنچه صفت لب به زیر لب سخنی

که یا رب از کرم آسان نمای مشکل من *** که بار دارم و آزرده جان و خسته تنی

ندا به فاطمه بنت اسد رسید ز حق *** قدم به خانه من نه که مهمان منی

در آن مکان مقدس قدم نهاد و بزاد *** گرفت شیر خدا را به دست شیر زنی

خدا نهاد علی نام خانه زادش را *** که روح نا متناهی دمید بر بدنی

پیمبر آمد و زد بوسه بر لب و دهنش *** که آفرین خدا بر چنین لب و دهنی

«در توصیف علی ابن ابی طالب »

ای شه ملك لافتی جان جهان فدای تو *** وی همه خلق ما سوا از دل و جان گدای تو

محفل انس ما صفا گرفته از صفای تو *** دم از کسی نمی زنم مگر دم از ولای تو

دل به کسی نمی دهم که گشته مبتلای تو

ای که تو را ستوده حق به نام شاه لو كشف *** به جز رضای حق نبد در این جهان تو را هدف

طعنه به خلد می زند تربت پاکت از شرف *** بخت اگر مدد کند رسم به وادی نجف

به جای سرمه می کشم به دیده خاک پای تو

تو آن شهی که کنیه ات گشته به نام بو تراب *** به جانشینی نبی کرده خدایت انتخاب

نبی است ار که شهر علم توئی به شهر علم باب *** جهان دوباره مشک بو شد از شميم مشك ناب

به مسند وزارت نبی چو گشت جای تو

نام تو گشته مشتق از نام خدای مهربان *** مدح تو گفته از ازل خالق کل انس و جان

وصف نکوی تو بود ورد زبان این و آن *** ختم نبوت ار که شد به خاتم پیمبران

حکم ولایت آمد از جانب حق برای تو

تو آن شهنشی که من دل به ره تو باختم *** تو را شناختم چو من خدای را شناختم

درون سینه جای دل خانه عشق ساختیم *** به دست عشقت از جنون سمند خویش تاختم

چرا که نور حق کند طلعلع از لقای تو

تو آن شهی که روز و شب به فكر جان ما بدى *** پی تسلی دل مردم بی نوا بدی

طفل يتيمی ار که به دیار وی از وفا بدی *** دست محبت تو شه بر سرش آشنا بدی

نیافریده حق کسی به خوبی و وفای تو

تو آن شهی که مظهر صفات حی سرمدی *** نخست پیشوای ما وصی و یار احمدی

ولى ذات كبريا ابن عم محمدی *** به جود و لطف و بخشش از خلق جهان سر آمدی

حاتم طی کجا بود تا نگرد سخای تو

روز ولادت تو شه چو از ره وفا رسید *** بین زمین و آسمان ز هاتفی ندا رسید

ندای اخروجی اگر به مریم از خدا رسید *** ولی ندای ادخلی به مامت از سما رسید

که فاطمه به پا بود خانه ما سرای تو

در توصیف ولایت حضرت امیر المؤمنین علی ابن ابی طالب

باد صبا در بزم ما با خود صفا آورده است

با خود نه تنها او صفا مهر و وفا آورده است

مهر و وفا را هم ره جود و سخا آورده است

جود و سخا با دو صد شور و نوا آورده است

این تحفه ها را سر به سر از بهر ما آورده است

وز بهر ما او مژده ای بس دل ربا آورده است

کز مژده اش بر درد ما اکنون دوا آورده است

گفتا بده از جان و دل این مژده را بر مؤمنین

کز نو شود روی زمین زیبا تر از خلد برین

خیل ملک سوی سمک از امر رب العالمین

آیند بهر تهنیت در نزد ختم المرسلین

بهر ثبات نهضت آزادی و تکمیل دین

با شادی و شور و شعف همراه خود روح الامین

حكم ولى اللهی شیر خدا آورده است

بر خیز چون دین خدا امروز کامل می شود

لطفش بر احوال همه از مهر شامل می شود

کام دل دل داده گان یک باره حاصل می شود

آزاد از قید غم ایام هر دل می شود

اليوم اكملت و لكم از عرش نازل می شود

حق و حقیقت چیره بر احکام باطل می شود

چون از برای مؤمنین حق حق نما آورده است

جبریل گفتا بر بنی از امر حق تجلیل کن

خم را به صحرای صفا بار دیگر تبدیل کن

خیز و وصی خویش را تعیین بلا تفصیل کن

هر گونه فعالیت اندیشه را تعطیل کن

منما تأمل لحظه ای در کار خود تعجیل کن

با جانشینی علی اسلام را تکمیل کن

کو را برای یاری دین شما آورده است

شد از جهاز اشتران بر پا در آندم منبری

بگرفت بر منبر مکان با آن ید پیغمبری

برگرد او پروانه سان از هر بلاد و کشوری

از ترك و كرد و دیلم و شامی و هند و بربری

بنشسته بودند و سپس با شیوه دستان گری

فرمود ختم الانبیاء با وحي حي داوری

جبریل از حق تحفه ای پر بها آورده است

وان گه کمربند علی سلطان دین پرور گرفت

بر روی دست خویشتن دست خد را بر گرفت

لب را گشود و رشته گفتار خود از سر گرفت

آوای روح افزای او یک باره بحر و بر گرفت

آتش به جان دشمن اسلام و پیغمبر گرفت

گفتا ز لطف ایزدی نخل دل ما بر گرفت

چون آن چه ما می خواستیم حق بهر ما آورده است

این گفته پیغمبر و دستور روح افزای اوست

دستور عالم پرور و فرمان پا بر جای اوست

آن را که من مولاستم بيشك على مولای اوست

بر مسند دین پروری از بعد من مأوای اوست

چون عین و لام و یای حق در عین و لام یای اوست

دستور من دستور او امضای من امضای اوست

کز مقدم خود در جهان لطف و صفا آورده است

زد تکیه بر تخت شهی شاهی که حق را مظهر است

چرخ زمان را محور و عرش علی را لنگر است

خورشید و مه را جلوه و بحر سخا را گوهر است

قرآن حق را ناطق و اسلامیان را رهبر است

در رتبه و قدر و شرف ابن عم پیغمبر است

دانی چرا غرق شعف ذرات عالم یک سر است

چون از برای شیعیان حق رهنما آورده است

اول امام و پیشوا از بهر ما باشد على

باب علوم و والى ملك ولا باشد على

از بعد احمد آمر امر خدا باشد علی

آگه ز اسرار دل شاه و گدا باشد علی

از در درو مرحب کش و خیبر گشا باشد علی

بعد از نبی آینه ایزد نما باشد علی

در کشتی هستی خدا يك نا خدا آورده است

ای عاشقان ای عاشقان من واله و شيداستم

خاك قدوم خسرو دنیا و مافی هاستم

مداح شاه لافتى آن والى والاستم

مست از می حب علی با جمله آل آله ستم

وز هست او هستم ولی در عین هستی لاستم

چون بلبل شیرین زبان حق حق زنان گویاستم

تا باخبر گشتم که حق شمس الضحی آورده است

ای دوستان ای دوستان من راحت جان یافتم

از جان گذشتم در جهان تا جان جانان یافتم

در بحر هستی گشتم و يك در غلطان یافتم

آرام جانی بحر خود چون شاه مردان یافتم

وز شاه مردان وحدت و ایمان و قرآن یافتم

ژولیده ام کز عشق او طبعی در افشان یافتم

چون حق و را از بهر ما مشکل گشا آورده است

در مدح مولای متقیان

از روز ازل ما همه معبود پرستیم *** چشم طمع از جمله لذات ببستیم

زنجیر هوی و هوس نفس گسستیم *** چون کاسه کبر و حمد بخل شکستیم

از عشق علی مست ز مینای الستيم

این بادۀ وحدت که به پیمانه ما هست *** از عشق رخ دلبر جانانه ما هست

تا عشق و صفا رونق کاشانه ما هست *** تا مهر علی در دل دیوانه ما هست

ما واله و دیوانه اويم که هستیم

در ظاهر اگر در به در و خانه به دوشیم *** این در به دری را به کس ارزان نفروشیم

از عشق علی گوش و سرا پا همه هوشیم *** گر توبه نمودیم از آن باده ننوشیم

ساقی بده آن باده که ما توبه شکستیم

تا نام علی دم همدم ورد زبان است *** ما را چه خیالی دگر از سود و زیان است

در سینه ما كنج غم عشق نهان است *** چیزی که عیانست چه حاجت به بیانست

آنیم که بودیم همینیم که هستیم

ای حجت برحق شه اورنگ خلافت *** جان ها به فدایت شود ای شاه ولایت

ای مایه فیض و کرم و نور هدایت *** بر ما نظری کن ز ره لطف و عنایت

چون رشته الفت به تولای تو بستیم

ما مستحق و عاشق بی برگ و نوائیم *** که صالح و صافیم و گهی نغمه سرائیم

هم رهرو عشقیم و بری از من و مائیم *** دیوانه روی شه اقلیم صفائیم

کز دام غم و رنج و بلا یك سره رستيم

جبریل امین بر در درگاه تو حاجت *** دستور تو بر خلق جهان لازم و واجب

اسرار تو سری است ز اسرار عجائب *** آگه توئی از سر دل حاضر و غائب

بنگر که چه بودیم و چه گشتیم و چه هستیم

يك دسته به می سر خوش و يك دسته به آواز *** يك فوج به رقص اندر و يك فوج به پرواز

آن يك بكند غمزه و آن يك بكشد ناز *** ما ایم که از عشق تو ای شاه سر افراز

از مهلکه زرق و ریا یک دله جستیم

گر عاشق روی تو ز اقبال بلندیم *** گر غیر ره و رسم تو راهی نپسندیم

گر دور زهر فتنه و آشوب و گزندیم *** ما دل به کسی جز تو نبستیم و نبندیم

پیمان به تو بستیم که پیمانه به دستیم

از روز ازل مقصد و مقصود تو بودی *** مقصود حق از خلقت موجود تو بودی

هم یوشع و هم اسحق و داود تو بودی *** هم يوسف و هم يونس و هم هود تو بودی

منظور تو هستی که ز هستت همه هستیم

در مسجد و در صومعه و دیر و كليسا *** در کعبه و بت خانه و محراب و کنیسا

در برزن و کوی و بر و در خشکی و دریا *** در هستی و هوشیاری و در عالم رؤیا

ما از دل و جان واله و شیدای تو هستیم

تا پرده از اسرار دل خویش دریدیم *** جز مهر تو در خلوت دل هیچ ندیدیم

هر رشته که بستیم ز بیگانه بریدیم *** روز از غمت ای شاه به هر سوی دویدیم

شب منتظر روی تو تا صبح نشستیم

چون شمع ز هجرت همه در سوز و گدازیم *** در آتش عشق تو بسوزیم و بسازیم

هر کس به کسی نازد و ما هم به تو نازیم *** با این دل دیوانه ژولیده چه سازیم

کز شوق رخت چشم زخوبان همه بستیم

« در مدح مولای متقیان »

