بوی سیب مجموعه اشعار محرم 94

مشخصات كتاب

سرشناسه:موسوي، سيد محمد رضا،1370

عنوان و نام پديدآور:بوي سيب : مجموعه اشعار محرم 94/ سيد محمد رضا موسوي .

مشخصات نشر ديجيتالي:اصفهان:مركز تحقيقات رايانه اي قائميه اصفهان، ۱۳94.

مشخصات ظاهري:نرم افزار تلفن همراه و رايانه

موضوع: شعر - محرم و صفر - اهل بيت (ع)

مقدمه

بسم الله الرحمن الرحيم

مداحى و مرثيه سرائى اهل بيت عصمت و طهارت عليهم‏السلام هنرى مقدس و حرفه‏اى بس والا و ارزشمند است، زيرا مداح عظمت و شأنى را مى‏ستايد كه خالق هستى ستوده و مدح نموده است.

نقش مؤثر اين قشر در ترويج و گسترش فرهنگ و سيره اهل بيت (عليهم السلام) و تعميق محبت و معرفت اين الگوهاى بى‏بديل و آسمان انسانيت و مقابله با تهاجم ويرانگر فرهنگى بر احدى پوشيده نيست، به گمان براى ايفاى نقش اين مهم مداحان اهل بيت (عليهم السلام) بايد در كنار پرداختن به جنبه‏هاى فنى و حرفه‏اى امر مداحى با ارتقاء بينش و دانش و تقويت بنيه علمى و معنوى خود از گزند آفات اين مسير دور بمانند.

اين مجموعه شعر توسط سايت حسينه شعر ، نواي عرش ، سايت امام هشتم (ع) و غيره ... گردآوري شده است و در اختيار شما دوستان و علاقمندان قرارگرفته است.

ومن الله التوفيق

سيد محمد رضا موسوي

امام زمان (عجل الله تعالي فرجه الشريف) و محرم

يابن الحسن سراغي از اين بينوا بگير

يابن الحسن سراغي از اين بينوا بگير

برگرد و دست از من بي دست و پا بگير

خيلي وخيم تر شده حال دلم برو

از مادرت براي غلامت دوا بگير

شب ها براي من كه گرفتار بسترم

وقت قنوت نافله دستِ دعا بگير

بگذار در مسير تو قرباني ام كنند

آنگه ز خونِ ريخته ي من حنا بگير

جان خواستم كه خدمت جانان كنم ولي

وقتي نشد براي تو، اصلا بيا بگير

وقتي كه پاي نامه ي من مهر مي كني

چشمان خويش را تو را به خدا بگير

در بين راه چپ شده چرخ تهافي ام

از سيب هاي لك زده ام چند تا بگير

صبح و غروب ذكر لبم مي شود حسين

عكس مرا خودت به صباح و مساء بگير

در آرزوي نيمه ي شعبانم و حرم

پس خود برايم اجازه ي كرببلا بگير

قربان آن سري كه به زينب اشاره كرد

اي خواهرم سراغ من از نيزه ها بگير

روزها را با توسّل كردنم شب مي كُنم

روزها را با توسّل كردنم شب مي كُنم

دارم از اين ناحيه خود را مُقَرّب مي كُنم

خلق تحويلم نمي گيرند ، تحويلم بگير

تو كه تحويلم نمي گيري همش تب مي كُنم

عقل را از بارگاه عشق بيرون كرده ام

خويش را دارم به ديوانه مُلقَّب مي كُنم

گفت كارت چيست ؟ گفتم چند سالي مي شود

كفش هاي گريه كن ها را مرتب مي كُنم

ديشبم از دست رفت و حسرتش را مي خورم

گرچه امشب آمدم ؛ گريه به ديشب مي كُنم

من تمام خلق را يك روز عاشق مي كُنم

من تمام شهر را از تو لبالب مي كُنم

هر سحر از پنج تَن گريه تقاضا كرده ام

هر چه را دادند يكجا خرج زينب مي كُنم

بيا كه تا تو نيايي بهار بي معناست

بيا كه تا تو نيايي بهار بي معناست

خوشي مردم اين روزگار بي معناست

تب فراق تو بيچاره كرده دنيا را

بدون تو به دلي باقرار بي معناست

تحمل غم هجران تو عجب سخت است

به زير تيغ توييم و فرار ، بي معناست

محبت تو نباشد عبوديت هم نيست

و زندگاني شب هاي تار ، بي معناست

ولايت تو به شيعه حيات بخشيده

نَفَس كشيدن با اختيار ، بي معناست

ببين ارادت ما را به سُخره مي گيرند

برايشان سخن از كوي يار ، بي معناست

بيا كه خلق بدانند صاحبي داريم

زنند طعنه كه اين انتظار ، بي معناست

خرابكاي ما را بيا تو جبران كن

و گرنه توبه كنم بيشمار ، بي معناست

تو صبح آمدنت يا علي به لب داري

كه فتح خيبر بي ذوالفقار ، بي معناست

هر آن كه عبد علي نيست منكر حق است

و سجده اش سوي پروردگار ، بي معناست

نجف نگين زمين نه ...!!! كه زينت عرش است

بدون خاك نجف هر ديار ، بي معناست

فَمَن يَّموت يَرَني چشمه ي اميد دل است

علي نيايد اگر احتضار بي معناست

به سينه نيست غمي جز غم حسين ... هرگز

كه حشر جز به عزاي نگار بي معناست

خواستم تا كه بيايم سر بازار نشد

خواستم تا كه بيايم سر بازار نشد

تا مرا هم بنويسند خريدار نشد

خواستم تا كه به پابوسي يوسف برسم

مثل هر خواسته ي قبل هم اين بار نشد

درميان صف زوّار تو سر گردانم

آه آه نوبت اين عبد گنهكار نشد

عاشقان يك به يك از روي تو گل مي چينند

ولي افسوس كه روزي من اين كار نشد

همه ي ترس من اين است بگويند آخر

بخت با منتقم سوخته دل يار نشد

اكر از بخت بدم زير لحد خوابيدم

وگر از قسمت من نوكري يار نشد

بنويسيد روي سنگ مزارم ناكام

بنويسيد كه او زائر دلدار نشد

علّتش چيست چرا از تو جدا افتادم؟

علّتش چيست چرا فرصت ديدار نشد؟

نفس اماره و شيطان و گناه و غفلت

علّت اينهاست اگر يار پديدار نشد

گفته بودم كه به دنبال معاصي نروم

گوش من هيچ بر اين حرف بدهكار نشد

سر اعمال بهم ريخته ام گريانم

هرچه كردم نشوم مايه ي آزار نشد

تا به كي شاهد اين بزم جسارت باشيم

تا به كي صبر، چرا لحظه ي پيكار نشد

قبر حجر بن عدي در دل عشّاق علي است

بخداوند اگر دشمن او خار نشد

مانده ام از چه به هنگام جسارت كردن

سقف و ديوار حرم بر سرش آوار نشد

حكمتي داشته كه مادرتان بي قبر است

خوب شد خون به دل حيدر كرّار نشد

براي آمدنت گرچه چشمِ دنيا هست

براي آمدنت گرچه چشمِ دنيا هست

به خاك پا مگذاري كه ديده ما هست

اگرچه باز گذشت و نيامدي امروز

دوباره وعده به دل مي دهيم فردا هست

شنيده ايم كه هستي تو، ما نمي بينيم

وگرنه ماه جمالت هميشه پيدا هست

براي آنكه به زير قدومت اندازيم

هنوز يك سَرِ ناقابلي به تنها هست

نگو چو قطره اي افتاده ايم از چشمت

دَرون وسعتِ قلب تو تا اَبَد جا هست

براي مرهم زخمش اگرچه فاطمه نيست

ولي هنوز جراهات قلب مولا هست

خدا كند كه ببينيم آن دَمي را كه

مدينه هست و تو هستي و قبر زهرا هست

اگر به رفتنِ تا كربلا مجالي نيست

هميشه كرببلا در ميان دلها هست

يك بار ديگر مستجابم كردي آقا

يك بار ديگر مستجابم كردي آقا

بد بودم اما، انتخابم كردي آقا

در مجلس روضه مرا هم، راه دادي

با لطف خود، نوكر حسابم كردي آقا

اصلا نگفتي كه، برو، برگرد جا نيست

آه، از خجالت، خيسِ آبم كردي آقا

كوهِ گناهم را، تو ناديده گرفتي

با يك دعا، كوه ثوابم كردي آقا

مثل هميشه، آبروداري نمودي

پيش همه، عاليجنابم كردي آقا

از اولش، كارِ تو ذرّه پروري بود

در آخرش هم، آفتابم كردي آقا

بالِ فرشته فرشِ راهِ عرشي ام شد

تا نوكرِ زهرا خطابم كردي آقا

زهرا نوشت و پاي آن را مهر كردي

با اين قباله، كاميابم كردي آقا

يك آه مادر، گفتي و آتش گرفتم

از ميخ گفتي و كبابم كردي آقا

دوباره فصل عزا فصل ماتم است بيا

احسان محسني فر

دوباره فصل عزا فصل ماتم است بيا

زمان مرثيه و نوحه و دم است بيا

بهانه‌ها همه جور است بهر آمدنت

نثار مقدمت اشك دمادم است، بيا

گريستن به غم جدّ اطهرت حسين غريب

سفارشات نبيّ مكرّم است بيا

بساط وصل مهيّاست تا كه باز آيي

زمان روضه‌ي ماه محرّم است بيا

به جاي شِكوه فقط بر حسين مي‌گرئيم

به زخم‌هاي دلت تا كه مرهم است بيا

ببين كه نذر ظهور تو روضه بگرفتيم

كه روضه از همه حيثي مقدّم است بيا

مباد آنكه ز كوي تو نااُميد روم

كه اين گنه ز گناهان اعظم است بيا

تمام امّت اسلام رو بيداري است

زمينه‌هاي ظهورت فراهم است بيا

چه خوب سينه‌زن و گريه‌كُن همه جمعند

در اين ميان گل روي شما كم است بيا

خدا كند دگر آيي به انتقام حسين

كه اين دعاي شب و روز فاطمه‌ست بيا

از ماه سراغ تو گرفتم كه كجايي

محمود كريمى

از ماه سراغ تو گرفتم كه كجايي

چشمش پر اختر شد و گفتا كه سه جايي

يا بين بقيع خاك نشسته به هوايت

يا پشت سر قافله يا كرب و بلايي

چون حضرت سجاد روي ناقه نشسته ست

امشب به مدينه به گمانم كه نيايي

همگام قدمهاي پر از آبله هستي

همپاي يتيمان و رئوس الشهدايي

از لحظه آغاز سفر با غل و زنجير

از كنگره عرش بلند است صدايي

اين ناله زهراست كه مي گويد از آن شب

مادر به فداي تو كه سرگرم خدايي

اموال تو غارت شده ي هر دله دزدي

دور سر تو خنده هر بي سرو پايي

بي حاجت خود آمدم اي يوسف زهرا

من هيچ ، بميرم كه پر از مشغله هايي

من آمدم امشب به عزاي تو بگريم

اي صاحب عزا جان به فداي تو كجايي

هزار شكر كه از خون دل وضويي هست

حسن لطفي

هزار شكر كه از خون دل وضويي هست

لباس مشكي ما هست، آبرويي هست

بيا حسين بگو تا كه ما به سر بزنيم

ميان شاه و گدا، راه گفت و گويي هست

هميشه سنگ غمش را به سينه ام زده ام

خوشم براي شكستن مرا سبويي هست

دوباره چشم شما زخم ميشود، دير است

مرا ببين كه به چشمت هنوز سوئي هست

مرا براي مُحَرم دوباره مُحرِم كن

مُناي كربُ بلا هست و آرزويي هست

مرا بِكُش به همان روضه هاي ناگفته

هميشه پيش شما، روضه ي مگويي هست

گمان كنم كه نرسم به شام عاشورا

فقط براي همين چند شب، گلويي هست

دلم گرفته خدايا در انتظار فرج

غلامرضا سازگار

دلم گرفته خدايا در انتظار فرج

دو ديده ام شده دريا در انتظار فرج

هنوز مي رسد از كوچه هاي شهر حجاز

صداي گريۀ زهرا در انتظار فرج

هنوز در همه عالم ميان دشمن و دوست

علي ست بي كس و تنها در انتظار فرج

هنوز مي رسد از چاه هاي كوفه به گوش

صداي نالۀ مولا در انتظار فرج

هنوز ناله كشد از جگر امام حسن

گشوده دست دعا را در انتظار فرج

هنوز پرچم سرخ حسين منتظر است

گشوده چشم به صحرا در انتظار فرج

هنوز مي رسد آواي دلرباي حسين

ز نوك نيزۀ اعدا در انتظار فرج

هنوز تشنه لبان اشكشان بود جاري

كنار كشتۀ سقا در انتظار فرج

هنوز خون شهيدان كربلا جاري ست

ز چشم زينب كبرا در انتظار فرج

هنوز ناله "ميثم" رسد به گوش كه هست

چو چشم فاطمه، دنيا در انتظار فرج

زخم دل هجران زدگان را تو شفايي

غلامرضا سازگار

زخم دل هجران زدگان را تو شفايي

درد غم بي نسخۀ ما را تو دوايي

عالم همه جا پر شده از تيرگي محض

ما گمشدگانيم و تو مصباح هدايي

مگذار كه با ما همه عالم بستيزند

ما با همه گفتيم كه تو صاحب مايي

سوگند به تنهايي تنهاي مدينه!

تنها تو فقط منتقم خون خدايي

تو وارث بازوي علمدار حسيني

تو پاسخ فرياد تمام شهدايي

با خون دل و اشك روان هر شب جمعه

با مادر خود فاطمه در كرببلايي

اي كاش كه يك لحظه به چشم همه عالم

ز آن گوشۀ شش گوشه به ما رخ بنمايي

ما پيش تو بوديم ولي حيف نبوديم

تو در دل مايي و ندانيم كجايي

گفتم دعايي كنم بهر ظهورت

ديدم تو دعايي تو دعايي تو دعايي

ميثم همه گوش است كه از خويش بگويي

كعبه همه چشم است كه در كعبه درآيي

مثل يك هفته كه اوقاتش تفاوت مي‌كُند

مثل يك هفته كه اوقاتش تفاوت مي‌كُند

روزها هم لطف ساعاتش تفاوت مي‌كُند

زودتر از آفتاب اينجا به پايت آمدم

صبح‌ها حال مناجاتش تفاوت مي‌كُند

دست‌هاي خالي من هفتگي پُر مي‌شود

صاحبِ اين خانه عاداتش تفاوت مي‌كُند

كوله‌باري از خجالت ؛ محضرت آورده‌ام

عبدِ سرافكنده سوغاتش تفاوت مي‌كُند

گريه خير محض دارد ، چه ز حاجت ، چه ز هجر

هر دو الماس است و قيراتش تفاوت مي‌كُند

حرف‌هايم را به تو با اشك‌هايم مي‌زنم

لال، شكلِ عرضِ حاجاتش تفاوت مي‌كُند

مرده را در بين روضه جان تازه مي‌دهند

خانه‌ي آقا كراماتش تفاوت مي‌كُند

افضل الاعمالِ ما، عشق حسين بن علي ست

گريه كن نوعِ عباداتش تفاوت مي‌كُند

با اجازه از پسر ، گريانِ داغِ مادريم

اصلا اين مادر مصيباتش تفاوت مي‌كُند

دم نزن از سوختن ، اما علي فهميد و بس

زخم در با تاول و آتش تفاوت مي‌كُند

ما را توان رفتن تا كوي يار ... نيست

ما را توان رفتن تا كوي يار ... نيست

وقتي به جز گناه در اين كوله بار ... نيست

حرف از وصال مي‌زنم اما فراري‌ام

فكر و خيالِ روز و شبم انتظار ... نيست

قلب سليم ميل معاصي نمي‌كند

با داغ هجر، شوق گناه سازگار ... نيست

چه آمده به روز دل اهل شهر، كه

يك ذره هم براي فرج غصه‌دار ... نيست

اشكال كار از اثر لقمه‌هاي ماست

با لقمه‌ي حرام دلي كه دچار ... نيست

آخر گناه حال بُكاي مرا گرفت

يك مدت است ابر دو چشمم به بار ... نيست

ديگر بس است مستيِ بعد از گناه‌ها

خون كردن دلش به خدا افتخار ... نيست

كار زيارت همه جز من درست شد

اين‌بار هم لياقت طوف نگار ... نيست

خيري نديد هر كه نشد نوكر حسين

خيري نديد هر كه دلش بي‌قرار ... نيست

من روضه آمده‌ام ، كه ندارد كم از حرم ...

عشق تو را گرفته‌ام از شير مادرم ...

ناقابلم و راه من افتاده به كويت

ناقابلم و راه من افتاده به كويت

من سائلم و دست تمنا به سويت

يك جرعه اگر باده‌ي ديدار بنوشم

من مست شوم تا ابد از طعم سبويت

آشفته تر از حال دل خويش نبينم

آن دم كه ببينم نظر افتاده به رويت

بيچاره منم من كه تو را هيج نديدم

دور است دل و ديدهي آلوده ز رويت

كعبه به طواف قد و بالاي تو شيداست

زمزم همه اندر طلب آب وضويت

فرقي نكند مرگ و حيات نفسي كه

بهره نَبَرد يك نَفَس از نفحهي بويت

دست من و دامان تو اي حج مُسَلّم

اي فلسفهي حق همه اوصاف نكويت

مقصدم از سعيِ صفا كسبِ رضايت

وي عصرِ مِني و عرفه خاطره گويت

به عمو جان تو سوگند شب و روز

چشمان اباالفضل هنوز است به سويت

با جدّ شما عمهي سادات چنين گفت

چون خواهرتان بوسه بزد زير گلويت

خراب كردهام آقا ؛ خودت درستش كن

خراب كردهام آقا ؛ خودت درستش كن

اميد آخر دنيا ؛ خودت درستش كن

نمانده پشت سر من پلي كه برگردم

خراب كردهام آقا ؛ خودت درستش كن

ببين چگونه به هم خورده كار من، ماندم

به حق حضرت زهرا ؛ خودت درستش كن

گرفت دست مرا هر كسي، زمينم زد

شكسته بال و پرم را ؛ خودت درستش كن

سفال توبهي خود را شكسته ام از بس

ترك ترك شده امّا ؛ خودت درستش كن

اگر كه پيش تو در خلوت آبرويم رفت

براي محشر كبري ؛ خودت درستش كن

ثمر نداده درخت الهي العفوم

به پيش صاحب نجوا ؛ خودت درستش كن

شكسته بال و پَر من ، ولي دلم تنگ است

سفر به كرب و بلا را ؛ خودت درستش كن

اي اميد نا اميدانِ سراي روزگار

اي اميد نا اميدانِ سراي روزگار

ساحلي امن است آغوشت براي روزگار

در ميان آشنايان هم غريب افتاده اي !

