ترجمه زیارات ذبیح آل محمد صلوات الله علیهم و سلم العاشورائیه

مشخصات کتاب

زیارات ذبيح آل محمد العاشورائيه

وترجمه فارسی

آیه الله الشیخ حیدر التربتی الکربلایی

سرشناسه : تربتي كربلايي، حيدر، 1338

عنوان و نام پديدآور :زيارات ذبيح آل محمد صلوات الله عليهم و سلم العاشورائيه ،وترجمه فارسی/ حيدرالتربتي الكربلائي؛ مترجم محدّثه تربتی

مشخصات نشر : قم :حبیب ،1388.

مشخصات ظاهري : 488ص.

شابك : 978-964-6119-46-8

وضعيت فهرست نويسي :فیپا

يادداشت :فارسی - عربي.

يادداشت : كتابنامه: ص 357

يادداشت :واژه نامه

موضوع : حسين‌بن علي (علیه السلام)، امام سوم، 4 - 61ق - - آرامگاه - -زيارت

موضوع : حسين‌بن علي (علیه السلام)، امام سوم، 4 - 61ق - - زيارت نامه ها

موضوع : حسين‌بن علي (علیه السلام)، امام سوم،4 - 61ق - - آرامگاه - -زيارت - - احادیث

موضوع : زيارت - -آداب ورسوم

شناسه افزوده :تربتی ،محدّثه ، مترجم

رده بندي كنگره : BP263/2/ت4ز9041 1388

رده بندي ديويي : 297/7645

شماره كتابشناسي ملي : 3063471

خیراندیش دیجیتالی : انجمن مددکاری امام زمان (عج) اصفهان

اشاره

زيارات

ذبيح آل محمد العاشورائيه

وترجمه فارسی

آیه الله الشیخ حیدر التربتی الکربلایی

نام کتاب:(ترجمه) کتاب زيارات ذبيح آل محمد صلّی الله عليهم و سلّم

تالیف: آیه الله حیدر تربتی کربلایی

ترجمه وتایپ:محدّثه تربتی

نوبت وسال چاپ :اوّل -1388

ناشر:نشر حبیب

شمارگان:2000نسخه

چاپ:عترت

شابک:8-46-6119-964-978

تمامی حقوق برای مولّف محفوظ است

e-mail:zabihe.ale.mohammad@gmaih.com

نشرحبیب

قم/صندوق پستی :37185/791

تلفن:0251-7734009

www.habib-pub.com

info@habib-pub.com

خواننده گرامی:نظر به اینکه هدف از چاپ،نشر معارف اهل بیت علیهم السلام بوده وهزینه آن از سهم مبارک امام زمان عجل الله فرجه تامین شده است.کمال استفاده را از کتاب نموده وما را در نشر فرهنگ اهل بیت علیهم السلام یاری کنید.

بسم الله الرحمن الرحیم

المقدّمة

بسم الله الرّحمان الرّحيم

الحمد لله ربّ العالمين و صلّي الله علي محمّد و آله الطّيّبين الطّاهرين و لعنة الله علي أعدائهم و ظالميهم و غاصبي حقوقهم و مخالفيهم و منكري فضائلهم و مناقبهم و مدّعي شئونهم و مراتبهم و الرّاضين بذلك.

قال الله جلّ جلاله: ...قُلْ لَا أسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أجْراً إلّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى وَ مَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً⁽¹⁾نَزِدْ لَهُ فيها حُسْناً⁽²⁾إنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُور ⁽³⁾

و قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم : ... وَ الَّذِي بَعَثَنِي بِالْحَقِّ نَبِيّاً إنَّ الْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ فِي السَّمَاءِ أكْبَرُ مِنْهُ فِي الْأرْضِ، فَإنَّهُ لَمَكْتُوبٌ عَنْ يَمِينِ عَرْشِ اللَّهِ: مِصْبَاحُ هُدًى وَ سَفِينَةُ نَجَاةٍ، وَ إمَامُ غَيْرِ وَهْنٍ (خَيْرٍ وَ يُمْنٍ) وَ عِزٍّ وَ فَخْرٍ وَ بَحْرُ عِلْمٍ وَ ذُخْرٍ... .⁽⁴⁾

و قال صلی الله علیه وآله وسلم لجماعة المسلمين في زمانه: يَا أيُّهَا النَّاسُ! هَذَا الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ، فَاعْرِفُوهُ، فَوَ الَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إنَّهُ لَفِي الْجَنَّةِ، وَ مُحِبِّيهِ فِي الْجَنَّةِ، وَمُحِبِّي مُحِبِّيهِ فِي الْجَنَّة.⁽¹⁾

الأوجب بعد معرفة الله تعالى، معرفة الرّسول و الإمام؛ كما قال الرّسول الأكرم صلی الله علیه وآله وسلم: مَن مَاتَ وَ لَمْ يَعْرِفْ إمَامَ زَمَانِهِ مَاتَ مِيتَةً جَاهِليَّةً.⁽²⁾

و أداء حقّ الرّسالة مودّة أهل بيت النّبوّة علیه السلام، الّتي هي أفضل الحسنات و القربات إلى الله تعالى. و الّتي تشمل الإقرار بهم و بمراتبهم و إظهارمحبّتهم و تفدية ما نملكه من نفس و مال و أهل فيهم و في طريقهم و منها زيارتهم، خاصّة زيارة الإمام أبي عبدالله الحسين علیه السلام و بالخصوص في الأيّام الخاصّة، و من أفضل أوقات زيارة أبي عبدالله الحسين علیه السلام، يوم عاشوراء و أفضل الأمكنة حرمه الشّريف في كربلاء المقدّسة. في زيارة أبي عبدالله الحسين علیه السلام يتجلّى الإيمان، أداءحقّ الرّسول و آله الأطهارعلیه السلام؛ الّذين هم علّة التّكوين و التّشريع و الجزاء، وأركان التّوحيد و أساس الدّين.⁽³⁾

و في الفقيه:2/615 زيارة جامعة لجميع الأئمة علیه السلام عن الإمام علي بن محمّد الهادي علیه السلام:... بِكُمْ فَتَحَ اللَّهُ وَ بِكُمْ يَخْتِمُ وَ بِكُمْ يُنَزِّلُ الْغَيْثَ وَ بِكُمْ يُمْسِكُ السَّمَاءَ أنْ تَقَعَ عَلَى الْأرْضِ إلَّا بِإذْنِهِ وَ بِكُمْ يُنَفِّسُ الْهَمَّ وَ يَكْشِفُ الضُّر... .

و في البحار:23/313ب18 عن تفسير فرات بن ابراهيم الكوفي: 283ح 384: قال عليّ بن الحسين علیه السلام: ... وَ مَنْ لَمْ يَكُنْ مَعَنَا فَلَيْسَ مِنَ الْإسْلَامِ فِى شَىْ‌ءٍ، بِنَا فَتَحَ اللَّهُ الدِّينَ وَ بِنَا يَخْتِمُهُ، وَ بِنَا أطْعَمَكُمُ اللَّهُ عُشْبَ الْأرْضِ، وَ بِنَا أنْزَلَ اللَّهُ عَلَيْكُمْ قَطْرَ السَّمَاءِ، وَ بِنَا آمَنَكُمُ اللَّهُ مِنَ الْغَرَقِ فِي بَحْرِكُمْ وَ مِنَ الْخَسْفِ فِي بَرِّكُمْ، وَ بِنَا نَفَعَكُمُ اللَّهُ فِي حَيَاتِكُمْ وَفِي قُبُورِكُمْ وَ فِي مَحْشَرِكُمْ وَ عِنْدَ الصِّرَاطِ وَ عِنْدَ الْمِيزَانِ وَ عِنْدَ دُخُولِكُمُ الْجِنَانَ... .

و في البحار:26/259 ب5 ح37- عن أبي عبد الله علیه السلام قال: نَحْنُ جَنْبُ اللَّهِ وَ ... وَ بِنَا فَتَحَ اللَّهُ وَ بِنَا خَتَمَ اللَّهُ وَ نَحْنُ الْأوَّلُونَ وَ نَحْنُ الْآخِرُونَ وَ نَحْنُ أخْيَارُ الدَّهْرِ وَ نَوَامِيسُ الْعَصْرِ، وَ نَحْنُ سَادَةُ الْعِبَادِ وَ سَاسَةُ الْبِلَادِ، وَ نَحْنُ النَّهْجُ الْقَوِيمُ وَ الصِّرَاطُ الْمُسْتَقِيمُ، وَ نَحْنُ عِلَّةُ الْوُجُودِ وَ حُجَّةُ الْمَعْبُودِ، لَا يَقْبَلُ اللَّهُ عَمَلَ عَامِلٍ جَهِلَ حَقَّنَا، وَ نَحْنُ قَنَادِيلُ النُّبُوَّةِ وَ مَصَابِيحُ الرِّسَالَةِ، وَ نَحْنُ نُورُ الْأنْوَارِوَ كَلِمَةُ الْجَبَّارِ، وَ نَحْنُ رَايَةُ الْحَقِّ الَّتِي مَنْ تَبِعَهَا نَجَا وَ مَنْ تَأخَّرَ عَنْهَا هَوَى؛ وَ نَحْنُ أئِمَّةُ الدِّينِ وَ قَائِدُ الْغُرِّ الْمُحَجَّلِينَ، وَ نَحْنُ مَعْدِنُ النُّبُوَّةِ وَ مَوْضِعُ الرِّسَالَةِ وَ إلَيْنَا تَخْتَلِفُ الْمَلَائِكَةُ، وَ نَحْنُ سِرَاجٌ لِمَنِ اسْتَضَاءَ وَالسَّبِيلُ لِمَنِ اهْتَدَى، وَ نَحْنُ الْقَادَةُ إلَى الْجَنَّةِ، وَ نَحْنُ الْجُسُورُ وَ الْقَنَاطِرُ وَ نَحْنُ السَّنَامُ الْأعْظَمُ وَ بِنَا يَنْزِلُ الْغَيْثُ وَ بِنَا يَنْزِلُ الرَّحْمَةُ وَ بِنَا يُدْفَعُ الْعَذَابُ وَ النَّقِمَةُ، فَمَنْ سَمِعَ هَذَا الْهُدَى فَلْيَتَفَقَّدْ فِي قَلْبِهِ حُبَّنَا، فَإنْ وَجَدَ فِيهِ الْبُغْضَ لَنَا وَ الْإنْكَارَ لِفَضْلِنَا فَقَدْ ضَلَّ عَنْ سَوَاءِ السَّبِيلِ، لِأنَّا حُجَّةُ الْمَعْبُودِ وَ تَرْجُمَانُ وَحْيِهِ وَ عَيْبَةُ عِلْمِهِ وَمِيزَانُ قِسْطِهِ وَ نَحْنُ فُرُوعُ الزَّيْتُونَةِ و... .

و في البحار:32/9 ب1 ح3- عن إرشاد المفيدقدس سره قال: روت الخاصّة و العامّة عن أميرالمؤمنين صلوات الهي عليه و ذكر ذلك أبو عبيدة معمر بن المثنّى و غيره ممّن لايتّهمه خصوم الشّيعة في روايته: أنّ أميرالمؤمنين علیه السلام قال في أوّل خطبةٍ خطبها بعد بيعة النّاس له على الأمر و ذلك بعد قتل عثمان بن عفّان:... وَ بِنَا فَتَحَ اللَّهُ لَا بِكُمْ وَ بِنَا يَخْتِمُ لَا بِكُمْ... .

هَلْ مِنْ ذَابٍّ يَذُبُّ عَنْ حَرَمِ رَسُولِ اللَّهِ، هَلْ مِنْ مُوَحِّدٍ يَخَافُ اللَّهَ فِينَا، هَلْ مِنْ مُغِيثٍ

يَرْجُوا اللَّهَ فِي إغَاثَتِنَا... .⁽¹⁾

و مبايعة الحسين علیه السلام و محاربة أعدائه عبرالتّاريخ و إعلان البرائة من أعداء آل محمّد علیه السلام و محاكمة الظّالمين و إعلان النّصرة و التّهيّؤ و الإعداد لنصرة طالب ثأرالحسين علیه السلام، الإمام المنتظرعجل الله فرجه الشریف.

و من الزّيارات الخاصّة به علیه السلام؛ زيارته في يوم عاشوراء يوم مقتله علیه السلام؛ و هو اليوم العظيم الّذي لا مثيل له في التّاريخ، و وجدت خمسة منها منصوصة عن أهل بيت العصمة و الطّهارة، الإمام الباقر و الإمام الصّادق علیه السلام و الإمام المنتظرعجل الله فرجه الشریف.

و كتابنا هذا يشمل: سبعة أبواب في فضيلة زيارته علیه السلام، و زياراته الخمسة في يوم عاشوراء و زيارة أخيه أبي الفضل العبّاس علیه السلام و وداعه و وداع الإمام علیه السلام و الشّهداء عن مصادرها الأوليّة، مع ذكر إختلافات الألفاظ برواياتها عن نسخها العديدة. و أروي الجميع بأسانيدي، و منها عن سيّدي الأستاذ العلّامة الجليل و المدافع عن ولاية أهل البيت علیه السلام، آية الله السيّد محمّد عليّ بن السيّد مرتضى الموسوي الموحّد الأبطحي الإصفهاني قدس سرهما، و قد استفدت من سماحته كثيراً في شتّى العلوم الإسلاميّة، عن مشايخه منهم سيّد الطّائفة و زعيم الشيعة في عصره، آية الله السيّد حسين الطباطبائي البروجردي و آية الله السيّد عبد الهادي الشيرازي و الشّيخ آقا بزرك الطّهراني صاحب الذّريعة و ساير مشايخه من تلامذة الآيات: النّائيني و العراقي و الإصفهاني و الحائري و ساير مشايخه قدس سر هم، بطرقهم إلى الحاجي ميرزا حسين النّوري (صاحب مستدرك الوسائل) بطرقه المسطورة في خاتمة كتابه، و عن سيّدي الأستاذ آية الله الأبطحي عن آية الله المرعشی قدس سرهم بطرقه عن كتب حديث الإماميّة عن أهل بيت العصمة و الطّهارة علیه السلام.

و هناك أحاديث كثيرة حول التّربة المقدّسة لحرم الإمام علیه السلام المطهّر و الإستشفاء به و أحاديث في فضيلة زيارته في الأيّام الخاصّة و منها ليلة الجمعة و يومها و عرفة و

العيدين و منتصف شعبان و... من الأوقات الخاصّة لزيارته علیه السلام، فمن أراد الإطّلاع فليراجع موسوعة بحارالأنوار:98 و وسائل الشّيعة:14 و مستدرك الوسائل:10 و جامع أحاديث الشّيعة الطبع الأوّل:12 و الطبع الثّاني:15.

هذا أقلّ الواجب من أصغر محبّي سيّد الأحرار و الشّهداء عبر التّاريخ، الإمام الحسين علیه السلام لزوّاره صلوات الله عليهم. و أسأل الله تعالى أن يتقبّله و يجعله ذخراً ليوم البعث⁽¹⁾، و أسأل الإمام علیه السلام الشّفاعة، و من زوّاره ألتمس الدّعاء.

و قد ساعدني في هذا المشروع بعض أهلي شكَّرالله سعيهنّ و أخصّ بالذكر ابنتي الفاضلتين، اسأل الله تعالي لهما دوام التوفيق لخدمة تراث آل رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم حسن العاقبة.

حيدرحسين حيدر التّربتيّ الكربلائي مولداً و الإصفهانيّ مسكناً و الكربلائيّ مسكناً و مدفناً و محشراً إن شاءالله تعالى.

تمّ في يوم عاشوراء الدّامية من شهر محرّم الحرام سنة 1429.

ترجمه مقدّمه

بسم الله الرّحمان الرّحيم

سپاس مخصوص خداوندي است كه پروردگار جهانيان است و درود و صلوات او بر محمّد و خاندان بسيار پاك و پاكيزه ايشان و لعنت خدا بر دشمنان ايشان و آنان كه ايشان را ظلم روا داشتند و كساني كه حقوق آل محمّد را غصب نمودند و كساني كه ايشان را مخالفت نمودند و آنان كه فضيلت‌ها و برتري‌هاي ايشان را انكار نموده، ناديده گرفتند و كساني كه مقام‌ها و جايگاههاي ايشان را براي خود ادّعا نمودند و نيز لعنت خداوند بر كساني كه به اين افعال راضي گشتند.

خداوند جلّ جلاله مي‌فرمايد: اي پيامبر! به ايشان بگو: من براي رسالتي كه از جانب خداوند به شما ابلاغ نمودم، مزد و پاداشي طلب نمي‌كنم مگر معرفت و ولايت نزديكانم. و هر آنكس كار نيكويي بياورد، ما براي او بر آن كار نيكو، حسنه‌اي مى‌افزاييم، همانا خداوند بسيار بخشنده و سپاسگزار است .⁽¹⁾

و پيامبرخدا صلی الله علیه وآله وسلم فرمودند:... سوگند به كسي كه مرا به حق به پيامبري برانگيخت!