من غلامی از غلامان امير المؤمنينم *** عاشق عشقم به عالم عاشق آن بی قرینم

رشته میثاقم از مهر علی شد سد محکم *** شادمان از عشق او در روز سخت واپسینم

دوش اندر خواب دیدم عالم آرا دلبری را *** گفتمش بر گو که باشی گفت من علم اليقينم

گفتمش از بوستان کیستی گفتا چنینم *** من يگانه شهریار روضه خلد برینم

گفتمش نام و نشانت گفت سازم بهر افشا *** آدمم نوحم خلیلم عیسی گردون نشینم

انبیاء را رهنمون و اولیاء را رهنمایم *** سرور و سالار دین استاد جبریل امینم

بو العجائب بو ترابم ابو الحسن جنت مكانم *** من عليم عاليم داماد ختم المرسلينم

شاه شاهان شیر یزدان فاتح میدان عشقم *** حیدرم اژدر درم مرحب کش سالار دینم

باعث ایجاد هستی صاحب طوبا و کوثر *** بعد احمد من باونگ خلافت جا گزینم

منبع و جود و سخایم چشمه آب بقایم *** عالمی را شاه و بر تخت ولایت جانشینم

معدلت گستر امیر و شهسوار پاک بینم *** پرده دار محرم اسرار رب العالمینم

شافع صحرای محشر قاسم ناز و حجیمم *** نا خدای بهر علمم من على حبل المتينم

یاور بیچارگانم زوج زهرای بتولم *** بینوایان را انیس و بر یتیمان من معينم

گر بپرسی از نشانم در نهان و در عیانم *** در شمال و در جنوب و در یسار و در یمینم

تا که هستی هست هستم تا که هستی بود بودم *** نی خدایم نه جدایم نور هستی آفرینم

من محمد را وصیم حق تعالی را ولیم *** آبیار دین حقم رهنمای مسلمینم

قدرت الله و ولی الله و سر الله است وصفم *** مظهر كل عجائب شهریار راستینم

یکه تاز و تك سوار عرصه جنگ و جهادم *** هر چه هستم نقشی از كلك خداوند مبینم

یاور ژولیده گانم غم گسار بی کسانم *** فارغ از چون و چرایم هم بری از آن و اینم

در توصیف مولای متقیان

شد مصمم باز این طبع فلک پیمای من *** تا زند دم از صفات یار مه سیمای من

ساقيا باز آ و کن لبریز از راه کرم *** از شراب حب آل مصطفی مینای من

در دلم نبود به جز مهر علی و آل او *** از ولای او به خود بالد دل شیدای من

هر متاعی بهر خود دارد به عالم مشتری *** مشتری باشد خدا مدح على كالاى من

از ملاحت گر که یوسف شهره آفاق شد *** کسب زیبائی نمود از یوسف زیبای من

صد هزاران هم چو یوسف را ذلیخا می فروخت *** گر که او می دید نقش صورت مولای من

پرتو خورشید و ماه و زهره باشد از ازل *** شمه ای از پرتو شمس جهان آرای من

عرش و فرش و کرسی و لوح و قلم را آفرید *** ذات حق محض وجود در نا پیدای من

رمز کنز هل اتا و سر نون انما *** جست جو کن جست جو از عین و لام و یای من

آية اليوم اكملت لكم از سوی حق *** آمد اندر شأن شاهنشاه بی همتای من

هر کسی سر را به نوعی می کند ایثار دوست *** در دو عالم با علی باشد سر و سودای من

ز آتش دوزخ ندارم هیچ پروائی به حشر *** چون قسیم دوزخ و جنت بود آقای من

گفت پیغمبر که بعد از من ندارد هیچ کس *** جز على حق خلافت در جهان بر جای من

هر که را مولا منم باشد علی مولای او *** این بود فرمان ذات ایزد دانای من

امر او امر من است و امر من امر خدا *** نهی او نهی من است و مهر او امضای من

در حقیقت هر دو یک روحیم اندر دو بدن *** زین سبب فکرش بود افکار روح افزای من

این منم ژولیده کز عشق ولای مرتضی *** می کند تأثیر بر دل گفته شیوای من

در توصیف ولادت علی ابن ابی طالب

دوش از عالم بالا خبر آمد خوش باش *** که شب هجر تو امشب به سر آمد خوش باش

شب گذشت و ز سر شاخه گل از دل باغ *** مژده صبح ز مرغ سحر آمد خوش باش

دیده بگشا و نظر کن که به صد جلوه گری *** یار نیکو سیرت از سفر آمد خوش باش

روز میلاد علی میر عجم شاه عرب *** با دو صد جلوه گری جلوه گر آمد خوش باش

ساقيا باده وحدت بده کز رحمت حق *** بهر کم کرده رهان راهبر آمد خوش باش

خیز و ده مژده به عشاق نظر باز که باز *** موقع شادی اهل نظر آمد خوش باش

از پس پرده حق شمس ولایت امروز *** روشنی بخش به شمس و قمر آمد خوش باش

آن امیری که بود محرم اسرار وجود *** از سرا پرده اسرار در آمد خوش باش

شهسواری که کشد نان فقیران بر دوش *** بهر دل جوئی نوع بشر آمد خوش باش

راد مردی که بود رهبر مردان خدا *** از پی یاری پیغام بر آمد خوش باش

به یتیمی که دلش خون شده از بی پدری *** رو بده مژده که بهرش پدر آمد خوش باش

بهر نابودی رو به صفتان شیر خدا *** چهره افروخته چون شیر نر آمد خوش باش

فاطمه بنت اسد رفت به مهمانی حق *** با اسد از در آن خانه در آمد خوش باش

رفت تنها به صد امید و به صد جلوگری *** شادمان با پسری خوش سیر آمد خوش باش

این جهانی که تو بینی همه از بود و نبود *** به وجود از قدم این پسر خوش باش

در جهان قلعه گشائی که در از خیبر کند *** هم چو خورشید دل افروز بر آمد خوش باش

مادر دهر نزاید به جهان مثل على *** کاین خبر با سند معتبر آمد خوش باش

دل ژولیده از میلاد علی شاه نجف *** هم چو پروانه به پرواز در آمد خوش باش

در توصیف ولادت مولای متقیان

گوید بر خلق جهان از عرش عیسی آمده *** از بهر عرض تهنیت از طور موسی آمده

نوح نبی با صد شعف از سیر دریا آمده *** خضر و خلیل و یوسف و داوود و یحیی آمده

سارا و هاجر، مریم و عذرا و لعیا آمده *** خیل ملک سوی سمک از عرش اعلا آمده

حوا و آدم از جنان بهر تماشا آمده *** بهر تماشا یوشیع و یعقوب دانا آمده

چون شیر حق در بیت حق امشب به دنیا آمده

آمد ندا کامشب خدا شهکار دیگر ساخته *** کز پرتو رخسار او دل ها منوّر ساخته

روی زمین را از جنان زیبا و بهتر ساخته *** دشت و دمن را از گل و سنبل مسخر ساخته

و ز بوی یاسمن و نسترن عالم معطر ساخته *** در خانه ی خود از کرم تختی ز گوهر ساخته

زیب و منبت کاریش یاقوت احمر ساخته *** از سندس و گلی روی آن آماده بستر ساخته

کامشب به میهمانی حق ماهی دل آرا آمده

این خاک را باید خدا تفکیک و معماری کند *** در رشته طراحیش جبرِئیل هم یاری کند

کلک جهان آرای حق زو نقشه برداری کند *** وز چشمه ی فیاض خود زان چشمه ها جاری کند

و ان گه خیل الله را مامور حجاری کند *** تا خانه ای را او بنا از گفته باری کند

مدت مدیدی هم خدا از او نگه داری کند *** تا در مهین ماه رجب زو پرده برداری کند

بنگر کز ان دولت سرا حق آشکار آمده

تا فاطمه بنت اسد در خانه حق زد قدم *** از مقدم فرخنده اش آن خانه شد رشک ارم

لب را گشوده و این چنین گفتا به حی ذو الکرم *** ای خالق ارض و سما و ای مالک لوح و قلم

ای آن که ذرات جهان دارند از خوانت نعم *** درد مرا آسان نما بنما رهایم از الم

ناگه به امر ذات حق دیوار منشق شد زه هم *** از حق نداری ادخلی آمد به گوشش دم بددم

کای فاطمه این دعوت از بهر تو تنها آمده

باز آ که غیر از تو کسی جایش در این دربار نیست *** اری در این دولت سرا بیگانگان را بار نیست

هر کس که شد بیمار حق در نزد حق بیمار نیست *** اندر حریم قرب حق جز حق تو را غم خوار نیست

این جا تو را غیر از خدا کس محرم اسرار نیست *** راز دلت را فاش کن این جا کس از اغیار نیست

ما را به جز فرزند تو منظور از دیدار نیست *** مقصود ما غیر از علی بعد از نبی دیار نیست

کز بهر خدمت کاریش صد ها صفورا آمده

از خانه حق با اسد بنت اسد آمد برون *** شاهی که نبود در جهان شش ولد آمد برون

میری پی سرکوبی دیو و دد آمد برون *** آن کس که باشد آگه از هر نیک و بد آمد برون

داماد ختم المرسلین شیر احد آمد برون *** تا نام او با نام حق شد هم عدد آمد برون

بحر سخا کان وفا بحر مدد آمد برون *** یعنی علی گنجینه سرّ صمد آمد برون

کاین محض شاهانه از بهرش مهیا آمده

گفتا قمر با خود مگر شمس جهان آراست این *** نی نی غلط گفتم غلط او قطره و دریاست این

در گوش زهره مشتری گفتا عجب زیباست این *** گفتا فرشته با پری غارت گر دل هاست این

فرمود جبرئیل امین بالا تر از عیسی است این *** در دانش و علم و ادب عالم تر از موسی است این

استاد دانشگاه حق سلطان مافیهاست این *** باب شبیر است و شبر چون همسر زهراست این

این شاهکار خلقت است کامشب به دنیا آمده

تا جلوه گر شد از صدف ان درّ نام پیدای حق *** لوح عیان شد آن زمان از امر پا بر جای حق

بودی منقش روی ان خط جهان ارای حق *** در زیر ان بد جلوه گر با آب زر امضای حق

ۀمد ندا بر باب او کای مظهر تقوای حق *** چون نام او مشتق بود از عین و لام و یای حق

بگذار نامش را علی ای گوهر یکتای حق *** کاندر جهان باشد علی از بهترین اسمای حق

چون این پسر فخر بشر از جانب ما آمده

ای عارفان از شاعران سر گشته ام *** مست از می حبّ علی ساقی کوثر گشته ام

مداح آل مصطفی از لطف داور گشته ام *** خدمت گذار و نوکر کوی پیمبر گشته ام

دیوانه از عشق علی فتّاح خیبر گشته ام *** از جان غلام حضرت زهرای اطهر گشته ام

نا خوانده درس ابجدی مرد سخنور گشته ام *** ژولیده ام از جان و دل مداح حیدر گشته ام

چون همسر دخت نبی ام ابیها امده

در مدحت فاطمه زهرا (علیها السلام)

من یکی از نوکران همسر حبل المتینم *** خادم و خدمت گذار دخت ختم المرسلینم

بهر توصیف صفاتش امشب از لطف الهی *** شعله ور شد آتش خاموش نطق آتشینم

کیستم من تا که لب بر مدحت زهرا گشایم *** من کجا و شرح وصف آن عزیز نازنینم

گوش کن تا گویمت از وصف زهرا داستانی *** تا بدانی من نه تنها عاشق آن بی قرینم

دوش اندر خواب دیدم مجمعی از خیل ذرات *** هر یکی می گفت شرح وصف او را این حنینم

عرش گفتا من شدم میعاد گاه دوستانش *** فرش گفتا زاد گاه و مهد آل طاهرینم

ماه گفتا من به پیش حسن رویش شرمسارم *** شمس گفتا من هم از نور جمالش شرمگینم

زهره گفتا ذره ای از پرتو زهرای اطهر (علیها السلام) *** هست کافی تا که از خورشید بالاتر نشینم

مشتری گفت چه کالائی ز مهر مس هست بهتر *** من خریدار چنین کالای رحمت آفرینم

باد گفتا من نوازش می نمایم گیسوانش *** با شمیم جان فزایم با نسیم عنبرینم

خاک گفتا افتخارم بس که از لطف الهی *** با چنین دُرّ ثمینی تا قیات هم نشینم

آب گفتا شأن من بالاتر و برتر از آنست *** چون که از روز ازل مهریه آن نازنینم

ناگهان آتش زبان بگشود و گفتا روز محشر *** دشمنانش را بسوزانم که من خواهان اینم

لاجرم از خویش پرسیدم که ناگه ز امر ایزد *** در جوابم یک صدا گفتند هر عضوی چنینم

عقل گفتا ماتم از نور جمال بی مثالش *** عشق گفت از خرمن مهر ولایش خوشه چینم

دیده گفتا چشم امیدم بود بر سوی زهرا (علیها السلام) *** کو بود پشت و پناه و مونس و یار و معینم