غايبي و در نميآيد صداي روزگار

هستي اما چشمهاي ما نميبيند تو را

نيستي، هستي ولي در جاي جاي روزگار

ما به جاي اينكه خود را خرج عشقِ تو كنيم

قطره قطره آب گرديديم پاي روزگار

هر چه سمتش ميرويم اوضاعِ ما بد ميشود

خوب روشن شد براي ما وفاي روزگار

تا نَفَس تازه كنيم آغوش خود را باز كن

چون نميسازد به ما آب و هواي روزگار

دردهاي دوستانت را به جانت ميخري

تا نبارد لحظهاي بر ما بلاي روزگار

لطف كن يكبار هم وقتي به ما بدها بده

اي رفيق لحظههاي خوبهاي روزگار

مشكل ما دوري از تو دوري از كربوبلاست

چاره اي اي حضرت مشكل گشاي روزگار

هر چند غرق مشكليم امّا بزودي

هر چند غرق مشكليم امّا بزودي

ميآيد آن حلّال مشكلها بزودي

پيداست پشت ابر غيبت روي خورشيد

پس ميشود روشن دو چشم ما بزودي

در پوست خود هم نميگنجيم از شوق

چون كه به زودي ميرسد آقا بزودي

صبح ظهورش ميرسد از سمت مكه

دنيا گلستان ميشود يكجا بزودي

صوت دل انگيز اذانش پخش گردد

مثل اذان اكبر ليلا بزودي

با اشهد انّ اميرالمومنينَش

خوشحال گردد مادرش زهرا بزودي

با ذكر يازهرا رود سمت مدينه

تا كه بگيرد انتقامش را بزودي

با هيزمي كه يادگاريِ مدينه است

يك كوه آتش ميكُند بر پا بزودي

شهر مدينه پايتخت شيعه گردد

مثل خراسان ميشود آنجا بزودي

گلدسته گنبد ، پنجره فولاد و مرقد

صحن بقيعش ميشود زيبا بزودي

بالاي سقاخانهي آن مينويسند

يا عَمِّيَ العباس ، يا سقا بزودي

از دست زهرا مادرش ميگيرم آخر

برگ برات كربلايم را بزودي

به روي سينهي من اين نوشته زركوب است

به روي سينهي من اين نوشته زركوب است

براي دردِ منِ خسته يك نظر خوب است

هوايِ كلبهام از دوريِ تو كنعاني است

دلم شبيه دلِ بيقرارِ يعقوب است

همين نيامدنت هم مسبب خيريست

كويرِ ديدهام از اين فراق مرطوب است

تويي كه حجت حقي براي خلق زمين

جهان اگر تو نباشي خراب و معيوب است

مگر كه آهِ دل من به محضرت برسد

نميرسد به تو از ما هر آنچه مكتوب است

اگر كه نيمِ نگاهي به لشگرت بُكني

سپاهِ لشگرِ دشمنِ ما در مصاف مغلوب است

ببخش ميشوم از دوريِ تو بيطاقت

برايِ دوريِ تو صبر، كار ايوب است

ميان آتش خانه ، تو را صدا ميزد

كسي كه چشم اميدش امام محبوب است

بساط گريهي ماه محرمم با تو

كه جنس صاحب اين ماه ، جنس مرغوب است

مدينهاي كه ندارد تو را نميخواهم

در آن زمان كه تو باشي ، مدينه مطلوب است

اگر فقير و يتيم و اسير آمدهايم

اگر فقير و يتيم و اسير آمدهايم

به آستانهي نعم الامير آمدهايم

دوباره با سبد دستهاي خاليمان

به شوق آن كرم دستگير آمدهايم

نيامديم بخواهيم زنده بودن را

براي آنكه بگويي بمير آمدهايم

سر قرار تو هستي، هميشه اين مائيم

كه يا نيامده يا اين كه دير آمدهايم

به غير اشك ، كلافي نداشتيم، ببخش

از اين غم است اگر سر به زير آمدهايم

مجيرِمردمِ دنيا براي آمدنت

به گريه نزد خداي مجير آمدهايم

حسين سادهترين راه سمتِ قلبِ شماست

و ما به سوي تو از اين مسير آمدهايم

ز دست تو كرم عالمين ميخواهيم

نصيب كرب و بلاي حسين ميخواهيم

از فراقت چشمهايم غرق باران ميشود

از فراقت چشمهايم غرق باران ميشود

عاشق هجران كشيده زود گريان ميشود

درد غفلت يك طرف درد جدايي يك طرف

مشكلاتم يك به يك دارد فراوان ميشود

از خودم ناراضيام از بس كه دنيايي شدم

دل اگر شد جايِ غير از يار، ويران ميشود

داروي اين درد بيدرمان فقط در دست توست

دردِ من با بوسه بر پاي تو درمان ميشود

يابن زهرا چارهاي كن مرگ دارد ميرسد

آفتابِ رويِ تو پس كِي نمايان ميشود؟

خوش به حال نوكري كه پاك و بي آلايش است

اين چنين شخصي در آغوش تو مهمان ميشود

هر كه از فعل حرام و شبهه دوري ميكند

مور هم باشد اگر، روزي سليمان ميشود

سر بلند از امتحان انتظار آيد برون

عاشقي كه همت وصلش دو چندان ميشود

كوري چشم حسوداني كه طعنه ميزنند

عاقبت ميآيي و دنيا گلستان ميشود

جزء بَكّّائين شدي با گريه بر جدّت حسين

اشك ميريزي و قلبت بيت الاحزان ميشود

هر كسي كه منكر گريه براي جَدّ توست

شك ندارم تغذيه از دست شيطان ميشود

تا نفس در سينهام باقيست گريه ميكنم

گريهام خرج غم شاه شهيدان ميشود

نيستي و بر لبم انگيزه ي لبخند نيست

نيستي و بر لبم انگيزه ي لبخند نيست

جز به دامان غمت دستم به جايي بند نيست

طالعم با غم گره خورده ؛ گره را باز كن

حتم دارم كه دلت راضي به اين پيوند نيست

روز مرگم با روزي كه بفهمم قلب تو

ذره اي از اين مَنِ پُر مُدّعا خُرسند نيست

خوب مي دانم وبال گردنت هستم ؛ ببخش

بهترين باباي دنياي حقش اين فرزند نيست

من به حق عمه ات سوگند خوردم ، پس بيا

خوب مي دانم كه بالاتر از اين سوگند نيست

اي كه عمامهي عزّت به روي سر داري

اي كه عمامهي عزّت به روي سر داري

خُلق و خوي نبوي ، صولتِ حيدر داري

عصمتت فاطمي و غيرت تو عباسي

آنچه خوبان همه دارند تو بهتر داري

كاش چشمم به رويِ ماه تو روشن ميشد

مثل اجدادِ خودت جلوهي محشر داري

اين همه سال گذشته خبري از تو نشد

غربتي مثل علي ؛ ساقي كوثر داري

جادهي وصل تو را طي بنمايم روزي

بارها را اگر از شانهي من برداري

باطناً خيمه نشيني و كسي يارِ تو نيست

ظاهراً دور و بَرَت اين همه لشكر داري

چند تا يار فداكار و ولايي مثلِ

ميثم و مالك و عمار و ابوذر داري

ما فقط مدعي و اهل تظاهر هستيم

بديِ كار همينجاست كه باور داري

روسياهم بپذيرم كه غلامت باشم

خواهشاً فكر كن اين بار كه قنبر داري

بيشتر از همه محتاج دعايت هستم

در سحرگاه كه دستي به دعا برداري

در قنوت سحر خويش به يادم هستي

مهربان ، ارثيه از حضرت مادر داري

نفسم تنگ شده عطر حرم ميخواهم

اي كه در خال لبت سيب معطر داري

بين صف منتظرم تا كه مرا هم ببري

نجف و كرب و بلا ، هر چه مُقَدر داري

بهترين ذكر شب و روز حسين است حسين

به خدا نام جگر سوز حسين است حسين

دلم به شوقِ هوايِ تو پَر نمي گيرد

دلم به شوقِ هوايِ تو پَر نمي گيرد

براي آمدنِ تو خبر نمي گيرد

كسي كه بهر تو از خوابِ خوش، گذشت نكرد

سراغِ تو ز نسيمِ سحر نمي گيرد

سوال من ز شما، نه، كه از خودم اين است

رفاقتِ من و تو از چه سر نمي گيرد

شبيه تان نشدم بس كه معصيت كارم

مرامِ من ز مرامت اثر نمي گيرد

غروبِ جمعه ي من مثلِ عاشقانت نيست

دلم براي تو اي منتظَر نمي گيرد

اگر چه نوكرِ بي فايده ام مرا مفروش

كسي براي خودش، دردسر نمي گيرد

فقط به گريه ي كرببلاست اميدم

شرارِ شعله ، كه در چوبِ تر نمي گيرد

مرا تو با همه جرم و خطا پذيرفتي

فقط به خاطرِ كرببلا پذيرفتي

خدا كند كه در و تخته اي به هم بخورد

خدا كند كه در و تخته اي به هم بخورد

و يا جرقه ي عشق تو بر سرم بخورد

تويي كه در همه دنيا زبانزدي آقا

غروب جمعه شد اما نيامدي آقا

من انتظار تو را مي كشم بيا برگرد

شكسته وزن كلامم توروخدا برگرد

غروب جمعه شده بازهم دلم تنگ است

كبوترم كه بدون تو سهم من سنگ است

چقدر شكوه كنندت زبان قاصرها

چقدر بي تو بخوانند شعر ... شاعرها

به روي قلب من آقاست زخم كاريتان

خودت بگو چه بگويم برات آقاجان

روا بود كه گريبان ز هجر پاره كنم

دلم هواي تو كرده بگو چه چاره كنم

بيا كه بي تو جهان فقر مطلق است انگار

بيا كه كفر - بدون تو بر حق است انگار

بيا كه رونق بازارها شكستني است

در اين زمانه كه شيطان برادر تَني است

نگار من به فداي تَفَقُّدت آقا

دلت گرفته براي دل خودت آقا!

چقدر بي تو بخوانم متي ترانا را

ببين كه تا به كجاها كِشيده اي ما را

نگو نشستن با تو به من نمي آيد

به من بدون تو شاعر شدن نمي آيد

دلم خوش است به فال نگاهتان آقا

دخيل بسته نگاهم به خالتان آقا

چقدر بي تو بگويم نگار آمدني است

قراربخش دل بي قرار آمدني است

قرار مي رود از كف- دلم خبر دارد

قرار آمدني، غمگسار آمدني است

رسيد مژده كه ايام غم نخواهد ماند

دلم به هجر تو آقا كنار آمدني است

به انتقام شهيدان عصر عاشورا

سفير فاطمه با ذوالفقار آمدني است

چقدر مانده به روزي كه سرنوشت من است؟

اگر كنار تو باشم يقين بهشت من است

در اين سياهي و ظلمت ميان اين شب تار

قدم قدم به حضور تو مي رسم انگار

نگو نشستن با تو به من نمي آيد

و يا كه كرب بلايي شدن نمي آيد

شميم بوي تو را مي كنم هنوز احساس

تويي كه رفته نگاهت به حضرت عباس

اگر چه اول راهم ، دعا نمي خواهم

اگر چه اول راهم ، دعا نمي خواهم

اگرچه آخرِ دردم ، دوا نمي خواهم

نوشتم اسمِ تو را جاي هر چه حاجت بود

كه جز ظهورِ تو را، از خدا نمي خواهم

شكسته قامتم، از بس شكسته اند مرا

به لطف نامِ تو اما، عصا نمي خواهم

رسيده ام به مسيري كه مي رسد به شما

ولي براي رسيدن نشانه مي خواهم

قنوتِ گريه گرفتم تو گريه كمتر كن

دو چشم پاك تو را پُر بُكا نمي خواهم

قسم به تو كه تمامِ رياض جنت را

بدون روضه ي آل عبا نمي خواهم

حسين گفتنِِ هر بارِ من به نيت توست

در اين حسينيه ها جز تو را نمي خواهم

حرم بهانه ي آمرزش گناهِ من است

فقط براي دلم كربلا نمي خواهم

امام حسين (عليه السلام)

مناجات

يا درفراق كرب و بلا مي كُشي مرا

يا درفراق كرب و بلا مي كُشي مرا

يا با غم امام رضا مي كشي مرا

بالاي سر اگر نكُشي ام بدون شك

پايين پاي خود به خدا مي كشي مرا

پايين پا و روي تل و پيش قتلگاه

دركربلاي خويش سه جا مي كشي مرا

با روضه ي كشيده ي قاسم، اگر نشد؛

با روضه ي حصير و عبا مي كشي مرا

بيمار روضه ات منم اي بهترين طبيب

اما تو در اِزاي شفا مي كشي مرا

حاسين و يا و نون مقطع، به وقت ذكر؛

با اسم خود هجا به هجا مي كشي مرا

دربين اسم هاي خودت آخرش حسين

با اسم سيدالشهدا مي كشي مرا

دائم مرا به روضه ي گودال مي بري

يامي كِشي به روضه و يا مي كُشي مرا

اى كه دل ها همه از داغ غمت غمگين است

اى كه دل ها همه از داغ غمت غمگين است

وى كه از خون تو صحراى بلا رنگين است

نرود ياد لب تشنه ات از خاطره ها

هر كه را مى نگرم از غم تو غمگين است

زان فداكارى و جانبازى مردانه تو

به لب خلق جهان تا به ابد تحسين است

نازم آن همت والا كه تو را بود حسين

كه قيامت سبب رشد و بقاى دين است

جان ز كف دادن و تسليم به ظالم نشدن

آرى آرى به خدا همت عالى اين است

جاودان خاطره نهضت خونين تو شد

چون كه دين زنده از آن خاطره خونين است

جان به قربان تو اى كشته كه خود فرمودى

مرگِ با نام، بِه از، زندگى ننگين است

زان جفايى كه به جان تو روا داشت يزيد

تا ابد ديده تاريخ بر او بدبين است

ميهمان كشتن و آنگاه اسيرى عيال

اين گناهى است كه مستوجب صد نفرين است

هر كه از صدق و صفا دست به دامان تو زد

عزت هر دو جهانش به خدا تأمين است

چه كنم گر نكنم گريه به مظلومى تو

گريه آبى است كه بر آتش دل تسكين است

تا منظم به جهان گردش ليل است و نهار

تا منوّر به فضا مهر و مه و پروين است

بر تو و بر همه ياران شهيد تو درود

كه ز خون شهدا عزّت دين تضمين است

غير نام تو نباشد به زبان «خسرو» را

كه ز نام تو بود گر سخنش شيرين است

من ريزه خور سفره ي احسان حسينم

من ريزه خور سفره ي احسان حسينم

عمري بود اي دوست كه مهمان حسينم

بر كشور قلبم بود او حاكم مطلق

سر تا به قدم بنده فرمان حسينم

شهد غم عشقش ز ازل گشته به كامم

زان رو به ابد بسته ي پيمان حسينم

روزي كه كسي را نبود پشت و پناهي

من گرد صفت دست به دامان حسينم

فردا به لبم خنده بود از كرم او

امروز رهين غم و گريان حسينم

فخرم به جهان بس كه ز الطاف الهي

من نوكر درگاه و ثنا خوان حسينم

به جاي جاي دلم جاي پاي تو است حسين

به جاي جاي دلم جاي پاي تو است حسين

خوشم كه حنجره ام نينواي تو است حسين

هزار چشمه ي اشكم اگر دهند به چشم

خدا گواهست كه وقف عزاي تو است حسين

صفا و مروه و ركن و مقام و كعبه ي من

به كربلات قسم كربلاي تو دست حسين

به هر زمان كه بخوانند نسل ها قرآن

درون حنجره هاشان صداي تو است حسين

به عالمي در دل بسته ام ز روز ازل

مگر به روي تو، اين خانه جان تو است حسين

معماي خون تو را جز خدا نداند كس

به خون تو، كه خدا خونبهاي تو است حسين

اگر چه كعبه بود قبله ام به وقت نماز

دلم به جانب صحن و سراي تو است حسين

بهشت باد به اهل بهشت ارزاني

بهشت من حرم با صفاي تو است حسين

زيارت همه پيغمبران زيارت حق

زيارت سر از تن جداي تو است حسين

تو آن صحيفه ي صد پاري ورق ورقي

كه زخم هاي تنت آيه هاي تو است حسين

به وصف غير تو «ميثم» سخن نخواهد گفت

هر آنچه گفته و گويد ثناي تو است حسين

دل از جهان بريدم و گفتم حسين حسين

دل از جهان بريدم و گفتم حسين حسين

عشقش به جان خريدم و گفتم حسين حسين

دادند چونكه باده ي قالوا بلي مرا

ز آن جرعه اي چشيدم و گفتم حسين حسين

عكس جمال دوست در آيينه ي ضمير

در يك نگاه ديدم و گفتم حسين حسين

چون مرغ پر شكسته ي از آشيان جدا

تا كوي او پريدم و گفتم حسين حسين

مي گفت يا حسين، شب و روز مادرم

من هم از او شنيدم و گفتم حسين حسين

هر جا مجال يافتمي بزم ماتمش

با اشك و آه چيدم و گفتم حسين حسين

برگرد شمع روشن بزم عزاي او

پروانه سان پريدم و گفتم حسين حسين

در نيمه هاي شب به اميد حريم او

آه از جگر كشيدم و گفتم حسين حسين

گاهي زدم به سينه و گاهي به سر زدم

گه پيرهن دريدم و گفتم حسين حسين

دنبال دسته هاي حسيني برهنه پا

در كوچه ها دويدم و گفتم حسين حسين

مهر حسين دار و ندار «مويد» است

دل از جهان بريدم و گفتم حسين حسين

ﮐﻌﺒﻪ ﯾﮏ ﺯﻣﺰﻡ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﺍﺭﺩ

ﮐﻌﺒﻪ ﯾﮏ ﺯﻣﺰﻡ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﺍﺭﺩ

ﭼﺸﻢ ﻋﺸّﺎﻕ ﺗﻮ ﻧﺎﺯﻡ ﮐﻪ ﺩﻭ ﺯﻣﺰﻡ ﺩﺍﺭﺩ

ﻫﺮ ﮐﺠﺎ ﻣﻠﮏ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺖ ﺣﺴﯿّﻨﯿﻪ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ

ﻫﺮ ﮐﻪ ﺭﺍ ﻣﯽ ﻧﮕﺮﻡ ﺷﻮﺭ ﻣﺤﺮّﻡ ﺩﺍﺭﺩ

ﻧﻪ ﻣﺤﺮّﻡ ﻧﻪ ﺻﻔﺮ ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﻭﺭﮤ ﺳﺎﻝ

ﮐﻌﺒﻪ ﺑﺎ ﯾﺎﺩ ﻏﻤﺖ ﺟﺎﻣﮥ ﻣﺎﺗﻢ ﺩﺍﺭﺩ

ﺭﻭﺿﻪ ﺧﻮﺍﻥ ﺗﻮ ﺧﺪﺍ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻦ ﺗﻮ ﺁﺩﻡ

ﺍﺷﮏ، ﺍﺭﺛﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺫﺭّﯾﮥ ﺁﺩﻡ ﺩﺍﺭﺩ

ﻧﺎﺯﻡ ﺁﻥ ﮐﺸﺘﻪ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ

ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻫﻤﭽﻮ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﺍﺭﺩ

ﺍﺷﮏ ﺩﺭ ﻣﺎﺗﻢ ﺗﻮ ﺑﺴﮑﻪ ﻋﺰﯾﺰ ﺍﺳﺖ ﺣﺴﯿﻦ

ﺟﺎﯼ ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﺭﺳﻮﻻ‌ﻥ ﻣﮑﺮّﻡ ﺩﺍﺭﺩ

ﺟﮕﺮﻡ ﺯﺧﻤﯽ ﺁﻥ ﮐﺸﺘﻪ ﮐﻪ ﺯﺧﻢ ﺑﺪﻧﺶ

ﻫﺮ ﺩﻡ ﺍﺯ ﺯﺧﻢ ﺩﮔﺮ ﺩﺍﺭﻭ ﻭ ﻣﺮﺣﻢ ﺩﺍﺭﺩ

ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺁﺗﺶ ﺩﺭﯾﺎﯼ ﻏﻀﺐ ﺭﺍ ﺧﺎﻣﻮﺵ

ﻫﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﯾﺪﮤ ﺧﻮﺩ ﯾﮏ ﻧﻢ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﯾﻢ ﺩﺍﺭﺩ