همانا حسين بن علي در آسمان عظيم‌تر و بزرگتر از آن است كه در زمين است، پس به درستي كه سمت راست عرش خداوند چنين نگاشته شده

است: [همانا حسين] چراغ هدايت و كشتي نجات است و اوست امام بدون هيچ شبهه و شكّي (و پيشواي نيكويي و ميمنت) و امام عزّت و افتخار و درياي علم و ذخيره... .⁽¹⁾

و پيامبر اكرم صلی الله علیه وآله وسلم به مسلمانان زمان خود فرمودند: اي مردم! اين حسين بن علي است، او را بشناسيد. سوگند به كسي كه جانم در دست اوست! همانا حسين در بهشت است و آنان كه او را دوست مى‌دارند در بهشت هستند و آنان كه دوستان او را دوست مى‌دارند در بهشت هستند.⁽²⁾

به درستي كه واجب ترين كارها پس از معرفت خداوند، معرفت پيامبر و امام است - همان گونه كه پيامبر اكرم صلی الله علیه وآله وسلم فرمودند: هر كس بميرد و امام زمان خود را نشناسد، به مرگ جاهليّت [كافر و مشرك] مرده است.⁽³⁾

محمّد بن مسلم گويد: شنيدم امام باقر علیه السلام مى‌فرمود: هركس خداوند عزيز و با جلالت را به عبادتي كه بدن خود را براي آن عبادت به سختي بياندازد، عبادت كند در حالي كه پيشوايي از جانب خداوند نداشته باشد، تلاش او مورد قبول خداوند نيست و در گمراهي و سردرگمي به سر مى‌برد و خدا اعمال او را نابود مى‌كند. تا آنجا كه فرمودند: و اگر در اين حال (بدون پيشوايي از جانب خداوند) بميرد، كافر و منافق مرده است. و بدان اي محمّد! همانا سردمداران ستم و آنانكه ايشان را پيروي مى‌كنند از دين خداوند خارج هستند، گمراه گرديده اند و گمراه مى‌كنند، كارهايي كه انجام مى‌دهند همچون خاكسترى است در برابر تندباد در يك روز طوفانى! آنها توانايى ندارند كمترين چيزى از آنچه را انجام داده‌اند، به دست آورند و اين همان گمراهى دور است

و ادا نمودن حقّ رسالت پيامبر اكرم صلی الله علیه وآله وسلم، مودّت داشتن نسبت به اهل‌بيت ايشان علیهم السلام است كه همانا برترين حسنات و كارهايي است كه انسان را به خداوند نزديك مى‌كند و اين مودّت شامل اقرار نمودن به ايشان و منزلت‌هاي ايشان و اظهار نمودن محبّت نسبت به ايشان است و نيز فدا نمودن آنچه كه در تملّك داريم از جان و مال و اولاد براي ايشان و در راه رسيدن به رضاي ايشان و نيز براي زيارت نمودن آنها، مخصوصاً زيارت امام حسين علیه السلام و به خصوص در روزهاي مخصوص و از جمله برترين اوقات زيارت امام حسين علیه السلام روز عاشوراء است و برترين مكان‌ها، حرم شريف حضرت در شهر مقدّس كربلا است.

در زيارت امام حسين علیه السلام تجلّي ايمان و ادا نمودن حقّ پيامبر و اهل‌بيت پاك ايشان علیهم السلام است - همان كساني كه علّت به وجود آمدن عالم و نيز سبب تشريع دين و معيار براي دريافت پاداش و جزاي اعمال هستند و همان كساني كه ستون‌هاي توحيد خداوند و اساس دين هستند -.⁽¹⁾

از امام صادق علیه السلام چنين آمده است:... و همانا خداوند به سبب و وسيله شما تكوين و تشريع را گشود و پايان مى‌بخشد و هر چه را كه اراده نمايد به سبب و وسيله شما نابود مى‌گرداند و به سبب شما زمين ثابت گشته و به واسطه شما ذلّت (جهل و گمراهي) از گردن ما برمي دارد و به واسطه شما خداوند خون خواهى خون هر مؤمنى را مى‌كند كه استحقاق خون خواهى را داشته باشد و همانا زمين به خاطر شما درختان خود را مى‌روياند و درختان به خاطر شما به بار مى‌نشينند و به سبب شما آسمان قطرات باران و روزي را فرو مى‌فرستد و....

امام علي بن محمّد الهادي علیه السلام ضمن زيارت جامعه كبيره مى‌فرمايند:... (اي امامان بزرگوار!) خدا به سبب شما كارها را آغاز و به خاطر شما خلقت و تشريع را پايان مي‌دهد و همانا به سبب شما باران مى‌بارد و آسمان از اينكه بر روي زمين سقوط نمايد نگه داشته مى‌شود به فرمان خداوند و همانا خداوند به سبب شما گرفتاري و مشكلات را برطرف مى‌نمايد و... .

امام علي بن الحسين سجّاد علیه السلام فرمودند:... و هركس كه با ما [اهل‌بيت] نباشد [در راه و پيرو ما نباشد] از اسلام نصيب و بهره‌اي ندارد. همانا خداوند به سبب ما دين را گشوده و به سبب ما به اتمام مى‌رساند و به سبب ما به شما از گياهان زمين روزي مى‌دهد و همانا خداوند به سبب ما قطرات آب را از آسمان براي شما فرومي فرستد و خداوند به خاطر ما [و انتساب شما به ما] شما را از غرق شدن در دريايتان و فرورفتن در بيابانتان حفظ مى‌نمايد و خداوند در زندگاني دنيا و در ميان قبر و در روز محشر و هنگام عبور از پل صراط و هنگام ارزش گزاري اعمال و هنگام وارد شدن شما در بهشت، به سبب ما، شما را نفع مى‌رساند... .

امام صادق علیه السلام فرمودند: همانا ما جنب الله هستيم و... و خدا به سبب و وسيله ما آغاز نموده و پايان مى‌بخشد و همانا ما اولّين مخلوقات [برترين از تمامي جهات] و آخرين هستيم و ما نيكوترين افراد در روزگاران هستيم و ما نواميس زمان هستيم و همانا ما هستيم سرور تمامي بندگان و زمامدار جهان و همانا ما هستيم مكتبِ محكم و صراط مستقيم و همانا ما هستيم سبب ايجاد مخلوقات و حجّت و دليل خدا. خدا از هيچ عبادت كننده‌اي عبادتش را نخواهد پذيرفت در صورتي كه از حقوق ما آگاهي نداشته باشد و بدان معترف نباشد. و به درستي كه ما هستيم چراغدان نبوّت و چراغهاي رسالت و ما هستيم نور روشنايي‌ها [سبب روشني آنچه نور مى‌بخشد] و كلمه خداوند جبّار و ما هستيم پرچم برافراشته حقيقت كه هر كس از آن پيروي بنمايد نجات يابد و آنكه از آن به عقب بيافتد گمراه شود و ما هستيم امامان برحق از جانب خداوند بر دين اسلام و رهبر پيشاني سفيدان از وضو و ما هستيم معدن نبوّت و محلّ قرار گرفتن رسالت پروردگار. و فرشتگان نزد ما آمد و شد مى‌كنند و ما هستيم چراغ براي آنكه به دنبال نور مى‌گردد و راه براي آنكه به دنبال راه هدايت است و ما هستيم رهبراني كه به سويِ بهشت راهنمايي مى‌كنند و ما هستيم پل بر روى گذرگاه‌ها [راه رسيدن به رضاي خداوند] و كوه‌هاي بزرگ و همانا خداوند به سبب ما باران را فرو مى‌فرستد و رحمت خويش را جاري مى‌سازد و به سبب ما عذاب و سختي را دور مى‌گرداند. پس هركس اين هدايت را (ولايت ما اهل‌بيت) بشنود بايد در قلب خود به دنبال محبّت ما بگردد و اگر در قلبش بغض نسبت به ما اهل‌بيت را يافت و چنين مى‌بيند كه نمي‌تواند فضيلت و برتري‌هاي ما را بپذيرد و آنها را انكار مى‌نمايد به تحقيق از راه راست گمراه گرديده، چرا كه ما نشانه‌هاي پروردگار و مترجمان (تبيين كنندگان) وحي و خزانه علم الهي هستيم و ما هستيم ميزان و معيار در ترازوي عدل و قسط خداوند و ما شاخه‌هاى درخت زيتون هستيم... .

شيخ مفيد قدس سرهمامى‌فرمايد: شيعيان و عامّه (سنّي‌ها) از اميرالمؤمنين صلوات الله عليه روايت نموده‌اند و ابوعبيده معمر بن مثنّي و غير او، از كساني كه دشمنان شيعه به آنان در زمينه نقل روايت تهمت نزده‌اند، در روايتي ذكر كرده‌اند كه اميرالمؤمنين علیه السلام در اوّلين خطبه‌اي كه پس از بيعت نمودن مردم با ايشان براي خلافت، ايراد نمودند - پس از قتل عثمان بن عفّان - چنين فرمودند:... و خداوند به سبب و وسيله ما كارها را آغاز مى‌نمايد و نه شما و به سبب و وسيله ما به كارها پايان مى‌بخشد و نه شما...

زيارت امام حسين علیه السلام، زيارت خداوند متعال است و همانا زيارت نمودن امام حسين علیه السلام مانند اجابت نمودن ايشان در روز عاشوراست آن هنگام كه ندا دادند: آيا كسى هست كه از حرم پيامبرخدا دفاع كند؟ آيا خداپرستي هست كه در مورد ما از خدا بترسد؟ آيا دادرسى هست كه به اميد پاداش خداوندى به داد ما برسد؟ آيا ياورى هست كه به اميد آنچه نزد خداست ما را يارى كند؟

و زيارت امام حسين علیه السلام مانند بيعت نمودن با حضرت و رفتن به جنگ دشمنان ايشان در گذر زمان و اعلام نمودن بيزاري از دشمنان آل‌محمّد صلی الله علیه وآله وسل است و نيز محاكمه نمودن ظلم كنندگان به ايشان و اعلام نمودن آمادگي براي ياري حضرت و مهيّا نمودن خود و آمادگي براي ياري نمودن طلب كننده خون امام حسين علیه السلام، امام منتظرعجل الله فرجه الشریف است.

و از جمله زيارات مخصوص امام حسين علیه السلام، زيارت آن حضرت در روز عاشوراست، روز به شهادت رسيدن ايشان. و آن روز بسيار بزرگي است كه در تمام تاريخ روزي مانند آن نبوده، نيست و نخواهد بود و من پنج عدد از اين زيارات را كه از جانب اهل‌بيت عصمت و طهارت، امام باقر و امام صادق علیه السلام و امام زمان عجل الله فرجه الشریف صادر گرديده است، يافتم.

و اين كتاب شامل هفت باب در فضيلت زيارت امام حسين علیه السلام و نيز پنج زيارت

مخصوص به آن حضرت در روز عاشورا و زيارت برادر ايشان حضرت اباالفضل العباس علیه السلام و زيارت وداع ايشان و نيز زيارت وداع حضرت سيّدالشّهداء علیه السلام و شهداءعلیه السلام از مصدرهاي اوليّه، همراه با ذكر اختلاف واژه‌ها از نسخه‌هاي متعدّد آن، است.

و همه احاديث ذكر شده را به سندهاي خودم و از جمله آنها از استاد بزرگوارم عالم گرانقدر، مدافع ولايت اهل‌بيت علیهم السلام آي-ةالله سيّد محمّد علي موحّد ابطحي فرزند آيةالله سيّد مرتضي موسوي موحّد ابطحي اصفهاني قدس سرهما - كه اينجانب از محضر شريف اين عالم بزرگوار و فقيه عاليقدر سالهاي درازي بهره علمي وافر در زمينه تفسير و فقه و حديث و معارف اهل‌بيت علیهم السلام برده‌ام - از مشايخ ايشان مانند سيّد طائفه و رهبر شيعيان در عصر خود، آيةالله حاج آقا سيّد حسين طباطبايي بروجردي و آيةالله سيّد عبدالهادي شيرازي و شيخ آقا بزرگ تهراني صاحب كتاب «الذّريعة» و ساير مشايخ ايشان به طرق و اسانيد ايشان به حاجي ميرزا حسين نوري طبرسي صاحب كتاب «مستدرك الوسائل» به طرق ذكر شده ايشان در «خاتمة المستدرك» نقل مي نمايم.

و نيز روايت مي‌كنم از سيّد استاد آيةالله موحّد ابطحي قدس سره از آيةالله مرعشي نجفي قدس سرهما به طرق ايشان از كتب حديث ائمّه از اهل‌بيت عصمت و طهارت علیهم السلام.

و جز احاديثي كه در اين كتاب آورده شده است، احاديث بسياري درباره تربت مقدّس حرم مطهّر امام حسين علیه السلام و استشفاء به آن و احاديث در فضيلت زيارت آن حضرت در اوقات مخصوصه همچون شب و روز جمعه و عرفه و عيد فطر و قربان و نيمه شعبان و غير اينها از اوقات مخصوصه زيارت آن حضرت وجود

دارد كه خواستاران آنها را به دائرةالمعارف بزرگ حديث شيعه «بحارالأنوار:98» و موسوعه ارزشمند «تفصيل وسائل الشّيعة:14» و «مستدرك الوسائل:10» و «جامع احاديث الشّيعة چاپ اوّل:12 و چاپ دوّم:15» ارجاع مي‌دهيم.

اين كمترين خدمت به آستان مقدّس سيّدالشّهداء علیه السلام است كه از دست اين كوچكترين دوستداران سرور آزادگان جهان و سيّدالشّهداء در طول تاريخ، امام حسين علیه السلام براي زوّار ايشان، انجام گرفته است.

و از خداوند متعال درخواست مي‌كنم كه اين خدمت كوچك را از من بپذيرد و آن را برايم ذخيره‌ي روز محشر قرار دهد⁽¹⁾و از امام علیه السلام طلب شفاعت دارم و از زوّار ايشان دعاي خير را مى‌طلبم.

شايان ذكر است كه در اين كار خانواده ولائي اينجانب، مرا ياري نمودند و به خصوص ياد مي‌كنم از صبيّه‌هاي فاضله‌ام كه براي انجام كار (تايپ، خوشنويسي كامپيوتري و اخيراً در ترجمه كتاب) زحمت بسيار كشيدند. اميدوارم مورد پذيرش الحجّة علي حجج الله آيةالله العظمي فاطمة الزّهراء صلوات الله و سلامه عليها و ذخيره آخرت ايشان قرار گيرد.

الإمام الصّادق علیه السلام:

اَللَّهُمَّ رَبَّ الْحُسَيْنِ، إِشْفِ صَدْرَ الْحُسَيْنِ، اَللَّهُمَّ رَبَّ الْحُسَيْنِ، أُطْلُبْ بِدَمِ الْحُسَيْنِ، اَللَّهُمَّ رَبَّ الْحُسَيْنِ، إِنْتَقِمْ مِمَّنْ رَضِيَ بِقَتْلِ الْحُسَيْنِ، اَللَّهُمَّ رَبَّ الْحُسَيْنِ، إِنْتَقِمْ مِمَّنْ خَالَفَ الْحُسَيْنَ، اَللَّهُمَّ رَبَّ الْحُسَيْنِ، إِنْتَقِمْ مِمَّنْ فَرِحَ بِقَتْلِ الْحُسَيْن.⁽¹⁾

اَللَّهُمَّ اجْعَلْنَا مِنَ الطَّالِبِينَ بِثَأْرِهِ مَعَ وَلِيِّهِ الْإِمَامِ الْمَهْدِيِّ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ صَلَوَاتُ اللَّهِ وَ سَلَامُهُ عَلَيْهِمْ أَجْمَعِينَ.

امام صادق علیه السلام فرمودند:

بارالها! اي خداي حسين!

سينه حسين را شفا عنايت فرما.

بارالها! اي خداي حسين!

از خون به ناحق ريخته شده حسين، خونخواهي نما.

بارالها! اي خداي حسين!

از كسي كه به قتل حسين راضي شد، انتقام بگير.

بارالها! اي خداي حسين!

از كسي كه با حسين مخالفت نمود، انتقام بگير.

بارالها! اي خداي حسين!

از كسي كه به خاطر شهادت حسين خوشحال شد، انتقام بگير.⁽¹⁾

پروردگارا! ما را از خونخواهان امام حسين علیه السلام همراه با وليّ خون ايشان امام مهدي از آل محمّد صلوات الله و سلامه عليهم اجمعين قرار بده.

قال سبحانه وتعالی الله

وانا المحسن وهذا الحسین

خداوند منزه وبلند مرتبه فرمود:

هما نا من محسن (احسان کننده) هستم واین حسین است

قصص‌الأنبياءللراوندي:44 الفصل3 ح10: ... قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم: لَمَّا خَلَقَ اللَّهُ آدَمَ وَ نَفَخَ فِيهِ مِنْ رُوحِهِ، الْتَفَتَ آدَمُ يَمْنَةَ الْعَرْشِ، فَإذَا خَمْسَةُ أشْبَاحٍ، فَقَالَ: يَا رَبِّ! هَلْ خَلَقْتَ قَبْلِي مِنَ الْبَشَرِ أحَداً؟ قَالَ: لَا. قَالَ علیه السلام: فَمَنْ هَؤُلَاءِ الَّذِينَ أرَى أسْمَاءَهُمْ؟ فَقَالَ: هَؤُلَاءِ خَمْسَةٌ مِنْ وُلْدِكَ، لَوْلَاهُمْ مَا خَلَقْتُكَ وَ لَا خَلَقْتُ الْجَنَّةَ وَ لَا النَّارَ، وَ لَا الْعَرْشَ وَ لَا الْكُرْسِيَّ، وَ لَا السَّمَاءَ وَ لَا الْأرْضَ، وَ لَا الْمَلَائِكَةَ وَ لَا الْجِنَّ وَ لَا الْإنْسَ. هَؤُلَاءِ خَمْسَةٌ شَقَقْتُ لَهُمْ إسْماً مِنْ أسْمَائِي، فَأنَا الْمَحْمُودُ وَ هَذَا مُحَمَّدٌ، وَ أنَا الْأعْلَى وَ هَذَا عَلِيٌّ، وَ أنَا الْفَاطِرُ وَ هَذِهِ فَاطِمَةُ، وَ أنَا ذُو الْإحْسَانِ وَ هَذَا الْحَسَنُ، وَ أَنَا الْمُحْسِنُ وَ هَذَا الْحُسَيْن آلَيْتُ عَلَى نَفْسِي أنَّهُ لَا يَأْتِينِي أحَدٌ وَ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ مِنْ مَحَبَّةِ أحَدِهِمْ؛ إلَّا أدْخَلْتُهُ جَنَّتِي، وَ آلَيْتُ بِعِزَّتِي أنَّهُ لَا يَأْتِينِي أحَدٌ وَ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ مِنَ بُغْضِ أحَدِهِمْ إلَّا أدْخَلْتُهُ نَارِي. يَا آدَمُ! هَؤُلَاءِ صَفْوَتِي مِنْ خَلْقِي، بِهِمْ أُنْجِي مَنْ أُنْجِي، وَ بِهِمْ أُهْلِكُ مَنْ أُهْلِكُ. عنه البحار:27/5 ب10 ح10.