دست گفتا دست از دامان زهرا بر ندارم *** تا مراد خود نگیرد این دل محنت قرینم

فاطمه (علیها السلام) ای بضعه خیر الوری ای دخت احمد (علیه السلام) *** گوشه چشمی به ما کن ای گل ناز آفرینم

روز و شب دم ولایت می زند (ژولیده) از دل *** تا که دستم را بگیری روز سخت واپسینم

در توصیف تولد و مدیحه حضرت فاطمه (علیه السّلام)

از مقدم فرخنده صدیقه کبری *** بانوی جهان فخر زنان حضرت زهرا

پوشیده به تن دشت و دمن جامه رنگین *** از یاس و گل و نسترن و زنبق و مينا

بر دامنه کوه شقایق زده پهلو *** وز فرط شعف لاله زده خیمه به صحرا

ای مطرب خوش پنجه بزن طبل بشارت *** ای ساقی گل چهر، چه شد ساغر و صهبا

بر خیز و بده باده وحدت که دوباره *** عالم شده چون خلد برین خرم و زیبا

آمد سحر این مژده به گوشم که ز جا خیز *** حق کرده در رحمت خود را به رخت وا

از ملك عدم زد قدم امروز به عالم *** فرزند بنی کفو على انسى حورا

در ماه جمادی ز صدف کرد تلولو *** از امر خدا فاطمه چون دره بیضا

جبریل ندا داد که حق داده به احمد *** يك دختر فرخ رخ و زیبا و فریبا

در مکه قدم زد به جهان معنی کوثر *** سر چشمه شرم و شرف و مظهر تقوا

از بحر ولایت گوهری گشت نمایان *** روشن شده از نور رخش عرصه غبرا

در گوش قمر گفت زحل روی نهان کن *** وان گه ز پس ابر نما سیر و تماشا

کز بهر طواف رخ آن زهره اطهر *** دزدانه کشد زهره سر از عالم بالا

نازم به ید و قدرت آن صانع بی چون *** کاین سان به سرشته است چنین نقش دل ارا

شد باور از لطف خدا نخل رسالت *** بشگفت گل سر سبد گلشن طاها

گر خلق نمی کرد خدا دخت پیمبر *** هرگز نبودی کس که شود همسر مولا

ور خلق نمی شد به جهان ساقی کوثر *** لایق نبودی کس که شود شوهر زهرا

ژولیده همین بس که بگوید ز صفاتش *** خواند است ورا ختم رسل ام ابیها

در توصیف صفات فاطمه زهرا

فاطمه ای کوکب برج شرف *** ای در ، دردانه بحر عفف

ای شجر طیبه معرفت *** ای گل گلزار شه لو کشف

خوانده تورا ام ابیها نبی *** چون که توئی شرط ولا را هدف

فاطمة بضعة منى توئى *** همسر شایسته شاه نجف

حور و پری حاجب دربار تو *** به خدمتت خيل ملك بسته صف

ثاني تو نیاورد مادری *** چون تو ندارد گهری در صدف

مهر تو را هر که ندارد به دل *** کافر مطلق بود و نا خلف

آن که به عالم نشناسد تو را *** عمر نماید بی طالت تلف

هیچ کسی قدر تو را جز خدا *** به عزت معرفت ما عرف

ز پرتو روی دل آرای تو *** عالم هستی شده غرق شعف

می نبرد ره به بهشت برین *** آن که دهد دامن پاکت ز کف

از من ژولیده شفاعت نما *** ای در دردانه بحر عفت

در مولودیه فاطمه زهرا (علیها السّلام)

نخل باغ نبوی برگ و بر آورد برون *** شجر گلشن طاها ثمر آورد برون

مژدگانی بده ای دل که ز الطاف خدا *** صدف بحر ولایت گهر اورد برون

کلک ذات ازلی بین که به صد جلوه گری *** شاه کاری ز ید پر هنر آورده برون

دست پر قدرت حق بهر بشر معجزه ای *** بهتر از معجز شق القمر آورده برون

به تماشای رخش خيل ملك را بنگر *** سر ز هر قرفه زحد بی شمر آورده برون

تا که از پرتو حسنش بکند کسب ضيا *** از پس ابر قمر باز سر آورده برون

من ز توصيف صفاتش چه بگویم که خدا *** ان چه خوبیست به نقش بشر آوره برون

مادرش هست خدیجه پدرش ختم رسل *** زین دو، ایزد قمری خوش سیر آورده برون

چهره افروخته لب غنچه و قد سرو روان *** خرمن زلف مگو مشك تر آورده برون

چشم مستش بزند طعنه به صد چشمه نور *** چون که خورشید از این چشمه سر آورده برون

ای بنازم به خدائی که ز یاقوت لبش *** بهر قوت دل ما نی شکر آورده برون

من ژولیده چه گویم که از الطاف خدا *** نخل باغ نبوی برگ و پرآورده برون

در توصیف حضرت زهرا (علیها السّلام)

کو کب برج شرف كيست به جز فاطمه *** گوهر بحر عفف كيست به جز فاطمه

بعد رسول خدا به خلعت ماسوا *** شرط ولا را هدف کیست به جز فاطمه

به شوکت و عز و شان زنی بخیل زنان *** لایق شاه نجف كيست به جز فاطمه

طاهره و عالمه فاضله و فاهمه *** دخت شه لو كشف كیست به جز فاطمه

آن گوهری را که حق به عز و شرم و حیا *** بپرورد در صدف کیست به جز فاطمه

ان که به امر خدا به خدمتش فوج فوج *** خيل ملك بسته صف کیست به جز فاطمه

در مولود حضرت امام حسن مجتبی

دوش در گوشم سروش از عالم بالا رسید *** مژده مولود نور دیده زهرا رسید

باز غم بار سفر سوی عدم بر بست و رفت *** تا که از امر خدا شادی روح افزار سید

ساقیا می ریز اندر ساغر امشب كز وفا *** بر سر شاهان عالم تاج کر منا رسید

مطرب امشب آشنا کن از وفا بر چنگ چنگ *** چون خدا را آیتی از عترت طه رسید

از پی درمان درد دردمندان جهان *** يك طبيب حاذقی از گلشن طاها رسید

زهره زهرا حسن فرزند دل بند علی *** عالم آرا تر ز خورشید جهان آرا رسید

زمر خلاق جهان در نیمه ماه صیام *** گوهر ارزنده صديقة كبرا رسيد

ماه رحمت رحمت حق شد نصب شیعیان *** ماسوا الله را یگانه رهبر و مولا رسید

از فلک گلبانگ شادی آید از کر و بیان *** وز سمك فریاد شادی تا آسمان از ما رسید

در سلحشوری چو بابش جنگ جوئی شیر دل *** بهر دفع دشمنان بی باک و بی پر وا رسید

باز شیری شد برون از بیشه آل رسول *** کز قدومش لطف حق تا سر حد اعدار سید

شکر کن تا می توانی قاضی الحاجات را *** چون که رمز کنر هستی شافع فردا رسید

نام نیکویش حسن هست و به شهرت مجتبی *** کز پی دل جوئی ژولیده شیدا رسید

در توصیف تولد امام حسن (علیه السّلام)

بر خیز که آن دلبر سیمین بدن آمد *** در گلشن دین بلبل شیرین سخن آمد

خوش باش که ایام غم دل سپری شد *** شادی پی سرکوبی درد و محن آمد

برخیز که عالم شده خش بوی و معطر *** آهوی ختائی ز دیار ختن آمد

از سبزه و ریحان و گل و لاله و مینا *** بر قامت رعنای جهان پیرهن آمد

در نیمه ماه رمضان از صدف حلم *** رخشنده دری جلوه کنان در زمن آمد

چون ماه شب چهاردهم در مه رحمت *** از رحمت حق مظهر پاکی حسن آمد

زیبا کلی از گلشن دین گشت شکوفا *** از دامن زهرا پسری ممتحن آمد

از نسل محمد حسنی ای حسنییان *** از صلب علی سرور دین بو الحسن آمد

نامش حسن و خوی حسن من چه بگویم *** کز مملکت حسن حسن در حسن آمد

تا گشت ز الطاف خدا فاطمه فارغ *** بس تحفه برایش ز بر ذو المنن آمد

با سندس و استبرق و گل هاجر و مريم *** در خدمت آن بانوی پاکیزه تن آمد

سارا ز جنان همره حوا پی دیدار *** با حلقه ای از یاس و گل نسترن آمد

جبریل پی گفتن تبريك امامت *** از شوق به دیدار شه بت شکن آمد

از بهر نثار قدمش بین که طبق ها *** مملوز در و گوهر و لعل یمن آمد

شد شیر حق و شیر زنان شاد که امشب *** شیر دگری ز آن شه و ز آن شیر زن آمد

ناف ببریده و پاکیزه تن و طیب و طاهر *** با خرمن گیسوی شکن در شکن آمد

رویش گل و لعلش گل و در حسن و لطافت *** فرخ رخ و مه طعلت و غنچه دهن آمد

در علم و عمل از همه خلق سر آمد *** در فلسفه استاد اساتید فن آمد

صلحش به جهان مصلحتی بود ز ایزد *** ور نه چو پدر شیر دل و صف شکن آمد

ژولیده زند صبح و مسادم ز ولایش *** كو سرور و مولای به هر مرد و زن آمد

سرور و تولد امام حسن (علیه السّلام)

آمد به جهان *** شاه شهان *** خسرو خوبان *** حسن چون مه تابان

جهان کرده منور *** مهين سبط پیمبر 2 مرتبه

از نور حسن *** دشت و دمن *** گشته مزین *** دو چشم همه روشن

جهان کرده معطر *** حسن زاده حیدر

از رحمت حق جلوه نما *** سرور دین شد *** جهان خلد برین شد

جهان کرده منور *** مهین سبط پیمبر

شد نور خدا *** جلوه نما *** در مه رحمت *** به صد شوکت و عزت

خدا داده به حیدر *** گل پاک و معطر

از صلب علی *** راهبری *** ممتحن آمد *** حسن در حسن امد

جهان کرده منور *** مهين سبط پیمبر

عالم شد از نور رخش *** روضه رضوان *** بود فاطمه شادان

از این رحمت داور *** دلش گشته منور

در توصیف حضرت سید الشهدا (علیه السّلام)

خوشا عشق و خوشا عاشق خوشا کالای دکانش *** خوشا درد و خوشا رنج و خوشا دارو و درمانش

به من حق کرده ارزانی ز رحمت یار جانانی *** که احیا کرد جان عالمی با دادن جانش

نمی دانم چه خوانم نام نامیش در این عالم *** که نی بتوان خدایش خواند و نی از جزء انسانش

به یغما می برد چشمش ز سر هوش و ز کف دینم *** به غارت می برد جان را صفوف خیل مژگانش

به هر سو می کشد سر را کمند زلف پر پیچش *** به هر جامی برد دل را که می خواهد دو چشمانش

به حسن خود نمی بالد چو بیند روی او یوسف *** زلیخا می کند جان را ز جان و دل به قربانش