ﺭﻭﺯ ﻣﺤﺸﺮ ﻧﻔﺮﻭﺷﺪ ﺑﻪ ﺩﻭ ﺻﺪ ﺑﺎﻍ ﺑﻬﺸﺖ

ﻫﺮ ﮐﻪ ﯾﮏ ﻣﯿﻮﻩ ﺯ ﻧﺨﻞ ﺗﺮ «ﻣﯿﺜﻢ» ﺩﺍﺭﺩ

اي قبله ي عوالم بالا حسين جان

اي قبله ي عوالم بالا حسين جان

اي شعله شعله آتش دلها حسين جان

حا سين و يا و نون خدا يا حسين جان

ماييم و هر نفس نفس ما حسين جان

يك واژه است لذت دنيا حسين جان

هرچه به دل به سينه به سر داشتي عليست

ذكري كه در تمام سحر داشتي عليست

نامي كه در گشودن در داشتي عليست

جانت عليست هرچه پسر داشتي عليست

اي سر به پات رفته به مولا حسين جان

چشم تو گشت و از همه ما را خطاب كرد

لطفش بلند كه كار صواب كرد

هركس كه بندگي تو را انتخاب كرد

او را نگاه مادرت عالي جناب كرد

گفتيم بعد حضرت زهرا حسين جان

آشفته زلفم و تبِ طوفانم آرزوست

كنعانم آرزوست سليمانم آرزوست

يك بار از لب تو حسن جانم آرزوست

با خون رقم زنم كه دو سلطانم آرزوست

امشب بيا بزن رگ ما را حسين جان

مست است آنكه بر درِ ميخانه ايستاد

مرد است آنكه تا تَهِ پيمانه ايستاد

سر نيست آن سري كه روي شانه ايستاد

در پاي عشق تو كه مردانه ايستاد؟

آن كيست غير زينب كبري حسين جان

تو ميرسي و با تو خبر ها يكي يكي

لبخند ميزني به پسرها يكي يكي

افتاده اند پيش تو سرها يكي يكي

با ماه هاشميت قمرها يكي يكي

عباسَ نوكرم شبِ فردا حسين جان

شعرم رسيده است به ابيات آذري

هَر كيم اِلَر مَحضَرِ آقامَ نوكري

زهرا اِلَر خادِمَ عباسَ مادري

زينب ئاري نَقَدَ اَبَلفَضل ياوري

نقش اولدي روي بيرق سقا حسين جان

ما پير ميشويم شبيهِ حبيبِ تو

شبهاي جمعه ايم پُر از بوي سيب تو

امشب سلامِ ما به لبِ بي نسيبِ تو

ما را كه كُشته است صداي غريب تو

جان خواستي به چشم بفرما حسين جان

همه ش براى خودت، آبرو به ما ندهيد

همه ش براى خودت، آبرو به ما ندهيد

غذا زيادتر از جنبه گدا ندهيد

به درد عشق رسيدن دو سوم قرب است

هزار درد كه داديد، پس دوا ندهيد

ميان درد دواى مرا قرار بده

كه زندگى نمي ارزد اگر بلا ندهيد

محل گذاشتى و بى محلى ات كرديم

ازين به بعد بياييد رو به ما ندهيد

به سينه من محتاج دست رد بزنيد

ولى حواله من را به ناكجا ندهيد

نداشتن بركت داشت ضايعش كرديم

ازين به بعد به نااهل فقر را ندهيد

مرا به دردسر انداخت بى خدا بودن

به عبد غير خدا را تو را خدا ندهيد

براى سوخته فرقى نميكند اصلا

كه آخرش بدهيدش جواب يا ندهيد

چو طفل سر به هوا شد، دواش تنبيه است

به منكه سر به هوايم دو شب غذا ندهيد

سگ حرم به زبان آمد و مرا فهماند

نميشود كه بماليم پوزه، جا ندهيد

در اختيار كسى نيست گريه، دست شماست

نميدهند به ما گريه تا شما ندهيد

جهنم است بهشتى كه آتشم نزند

بجان فاطمه از اين بهشتها ندهيد

بيايد نامه ما را نخوانده پاره كنيد

بيايد نامه ما را به مرتضى ندهيد

اگر بناى تو اين است عده اى نروند

ازين به بعد به ما نيز كربلا ندهيد

تاكه روزي گدايان از كريمان ميرسد

تاكه روزي گدايان از كريمان ميرسد

رزق اشك چشمهاي ما فراوان ميرسد

هر كجا كه روضه باشد فقر ريشه كن شده

مطمئنا بر سر هر سفره اي نان ميرسد

فاطمه چشم انتظار يك حسين از سوي ماست

تاكه ميخوانم "حسين "از مادرش "جان "ميرسد

ما هزار و چهارصد سال است پاي پرچميم

قدمت اين نوكري ما به سلمان ميرسد

نه فقط ما اهل سنت نيز مديون تواند

خير بسيار شما برهر مسلمان ميرسد

سرنوشت هركسي از تو جدا شد آتش است

تو ز قلبش ميروي و زود شيطان ميرسد

آبرويم پيش مردم از غلامي شماست

مور اينجا رتبه اش تابه سليمان ميرسد

مشكلاتم گرچه بسيار است اما راحتم

تا تو هستي پابه پاي درد درمان ميرسد

خشكسالي علتش اين است كم ياد توايم

يادتو باشيم كل سال باران ميرسد

كربلاي ما نيابت از علي موسي الرضاست

چون كه دعوتنامه از شاه خراسان ميرسد

پنجره فولاد او دارالبرات كربلاست

لطف اين آقا به ما پيدا و پنهان ميرسد

هرچه كنعان گشت دنبال تنت سودي نداشت

آخرش فهميد عطرت از بيابان ميرسد

سهم زينب از سر بر نيزه ات خون دل است

مزد حمل سر ولي بر نيزه داران ميرسد

هرچه خواهش كرد سر را دوُر از محمل نكرد

اشك چشمانش اثر بر خنده قاتل نكرد

شب جمعه است...هوايت نكنم مي ميرم

شب جمعه است...هوايت نكنم مي ميرم

يادي از صحن و سرايت نكنم مي ميرم

ناله و شكوه حرام است بر عشاق ولي

از فراق تو شكايت نكنم مي ميرم

سجده بر خاك شما سيره ي هر معصومي است

سجده بر تربت پايت نكنم مي ميرم

دوريت درد من و نام تو درمان من است

تا خود صبح صدايت نكنم مي ميرم

به دعا كردن تو نوكر اين خانه شدم

هر سحر، شكرِ دعايت نكنم مي ميرم

"وضع من را به خــــدا روضـه ي تــــو سامان داد

من اگــــر گـــــريه برايـــت نكنــــم مي ميرم"

جان ناقابل من كاش فداي تو شود

اگر اين جان به فدايت نكنم... مي ميرم!

شعرهايم همگي درد فراق است... ببخش

صحبت از كرب و بلايت نكنم مي ميرم

كربلا وادي غم هاست حسين بن علي

كربلا وادي غم هاست حسين بن علي

قبله ي هر دل شيداست حسين بن علي

گوشه ي چشم شما معجزه را معنا كرد

قطره با لطف تو درياست حسين بن علي

نوكري كردن ما حكم سيادت دارد

نوكر كوي تو آقاست حسين بن علي

تا خود حشر...به عباس علمدار قسم

پرچم سرخ تو بالاست حسين بن علي

حرم تو نه فقط قبله ي كعبه...بلكه

قبله ي عرش معلاست حسين بن علي

هرشب جمعه كنار بدن بي سر تو

مادرت حضرت زهراست حسين بن علي

روضه خوان ذكر "بُنَيَّ" به لبانش دارد

گريه كن زينب كبراست حسين بن علي

جمعه اي منتقم خون تو بر مي گردد

پسرت فاتح دنياست حسين بن علي

نام تو رمز قيام است،"شهيد بي سر"

روضۀ ما دو كلام است، "غريب مادر"

كاش پايِ دلِ ما هم به نوايي برسد

كاش پايِ دلِ ما هم به نوايي برسد

اربعيني ، حرمي ، كرب و بلايي برسد

آري آقاتر از آني تو كه راهم ندهي

دارم اميد كه از دوست ندايي برسد

خاك پاي همه زوّارِ تو روي چشمم

اين غباري است كه از تازه هوايي برسد

در دل اين همه جمعيّت مشتاق گُمم

مگر الطاف كريمي به گدايي برسد

من هم انگار گُل گمشده دارم آقا

شايد از حنجر بُبريده صدايي برسد

اين همه مرهم پا ، پيشكشِ زوّارت

به يتيم تو نشد مرهم پايي برسد

كاش از كعبه بخوانند مرا كرب و بلا

يا كه از كرب و بلا ، حكم ولايي برسد

همه آماده لبيك به ارباب شويم

كه هنوز از لب خشكيده ندايي برسد

يالثارات ! مهياي قيامي باشيد

كه زمان طلبِ خون خدايي برسد

پاي شش گوشۀ تو عرش الهي است حسين

كِي شود عاشق دلخسته به جايي برسد

روزيِ ما اگر اين فرصت ديدار نشد

كاش از مشهدتان اذن رضايي برسد

نيمه شبهاي بقيع نيز صفايي دارد

كاش بر خاك حسن صحن و سرايي برسد

محشور مي‌شويم قيامت چو با حسين

محشور مي‌شويم قيامت چو با حسين

جاي سلام جمله بگوئيم "يا حسين"...

تاريخ زنده از جريان محرّم است

سرچشمۀ بقاست، ز خون خدا حسين...

در قلب سنگ زمزمه تاثير مي‌كند

كرده جماد را، به غمش مبتلا حسين...

حتي درخت مويه كند در عزاي او

بيچاره كرده اُستُنِ حنّانه را حسين...

امواج بحر و غرّش رعد و نواي ني

اكسير عشق و جاذبۀ كهربا، حسين...

لطف سحر، نشاط محبت، صفاي دل

بوي بهشت و عطر نسيم صبا، حسين

عالم فداي بانوي مظلومه‌اي كه گفت:

"آيم به خيمه‌ها، چو بگوئيد يا حسين"...

خنجر، سنان، سه شعبه و شمشير و نيزه‌ها

با اذن وي مقاتله كردند با حسين...

هر جا زنيد خيمه همانجاست كربلا

واللّهِ نيست، گم شده در كربلا حسين...

مهدي گرفت، دامن مقتل، به روضه گفت:

"گِريم براي داغ تو صبح و مسا، حسين"...

اين مملكت براي حسين است و زينبش

اي عالمي به محضر عشقت فدا، حسين ...

اين مملكت سفينۀ سالار زينب است

ايران چو كشتي است و در آن ناخدا حسين...

غصه و غم , اشك و ماتم را به من دادى حسين

صه و غم , اشك و ماتم را به من دادى حسين

بهترينهاى دو عالم را به من دادى حسين

يازده ماه است كارم را معطل كرده اند

خوب شد ماه محرم را به من دادى حسين

هر زمان دم ميدهم يعنى ز تو دم ميزنم

نيستم عيسا ولى دم را به من دادى حسين

خانه زاد كربلايم خانه ات آباد باد

خانه ام آباد شد غم را به من دادى حسين

پيش ختم الانبيا و پيش ختم الاوصيا

همنشينى دو خاتم را به من دادى حسين

من محرم تا محرم فطرس اين خانه ام

بال من افتاد, بالم را به من دادى حسين

من حسينيه شدم رخت سياهم پرچمم

اى به قربانت كه پرچم را به من دادى حسين

كار با باران ندارم گريه هايم را نگير

بهتر از باران زمزم را به من دادى حسين

ريزه خواران محرم سفره دار عالمند

سفره هاى چند حاتم را به من دادى حسين

من كنار سفره هاى روضه ات آدم شدم

توبه مقبول آدم را به من دادى حسين

عمرى گذشت اما به درد تو نخوردم

عمرى گذشت اما به درد تو نخوردم

شرمنده ام آقا به درد تو نخوردم

تو فكر من بودى وليكن من نبودم

اصلاً به فكر نوكرى كردن نبودم

من دور بودم، تو مرا نزديك كردى

راه مرا از كربلا نزديك كردي

گفتى اگر تو بى پناهى من حسينم

حتى اگر غرق گناهى، من حسينم

گفتى بيا پاك از گناهت مي كنم من

تو رو به چاهى رو به راهت مي كنم من

گفتى بيا مثل تو خيلى خار دارم

حتى براى مثل تو هم كار دارم

آواره ام، آواره را آواره تر كن

بيچاره ام، بيچاره را بيچاره تر كن

آوارگى در اين حسينيه مي ارزد

بيچارگى در اين حسينيه مى ارزد

هر شب اسيرم مي كنى پاى بساطت

دارى تو پيرم مي كنى پاى بساطت

من چاى مي ريزم گناهم را بريزى

يك جا تمام اشتباهم را بريزى

شان نزولت مي كند آخر بلندم

سر را تو دادى جاى آن من سربلندم

وقتى گذر كردند خيلي ها ازين جا

رفتند تا معراج تا بالا ازين جا

اين جا گرفته از خدا عيسى دمش را

اين جا خدا بخشيد آخر آدمش را

من خام بودم غصه و غم پخته ام كرد

اين پخت و پزهاى محرم پخته ام كرد

مي بينم اين جا پنج تا نور مقدس

اين آشپزخانه ست يا طور مقدس

اين جا همان جايي ست كه مولا مي آيد

زينب ميايد، بيشتر زهرا مي آيد

پخت و پز آقاى بى سر را به من داد

در كارهايش كار مادر را به من داد

من عالمى دارم در اين جا با رقيه

هر وقت دستم سوخت گفتم يا رقيه

منت ندارم بر سرت... تو لطف كردى

حالا كه هستم نوكرت تو لطف كردى

يك شب غذاى خواهرت را بار كردم

يك شب غذاى دخترت را بار كردم

بايد كه دست از هر چه غير كربلا شست

ديگ تو را شستم خدا روح مرا شست

خدمت به اين بى رنگ و رو هم رنگ و رو داد

اين كفش ها را جفت كردن آبرو داد

در هر كجا كه نام پيراهن مي آيد

زهرا مي آيد پيش ما حتماً مي آيد

من دست بر سينه دم در مي نشينم

در مجلس فرزند، مادر را ببينم

من مي نشينم كار و بارم پا بگيرد

شايد به من هم چادر زهرا بگيرد

آن چادرى كه عصمت كبرا در آن است

فرداى محشر منجى پيغمبران است

خدمت تجلى ارادت هاى شيعه ست

بالاترين نوع عبادت هاى شيعه ست

ما به ولايت مي رسيم از اين مودت

ما به مودت مي رسيم از راه خدمت

خدمت درِ اين خانه تنها فرصت ماست

گفتند: اينجا پنج روزى نوبت ماست

اين پارچه مشكى -فداى روى ماهش-

دارد سفيدم مي كند رنگ سياهش

از سوخته دل ها نگير آقا غمت را

يك وقت از دستم نگيرى پرچمت را

بگذار يك گوشه به پاى تو بميرم

كنج حسينيه براى تو بميرم

من كه به غير از لطف تو يارى ندارم

من كه به غير از كار تو كارى ندارم

آنقدر بين دسته هايت ايستادم

نذر علىّ اصغر تو آب دادم

اى كاش بين ايستادن ها بميرم

آخر ميان آب دادن ها بميرم

خوب است نوكر آخرش بى سر بميرد

خوب است بين نوكرى نوكر بميرد

خوب است ما هم گوشه اى عطشان بيفتيم

در زير پاى اين و آن عريان بيفتيم

ذكر تمام جانها لبيك يا حسين جان

ذكر تمام جانها لبيك يا حسين جان

شور همه جوانها لبيك يا حسين جان

عرش خداي رحمان گويد به آه سوزان

آواي آسمانها لبيك يا حسين جان

از ابتداي عالم تا انتهاي عالم

شيرازۀ فغانها لبيك يا حسين جان

از ناله هاي آدم تا نوحه هاي خاتم

تا سوز روضه خوانها لبيك يا حسين جان

از بانوان محمل تا نغمه هاي هر دل

فرياد كاروانها لبيك يا حسين جان

از اِنس و جن و حوري تا خَلقهاي نوري

تا ذكر كهكشانها لبيك يا حسين جان

در فتنه هاي صد رنگ در آزمايش جنگ

امضاي امتحانها لبيك يا حسين جان

ذكر غدير و قربان به آيه آيه قرآن

تفسيرِ ترجمانها لبيك يا حسين جان

والاترين سعادت ايمان جهاد شهادت

در اوج آرمانها لبيك يا حسين جان

در جاي جاي كشور همچون اميرلشگر

فرياد پهلوانها لبيك يا حسين جان

رزمندگان دنيا هم ناله با دل ما

گويند با نشانها لبيك يا حسين جان

دل بستگان مهدي دارند با تو عهدي

تا آخر الزمانها لبيك يا حسين جان

رفتند كربلا و مرا جا گذاشتند

رفتند كربلا و مرا جا گذاشتند

روي دلم دوباره همه پا گذاشتند

تنها دلم به كرب و بلايي شدن خوش است

گيرم مرا زقافله تنها گذاشتند

اين بار هم ز قافله جا ماندم اي دريغ

خوبان چه شد بحال خودم واگذاشتند

دنبال آفتابِ سرِ نيزه گم شدم

حالا دل مرا به تماشا گذاشتند

با دل مرا به كرب و بلا مي برد حسين

سهم مرا به عهدۀ مولا گذاشتند

حالا اگر لياقت آنجا نداشتم

يك كربلا براي من اينجا گذاشتند

آري مرا كه خادم هيئت نوشته اند

دربست وقف زينب كبري گذاشتند

بر ديده اَبر مقتل مولا چكيده است

بر سينه مِهر حضرت زهرا گذاشتند

بر دل جمال حضرت مولا كشيده اند

بر جان وصال آل عبا را گذاشتند

آنانكه مي روند سوي هيئت حسين

انگار دل به جنّت اعلا گذاشتند

اين ساده نيست ، دل حرم الله مي شود

اين را به دل در عالم بالا گذاشتند

هركس كه اهل چلّه نشينيِ كربلاست

يك اربعين در عالم معنا گذاشتند

مي خواستم شهيد ره كربلا شوم

اين وعده را دوباره به فردا گذاشتند

«هركه دارد هوس كرببلا بسم الله

«هركه دارد هوس كرببلا بسم الله

هركه دارد سر همراهي ما بسم الله»

گركه در سينۀ خود شوق زيارت داري

رود اين قافله تا كرببلا بسم الله

هركه را ميل سوي قبلۀ عشاق بود

مي دهد عشق به آواي رسا بسم الله

اي كه مشتاق گلستان حسيني شده اي

همره بوي گل و باد صبا بسم الله

كارواني شده آماده ز عشاق حسين

گر كنون پاي طلب هست تو را بسم الله

وعده داديم كه باهم سفر عشق رويم

عازم كوي حسينيم بيا بسم الله

علقمه منتظر ماست چرا بنشستي

سوي آن چشمۀ پُر شرم و حيا بسم الله

گركه داري گهري مشتريش هست حسين

مي خرد سوز دل و اشك تو را بسم الله

زير آن قبه دعاي تو اجابت دارد

تا كه نگذشته تو را وقت دعا بسم الله

اي وفائي تو اگر خير دو دنيا طلبي

چهره بگذار به خاك شهدا بسم الله

عالم محرم است سلامُ علي الحسين

عالم محرم است سلامُ علي الحسين

اين ذكر عالم است سلامُ علي الحسين

اين جمله واجب است بگوييم و بشنويم

هرجا كه پرچم است سلامُ علي الحسين

بعد از خدا و قبله سوال درون قبر

تنها همين دم است سلامُ علي الحسين

هر ثانيه اگر چه بگوييم اين سلام

نه؛ بازهم كم است سلامُ علي الحسين

هم ذكر فاطمه است سلام علي الغريب

هم ذكر خاتم است سلامُ علي الحسين

بر زخم هاي پيكر آقاي تشنگان

اين ذكر مرهم است سلامُ علي الحسين

هر كس ز بهترين دم عالم سوال كرد

گوييد اين دم است سلامُ علي الحسين

واجب شده است در همه جا شعر محتشم

باز اين چه ماتم است سلامُ علي الحسين

هركس شده است محرم حق هر كسي كه هست

مديون اين دم است سلامُ علي الحسين

وقتي خدا نوشته به عرشش غم تو پس

اين اسم اعظم است سلامُ علي الحسين

شفاي جان و جانانم حسين است

شفاي جان و جانانم حسين است

طبيب و درد و درمانم حسين است

از آن رو انس با قرآن گرفتم

كه ديدم روح قرآنم حسين است

نماز و روزه و حج و زكاتم

نه، بلكه كل ايمانم حسين است

به خلد و حور و غلمانم چه حاجت؟

كه خلد و حور و غلمانم حسين است

از آن خندم كه در تاريكي قبر

چراغ چشم گريانم حسين است

قيامت سايه اي از قامت او

صراط و حشر و ميزانم حسين است

اگر هيچم تمام هستي ام اوست

اگر مورم، سليمانم حسين است

بهشتم كربلا، كوثر فراتم

گلم، باغم، گلستانم حسين است

ز هر زخمش مرا داغي است بر دل

شرار قلب سوزانم حسين است

ز اشك ديده بر صورت نوشتم

كه نقش اشك من "جانم حسين" است

"اَلم اَعهد اليكم" را شنيدم

تمام عهد و پيمانم حسين است

اگر پرسند از راه تو "ميثم"

بگو آغاز و پايانم حسين است

مرثيه

مقتل نوشته روي "تنــت" پا گذاشتند

مقتل نوشته روي "تنــت" پا گذاشتند

در زير دست و پا، زده اي دست و پا "حسين (ع) "

مقتل نوشته "پيكر تــــو" نرم گشته بود

با هر نسيم "جسم تــــو" شد جابجا "حسين (ع) "

مقتل نوشته حد حرم را چهل زراع

رفته "تـــن بـــدون ســرت" تا كجا "حسين (ع) "

مقتل نوشته ضربه به "پهلوي تــــو" زدند

حتما شبيه "مادرتان" بي هوا "حسين (ع) "

مقتل نوشته "راس تــــو" را بد بريده اند

چون از جلو بريده نشد از قفا "حسين (ع) "

مقتل نوشته دست به "گيسوي تـــــو" زدند

يك عده گرگهاي بي حيا "حسين (ع) "

مقتل نوشته "دست تـــــو" از مچ بريده شد

با خنجري شكسته و با ضربه ها "حسين (ع) "

مقتل نوشته زير گلو نحر گشته بود

پهناي نيزه شد به "گلوي تـــــو" جا "حسين (ع) "

هر ضربه را براي رضاي خدا زدند

شمشير، نيزه، سنگ و حتي عصا "حسين (ع) " ...!!

تقصير سنگ هاست، پَرت گُر گرفته است

تقصير سنگ هاست، پَرت گُر گرفته است

از سوزِ تشنگي جگرت گُر گرفته است

يك دشتِ لاله در نظرت گُر گرفته باز

انگار خانه ي پدرت گُر گرفته باز

نيزه شكسته ها به تنت گير داده اند!