پيامبر اكرم صلی الله علیه وآله وسلم فرمودند: هنگامي كه خداوند حضرت آدم را آفريد و روح [ممتاز و برتري] در كالبد ايشان قرار داد، حضرت آدم به سمت راست عرش توجّه نمود، پنج شبه [نوراني] ديد، عرضه داشت: اي پروردگار من! آيا پيش از من بشري آفريده اي؟ فرمود: نه. حضرت آدم علیه السلام عرضه داشت: پس اينان چه كساني هستند كه نامهايشان را مى‌بينم؟ خدا فرمود: اينان پنج تن از فرزندان تو هستند، اگر آنان نبودند تو را نمي‌آفريدم و بهشت و جهنّم را نمي‌آفريدم و عرش و كرسي را خلق نمي‌نمودم و آسمان و زمين و فرشتگان و جنيّان و انسان‌ها را به وجود نمي‌آوردم. اينان پنج نفر هستند كه براي ايشان نامي از نامهاي خويش را مشتق نموده ام. پس همانا من محمود هستم و اين محمّد است و من اعلي هستم و اين علي است و من فاطر هستم و اين فاطمه است و من صاحب احسان هستم و اين حسن است و همانا من محسن (احسان كننده) هستم و اين حسين است. با خود عهد نموده‌ام هيچ كس به سوي من نيايد در حالي كه در قلب او به اندازه يك مثقال از يك دانه خردل از محبّت يكي از اين پنج تن باشد مگر اينكه او را وارد بهشت خويش نمايم. و به عزّت خويش سوگند ياد نموده‌ام كه هيچ كس به سوي من نيايد در حالي كه در قلب او به اندازه يك مثقال از يك دانه خردل از دشمني يكي از ايشان باشد مگر اينكه او را وارد آتش [قهر و غضب] خويش نمايم. اي آدم! ايشان هستند برگزيدگان از آفريدگانم، به سبب و وسيله ايشان نجات مى‌دهم، آنكه را نجات مى‌دهم. و به سبب و وسيله ايشان هلاك خواهم كردآنكه را هلاك خواهم كرد

المسلسلات

فی

الاجازات

مجتویه علی اجازات علماالاسلام فی حق والدی لعلامه

آیه الله العظمی السید ابی لعالی شهاب الدین الحسینی المرعشی النجفی

قدس سره الشریف

المجموعه الاولی

اجازت الشیوخ بحطوطهم

جمعها نجلهالسید محمود المرعشی

اجازات صفحه1

اجازات صفحه2

اجازات صفحه3

قال النبی صلی الله علیه وآله وسلم

و بالحسين تسعدون و به تشبثون

الا وام الحسین باب من ابواب الجنه

من عانده حرم الله علیه ریح الجنه

پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم فرمودند:

وبه سبب ووسیله حسین سعادتمند شده وبه وسیله اوبه حق می رسید

هما نا حسین دری ویژه از درهای بهشت است هرکس با او دشمنی ورزد خدا بوی بهشت را برایش حرام کند

البحار:35/405 ح28- مناقب ابن شاذان، روي من طريق العامّة بإسنادهم إلى عبدالله بن عمر قال: قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم: بِي أُنْذِرْتُمْ، وَ بِعَلِيِّ بْنِ أبِي طَالِبٍ اهْتَدَيْتُمْ. وَ قَرَأ: إنَّما أنْتَ مُنْذِرٌ وَلِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ  وَ بِالْحَسَنِ أُعْطِيتُمُ الْإحْسَانَ وَ بِالْحُسَيْنِ تَسْعَدُونَ وَ بِهِ تَشَبَّثُونَ أَلَا وَ إِنَّ الْحُسَيْنَ بَابٌ مِنْ أَبْوَابِ الْجَنَّةِ مَنْ عَانَدَهُ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَيْهِ رِيحَ الْجَنَّةِ.

در كتاب «المناقب» ابن شاذان چنين آمده: از عامّه به سند خودشان به عبدالله بن عمر روايت شده كه گفت: پيامبر اكرم صلی الله علیه وآله وسلم فرمودند: به وسيله من [از نافرماني خداوند] بيم داده شده ايد و به وسيله [قبول ولايت] عليّ بن ابي طالب علیه السلام هدايت شديد و حضرت چنين تلاوت نمودند: إنَّما أنْتَ مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ - اي پيامبر! همانا تو بيم دهنده هستي و براي هر گروهي هدايتگري وجود دارد همانا به سبب و وسيله حسن علیه السلام مورد لطف و احسان پروردگار قرار گرفتيد و همانا به سبب و وسيله حسين علیه السلام سعادتمند شده و به وسيله‌ي او به حق مي‌رسيد. همانا حسين دري از درهاي بهشت است. هر آنكس كه با او دشمني نمايد خدا بوي بهشت را بر او حرام كند.

أبواب فضيلة زيارة الإمام الحسين ابی عبدالله الحسین صلوات الله وسلامه علیه @@

اشاره

1

اشاره

«باب»

زيارة الإمام أبي عبداللّه الحسين علیه السلام واجبة

زيارت حضرت امام حسين علیه السلام واجب است

محمّد رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم

1- عن أبي الحسن الفارسيّ قال:كُنْتُ كَثِيرَالزِّيَارَةِ لِمَوْلَانَا أبِي عَبْدِاللَّهِ علیه السلام فَقَلَّ مَالِي وَ ضَعُفَ مِنَ الْكِبَرِ جِسْمِي فَتَرَكْتُ الزِّيَارَةَ فَرَأيْتُ ذَاتَ لَيْلَةٍ رَسُولَ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم فِي الْمَنَامِ وَ مَعَهُ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ فَمَرَرْتُ بِهِمْ، فَقَالَ الْحُسَيْنُ: يَارَسُولَ اللَّهِ! هَذَا الرَّجُلُ كَانَ يُكْثِرُ زِيَارَتِي فَانْقَطَعَ عَنِّي. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم: أعَنْ مِثْلِ الْحُسَيْنِ تُهَاجِرُ وَ تَتْرُكُ زِيَارَتَهُ؟! فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ! حَاشَا لِي أنْ أهْجُرَ مَوْلَايَ، لَكِنِّي ضَعُفْتُ وَ كَبِرْتُ وَ لِهَذَا عَزَّتْ زِيَارَتُهُ وَ لِقِلَّةِ مَالِي تَرَكْتُ زِيَارَتَهُ. فَقَالَ علیه السلام: إصْعَدْ كُلَّ لَيْلَةٍ عَلَى سَطْحِ دَارِكَ وَ أشِرْ بِإصْبَعِكَ السَّبَّابَةِ إلَيْهِ وَ قُلْ:

ابوالحسن فارسي گويد: بسيار به زيارت سرورمان حضرت امام حسين علیه السلاممى‌رفتم. فقير شدم و به خاطر كهولت سن ضعيف شدم، زيارت را رها كردم. يك شب در خواب پيامبر صلی الله علیه وآله وسلم را ديدم در حالي كه امام حسن علیه السلام و امام حسين علیه السلام همراه ايشان بودند. بر ايشان گذشتم. امام حسين علیه السلام فرمودند: اي پيامبرخدا! اين مرد بسيار به زيارت من مى‌آمد امّا اكنون بامن قطع رابطه نموده است. پيامبر صلی الله علیه وآله وسلم فرمودند: آيا از كسي مانند امام حسين هجرت كرده [دوري گزيده] و زيارت او را رها مى‌نمايي؟ گفتم: اي پيامبرخدا! حاشا كه از مولايم حضرت

امام حسين علیه السلام دوري كنم، امّا ضعيف و پير شده‌ام و به همين دليل رفتن به زيارت ايشان برايم سخت شده است و به خاطر فقر زيارت ايشان را رها كرده ام. پيامبرخدا صلی الله علیه وآله وسلم فرمودند: هر شب به پشت بام منزلت برو و با انگشت سبابه به سوي حرم حضرت امام حسين علیه السلام اشاره كن و بگو:

السَّلَامُ عَلَيْكَ وَ عَلَى جَدِّكَ وَ أبِيكَ، السَّلَامُ عَلَيْكَ وَ عَلَى أُمِّكَ وَ أخِيكَ، السَّلَامُ عَلَيْكَ وَ عَلَى الْأئِمَّةِ مِنْ بَنِيكَ، السَّلَامُ عَلَيْكَ يَاصَاحِبَ الدَّمْعَةِ السَّاكِبَةِ، السَّلَامُ عَلَيْكَ يَاصَاحِبَ الْمُصِيبَةِ الرَّاتِبَةِ، لَقَدْ أصْبَحَ كِتَابُ اللَّهِ فِيكَ مَهْجُوراً، وَ رَسُولُ اللَّهِ فِيكَ مَحْزُوناً، وَ عَلَيْكَ السَّلَامُ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ، السَّلَامُ عَلَى أنْصَارِ اللَّهِ وَ خُلَفَائِهِ، السَّلَامُ عَلَى أُمَنَاءِ اللَّهِ وَ أحِبَّائِهِ السَّلَامُ عَلَى مَحَالِّ مَعْرِفَةِ اللَّهِ وَ مَعَادِنِ حِكْمَةِ اللَّهِ وَ حَفَظَةِ سِرِّ اللَّهِ وَ حَمَلَةِ كِتَابِ اللَّهِ وَ أوْصِيَاءِ نَبِيِّ اللَّهِ وَ ذُرِّيَّةِ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ.

ثُمَّ سَلْ مَا شِئْتَ فَإنَّ زِيَارَتَكَ تُقْبَلُ مِنْ قَرِيبٍ وَ بَعِيدٍ.⁽¹⁾

و سپس آنچه را كه مى‌خواهي طلب نما، پس همانا زيارت تو از نزديك و دور قبول مى‌شود.

الامام ابوعبدالله الحسین علیه السلام

2- قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ دَاوُدَ بْنِ عُقْبَةَ: كَانَ جَارٌ لَنَا يُعْرَفُ بِعَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدٍ، قَالَ: كُنْتُ أزُورُ الْحُسَيْنَ علیه السلام فِي كُلِّ شَهْرٍ، قَالَ: ثُمَّ عَلَتْ سِنِّي وَ ضَعُفَ جِسْمِي

وَانْقَطَعْتُ عَنْهُ مُدَّةً، ثُمَّ وَقَعَ لِي أنَّهَا آخَرُ سَنِيِّ عُمْرِي، فَحَمَلْتُ عَلَى نَفْسِي وَخَرَجْتُ مَاشِيَاً، فَوَصَلْتُ فِي أيَّامٍ فَسَلَّمْتُ وَ صَلَّيْتُ رَكْعَتَيِ الزِّيَارَةِ وَ نِمْتُ. فَرَأيْتُ الْحُسَيْنَ صَلَوَاتُ اللهِ عَلَيْهِ قَدْ خَرَجَ مِنَ الْقَبْرِ فَقَالَ لِي: يَا عَلِيُّ لِمَ جَفَوْتَنِي وَ كُنْتَ لِي بَرّاً؟! فَقُلْتُ: يَاسَيِّدِي ضَعُفَ جِسْمِي وَ قَصُرَتْ خُطَايَ وَ وَقَعَ لِي أنَّهَا آخِرُ سَنِيِّ عُمْرِيَ فَأتَيْتُكَ فِي أيَّامٍ، وَ قَدْ رُوِيَ عَنْكَ شَيْ‌ءٌ أُحِبُّ أنْ أسْمَعَهُ مِنْكَ، فَقَالَ علیه السلام: قُلْ، قَالََ قُلْتُ: رُوِيَ عَنْكَ: مَنْ زَارَنِي فِي حَيَاتِهِ زُرْتُهُ بَعْدَ وَفَاتِهِ! قَالَ: نَعَمْ، قُلْتُ، فَأرْوِهِ عَنْكَ: مَنْ زَارَنِي فِي حَيَاتِهِ زُرْتُهُ بَعْدَ وَفَاتِهِ؟ قَالَ: نَعَمْ إرْوِ عَنِّي: مَنْ زَارَنِي فِي حَيَاتِهِ زُرْتُهُ بَعْدَ وَفَاتِهِ وَ إنْ وَجَدْتُهُ فِي النَّارِ أخْرَجْتُهُ.⁽¹⁾

محمّد بن داود بن عقبه گويد: همسايه‌اي به نام علي بن محمّد داشتيم. او گفت: هر ماه به زيارت امام حسين علیه السلام مى‌رفتم تا اينكه پير شدم و بدنم ضعيف گرديد و براي مدّتي به زيارت ايشان نمي‌رفتم. گمان كردم كه آخرين سال‌هاي زندگي‌ام است پس بر خود بار نموده و پياده به سوي حرم حركت نمودم. در روزهايي رسيدم. سلام نموده و دو ركعت نماز زيارت را به جا آوردم و به خواب رفتم. حضرت امام حسين صلوات الله عليه را ديدم كه از قبر خارج شدند و به من فرمودند: اي علي! چرا به من ستم كردي در حالي كه نسبت به من نيكوكار بودي؟! عرضه داشتم: اي مولاي من! بدنم ضعيف شده و گام‌هايم كوتاه گرديده و گمان مى‌كنم كه اين سالها، سالهاي آخر زندگانيم هستم و از شما سخني روايت شده كه دوست دارم آن را از خود شما بشنوم، حضرت علیه السلام فرمودند: بگو. گفتم:

از شما روايت شده: هركس مرا در زندگاني خود زيارت كند، او را پس از وفات زيارت خواهم نمود [به ديدار او مى‌روم]. حضرت فرمودند: بله از من چنين روايت نما: هر كس مرا در زندگاني خود زيارت كند، او را پس از وفات زيارت خواهم نمود [به ديدار او مى‌روم] و اگر او را در آتش بيابم، نجاتش خواهم داد.

الإمام أبوجعفر محمّد الباقر علیه السلام

3- عَنْ بَعْضِ أصْحَابِنَا عَنْ أبِي جَعْفَرٍعلیه السلام قَالَ: كَمْ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَ قَبْرِ الْحُسَيْن علیه السلام؟ قُلْتُ: سِتَّةُ عَشَرَ فَرْسَخاً، قَالَ: أوَ مَا تَأْتُونَهُ؟ قُلْتُ: لَا، قَالَ: مَا أجْفَاكُمْ.⁽¹⁾

بعضي از شيعيان از امام محمّد باقر علیه السلام چنين روايت مى‌كنند كه فرمودند: فاصله بين شما و مرقد سيّدالشّهداء علیه السلام چقدر است؟ گفتم: شانزده فرسخ. حضرت فرمودند: آيا به زيارت ايشان مى‌رويد؟ عرضه داشتم: نه. حضرت فرمودند: چه جفاكار هستيد.

4- عَنْ أبِي الْجَارُودِ عَنْ الْبَاقِرِ علیه السلام قَالَ قَالَ لِي: كَمْ بَيْنَكَ وَ بَيْنَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام قَالَ قُلْتُ: يَوْمٌ لِلرَّاكِبِ وَ يَوْمٌ وَ بَعْضُ يَوْمٍ لِلْمَاشِي، قَالَ: أفَتَأْتِيَهُ كُلَّ جُمُعَةٍ؟ قُلْتُ: لَا مَا آتِيهِ إلّا فِي حِينٍ، قَالَ: مَا أجْفَاكُمْ، أمَا لَوْ كَانَ قَرِيبَاً مِنَّا لَاتَّخَذْنَاهُ هِجْرَةً، أيْ نُهَاجِرُ إلَيْهِ.⁽²⁾

ابي جارود از امام باقر علیه السلام نقل مى‌كند كه حضرت به من فرمودند: چقدرميان شما و مرقد حضرت امام حسين علیه السلام فاصله است؟ گفتم: اگر با چهارپا برويم، يك

روز و اگر پياده برويم يك روز و كمي از يك روز رفتن ما به طول مى‌انجامد. حضرت فرمودند: آيا هر جمعه به زيارت ايشان مى‌روي؟ گفتم: نه، فقط گاهي اوقات به زيارت ايشان مى‌روم. حضرت فرمودند: چه جفاكار هستيد. امّا اگر به ما نزديك بودند، آنجا را مسكن مى‌گزيديم يا به آنجا مهاجرت مى‌نموديم.