ز هست او بود بر پا بنای عالم هستی *** جهان چون گوی غلطانی بود در خم چوگانش

اگر ایزد دهد روزی ذرات جهان هر روز *** بود این نعمت از فیض و طفیل خوان احسانش

بود شمس و قمر روشن ز نور چهر بی چونش *** بود چرخ فلک گردان به مهر چهر رخسارش

بود جارو کش کویش دو صد حور دوصد غلمان *** بود جن و بشر عبد و ملك از شوق دربانش

بود جبریل و میکائیل از جان دانش آموزش *** بود نوح و خلیل الله شاگرد دبستانش

بود منظور من شاهی که شاهان جهان یک سر *** بگیرند از پی درمان درد خویش دامانش

بود نام نکوی او حسین سالار جان بازان *** که از جان بازی وی گشت عالم مات و حیرانش

به ابناء بشر او داد درس و مشق آزادی *** زهی بر این چنین مشق چنین درس و دبستانش

به جرم حفظ قرآن و ثبات وحدت و ایمان *** نمک خوردند و بشکستند نا مردان نمکدانش

به مهمانی ورا خواندند و هنگام پذیرائی *** به پیش چشم او کشتند یاران و جوانانش

به خون پاک خود بنوشت قانونی که تا امروز *** بود پاینده و باقی بود تا حشر فرمانش

سرش بر روی نی قرآن تلاوت کردن کز آن روز *** هنوزم می رسد در گوش بانگ صوت قرآنش

من ژولیده را به عالم افتخار و این بس *** که روز و شب کنم مدح و شوم از جان ثنا خوانش

در توصیف حضرت سجاد امام چهارم (علیه السّلام)

من یکی از خادمین خسرو دنیا و دینم *** کم ترین خدمت گذار پیشوای مسلمینم

من نیم شاعر ولی شادم که از الطاف ایزد *** چاکر و عبد و غلام آل پاك طاهرينم

نیستم قابل که تا گویم صفات آن طه *** یا گشایم لب به مدح دلبر ناز آفرینم

کیست آن دلبر که بر دل شد رقم نام نکویش *** کیست آن مولا که باشد روز و شب یار و معینم

او بود فرزند دلبند حسین آن شاه به طحا *** حضرت سجاد یعنی رحمت اللعالمينم

یک شبی در عالم رؤيا بدیدم روی ماهش *** گفتمش بر گو که باشی گفت زین العابدینم

گفتمش نامت چه باشد گفت آن مولای عالم *** من على هم نام شیر حق امیر المؤنينم

من عزيز مصطفایم نور چشم مرتضایم *** در عبادت عابدین و در سیادت ساجدینم

باب باقر پاك و طاهر شافع روز قیامت *** جانشین حجت بر حق امام سومینم

در درستی رستگار و در صبوری پایدارم *** در شجاعت بی نظیر و با فتوت هم قرینم

واقف قلب شمایم مظهر جور و سخایم *** محرم سر خدا محبوب رب العالمينم

آگه از سر نهانم پادشاه انس و جانم *** نور چشم بو تراب و سبط ختم المرسلينم

یادگار مرتضایم نور چشم مصطفایم *** حافظ دین خدا و حاکم روی زمینم

من على ابن الحسينم شیر حق را نور عينم *** مجرى احكام قرآن شهریار راستینم

عاری از شرك و ریایم فارغ از چون و چرایم *** حجت بر حق حق و شهره برحق اليقينم

یاور ژولیده گانم حاکم کون و مکانم *** فارغ الحصیل دانشگاه شاهنشاه دینم

در توصیف حضرت باقر (علیه السّلام)

دلم پر می زند امشب برای حضرت باقر *** که گویم شرحی از وصف و ثنای حضرت باقر

ندیده دیده گیتی به علم و دانش و تقوا *** کسی را برتر و اعلم به جای حضرت باقر

ز بهر رفع حاجات و نیاز خویش گردیده *** سلاطين جهان يك سر گدای حضرت باقر

زبان از وصف او الكن قلم از مدح او عاجز *** که جز حق کس نمی داند بهای حضرت باقر

نزاید مادر گیتی ز بهر خدمت مردم *** به جود و بخشش و لطف و سخای حضرت باقر

بود عقل بشرمات به حیرت عارف و دانا *** ز صدق و پاکی و مهر و وفای حضرت باقر

به ذرات جهان یک سر بود او هادی رهبر *** که جان عالمی گردد فدای حضرت باقر

به زیر ابر پنهان شد مه و خورشید از خجلت *** ز شرم نور روی دل ربای حضرت باقر

بر و کسب فضیلت کن چو مردان خدا ای دل *** ز بحر دانش بی منتهای حضرت باقر

اگر گردد شفيع ما به نزد خالق یکتا *** بهر هر دردی شفا بخشد دعای حضر باقر

خدا ایمن کند او را ز بیم آتش دوزخ *** هر آن کس پا گذارد جای پای حضرت باقر

ز اندوه و غم و محنت بود آسوده و راحت *** به زیر سایه و تحت لوای حضرت باقر

بود ژولیده را این بس که از لطف خداوندی *** زند صبح و مسادم از ولای حضرت باقر

در توصیف حضرت صادق (علیه السّلام)

گرفته دین حق رونق زنام حضرت صادق *** بود پاینده و باقی قیام حضرت صادق

به غیر از ذات حق آگه نباشد هیچ دیاری *** ز قرب و عزت و قدر و مقام حضرت صادق

احادیثی که از قول نبی گویند واعظان *** بود از قول و گفتار و پیام حضرت صادق

بود آکنده از مهر و صفا و صلح و آزادی *** ز بهر مردم دانا کلام حضرت صادق

بقای دین و قرآن و قوانین خدا باشد *** ز کار و کوشش و جهد مدام حضرت صادق

به عالم اعتبار و حرمت ما هست جاویدان *** ز فیض اعتبار و احترام حضرت صادق

به امر قادر اعظم شده مخلوق این عالم *** گدا و چاکر و عبد و غلام حضرت صادق

دو صد دانشگه تقوا در این عالم بود بر پا *** ز علم و دانش و فضل و مرام حضرت صادق

ولی از جور منصور لئيم ملحد كافر *** شد از زهر ستم لبریز جام حضرت صادق

بشد مسموم ز هر کین فروزان پیشوای دین *** که شد تلخ از شرار ز هر کام حضرت صادق

خدا ز آن ملحد کافر برای دادن کیفر *** بگیرد در قیامت انتقام حضرت صادق

دل ژولیده محزون شده از این مصیبت خون *** که باشد او در این عالم غلام حضرت صادق

«در مدح و توصیف امام هفتم»

شده شرمنده شمس از شرم روی حضرت کاظم *** قمر شدمات از چهر نکوی حضرت کاظم

به غیر از ذات حق آگه نباشد اندر این عالم *** کسی از سر اسرار مگوی حضرت کاظم

بود او ششمین رهبر ز بعد ساقی کوثر *** که باشد قبله حاجات كوى حضرت کاظم

نه بتوان کرد توصیفش که آسان نیست او صافش *** که نیکو هست وصف تار موی حضرت کاظم

ببیند یوسف از رویش بگوید مرحبا بر حق *** که نیکو خلق کرده حسن روی حضرت کاظم

به عالم رنگ و بوی گل بود از نور رخسارش *** بود خوی محمد خلق و خوی حضرت کاظم

ولی از جور هارون دغا لبریز شد آخر *** ز زهر خانمان سوزی سبوی حضرت کاظم

بدی در گوشه زندان چارده سال آن مولا *** بدی با حق تعالی گفت گوی حضرت کاظم

طلب می کرد او مرگ از خدا با دیده گریان *** که وصل بار بودی آرزوی حضرت کاظم

خدایا دست گیری کن تو از ژولیده محزون *** به حق قرب و قدر ابروی حضرت کاظم

در توصیف حضرت رضا (علسه السّلام)

اگر مدد کند از لطف قادر قدوس *** کشم ز پرده دل ناله هم چنان ناقوس

پس از ستایش و حمد خدای عز و جل *** که اوست باقی و پاینده مابقی معکوس

زبان به مدحت شاهی گشایم از ره صدق *** که هست رهبر دین خدا و نفس نفوس

گدای درگه او صد چو حاتم طائی *** غلام به گوشش هزار کیکاوس

به گرد مکنت و جاهش نمی رسد هرگز *** هزار ثروت قارون و گنج دقیانوس

زند به خلد برین طعنه خاک در گاهش *** که هست قبله عشاق و لايق صد بوس

ز قدر و رتبه و شأنش چه گویمت که بود *** امیر خطه عشق و خدیو کشور طوس

زبان بود ز بیان صفات او عاجز *** قلم و رشته تحرير وصف او محبوس

ز علم و دانش و فضلش همی توانم گفت *** که او رئیس علوم است عالمان مرئوس

صفات مهر ولايش به لوح دل منقوش *** هماره سايه لطفش به حال ما مأنوس

بزن تو دست توسل به عطف دامن او *** که اوست شمس شموس و خدای را ناموس

کسی که از ره صدق و ارادت و اخلاص *** قدم نهد به حریمش نمی شود مایوس

چه خوانم و چه بگویم که شعر ژولیده *** بود چو قطره و اوصاف او چو اقیانوس

در توصیف ولادت علی ابن موسی الرضا (علیه السّلام)

از عالم بالا ندا آمد که جانان آمده

آن دل ربای داستان از راه احسان آمده

از پرده عصمت برون خورشید تابان آمده

کز پرتو رخسار او عالم درخشان آمده

زیبا گلی از گلشن ختم رسولان آمده

وز بحر رحمت گوهری ز الطاف یزدان آمده

هشتم امام شیعیان سلطان خوبان آمده

بر گو تو بر کنعانیان یوسف به کنعان آمده

ده مژده بر اسلامیان حامی قرآن آمده

آمد امیری تا قدم بر تارك شاهان زند

دم از صفات ذات حق اندر ره جانان زند

تا سکه شاهنشهی در عالم امکان زند

صد طعنه زیبائی او بر یوسف کنعان زند

دم از صفات پاك او کی می توان انسان زند

جائی که دم از وصف او خلاق در قرآن زند

طوطی طبعم دمیدم دم از شه خوبان زند

چون حجت دین خدا یار غریبان آمده

امشب دل دیوانه ام پروانه سان پر می زند

پر از برای دیدن رخسار دلبر می زند

وز ناله و فریاد خود آتش به پیکر می زند

در محفل روحانیان ساغر به ساغر می زند

دم از علی موسی الرضا شاه فلك فر مي زند

نام دل آرای و را چون سکه بر زر می زند

این نغمه ها را سر به سر از لطف داور می زند

دانی چرا روح الامین شهپر به شهپر می زند

یعنی که میلاد رضا شاه خراسان آمده

هشتم وصی مصطفی از بهر ما باشد رضا

هفتم ولی والى ملك ولا باشد رضا

ششم صفی مجتبی شاه هدا باشد رضا

پنجم سفیر مکتب خون خدا باشد رضا

چهارم گل از گل خانه زین العبا باشد رضا

سوم مشیر باقر از علم و صفا باشد رضا دارد

دوم صدیق صادق آل عبا باشد رضا

اول فقیه و عالم ، عالم نما باشد رضا

کز بهر شاگردی وی عیسی ز کیهان آمده

اول الف شرمنده آن قد دل جویش بود

دوم دل دلداده گان دل بسته مویش بود

سوم سیاهی شب از آن جعد گیسویش بود

چارم چراغ چشم ما آئینه رویش بود

پنجم پناه شیعیان خاك سر کويش بود

ششم شفای درد ما گفتار نیکویش بود

هفتم هلال ماه نو محراب ابرویش بود

هشتم همای رحمت رحمان ثنا گویش بود

کز بهر دربانی وی موسی ابن عمران آمده

ای عاشقان ای عاشقان شمس شموس آورده حق

نی نی غلط گفتم غلط نفس نفوس آورده حق

فرمانروائی مقتدر با نای و کوس آورده حق

خصم دل بودائی و گبر و مجوس آورده حق

شاهی پی سرکوبی ابنا روس آورده حق

جبریل را بر در که او پا ببوس آورده حق

شادی پی رفع غم و رنج و فسوس آورده حق

به به از این شمس الحقی کز بهر طوس آورده حق

کاین سان به مدحش طوطی طبعم غز الخان آمده

از علم و فضل و دانش و دین بر همه مولاست او

وز درك فهم ما و تو بالا تر از معناست او

آگه ز اسرار دل دنیا و مافی هاست او است او

وز رتبه و قدر و شرف افضل تر از موسی است او

ز اعمال نا مقبول حق در نزد حق منهاست او

پاک و منزه تر ز گل از گلشن طاهاست او

بر تارك شاهنشهان چون تاج کرمناست او

کز بهر او روح الامین گهواره جنبان آمده

ای دل نگفتم بار ها با خوب رویان خو مکن

آن چه نهان داری به دل در نزد آنان رو مکن

وز ديده گانت اشك غم جارى بسان جو مكن

کاری در این عالم دلا غیر از رضای او مکن

در گلستان زندگی هر نو گلی را بو مکن

نخل قد خود را کمان هم چو خم ابرو مکن

افغان ز سوز درد خود با بودن داور ممکن

درد تو می یابد شفا ژولیده های و هو ممکن

کامشب طبیب حاذقی از بهر درمان آمده

در منقبت امام نهم جواد الائمه (علیه السّلام)