حتي به كهنه پيرهنت گير داده اند

كيسه براي اُجرت قتل تو دوختند

باور كنم !؟ تو را به سه مَن جو فروختند

تكيه نزن به نيزه ي غربت غريب من

زينب كه هست، حضرت شيب الخضيب من

گفتم كفن كنم به تنم؟ تو نخواستي

گفتم به شمر رو بزنم؟ تو نخواستي

حالا بگو چه كار كنم پشت و رو شدي؟

با تيغ كُند آخرِ سر روبرو شدي

فقير خسته دلي بر در سراي حسين

فقير خسته دلي بر در سراي حسين

نوشته بود يكي نامه از براي حسين

كه اي كريم كريمان به بذل و لطف و كرم

در اين مدينه من از هركسي فقير ترم

نه از براي گدايي ز خلق رو دارم

نه پيش اهل و عيال خود آبرودارم

دل شكسته و قد هلالي آوردم

دلي زغصه پرو دست خالي آوردم

امام با گل لبخند رو به او آورد

ولي به نامه بنوشته اش نگاه نكرد

براو بسي كرم از لطف دلنوازش كرد

سؤال كرد يكي كي عزيز پيغمبر

به بذل و جود و سخا دست خالق اكبر

توكه به نامه او چشم خويش نگشودي

چه گونه اين همه لطف و عطاش فرمودي

امام گفت فقيري كه آبرو دارد

خجل شود چو به سوي كريم رو آرد

روا نبود كه با آن عطاي بسيارم

به قدر خواندن يك نامه اش نگه دارم

كسي كه اين همه آقايي و كرم دارد

فقير را به برخويش محترم دارد

چرا به بازوي اطفال او زدند طناب

چه گونه دشمنشان برد سوي بزم شراب

چرا سه ساعت برروي پاي استادند

به سوي راس پدر چشم خويش بگشادند

سكينه از غم و اندوه پاره شد جگرش

دمي كه چوب جفا خورد برلب پدرش

سري كه جان و تن عالمي به قربانش

كبود شد لب خشك و شكست دندانش

سلام بررخ بهتر زماه تابانش

سرشك ديده ميثم نثار قرآنش

السلام اي زينت دوش حبيب

السلام اي زينت دوش حبيب

ناصر دين آيۀ فتح القريب

السلام اي پيرهن غارت شده

زنده دين حق ز ايثارت شده

السلام اي آنكه دندانت شكست

سنگ، بر پيشاني ات از كين نشست

السلام اي كُشتۀ دور از وطن

جسم پاكت مانده بي غسل و كفن

گر نبودم كربلا يارت شوم

رونق گرمي بازارت شوم

گر نبودم جنگ با دشمن كنم

از حريمت دفعه اَهريمن كنم

گر نبودم بر تنت تاب آورم

از براي شيرخوار آب آورم

تا بهاي خون تو سازم طَلب

اشك ميريزم برايت روز و شب

كي رود از يادم اي يكتا پرست

شمر روي سينه ات از كين نشست

ناسپاسان حق تو نشناختند

بهر غارت بر خيامت تاختند

اي تن خسته به گودال ، زپا افتاده

اي تن خسته به گودال ، زپا افتاده

تنت اينجاست سرت پس به كجا افتاده

هيچكس اين بدن خُرد ترا جمع نكرد

بسكه اعضاء ز اعضاء جدا افتاده

اين تن از هر طرف انگار به غارت رفته

زير نعشت مچ دست و مچ پا افتاده

دست بر شال كمربند گرفتي از چه؟

بر تنت جاي سم اسب چرا افتاده

استخوانهاي شكسته همه بيرون زده اند

دندۀ پهلويت انگار كه جا افتاده

خودنماييِ كف چكمه مرا كشت حسين

چقدر بر بدنت پنجه و پا افتاده

با گلوي تو چه كرده مگر شمر لعين

بارها خنجرش انگار خطا افتاده

از چه انگشتر و انگشت تو پيدا نشود

ساربان نيست ولي دشنه به جا افتاده

بوي زهراست كه در مقتل تو پيچيده

از نفس مادرم اينجا به خدا افتاده

در خون تپيده آسمان در بين گودال

در خون تپيده آسمان در بين گودال

جان تمام كاروان در بين گودال

مي دوخت سمت خيمه ها چشمان خود را

با پلك هايي نيمه جان در بين گودال

دار و ندار خواهري از دست مي رفت

در ازدحامي بي امان در بين گودال

گرم طواف قبله ي آمال زينب

سر نيزه و سنگ و سنان در بين گودال

در موج خون گم كرده تنها هستي‌اش را

يك بانوي قامت كمان در بين گودال

سر مي زد از سمت غروبي خون گرفته

خورشيد زينب ناگهان در بين گودال

از آسمان نيزه ها معراج مي رفت

تا بي كران تا لا مكان در بين گودال

نه سر، نه انگشتر، نه كهنه پيرهن، آه

آلاله، پرپر، بي نشان در بين گودال

انگشتر و انگشت با هم رفت از دست

در جستجوي ساربان در بين گودال

با بوسه هاي نعل هاي تازه آخر

تشييع شد خورشيدمان در بين گودال

در شعله هاي آفتاب داغ صحرا

مانده تني بي سايه بان در بين گودال

چقدر گريه نوشته دلم براي سرت

چقدر گريه نوشته دلم براي سرت

تمام جسم تو زخمي...ولي فداي سرت

چه آمده به سرت زير تير و نيزه و نعل؟

بگو كه بوسه بگيرم من از كجاي سرت؟

دخيل بسته ام امروز هم به پيرهنت

براي اين كه بگيرم از آن شفاي سرت

وصيتي تو به من كرده اي دعات كنم

دعاي من شده حالا فقط دعاي سرت

هميشه پشت سرت بوده ام و حالا هم

دويده ام همه دشت پا به پاي سرت

چهل صباح اسير تو بوده ام نه يزيد

منم هميشه گرفتار جلوه هاي سرت

اگر چه خطبه من لحن حيدري دارد

رجز نخوانده ام الا به إتكاي سرت

اگر چه قصه گودال و شام كشته مرا

ولي نمي رسد اين ها به ماجراي سرت

سياه، چهرۀ خورشيد و تيره ملك خداست

سياه، چهرۀ خورشيد و تيره ملك خداست

چه روي داده مگر روز محشر كبراست؟

چه روي داده كه قرآن فتاده در يم خون؟

چه روي داده كه خورشيد نوك ني پيداست؟

چه روي داده كه خلق و خدا عزا دارند؟

چه روي داده كه ملك وجود، غرق عزاست؟

چه روي داده كه بينم ز خونِ خون خدا

خضاب، موي رسول است و گيسوي زهراست؟

چه روي داده كه يك نيم‌روز از دم تيغ

به يك منا سر هفتاد و دو ذبيح، جداست؟

نگه كنيد خدا را كه روي هر سنگي

نوشته با خط خون: روز، روز عاشوراست

نگه كنيد كه خون خدا بود جاري

ز حنجري كه پر از بوسۀ رسول‌خداست

نگه كنيد به قرآن سينۀ احمد

كه آيه‌آيه ز شمشير و تيغ و تير جفاست

ميان قلزم خون سينه‌اي شده پامال

كه نقطه‌نقطه بر آن جاي نيزۀ اعداست

سري كه از سر ني چشم دوخته به حرم

سر مقدس خونين سيدالشهداست

كنار علقمه با خون، به دست و مشك و علم

نوشته: اين بدن پاره‌پارۀ سقاست

به زير كعب ني و تازيانه دختركي

به ديده اشك و به لب‌هاش بانگ يا ابتاست

گلوگرفته، نفس خسته، زير لب گويد

عمو كجاست؟ برادركجاست؟ عمه كجاست؟

به ياد خون گلوي حسين تا صف حشر

نه كربلا كه جهان وجود، كرب‌وبلاست

روان به خيمه شده ذوالجناح بي‌صاحب

صداي شيهۀ او واحسين و واويلاست

نه تا قيام قيامت، پس از قيامت هم

هميشه پرچم خونين كربلا برپاست

چهارده صده، «ميثم!» گذشته است و هنوز

شرار دامن طفل حسين در دل ماست

كمتر بزن سر، اي سينه بر دل

كمتر بزن سر، اي سينه بر دل

من با حسينم ، منزل به منزل

پيوسته بودم چون موج و ساحل

آن دم بريدم من از حسين دل

كآمد به مقتل شمر سيه دل

شد شام تاريك صبح سپيدم

شور قيامت بي پرده ديدم

ناگه صداي پايي شنيدم

او مي دويد و من مي دويدم

او رو به مقتل من رو به قاتل

بار سفر چون از خيمه بستم

من خانه بر دوش من دل به دستم

بغض گلو را آخر شكستم

او مي نشست و من مي نشستم

او روي سينه من در مقابل

چون شب سيه شد صبح سپيدم

در خاك و خون بود عشق و اميدم

خون گريه كردم از آنچه ديدم

او مي كشيد و من مي كشيدم

او خنجر از كين، من ناله از دل

من كز صبوري شور آفريدم

جام بلا را با جان خريدم

پيراهن صبر بر تن دريدم

او مي بريد و من مي بريدم

او از حسين سر من از حسين دل

كوفيان! من پسر فاطمه؛ مصباح هدايم

كوفيان! من پسر فاطمه؛ مصباح هدايم

پسر خون خدا، خون خدا، خون خدايم

گُهر بحر نبوت، ثمر نخل ولايت

سومين حجت و پنجم نفر از آل كسايم

روح ريحان نبي، نجل علي يوسف زهرا

پاي تا سر همه قرآن رسول دو سرايم

شرر قهر خدا سر زند از آتش خشمم

رحمت واسعه ي حق، نفس روح فزايم

خلق ناگشته جهان، دور سرم گشته شهادت

خوانده اند از شب ميلاد، امام شهدايم

صاحب سِرّ هو الحق و هو الحي و هو الهو

عبدم و آينه ي غيب خداوند نمايم

كعبه و حجر و حطيم و حرم و ذكر و طوافم

نيت و ركن و مقام و حجر و سعي و صفايم

بوده هر روز، نبي زائر اعضاي وجودم

بر سراپاي، زده بوسه به هر صبح و مسايم

چه سراسر بگذاريد به خاك قدمم رو

چه بِبُرّيد در اين دشت بلا سر ز قفايم

به لب آب، لب تشنه بِبُرّيد سرم را

كه به خون، زنگ ز آيينه ي قرآن بزدايم

دهه اول محرم

ورود به محرم

بسم رب الفاطمه آغاز كردم گريه را

بسم رب الفاطمه آغاز كردم گريه را

از گلوي بغض هايم باز كردم گريه را

مثل يك مادر كه فرزندش ز دستش مي رود

اقتدا كردم به او ابراز كردم گريه را

اين سياهي هاي هيئت چادر خاكي او است

با غم پنهاني اش همراز كردم گريه را

تا كه از ذكر غريب مادر افتادم ز پا

با نگاه او پر پرواز كردم گريه را

سايه اي را بر سرم حس مي كنم در روضه ها

در پناه فاطمه آغاز كردم گريه را

گفته اند , اذن دخول ماه غم يا فاطمه است

روزي اشك محرم هاي ما با فاطمه است

شال غم بر روي دوشم پيرهن مشكي به تن

آرزو دارم شود اين جامه بر جسمم كفن

محتشم دم مي دهد باز اين چه شور و ماتم است

گويي آويزان شده از عرش كهنه پيرهن

تا كه از خانه به قصد روضه بيرون مي زنم

حيدر كرار مي آيد به استقبال من

فاطمه پايين مجلس مينشيند پيش در

مي نشاند صدر مجلس گريه كن ها را حسن

خواهرش برسينه مي كوبد برادر كاش كاش

وقت بوسه از رگت ميرفت جانم از بدن

آنقدر پاي تنت بر سينه و بر سر زدم

پيش چشمم پرپرت كردند و من پرپر زدم

آمد محرّم نبض عالم ايستاده

آمد محرّم نبض عالم ايستاده

از حركتش حتّي زمين هم ايستاده

ما پيرو دستور «فابك للحسين» يم

بر آفتاب ديده شبنم ايستاده

وقتي كه پا در اين حسينيّه نهادم

بر تو سلام از دور دادم ايستاده

جارو كش فرش عزايت جبرئيل است

فرشي كه رويش عرش اعظم ايستاده

دم : «يا حسين» و بازدم : «جانم حسين» است

نامت ميان نوحه و دم ايستاده

پيش خدا روز قيامت سربلند است

هر كس كه پاي تو مصمّم ايستاده

بايد يزيدي هاي اين امّت بدانند !

كه شيعه در خط مقدّم ايستاده

وَ الله كه از هر عذابي در امان است

سينه زني كه زير پرچم ايستاده

از بس «أنا العطشان» تو خورده به گوشش

از جوشش خود چاه زمزم ايستاده

ده روز ديگر خواهري در بين گودال

پهلوي جسم نامنظّم ايستاده

يازده ماه از خدا اين روزها را خواستم

يازده ماه از خدا اين روزها را خواستم

ديدۀ تر خواستم حال بكا را خواستم

اذن دق الباب اين خانه براي ما بس است

استجابت پيشكش فيض دعا را خواستم

يازده ما هست مي خواهم كه سلطاني كنم

پشت اين در ماندن و دست گدا را خواستم

قول دادم اين محرم معصيت كمتر كنم

همت توبه به درگاه خدا را خواستم

از علي موسي الرضا رزق لباس مشكيه

دستباف حضرت خيرالنسا را خواستم

هر محرم زير دين صلح آقاييم ما

يا امام مجتبي اشفع لنا را خواستم

كربلايي نيستم اما تو شاهد باش كه

هردعايي كردم اول كربلا را خواستم

شصت شب از صبح تا شب نوكري در روضه ها

طعنه خوردن،سوختن پاي شما را خواستم

گرچه ناقابلتر از اين حرف ها هستم ولي

يك زيارت اربعين پايين پا را خواستم

از نجف تا كربلا پاي پياده دست جمع

روضه خواندن بين اين صحن و سرا را خواستم

اهل عالم دارد از ره ماه ماتم ميرسد

هيئتي ها ياعلي! دارد محرم ميرسد..

عالم به ماتم تو حسينيۀ غم است

عالم به ماتم تو حسينيۀ غم است

يعني كه فصل سوك و عزا، فصل ماتم است

از عرش تابه فرش تمام فرشتگان

فرياد مي زنند كه ماه محّرم است

هفت آسمـان پُر است ز گرد عزاي تو

چشمـان مهر و ماه ز داغ تو پُر نم است

كعبه سياهپوش عزايت شد و هنوز

شور غمت به سينۀ پُر شور زمزم است

بعد از گذشت اين همه سال از شهادتت

گلزار دين هنوز ز خون تو خُـّرم است

تا با خبر شوند همه عالم از غمت

يادآور غم تو رسول مكّرم است

تا فيضي از فضيلت غم هاي تو برند

خلوت نشيـن سوك تو موسي و آدم است

هرجا به پاست محفل سوكت، به پيش چشم

تصوير كربلاي تو آنجا مجسّم است

از هر غمي كه بر دل ما خيمه مي زند

فرموده اند گريۀ بر تو مقّدم است

ازحُرمت غمت چه بگويم كه تا به حشر

زهرا سياهپــوش عزايت دمادم است

چون محتشم «وفائي »غمگين به گريه گفت

«باز اين شورش است كه در خلق عالم است»

آيد نواي زمزمه ، حَيِّ عَلَي الحسين

آيد نواي زمزمه ، حَيِّ عَلَي الحسين

بشنو صداي فاطمه ، حَيِّ عَلَي الحسين

همراه آل فاطمه ، آواي جبرئيل

با اضطراب و واهمه ، حَيِّ عَلَي الحسين

عالم گرفته نغمة ، قد قامت العزا

اين است نوحۀ همه ، حَيِّ عَلَي الحسين

از كاتبان وحيِ خدا تا پيمبران

گويند بي مقدمه ، حَيِّ عَلَي الحسين

اي اهل عالم اين نفس پاك مصطفاست

با ما كند مكالمه ، حَيِّ عَلَي الحسين

گويند در حسينية عرش ، خادمان

با بانوان خادمه ، حَيِّ عَلَي الحسين

اهل بهشت اهل زمين اهل آسمان

اين را كنند ترجمه ، حَيِّ عَلَي الحسين

پرچم ، علم ، كتيبه ، كُتل ، خيمه ، نوحه خوان

خوانند نوحه با همه ، حَيِّ عَلَي الحسين

زينب ، سكينه ، نجمه ، رقيه ، حرم ، رباب

ذكر زنان عالمه ، حَيِّ عَلَي الحسين

حنجر ، گلو ، عطش ، تَه گودال ، نالة

يك مادري مكرمه ، حَيِّ عَلَي الحسين

گهواره ، گوشواره ،عبا ، جامه ، مقنعه

با معجري به زمزمه ، حَيِّ عَلَي الحسين

حالا وحوش دشت و بيابان و كوهها

با هم كنند همهمه ، حَيِّ عَلَي الحسين

بايد كه پاس دور خيام حرم دهيم

همراه مير علقمه ، حَيِّ عَلَي الحسين

خون شهيد ، اشك اسير ، آه هر يتيم

خاك و پلاك و قمقمه ، حَيِّ عَلَي الحسين

خون مي چكد ز گرية صبح و مسا هنوز

بر زخمهاي جمجمه ، حَيِّ عَلَي الحسين

تا خيمه ها بپاست بگو ، وَرنه عمرها

آني رسد به خاتمه ، حَيِّ عَلَي الحسين

باز هم فصل عزاي تو شده يا مظلوم

باز هم فصل عزاي تو شده يا مظلوم

ديده خونبار براي تو شده يا مظلوم

هر چه خوبي شده خلق اي ز همه خوبترين

همه اش وقف عزاي تو شده يا مظلوم

آفريد آنچه خدا بهر تجلي تو بود

عشق حق خرج به پاي تو شده يا مظلوم

كربلا صاحب يك وسعت نا محدود است

همه جا صحن و سراي تو شده يا مظلوم

انبيا گريه كن بزم عزايت هستند

كه خدا نوحه سراي تو شده يا مظلوم

ارمني ، گبر ، يهودي ، ز تو حاجت گيرند

همه مشمول عطاي تو شده يا مظلوم

كيستي كه همه گلها ز غمت پژمردند

بلبلان نوحه سراي تو شده يا مظلوم

كيستي كه دل عشاق به نامت لرزد

اشكشان رمز بقاي تو شده يا مظلوم

ناله ها سر زد و فرزند شهيدي مي گفت :

پدرم آه ، فداي تو شده يا مظلوم

تو حسيني و ظهور پسرت نزديك است

فرج او به دعاي تو شده يا مظلوم

باز هنگامه ماتم شده اي شاه غريب

باز هنگامه ماتم شده اي شاه غريب

دل ديوانه پر از غم شده اي شاه غريب

چند روزي است كه راه نفس ام مي گيرد

نكند باز محرم شده اي شاه غريب

باز در عرش خدا مشكي ماتم زده اند

موسم بيرق و پرچم شده اي شاه غريب

كربلا گفتم و اوضاع دلم ريخت به هم

كربلا قبلۀ عالم شده اي شاه غريب

آه سقا چه كند با عطش اهل حرم

آب در خيمه تان كم شده اي شاه غريب

بابي انت و امي ...چه شده در گودال

كمر خواهرتان خم شده اي شاه غريب

خواهرت آمد و آن مرد تو را برگرداند...

آخر روضه چه مبهم شده اي شاه غريب

رفت و برگشت ولي كاش نمي ديد اصلا

چقدر از بدن ات كم شده اي شاه غريب

گفته بودند كه تو ذبح عظيمي اما

ذبح تو واقعا اعظم شده، اي شاه غريب...

رخصت دهيد شال محرم بياوريد

رخصت دهيد شال محرم بياوريد

پيراهن عزاي مرا هم بياوريد

با اشكتان جراحت او خوب مي شود

اي چشمهاي غم زده مرحم بياوريد

مادر رسيده است كمي كوچه وا كنيد

مادر رسيده گريه كند دم بياوريد

ما آمديم خوب و بد آقا سوا نكن

ما را كنار فاطمه در هم بيا وريد

يك نخ از آن عباي مبارك به ما بده

آقا عزا شروع شده پرچم بياوريد

اي ابرهاي تيره شب گريه هاي ماست

ما آمديم تا كه شما كم بياوريد

از اين به بعد نوبت ديوانگي ماست

باز اين چه شورش است به عالم بياوريد

غمهاي مادرت چقدر بي شماره است

امشب سلام ما سرِ دارالاماره است

هر كسي قطره بُوَد ذكر تو درياش كند

هر كسي قطره بُوَد ذكر تو درياش كند

هر كه سرمست تو شد مهر تو شيداش كند

گر گدايي كند عالم ز همين خانه بس است

هر گدا را كرم دست تو آقاش كند

هر مريضي به شفاخانۀ تو روي آرد

يك نگاه تو طبيبانه مداواش كند

چه نيازي است كه عيسي به زمين برگردد

مرده را ذكر اباالفضل تو احياش كند

روز محشر به خداوند قسم مادر تو

در پي گريه كن توست كه پيداش كند

هر كسي گريه كند بهر غم ات روز جزا

بركت اشك تو همسايۀ زهراش كند

باز هنگام محرم شده اي شاه غريب

پرچم ات را بده جبريل كه برپاش كند

جنت حضرت حق خود به خودش زيبا نيست

روضه هاي تو قرار است كه زيباش كند..