5- وَ قَالَ الْبَاقِرعلیه السلام: مَنْ أرَادَ أنْ يَعْلَمَ أنَّهُ مِنْ أهْلِ الْجَنَّةِ فَلْيَعْرِضْ حُبَّنَا عَلَى قَلْبِهِ، فَإنْ قَبِلَهُ فَهُوَ مُؤْمِنٌ وَ مَنْ كَانَ لَنَا مُحِبّاً فَلْيَرْغَبْ فِي زِيَارَةِ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام، فَمَنْ كَانَ لِلْحُسَيْنِ علیه السلام زَوَّاراً عَرَفْنَاهُ بِالْحُبِّ لَنَا أهْلَ الْبَيْتِ وَ كَانَ مِنْ أهْلِ الْجَنَّةِ، وَ مَنْ لَمْ يَكُنْ لِلْحُسَيْنِ زَوَّاراً كَانَ نَاقِصَ الْإيمَانِ.⁽¹⁾

و امام باقرعلیه السلام فرمودند: هركس مى‌خواهد بداند كه آيا از اهل بهشت است بايد دوستي و ولايت ما را به قلب خود عرضه نمايد، اگر آن را پذيرفت، همانا مؤمن است و هر كس ما را دوست بدارد، بايد در زيارت نمودن قبر امام حسين علیه السلام رغبت ورزد. هركس از زائران امام حسين علیه السلام باشد، ما او را از دوستان خود به شمار مى‌آوريم و او از اهل بهشت است و هركس زائر امام حسين علیه السلام نباشد ايمان او ناقص است.⁽²⁾

6- وَ قَالَ الْإمَامُ الْبَاقِرُعلیه السلام : مُرُوا شِيعَتَنَا بِزِيَارَةِ قَبْرِ الْحُسَيْن علیه السلام، فَإنَّ إتْيَانَهُ يَزِيدُ فِي الرِّزْقِ وَ يَمُدُّ فِي الْعُمُرِ وَ يَدْفَعُ مَدَافِعَ السُّوءِ، وَ إتْيَانَهُ مُفْتَرَضٌ عَلَى كُلِّ مُؤْمِنٍ يُقِرُّ لِلْحُسَيْنِ بِالْإمَامَةِ مِنَ اللَّهِ.⁽³⁾

امام باقرعلیه السلام فرمودند: شيعيان ما را به زيارت نمودن قبر امام حسين علیه السلام امر كنيد

زيرا رفتن به زيارت ايشان روزي را زياد نموده و عمر را طولاني مى‌كند و اتّفاقات و حوادث ناگوار را دور مى‌كند. همانا رفتن به زيارت امام حسين علیه السلام بر هر مؤمني كه به امامت امام از جانب پروردگار متعال اقرار كند، واجب است.

7- وَ قَالَ الْإمَامُ الْبَاقِرُ علیه السلام: مُرُوا شِيعَتَنَا بِزِيَارَةِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیهما السلام، فَإنَّ زِيَارَتَهُ تَدْفَعُ الْهَدْمَ وَ الْغَرَقَ وَ الْحَرَقَ وَ أكْلَ السَّبُعِ، وَ زِيَارَتُهُ مُفْتَرَضَةٌ عَلَى مَنْ أقَرَّ لِلْحُسَيْنِ علیه السلام بِالْإمَامَةِ مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ.⁽¹⁾

امام باقر علیه السلام فرمودند: شيعيان ما را به زيارت نمودن امام حسين علیه السلام امر كنيد چرا كه زيارت ايشان مرگ و غرق شدن و آتش سوزي و خوراك درندگان شدن را دور مى‌كند. و زيارت ايشان بر كساني كه به امامت ايشان از جانب پروردگار متعال اقرار دارند، واجب گرديده است.

8- قَالَ الْبَاقِرعلیه السلام: مُرُوا شِيعَتَنَا بِزِيَارَةِ قَبْرِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيّ علیهما السلام، فَإنَّ إتْيَانَهُ مُفْتَرَضٌ عَلَى كُلِّ مُؤْمِنٍ يُقِرُّ لِلْحُسَيْنِ بِالْإمَامَةِ مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ.⁽²⁾

امام باقر علیه السلام فرمودند: شيعيان ما را به زيارت نمودن قبر امام حسين علیه السلام امر كنيد؛ چراكه آمدن به زيارت ايشان بر هر انسان با ايمان كه به امامت ايشان از جانب پروردگار عزّوجل اقرار دارد، واجب است.

9- عَنْ زُرَارَةَ عَنْ أحَدِهِمَا علیهما السلام أنَّهُ قَالَ: يَا زُرَارَةُ! مَا فِي الْأرْضِ مُؤْمِنَةٌ

إلَّا وَ قَدْ وَجَبَ عَلَيْهَا أنْ تُسْعِدَ فَاطِمَة علیها السلام فِي زِيَارَةِ الْحُسَيْنِ علیه السلام. ثُمَّ قَالَ: يَا زُرَارَةَ!

أنَّهُ إذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ جَلَسَ الْحُسَيْنُ علیه السلام فِي ظِلِّ الْعَرْشِ وَ جَمَعَ اللَّهُ زُوَّارَهُ وَ شِيعَتَهُ لِيَصِيرُوا مِنَ الْكَرَامَةِ وَ النَّضْرَةِ وَ الْبَهْجَةِ وَ السُّرُورِ إلَى أمْرٍ لَا يَعْلَمُ صِفَتَهُ إلَّا اللَّهُ، فَيَأْتِيهِمْ رُسُلُ أزْوَاجِهِمْ مِنَ الْحُورِ الْعِينِ مِنَ الْجَنَّةِ فَيَقُولُونَ إنَّا رُسُلُ أزْوَاجِكُمْ إلَيْكُمْ يَقُلْنَ إنَّا قَدِاشْتَقْنَاكُمْ وَ أبْطَأْتُمْ عَنَّا فيَحْمِلُهُمْ مَا هُمْ فِيهِ مِنَ السُّرُورِ وَ الْكَرَامَةِ إلَى أنْ يَقُولُوا لِرُسُلِهِمْ سَوْفَ نَجِيئُكُمْ إنْ شَاءَ اللَّهُ.⁽¹⁾

زراره از امام باقر يا امام صادق علیه السلام نقل مى‌كند كه فرمودند: اي زراره! هيچ زن باايماني روي زمين نيست مگر اينكه بر او واجب است كه حضرت فاطمه علیها السلام را در زيارت نمودن امام حسين علیه السلام ياري كند. سپس حضرت فرمودند:

اي زراره! روز قيامت امام حسين علیه السلام در زير سايه عرش الهي مى‌نشينند و خدا زائران و شيعيان ايشان را جمع مى‌كند تا به كرامت و شادماني و نشاط و شادي - زايدالوصفي كه هيچ كس جز خداوند چگونگي آن را نداند، برساند. آنگاه از سوي همسران ايشان كه حورالعين هستند پيغام آورده مى‌شود كه مى‌گويند: ما فرستادگان همسران شما هستيم. آنان مى‌گويند: ما مشتاق زيارت شما هستيم و [چه شده است كه] شما براي وصال ما تأخير كرده‌ايد؟ پس به جهت شادي و كرامتي كه در آن به سر مى‌برند مى‌گويند: انشاءالله نزد شما خواهيم آمد.

10- قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقُ علیه السلام: زِيَارَةُ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیهما السلام وَاجِبَةٌ عَلَى كُلِّ مَنْ يُقِرُّ

لِلْحُسَيْنِ علیه السلام بِالْإمَامَةِ مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: زيارت امام حسين علیه السلام بر همه كساني كه به امامت ايشان از جانب خداوند عزّوجل اقرار دارند واجب است.

11- عَنِ الْحَلَبِيِّ عَنِ الْإمَامِ الصَّادِقِ علیه السلام قَالَ: قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ مَا تَقُولُ فِيمَنْ تَرَكَ زِيَارَتَهُ وَ هُوَ يَقْدِرُ عَلَى ذَلِكَ؟ قَالَ: أقُولُ إنَّهُ قَدْ عَقَّ رَسُولَ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم وَ عَقَّنَا وَ اسْتَخَفَّ بِأمْرٍ هُوَ لَهُ، وَ مَنْ زَارَهُ كَانَ اللَّهُ لَهُ مِنْ وَرَاءِ حَوَائِجِهِ، وَ كَفَى مَا أهَمَّهُ مِنْ أمْرِ دُنْيَاهُ وَ إنَّهُ لَيَجْلِبُ الرِّزْقَ عَلَى الْعَبْدِ وَ يُخَلِّفُ عَلَيْهِ مَا أنْفَقَ وَ يَغْفِرُ لَهُ ذُنُوبَ خَمْسِينَ سَنَةً، وَ يَرْجِعُ إلَى أهْلِهِ وَ مَا عَلَيْهِ وِزْرٌ وَ لَا خَطِيئَةٌ إلَّا وَ قَدْ مُحِيَتْ مِنْ صَحِيفَتِهِ، فَإنْ هَلَكَ فِي سَفَرِهِ نَزَلَتِ الْمَلَائِكَةُ فَغَسَّلَتْهُ وَ فُتِحَتْ لَهُ أبْوَابُ الْجَنَّةِ وَ يَدْخُلُ⁽²⁾عَلَيْهِ رُوحُهَا حَتَّى يُنْشَرَ، وَ إنْ سَلِمَ فُتِحَ لَهُ الْبَابُ الَّذِي يَنْزِلُ مِنْهُ الرِّزْقُ وَ يُجْعَلُ لَهُ بِكُلِّ دِرْهَمٍ أنْفَقَهُ عَشَرَةُ آلَافِ دِرْهَمٍ وَ ذُخِرَ ذَلِكَ لَهُ، فَإذَا حُشِرَ قِيلَ لَهُ لَكَ بِكُلِّ دِرْهَمٍ عَشَرَةُ آلَافِ دِرْهَمٍ، وَ إنَّ اللَّهَ نَظَرَ لَكَ وَ ذَخَرَهَا لَكَ عِنْدَهُ.⁽³⁾

حلبي از امام صادق علیه السلام نقل مى‌كند گويد: به حضرت عرضه داشتم: قربان شما بروم! در مورد كسي كه زيارت امام حسين علیه السلام را ترك مى‌كند - در حالي كه بر

انجام آن تواناست - چه مى‌فرماييد؟ حضرت فرمودند: مى‌گويم به يقين اين فرد عاقّ پيامبرخداصلی الله علیه وآله وسلم و عاقّ ما است [از او راضي نيستيم] و از كاري سرپيچي نموده

كه استحقاق انجام آن را داشته است و هركس ايشان را زيارت نمايد، خدا براي اوست در پي حاجت‌هايش [هرچه از خداوند طلب كند، به او عطا خواهد شد] و خداوند آنچه را كه در دنيايش براي وي اهمّيّت دارد، كفايت خواهد نمود. و به درستي كه زيارت نمودن امام حسين علیه السلام قطعاً روزي را بر بنده جلب مى‌نمايد.

و نيز زيارت آن حضرت رزق را به بنده جلب كرده و آنچه را كه بايد وى خرج كند، برايش باقى مى‌گذارد و گناهان پنجاه ساله وي را خواهد بخشيد و در حالي به سوي خانواده خويش برمي گردد كه بار گناهي به گردن او نبوده مگر اينكه از نامه اعمالش حذف شده است. اگر در راه زيارت بميرد، فرشتگان نازل مى‌شوند و او را غسل مى‌دهند و دري از درهاي بهشت براي او گشوده مي شود و روح او از آن در وارد مى‌شود⁽¹⁾تا زماني كه روز قيامت محشور شود. و اگر زنده بماند براي او دري گشوده خواهد شد كه از آن روزي فرستاده مى‌شود.

و براي او به خاطر هر درهمي كه انفاق نموده است هزاران درهم قرار داده خواهد شد و اين مقدار براي او ذخيره مى‌شود. وقتي محشور شد به او گفته شود براي تو به ازاي هر درهم ده هزار درهم است و همانا خداوند به تو نظر لطف نموده و اين مقدار را براي تو نزد خود ذخيره كرده است.

12- قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقُ علیه السلام: لَوْ أنَّ أحَدَكُمْ حَجَّ دَهْرَهُ، ثُمَّ لَمْ يَزُرِ الْحُسَيْنَ -

بْنَ عَلِيّ علیهما السلام، لَكَانَ تَارِكاً حَقّاً مِنْ حُقُوقِ الله وَ حُقُوقِ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم، لِأنَّ حَقَّ الْحُسَيْنِ علیه السلام فَرِيضَةٌ مِنَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَاجِبَةٌ عَلَى كُلِّ مُسْلِمٍ.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: اگر يكي از شما تمام زندگي اش را حج بگزارد و امام حسين علیه السلام را زيارت نكند اداي حقّي از حقوق خداوند و پيامبر خدا صلی الله علیه واله وسلم را ترك نموده است. چراكه حقّ امام حسين علیه السلام فريضه‌اي از جانب خداوند عزّوجل است كه بر هر مسلمان واجب شده است.

13- وَ قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقُ علیه السلام: لَوْ أنَّ أحَدَكُمْ حَجَّ ألْفَ حَجَّةٍ، ثُمَّ لَمْ يَأْتِ قَبْرَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیهما السلام لَكَانَ قَدْ تَرَكَ حَقّاً مِنْ حُقُوقِ اللَّهِ تَعَالَى (وَ حُقُوقِ رَسُولِ اللهِ).

وَ سُئِلَ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ: حَقُّ الْحُسَيْنِ علیه السلام مَفْرُوضٌ عَلَى كُلِّ مُسْلِمٍ.⁽²⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: اگر يك نفر از شما هزار حج بگزارد و به سراغ مرقد امام حسين علیه السلام نرود، به پا داشتن يكي از حقوق خداي متعال (و پيامبرخداصلی الله علیه وآله وسلم) را ترك نموده است.

و از حضرت در مورد زيارت نمودن امام پرسيده شد، ايشان فرمودند: ادا نمودن حقّ امام حسين علیه السلام بر هر آنكس كه مسلمان است، واجب است.

14- وَ قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقُ علیه السلام لأُمِّ سَعِيدٍ الْأحْمَسِيَّة: يَا أُمَّ سَعِيدٍ! تَزُورِينَ قَبْرَ الْحُسَيْنِ؟ قَالَتْ قُلْتُ: نَعَمْ، فَقَالَ لِي: زُورِيهِ، فَإنَّ زِيَارَةَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ وَاجِبَةٌ عَلَى الرِّجَالِ وَ النِّسَاءِ.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام به خانم مسنّي به نام امّ‌سعيد احمسيّه فرمودند: اي امّ‌سعيد! آيا قبر امام حسين علیه السلام را زيارت كرده‌اي؟ امّ‌سعيد گويد: به حضرت عرضه داشتم: بله. حضرت فرمودند: ايشان را زيارت كنيد! زيرا زيارت نمودن قبر امام حسين علیه السلام بر مردان و زنان واجب است.

15- قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقُ علیه السلام لِعَبْدِالْمَلِكِ الْخَثْعَمِيِّ: يَاعَبْدَالْمَلِكِ! لَاتَدَعْ زِيَارَةَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ وَ مُرْ أصْحَابَكَ بِذَلِكَ يَمُدُّ اللَّهُ فِي عُمُرِكَ وَ يَزِيدُ اللَّهُ فِي رِزْقِكَ وَ يُحْيِيَكَ اللَّهُ سَعِيداً وَ لَاتَمُوتُ إلَّا سَعِيداً⁽²⁾وَ يَكْتُبُكَ سَعِيداً.⁽³⁾

حضرت امام صادق علیه السلام به عبدالملك خثعمي فرمودند: اي عبدالملك! زيارت امام حسين علیه السلام را رها نكن و هم كيشان خود را به زيارت ايشان امر نما زيرا كه خدا به اين سبب عمر تو را طولاني نموده و روزي تو را افزايش مى‌دهد و تو را روز قيامت در حالي زنده مى‌كند كه سعادتمند باشي و جز سعادتمند و عاقبت به خير نخواهي مُرد⁽⁴⁾و پروردگار تو را در زمره افراد سعادتمند قرار خواهد داد.

16- وَ قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقُ علیه السلام: مَنْ أتَى عَلَيْهِ حَوْلٌ لَمْ يَأْتِ قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام أنْقَصَ اللَّهُ مِنْ عُمُرِهِ حَوْلًا وَ لَوْ قُلْتُ إنَّ أحَدَكُمْ لَيَمُوتُ قَبْلَ أجَلِهِ بِثَلَاثِينَ

سَنَةً لَكُنْتُ صَادِقاً وَ ذَلِكَ لِأنَّكُمْ تَتْرُكُونَ زِيَارَةَ الْحُسَيْنِ علیه السلام، فَلَا تَدَعُوا زِيَارَتَهُ يَمُدُّ اللَّهُ فِي أعْمَارِكُمْ وَ يَزِيدُ فِي أرْزَاقِكُمْ، وَ إذَا تَرَكْتُمْ زِيَارَتَهُ نَقَصَ اللَّهُ مِنْ أعْمَارِكُمْ وَ أرْزَاقِكُمْ. فَتَنَافَسُوا فِي زِيَارَتِهِ وَ لَا تَدَعُوا ذَلِكَ، فَإنَّ الْحُسَيْنَ شَاهِدٌ لَكُمْ فِي ذَلِكَ عِنْدَ اللَّهِ وَ عِنْدَ رَسُولِهِ وَ عِنْدَ فَاطِمَةَ وَ عِنْدَ أمِيرِ الْمُؤْْمِنِينَ.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: اگر يك سال بر كسي بگذرد و در آن به زيارت امام حسين علیه السلام نيايد، خداوند يك سال از عمر او كم خواهد نمود و اگر من مى‌گويم يك نفر از شما سي سال پيش از آنكه زمان مرگش فرا برسد، از دنيا مى‌رود، راست مى‌گويم و اين به دليل آن است كه شما زيارت امام حسين علیه السلام را رها مى‌كنيد. زيارت ايشان را ترك نكنيد تا خداوند به شما طول عمر عطا نموده و روزي شما را افزايش دهد و هنگامي كه زيارت امام را ترك مى‌كنيد، خداوند از عمر و رزق شما كم مى‌كند. در زيارت نمودن ايشان از يكديگر پيشي بگيريد و رهايش نكنيد، زيرا امام حسين علیه السلام در اين زمينه براي شما نزد خدا و پيامبرش و حضرت فاطمه واميرالمؤمنين علیه السلام گواهي خواهد داد.