روشنی بخش دل خیر النسا باشد تقی *** نور چشمان علی موسی الرضا باشد تقى

جانشين مصطفى بعد از امام هشتمین *** از برای یاری دین خدا باشد تقی

هشتمین نوباوه داماد ختم المرسلين *** دومین هم نام ختم الانبیا باشد تقی

نهمین فرمان روای مکتب آزادگی *** بهر ما آئینه ایزد نما باشد تقی

او بود هادی و رهبر بر تمام مسلمین *** چون به عالم منبع لطف و سخا باشد تقی

چو حسین ابن علی در شاه راه زندگی *** رهنمون و رهنما و پیشوا باشد تقی

مشعل راه هدایت هست و بهر امتان *** کشتی دین خدا را ناخدا باشد تقی

حجت برحق حق و حق پرست و حق طلب*** مظهر پاکی و تقوا و صفا باشد تقی

ز آتش دوزخ چه پروائی که بهر شیعیان *** ز امر ایزد شافع روز جزا باشد تقی

حامى احكام قرآن و قوانین خدا *** بانی سر بقای ما سوا باشد تقی

بهر رفع مشکل ما آشکار و نهان *** همچو جدش مرتضی مشکل گشا باشد نقی

بهر رفع تشنگی عاشقان تشنه لب *** سلبیل و زمزم و آب بقا باشد تقی

هر چه می خواهی طلب از او کن اندر زندگی *** چون به هر لحن و زبانی آشنا باشد تقی

رو گدای درگه او شو که بهر دوستان *** بحر جود و بخشش و مهر و وفا باشد تقی

لیکن از جور و جفای همسر ملعونه اش *** در ره دین کشته از زهر جفا باشد نقی

غم مخور ژولیده محزون که در روز معاد *** شافعت در نزد ذات کبریا باشد نقی

دل شده دیوانه روی فریبای نقی *** شد منور قلب ما از نور سیمای نقی

بس که زیبا خلق كرده كلك قدرت نقش او *** دیده گیتی بود محو تماشای نقی

در درستی و صفا و پاکی و علم و عمل *** کس نبیند در جهان ثانی و همتای نقی

نام او باشد علی و باب او باشد جواد *** زین سبب گردیده دل مجنون و شیدای نقی

جد او باشد محمد جده او فاطمه *** چون بود نام علی نام دل آرای نقی

بعد باب تاج دارش از پی ترویج دین *** مسند دین پروری گردید مأوای نقی

از صفات پاك او گویم برایت شمه ای *** تا شوی آگه ز علم و زهد و تقوای نقی

علم عالم را کلید و سر هستی را محیط *** هست گفتار خدا گفتار شیوای نقی

بود دریای حقیقت ز آن سبب احکام پوچ *** محو شد، چون قطره ای در قعر دریای نقی

حق به قرآن می کند توصیف و صف او دگر *** حاجتی نبود به وصف و مدح گویای نقی

می کند ژولیده مداحی آل مصطفی *** تا ببخشد جرم او را ذات یکتای نقی

در توصیف حضرت امام حسن عسکری (علیه السّلام)

طوطی طبعم زند پر از برای عسکری *** تارند صبح و مسادم از ولای عسکری

کیست او فرمانروای مطلق اقلیم دل *** با صفا گردیده عالم از صفای عسکری

نام نامیش حسن خویش حسن خلقش حسن *** غارت دل می کند حسن لقای عسکری

هست او فرزند هادی باب مهدی نور حق *** جلوه گر شد از جمال دل ربای عسکری

در سخا و جود وجود بخشش گشته از بهر نیاز *** صد هزاران حاتم طائی گدای عسکری

جز خدا نبود کسی آگه ز قرب و قدر او *** بس كه باشد پر بها قدر و بهای عسکری

راضی و خشنود کن او را تو از كردار نيك *** چون رضای حق بود بي شك رضای عسکری

كسب علم و فضل و دانش کن ز بهر آخرت *** از صداقت خانه بی منتهای عسگری

بهره برداری کن ای دانا به نفع خویشتن *** از کلام نغز و لحن جان فزای عسگری

باعث ایجاد عالم نور آل احمد است *** بانی ابقاء دین باشد بقای عسگری

آرزو دارم که گیرم دامنش را از وفا *** تا که سازم جان شیرین من فدای عسگری

عاشق ژولیده را بیمی ز دوزخ نیست نیست *** تا که باشد ورد او مدح و ثنای عسگری

در توصیف غیبت امام زمان (علیه السّلام)

دلم شکسته چو کشتی به بحر طوفانی *** جهان به پیش نظر گشته شام ظلمانی

ز دوری رخت ای نور دیده زهرا *** ز دیده اشک بریزم چو ابر نیسانی

نه همدمی که بوی شکوه از زمانه کنم *** نه محرمی که بگویم ز درد پنهانی

در انتظار تو شد چشم ما سپید بیا *** به حق حرمت جدت على عمرانی

دل فسرده ما از فراق تو خون شد *** از بس که روز ظهور تو گشته طولانی

ز دست طعنه و ظلم و شماتت دشمن *** رسیده جان به لب ما ز فرط حیرانی

زمینه گشته مساعد ز بهر آمدنت *** در آز پرده که شد موقع جهان بانی

ز آستین به در آور ید جوان مردی *** علم نما قد مردی به امر یزدانی

بکش تو تیغ دو دم از نیام خود که دگر *** به جا نمانده به جز نامی از مسلمانی

بیا ببین به چه روزی فتاده وضع بشر *** ز فرط معصیت و غفلت و هوسرانی

شکسته کشتی ایمان ز تند باد هوس *** گسته رشته تقوا ز فرط نادانی

به پرتگاه فلاکت رسیده پیر خرد *** ز دست حیله و تزویر دیو نفسانی

نشسته گرد غریبی به صفحه قرآن *** گرفته اوج ز امواج دل غزالخانی

ز هر دری رسد آوای جهل و بی خبری *** به جای ذکر خدا و نوای قرآنی

كشيده سر به فلك كاخ ظلم و استبداد *** بنای صلح نهاده است رو به ویرانی

بیا بیا که جهان کشته پر زفتنه و شر *** زمانه کشته ز فسق و فجور بحرانی

خوش آن دمی که بیائی ز دشمنان خدا *** به ضرب تیغ دو دم داد خلق بستانی

خوش آن زمان که بیائی ز پرتو رویت *** جهان تیره نمائی چو روز نورانی

به عشق دیدن رویت مدام ژولیده *** کند به وصف صفات شها در افشانی

در توصیف امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)

چه حکایتی کنم از رخت که تو رمز کنز حکایتی *** چه روایتی کنم از تو من که تو خود کلید روایتی

چه حدیثی از نگهت کنم که تو می بری به نظاره ای *** غم ما ز دل دل ما ز کف ز ره وفا به اشارتی

چه بگویم از قد و قامتت که به جلوه چون به در آوری *** داد می زقیام قامت خود به پا به جهان کنی تو قیامتی

بچسان ز هجر رخت شها بکنم به شکوه لب آشنا *** که تو خود خدیو عدالت و بری ازشون شکایتی

به خدا قسم که خدا نه ای زخدای خود تو جدا نی ای *** چه بخوانمت چه بگویمت که چه مظهری و چه آیتی

تو کلید هر در بسته ای تو امید قلب شکسته ای *** تو انیس هر دل خسته ای تو دليل درك و درایتی

تو فروغ دیده آدمی تو امیر صحنه عالمی *** نظری نما تو به ما دمى بنما ز ما تو حمایتی

تو ولی و حجت سرمدی تو سفير مكتب احمدی *** تو عزیز آل محمدی تو شفیع و رهبر امتی

به طواف باغ مرن که تو خود مطاف خلایقی *** ز جفا و ظلم و ستم چه غم که تو خصم ظلم و شقاوتی

به شعاع شمس و قمر مرا نبود به جان تو حاجتی *** که شعاع شمن و قمر بود ز شعاع روی تو آیتی

سر سروران ببر تو خم دلم از غمت شد پر الم *** برهان شها دل ما ز غم که تو شمع راه هدایتی

به کجا روم پی رفع غم که تو دشمن غم و محنتی *** به که راز دل بکنم شها که برای ما تو کفایتی

بنما به ما تو تفقدی که تو بحر بخشش و رحمتی *** نظری نما تو به حال ما که تو كان فيض و عنایتی

به در آوری که مه بی قرین ید مردی از سر آستین *** که بنا کنی تو بنای دین که تو سبط شاه ولایتی

بشتاب و بین که برای زر بشر از خدا شده بی خبر *** ز نفاق و حرص و طمع نگر چه خیانتی چه جنایتی

نتوان ز وصف تو شمه ای بسرایمی که در این جهان *** نبود ثنای تو را شها چو ثنای خمسه نهایتی

در توصیف تولد ولی عصر

در ماه شعبان جلوه گر شه کار معبود آمده *** کز بهر دیدار رخش از خلد محمود آمده

زهرا به همراه علی آن مظهر جود آمده *** با مجتبی خون خدا دل شاد و خشنود آمده

باران رحمت بر زمین زین عید مسعود آمده *** دل ها همه غرق شعف زین تازه مولود آمده

گوئید بر خلق جهان موجود را جود آمده *** در کان رحمت هر چه بود از جود موجود آمده

یعنی که محبوب خدا مهدی موعود آمده *** امشب ز نور ایزدی عالم منور می شود

اقلیم دل از نهضت شادی مسخر می شود *** خشنود از این موهبت قلب پیمبر می شود

غرق شعف شاه نجف ساقی کوثر می شود *** دل شاد و خرم در جنان زهرای اطهر می شود

مسرور قلب مجتبی از لطف داور می شود *** از فرط شادی شادمان شاه فلك فر می شود

چون آخرین شه کار حق هم نام محمود آمده *** یعنی که محبوب خدا مهدی موعود آمده

از دامن نرجس گلی از امر ایزد سر زده *** کز نکهت دل جوی خود صد طعنه بر عنبر زده

خورشید و مه از شرم او بر چهر پرده بر زده *** قدر و بهایش طعنه بر لعل و در و گوهر زده

نام دلارای ورا چون سکه حق بر زر زده *** جبریل از فرط خوشی در عرش بال و پر زده

وز پرده دل نعره الله اكبر بر زند

چون از برای مسلمین سر چشمه سود آمده *** یعنی که محبوب خدا مهدی موعود امده

او آمده تا ریشه کن سازد زین بیداد را *** با تیغ خود بی جان کند هر جانی جلاد را

بر پا نماید در جهان کانون عدل و داد را *** ویران کند از بیخ و بن او کاخ استبداد را