سـلام مـاه مُحـرّم، مُحـرّم آوردي

سـلام مـاه مُحـرّم، مُحـرّم آوردي

دوبـاره بويِ عـزا، بويِ ماتم آوردي

چه شورشي همه زانويِ غم بغل دارند

چـه رستخيزِ عظيمي فراهـم آوردي

دوباره هيـأت و خيمه، كتيبه و پـرچم

بـراي گريـه بساطي فـراهم آوردي

به رويِ شانۀ تو كوله باري از اشك است

بـراي زخـمِ تنـش باز مَرهم آوردي

دوازده نـفسِ آهِ محتشم بـس نيست؟

كـه قـابِ مقتلِ سُـرخِ مُـقرّم آوردي

ز هر طرف به تنش ابـرِ زخـم مي بارد

يكي به شِـمر بگويـد كه دست بـردارد

سـلام مـاه مـحرّم چـه محشري داري

بـه سيـنه بُغضِ گلوگيـرِ مـادري داري

بـيـا و نـوحـۀ حَيَّ علي العزا بردار

كـه حُزنِ دلشكـن و گريه آوري داري

لـهـوفِ سينۀ خـود را ورق بزن آخر

چـقدر غربـتِ نـا گفته از سَـري داري

چقدر روضۀ مكشوف از گلوئي خشـك

براي لـطمـه زدن هـاي خواهري داري

چـقدر قـصۀ آتـش گـرفته، آشـفـته

ز وضعِ دامـن و گيـسويِ دخـتـري داري

در اوجِ نـيـزه نـسيـمِ حـضـور مي آيد

شـبِ بهـشت بـه خـوابِ تـنـور مي آيد

سـلام مـاه مـحرّم ربـاب آمـده است

سه شعبـۀ سفرِ قَـحطِ آب آمـده است

چقـدر هجمۀ شمشيرهاي بـي احساس

چقدر نيـزۀ پـا در ركاب آمـده است

بـراي غارتِ خيـمه سپاهي از خـورجين

براي سـنگ پـران ها نقـاب آمـده است

ببين چـه خُرد شـده زيـر نعلِ مركب ها

بـراي مانـدنِ در آفـتـاب آمـده است

چقـدر كعـبِ ني و تـازيـانـه و زنـجير

بـراي زيـنـتِ بـزمِ شـراب آمـده است

مرا بـه شام غـروبِ ستاره خواهـد كُشت

حراجِ روسـري و گوشواره خواهـد كُشت

بـراي آخـرِ شـعـرم گـريـز آوردم

شـراره هـاي غـمِ گريـه خيـز آوردم

بـه ايـن بضاعـتِ مُّزْجَاهٍ در بـساطم آه

هـر آنـچـه بـود حسينِ عزيز آوردم

بـبـخش تـا حـرمِ شعـر قـدِ اكبر را

اگـر مـيـان عـبـا ريـز، ريـز آوردم

اگـر بـراي گلـوي تو بـود خَنجر كُنـد

بـبخـش نـيـزه و شمشيرِ تـيـز آوردم

خـراب از چه نشد بيـتِ شـعرِ مـن وقتي

كـنـارِ اسـمِ رقيـه كـنـيـز آوردم

باز شوري به دل خلق خدا افتاده

باز شوري به دل خلق خدا افتاده

گذر دل ز ره عشق و وفا افتاده

سينه ها در تپش و ديده پر از نم نم اشك

اين چه سوگي است كه حق هم به عزا افتاده

اين چه ذبحي است كه مقبول حرم افتاده

اين چه حاجي است كه راهش به منا افتاده

اين حسين است كه سر سلسله ي عشاق است

كشتي عشق ، كه در جام بلا افتاده

تا شود نخله ي توحيد ز خون پاينده

قرعه اين بار به مصباح هدي افتاده

حفظ اهداف حسيني قدم اول شد

هر دلي را هوس كرب و بلا افتاده

چيست اين اشك رسايي كه به سوگش ريزد

حربه اي كه به پر اهل ولا افتاده

روضه و هيئت او مكتب انسان سازي است

هر كه پنداشته جز اين به خطا افتاده

ما كه هستيم كه بر خون خدا گريه كنيم

حضرت فاطمه در شور و نوا افتاده

روز ازل كه نقشه عالم درست شد

روز ازل كه نقشه عالم درست شد

با اذن مادرت گِل آدم درست شد

نامت نشست بر لب زهرا و گريه كرد

آهي كشيد فاطمه و غم درست شد

آبي نبود، خاك نبود و فلك نبود

با اشك چشم اوست كه زمزم درست شد

تصويب شد براي تو بايد كه گريه كرد

از آن به بعد ماه محرم درست شد

پيراهني كه دوخت براي تو مادرت

ته مانده اش براي تو پرچم درست شد

دنيا هنوز كاملِ كامل نبود كه

با ساختِ حريم تو كم كم درست شد

با نام روضه روي زمين هم بهشت شد

جايي براي گريۀ ما هم درست شد

مقتل نبود و جزوه نبود و خداي خواست

تا كه كتاب ابن مقرم درست شد

بي تو جهان نداشت بها و بها گرفت

دنيايِ با حسين، منظم درست شد

بعد از گذشت چند صباحي زداغ تو

بازين چه شورش است و چه ماتم درست شد

زيباتر از عزاي محرم نديده ام

زيباتر از عزاي محرم نديده ام

شكر خدا دوباره به هيئت رسيده ام

اوج سعادت است كه در روضه شما

من هم كنار مادر قامت خميده ام

روز ازل كه فرصت يك انتخاب بود

شكر خدا كه بزم تو را برگزيده ام

شيريني تمام جهان را زدم كنار

از آن زمان كه طعم غمت را چشيده ام

تحويل سال ماست حلول محرمت

از اين جهت لباس جديدي خريده ام

شكر خدا ز خواب غم انگيز ماه ها

من با صداي طبل محرم پريده ام

با ياد كربلاي تو از پرچم سياه

هر وقت دل شكسته شدم بوسه چيده ام

از هر كجا كه مجلس روضه به پا شده

باز اين چه شورش است و چه ماتم شنيده ام

با ياد آن سه ساله كه پايش رمق نداشت

دنبال دسته هاي عزايت دويده ام

امشب دوباره سينه زنان را صدا كنيد

من روضه خوان پادشه سر بريده ام

داغت اگر نبود دو عالم نداشتيم

داغت اگر نبود دو عالم نداشتيم

چيزى نداشتيم اگر اين غم نداشتيم

امشب براى مادرمان هم دعا كنيم

بى‌شير او دو چشمه ى زمزم نداشتيم

امسال هم لباس عزا را گرفت و گفت

ما دلخوشى به غير محرم نداشتيم

هر كس كه گريه كرد مسيحاى عشق شد

عيسى نفس به روضه تان كم نداشتيم

ما را بگو كدام شب از گريه جان دهيم

ما غير اشك خويش كه مرهم نداشتيم

ما را صدا زدند كه اينجا به سر زنيم

زهرا نبود حلقه ى ماتم نداشتيم

مسلم بن عقيل

كوفه لبريز بلا گشته ميا كوفه حسين

كوفه لبريز بلا گشته ميا كوفه حسين

قسمتم سنگ جفا گشته ميا كوفه حسين

كوفه اي كه پدرت حاكم آن بود قديم

عاري شرم و حيا گشته ميا كوفه حسين

آنهمه وعده وعيدي كه به ما ميدادند

به روي آب بنا گشته ميا كوفه حسين

بي كسي دربه دري با دو پسر نيمه ي شب

به خدا قسمت ما گشته ميا كوفه حسين

نگران گلوي طفل توام چون اينجا

مملو از حرمله ها گشته ميا كوفه حسين

گرگها منتظر يوسف زهرا هستند

فتنه اي سخت به پا گشته ميا كوفه حسين

خواب ديدم دهم ماه محرم آقا

سرت از پشت جدا گشته ميا كوفه حسين

كاش مي شد كسي سفيد كند

كاش مي شد كسي سفيد كند

پيش ارباب روي مسلم را

ببرد سوي او پيام مرا

بخرد آبروي مسلم را..

ببرد سويش اين خبر را كه

كوفه در سر خيال ها دارد

سر بازار نيزه سازيشان

آه خيلي برو بيا دارد..

كوفياني كه دعوتت كردند

در به روي سفير تو بستند

كوچه گرديست كار من اما..

همه در خانه هاي خود هستند..

كاش بودي نگاه ميكردي..

لبم از تشنگي ترك برداشت..

هردري را زدم جواب شدم..

مسلمت حال و روز مضطر داشت..

كاش بودي نگاه ميكردي

زير اين ماه راه ميرفتم

كوچه در كوچه بغض ميكردم

گاه و بيگاه راه ميرفتم..

كاش بودي نگاه ميكردي

سهمم از كوفيان خيانت شد

از من بي پناه با سنگ و..

آتش و طعنه ها ضيافت شد..

سر دارالعماره ام اما..

فكر خود نيستم به فكر توام

غصه ي غربت تو را دارم..

زار و لبريز غم به فكر توام..

كاش مي شد كه از همين حالا

زينب و دختر تو برگردد

قبل ازينكه اسيرشان بكنند

سوره كوثر تو برگردد

اين جماعت به دست هاي اسير

پيش مردم طناب ميبندند

مشك ها را بگو كه پر بكنند

كه به روي تو آب ميبندند

تيرها را سه شعبه ميسازند..

تاكه بهتر سوي هدف بزنند

رسمشان است وقت صيد شكار

رقص شادي كنند كف بزنند

يوسف كربلا در اين فكرم

رحم بر پاره پيرهن نكنند..

لال گردد زبان من آقا

پيش زينب تو را كفن نكنند

پيك مجروح تو شرمنده ات آقا شده است

پيك مجروح تو شرمنده ات آقا شده است

يار آواره ات اي يار چه تنها شده است

عرق شرم منو اشك دو چشمان من است

اگر اين شهر شبيه شب دريا شده است

تا كه خاكي نشده معجر زينب برگرد

كه براي حرمت كوفه محيا شده است

كوچه هايش چقدر مثل مدينه تنگ است

واي هر كوچه پر از روضه ي زهرا شده است

خبرت امده و دست به كارند همه

شهر ازين شده بازار چه غوغا شده است

سنگ ها دست به دست از همه جا جمع شده

پاي خاكستر و اتش همه جا وا شده است

شيرخواران پس از اين خواب ندارند كه با

تير چون نيزه خود حرمله پيدا شده است

از همان روز كه ديدند چه دارد با خود

حرف شش ماهه زدن بر نوك ني ها شده است

من از آن كعب ني و هلهله ها فهميدم

كه از امروز سر طفل تو دعوا شده است

گوشواره ،گل سر، چار قد و گهواره

رسم سوغاتي نامردم اينجا شده است

گرمي مجلس نامحرم بي پرواش

خنده بر بي كسي دختر نو پا شده است

هيزم آورده بريزد به تنورش خولي

در تنوري كه به اميد تو برپا شده است

آه برگرد كه در بين حرامي هايش

سند سوختن دخترت امضا شده است

من مث نامه ي سربسته شدم

من مث نامه ي سربسته شدم

مثل يك دل، دل بشكسته شدم

در زدم تو خونشون رام ندادن

انقدر قدم زدم خسته شدم

بالاي بام مي زنم صدات حسين

كاش باشم منم تو كربلات حسين

دو تا قربوني آوردم با خودم

بچه هام فداي بچه هات حسين

عوض حنجر تو من چي بدم

نذر انگشتر تو من چي بدم

اگه بچه هاتو بازار بيارن

جواب مادر تو من چي بدم

كوفه لحظه لحظه تغيير مي كنه

مهمون و از زندگيش سير مي كنه

خيلي از موهام سفيد شد اين روزا

نگروني آدم و پير مي كنه

بعد از اين ديگه منو سفير نكن

دختراتو توي كوفه پير نكن

حالا كه مي خواي بياي، بيا ولي

زن و بچه تو ديگه اسير نكن

واسه تو شب تا سحر در مي زنم

وا نكردن در ديگر مي زنم

دارم از دل نگرونى مي ميرم

خودم و اين در و اون در مي زنم

نيا گفتنم برا دخترته

گريه هام براى انگشترته

با سر شكسته سربسته مي گم

اونكه دارى مياريش خواهرته

چه جورى به فكر جونت نباشم

يا كه گريون جوونت نباشم

همه آماده كشتن تواند

چه جورى دل نگرونت نباشم

كوفه با حرمله بيعت مي كنه

برا كشتن تو نيت مي كنه

كوچه هاى تنگى كه اين جا داره

خيلي زينب و اذيت مي كنه

اينجا هزار حرمله در انتظار توست

اينجا هزار حرمله در انتظار توست

آقا براي آمدنت كم شتاب كن

رحمي به روز من نه به روز رقيه كن

فكري به حال من نه به حال رباب كن

رحمي نمي كنند عزيزم به هيچ كس

حتي به تشنه اي كه فقط شير خواره است

در كوفه اي كه وعده ي سوغات مردمش

تنها براي دختركان گوشواره است

اينجا نيا كه آخر سر چشم مي زنند

اين چشم ها به قامت آب آورت حسين

اين دستها كه ديده ام از كينه مي برند

انگشت را به خاطر انگشترت حسين

برگرد جان من كه نبيني ز بام ها

آتش كشيده اند سر و دست و شانه را

يا از فراز نيزه نبيني كه مي زنند

بر پيكر سه ساله ي تو تازيانه را

مي ترسم از دمي كه بيايند دختران

با گونه هاي زخمي و نيلوفري،ميا

اين شهر بي حياست به جان سكينه ات

مي ترسم از حرامي و بي معجري ميا

دهانم خشك و جسمم غرق خون و ديده دريايي

دهانم خشك و جسمم غرق خون و ديده دريايي

عجـب كـردند اهـل كوفـه از مهمان پذيرايي

همان‌هايي كه در اين شهر گرداندند رو از من

فـراز بام‌هــا در چشمشـان گشتـم تمـاشايي

سـرم را بـرد قاتـل هديـه از بهــر عبيــدالله

تنـم در كوچه‌هــا گرديـده گـرم راه‌پيمايـي

به جسم تا كه ممكن بود آمد زخم روي زخم

نبــودي كوفيــان را بيشتــر از ايـن توانـايي

رسيـده ضربه‌هــا بـر سينـه و پهلـو و بازويم

بيا بنگر كه مسلم پـاي تـا سر گشتـه زهرايي

از آن ترسم كه چـون‌آيـي نبينم ماه رويت را

ز بس از چشـم گريانـم عطش بگرفته بينايي

اگر چه رنگ خون زيباست بر روي شهيد اما

تماشا كن كه روي من به خون بخشيده زيبايي

تمـام شب كنـار كوچه‌هـا تنهـا تو را ديدم

خـدا دانـد نكـردم لحظـه‌اي احساس تنهايي

بيـا نامـردي و پستـي اهـل كوفــه را بنگـر

كه بهر كشتن يك تن كند شهري صف‌آرايي

سزد «ميثم» به ياد كام عطشان و لب خشكم

كند تا جان به تن دارد به اشكِ ديده، سقّايي

به نام حضرت مسلم ثنا كنم آغاز

به نام حضرت مسلم ثنا كنم آغاز

كه سيدالشهداء راست اوّلين سرباز

بخاك تربت او سجده مي برم به نماز

حريم اوست مرا قبله گاه راز و نياز

عقيده ام بجز اين نيست در مسير ولا

چه خاك تُربت مسلم چه خاك كرب و بلا

كسي كه بود سراپا حقيقت ايمان

كسي كه گشت زخونش مرّوج قرآن

كسي كه دست زجان شست در ره جانان

كسي كه زائر قبرش بُود امام زمان

كسي كه پيشتر از موسم ولادت او

گريست چشم نبي، در غم شهادت او

فداي حق شده و بعد از هزار و سيصد سال

هنوز زندگيش را بود شكوه و جلال

رسد، نداي رسايش به گوش در همه حال

كه اي تمام خلايق به قادر متعال

زجان گذشتن ما خاندان سعادت ماست

بناي ما همه در سايه، شهادت ماست

به منطقي كه بسي جاودانه خواهد بود

لبان شسته به خون را زهم چو غنچه گشود

به خون پاك شهيدان عشق خواند درود

بخلق كور و كر كوفه اينچنين فرمود:

كه اي به ملك خدا بر ستمگران بنده

بشر ز ننگ شما تا ابد سرافكنده

شما كه بهر بدن جان خويش را كشتيد

بپاس كافر، ايمان خويش را كشتيد

به حفظ ظالم، وجدان خويش را كشتيد

به حكم دشمن، مهمان خويش را كشتيد

شما كه عهد خدا و رسول بگسستيد

شما كه دل به يزيد شراب خور بستيد

به آن نمازگزارِ به سجده گشته شهيد

به آتشين سخنان ابوذرِ تبعيد

بخون زندۀ عمّار كُشتۀ توحيد

امام من كه بود مظهر خداي مجيد

پيام داده كه تسليم دست خصم مشو

فراز دار برو، زير بار ظلم مَرو

به آيه آيۀ قرآن به مصطفي سوگند

به جان پاك پيمبر به مرتضي سوگند

به اشك ديدۀ زهرا به مجتبي سوگند

بخون پاك شهيدان كربلا سوگند

كه اين شعار شهيدان راه ايمان است

سكوت پيش ستمگر خلاف قرآن است

شما كه جمله به حبل خداي چنگ زديد

چرا به دامن خود لكّه هاي ننگ زديد

چرا به پيكر مهمان خويش سنگ زديد

ز خون به چهره‌اش از ضرب سنگ رنگ زديد

زنانتان به پذيرائيم چو برخيزند

بجاي گل همه آتش به فرق من ريزند

به كوفه اي كه شما غرق ذّلتيد در آن

به كوفه‌اي كه در آن از شرف نمانده نشان

به كوفه اي كه كند كفر جلوۀ ايمان

به كوفه اي كه بود گرگ را لباس شبان

نفس كشيدن در خاك آن سيه روزي است

براي مردم آزاده مرگ، پيروزي است

نسيم آورد از شهر مكّه بوي حسين

فراز بامم و چشمم بُود به سوي حسين

كه وقت مرگ ببينم رخ نكوي حسين

نگاه داشته ام جان در آرزوي حسين

عزيز فاطمه از درآ، به ديدۀ من

تا بپاي تو اُفتد سر بُريده من

نوشته بودمت اي آفتاب برج كمال

كه كوفيان همه كردند از من استقبال

ولي تمام شكستند عهد خود به جِدال

جدا شدند ز من از طريق كفر و ظلال

خدا گواست كه ديشب زني پناهم داد

چو ديد خانه ندارم به خانه راهم داد

چه اشكها كه به ياد تو ريختم ديشب

چه رازها كه عيان با تو داشتم بر لب

به سوي كوفه ميا اي بزرگ آيت ربّ

كه خون چكد به عزايت ز ديدۀ زينب

ميا به كوفه كه اين قوم بي خبر ز خدا

به پيش چشم عزيزان سرت كنند جدا

به پاي كاخ ستم فوج فوج عدوانش

يكي بگفت: شكستيم عهد و پيمانش

يكي بگفت: مبادا كنند قربانش

يكي بگفت: كه شايد برند زندانش

بگوش بود در آنجا ز هر دري سخني

كه شد ز بام سرازير نازنين بدني

نديده ديده خدايا كه ناز بين مهمان

سرش به بام و تنش در محلّ قصّابان

دو ماه پاره او در ميانۀ زندان

عزا گرفته نهاني ز چشم زندانبان

ستاره ريخته «ميثم» ز آسمان بَصَر

بياد آن پدر و اشك چشم آن دو پسر

اي مرد اي كه روي به اين سو نهاده اي

اي مرد اي كه روي به اين سو نهاده اي

بگذر چرا به خانه من تكيه داده اي؟

كردي بهانه تشنگي و آب خواستي

نوشيدي آب و باز هم اين جا ستاده اي

وحشت زده است شهر و گواه است حال تو

كه آزاده اي و در كف دشمن فتاده اي

مردان كوفه را همه از بيعت يزيد

تيغي به دست هست و به گردن قلاده اي

يا خانه را نداني و گم كرده اي تو راه؟

يا بس كه راه رفته اي از پا فتاده اي؟

فرمود طوعه را كه منم نايب حسين

من مسلمم كه بر رخ من در گشاده اي

سرگشته ام از آن كه مرا نيست خانمان

و آن را كه خانه نيست ندارد اراده اي

او را شناخت و آن شب پناه داد

زن بود و داشت مردمي فوق العاده اي

فردا دريغ پيكر او پاره پاره شد

از تيغ هر سواره اي و هر پياده اي

اي مسلم اي بزرگ مسلم تو را سلام

اي گل كه زينت در دارالشهاده اي

تو اولين سفير حسيني كه حمزه وار

تا پاي جان به راه عقيدت ستاده اي

در زير تيغ قاتل و بالاي كاخ ظلم

اول سلام را تو به آن كعبه داده اي

غير از اراده تو نبود اين كه لب گشود

در وصف تو "مويد" ما بي اراده اي

برگرد اي حبيب كه كوفه است پر فريب

برگرد اي حبيب كه كوفه است پر فريب

با يك تَشَر ز خصم گذارد تو را غريب

اينجا كسي به فكر تو و زينبِ تو نيست

گيسو شود سپيد و محاسن شود خضيب

ديروز يكصدا همگي از تو دم زدند

امروز يك سراغ نگيرند از حبيب

راحت ز عهد و بيعت خود دست مي كشند

گفتارشان عجيب و رفتارشان عجيب

تكذيب مي كنند علي را به راحتي

با واژه هاي ناب وَ اَلفاظ دلفريب

بازار گرم نيزه فروشان دهد پيام

شش ماهه هم ، نمانَد از اين وضع بي نصيب

زنهايشان سفارش سوغات مي دهند

مردانشان به غارت خلخال بي رقيب

با دختران بگو كه نبندند،زينتي

اينجا امان ، گمان نكند دختر نجيب

اينجا سخن ز حفظ حجاب و عفاف نيست

اطرافشان پر است ز چشمان نا نجيب

دعوت به جاي سفره به گودال مي كنند

حِس مي كنم ز مقتل خود بوي عطر سيب

از روي بام دارالاماره دهم سلام

ياد تو يابن فاطمه از دل بَرَد شكيب

گفتم بيا به كوفه ، ميا كوفه يا حسين

كُشته به دِشنه مي شوي و تشنه عنقريب

منم مسلم كه اربابم حسين است

منم مسلم كه اربابم حسين است

قرار قلب بي تابم حسين است

خوشم در راه حق عطشان بميرم

چه بيم از تشنگي آبم حسين است

گروهي سيف آل هاشمم خواند

گل اسماء و القابم حسين است

سرم در پيش ظالم خم نگردد

بلي استاد آدابم حسين است

صفاي هر گلي چندين صباح است

گُل تا حشر شادابم حسين است

بيا بر چشمم اي خواب شهادت

بخوان ، لالائي خوابم حسين است

نديدم بينتان گوهر شناسي

به او گويم ، دُر نابم حسين است

تو باش اي آفتاب كوفه شاهد

كه خورشيد جهان تابم حسين است

قسم بر كعبه و ميقات و زمزم

نماز و مُهر محرابم حسين است

حسين را يافتم در كشور دل

در آن كشور خدا يابم حسين است

پيامم بر عبيدالله اين است

رئيس كل احبابم حسين است

بزن جلاد خائن گردنم را

به شهر جذبه جذابم حسين است

ز حزب و فرقه من خيري نديدم

قوام قوم و احزابم حسين است

باور نمي كردم گذرها را ببندند

باور نمي كردم گذرها را ببندند

من را كه مي بينند درها را ببندند

خورشيد بودم زير نور ماه رفتم

جان خودت تا صبح خيلي راه رفتم

در شهر كوفه كوچه گردي كم نكردم

اين چند شب يك خواب راحت هم نكردم

من شير بودم كوفه در زنجيرم انداخت

اين كوچه هاي تنگ آخر گيرم انداخت

امروز جان دادم اگر جانت سلامت

دندان من افتاد دندانت سلامت

حالا كه مي آيي كفن بردار حتما

اي يوسف من پيرهن بردار حتما

حالا كه مي آيي ستاره كم بياور

با دخترانت گوشواره كم بياور

حيرانم اما هيچكس حيران من نيست

باور كن اينجايي كه ديدم جاي زن نيست

اينجا براي خيزران لب را نياري

آقا خدا ناكرده زينب را نياري

اصلا ببين گل ها توان خار دارند؟

پرده نشينان طاقت بازار دارند؟

من راضي ام انگشتر من را بگيرند

وقت كنيزي دختر من را بگيرند

اينجا براي نعل پا دارند آنقدر

كنج تنور خانه جا دارند آنقدر

مهر و وفا كه نه جفا دارند، اما

اينجا كفن نه بوريا دارند اما

بايد مسير تو چرا اينجا بيفتد

حيف از سر تو نيست زير پا بيفتد

مسلم كه از حسين سلام مكرّرش

مسلم كه از حسين سلام مكرّرش

بايد كه خواند حضرت عبّاس ديگرش

فرموده مدح و منقبتش را به افتخار

ثاراللّهي كه بوده نبي مدح گسترش

ايثار و عزم و غيرت و آزادي و شرف

تعظيم مي كنند همه در برابرش

حيرت برند اهل فضيلت به رتبه اش

زانو زنند اهل كرامت به محضرش

مبهوت گشته آدميان و فرشتگان

از عزّتي كه كرده عطا حيّ داورش

نايب مناب يوسف زهرا كه عرشيان

حسرت برند بر شرف خادم درش

اوّل شهيد هاشميان كز جلال و قدر

در شهر كوفه مهدي زهراست زائرش

از سنگ كمتر است به پيش قدوم او

گيرم به خاك ره بفشانند گوهرش

عشق حسين شيرۀ جان گشت در بدن

از لحظه اي كه شير به او داد مادرش

هم خود فدايي ره فرزند فاطمه

هم شد شهيد پنج پسر سه برادرش

تقديم كرد پنج پسر در طريق دوست

حتّي به همره اُسرا رفت دخترش

تعريف كرد و داد خبر از شهادتش

با ديدن عقيل همانا پيمبرش

اين است آن شهيد كه در ياري حسين

تا روز محشر مسجد كوفه است سنگرش

بالاي دار رفت و همه سربدارها

گلبوسه مي زنند به قبر مطهّرش

ورود كاروان به كربلا

يك قافله دل آمد از راه

يك قافله دل آمد از راه

كه زينت باغ بهشت است

يك قافله كه فرش راهش

بال و پر حور و فرشته است

پيچيده عطر و بوي اسپند

اين كار ، كار جبرئيل است

اين جا بساط عشق برپاست

اين جا ديار جبرئيل است

اين كاروان آورده با خود

يك كهكشان خورشيد با ماه

دنيا به چشم خود نديده

مانند اين ها را به والله

كوري چشم هر حسودي

هر يك شبيه آفتابند

كوچك ترين ها هم بزرگند

اين ها همه عالي جنابند

بر آسمان شانه ي ماه

عكس ستاره خوب پيداست

اين دختر ناز و سه ساله

حوريه است و مثل زهراست

هنگام بازي ، دست عبّاس

در دست او قلاب مي شد

با هر «عمو جان» رقيّه

هي در دلش قند آب مي شد

چندين قدم هم آن طرف تر

يك بانوي حيدر شمائل

از شش جهت تحت نظارت

دارد مي آيد بين محمل

خورشيد ، رويش را نديده

از بس كه اين زن با حجاب است

شكرخدا پاي علمدار

اين جا براي او ركاب است

وقتي كه زينب شد پياده

غم هاي او بي انتها شد

تا خيمه را عباس علم كرد

كرب و بلا ، كرب و بلا شد

بوي جدايي را شنيده

اين غصّه را باور ندارد

يك لحظه هم حتّي عقيله

چشم از حسينش برندارد

رو كرد آقا سمت زينب

پرسيد از چه بي قراري ؟!

خواهر! خيالت تخت باشد

غصّه نخور ! عبّاس داري

رو كرد آقا سمت عبّاس

گفت: اي پناه خانواده

با احتياط از بين محمل

دوشيزگان را كن پياده

خيلي مراقب باش عبّاس

نگذار طوفان پا بگيرد

اي نور چشم من ! مبادا

خاري به چادرها بگيرد

خيلي مراقب باش عبّاس

اين ها عزيزان خدايند

بر چشم هاي هرزه لعنت

اين ها كنيزان خدايند

حتماً سفارش كن به زن ها

حرزي به دخترها ببندند

چندين گره را قرص و محكم

در زير معجرها ببندند

سايه ات تا روز محشر بر سر من مستدام..

سايه ات تا روز محشر بر سر من مستدام..

بهجة قلبي عليك دائما مني السلام..

قرص قرص است از كنارت بودنم ديگر دلم..

تكيه گاه شانه هاي خسته ام در هر مقام..

پابه پايت آمدم يك عمر همدل همنفس

پابه پايت آمدم هرجاكه رفتي گام گام

باتو اين پنجاه سال احساس عزت داشتم..

با تو در محمل نشستم در كمال احترام

با تو تا اينجا رسيدم بي غم و بي دردسر

با تو ميگويند از امنيتِ من خاص و عام..

اسم اينجا را كه گفتي سينه ام آتش گرفت

شعله ور شد خاطرم از غصه هاي ناتمام..

نخل مي بينم؟!و يا اينكه سپاه آورده اند..

سرنوشت ما چه خواهد شد اخا ماذا الختام؟

با تو دارم سايۀ سر با ابالفضلت ركاب

بي تو واي از ناقۀ بي محمل و اشك مدام..

با تو دور خيمۀ اهل حرم آرامش است..

بي تو واي از آتش افتاده بر جان خيام..

با تو هرصبح آفتاب اول سلامم ميكند

بي تو زينب ميرود بي پوشيه بازار شام..

با علي اكبر عصاي دست پيري داشتم

بي علي اكبر من و باران سنگ از روي بام

با تو دست هيچكس حتي به سمت من نرفت..

بي تو ما را مي برند اشرار تا بزم حرام..

گلهاي اهل بيت به گلزار مي رسند

گلهاي اهل بيت به گلزار مي رسند

موعوديان به موعد ديدار مي رسند

اينجا زمان وصل چه نزديك حس شود

دلدادگان وصل به دلدار مي رسند

اين حاجيان كه نيمه شب از كعبه آمدند

آخر همه به كوچه و بازار مي رسند

اين كاروان به قافله سالاريِ حسين

دارند با امير و علمدار مي رسند

گاهي دم از شريعه و گودال مي زنند

گاهي به تلّ خاكي و هموار مي رسند

ناگاه با برادر خود گفت خواهري:

اين نخل ها به ديدۀ من تار مي رسند

اين باغهاي كوفه چرا نيزه داده اند

اين ميوه ها چه زود سرِ بار مي رسند

يك دختر جليله به بابا خطاب كرد:

اين نامه ها كه از در و ديوار مي رسند...

...آن هيجده هزار نفر كه نوشته اند:

آقا بيا ،كجا به تو اي يار مي رسند

يك مادري به نغمه لالايي اش سرود

حتماً به داد كودك گهوار مي رسند

ناگه سه ساله بر سرِ دوش عمو گريست

اين خارها به پاي من انگار مي رسند

حالا حسين يك يكشان را جواب داد:

اينجا به هم حقايق و اسرار مي رسند

اينجا زمين قاضريه ، دشت كربلاست

جايي كه تيرهاي هدف دار مي رسند

اينجا به غير نيزه تعارف نمي كنند

از شام و كوفه لشگر جرار مي رسند

سر نيزه ها به پيكر من بوسه مي زنند

شمشيرهاي تشنه و قدار مي رسند

ذبح عظيم پيش تماشاي زينب است

شمر و سنان به قهقهه اين بار مي رسند

حلق علي و قلب من و سينة يتيم

اين نقطه ها به حرمله انگار مي رسند

اينجا ترحمي به يتيمان نمي شود

زيور فروش هاي تبه كار مي رسند

سرهايتان به سنگ ، همه آشنا شود

بس هديه ها كه از در و ديوار مي رسند

جمعي براي بردن خلخال و گوشوار

جمعي براي غارت گهوار مي رسند

قدري به سينه آه برايم بياوريد

قدري به سينه آه برايم بياوريد

پيراهن سياه برايم بياوريد

اخبار بين راه برايم بياوريد

تربت ز قتلگاه برايم بياوريد

دارد حسين مي رود انگار كربلا

دارد دل رسول خدا مي شود مذاب

مي ريزد اشك روضه ز چشم ابوتراب

شد نوحه هاي فاطمه هم نالۀ رباب

كودك چقدر مي خورد از نهر آب، آب

دارد عجيب قصۀ غمبار ، كربلا

اين نالۀ دمادم زهراي اطهر است

زينب بدان كه كرب و بلا پر ز لشگر است

تا چند روز بعد ، حسينِ تو بي سر است

آنروز روز غارت خلخال و معجر است

بدتر ز روضۀ در و ديوار ، كربلا

گريان توست مادر تو اي حسين من

بر نيزه مي رود سر تو اي حسين من

گردد اسير خواهر تو اي حسين من

گردد يتيم دختر تو اي حسين من

تا شام و كوفه همره اغيار ، كربلا

عباس من تو دور و بر كاروان بمان

همراه زينب و كمك بانوان بمان

پشت و پناه لشگر و پير و جوان بمان

پيش حسين من به تمام توان بمان

بي تو نداشت سيد و سالار ، كربلا

اين قافله به سوي شهادت روانه است

شب نامه هاي مردم كوفه بهانه است

از غربت حسين هزاران نشانه است

در انتظار زينب من تازيانه است

زينب كجا و كوچه و بازار ، كربلا

انگار بوي پيرهني را شنيده اند

اينها حديث بي كفني را شنيده اند

اين سمّ اسبها بدني را شنيده اند

اين نيزه ها لب و دهني را شنيده اند

رفت از مدينه تيزيِ مسمار ، كربلا

مادر هنوز پهلوي من درد مي كند

اين زخمهاي بازوي من درد مي كند

جاي كبوديِ روي من درد مي كند

خوردم زمين و زانوي من درد مي كند

واي از حديث سيلي خونبار ، كربلا

روزي كه وقت آمدنِ لشگرم رسد

ايام دادخواهيِ از داورم رسد

مهديِ من به داد دل مضطرم رسد

هم انتقام غنچه گل پرپرم رسد

پس مرگ بر منافق و كفار ، كربلا

تا كه فرمود همين جاست و اتراق كنيد

تا كه فرمود همين جاست و اتراق كنيد

خواهري در دل خود بيرق غم را كوبيد

سر يك قافله پايين كه علمدار آمد

به زمين زد ستونهاي حرم را كوبيد

خواست خاتون دو عالم كه قدم رنجه كند

در بر ناقه علمدار علم را كوبيد

زانويش باز ركاب قدم خانم شد

تا كه بر شه پر جبريل قدم را كوبيد

خواست از معجزۀ چادر او بنويسد

عقل جبريل كم آورد قلم را كوبيد

از در زينبيه حاجت ما را دادند

خوش به آن دل كه در بيت كرم را كوبيد

صحبت كرببلا بود كه خانم نگذاشت

موج او آمد و درهاي دلم را كوبيد

بگذاريد كه از كرببلايش گويم

گريه اي سر دهم از هول و ولايش گويم

نفسي سخت كشيد و به برادر فرمود

اين چه دشتي است كه گودال در آنسو تر هاست

ظهر امروز اذان گفت علي و ديدم

ظهر يك روز سرت روي تن اكبرهاست

ساربان ديد عقيق يمنت را امروز

بعد از اين غصه من بردن انگشترهاست

خوشبحال من و كلثوم كه با عباسيم

عصر يك روز سنان همسفر خواهر هاست

چقدر دختر نوپاست خدا رحم كند

عصر يك روز به سرِ دختر هاست

باز امروز من و بافتن گيسويي

شام آنروز شبِ آتش و خاكستر هاست

بنشين تا كه از امروز گلويت بوسم

واي از روز دهم نوبت اين حنجرهاست

به مدينه برو امروز نبيند زهرا

عصر يك روز به روي بدنت لشگرهاست

دل من غرق اميد است اگر باشي تو

معجرم نيز سفيد است اگر باشي تو

دشت غم ، دشت عطش ، دشت بلايي كربلا

دشت غم ، دشت عطش ، دشت بلايي كربلا

سينه سوز و جانگداز و غم فزايي كربلا

جمعي از خوبان عالم را هدايت بر سر است

باز كن در دل براي عشق جايي كربلا

زود باشد كاروان در كوي تو منزل كند

ميزبان حضرت خون خدايي كربلا

خيمه هاي عاشقان بر پا شود در خاك تو

تو به حج عشق تصوير منايي كربلا

تو غريبه نيستي با آستان اهل بيت

آشناي زاده ي خيرالورايي كربلا

طور سينايي ، كني موساي عمراني طلب

خضر امكاني پي آب بقايي كربلا

كعبه ي آل رسولي ، ثاني بيت الحرام

بعثت پاك حسيني را حرايي كربلا

آيه ي عشقي ولي هرگز نمي شد باورت

افكني بين دو عاشق را جدايي كربلا

آه از آن روزي كه زينب غرق خون بيند تو را

كه هم آغوش تن اهل ولايي كربلا

روز عاشورا كه باغ فاطمه پرپر شود

همنوا با زينبش نغمه سرايي كربلا

آن زمان كه دست عباس از بدن گردد جدا

ميزبان مقدم خيرالنسايي كربلا

عصر عاشورا كه آيد قتلگاهت ديدني است

عشق با خون مي كند جلوه نمايي كربلا

كاش مي گفتي كه گلچين لاله را پرپر مكن

واي زين نامردمي و بي حيايي كربلا

ميهمان را با لب عطشان چه قومي مي كشند ؟

واي از اين كوفه و اين بي وفايي كربلا

اي زمين ، اي ارض اقدس ، اي حريم كبريا

تا ابد با آل زهرا همنوايي كربلا

امروز محرمان حرم سايه ي سرم

امروز محرمان حرم سايه ي سرم

شام دهم زمان نفس هاي آخرم

امروز بين حلقه شيران هاشمي

شام دهم به حلقه زنجير پيكرم

امروز دخترك سر دوش عمو ولي

شام دهم به گريه كه عمه گل سرم

امروز گرد چادرش را تكانده اي

شام دهم به خون تو آغشته معجرم

امروز مانده اي كه قرارم شوي ولي

شام دهم به نيزه نماني برادرم

امروز تكه خار ز پايم در آوري

شام دهم زجسم تونيزه در آورم

امروز دختران تو در خيمه ها ولي

شام دهم در آتش خيمه من و خودم

امروز هرچه دلش خواست ساربان گرفت

شام دهم كنار تو انگشتر آورم

اينجا كجاست برادر من؟ زودتر بگو

اينجا كجاست برادر من؟ زودتر بگو

اي يادگــار مــادر من، زودتـر بگـو

اين دلهره كه در دل زينب فتاده چيست؟

بنگـر به حـال مضطر من، زودتر بگو

منت گـذار و خيمه در اين بـاديه مزن

تاج سـرم ، صنـوبر من زودتـر بگو

احساس مي كنم كه زمان جدايي است

اينگونه نيست دلبر من ؟ زودتر بگو

تعبير خواب كودكي ام يادتان كه هست

اي شاخه سار آخر من، زودتر بگو

كم بغض هاي سينۀ خود را فرو ببر!

حـرفي بزن بـرادر مـن، زودتـر بگو

اين غنچه هاي زير گلويت نشان چيست؟

باشـد فـدات حنجــر من ، زودتـر بگو

حس ميكنم كه زانوي من بي رمق شده

پشت و پنـاه و يـاور من زودتر بگو

اين ريشه هاي گيسوي من تير مي كشد!

دستي بكش تو بر سر من، زودتر بگو

عباس جور ديگري به حرم مي كند نگاه

طوري شده است معجر من؟ زودتر بگو

طفلي رقيه سخت دلش زير و رو شده

از حــال و روز دختــر من زودتـر بگو

دارم هـراس ديدن گـودال آن طرف

آيد صـداي مــادر من زودتــر بگــو

روز مرا مخواه كه شام عزا كني

روز مرا مخواه كه شام عزا كني

خيمه مزن كه خيمه غم را به پا كني

دلشوره هاي خواهر خود را نگاه كن

پيش از دمي كه با غم خود آشنا كني

حتي قسم به سايه عباس مي خورم

تا التماس هاي مرا هم روا كني

تعبير شد تمامي كابوس هاي من

من را به قتلگاه كشاندي رها كني

صد بار ديده ام غمت از كودكي به خواب

صد بار ديده ام كه در اينجا چه ها كني

ديدم كه خاك بر سر و رويم نشسته است

ديدم رسيده اي كه مرا مبتلا كني

ديدم لبت ترك ترك و چهره سوخته

ديدم به چشمِ قاتل خود چشم واكني

ديدم كه سنگ شيشه پيشانيت شكست

ديدم كه تير از بدن خود جدا كني

ديدم براي آنكه بخيزي به زانويت

سر نيزه اي شكسته گرفتي عصا كني

ديدم لباس مادري ات را ربوده اند

پيراهني نبود و تنت بوريا كني

پنجه ي هجر گريبان مرا مي خواهد

پنجه ي هجر گريبان مرا مي خواهد

غُصه كيسوي پريشانِ مرا مي خواهد

هجمه ي باد خزان است تبر آورده

همه گل هاي گلستانِ مرا مي خواهد

بوي خون مي دهد اين دشت خدا خير كند

اين چه خاكيست كه سامان مرا مي خواهد

آه تاوان جدائي تو جز مُردن نيست

بي تو پس دادنِ تاوان مرا مي خواهد

غربت ديده ي بارانيت اي دلخوشيم

آتش افروخته دامانِ مرا مي خواهد

لشكر نيزه كه چشم از تو نگيرد نكند

جان من آمده و جانِ مرا مي خواهد

چكمه ي كيست كه كُفرانه رجز مي خواند

نكند سينه ي قرآن مرا مي خواهد

كُشت دلشوره مرا آخرِ اين راه كجاست؟

اين زمين مهجه قلبم نكند كرب و بلاست

ناگهان دلهره بر پيكرِ من ريخته است

كربلا گفتي و بال و پر من ريخته است

اين غباري كه از اين دشت به رويِ تو نشست

پيشتر خاك عزا بر سرِ من ريخته است

لحظه اي روز دهم از نظرم سرخ گذشت

ديدم آنچه به دلِ مضطرِ من ريخته است

هر طرف چشم من افتاد به صحرا ديدم

تن بي سر شده دور و بَرِ من ريخته است

ديدم از خيره گي تير سه پر لخته ي خون

جاي شير از دو لب اصغرِ من ريخته است

غارت پيرهن پاره اگر طولاني است

گرگ از بسكه سرِ دلبرِ من ريخته است

كعب نِي از همه سو دورِ تنم پيچيده

دستِ تاراج سرِ معجرِ من ريخته است

آخرِ راه رسيديم بيا برگرديم

تا كه داغ تو نديديم بيا برگرديم

از كعبـه آمـديد طــواف خــدا كنيد

از كعبـه آمـديد طــواف خــدا كنيد

اكنـون مقــام در حـرم كربــلا كنيد

اينجاست آن مناي عظيمي كه جـاي ذبح

بايـد هـزار مـرتبه خـود را فـدا كنيد

مكه، صفـا و كرب‌وبـلا مروۀ شماست

بايد كـه سعي با سـر از تن جدا كنيد

زهـرا به فـردفـرد شمـا مي‌كنـد دعا

اينك شمـا بـه دختر زهـرا دعا كنيد

تا خـون پاكتـان بـه نمـاز آبـرو دهد

در موج خون به خون خدا اقتدا كنيد

ديديد اگر به روي شما بسته شد فرات-

عبـاس را بـه يـاري اصغـر صدا كنيد

خواهيـد اگـر قبول شود حج خونتان

حـق رسـول را بـه شهـادت ادا كنيد

بايد جـدا شود سرتان در طواف خون

تا سعي خويش را به سر نيزه‌ها كنيد

آينــدگان! ثـواب شهـادت نصيبتـان

هر صبح و شام گريه به خون خدا كنيد

الا! ياران من! ميعادگاه داور است، اين جا

الا! ياران من! ميعادگاه داور است، اين جا

بدن ها غرق خون، سرها جدا از پيكر است، اين جا

مَلَك! قرآن بخوان در خاكِ روح انگيز اين وادي

كه هفتاد و دو گل از باغ عترت، پرپر است، اين جا

نيازي نيست گل ريزد، كسي در مقدم مهمان

كه صحرا لاله گون از خونِ فرقِ اكبر است، اين جا

مگر نه در نماز عشق مي بايد وضو از خون

وضوي من ز خونِ حلقِ پاك اصغر است، اين جا

شود جان عمويي هم چو من، قرباني قاسم

كه مرگ سرخ بر وِي، از عسل شيرين تر است، اين جا

شود حل، مشكل بي آبي اطفال معصومم

كه سقا با دو چشم خون فشان، آب آور است، اين جا

نه تنها از تن مردان جنگي، سر جدا گردد

به نوك نيزه، طفل شير خوارم را سر است، اين جا

مبادا كس در اين صحراي خونين، نام آب آرد!