17- وَ قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقُ علیه السلام: زُورُوا الْحُسَيْنَ علیه السلام وَلَوْ كُلَّ سَنَةٍ، فَإنَّ كُلَّ مَنْ أتَاهُ عَارِفاً بِحَقِّهِ غَيْرَ جَاحِدٍ؛ لَمْ يَكُنْ لَهُ عِوَضٌ غَيْرَ الْجَنَّةِ وَ رُزِقَ رِزْقاً وَاسِعاً، وَأتَاهُ اللَّهُ بِفَرَجٍ عَاجِلٍ. إنَّ اللَّهَ وَكَّلَ بِقَبْرِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیه السلام أرْبَعَةَ آلَافِ مَلَكٍ كُلُّهُمْ يَبْكُونَهُ وَ يُشَيِّعُونَ مَنْ زَارَهُ إلَى أهْلِهِ، فَإنْ مَرِضَ

عَادُوهُ وَ إنْ مَاتَ شَهِدُوا جَنَازَتَهُ بِالِاسْتِغْفَارِ لَهُ وَالتَّرَحُّمِ عَلَيْهِ.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: امام حسين علیه السلام را زيارت كنيد حتّي اگر شده سالي يك بار، چرا كه هركس به ديدار ايشان برود در حالي كه به حقّ ايشان معترف بوده وآن را انكار نكند، براي او به سبب كاري كه انجام داده هيچ عوض ديگري جز بهشت نيست و به رزق بسيار زياد روزي داده خواهد شد و خداوند به او گشايش سريعي را هديه مى‌نمايد.

همانا خداوند متعال به قبر امام حسين علیه السلام چهار هزار فرشته را موكّل نموده است كه همه آنها براي حضرت گريه مى‌كنند و كساني را كه ايشان را زيارت مى‌كنند به سوي خانواده‌هايشان همراهي مى‌كنند. اگر بيمار شود به عيادت وي مي‌روند و اگر از دنيا برود در تشييع جنازه او در حالي حاضر مى‌شوند كه برايش طلب بخشش از خداوند مى‌كنند و براي او طلب مرحمت [دلسوزي] مى‌نمايند.

18- سُئِلَ الْإمَامُ الصَّادِقُ علیه السلام: عَنْ زِيَارَةِ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام قَالَ: نَعَمْ تَعْدِلُ عُمْرَةً، وَ لَا يَنْبَغِي أنْ يُتَخَلَّفَ عَنْهُ أكْثَرُ مِنْ أرْبَعِ سِنِينَ.⁽²⁾

از امام صادق علیه السلام در مورد زيارت نمودن قبر امام حسين علیه السلام پرسيده شد، حضرت فرمودند: بله با يك عمره برابري مى‌كند و روا نيست فرد بيش از چهار سال به زيارت ايشان نرود.

19- وَ قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقُ علیه السلام: حَقٌّ عَلَى الْغَنِيِّ أنْ يَأْتِيَ قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام

فِي السَّنَةِ مَرَّتَيْنِ، وَ حَقٌّ عَلَى الْفَقِيرِ أنْ يَأْتِيَهُ فِي السَّنَةِ مَرَّةً.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: بر كسي كه توانگر است واجب است هر سال، دو مرتبه به

زيارت امام حسين علیه السلام برود و بر فقير واجب است هر سال يك مرتبه به زيارت ايشان برود.

20- وَ قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقُ علیه السلام: مَنْ لَمْ يَزُرْ قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام فَقَدْ حُرِمَ خَيْراً كَثِيراً وَ نَقَصَ مِنْ عُمُرِهِ سَنَةً.⁽²⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: هر كس به زيارت قبر امام حسين علیه السلام نرود خود را از خير بسيار زيادي محروم ساخته و يك سال از عمر او كم شود.

21- وَ قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقُ علیه السلام: مَنْ لَمْ يَأْتِ قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام حَتَّى يَمُوتَ كَانَ مُنْتَقِصَ الْإيمَانِ مُنْتَقِصَ الدِّينِ، إنْ أُدْخِلَ الْجَنَّةَ كَانَ دُونَ الْمُؤْمِنِينَ فِيهَا ⁽³⁾. ⁽⁴⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: هر كس به زيارت قبر امام حسين علیه السلام نرود تا بميرد، ناقص‌الايمان از دنيا رفته و در حالي از دنيا خارج شده كه دين وي كامل نبوده و اگر وارد بهشت شود از ساير مؤمنان جايگاه پايين تري خواهد داشت .⁽⁵⁾

22- وَ قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقُ علیه السلام: مَنْ لَمْ يَأْتِ قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام وَ هُوَ يَزْعُمُ أنَّهُ

لَنَا شِيعَةٌ حَتَّى يَمُوتَ؛ فَلَيْسَ هُوَ لَنَا بِشِيعَةٍ، وَ إنْ كَانَ مِنْ أهْلِ الْجَنَّةِ فَهُوَ مِنْ ضِيفَانِ أهْلِ الْجَنَّةِ.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: هركس به زيارت قبر امام حسين علیه السلام نرود تا بميرد در حالي كه گمان مى‌كند از شيعيان ماست، او از شيعيان ما نيست و اگر از اهل‌بهشت باشد، مهمان بهشتي‌ها است و در بهشت خانه ندارد.

23- قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقُ علیه السلام لِعَلِيِّ بْنِ مَيْمُونٍ الصَّائِغِ: يَا عَلِيُّ! زُرِ الْحُسَيْنَ وَ لَا تَدَعْهُ، قَالَ قُلْتُ: مَا لِمَنْ أتَاهُ مِنَ الثَّوَابِ: قَالَ: مَنْ أتَاهُ مَاشِياً كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِكُلِّ خُطْوَةٍ حَسَنَةً وَ مَحَا عَنْهُ سَيِّئَةً وَ رَفَعَ لَهُ دَرَجَةً، فَإذَا أتَاهُ وَكَّلَ اللَّهُ بِهِ مَلَكَيْنِ يَكْتُبَانِ مَا خَرَجَ مِنْ فِيهِ مِنْ خَيْرٍوَ لَا يَكْتُبَانِ مَا يَخْرُجُ مِنْ فِيهِ مِنْ شَرٍّ وَ لَا غَيْرِ ذَلِكَ، فَإذَا انْصَرَفَ وَدَّعُوهُ وَ قَالُوا: يَا وَلِيَك اللَّهِ مَغْفُورٌ لَكَ، أنْتَ مِنْ حِزْبِ اللَّهِ وَ حِزْبِ رَسُولِهِ وَ حِزْبِ أهْلِ بَيْتِ رَسُولِهِ، وَ اللَّهِ لَا تَرَى النَّارَ بِعَيْنِكَ أبَداً وَ لَا تَرَاكَ وَ لَا تَطْعَمُكَ أبَداً.⁽²⁾

امام صادق علیه السلام به علي به ميمون صائغ فرمودند: اي علي! امام حسين علیه السلام را زيارت كن و او را رها نكن. راوي مى‌گويد: عرضه داشتم: هر كس به زيارت ايشان برود چه ثوابي براي او مى‌نويسند؟ حضرت فرمودند: هركس پياده به زيارت ايشان بيايد، خدا به ازاي هر قدمي كه برمي دارد يك حسنه براي او مى‌نويسد و يك گناه از گناهان او را محو مى‌نمايد و بر درجه‌ي او يك درجه مى‌افزايد [نزد خدا گرامي‌تر مى‌شود]. هنگامي كه به زيارتگاه حضرت رسيد

خداوند بر او دو فرشته مأمور مى‌كند، هر كار خوبي كه انجام مى‌دهد براي او مى‌نويسند، امّا اگر كار بدي انجام دهد براي او در نامه‌ي اعمال او نمي‌نويسند چه از دهان او باشد يا غير آن. هنگامي كه از زيارت بازمي گردد به بدرقه او مى‌روند و مى‌گويند:

اي دوست خدا! خدا تو را بخشيده است. تو از سپاه خداوند و سپاه پيامبرش و سپاه اهل‌بيت پيامبرخدا هستي. به خدا سوگند! هرگز آتش را به چشم نخواهي ديد و آتش تو را نخواهد ديد و هرگز خوراك دوزخ نخواهي بود.

24- قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقُ علیه السلام لِمُعَاوِيَةِ بْنِ وَهَبٍ: يَامُعَاوِيَةُ! لَا تَدَعْ زِيَارَةَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام لِخَوْفٍ، فَإنَّ مَنْ تَرَكَهُ رَأى مِنَ الْحَسْرَةِ مَا يَتَمَنَّى أنَّ قَبْرَهُ كَانَ عِنْدَهُ. أمَاتُحِبُّ أنْ يَرَى‌اللَّهُ شَخْصَكَ وَسَوَادَكَ فِيمَنْ يَدْعُو لَهُ رَسُولُ‌اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم وَ عَلِيٌّ وَ فَاطِمَةُ وَ الْأئِمَّةُعلیهم السلام؟ أمَا تُحِبُّ أنْ تَكُونَ مِمَّنْ يَنْقَلِبُ بِالْمَغْفِرَةِ لِمَا مَضَى وَ يَغْفِرُ لَهُ ذُنُوبَ سَبْعِينَ سَنَةً؟ أمَا تُحِبُّ أنْ تَكُونَ مِمَّنْ يَخْرُجُ مِنَ الدُّنْيَا وَ لَيْسَ عَلَيْهِ ذَنْبٌ يُتْبَعُ بِهِ؟ أمَا تُحِبُّ أنْ تَكُونَ غَداً مِمَّنْ يُصَافِحُهُ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم؟!⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام به معاويه بن وهب فرمودند: اي معاويه! زيارت قبر امام حسين علیه السلام را به خاطر ترس رها نكن. پس به درستي كه هر كس زيارت ايشان را ترك كند، چنان حسرتي را با تمام وجود احساس خواهد كرد كه آرزو كند قبر حضرت نزد او بود.

آيا دوست نداري خدا تو را از كساني ببيند كه پيامبرخدا و اميرالمؤمنين وحضرت فاطمه و اهل‌بيت علیهم السلام براي او دعا مى‌كنند؟

آيا دوست نداري از كساني باشي كه گناهان گذشته‌اش بخشيده شود و گناهان هفتاد ساله‌اش بخشيده گردد؟

آيا دوست نداري از كساني باشي كه از دنيا در حالي خارج مى‌شوند كه هيچ گناهي بر آنها نيست كه به دنبال آنها بيايد؟

آيا دوست نداري از جمله كساني باشي كه روز قيامت پيامبرخدا صلی الله علیه وآله وسلم با او دست مى‌دهند؟!

25- وَ قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقُ علیه السلام لِبَعْضِ أصْحَابِهِ: لَا تَدَعْ زِيَارَةَ الْحُسَيْنِ، أمَا تُحِبُّ أنْ تَكُونَ فِيمَنْ تَدْعُو لَهُ الْمَلَائِكَةُ.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام به برخي از اصحاب خود فرمودند: زيارت امام حسين علیه السلام را رها نكن. آيا دوست نداري از كساني باشي كه فرشتگان براي آنها دعا مى‌كنند؟!

26- قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقُ علیه السلام: زُورُوهُ (الْحُسَيْنَ) وَ لَاتَجْفُوهُ فَإنَّهُ سَيِّدُالشُّهَدَاءِ وَ سَيِّدُ شَبَابِ أهْلِ الْجَنَّةِ (مِنَ الْخَلْقِ)⁽²⁾. ⁽³⁾

حضرت امام صادق علیه السلام فرمودند: امام حسين علیه السلام را زيارت كرده و به آن جناب ستم نكنيد، زيرا آن وجود مبارك سرور جوانان اهل بهشت و سرور شهيدان مى‌باشند از ميان مخلوقات.

27- وَ سُئِلَ الْإمَامُ الصَّادِق علیه السلام: عَمَّنْ تَرَكَ الزِّيَارَةَ زِيَارَةَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام مِنْ غَيْرِ عِلَّةٍ، فَقَالَ: هَذَا رَجُلٌ مِنْ أهْلِ النَّارِ.⁽¹⁾

هارون بن خارجه گويد: از امام صادق علیه السلام در مورد كسى كه بدون دليل زيارت حضرت اباعبدالله علیه السلام را ترك مى‌كند سؤال كردم، امام فرمودند: چنين كسى از اهل جهنّم است.

28- وَ قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقُ علیه السلام: عَجَباً لِأقْوَامٍ يَزْعُمُونَ أنَّهُمْ شِيعَةٌ لَنَا؛ يُقَالُ إنَّ أحَدَهُمْ يَمُرُّ بِهِ دَهْرَهُ لَا يَأْتِي قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام جَفَاءً مِنْهُ وَ تَهَاوُناً وَ عَجْزاً وَ كَسَلًا. أمَا وَ اللَّهِ لَوْ يَعْلَمُ مَا فِيهِ مِنَ الْفَضْلِ مَا تَهَاوَنَ وَ لَا كَسِلَ. قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ وَ مَا فِيهِ مِنَ الْفَضْلِ قَالَ: فَضْلٌ وَ خَيْرٌ كَثِيرٌ، أمَا أوَّلُ مَا يُصِيبُهُ أنْ يُغْفَرَ لَهُ مَا مَضَى مِنْ ذُنُوبِهِ، وَ يُقَالَ لَهُ اسْتَأْنِفِ الْعَمَلَ.⁽²⁾

سليمان بن خالد مى‌گويد: از امام صادق علیه السلام شنيدم كه مى‌فرمود: شگفتا از گروهى كه مى‌پندارند از شيعيان ما [اهل‌بيت] هستند، ولى گفته مى‌شود روزگار بر ايشان مى‌گذرد و هيچكدام از آنان به زيارت قبر امام حسين علیه السلام نمى‌روند، چه از روى جفا بوده و چه تنبلى و سستى كرده و چه عاجز و ناتوان باشند و چه كسلى و بى‌حالى منشأ آن باشند. به خدا سوگند! اگر مى‌دانستند در زيارت آن

حضرت چيست، هرگز تنبلى و كسلى را به خود راه نمى‌دادند. عرض كردم: فدايت شوم: چه فضيلتى در آن است؟ حضرت فرمودند: فضيلت و خير بسيارى در آن است، نخستين خيرى كه به زائر مى‌رسد اين است كه خدا گناهان گذشته‌اش را آمرزيده و به او خطاب مى‌شود: از ابتدا شروع به عمل كن.

29- وَ قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقُ علیه السلام لِأبَانِ بْنِ تَغْلِبَ: يَا أبَانُ مَتَى عَهْدُكَ بِقَبْرِ الْحُسَيْن علیه السلام؟ قال قُلْتُ: لَا وَ اللَّهِ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ مَا لِي بِهِ عَهْدٌ مُنْذُ حِينٍ، فَقَالَ علیه السلام: سُبْحَانَ اللهِ الْعَظِيمِ! وَ أنْتَ مِنْ رُؤَسَاءِ الشِّيعَةِ؛ تَتْرُكُ زِيَارَةَ الْحُسَيْنَ؟! لَا تَزُورُهُ؟! مَنْ زَارَ الْحُسَيْنَ علیه السلام كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِكُلِّ خُطْوَةٍ حَسَنَةً وَ مَحَا عَنْهُ بِكُلِّ خُطْوَةٍ سَيِّئَةً وَ غَفَرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَ مَا تَأخَّرَ. يَا أبَانَ! لَقَدْ قُتِلَ الْحُسَيْنُ عَلَيْهِ السَّلَامُ فَهَبَطَ عَلَى قَبْرِهِ سَبْعُونَ ألْفَ مَلَكٍ شُعْثٌ غُبْرٌ يَبْكُونَ عَلَيْهِ وَ يَنُوحُونَ عَلَيْهِ إلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ.⁽¹⁾

ابان بن تغلب گفت: حضرت جعفر بن محمّد علیه السلام به من فرمودند: اى ابان! چه زماني قبر امام حسين علیه السلام را زيارت كردى؟ عرض كردم: به خدا سوگند! اى پسر رسول‌خدا تا به حال به زيارت آن حضرت نرفته‌ام. حضرت فرمودند: سبحان‌الله، تو از رؤساى شيعه هستى و زيارت امام حسين علیه السلام را ترك مى‌كنى، به زيارتش نمى‌روى؟! كسى كه حسين علیه السلام را زيارت كند، خدا به ازاي هر قدمى كه برمى‌دارد، يك حسنه براي او مى‌نويسد و از او در مقابل هر قدمش، يك گناه محو مى‌فرمايد و تمام گناهان گذشته و آينده او را مى‌آمرزد. اى ابان! وقتى امام حسين علیه السلام كشته شد هفتاد هزار فرشته ژوليده و غبارآلود از آسمان بر قبر

حضرت هبوط كرده و از آن تاريخ تا ظهور قيامت بر او گريه و نوحه‌سرايى مى‌نمايند.

30- قَالَ صَفْوَانُ الْجَمَّالُ سَألْتُ الْإمَامَ الصَّادِق علیه السلام: وَ نَحْنُ فِي طَرِيقِ الْمَدِينَةِ وَ يُرِيدُ مَكَّةَ فَقُلْتُ لَهُ: يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ! مَا لِي أرَاكَ كَئِيباً حَزِيناً مُنْكَسِراً؟ فَقَالَ لِي: لَوْ تَسْمَعُ مَا أسْمَعُ لَشَغَلَكَ عَنْ مُسَاءَلَتِي قُلْتُ: وَ مَا الَّذِي تَسْمَعُ؟ قَالَ: إبْتِهَالَ الْمَلَائِكَةِ إلَى اللَّهِ تَعَالَى عَلَى قَتَلَةِ أمِيرِالْمُؤْمِنِينَ وَ عَلَى قَتَلَةِ الْحُسَيْن علیه السلام وَ نَوْحَ الْجِنِّ عَلَيْهِمَا وَ بُكَاءَ الْمَلَائِكَةِ الَّذِينَ حَوْلَهُمْ وَ شِدَّةَ حُزْنِهِمْ، فَمَنْ يَتَهَنَّأُ مَعَ هَذَا بِطَعَامٍ أوْ شَرَابٍ أوْ نَوْمٍ؟!