فرمان دهد از امر حق طوفان و ابر و باد را *** تا زیر رو سازد ز بن هر لانه شیاد را

خشنود سازد مردم آزاده و آزاد را *** کو خصم جان مشرکین از امر ممدود آمده

یعنی که محبوب خدا مهدی موعود امده

او آمده تا تکیه بر اورنگ جاء الحق زند *** احکام باطل را کند نابود و دم از حق زند

آتش به جان و هستی هر کافر مطلق زندان *** با تیغ آتش بار خود بر فرق هر احمق زند

رونق به دین حق دهد آتش به هر نا حق زند *** بر تارك عرش اعلا مردانه سان بیرق زند

وانگاه با آئین خود بر فرق دین ابلق زند *** کو مظهر صلح و صفا از سوی معبود آمده

یعنی که مجبوب خدا مهدی موعود امده *** ماند گر از عمر جهان يك روز طولانی شود

تا که بیاید مهدی و ظلم و ستم فانی شود *** از پرتو رخسار او این دهر نورانی شود

روز خسان تاریک تر از شام ظلمانی شود *** آن روز حاکم بر بشر احکام قرآنی شود

امر به معروف آید و نهی هوس رانی شود *** وان گه طنین اند از دل این صوت روحانی شود

آن کس که ساز دظلم را از ریشه نابود آمده *** یعنی که محبوب خدا مهدی موعود آمده

ای دل ره نابخردان مسدود گردد غم مخور *** پاینده دین و نهضت محمود گردد غم مخور

ظلم و ستم از بیخ و بن نابود گردد غم مخور *** احکام قرآن زنده و مسعود گردد غم مخور

غم خوار ما بیچارگان معبود گردد غم مخور *** چون حضرت صاحب زمان سر منشأ جود آمده

یعنی که محبوب خدا مهدی موعود آمده *** ای حضرت صاحب زمان او فتادگان را یاد کن

با دل ربایی این دل نا شاد ما را شاد کن *** ما را بر آن راهی که حق راضی شود ارشاد کن

کاخ ستم راکن خراب از نو جهان آباد کن *** روی زمین را از کرم مملو ز عدل و داد کن

وانگه در ژولیده را از قید غم آزاد کن *** او را به مداحی قبول از راه استمداد کن

تا آن که گوید روز و شب بر خلق مقصود آمده *** یعنی که محبوب خدا مهدی موعود آمده

نصایح

« ناقوس خطر»

از روی نصیحت پدری گفت پسر را *** کای جان پسر گوش کن اندرز پدر را

عمری که خدا داده تو بشمار غنیمت *** مفروش تو ارزان به کس این بدر گهر را

خواهی که نرنجد دلت از زخم زبانی *** زنهار مرنجان تو زخود نوع بشر را

خواهی تو اگر خدمت خالق بنمائی *** بر بند پی خدمت مخلوق کمر را

خواهی تو اگر گنج، ببر رنج که هرگز *** بی رنج نیاری تو به کف درهم و زر را

خواهی تو اگر خلق جهان یار تو گردند *** بیرون بکن از خانه دل کینه و شر را

در مزرع دل تخم محبت تو بيفشان *** تا آن که بری سود و کنی دفع ضرر را

تا گرگ اجل نامده در فکر سفر باش *** آماده نما توشه ره زاد سفر را

هر ساعت و هر ثانیه ای قافله مرگ *** آرد به صدا بهر تو ناقوس خطر را

بی تجربه هرگز تو مزن بیهوده بر آب *** باور منما بیهوده هر گونه خبر را

کن چشم بصیرت به جهان باز به صد ناز *** تا فرق دهی بین بد و خوب اثر را

در زندگی خویش تو مردانه بی اندیش *** ز اندیشه بکن ریشه هر هرزه شجر را

ژولیده نما پیشۀ خود خدمت مردم *** تا آن که کنی شاد زخود نوع بشر را

«شریک غم»

در این غم خانه عالم دلی بی غم نمی بینم *** دل دیوانه را با غم جدا یک دم نمی بینم

به غیر از غم نمی بیند دل غم دیده غم خواری *** من غم دیده غیر از غم دگر همدم نمی بینم

چنان بگسته پیوند صفا و مهر و یک رنگی *** که از حیله و تزویر در عالم نمی بینم

چنان پاشیده از هم رشته الفت که در معنا *** میان مادر و فرزند هم محکم نمی بینم

چنان مستند از شهوت به عالم اکثر مردم *** که فرقی بین حیوان و بنی آدم نمی بینم

چنان بر باد رفته رسم و آئین مسلمانی *** که فرقی بین کبر و پیرو خاتم نمی بینم

برادر را برادر می کشد از بهر دیناری *** از این رو دین و ایمان را به جز در هم نمی بینم

ز بس که بی اثر گردیده آه عارف و عامی *** هزاران زخم می بینم یکی مرهم نمی بینم

ز بس که روی دل ها را گرفته گرد بد بینی *** پسر را با پدر در زندگی محرم نمی بینم

من این رسم رفاقت راز دل آموختم آری *** که جز دل هیچ عضوی را شريك غم نمی بینم

میان خرقه پوشانی که دم از حق زنند ای دل *** یکی را در درستی پاک و صاحب دم نمی بینم

من ژولیده غیر از حجت حق مهدی موعود *** کسی را مصلح این مشکل مبهم نمی بینم

یک جو کرم

ای که می کوشی در این عالم درم پیدا کنی *** سعی کن جای درم یک جو کرم پیدا کنی

این جهانی را که بینی جای خورد و خواب نیست *** فکر فردا کن که ره سوی قدم پیدا کنی

سعی کن تا می توانی هم چو مردان خدا *** ارتباطی با خدای ذو النعم پیدا کنی

کر که می خواهی بدانی سر نون و والقلم *** باید اول ره به اسرار قلم پیدا کنی

کسب علم و فضل و دانش کن که ز اسرار نهان *** پرده بر داری و ره سوی حرم پیدا کنی

گر که می خواهی کند حرف تو بر دل ها اثر *** سعی کن تا عزت تاثیر دم پیدا کنی

گر که می خواهی دهی تشخیص بین خوب و بد *** سعی کن فرق صمد را با صنم پیدا کنی

خدمت خلق خدا کن تا توانی ای بشر *** تا نجات از دست اندوه و الم پیدا کنی

گر نمائی خاطر غم دیده ای را شادمان *** صد شريك غم به وقت هم و غم پیدا کنی

نان خشك خويش خوردن شاد و راحت زیستن *** بهتر از نانی که از راه ستم پیدا کنی

بشنو از ژولیده پند طالع شیرین سخن *** محترم شو تا که یار محترم پیدا کنی

مردم آزاری

ای بشر کاری به عالم جز نکو کاری مکن *** آن چه را بد در ضمیر خویش پنداری مکن

تا توانی خدمت خلق خدا را پیشه کن *** غفلت از بیچاره گی و روز ناداری مکن

بهر احراز مقام و منصب و جاه و جلال *** در بر مظلوم از ظالم هوا داری مکن

تن به زیر بار ظلم و ذلت دو نان مده *** به هر کس هم آرزوی ذلت و خواری مکن

یا مکن کاری که باز آرد پشیمانی به بار *** یا که در وقت پشیمانی خود زاری مکن

عزت نفس ار نداری لااقل فرزانه باش *** خویش را خر ارخسان از روی نا چاری مکن

روزی هر روزه ات را می دهد روزی رسان *** بهر روزی از کسی منت خریداری مکن

سعی کن تا در جوانی بهره برداری ز عمر *** عمر خود را بی جهت صرف تبهکاری مکن

جهد و کوشش کن به راه دانش و ترویج دین *** از كمك كردن به اهل علم خود داری مکن

نی به می لب آشنا کن نی بسوزان منبری *** امر حق را کن اطاعت مردم آزاری مکن

از من ژولیده بشن و در جهان اندیشه کن *** غفلت از روز حساب کیفر باری مکن

حصار ولایت

ای دل بیا و عمر به غفلت فنا مکن *** خود را اسیر و پیرو نفس دغا مکن

دل را به نور روی محمد جلا بده *** خود را تو از حصار ولایت جدا مکن

چشم طمع به حق کسی بشنو و مدوز *** دل را به درد حرص و طمع مبتلا مکن

این پند بشنو و به کسی نا سزا مگو *** خود را تو لایق سخن ناسزا مكن

سیلی مزن به روی کسی از غرور خویش *** غفلت دمی ز سیلی دست قضا مکن

با گفته کسی تو مکن خانه ات خراب *** هرگز قصاص خویش تو قبل از خطا مکن

خور نان خشك خویش و مکش منت از کسی *** بر خوان کس تو پنجه خود آشنا مکن

ژولیده گر سعادت دوران طلب کنی *** دست نیاز دار به سوی گدا مکن

چوب خدا

بشتو نصیحتی که به دردت دوا بود *** گر درک آن کنی به خدا کیمیا بود

قانون چکیده است زقر آن کلام حق *** غافل مشو که مجری قانون خدا بود

هرگز نداده کیفر قبل از خطا کسی *** با گفته کسی که کلامش خطا بود

نا حق ممكن تو حق کسی را و بی جهت *** تندی مکن که آخر هستی فنا بود

با سرنوشت کس منما دست و پنجه نرم *** غفلت مکن که چوب خدا بی صدا بود

ژولیده را از رفتن زندان هراس نیست *** باشد رضا را به آن چه خدایش رضا بود

گنج معانی

ای خوشا در دل صفای جاودانی داشتن *** سینه ای آکنده از گنج معانی داشتن

ای خوشا جای نفاق و کینه و كبر و حسد *** در جهان لطف و وفا و مهربانی داشتن

ای خوشا بهر نجات خویشتن در زندگی *** رهنمائی چون کتاب آسمانی داشتن

ای خوشا از بهر کسب علم و فضل و معرفت *** رهبری مثل علی در زندگانی داشتن

هیچ می دانی کلید رمز خوش بختی کجاست *** هم چو احمد اوستاد نکته دانی داشتن

ای خوشا با نا توانان یار و هم آئین شدن *** در جوانی فکر روز نا توانی داشتن

ای خوشا جای غرور و غفلت و جهل و هوس *** قدر عمر خویش را در نو جوانی داشتن

ای خوشا اسرار مردم را چو مردان خدا *** در صداقت خانه قلبت نهانی داشتن

مرگ بهر آدمی بهتر بود از زندگی *** ز انتظار دستگیری از فلانی داشتن

نان خشك خويش خوردن ای بشر دارد شرف *** تا به پیش نا کسان قد کمانی داشتن

نتیجه بخشش

ای توانگر تا توانی بی کسان را یاد کن *** خاطر خود را به یاد نا توانان شاد کن

تا نیفتادی ز پا افتاده گان را دست گیر *** تا نگشتی بینوا از بینوایان یاد کن

اغنیا را روز و شب اطعام کردن کار نیست *** گر که انسانی فقیری را شبی امداد کن

زندگی هر روزه چون استاد پندت می دهد *** لحظه ای هم گوش بر اندرز این استاد کن

گويدت من هیچم و دنیا نمی ارزد به هیچ *** خویش را از قید و بند هیچ پوچ آزاد کن

تا به کی کوشی پی آبادی کاخ ستم *** گر که مردی کاخ عدل و داد را بنیاد کن

تن به زیر بار ظلم و ذلت و خواری مده *** جهد و کوشش بر علیه ظلم و استبداد کن

یا مکن دعوی عشق و عاشقی با خویش را *** در مقام عشق بازی همچنان فرهاد کن

دوستی گر می کنی با آدم نادان مکن *** دوستی با اهل فضل و منطق و ارشاد کن

خدمت خلق خدا کن وز خدا غافل مشو *** دوری از اعمال زشت و مردم شیاد کن

از من ژولیده بشنو این کلام معنوی *** ای توانگر تا توانی بی کسان را یاد کن

ای دل تو از این زمانه احسان مطلب *** وز گردش دوران سر و سامان مطلب

درمان طلبی درد تو افزون گردد *** با درد بساز هیچ درمان مطلب

ايضاً :