جواب "العطش" شمشير و تير و حنجر است، اين جا

الهي! دخت زهرا، پاي در گودال نگذارد

كه كعب ني جواب "يا اخا"ي خواهر است، اين جا

عجب نبود گر ابناء بشر گريند خون بر من

كه از خون گلويم رنگ، موي مادر است، اين جا

به عُمر خود مزن غير از در اين خانه را "ميثم"!

زيارتگاه دل تا صبح روز محشر است، اين جا

حر رياحي

يوسف زهرا! ز شما پُر شدم

يوسف زهرا! ز شما پُر شدم

تا كه اسير تو شدم حُر شدم

از دل دشمن به سويت پر زدم

آمدم و حلقه براين در زدم

آمده ام تا كه قبولم كني

خاك ره آل رسولم كني

حرّ پشيمان تو ام يا حسين

دست به دامان تو ام يا حسين

يك نگه افكن همه هستم بگير

اي پسر فاطمه دستم بگير

روز نخستين به تو دل باختم

در دل من بودي و نشناختم

دست نياز من و دامان تو

كوه گناه من و غفران تو

ناله ي العفو بُوَد بر لبم

تا صف محشر خجل از زينبم

روي علي اكبر تو ديدني است

دست علمدار تو بوسيدني است

مهر تو كُلّ آبروي من است

هستي من خون گلوي من است

چه مي شود كشته ي راهت شوم؟

خاك قدم هاي سپاهت شوم؟

حرّ رياحي به درت آمده

فطرس بي بال و پرت آمده

با نگه خويش كمالم بده

وز كرم خود پر و بالم بده

بال من از تيغه ي شمشيرهاست

سينه ي تنگم سپر تيرهاست

مقتل خون، اوج كمال من است

تير محبت پر و بال من است

بال بده، فطرس ديگر شوم

طوطي گهواره ي اصغر شوم

اي رهبــر احـرار! مــن حـر شمـايم

اي رهبــر احـرار! مــن حـر شمـايم

هــرچنـد بــا بيگانـه بـودم، آشنـايم

تو در كرم چون جد خود پيغمبر استي

تو در بـه روي دشمن خود هم نبستي

شـرمنــده از اولاد زهـــراي بتـــولم

مـردودم امــا مي‌كنــد لطفـت قبولم

روزي كه چون خاري به راهت سبز گشتم

گويـي دوبـاره بـا نگـاهت سبز گشتم

هـم سوختي از برق حسنت حاصلم را

هـم بـا نگاه خشم خـود بردي دلم را

بـاغ وجــودم را حسيـن‌آبـاد كـردي

يكـدم اسيــرم كـردي و آزاد كـردي

آن روز ديــدم مظهــر عفــو خــدايي

چشمت به من مي‌گفت: حر! تو حر مايي!

زنجيــر ذلـت را ز اعضــايـم گشـودي

افسـوس! اي مـولا ندانستـم كـه بودي

ديگـر وجـودم غــرق در نـور خـدا بود

در بين دشمن هـم دلم پيش شمـا بود

يـا يـك نگـاه خشـم، هستم را گـرفتي

آنجـا نفهميـدم كــه دستــم را گرفتي

اكنون كه چشم خويش را وا كردم امروز

خـود را در آغـوش تو پيـدا كردم امروز

بي دام و آب و دانه كبوتر گرفته اي

بي دام و آب و دانه كبوتر گرفته اي

از پَـر شكسته آمده اي پَر گرفته اي

نگذاشتي كه مـن برسم، پيش آمدي

دستِ مرا بـه دستِ مُطّهر گرفتـه اي

برداشتي ز گردنِ من چكمه­هاي شرم

اشكِ مرا همان جلويِ در گرفتـه اي

اين خواب نيست، درست ديده­ام، حسين

حُرّ را به سينه مثلِ برادر گرفتـه اي؟

نا خوانده ام اگر چه، ولي حُرمتِ مرا

مهمان نواز، به چنـد برابرگرفتـه اي

با لشكري گرفتم اگر راهتـان، شـمـا

با يـك نگاه، راه بـه لشكر گرفتـه اي

يك بـار هم نـشد كه برويـم بـياوري!

ايـن مِـهرِ عـاشقانه ز مادر گرفتـه اي

بـا اينكه راه بستـم و بَـد دردِ سر شدم

بـا من چـه گفته و در بـر گـرفتـه اي

سنـگِ تمـام گذاشتي، آقـا سـرِ مـرا

بـر زانـويت به لحظه­ي آخر گرفتـه اي

ايـن عاقبـت بخيـريِ زيبـا بـراي حُرّ

از مُصحـفِ رضايـتِ خـواهر گرفته اي

حالا كه رويِ زخـمِ سرم دستمالِ توست

دلشوره­ي مرا به عرصه­ي محشر گرفته اي

خدايا قطره بودم متصل كردي به دريايم

خدايا قطره بودم متصل كردي به دريايم

برون آورد دست رحمتت از دار دنيايم

من آن آواره اي بودم كه كوي يار را جستم

و يا گمگشته اي بودم كه مولا كرد پيدايم

به جاي آنكه از درگاه لطف خود كند دورم

صدا كرد و پذيرفت و پناهم داد مولايم

بود بهر من از امروز نام حرّ برازنده

همانا افتخارم بس كه ديگر حرّ زهرايم

سر و دست و تن و جانم هزاران بار قربانش

كه مولا كرد زنجير اسارت باز از پايم

سراپا غرق اشك خجلتم يارب نمي‌دانم

كه چشم خود چگونه بر روي عباس بگشايم

يقين دارم يقين دارم كه مي‌بخشد مرا زينب

اگر بيند كه دامن پر شده از خون سيمايم

دعا كن يابن زهرا تا ز تير و نيزه و خنجر

به جاي اكبرت از هم شود پاشيده اعضايم

به خود گفتم كه شايد از كرم بخشي گناهم را

ندانستم كه در نزد حبيبت مي‌دهي جايم

نبسته باب توبه بر روي كس توبه كن "ميثم"

مرا از باب توبه سوي خود آورد آقايم

من آن حرم كه حريّت عطا كرده است مولايم

من آن حرم كه حريّت عطا كرده است مولايم

مخوانيدم دگـر حــرّ يزيـدي، حــر زهرايم

اگرچـه ذره‌ام، در دامـن پـرمهـر خورشيدم

اگرچـه قطـره بودم، وصـلِ دريا كرد دريايم

اگر دامـان مهـرش را نگيـرم، اوفتـد دستم

گر از كويش گذارم پاي، بيرون، بشكند پايم

اگر عباس گويد دست و سر، سازم به قربانش

وگـر اكبــر پسنـدد، كشتـۀ آن قد و بالايم

ز چشمم اشك خجلت بود جاري، بخت را نازم

كه هم بخشيد، هـم اذن شهادت داد مولايم

تمنايم فقط ايـن است از ريحـانۀ زهرا

كه با خون جبينم آبرو بخشد بـه سيمـايم

صـداي گريـۀ اصغـر ز قحـط آب، آبـم كرد

لـب خشكيدۀ عبـاس، آتـش زد بـه اعضايم

چه بي‌رحميد اهل كوفه! من با چشم خود ديدم

ترك خورده است از هرم عطش لب‌هاي آقايم

تماشايي‌ست لبخندم اگر بـا چشم خود بينم

كـه مولايـم كنـد بـا پيكـر خـونين تماشايم

بسوزانيد و خاكستـر كنيـد از پـاي تـا فرقم

من آن پروانه‌اي هستم كز آتش نيست پروايم

ز خجلت خواست تا از تن شود روحم برون "ميثم!"

حسين‌بـن‌علـي بـا يـك تبسـم كـرد احيايم

يوسف فاطمه من حر گنه كار توام

يوسف فاطمه من حر گنه كار توام

از دو عالم شده آزاد و گرفتار توام

تو به لطف و كرم خويش خريدار مني

من به جرم و گنه خويش خريدار توام

با چه رويي به تو رو آورم اي روي خدا

همه دانند كه من باعث آزار توام

جان ناقابل من گشته كلافي به كفم

كمترين مشتري عشق به بازار توام

تا لب خشك تو ديدم جگرم سوخت حسين

من جگر سوختة آه شرر بار توام

دوش اگر عبد خطاكار تو بودم، العفو!

نگهم كن كه دگر يار فداكار توام

پا به سرداري لشكر زدم و برگشتم

جان نثار ره عباس علمدار توام

دسته گل ساختم از اشك و نهادم روي چشم

تا صف حشر خجل از گل رخسار توام

چه براني، چه بخواني، در ديگر نزنم

چه كنم خارم و وابسته به گلزار توام

"ميثم" از سوز جگر گوي كه از سوز جگر

شرر شعر تو و دفتر اشعار توام

گرچه خارم اي گل زهرا تو دستم را بگير

گرچه خارم اي گل زهرا تو دستم را بگير

من كه افتادم زغم ازپا تو دستم را بگير

من به اميد نگاه رحمت تو آمدم

قطرۀ ناچيزم اي دريا تو دستم را بگير

چكمه هاي خويش را برگردنم آويختم

كن نظر يك لحظه حالم را تو دستم را بگير

سربه خاك آستانت مي گذارم ياحسين

برنمي دارم سراز اينجا تو دستم را بگير

گر رهت رابستم وقلب تورا بشكسته ام

آمدم شرمنده اي مولا تو دستم را بگير

دستگيري اززپا افتادگان كارشماست

من كنون افتاده ام ازپا تو دستم را بگير

گرنگيري دست اين افتاده را اي واي من

هست اينك روز واويلا تو دستم را بگير

من اميري را رها كردم كه گردم بنده ات

بي كس وتنهايم وتنها تو دستم را بگير

اي كه فطرس را تو بخشيدي نجات از بند غم

من گرفتارم دراين صحرا تو دستم را بگير

مُحرم اين كعبۀ ايمان وعزّت گشته ام

شسته ام دست ازهمه دنيا تو دستم را بگير

نيست جزتو بهر من امروز مصباح الهدا

اي چراغ روشن فردا تو دستم را بگير

بهترين ره تا خدا رفتن ره مهرشماست

اي حبيب ربي الاعلي تو دستم را بگير

دوست دارم تاكنم جان را نثار راه تو

درفضاي گرم عاشورا تو دستم را بگير

عبد تو شدحُر وفائي تاكه عبد حُر شود

جان حُر اي مهربان مولا تو دستم را بگير

ديد خود را در كنار نور و نار

ديد خود را در كنار نور و نار

با خدا و با هوي در گير و دار

گفت از چه زار و در وا مانده اي

كاروان راهي و درجا مانده اي

نيست اين در بسته راهت مي دهند

دو جهان با يك نگاهت مي دهند

غرقه خود را ديد و از بهر حيات

دست و پا زد سوي كشتي نجات

تائبم بگشا به رويم باب را

دوست مي دارد خدا توّاب را

اي سراپا آبرو خاكم به سر

پيش زهرا آبرويم را مبر

بعد از اين خشكيده بر لب خنده ام

بسكه از طفلان تو شرمنده ام

مهربان آلوده ام پاكم نما

زير پاي زينبت خاكت نما

ديد حر از پاي تا سر حُر شده

سنگ جسته گوهر خود ، دُر شده

رو به سويش كرد شاه عالمين

گفت با حر اينچنين مولا حسين

با سپاهت راه ، سد كردي به من

نيستي بد گر چه بد كردي به من

تو نبودي قلب پر غم داشتم

در سپاهم حُر تو را كم داشتم

ما پي امداد تو بر خواستيم

گر تو پيوستي به ما ، ما خواستيم

عذر كمتر جو كه در اين بارگاه

عفو مي گردد به دنبال گناه

توبه را ما ياد آدم داده ايم

ما برائت را به مريم داده ايم

مُرده را ما خود مسيحا مي كنيم

درد را عين مداوا مي كنيم

نيستي در بين ما ديگر غريب

دوست مي دارم تو را مثل حبيب

سربلندي خصم دون پستت گرفت

خاك پاي مادرم دستت گرفت

گر چه صد جرم عظيم آورده اي

غم مخور رو بر كريم آورده اي

آب از سر چشمه ي تو گل نبود

سركشي از نفس بود از دل نبود

تو بدي كردي ولي بد نيستي

خوب دادي امتحان رد نيستي

گفت مس رفتم طلا بر گشته ام

نه طلا بل كيميا برگشته ام

از درش اكسير اعظم رفتم

يك نگه كرد و دو عالم يافتم

از ميان خيمه هاي بوتراب

يك صدا مي آيد آنهم آب آب

من نه باكم از هزاران لشكر است

ترس من از اشك چشم اصغر است

اي حر تو از اين پيش‌تر بودي حسيني

اي حر تو از اين پيش‌تر بودي حسيني

حتـي تـو در صلب پدر بودي حسيني

ديشب دعـا كـردم كـه پيش ما بيايي

آخـر تـو نـه حـر يزيــدي حـر مـايي

پيش از ولادت مـا دلت را برده بوديم

بر تـو بشـارت از بهـشت آورده بوديم

در كوثر رحمت شنـاور گشتي اي حر

زهرا دعايت كـرد تـا برگشتي اي حر

ما بـر گنه‌كـاران در رحـمت گشوديم

روزي كه تو با ما نبودي، بـا تـو بوديم

با دست عفو خود به پايت گل فشانديم

تو دوستي، ما دشمـن خود را نرانديم

با ما شدي ديگر ز خود، خود را رها كن

خـون گلـويت را نثـار خـاك مـا كن

هرچند بـد كردي، خريدارت منم من

در اين جهان و آن جهان يارت منم من

تو خار، نه! تو شاخـۀ يـاس من استي

تو حـر عاصـي نه! تو عباس من استي

تـو جـان‌نثـار عتـرت پيغمبــر استي

در چشم مـن ديگـر علـيِّ اكبر استي

امروز، ديگر مـا تـو هستيم و تـو مايي

تنهـا نـه در مايـي در آغـوش خدايي

گفتم: بـرو! مادر بگريــد در عــزايت

مـادر نه! من مي‌گريم امـروز از برايت

وصف تـو را بايـد كنـار پيكـرت گفت

آري تو حري همچنان كه مادرت گفت

اي حر رياحي تو دگر حر خدايي

اي حر رياحي تو دگر حر خدايي

يك آينه توحيد ز مصباح هدايي

خارج شده از ظلمت و داخل شده در نور

سرتا به قدم مايي و از خويش، جدايي

ديروز گرفتار يزيد و سپه او

امروز در آغوش امام شهدايي

پاداش برون آمدنت از صف دشمن

اين بس كه به خاك قدم دوست فدايي

از فاطمه بردي به ادب نام، كه امروز

مشمول عطا و كرمِ مادرِ مايي

تو منتخب ما شدي امروز كه بايد

بر تير بلا، سينه ي خود را بگشايي

گفتيم كه مادر به عزايت بنشيند

ديديم كه تو لايق اين طرفه دعايي

چون قطره كه در بحر شود غرق، همانا

در خون خدا غرق شدي، خون خدايي

وقتي همه گفتند دگر بازنگردي

زهرا نگهت كرد و دعا كرد بيايي

«ميثم» مدد از فاطمه بستان كه هماره

با سوز درون، مرثيه بر حر بسرايي

حضرت رقيه (سلام الله عليها)