قُلْتُ لَهُ: فَمَنْ يَأْتِيهِ زَائِراً ثُمَّ يَنْصَِرفُ مَتَى يَعُودُ إلَيْهِ وَ فِي كَمْ يَوْمٍ يُؤْتَى وَ فِي كَمْ يَسَعُ النَّاسَ تَرْكَهُ؟ قَالَ: أمَّا الْقَرِيبُ فَلَا أقَلَّ مِنْ شَهْرٍ وَ أمَّا بَعِيدُ الدَّارِ فَفِي كُلِّ ثَلَاثِ سِنِينَ، فَمَا جَازَ الثَّلَاثَ سِنِينَ فَقَدْ عَقَّ رَسُولَ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم وَ قَطَعَ رَحِمَهُ إلَّا مِنْ عِلَّةٍ، وَ لَوْ يَعْلَمُ زَائِرُ الْحُسَيْنِ علیه السلام مَا يَدْخُلُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم وَ مَا يَصِلُ إلَيْهِ مِنَ الْفَرَحِ وَ إلَى أمِيرِالْمُؤْمِنِينَ وَ إلَى فَاطِمَةَ وَ إلَى الْأئِمَّةِ وَ الشُّهَدَاءِ مِنَّا أهْلَ‌الْبَيْتِ وَ مَا يَنْقَلِبُ بِهِ مِنْ دُعَائِهِمْ لَهُ وَ مَا لَهُ فِي ذَلِكَ مِنَ الثَّوَابِ فِي الْعَاجِلِ وَ الْآجِلِ وَ الْمَذْخُورِ لَهُ عِنْدَاللَّهِ؛ لَأحَبَّ أنْ يَكُونَ مَا ثَمَّ دَارُهُ مَا بَقِيَ، وَ إنَّ زَائِرَهُ لَيَخْرُجُ مِنْ رَحْلِهِ، فَمَا يَقَعُ فَيْئُهُ عَلَى شَيْ‌ءٍ إلَّا دَعَا لَهُ، فَإذَا وَقَعَتِ الشَّمْسُ عَلَيْهِ أكَلَتْ ذُنُوبَهُ كَمَا تَأْكُلُ النَّارُ الْحَطَبَ وَ مَا تُبْقِي الشَّمْسُ عَلَيْهِ مِنْ ذُنُوبِهِ شَيْئاً، فَيَنْصَرِفُ وَ مَا عَلَيْهِ مِنْ ذَنْبٍ وَ قَدْ رُفِعَ لَهُ مِنَ الدَّرَجَاتِ مَا لَا يَنَالُهُ الْمُتَشَحِّطُ بِدَمِهِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، وَ يُوَكَّلُ بِهِ مَلَكٌ يَقُومُ مَقَامَهُ وَيَسْتَغْفِرُ لَهُ حَتَّى يَرْجِعَ إلَى الزِّيَارَةِ أوْ

يَمْضِيَ ثَلَاثُ سِنِينَ أوْ يَمُوتَ.⁽¹⁾

صفوان جمّال گويد: در راه مدينه بوديم و حضرت قصد مكّه داشتند. از حضرت علیه السلام سؤال كردم: اى فرزند پيامبرخدا! چه شده است كه شما را اندوهگين و ناراحت و شكسته‌خاطر مى‌بينم؟ حضرت فرمودند: اگر آنچه را من مى‌شنوم،مى‌شنيدى، اين سؤال را از من نمى‌كردى. عرض كردم: چه مى‌شنويد؟ حضرت فرمودند: زارى كردن فرشتگان به درگاه خداوند عزّوجل و اظهار نمودن بغض نسبت به قاتلان اميرالمؤمنين و حضرت امام حسين علیه السلام و نوحه نمودن جن [بر مصيبت آن دو امام] و گريستن فرشتگانى كه در اطراف قبر آن حضرت هستند و شدّت حزن ايشان. پس بر چه كسى با اين حال طعام يا شراب يا خواب گوارا خواهد بود؟!! عرض كردم: كسى كه به زيارت آن حضرت بيايد و بعد برگردد، چه زمانى دوباره براى زيارت برگردد؟ و ظرف چند روز بعد دوباره محضر امام علیه السلام برگردد و اساساً مردم تا چند وقت مى‌توانند زيارت حضرتش را ترك كنند؟ حضرت فرمودند: امّا كسى كه نزديك قبر مطهّر است لااقل ماهى يك بار به زيارت برود و آنكه دور است در هر سه سال يك مرتبه و اگر سه سال گذشت و به زيارت آن جناب نرفت، عاقّ رسول‌خدا صلی الله علیه وآله وسلم شده و قطع رحم آن حضرت را نموده است، مگر اينكه سببى داشته باشد و زائر حسين علیه السلام اگر بداند با زيارتش چه شادي و سروري به رسول‌خدا صلی الله علیه وآله وسلم و اميرالمؤمنين علیه السلام و حضرت فاطمه علیها السلام و ائمه علیهم السلام و شهداء از ما اهل‌بيت وارد مي شود و نيز مطّلع باشد كه از ناحيه دعاي ايشان برايش چه حاصل شده و همچنين واقف باشد از اجر و ثواب دنيوى

و اخروى و آنچه براى وى نزد خدا ذخيره گشته، هر آينه دوست مى‌دارد كه منزلش نزد آن جناب بوده و از آنجا هرگز مفارقت نكند و پيوسته در حال زيارت حضرتش باشد. و زائر حسين علیه السلام وقتى به قصد زيارت از خانه‌اش خارج شد، سايه‌اش به چيزى نيافتد مگر اينكه آن چيز برايش دعا مى‌نمايد و وقتي كه آفتاب بر او تابيد گناهانش را مى‌خورد همان طورى كه آتش هيزم را مى‌خورد و آفتاب هيچ گناهى را بر او باقى نمى‌گذارد، بنابراين از زيارت برمى‌گردد در حالى كه هيچ گناهى بر او نيست و خدا درجه‌اش را آنقدر بالا مي‌برد كه آنان كه در راه خدا به خون خود آغشته شده‌اند به آن دسترسى نداشته و مقام و منزلتشان در حدّ او نمى‌باشد و خداوند منّان فرشته‌اى را قائم مقام وى مي نمايد كه تا بار ديگر وى به زيارت حضرت مى‌آيد برايش طلب آمرزش كند يا سه سال از اين زيارت بگذرد يا فوت شود.

31- قَالَ عَلِيُّ بْنُ مَيْمُونٍ الصَّائِغِ قَالَ لِي أبُو عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام: يَا عَلِيُّ! بَلَغَنِي أنَّ أُنَاساً مِنْ شِيعَتِنَا تَمُرُّ بِهِمُ السَّنَةُ وَ السَّنَتَانِ وَ أكْثَرُ مِنْ ذَلِكَ لَا يَزُورُونَ الْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيِّ (بْنِ أبِي طَالِبٍ)⁽¹⁾! قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ! إنِّي لَأعْرِفُ أُنَاساً كَثِيراً بِهَذِهِ الصِّفَةِ، فَقَالَ: أمَا وَ اللَّهِ لِحَظِّهِمْ أخْطَئُوا وَ عَنْ ثَوَابِ اللَّهِ زَاغُوا وَ عَنْ جِوَارِ مُحَمَّدٍ صلی الله علیه واله وسلم فِي الْجَنَّةِ تَبَاعَدُوا. قُلْتُ: فَإنْ أخْرَجَ عَنْهُ رَجُلًا أ يُجْزِي عَنْهُ ذَلِكَ؟ قَالَ: نَعَمْ وَ خُرُوجُهُ بِنَفْسِهِ أعْظَمُ أجْراً وَ خَيْراً لَهُ عِنْدَ رَبِّهِ.⁽²⁾

عليّ بن ميمون صائغ گويد: امام صادق علیه السلام به من فرمودند: اي علي! به من خبر رسيده است كه افراد بسياري از شيعيان ما يك سال و دو سال و يا بيشتر از آنان مى‌گذرد و به زيارت امام حسين بن علي بن ابي طالب علیه السلام نمي‌روند؟! گفتم: به قربانت بروم! من افراد زيادي را مى‌شناسم كه اين چنين هستند. حضرت فرمودند: به خدا سوگند! بي بهره گرديده‌اند و از ثواب خداوند خود را محروم نموده‌اند و از اينكه در بهشت همسايه حضرت محمّد صلی الله علیه وآله وسلم باشند، دوري كرده‌اند. گفتم: اگر كسي را براي رفتن به زيارت ايشان به راه بياندازد [مخرج او را تأمين كند] چنين پاداشي خواهد داشت؟ حضرت فرمودند: بله! و اينكه خودش به زيارت ايشان برود ثواب بسيار بالاتر و نيكوتري براي او نزد پروردگارش خواهد داشت.

الامام ابوالحسن الرضا علیه السلام

32- قال الْإمَامُ الرِّضَا علیه السلام: إنَّ لِكُلِّ إمَامٍ عَهْداً فِي عُنُقِ أوْلِيَائِهِ وَشِيعَتِهِ وَ إنَّ مِنْ تَمَامِ الْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَ حُسْنِ الْأدَاءِ زِيَارَةَ قُبُورِهِمْ، فَمَنْ زَارَهُمْ رَغْبَةً فِي زِيَارَتِهِمْ وَ تَصْدِيقاً بِمَا رَغِبُوا فِيهِ كَانَ أئِمَّتُهُمْ شُفَعَاءَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ.⁽¹⁾حضرت امام رضا علیه السلام فرمودند: همانا هر امامي به گردن دوستداران و شيعيانش عهد و پيماني دارد. و همانا از جمله نشانه‌هاي كمال وفاداري و نيكو به پا داشتن

اين عهد، زيارت نمودن قبور امامان است. پس هر كس امامان را از روي اشتياق

به زيارت ايشان و تصديق نمودن به [ثواب] آنچه بدان رغبت نموده‌اند، زيارت نمايد؛ امامان آنها روز قيامت نزد خداوند از آنها شفاعت مى‌كنند.

قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم

ان للحسين في بواطن المؤمنين معرفة مكتومة

پیامبر خدا صلی الله علیه واله وسلم

هما نا برای حسین در دلهای مومنان

معرفتی پوشیده شده از نا اهلان قرار دارد

الخرائج و الجرائح:2/841: بإسناده عن المقداد بن الأسود الكنديّ علیه السلام أنّ النّبيّ صلی الله علیه وآله وسلم خرج في طلب الحسن و الحسين و قد خرجا من البيت و أنا معه... فقلت: كأنّ الحسين أكبر. فقال النّبيّ صلی الله علیه وآله وسلم: إِنَّ لِلْحُسَيْنِ فِي بَوَاطِنِ الْمُؤْمِنِينَ مَعْرِفَةً مَكْتُومَةً سَلْ أُمَّهُ عَنْهُ... .

عنه البحار:43/271 ح39.

2

اشاره

«باب»

فضيلة الحائر... و أنّه مزار الله و الأنبياء و أهل البيت

فضيلة الحائر و الحرم الحسيني و كربلاء المقدّسة،

و أنّه مزار اللّه و الأنبياء و أهل البيت و الملائكةi

فضيلت حائر و حرم امام حسين علیه السلام و كربلاي مقدّس

مزار خداوند و پيامبران و اهل‌بيت و ملائكه علیهم السلام

امین وحی الله جبراییل علیه السلام

1- رَوَى الْإمَامُ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ السَّجَّاد علیه السلام... عَنّ سَيِّدَتِنَا زَيْنَبَ الْكُبْرَى بِنْتِ عَلِيٍّ علیه السلام قَالَتْ:...فَوَ اللَّهِ إنَّ ذَلِكَ لَعَهْدٌ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم إلَى جَدِّكَ وَ أبِيكَ وَ عَمِّكَ وَ لَقَدْ أخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ أُنَاسٍ مِنْ هَذِهِ الْأُمَّةِ لَا تَعْرِفُهُمْ فَرَاعِنَةُ هَذِهِ الْأرْضِ وَ هُمْ مَعْرُوفُونَ فِي أهْلِ السَّمَاوَاتِ أنَّهُمْ يَجْمَعُونَ هَذِهِ الْأعْضَاءَ الْمُتَفَرِّقَةَ فَيُوَارُونَهَا وَ هَذِهِ الْجُسُومَ الْمُضَرَّجَةَ وَ يَنْصِبُونَ لِهَذَا الْطَّفِّ عَلَماً لِقَبْرِ أبِيكَ سَيِّدِ الشُّهَدَاءِ علیهم السلام لَا يَدْرُسُ أثَرُهُ وَ لَا يَعْفُو رَسْمُهُ عَلَى كُرُورِ اللَّيَالِي وَالْأيَّامِ وَ لَيَجْتَهِدَنَّ أئِمَّةُ الْكُفْرِ وَ أشْيَاعُ الضَّلَالَةِ فِي مَحْوِهِ وَ تَطْمِيسِهِ فَلَا يَزْدَادُ أثَرُهُ إلَّا ظُهُوراً وَ أمْرُهُ إلَّا عُلُوّاً؛ فَقُلْتُ: وَ مَا هَذَا الْعَهْدُ وَ مَا هَذَا الْخَبَرُ؟ فَقَالَتْ: حَدَّثَتْنِي أُمُّ أيْمَنَ أنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلمزَارَ مَنْزِلَ فَاطِمَة علیها السلام فِي يَوْمٍ مِنَ الْأيَّامِ... ثُمَّ قَالَ جَبْرَئِيلُ علیه السلام:... وَ إنَّ سِبْطَكَ هَذَا (وَ أوْمَأ بِيَدِهِ إلَى الْحُسَيْن علیه السلام) مَقْتُولٌ فِي عِصَابَةٍ مِنْ ذُرِّيَّتِكَ وَ أهْلِ بَيْتِكَ وَ أخْيَارٍ مِنْ أُمَّتِكَ بِضَفَّةِ الْفُرَاتِ بِأرْضٍ تُدْعَى كَرْبَلَاءَ مِنْ أجْلِهَا يَكْثُرُ الْكَرْبُ وَ الْبَلَاءُ عَلَى أعْدَائِكَ وَ أعْدَاءِ ذُرِّيَّتِكَ فِي الْيَوْمِ الَّذِي لَا يَنْقَضِي كَرْبُهُ

وَ لَا تَفْنَى حَسْرَتُهُ، وَ هِيَ أطْهَرُ بِقَاعِ الْأرْضِ وَ أعْظَمُهَا حُرْمَةً، وَ إنَّهَا لَمِنْ بَطْحَاءِ الْجَنَّةَ، فَإذَا كَانَ ذَلِكَ الْيَوْمُ الَّذِي يُقْتَلُ فِيهِ سِبْطُكَ وَ أهْلُهُ وَأحَاطَتْ بِهِمْ كَتَائِبُ أهْلِ الْكُفْرِ وَ اللَّعْنَةِ تَزَعْزَعَتِ الْأرْضُ مِنْ أقْطَارِهَا، وَ مَادَتِ الْجِبَالُ، وَ كَثُرَ اضْطِرَابُهَا وَ اصْطَفَقَتِ الْبِحَارُ بِأمْوَاجِهَا، وَ مَاجَتِ السَّمَاوَاتُ بِأهْلِهَا غَضَباً لَكَ يَامُحَمَّدُ وَ لِذُرِّيَّتِكَ وَ اسْتِعْظَاماً لِمَايُنْتَهَكُ مِنْ حُرْمَتِكَ وَ لِشَرِّ مَا تُكَافَى بِهِ فِي ذُرِّيَّتِكَ وَ عِتْرَتِكَ وَ لَا يَبْقَى شَيْ‌ءٌ مِنْ ذَلِكَ إلَّا اسْتَأْذَنَ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ فِي نُصْرَةِ أهْلِكَ الْمُسْتَضْعَفِينَ الْمَظْلُومِينَ الَّذِينَ هُمْ حُجَّةُ اللَّهِ عَلَى خَلْقِهِ بَعْدَكَ، فَيُوحِي اللَّهُ إلَى السَّمَاوَاتِ وَ الْأرْضِ وَ الْجِبَالِ وَ الْبِحَارِ وَ مَنْ فِيهِنَّ: أنِّي أنَا اللَّهُ الْمَلِكُ الْقَادِرُ الَّذِيلَا يَفُوتُهُ هَارِبٌ وَ لَا يُعْجِزُهُ مُمْتَنِعٌ وَ أنَا أقْدَرُ فِيهِ عَلَى الِانْتِصَارِ وَ الِانْتِقَامِ. وَ عِزَّتِي وَ جَلَالِي! لَأُعَذِّبَنَّ مَنْ وَتَرَ رَسُولِي وَ صَفِيِّي وَ انْتَهَكَ حُرْمَتَهُ وَ قَتَلَ عِتْرَتَهُ وَ نَبَذَ عَهْدَهُ وَ ظَلَمَ أهْلَهُ عَذاباً لا أُعَذِّبُهُ أحَداً مِنَ الْعالَمِينَ، فَعِنْدَ ذَلِكَ يَضِجُّ كُلُّ شَيْ‌ءٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَ الْأرَضِينَ بِلَعْنِ مَنْ ظَلَمَ عِتْرَتَكَ وَ اسْتَحَلَّ حُرْمَتَكَ، فَإذَا بَرَزَتْ تِلْكَ الْعِصَابَةُ إلَى مَضَاجِعِهَا تَوَلَّى اللَّهُ جَلَّ وَ عَزَّ قَبْضَ أرْوَاحِهَا بِيَدِهِ وَ هَبَطَ إلَى الْأرْضِ مَلَائِكَةٌ مِنَ السَّمَاءِ السَّابِعَةِ مَعَهُمْ آنِيَةٌ مِنَ الْيَاقُوتِ وَ الزُّمُرُّدِ مَمْلُوءَةٌ مِنْ مَاءِ الْحَيَاةِ وَ حُلَلٌ مِنْ حُلَلِ الْجَنَّةِ وَ طِيبٌ مِنْ طِيبِ الْجَنَّةِ، فَغَسَّلُوا جُثَثَهُمْ بِذَلِكَ الْمَاءِ وَ ألْبَسُوهَا الْحُلَلَ وَ حَنَّطُوهَا بِذَلِكَ الطِّيبِ وَ صَلَّى الْمَلَائِكَةُ صَفّاً صَفّاً عَلَيْهِمْ، ثُمَّ يَبْعَثُ اللَّهُ قَوْماً مِنْ أُمَّتِكَ لَا يَعْرِفُهُمُ الْكُفَّارُ لَمْ يَشْرَكُوا فِي تِلْكَ الدِّمَاءِ بِقَوْلٍ وَ لَا فِعْلٍ وَ لَا نِيَّةٍ؛ فَيُوَارُونَ أجْسَامَهُمْ وَ يُقِيمُونَ رَسْماً لِقَبْرِ سَيِّدِالشُّهَدَاءِ بِتِلْكَ