بگو تراب ببالد که بو تراب آمد *** بگو به ماه نتاید که آفتاب آمد

بگو به بتکر کمره که بت دگر متراش *** کسی که بت کده ها را کند خراب آمد

ايضاً :

مژده ای دل که بهین رهبر اوتاد آمد *** گل گلزار لبی زینت عباد آمد

ژولیده:

31- من آن دردی کش جام الستم *** که از عشق رخ معشوق هستم

من آن فرمانروای انقلابم *** که جان خصم را مردانه خستم

منم آن مظهر عدل و عدالت *** که تار و پود ظلم از هم گسستم

منم آن جنگ جوئی کز فتوت *** مبدل شد به پیروزی شکستم

منم آن شاهكار كلك هستی *** که هستی بستگی دارد به هستم

حسینم من که در آزاد مردی *** بود فرمان آزادی به دستم

نبستم دل به لیلای زمانه *** كه من تنها خدا را می پرستم

ندادم تن به زیر بار ذلت *** که روی مسند عزت نشستم

خدایم داد از این قهرمانی *** مدال خون بهائی ناز شصتم

یزید سفله می پنداشت با خود *** که من را کشت راحت شد ز دستم

نمی دانست آن مردود کافر *** که تا هستی هستی هست هستم

دلا به زهد و ورع جانشين سلمان باش *** اگر که طالی سلمان نی ای مسلمان باش

بسان میثم و مقداد و بوذر و جابر *** به فكر تقویت روح و کسب ایمان باش

به قول خواجه شیراز با خدای بزرگ *** اگر رفیق شفیقی درست پیمان باش

مپوش جامه میشان تو با طبیعت گرگ *** بهر لباس که حق کرده خلقتت آن باش

بسان مور مکش منت سلیمان را *** تو هم برای خودت در جهان سلیمان باش

به مال و ثروت دنیا منازی بازی *** به فکر بردن زادی و دادن جان باش

چو زیر دست نکشتی در این زمانه پست *** انیس و مونس و غم خوار زیر دستان باش

بسان خوار ممکن قدر و ارزش خود كم *** چو گل همیشه صفا بخش باغ و بستان باش

مشو تو غره به گرمی فصل تابستان *** به فكر سردی صد روزه زمستان باش

مپوش جامه جهل بپوش جامه علم *** برای خویش توهم بو علی و لقمان باش

مرو به نزد طبیبان و خود بسان طبيب *** هنوز نامده دردی به فکر درمان باش

بدوش خویش مکش بار منت نامرد *** همیشه ریزه خوار خوان شاه مردان باش

برای آن که شوی ایمن از بلا ای دل *** بزیر پرچم اسلام و ظل قرآن باش

ز یاد خویش مبر پند نغز ژولیده *** بهر لباس که حق کرده خلقتت آن باش

عزت نفس

کن در آب توبه ای دل شست شوی خویشتن *** با کسی هرگز مگو راز مگوی خویشتن

زهر می نوشی تو تا کی از سبوی این و آن *** تا که داری آب شیرین در سبوی خویشتن

آن گلی را بهر بوئیدن بچین ای باغبان *** تا مشامت را کند خشبو ز بوی خویشتن

نزد دو نان از برای لقمه نانی مریز *** در جهان تا می توانی آبروی خویشتن

كن توکل بر خدا و اتکا بر عقل خویش *** تا کی از این عمل دفع عدوى خويشتن

بهر حفظ جان خود بردار اندر زندگی *** لقمه را اندازه ی حجم گلوی خویشتن

در نظام زندگی صبر و تحمل بایدت *** تا که آب رفته را آری به جوی خویشتن

از من ژولیده بشنو بندگی کن بندگی *** تا کشانی خلق را ای دل به سوی خویشتن

اتکای به عقل

ای بشر با عقل خود این گونه جنگیدن چرا *** پیرو آمال نفس خویش گردیدن چرا

تا که داری جامه پاکی و تقوا و عمل *** جامه شرك و ریا و کذب پوشیدن چرا

تا که داری آب شیرین در سبوی خویشتن *** زهر را پیوسته جای آب نوشیدن چرا

عیب خود نایده بگرفتن به پیش این و آن *** از رفیق خویش دائم عیب جوئیدن چرا

همچو شمعی بی خبر از سر نوشت زار خویش *** بی جهت بر حال زار خلق خندیدن چرا

ای که میلافی ز دانانی بگو وقت جواب *** پشت گوش خویش و از شرم خاریدن چرا

ای که مینالی ز دل از سوز نیش سوزنی *** از شرار آتش دوزخ نترسیدن چرا

ای که می پیچی بخود از درد چون افتی به چاه *** پیش پای خویش را اول نپائیدن چرا

ای که از انجام کار خود پشیمان می شوی *** خوب و بد را پیش عقل خود نسجیدن چرا

گرگ يك يك مي برد زین گله ماه و روز و شب *** ای ز خود خواهی ز خود بیخود نجبیدن چرا

کاروان رفت و تو غافل مست خواب غفلتی *** چشم حق بین باز کن بیهوده خوابیدن چرا

کی فرو گردد به سنگ سخت میخ آهنین *** در زمین شوره ای دل بذر پاشیدن چرا

از من ژولیده بشنو این کلام معنوی *** بی جهت بر روی سندان مشت کوبیدن چرا

خواب غفلت

ای بشر در خواب غفلت آرمیدن تا به کی *** از حقیقت رشته الفت بریدن تا به كي

از برای لقمه نانی که رزاقت خداست *** منت از دو نان و هر نا کس کشیدن تا به کی

از برای راحتی صرف عیش و نوش خویش *** هم چو زالو خون مردم را مکیدن تا به کی

با نوای ساز و آواز و ره لهو و لعب *** کودکان خویشتن را پروریدن تا به کی

هم چو کرگی بی خبر از آتش قهر خدا *** پرده ناموس مردم را دریدن تا به کی

از طمع مانند آهوئی که بگریزد ز دام *** روز و شب دنبال سیم و زر دویدن تا به کی

بهر اغفال جوانان هم چو شیطان لئيم *** نقشه ها اندر ضمیر خود کشیدن تا به کی

گر دهد قاضی شراب مفت نوشی بی درنگ *** موقع جبران به دندان لب جویدن تا به کی

در درون سفره خود موقع صرف غذا *** شیشه می جای تنگ آب چیدن تا به کی

بهر انجام فرامین خدا وقت عمل *** هی از این شاخه آن شاخه پریدن تا به کی

از من ژولیده بشنو ای ز غفلت مست خواب *** از حقیقت رشته الفت بریدن تا به کی

نتیجه علم و کوشش

آدم دانا به دانائی چو لب وا می کند *** با کلام آتشین خویش غوغا می کن

آدم نادان به نادانی بگوید گر سخن *** خویشتن را چون پسته بی مغز رسوا می کند

حرف دانا هم چو تیری می کند بر دل اثر *** هر کجا آتش بیفتد جای خود را می کند

حرف نادان فقر و رنج و خستگی آرد به بار *** حرف بی جا رخنه کی اندر دل ما می کند

شخص دانا می کند تسخیر ماه و زهره را *** کی کند نادان چنین کاری که دانا می کند

پس دلا رو کسب دانش کن که دانش بهر ما *** راز ها از اسرار خلقت را هویدا می کند

آدمی با جهد و عزم و کوشش و علم و عمل *** كار يك صد ساله را يك ماهه اجرا می کند

می نماید اختراع تازه ای گاهی و گاه *** کشف شیئی تازه ای از عمق دریا می کند

علم باشد گوهری ارزنده کز راه صحیح *** صد گره از مشکل کار بشر وا می کند

آدم دانا ز راه دانش و فکر درست *** کور مادر زاد را با علم بینا می کند

از من ژولیده بشنو جست جو کن جست جو *** کادمی با علم خواهد هر چه پیدا می کند

«شعار بزرگان »

اشاره

ای خوش آن دیده حق بین که حقیقت بین است *** آری آری به خدا راه حقیقت این است

این شنیدم که به گل بلبل شیدا می گفت *** گوش کن بر سخنم چون سخنم شیرین است

دان غنیمت دمی از عمر که از جور فلك *** جان تو در خطر باد شرر آگین است

گویم این نکته سر بسته برایت به مثل *** که پی غارت گل باد خزان گل چین است

ای بشر پند از این پند گران مایه بگیر *** که اجل را ز ازل غارت جان آئین است

گول زیبای و رعنائی این دهر مخور *** رهزنی هست که غارت گر عقل و دین است

این جهانی که کند جلوه به صد جلوه گری *** با خبر باش که عقد دو صد پروین است

گیرم از لطف خدا عمر دو صد نوح کنی *** یا که از هر نظری زندگیت تأمین است

خدمت خلق خدا کن که به دیوان قضا *** سرنوشت تو ز تدبیر قدر تعیین است

باش آماده رفتن به دیاری که در او *** بسترت خاك سيه خشت لحد بالین است

آدمی هر چه در این دهر توانگر باشد *** در بر گرگ اجل تا که رسد مسکین است

داد این پند گران مایه به ابناء بشر *** آن که از خون سرش خاک زمین رنگین است

گفت آن سرور دین فخر بشر حجت حق *** بهر من مرگ به از زندگی ننگین است

سر بلندی به جهان مایه آزادگی است *** تو سری خور بود آن کس که سرش پائین است

شعر ژولیده بخوان و تو ببر لذت از آن *** کرکه اشعار خوشش در خور صد تحسین است

آدمیت

اگر چشم بصیرت را دمی بینا کند آدم *** به يك دم هم چو عیسی مرده احیا کند آدم

ز تقوا و زهد و پاکی و ذکر خدا گفتن *** تواند خویش را در رتبه چون موسی کند آدم

ز علم و دانش و فضل و درستی و فدا کاری *** به هر جائی تواند جای خود را وا کند آدم

به دست آوردن گنج سعادت سهل می باشد *** کلید رمز رمزش را اگر پیدا کند آدم

ز کبر و حیله و آز و دو رنگی و دغل بازی *** به دست خویش حکم قتل خود امضا کند آدم

بهشت جاودان گردد بدون شك بر او واجب *** اگر فرمان یزدان را درست اجرا کند آدم

پی رسوائی هر کس بکوشد خود به خود خورا *** به يك لب وا نمودن عاقبت رسوا کند آدم

به ان پسته بی مغز مشتش باز می گردد *** اگر مشت کسی را از عداوت وا کند آدم

شود روشن دل هر کس زیند نغز ژولیده *** به شرط آن که درك گفته در معنا کند آدم

رهزن دین

گر نی ای خواهان خلق ای دل بد آئین هم مباش *** نیستی گر اهل تقوا رهزن دین هم مباش

چشم حق بین گر نداری در جهان ای بو الهوس *** لا اقل سدره مردان حق بین هم مباش

گر ز گمراهی کسی را سوی ره رهبر نی ای *** در پی اغفال مردم از ره کین هم مباش

گر نی ای اهل نماز و روزه خمس و ذكوة *** از حسد بر هم زن این رسم و آئین هم مباش

گر به دست آوردن دل از برایت مشکل است *** در پی بشکستن دل های غمگین هم مباش

گر نداری قدرت دل جوئی از بیچارگان *** پس به فکر خوردن خون مساکین هم مباش

گر نی ای اهل دعا و توبه و ذکر خدای *** فاسق و بد کار و سفاك و سخن چین هم مباش

نیستی گر طالب هم زیستی با دوستان *** با مرام و ایده آنان تو بد بین هم مباش

نیستی گر اهل فیض از محضر مردان حق *** لا جرم اندر پی تشویق و تحسین هم مباش

گر کنی سر پیچی از فرمان ایزد ای بشر *** در خیال جنت و حور و ریاحین هم مباش

گر نی ای ژولیده اهل سنجش و احقاق حق *** مجری انجام احکام قوانین هم مباش

شريك غم

بیا در زندگی ای دل دمی دل دار هم باشیم *** شريك شادمانی و غم و غم خوار هم باشیم

بیا پروانه سان هر شب به گرد یک دگر گردیم *** چو شمعی روشنائی بخش شام تار هم باشیم