نفس در سينه از آهم شرر شد

نفس در سينه از آهم شرر شد

تمام قوت من، خون جگر شد

چه ايامي كه از شب، تيره‌تر بود

چه شب‌هايي، كه با هجرت سحر شد

چه سود از گريه، هر چه گريه كردم

شرار دل، ز اشكم بيشتر شد

تن صد پاره‌ات در كربلا ماند

سرت بر نيزه با من، هم‌سفر شد

خميدم، در سنين خردسالي

به طفلي، قسمتم، داغ پدر شد

لب من از عطش، خشكيده بابا

چرا چشمان تو از گريه تر شد؟

زبان عمه، شمشير علي بود

ولي او بر دفاع من، سپر شد

نگه كردم به رگ هاي گلويت

از اين ديدار، داغم تازه تر شد

اجل، جام وصال آورده بر من

خدا را شكر، هجرانت به سر شد

سرشك دوستانم، دانه‌دانه

تمام نخل «ميثم» را ثمر شد

من نخل شكستۀ حسينم

من نخل شكستۀ حسينم

در سوگْ نشستۀ حسينم

هم اختر آسمان عصمت

هم ماه خجستۀ حسينم

دريا شده تشنه‌كامِ اشكم

پيغمبـرخون، امام اشكم

من سورۀ كوثر حسينم

هم‌سنگر مادر حسينم

مانند عمو، گره‌گشايم

والله! قسم در حسينم

آزاده يتيمــه‌اي صغيــرم

صد قافله دل، بوَد اسيرم

قرآنِ فتاده زير پايم

هر چند، غريبم، آشنايم

هم لالۀ سرخ باغ خونم

هم ياس بهشت كربلايم

با مصحفِ روي لاله‌گونم

پيغمبــرِ قتلـگاه خـونم

آيينۀ روي سيّدالناس

سرتا به قدم، صفا و احساس

بوده است هميشه جايگاهم

دامان حسين و دوش عباس

هم بـوده حسيـن، سرفرازم

هم دخت علي، كشيده نازم

ويرانه، اگر چه جاي من بود

عالم، همه كربلاي من بود

چشم ملك از پي تبرّك

بر آبله‌هاي پاي من بود

مي‌بود به جنگ اهل بيداد

در هـر نفسـم، هـزار فرياد

خال لب من، شده است، تبخال

از سوز عطش، زدم پر و بال

نيش سر خارها، به پايم

انداخته‌اند عكس خلخال

بر من دف و چنگ، گريه مي‌كرد

كعب نـي و سنگ، گريه مي‌كرد

بودم به حسين، سرسپرده

كوه غم او، به دوش برده

هر چند كه دختري صغيرم

يك مرد، چو من، كتك نخورده

رخسـار منـوّرم، كبـود است

سر تا سر پيكرم، كبود است

من بودم و قلب داغديده

من بودم و قامت خميده

آن شب كه اجل، گرفت جانم

من بودم و يك سر بريده

سر را روي سينه‌ام، فشردم

در گـوشۀ اين خرابه، مردم

ويران‌نشين شدم كه تماشا كني مرا

ويران‌نشين شدم كه تماشا كني مرا

مثل قديم در بغلت جا كني مرا

گفتم مي‌آيي و به سرم دست مي‌كشي

اصلاً بنا نبود ز سر وا كني مرا

آن شب كه گم شدم وسط نيزه‌دارها

مي‌خواستم فقط كه تو پيدا كني مرا

از آن لبي كه دور و برش خيزراني است

يك بوسه‌ام بده كه سر و پا كني مرا

با حال و روز صورت تغيير كرده‌ات

هيچ انتظار نيست مداوا كني مرا

معجر نمانده است ببندم سر تو را

پيراهنت كجاست كه بينا كني مرا

وقتي كه ناز دختركت را نمي‌خري

بهتر اسير زخم زبان‌ها كني مرا

حالا كه آمدي تو؛ به ياد قديم‌ها

بايد زبان بگيري و لالا كني مرا

عمّه ببخش دردسر كاروان شدم

امشب كمك بده كه مهيّا كني مرا

امشب كه با تو انس به ويران گرفته ام

امشب كه با تو انس به ويران گرفته ام

ويرانه را به جاي گلستان گرفته ام

امشب شب مبارك قدر است و من تو را

بر روي دست خويش چو قرآن گرفته ام

پاداش تشنه كامي و اجر گرسنگي

گل بوسه ايست كز لب عطشان گرفته ام

از بس كه پابرهنه به صحرا دويده ام

يك باغ گل زخار مغيلان گرفته ام

از ميزباني ام خجلم سفره ام تهي ست

نان نيست جان زمقدم مهمان گرفته ام

زهرا به چادرش زعلي مي گرفت رو

من از تو رو به موي پريشان گرفته ام

من بلبل حسينم و افتادم از نوا

چون جغد، آشيانه به ويران گرفته ام

بر داغديده شاخۀ گل هديه مي برند

من جاي گل، سرِ تو به دامان گرفته ام

(ميثم) مدار خوف زموج بلا كه من

دست تو را به دامن طوفان گرفته ام

نامم رقيه است نزن ناشناس نيست

نامم رقيه است نزن ناشناس نيست

صبّم نكن ، كنيز خدا ناسپاس نيست

من دختر صغيرۀ سالار زينبم

فحشم نده كه منزلتم جز سپاس نيست

ناز يتيم را كه به سيلي نمي كشد

اين درخور لطافت گلبرگ ياس نيست

دست مرا ببند و ببر با تشر ولي

مشت و لگد كه پاسخ اين التماس نيست

در ضرب و شتم ، پيروي از دومي كني

با آن خبيث ، جز تو كسي را قياس نيست

مو ميكشي و مقنعه را پاره مي كني

اين گيسو است ، بند طناب و لباس نيست

اي دختران شام ، خدا اهلتان كند

اين كاروان كه مسخرۀ اين اُناس نيست

اي شاميان لباسم اگر پاره پاره است

قدري حيا ! نشان بزرگي لباس نيست

بابا چقدر صورت تو سنگ خورده است

اين رنگهاي روي تو اصلاً شناس نيست

انگار از قفا گلويت را بريده اند

آيا به پشت گردن تو جاي داس نيست؟

بايد كنون به عمه تأسي كنم ، پدر

جز بوسه از گلوي تو راه خلاص نيست

تا دوش تو سَرير مُقام رقيه بود

تا دوش تو سَرير مُقام رقيه بود

عالم شبانه روز به كام رقيه بود

تا روي زانوي تو سه ساله قرار داشت

آغوش تو دوام و قوام رقيه بود

هرجا كه صحبت از عمو عباس مي شنيد

بر عالمي تفاخُر نام رقيه بود

گاهي به لَحن با نمك و بچه گانه اي

بازيِ تو به خنده سلام رقيه بود

بالا نشين قافله بر شانه هاي تو

يعني فراز عرش به نام رقيه بود

تنها ز جانبِ عمو عباس هم نبود

اين همنشينيِ تو مرام رقيه بود

مي گفت العطش ، ولي اين هم بهانه بود

نام تو ذكر و وردِ كلام رقيه بود

وقتي ستون خيمۀ تو بر زمين فتاد

تازه شروع روز قيام رقيه بود

ديگر ز مشك ، آب سراغي نمي گرفت

انگار حرف ، آب حرام رقيه بود

وقتي به خيمه دست عدو بازِ باز شد

حكمِ فرار ، حكمِ امام رقيه بود

بر گوش او عدو كه دو تا گوشواره ديد

عمه به فكر حُسن ختام رقيه بود

كنون كه گوشۀ ويرانه آشيان دارم

كنون كه گوشۀ ويرانه آشيان دارم

براي آمدنت باغي از خزان دارم

اگر چه بي پر و بال و به بند زنجيرم

براي شرح غمم با تو صد زبان دارم

به فصل كودكي ام پيري ام نگو زود است

شكسته لاله ام و داغ باغبان دارم

زبان گشا و سخن گو به جان تو بابا

به سنگ بر كف دست و نه خيزران دارم

چه شد به نيزۀ دشمن تو بوسه مي دادي

نديدي ام كه به دل حسرتي از آن دارم

از آن شبي كه هراسان ز ناقه افتادم

به چهره ام اثر دست ساربان دارم

ز غمگساري اين شاميان همين كافي است

كه جاي لقمۀ نان درد استخوان دارم

به سان عمه اگر مو سپيد و رنجورم

شبيه مادر تو قامتي كمان دارم

اينجا بهانه ها خودشان جور مي شوند

اينجا بهانه ها خودشان جور مي شوند

كافي ست زير لب پدرت را صدا كني

كافي ست يك دو بار بگويي گرسنه ام

يا ناله اي به خاطر زنجير پا كني

اصلا نه ، بي بهانه زدن عادت همه ست

حرف گرسنگي نزدم باز هم زدند

ديدم كه بر لبان تو مي خورد پشت هم

چوب تري كه قبل لبت بر سرم زدند

آن قدر پيش طفل تو خيرات ريختند

نان هاي خشك خانه يشان هم تمام شد

امروز هم به نيت تفريح آمدند

عمه كجاست چادر من ؟ ازدحام شد

صبح و غروب و شام كه فرقي نمي كند

ما را خلاصه غالب اوقات مي زنند

يك در ميان به روي من و عمه مي خورد

سنگي كه سمت خيمه ي سادات مي زنند

از آن شبي كه زجر مرا دست عمه داد

لكنت زبان من نه مداوا نمي شود

پير زني كه موي مرا مي كشيد گفت

زلفي كه سوخته گرهش وا نمي شود

از خيمه ها دور از تمناي نگاهم

از خيمه ها دور از تمناي نگاهم

آن روز رفتي و دلم پشت سرت ماند

بيچاره لب هايم به دنبال لب تو

در حسرت آن بوسه هاي آخرت ماند

بوسيدن لب هاي من ، وقتي نمي برد

حق دارم از دست لبت دلگير باشم

وقتي به دنبال سرت آواره هستم

بايد اسير اين همه زنجير باشم

يادش به خير آن روزهاي در مدينه

دو گوشواره داشتم حالا ندارم

رنگ كبودم مال دختر بودنم نيست

من مشكلم اين جاست كه بابا ندارم

از شدت افتادنم از روي ناقه

ديگر برايم اي پدر پهلو نمانده

گيرم برايم چند معجر هم بيارند

من كه دگر روي سرم گيسو نمانده

از كربلا تا كوفه، كوفه تا به اين جا

در تاول پايم هزاران خار مي رفت

بابا نبودي تا ببيني دختر تو

با چه لباسي كوچه و بازار مي رفت

ديدم كه عمه آستين روي سرش بود

از گيسوي بي معجرم چيزي نگفتم

وقتي كه از گيسو بلندم مي نمودند

از سوزش موي سرم چيزي نگفتم

از خيمه ها كه رفتي و ديدي مرا به خواب

از خيمه ها كه رفتي و ديدي مرا به خواب

داغي بزرگ بر دل كوچك نهاده اي

گرچه زمن لب تو خداحافظي نكرد

مي گفت عمّه ام به رخم بوسه داده اي

من با هواي ديدن تو زنده مانده ام

جوياي گنج بودم و ويرانه نشين شدم

ممكن نشد كه بوسه دهم بر رخت به ني

با چشم خود ز خرمن تو خوشه چين شدم

تا گفتگوي عمّه شنيدم ميان راه

ديدم تو را به نيزه و باور نداشتم

تا يك نگه ز گوشه ي چشمي به من كني

من چشم از سر تو دمي بر نداشتم

با آنكه آن نگاه ، مرا جان تازه داد

اما دوپلك خود ز چه بر هم گذاشتي

يكباره از چه رو، دو ستاره افول كرد

گويا توان ديدن عمّه نداشتي

من كنار عمّه سِتادم به روي پاي

مجروح پا و اِذن نشستن نداشتم

دستي سياه بي ادبي كرد با سرت

من هم كبود دست روي سر گذاشتم

با آنكه دستبرد خزان ديده اي و ليك

باغ ولايت است كه سر سبز و خرّم است

رخسار توست باغ هميشه بهار من

افسوس از اينكه فرصت ديدار بس كم است

اي گل اگر چه آب نديدي ولي بُوَد

از غنچه هاي صبح لبت نو شكفته تر

از جورها كه با من و عمـّه شد مپرس

اين راز سر به مُهر، چه بهتر نهفته تر

هر كس غمم شنيد، غم خود زياد برد

بر زاري ام ز ديده و دل ، زار گريه كرد

هر گاه كودك تو ، به ديوار سر گذاشت

بر حال او دل در و ديوار گريه كرد

اي مه كه شمع محفل تاريك من شدي

امشب حسد به كلبه ي من ماه مي برد

گر ميزبان نيامده امشب به پيشواز

از من مَرَنج، عمّه مرا راه مي برد

گر اشك من به چهره ي مهتابي ام نبود

اي ماه، اين سپهر، اثَر از شَفَق نداشت

معذور دار، اگر شده آشفته موي من

دستم بر شانه به گيسو رَمَق نداشت

ويرانه،غصّه،زخم زبان،داغ، بي كسي

اين كوه را بگو، تن چون كاه چون كِشَد؟

پاي تو كو؟ كه بر سَرِ چشمان خود نَهم

دست تو كو؟ كه خار ز پايم برون كشد

سيلي نخوره نيست كسي بين ما ولي

كو آن زبان؟ كه با تو بگويم چگونه ام

دست عَدو بزرگ تر از چهره ي من است

يك ضربه زد كبود شده هر دو گونه ام

يكبار سر به گوشه ي ويران بزن ، ببين

من خاك پاي تو به جبين مي كشم بيا

كن زنده ياد مادر خود را ببين چسان

خود را از درد روي زمين مي كشم بيا

گر در بَرَت به پاي نخيزم ز من مپرس

اما ببخش، نيست تواني به پاي من

نه شمع در خرابه، نه تو گفتگو كني

مشكل شده شناختن تو براي من

اي آرزوي گمشده پيدا شدي و من

دست از جهان و هر چه در آن هست مي كشم

سيلي، گرفته قوّت بينايي ام

من تا شناسمت به رخت دست مي كشم

اي گل، زعطر ناب تو آگه شدم، تويي

ويرانه، روز گشته اگر چه دل شب است

انگشت ها كه با لب تو بوده آشنا

باور نمي كنند كه اين لب همان لب است

اي چراغ شب شهادت من

اي چراغ شب شهادت من

اي تماشاي تو عبادت من

جان من! باز بر لب آمده اي

آفتابا! چرا شب آمده اي

اي اميد دل شكسته ي من

اي دواي درون خسته ي من

گلوي پاره پاره آوردي

عوض گوشواره آوردي

نفسم هُرم آتش تب توست

جاي چوب كه بر روي لب توست؟

نگهت قطره قطره آبم كرد

لب خشكيده ات كبابم كرد

كه به قلب رقيّه چنگ زده؟

كه به پيشاني تو سنگ زده؟

سيلي از قاتلت اگر خوردم

ارث مادر به كودكي بردم

تنم از تازيانه آزردند

چادر خاكي مرا بردند

آفتاب رخم عيان گرديد

در دو پوشش رويم نهان گرديد

ابر سيلي به رخ حجابم شد

خون فرق سرم نقابم شد

شاميان بي مروّت و پستند

ده نفر را به ريسمان بستند

همه را با شتاب مي بردند

سوي بزم شراب مي بردند

من كه كوچكتر از همه بودم

راه با دست بسته پيمودم

نفسم در شماره مي افتاد

در وجودم شراره مي افتاد

بارها بين ره زمين خوردم

عمّه ام گر نبود مي مردم

تا به من خصم حمله ور مي شد

عمّه مي آمد و سپر مي شد

بس كه عمّه مدافع همه شد

پاي تا سر شبيه فاطمه شد

به جرم اينكه ندارم پدر زدند مرا

به جرم اينكه ندارم پدر زدند مرا

شبيه مادر در پشت در زدند مرا

خبر نداشتم اين ها چقدر نامردند

خبر نداشتم و بي خبر زدند مرا

خدا كند كه عمويم نديده باشد، چون

پدر درست همين دور و بر زدند مرا

پدر، وقت غذا تازيانه مي آمد

نه ظهر و شام كه حتي سحر زدند مرا

سرم سلامت از اين كوچه ها عبور نكرد

چقدر مثلِ تو اي همسفر زدند مرا

چه بينِ طشت، چه بر نيزه ها زدند تو را

چه در خرابه، چه در رهگذر زدند مرا

چه چشم زخم، چه زخمِ زبان، چه زخمِ سنان

اگر نظر كني از هر نظر زدند مرا

فقط نه كعبِ نِيّ و تازيانه و سيلي

سپر نداشتم و با سپر زدند مرا

پدر من از سرِ حرفم نيامدم پائين

پدر پدر گفتم هر قَدر زدند مرا

مگر به يادِ كه افتاده اند دشمن ها

كه بينِ اين همه زن بيشتر زدند مرا؟

زدند مادرتان را چهل نفر يكبار

ولي چهل منزل صد نفر زدند مرا

طفلان حضرت زينب (سلام الله عليها)

گفتن از زينب و عشقش به تو كار زهراست

گفتن از زينب و عشقش به تو كار زهراست

زينبي كه همه‌ي دار و ندار زهراست

پرورش يافته‌ي باغ و بهار زهراست

باعث فخر همه ايل و تبار زهراست

عمه نه؛ مادر سادات پس از زهرا اوست

هيچ كس ثاني زهرا نشود، تنها اوست

خواهرت هست و بر اين فيض مباهات كند

همه را مست خودش وقت مناجات كند

قبل تكبير اذان با تو ملاقات كند

بهتر از حضرت عباس مواسات كند

شيرزن نه به خدا خالق غيرت زينب

حافظ خانه‌ي توحيد و امامت زينب

نشر اين عشق فقط از كرم زينب توست

عاشقي مشق شده با قلم زينب توست

هرچه غم در دل ما هست غم زينب توست

سرّ تربت كه شفا از قدم زينب توست

كربلا جلوه‌گهِ محترم زينب شد

پيش‌تر از حرم تو حرم زينب شد

آمده تا كه دوباره همه را مات كند

اينكه پيش از همه عاشق شده اثبات كند

نذر اولاد تو يك قافله سادات كند

تو دهي اذن و بر اين ذهن مباهات كند

نه نگو ورنه قسم بر لب زينب آيد

نام زهرا ببرد تا كه گره بگشايد

اين دو يوسف دو غلام علي اكبر هستند

اين دو تا آبروي عترت جعفر هستند

آشنا با همه آيات مطهر هستند

تربيت يافته‌ي ساقي لشگر هستند

اين جگرگوشه و آن پاره‌تن زينب توست

اين حسين و دگري هم حسن زينب توست

حرمله كو كه سه‌شعبه به كمان بگذارد

كو سنان نيزه به جسم دو جوان بگذارد

شمر كو پا به روي سينه‌شان بگذارد

سرشان را ببرد روي سنان بگذارد

تن‌ِشان را به سُم مركبشان بسپارد

تا كه دست از سر تو قوم لعين بردارد

گرچه از داغ جوان تا شده اي ما هستيم

گرچه از داغ جوان تا شده اي ما هستيم

و كه گفته است كه تنها شده اي ما هستيم

تو چرا بار دگر پا شده اي ما هستيم

ما نمرديم مهيا شده اي ما هستيم

رخصت ديدن تو فرصت ما شد اما

نوبتي هم كه بود نوبت ما شد آقا

به درخيمه ما نيز هرازگاه بيا

با دل ما سه نفر راه بيا راه بيا

چشمهامان پر حرف است كه كوتاه بيا

تو بيا با قدمت گرچه با اكراه بيا

تا ببيني كه به تيغ و زره آراسته اند

تند بادند كه در معركه برخاستند

باز ميدان ز تو جنبش طوفان با من

تخت از آن تو و پيش تو جولان با من

شاه پيمانه ز تو عهد به پيمان با من

ذره اي غم به دلت راه مده جان با من

آمدم گرم كنم گوشه بازارت را

تا نگاهي بكني اين سر بدهكارت را

به كفم خيرعمل خيرعمل آوردم

دو شكر قند دو شهد و دو عسل آوردم

من از اين دشت شقايق دوبغل آوردم

دو سلحشور ز صفين و جمل آوردم

تيغ دارند و پي تو به صلايي رفتند

شيرهايم به پدر نه كه به دايي رفتند

دست رد گر بزني دست ز دامان نكشم

دست از اين خيمه رسد از سر پيمان نكشم

بعد از اين شانه به گيسوي پريشان نكشم

تيغ مي گيرم و پا از دل ميدان نكشم

به تو سوگند كه يك دشت به هم مي ريزم

چشم تا كار كند تيغ و علم مي ريزم

دختر مادرم و جان پس در خواهم داد

او پسر داده و من هم دو پسر خواهم داد

جگرش سوخت اگر من دو جگرخواهم داد

ميخ اگر خورد به تن، تن به تبر خواهم داد

چادرش را به كمر بست اگر مي بندم

دلِ تو مادريُ روضه ي او سوگندم

قنفذ از راه از آن لحظه كه آمد مي زد

تازه ميكرد نفس را و مجدد مي زد

واي از دست مغيره چقدر بد مي زد

جاي هر كس كه در آن روز نمي زد مي زد

مادرم ناله به جز آهِ "علي جان" نكشيد

دست او خرد شد و دست ز دامان نكشيد

واي اگر خواهر تو حيدر كرار شود

حرمم صاحب يك نه دو علمدار شود

لشگري پا و سر و دست تلنبار شود

بچه شير خودش شير جگردارشود

در دلم خون تو با صبرحسن مي جوشد

خون زهراست كه در رگ رگ من مي جوشد

وقت اوج دو كبوتر دو برادر شده بود

نيزه و تير تبرها دو برابر شده بود

خيمه اي سد دو چشم تر مادر شده بود

ضربه هاشان چه مكرر چه مكرر شده بود

روي پيشاني زينب دو سه تاچين افتاد

تا كه از نيزه سر اين دو به پايين افتاد

گاه ليلايي و گهي مجنون

گاه ليلايي و گهي مجنون

گاه مجنونم و گهي ليلا

گاه خورشيد و گاه آيينه

روبروي هميم در همه جا

اي طلوع هميشه ي قلبم

با تو خورشيد عالمينم من

تو حسيني ولي گهي زينب

گاه زينب گهي حسينم من

وقت سجاده وقت نافله ها

لبمان نذر نام يكديگر

دو كبوتر در اين حوالي عشق

بر سر پشت بام يكديگر

من و تو آيه هاي تقديريم

من و تو همدليم و همدرديم

خواب بر چشممان نمي آمد

تا كه بر هم دعا نمي كرديم

دل ندارم تو را نظاره كنم

در غروبي كه بي حبيب شدي

تكيه بر نيزه ي شكسته زدي

اين همه بي كس و غريب شدي

كاش اين جا اجازه مي دادي

تا براي تو چاره مي كردم

اين گريبان اشتياقم را

پيش چشم تو پاره مي كردم

همه از خيمه ها سفر كردند

همه در خون خويش غوطه ورند

همه پيشت فدا شدند اما

كودكانم هنوز منتظرند

آن دمي كه ممانعت كردي

ميهمان نگاه من غم شد

از بلا و غمِ مصيبت تو

آن قدر سهم خواهرت كم شد

كودكانم اگر چه ناقابل

ولي از باده ي غمت مستند

آن دو بالي كه حق به جعفر داد

به خدا كودكان من هستند

خنده ها با نگاه غمگينت

اذن پرواز بالشان باشد

اذن ميدان بده به آن ها تا

شير مادر حلالشان باشد

بهترين بنده ي خدا زينب

بهترين بنده ي خدا زينب

هل اتي زينب، انمّا زينب

ريشه ي صبر انبيا زينب

زينبا زينبا و يا زينب

باني روضه هاي غم زينب

تا ابد مبتلاي غم زينب

گفت اي مصطفاي عاشورا

اي فداي تو زينب كبري

تو علي هستي و منم زهرا

پس فداي تمام پهلوها

سر خواهر فداي اين سر تو

همه ي ما فداي اكبر تو

گفت اي شاه ما اجازه بده

حضرت كربلا اجازه بده

جان اين بچه ها اجازه بده

جان زهرا اجازه بده

قبل از آن كه سر تو را ببرند

اين سر خواهر تو را ببرند