الْبَطْحَاءِ يَكُونُ عَلَماً لِأهْلِ الْحَقِّ وَ سَبَباً لِلْمُؤْمِنِينَ إلَى الْفَوْزِ وَ تَحُفُّهُ مَلَائِكَةٌ مِنْ كُلِّ سَمَاءٍ مِائَةُ ألْفِ مَلَكٍ فِي كُلِّ يَوْمٍ وَ لَيْلَةٍ وَ يُصَلُّونَ عَلَيْهِ وَ يُسَبِّحُونَ اللَّهَ عِنْدَهُ وَ يَسْتَغْفِرُونَ اللَّهَ لِزُوَّارِهِ وَ يَكْتُبُونَ أسْمَاءَ مَنْ يَأْتِيهِ زَائِراً مِنْ أُمَّتِكَ، مُتَقَرِّباً إلَى اللَّهِ وَ إلَيْكَ بِذَلِكَ وَ أسْمَاءَ آبَائِهِمْ وَ عَشَائِرِهِمْ وَ بُلْدَانِهِمْ وَ يُسَمُّونَ فِي وُجُوهِهِمْ بِمِيسَمِ نُورِعَرْشِ اللَّهِ: هَذَا زَائِرُ قَبْرِ خَيْرِ الشُّهَدَاءِ وَ ابْنِ خَيْرِ الْأنْبِيَاءِ. فَإذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ سَطَعَ فِي وُجُوهِهِمْ مِنْ أثَرِذَلِكَ الْمِيسَمِ نُورٌ تُغْشَى مِنْهُ الْأبْصَارُ يَدُلُّ عَلَيْهِمْ وَ يُعْرَفُونَ بِهِ. وَ كَأنِّي بِكَ يَا مُحَمَّدُ بَيْنِي وَ بَيْنَ مِيكَائِيلَ وَ عَلِيٌّ أمَامَنَا وَ مَعَنَا مِنْ مَلَائِكَةِ اللَّهِ مَا لَا يُحْصَى عَدَدُهُ وَ نَحْنُ نَلْتَقِطُ مَنْ ذَلِكَ الْمِيسَمُ فِي وَجْهِهِ مِنْ بَيْنِ الْخَلَائِقِ حَتَّى يُنْجِيَهُمُ اللَّهُ مِنْ هَوْلِ ذَلِكَ الْيَوْمِ وَ شَدَائِدِهِ وَ ذَلِكَ حُكْمُ اللَّهِ وَ عَطَاؤُهُ لِمَنْ زَارَ قَبْرَكَ يَامُحَمَّدُ أوْ قَبْرَ أخِيكَ أوْ قَبْرَ سِبْطَيْكَ لَا يُرِيدُ بِهِ غَيْرَ اللَّهِ جَلَّ وَ عَزَّ وَ سَيَجِدُّ أُنَاسٌ حَقَّتْ عَلَيْهِمْ مِنَ اللَّهِ اللَّعْنَةُ وَ السُّخْطُ أنْ يَعْفُوا رَسْمَ ذَلِكَ الْقَبْرِ وَ يَمْحُوا أثَرَهُ، فَلَا يَجْعَلُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى لَهُمْ إلَى ذَلِكَ سَبِيلًا... .⁽¹⁾

امام سجادعلیه السلام روايت فرمودند:... حضرت زينب دختر حضرت على علیه السلام فرمودند:... به خدا سوگند! اين عهد و پيمانى بود كه پيامبرخدا صلی الله علیه واله وسلم با جد [اميرالمؤمنين علیه السلام] و پدر [سيّدالشهداء علیهم السلام] و عمويت [حضرت مجتبى علیه السلام] نموده و خداي متعال نيز از گروهى از اين امّت كه ستمكاران و سركشان به ايشان معرفت نداشته‌اند و ايشان در بين اهل آسمان‌ها معروف و مشهورند ميثاق گرفته

است كه اين اعضاي قلم شده را جمع كرده و دفن نموده و اين بدن‌هاي خون‌آلود را به

خاك سپرده و در اين سرزمين براى قبر پدرت سيّدالشّهداءعلیه السلام نشانه‌اى نصب كنند كه اثرش هيچ‌گاه كهنه و مندرس نشده و گذشت شب و روز آن را از ميان نمى‌برد و بسيارى از رهبران كفر و سركشي از خدا و نيز فرزندان گمراهى براي نابود كردن آن تلاش مى‌نمايند، ولى به جاى اينكه رسم و نشانه آن از بين رود، آشكارتر و والاتر مى‌گردد.

من پرسيدم: اين چه عهد و ميثاقى بوده و اين چه حديث و خبرى مى‌باشد؟

عمّه‌ام [حضرت زينب علیها السلام] فرمودند: بلى، امّ‌ايمن علیها السلام براي من نقل نمود كه پيامبرخدا صلی الله علیه وآله وسلم روزى از روزها به منزل حضرت فاطمه علیها السلام نزول اجلال فرمود:...

جبرئيل به پيامبرصلی الله علیه وآله وسلم چنين گفت:... و اين نوه شما (و با دست به امام حسين علیه السلام اشاره نمود) با جماعتى از فرزندان و اهل‌بيت شما و نيكانى از امّت شما در كنار فرات واقع در سرزمينى كه به آن «كربلاء» مى‌گويند كشته مى‌شود. كربلاء را از اين رو كربلاء مى‌گويند كه ناراحتي و بلاهايى كه از دشمنان شما و فرزندانتان در روز مشخّصي - كه حزن و اندوهش تمام‌شدنى نبوده و حسرت آن زوال پذير نيست - به عمل مى‌آيد، بسيار است. اين زمين پاكيزه‌ترين مكانهاي واقع روى زمين بوده و احترامش از تمام بقاع بيشتر است، در آن فرزند دختر تو و اهل‌بيت او كشته خواهند شد. كربلاء از زمين‌هاى بهشت است.

وقتي روزى كه در آن فرزند دختر شما و خانواده او كشته مى‌شوند، فرا برسد و لشكر اهل كفر و لعنت آن را احاطه نمايند به جهت غضب [بر آنان] به خاطر تو

و فرزندانت اى محمّد و به منظور بزرگ شمردن هتك حرمت تو و تقبيح نمودن كردارى كه نسبت به ذرّيه و عترتت انجام شده، زمين بلرزد و كوه‌ها كشيده شوند و اضطراب و جنبش در آنها زياد شود و امواج درياها متلاطم گرديده و آسمان‌ها اهل خود را به هم بريزند و از زمين و كوه‌ها و درياها و آسمان‌ها چيزى باقى نمى‌ماند مگر آنكه از خداوند عزّوجل درخواست اجازه مى‌كنند كه اهل تو را - كه مستضعفين و مظلومين بوده و حجّت‌هاى خدا بعد از تو بر مخلوقات هستند- يارى نمايند، پس خداوند به آنها [زمين، كوه، دريا و آسمان] و موجودات در آنها وحى كرده و مى‌گويد:

منم خداي متعال، سلطانى كه قادر است و كسى نتواند از او بگريزد و در توان هيچ خصم و دشمنى نيست كه او را عاجز و ناتوان كند. من بر يارى كردن دوستانم قادر و بر انتقام گرفتن از دشمنانم تواناتر هستم.

به عزّت و جلالم سوگند! كساني را كه پيامبرم را تنها گذاشته و برگزيده‌ام را رها كردند و حرمت او را هتك نموده و فرزندانش را كشتند و عهد او را زير پا نهاده و به اهل‌بيتش ستم كردند، عذابى نمايم كه حتّي يك تن از اهل دو عالَم را چنين عذابى نكرده باشم.

در اين هنگام تمام موجودات آسماني و زميني صدا به ناله بلند كرده و كساني را كه به عترتت ستم كردند و هتك حرمت تو را روا داشتند، لعن و نفرين مى‌كنند. و هنگامى كه آن جماعت [فرزندان و اهل‌بيت و نيكان از امّتت] به سوي قبرهايشان نمايان مى‌شوند، خداوند جلّ و عز خود متولّى قبض ارواح آنها شده و فرشتگان را از آسمان هفتم به زمين فرو مى‌فرستد در حالى كه همراه با آنها

ظروفى از ياقوت و زمرّد كه از آب حيات پر شده و حلّه‌هايى [لباسها] از حلّه‌هاى بهشتى و عطرى از عطرهاى بهشتى است. پس فرشتگان بدن‌هاى ايشان را با آن

آبها شستشو داده و حلّه‌ها را به تن آنها كرده و با آن عطرها ايشان را حنوط نموده و دسته دسته بر آنان نماز مى‌خوانند و پس از اتمام نماز، پروردگار متعال گروهى از امّتت را كه كفّار ايشان را نمى‌شناسند و در خون شهيدان نه با گفتار، نه با كردار و نه با قصد شركت كرده‌اند را گسيل مي‌دارد تا بدن‌هاي آنها را دفن كنند و براى قبر سيّدالشّهداء در آن سرزمين اثرى نصب كرده تا براى اهل حق نشانه‌اى بوده و براى اهل ايمان سببى براى رستگارى باشد.

و در هر روز و شب از هر آسمانى، صد هزار فرشته گرداگرد آن طواف كرده و بر آن حضرت صلوات فرستاده و نزد قبر ايشان تسبيح خدا را مى‌گويند و براى زائران آن جناب طلب آمرزش مى‌كنند و اسامى زيارت كنندگان از امّتت را كه براي خشنودي پروردگار آن حضرت را زيارت مى‌كنند و همچنين نام‌هاي پدران و خويشاوندان و شهرهاى ايشان را مى‌نويسند و در صورتهاى ايشان با مدادى كه از نور عرش الهى است اين عبارت را نقش مى‌بندند:

اين شخص زائر قبر بهترين شهداء و زائر قبر فرزند بهترين انبياء است.

در روز قيامت از اثر اين مداد نورى ساطع خواهد شد كه از پرتوي آن چشم‌ها تار مى‌گردد و با اين نور ايشان شناخته مى‌شوند. و گويا تو اى محمّد ميان من و ميكائيل قرار گرفته‌اي و على جلوي ماست و همراه ما فرشتگانى حركت مى‌كنند كه آنقدر زياد هستند كه تعداد ايشان مشخّص نيست. و به وسيله همين نورى كه در صورت‌هاى ايشان است، آنها را از ميان خلايق دريافته و جدا مى‌كنيم

و بدين ترتيب حق تعالى ايشان را از ترس و وحشت آن روز و سختى‌هاى آن نجات مى‌دهد و اين حكم خدا است در حقّ كسانى كه قبر تو را اى محمّد يا قبر برادرت يا قبر دو نوه تو را زيارت كرده و قصدى جز [رضاي] خداوند با جلالت و عزيز نداشته باشند. و البته گروهى از مردم كه مستحقّ لعنت و سخط و غضب الهى هستند خواهند آمد كه در محو كردن رسم و نشانه اين قبر تلاش مى‌كنند و مى‌كوشند آن را از بين ببرند ولى خداوند قادر به آنان چنين توانى را نخواهد داد... .

محمد رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم

2- قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم لِعَلِيٍّ علیه السلام:... يَا أبَاالْحَسَنِ! إنَّ اللَّهَ تَعَالَى جَعَلَ قَبْرَكَ وَ قَبْرَ وُلْدِكَ بِقَاعاً مِنْ بِقَاعِ الْجَنَّةِ وَ عَرْصَةً مِنْ عَرَصَاتِهَا، وَ إنَّ اللَّهَ تَعَالى جَعَلَ قُلُوبَ نُجَبَاءَ مِنْ خَلْقِهِ وَ صَفْوَةٍ مِنْ عِبَادِهِ تَحِنُّ إلَيْكُمْ وَ تَتَحَمَّلُ الْمَذَلَّةَ وَ الْأذَى فِيكُمْ، فَيَعْمُرُونَ قُبُورَكُمْ وَ يُكْثِرُونَ زِيَارَتَهَا تَقَرُّباً مِنْهُمْ إلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ مَوَدَّةً مِنْهُمْ لِرَسُولِهِ؛ أُولَئِكَ يَا عَلِيُّ الْمَخْصُوصُونَ بِشَفَاعَتِي وَ الْوَارِدُونَ حَوْضِي وَ هُمْ زُوَّارِي وَ جِيرَانِي غَدَاً فِي الْجَنَّةِ. يَاعَلِيُّ! مَنْ عَمَرَ قُبُورَكُمْ وَ تَعَاهَدَهَا فَكَأنَّمَا أعَانَ سُلَيْمَانَ بْنَ دَاوُدَ عَلَى بِنَاءِ بَيْتِ الْمَقْدِسِ، وَ مَنْ زَارَ قُبُورَكُمْ عَدَلَ ذَلِكَ ثَوَابَ سَبْعِينَ حَجَّةً بَعْدَ حَجَّةِ الْإسْلَامِ، وَ خَرَجَ مِنْ ذُنُوبِهِ حَتَّى يَرْجِعَ مِنْ زِيَارَتِكُمْ كَيَوْمَ وَلَدَتْهُ أُمُّهُ، فَأبْشِرْ وَ بَشِّرْ أوْلِيَاءَكَ وَ مُحِبِّيكَ مِنَ النَّعِيمِ وَ قُرَّةِ الْعَيْنِ بِمَا لَا عَيْنٌ رَأتْ وَ لَا أُذُنٌ سَمِعَتْ وَ لَا خَطَرَ عَلَى قَلْبِ بَشَرٍ. وَ لَكِنَّ حُثَالَةً مِنَ النَّاسِ يُعَيِّرُونَ زُوَّارَ قُبُورِكُمْ كَمَا تُعَيَّرُ الزَّانِيَةُ بِزِنَائِهَا؛ أُولَئِكَ شِرَارُ أُمَّتِي

لَانَالَتْهُمْ شَفَاعَتِي وَ لَا يَرِدُونَ حَوْضِي.⁽¹⁾

رسول‌خدا صلی الله علیه وآله وسلم به امام على علیه السلام فرمود:... اى اباالحسن علیه السلام! خدا قبر تو و قبور فرزندان تو را بقعه‌هايى از بقعه‌ها و سرزمين بهشت قرار داده و قلوب نجيبان از خلق و بندگان برگزيده خود را به شما متمايل مى‌سازد و در راه زيارت شما و آبادى قبرهايتان سختى‌ها و خواري مى‌بينند و مى‌خواهند با اين كار به خدا نزديك شده و به پيامبر او محبّت كنند.

اى على! آنان مورد شفاعت من قرار گرفته و در كنار حوض بر من وارد مى‌شوند و در جهان آخرت، در بهشت زائران و همسايگان من خواهند بود.

اي علي علیه السلام! هر كس قبرهاي شما را تعمير كرده و پيوسته زيارت نمايد مانند آن است كه حضرت سليمان نبي علیه السلام را در ساختن ساختمان بيت‌المقدّس ياري نموده باشد.

اى علی علیه السلام! هر كس شما را زيارت كند، ثواب هفتاد حج بعد از حجّ واجب مى‌برد و هنگام بازگشت، چون كودكى كه از مادر متولد مى‌شود، از گناهان پاك مى‌گردد. پس مژده باد تو را و شيعيان و دوستان خودت را مژده بده به نعمت‌ها و روشنايى چشم به چيزهايي كه كسى آن را نديده و گوشى نشنيده و به دل كسى خطور نكرده است. ولي كسانى از مردم، بر زائران شما خورده مى‌گيرند همانگونه كه زن بدكاره را به خاطر گناهش عيب كنند. اينان بدترين امّت من هستند و شفاعت مرا نخواهند ديد و در كنار حوض بر من وارد نمى‌شوند.

3- وَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم: يُقْبَرُ ابْنِي فِي أرْضٍ يُقَالُ لَهَا كَرْبَلَاءُ؛ هِيَ الْبُقْعَةُ الَّتِي كَانَ فِيْهَا قُبَّةُ الْإسْلَامِ، الَّتِي نَجَّا اللَّهُ عَلَيْهَا الْمُؤْمِنِينَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَ نُوحٍ فِي الطُّوفَانِ.⁽¹⁾

رسول‌خدا صلی الله علیه وآله وسلم فرمودند: فرزندم در زمينى دفن مى‌شود كه به آن «كربلاء» مى‌گويند. كربلاء بقعه و مكانى است كه در آن قبةالاسلام بوده و اين همان مكانى است كه خداوند در طوفان نوح مؤمنينى را كه به آن حضرت ايمان داشتند همراه آن جناب نجات داد و از آن مهلكه رهانيد.