بیا در پیچ و خم های مسیر زندگی دائم *** چو موران از دل و جان رهنما و یار هم باشیم

بیا روز و شب و هر ساعت و هر لحظه و هر دم *** به ان بلبل و گل طالب دیدار هم باشیم

بیا از آئینه دل گرد بد بینی و خود خواهی ***بشوئیم و صفا بخش دل بیمار هم باشیم

بیا پیمان ببندیم و به هنگام گرفتاری *** ز خود بیگانه و مشکل گشای کار هم باشیم

بیا تا در جوانی بهره ای از عمر برداریم *** عصای پیری و رونق ده بازار هم باشیم

مکن ابراز راز خود نزد هر کس و نا کس *** بیا تا راز دار و محرم اسرار هم باشیم

بیا ژولیده سان ای دل چو مردان خدا دائم *** پشیمان از گناه و نادم از کردار هم باشیم

مصائب الائمه

آمدم در کربلا تا با خدا سودا کنم *** از دل و جان حکم او را مو به مو اجرا کنم

آمدم تا در ره عهدی که که بستم با خدا *** دین و قرآن را به خون خویشتن احیا کنم

آمدم تا برگه آزادی اسلام را *** با نثار خون هفتاد و دو تن امضا کنم

آمدم تا درس انسانیت و مردانگی *** در نخستین صفحه تاریخ دل انشا کنم

آمدم تا لکه ننگ و فساد و ظلم را *** پاک از دامان گیتی در ره یکتا کنم

آمدم تا نخل توحید خدا را بارور *** با نثار اکبر و عباس خوش سیما کنم

آمدم تا بر علیه دشمنان جد خویش *** با قیام خویش بر پا محشر عظمی کنم

آمدم تا تشنه لب جان در ره جانان دهم *** نقش خود را در زمین کربلا ایفا کنم

آمدم تا بندگان را رهنمائی سوی حق *** با اسیری رفتن ذريه زهرا کنم

آمدم تا خویش را غواص سان در خویشتن *** همچو دردی در دل دریای خون پیدا کنم

آمدم تا با نثار كودك شش ماهه ای *** زاده مرجانه را بیچاره و رسوا کنم

آمدم تا بر دل ژولیده آتش زنم *** جای مهر خویش را در خانه دل ها کنم

حسین مظهر عدالت

گوهری رخشنده بر روی زمین افتاده است *** گوئیا ز انگشتر خاتم نگین افتاده است

با تن صد چاك روى خاك گرم كربلا *** از ستم آویزه عرش برین افتاده است

در ره آزادی دین و قوانین خدا *** شاهدین روی زمین از صدر زین افتاده است

زینت دوش نبی فرزند دلبند علی *** تشنه لب از جور قوم مشرکین افتاده است

همچو مروارید غلطان در درون قتل گاه *** یکه و تنها و بی یار و معین افتاده است

در يسارش عون و جعفر غوطه ور در خاك و خون *** در یمینش قاسم زیبا جبین افتاده است

یک طرف گردیده از خون کاکل اکبر خضاب *** و ان طرف اصغر ز پا از تیر کین افتاده است

یک طرف دست رشید ساقی لب تشنگان *** کنار القمه در راه دین افتاده است

يك طرف ليلا زقتل اكبرش در شور و شین *** طرف دیگر زینب محنت قرین افتاده است

شد دل ژولیده خون از این مصیبت کز ستم *** گوشوار عرش اکبر بر زمین افتاده است

رقیه مظهر فدار کاری

قطره ای بودم که در بحر شهادت جا گرفتم *** این شهامت را من از جان بازی بابا گرفتم

کودکی بودم سه ساله کز برای نهضت دین *** اندر این ویرانه هم چون گوهری مأوا گرفتم

ساختم با رنج حرمان سوختم از در هجران *** تا مراد خویش را از ایزد دانا گرفتم

آن قدر از دوری بابا فغان و ناله کردم *** تا در اغوشم سر ببریده او را گرفتم

من يتيمم و صورتم از ضرب سیلی گشته نیلی *** لاجرم این ارث را از جده ام زهرا گرفتم

دامن آه سحر را بهر نابودی دو نان *** نیمه شب بعد از نماز خویشتن تنها گرفتم

درس صبر و برد باری را به راه کوفه و شام *** یاد از ام المصيبه زینب کبری گرفتم

از بن هستی گسستم رشته ظلم و ستم را *** تا از این ره داد دل از فرقه اعدا گرفتم

زیر رو کردم بنای کاخ ظلم ظالمان را *** تا عنان حاکمیت از کف آن ها گرفتم

درس جان بازی و سربازی به راه دین و قران *** یاد از عموی خود در عرصه هیجا گرفتم

می کشم بار شفاعت را به دوش خویش آری *** این امانت را از بابا ظهر عاشورا گرفتم

تا که کردم در قیامت من شفیع دوستانم *** با فدا کاری خود از ذات حق امضا گرفتم

در مصیبت ها به ان عمه خود صبر کردم *** تا که مأوا در قلوب مردم دنیا گرفتم

غم مخور ژولیده از بهرت مدال افتخاری *** من به عنوان صله از خالق یکتا گرفتم

رقیه مظهر برد باری

آن که قلبش شده خون از آتش بیداد منم *** آن که مرغ دلش از غصه زند داد منم

آن که از ناقه عریان بره از جور عدو *** روی سنگ و خس و خاشاك بيفتاد منم

آن که چون طاهر بشکسته پری گشت اسیر *** هم چو صیدی که فتد در کف صیاد منم

آن که با آه یتیمی خود از بعد پدر *** زیر رو کرد ز بن مرکز افساد منم

آن که در گوشه ویرانه بخوابید و سپس *** زد ز بن ریشه آن جانی و جلاد منم

آن که با ناله خود داد برای هدفش *** هستی خیره سران را همه بر باد منم

آن که کاخ ستم دشمن خود کرد خراب *** در عوض تربت ویران خود آباد منم

آن که تا دید سر پاک پدر را به طبق *** بزد از پرده دل ناله و فریاد منم

آن که از بحر ذلالت به جهان از دل و جان *** خلق را سوی سعادت کند ارشاد منم

آن که با پای پر از آبله و روی کبود *** جان شیرین چو پدر در ره دین داد منم

در ره نهضت قرآن و پی یاری دین *** آن که مكتبة جده شد استاد منم

افتخارم بود این بس که از الطاف خدای *** خواهر خسته دل حضرت سجاد منم

بهر خون خواهی خون پسر خون خدا *** آن که با آل معاویه در افتاد منم

خرابه شام

تا در خرابه آل نبی آشیانه کرد *** زهرا ز دیده اشك از این غم روانه کرد

طفلی سه ساله بود در آن جمع دلفکار *** از بس که در دلش غم و اندوه لانه کرد

با ناله یتیمی خود آن خرابه را *** چون بلبل شکسته پری پر ترانه کرد

با چشم خون فشان و دلی خسته نیمه شب *** از عمه روی ماه پدر را بهانه کرد

شد وارد خرابه سر پاك شاهدين *** گویا هوای بردن آن ناز دانه کرد

چشم رقیه تا که بر آن سر فتاد و گفت *** بابا میرا یتیم که اندر زمانه کرد

در سجده اوفتاد و از این نعمت بزرگ *** لب را گشود و شکر خدای یگانه کرد

گفتا پدر ببین که تنم را سیه چو نیل *** زجر ابن قیس از اثر تازیانه کرد

رویم کبود گشته و پایم پر آبله *** از بس که شمر دون ستمی وحشیانه کرد

با اشك ديده رأس پدر شست شو نمود *** با دست نازنین خود آن گاه شانه کرد

بنیاد ظلم و کاخ ستم گستر یزید *** ويران بيك اشاره آه شبانه کرد نکرد

از بس که گریه کرد و بنالید عاقبت *** جان را فدای روی پدر عاشقانه کرد

ژولیده شو خموش که اندوه و رنج و غم *** اندر دل فسرده عشاق خانه گرد

در بزم یزید

چوب ای یزید بر لب سلطان مزن *** آتش به جان زینب محنت قرین مزن

گویم به طعنه گر که زنی در خفا بزن *** این جا به پیش سرور دین عابدین مزن

این سر که می زنی به لبش چوب خیزران *** باشد فروغ دیده حبل المتين مزن

ای بی حیا حیاز خدا کن کز این ستم *** افتد چو بید لرزه به عرش برین مزن

در پیش چشم دختر هجران کشیده اش *** شرم از خدا نما و تو چوب این چنین مزن

از بارگاه قدس به افغان و شور و شین *** آید ندا ز حضرت روح الامین مزن

بر بوسگاه ختم رسولان به طشت زر *** چوب ستم ز راه ستم ای لعین مزن

از کشتن حسین نشد کام تو روا *** کاین سان زنی تو چوب بشاه مبین مزن

ژولیده جای اشک بریز ز دیده خون *** دستی بدار و چوب تو از راه کین مزن

«خطبه حضرت زینب در کوفه »

خطبه جان سوز زینب خلق را ارشاد کرد *** عالمی را با بیان خویشتن آباد کرد

بر سر بازار کوفه در میان خاص و عام *** دین حق را با کلام نغز خود امداد کرد

بهر تكميل قيام شاه مظلومان حسین *** خطبه ای غرا به نفع دین حق انشاد کرد

در ره آزادگی کوشید و چون آزاده ای *** خلق را از قید و بند بردگی آزاد کرد

تا که ما وا کرد اندر مجلس ابن زیاد *** واژ گونش از فراز مسند بیداد کرد

با کلام نغز و شیرینش پی اثبات حق *** نهضتی بر پا نمود و محشری ایجاد کرد

رشته ظلم و ستم را از بن هستی گست *** ملك هستی را بری از شر آن شیاد کرد

کینه و ظلم وشقاوت را از نطق خویشتن *** داد بر باد و جهان را پر ز عدل و داد کرد

کوفه را ویرانه کرد و کوفه ای از نو بساخت *** مکتب آزادگی را اندر آن بنیاد کرد

بر سر نی چون سر پاك برادر را بدید *** صیحه ای زد رفت از هوش و علی را یاد کرد

من که شاگردی نکردم تا شوم استاد شعر *** عشق شاه کربلا ژولیده را استاد کرد

حسین مظهر شجاعت

من به راه دوست ترك هستی و جان می کنم *** جان به كف بگرفته و تقدیم جانان می کنم

نخل توحید خدا را بارور در کربلا *** با نثار خون هفتاد و دو قربان می کنم

پرچم نصر من الله را به عالم سر بلند *** با گذشت جان شیرین از دل و جان می کنم

بهر آزادی دین و حفظ قرآن مجید *** اکبرم را من فدای دین و قرآن می کنم

نام جد و باب و مام خویشتن را تا ابد *** در نخستین صفحه تاریخ عنوان می کنم

روز عاشورا زمین کربلا را سر به سر *** لاله سان از خون پاک نو جوانان می کنم

گر به دشت نینوا تیر بلا خواهد هدف *** حلق اصغر را هدف در راه یزدان می کنم

بهر نابودی نسل ظالمان از جان و دل *** قاسم و عباس را ایثار جانان می کنم

بهر اثبات صفات ذات پاک لايزال *** رأس خود را زیب نی چون ماه تابان می کنم

زاده مرجانه را رسوای عالم در جهان *** با نوای زینب گیسو پریشان می کنم

هر بنائی می شود با آب ویران من به خون *** کاخ استبداد را با خاک یکسان می کنم

غم مخور ژولیده کاندر روز سخت واپسین *** شفاعت از تو نزد حی سبحان می کنم