4- قَالَ رَسُولُ اللَّه صلی الله علیه وآله وسلم: مَا خَلَقَ اللَّهُ تَعَالَى خَلْقاً أكْثَرَ مِنَ الْمَلَائِكَةِ وَ إنَّهُ لَيَنْزِلُ مِنَ السَّمَاءِ كُلَّ مَسَاءٍ سَبْعُونَ ألْفَ مَلَكٍ يَطُوفُونَ بِالْبَيْتِ لَيْلَتَهُمْ، حَتَّى إذَا طَلَعَ الْفَجْرُ انْصَرَفُوا إلَى قَبْرِالنَّبِيِّ علیهم السلام فَيُسَلِّمُونَ عَلَيْهِ، ثُمَّ يَأْتُونَ إلَى قَبْرِ أمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ علیه السلام فَيُسَلِّمُونَ عَلَيْهِ، ثُمَّ يَأْتُونَ إلَى قَبْرِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ علیه السلام فَيُسَلِّمُونَ عَلَيْهِ، ثُمَّ يَأْتُونَ إلَى قَبْرِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیه السلام فَيُسَلِّمُونَ عَلَيْهِ، ثُمَّ يَعْرُجُونَ إلَى السَّمَاءِ قَبْلَ أنْ تَطْلُعَ الشَّمْسُ. ثُمَّ تَنْزِلُ مَلَائِكَةُ النَّهَارسَبْعُونَ ألْفَ مَلَكٍ فَيَطُوفُونَ بِالْبَيْتِ الْحَرَامِ نَهَاراً، حَتَّى إذَا غَرَبَتِ الشَّمْسُ انْصَرَفُوا إلَى قَبْرِ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم فَيُسَلِّمُونَ عَلَيْهِ، ثُمَّ يَأْتُونَ قَبْرَأمِيرِالْمُؤْمِنِين علیه السلام فَيُسَلِّمُونَ عَلَيْهِ ثُمَّ يَأْتُونَ قَبْرَالْحَسَن علیه السلام فَيُسَلِّمُونَ عَلَيْهِ، ثُمَّ يَأْتُونَ قَبْرَالْحُسَيْن علیه السلام فَيُسَلِّمُونَ عَلَيْهِ، ثُمَّ يَعْرُجُونَ إلَى السَّمَاءِ قَبْلَ أنْ تَغِيبَ الشَّمْسُ. وَ الَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إنَّ حَوْلَ قَبْرِهِ أرْبَعَةَ آلَافِ مَلَكٍ شُعْثاً غُبْراً يَبْكُونَ عَلَيْهِ إلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ.

وفی روایه:

قَدْ وَكَّلَ اللَّهُ تَعَالَى بِالْحُسَيْنِ علیه السلام سَبْعِينَ ألْفَ مَلَكٍ شُعْثاًغُبْراً يُصَلُّونَ عَلَيْهِ كُلَّ يَوْمٍ وَ يَدْعُونَ لِمَنْ زَارَهُ، وَ رَئِيسُهُمْ مَلَكٌ يُقَالُ لَهُ مَنْصُورٌ. فَلَا يَزُورُهُ زَائِرٌ إلَّا اسْتَقْبَلُوهُ وَ لَاوَدَّعَهُ مُوَدِّعٌ إلَّا شَيَّعُوهُ وَ لَا يَمْرَضُ إلَّا عَادُوهُ وَ لَا مَيِّتٌ يَمُوتُ إلَّا صَلَّوْا عَلَى جِنَازَتِهِ وَ اسْتَغْفَرُوا لَهُ بَعْدَ مَوْتِهِ.⁽¹⁾

پيامبر اكرم صلی الله علیه وآله وسلم فرمودند: خداي متعال مخلوقاتي بيشتر از فرشتگان نيافريد و همانا هر شب هفتاد هزار فرشته ازآسمان پايين مى‌آيند. ايشان شب را به طواف خانه كعبه مى‌گذرانند تا هنگامي كه فجر طلوع نمود به سمت قبر پيامبرصلی الله علیه وآله وسلم روانه شده، سپس به ايشان سلام مى‌كنند. سپس به سمت قبر امير المؤمنين علیه السلام آمده و به ايشان سلام مى‌كنند. سپس به سوي قبر حسن بن علی علیه السلام آمده وبه ايشان سلام مى‌كنند. سپس به سوي قبر حسين بن علي علیه السلام روانه شده و به ايشان سلام مى‌كنند. سپس پيش از طلوع آفتاب به سوي آسمان بالا مى‌روند. سپس فرشتگان روز كه هفتاد هزار فرشته هستند از آسمان فرود آمده و در روز بيت‌الحرام را طواف مى‌كنند تا وقتي كه خورشيد در حال غروب كردن است به سوي قبر پيامبرصلی الله علیه وآله وسلم آمده به ايشان سلام مى‌كنند. سپس به سوي قبر اميرالمؤمنين علیه السلام مي‌روند و بر آن حضرت سلام مي‌دهند و سپس به سوي قبر امام حسن علیه السلام مي‌روند و سلام مي‌كنند و سپس به سوي قبر امام حسين علیه السلام مي‌روند و سلام مي‌دهند و سپس به آسمان بالا مي‌روند قبل از آنكه آفتاب

غروب نمايد.

سوگند به خدايي كه جانم در دست اوست! همانا گرداگرد قبر آن حضرت [امام حسين علیه السلام] چهار هزار فرشته ژوليده و غبارآلود و گريان تا قيامت مي‌باشند.

و در روايت ديگري چنين آمده است:

خداوند بر قبر امام حسين علیه السلام هفتاد هزار فرشته غبارآلود و ژوليده قرار داده كه بر آن حضرت هر روز درود مي‌فرستند و زائران امام حسين علیه السلام را دعا مي‌كنند و رييس آنها فرشته‌اي است كه به او «منصور» مي‌گويند. هيچ زائري نيست مگر آنكه به پيشواز او مي‌روند و وداع‌كنندگان را بدرقه مي‌نمايند و هرگاه [زائر] بيمار گردد به عيادت وي مي‌روند و هرگاه بميرد بر او نماز مي‌گزارند و براي او طلب آمرزش مي‌كنند.

5- وَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم: إنَّ مُوسَى بْنِ عِمْرَانَ علیه السلام سَألَ رَبَّهُ زِيَارَةَ قَبْرِهِ (أيْ مَوْضِعَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام) لَمَّا أخْبَرَهُ رَبُّهُ بِقَتْلِهِ وَ فَضْلِ زِيَارَتِهِ، فَأذِنَ لَهُ فَزَارَهُ فِي سَبْعِينَ ألْفَ مِنَ الْمَلَائِكَةِ.⁽¹⁾

پيامبر اكرم صلی الله علیه وآله وسلم فرمودند: هنگامي كه خداوند حضرت موسي بن عمران علیه السلام را از قتل ايشان و فضيلت زيارت ايشان آگاه ساخت، از خداوند زيارت قبر ايشان (يعني محلّ قبر امام حسين علیه السلام) را درخواست نمود، پس خدا به او اجازه داد، پس ايشان را همراه با هفتاد هزار فرشته زيارت نمود.

6- قَالَ أمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عَلِيٌّ علیه السلام... لِلْحُسَيْنِ علیه السلام: وَ أنْتَ يَا حُسَيْنُ! سَتَخْرُجُ

لِمُجَاهَدَةِ ابْنِهِ يَزِيدَ، فَيَقْتُلُكَ مِنْ قَوْمِهِ أبْرَصٌ مَلْعُونٌ لَا يُرَاقِبُ فِيكَ إلًّا وَ لَا ذِمَّةً، وَ سَيُقْتَلُ مَعَكَ سَبْعَةُ عَشَرَ مِنْ أهْلِ بَيْتِكَ تَحْتَ أدِيمِ السَّمَاءِ، مَا لَهُمْ شَبِيهُونَ. وَ كَأنِّي بِكَ تَسْتَسْقِيُ الْمَاءَ فَلَاتُسْقَى، وَ تُنَادِيُ فَلَا تُجَابُ، وَ تَسْتَغِيثُ فَلَا تُغَاثُ وَ كَأنِّي بِأهْلِ بَيْتِكَ قَدْ سُبُوا وَبِثِقْلِكَ قَدْ نُهِبَ، وَ كَأنِّي بِالسَّمَاءِ قَدْ أمْطَرَتْ لِقَتْلِكَ دَمَاً وَ رَمَادَاً، وَ كَأنِّي بِالْجِنِّ قَدْ نَاحَتْ عَلَيْكَ، وَ كَأنِّي بِمَوْضِعِ تُرْبَتِكَ قَدْ صَارَ مُخْتَلَفَ زُوَّارِكَ مِنَ الْمَلَائِكَةِ وَ الْمُؤْمِنِينَ.⁽¹⁾

اميرالمؤمنين علي علیه السلام به امام حسين علیه السلام فرمودند: و تو اي حسين! قطعاً براي جهاد كردن با فرزندش يزيد، خروج خواهي كرد، پس تو را از ميان قوم او مردي مبتلا به بيماري پيسي و مورد لعنت، خواهد كشت و در مورد تو هيچ حرمتي را نگاه نمي‌دارد و همراه با تو هفده نفر از خانواده‌ات كه در زير آسمان تيره مثل و مانند ندارند، كشته خواهند شد و گويا مى‌بينم تو را كه طلب آب مى‌كني امّا سيراب نمي‌شوي و صدا مى‌زني امّا جواب تو داده نمي‌شود و فرياد دادخواهي سر مى‌دهي ولي ياري نمي‌شوي و گويا مى‌بينم خانواده‌ات اسير گرديده‌اند و بار و بنه تو به غارت رفته است و گويا مي‌بينم آسمان به خاطر شهادت تو خون و خاكستر مى‌باراند و گويا مى‌بينم كه جنّيان براي تو نوحه و زاري مى‌كنند و گويا مى‌بينم كه مكان قبر تو محل آمد و شد زائرانت از فرشتگان و مؤمنين شده است.

7- قَالَ أمِيرُالْمُؤْمِنِينَ عَلِيٌّ علیه السلام: كَأنِّي بِالْقُصُورِ قَدْ شُيِّدَتْ حَوْلَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام وَ كَأنِّي بِالْحَامِلِ⁽²⁾تَخْرُجُ مِنَ الْكُوفَةِ إلَى قَبْرِ الْحُسَيْنِ وَ لَا تَذْهَبُ اللَّيَالِي وَ الْأيَّامُ حَتَّى يُسَارَ إلَيْهِ مِنَ الْآفَاقِ وَ ذَلِكَ عِنْدَ انْقِطَاعِ

مُلْكِ بَنِي مَرْوَانَ.⁽¹⁾

حضرت امام علىّ بن ابي طالب علیه السلام فرمودند: گويا قصرهاى بلندى را كه در كنارقبر حسين علیه السلام بنا گرديده، مى‌بينم و نيز مى‌بينم محمل‌هايى را كه از كوفه به سوى قبرحسين علیه السلام خارج گشته و چندان شب و روزى نمي‌گذرد كه از اطراف و اكناف عالم به سوى قبر حسين محمل‌ها در راه هستند و اين هنگام انقراض دولت بنى‌اميّه صورت خواهد گرفت.

الإمام أبوالحسن علي السجّاد علیه السلام

8- قَالَ علیه السلام: كَأنِّي بِالْقُصُورِ وَ قَدْ شُيِّدَتْ حَوْلَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام، وَ كَأنِّي بِالْأسْوَاقِ قَدْ حُفَّتْ حَوْلَ قَبْرِهِ، فَلَا تَذْهَبُ الْأيَّامُ وَ اللَّيَالِي حَتَّى يُسَارَ إلَيْهِ مِنَ الْآفَاقِ وَ ذَلِكَ عِنْدَ انْقِطَاعِ مُلْكِ بَنِي مَرْوَانَ.⁽²⁾

امام سجّاد علیه السلام فرمودند: گويا مى‌بينم كه در اطراف قبر حسين علیه السلام كاخهايى ساخته مى‌شود و گويى مى‌بينم كه محمل‌هايى از كوفه به طرف قبر حسين علیه السلام بيرون مى‌آيد و فاصله‌اى نمى‌شود كه از اطراف عالم به سوى قبر حسين علیه السلام رهسپار مى‌شوند. و اينها همه هنگام زوال سلطنت بنى‌مروان است.

9- وَ قَالَ زَيْنُ الْعَابِدِينَ علیه السلام: إتَّخَذَ اللَّهُ أرْضَ كَرْبَلَاءَ حَرَماً آمِناً مُبَارَكاً قَبْلَ أنْ يَخْلُقَ اللَّهُ أرْضَ الْكَعْبَةَ، وَ يَتَّخِذَهَا حَرَماً بِأرْبَعَةٍ وَ عِشْرِينَ ألْفَ عَامٍ، وَ إنَّهُ إذَا زَلْزَلَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى الْأرْضَ وَ سَيَّرَهَا رُفِعَتْ كَمَا هِيَ بِتُرْبَتِهَا نُورَانِيَّةً صَافِيَةً، فَجُعِلَتْ فِي أفْضَلِ رَوْضَةٍ مِنْ رِيَاضِ الْجَنَّةِ، وَ أفْضَلِ

مَسْكَنٍ فِي الْجَنَّةِ؛ لَا يَسْكُنُهَا إلَّا النَّبِيُّونَ وَ الْمُرْسَلُونَ. أوْ قَالَ: أُولُوالْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ. فَإنَّهَا لَتَزْهَرُ بَيْنَ رِيَاضِ الْجَنَّةِ كَمَا يَزْهَرُ الْكَوْكَبُ الدُّرِّيُّ بَيْنَ الْكَوَاكِبِ لِأهْلِ الْأرْضِ، يَغْشَى نُورُهَا أبْصَارَ أهْلِ الْجَنَّةِ جَمِيعاً، وَهِيَ تُنَادِي:

أنَا أرْضُ اللَّهِ الْمُقَدَّسَةُ الطَّيِّبَةُ الْمُبَارَكَةُ الَّتِي تَضَمَّنَتْ سَيِّدَ الشُّهَدَاءِ وَ سَيِّدَ شَبَابِ أهْلِ الْجَنَّةِ.⁽¹⁾

امام زين العابدين علیه السلام فرمودند: خداوند متعال بيست و چهار هزار سال قبل از اينكه زمين كعبه را خلق كند و آن را حرم قرار دهد، زمين كربلاء را آفريد و آن را حرم امن و مبارك گرداند و هرگاه حق تعالى بخواهد كره زمين را بلرزانده و حركتش دهد [روز قيامت]، زمين كربلاء را همراه تربتش در حالى كه نورانى و شفّاف است بالا برده و آن را در برترين باغ‌هاى بهشت قرار داده و آن را بهترين مسكن در آنجا مى‌گرداند و در آن جز انبياء و مرسلين (يا به جاى اين فقره فرمودند: و در آن جز پيامبران اولوالعزم) ساكن نمى‌شود. اين زمين بين باغ‌هاى بهشت مى‌درخشد همانطورى كه ستاره درخشنده بين ستارگان نورافشانى مى‌نمايد، نور اين زمين چشم‌هاى اهل بهشت را تار مى‌كند و با صدايى بلند مى‌گويد:

من زمين مقدّس و طيّب و پاكيزه و مباركى هستم كه سيّدالشّهداء و سرور جوانان اهل بهشت را در خود دارد.

10- قَالَ السَّجَّادُ علیه السلام فِي قَوْلِهِ:  فَحَمَلَتْهُ فَانْتَبَذَتْ بِهِ مَكاناً قَصِيًّا قَالَ:

خَرَجَتْ⁽¹⁾مِنْ دِمَشْقَ حَتَّى أتَتْ كَرْبَلَاءَ فَوَضَعَتْهُ فِي مَوْضِعِ قَبْرِالْحُسَيْنِ علیه السلام ثُمَّ رَجَعَتْ مِنْ لَيْلَتِهَا.⁽²⁾

امام سجاد علیه السلام درباره كلام خدا علیه السلام فَحَمَلَتْهُ فَانْتَبَذَتْ بِهِ مَكاناً قَصِيًّا - سرانجام [مريم] به او [عيسي نبي علیه السلام] باردار شد و او را به نقطه دور دستى برد [و خلوت گزيد]⁽³⁾فرمودند: [مريم] با طى الارض از دمشق خارج شد تا به سرزمين كربلاء رسيد و عيسى را در محلّ قبر امام حسين علیه السلام وضع حمل نمود و شب همان روز بازگشت.

الامام محمد الباقرعلیه السلام

11- قَالَ علیه السلام: مَرَّ عَلِيٌّ بِكَرْبَلَاءَ فِي إثْنَيْنِ مِنْ أصْحَابِهِ، قَالَ: فَلَمَّا مَرَّ بهَا، تَرَقْرَقَتْ عَيْنَاهُ لِلْبُكَاءِ، ثُمَّ قَالَ: هَذَا مُنَاخُ رِكَابِهِمْ، وَ هَذَا مُلْقَى رِحَالِهِمْ، هَاهُنَا تُهْرَاقُ دِمَاؤُهُمْ. طُوبَى لَكِ مِنْ تُرْبَةٍ عَلَيْكِ تُهْرَاقُ دِمَاءُ الْأحِبَّةِ.⁽⁴⁾

امام محمّدباقر علیه السلام فرمودند: وقتى اميرالمؤمنين علیه السلام با دو نفر از ياران خود از

كربلاء عبور كردند، ديدگان مبارك حضرت پر از اشك شد و فرمودند: اينجا محلّ پياده شدن ايشان [امام حسين و اهل‌بيت و اصحاب ايشان علیهم السلام] است. اينجا محلّ اثاث و خيمه‌گاه آنان مى‌باشد، اينجا خون آنها ريخته خواهد شد. خوشا به حال تو خاكى كه خونهاى محبوب‌ها روى تو ريخته خواهد شد!

12- وَ قَالَ الْإمامُ الْبَاقِرعلیه السلام: الْغَاضِرِيَّةُ هِيَ الْبُقْعَةُ الَّتِي كَلَّمَ اللَّهُ فِيهَا مُوسَى بْنَ عِمْرَانَ علیه السلام، وَ نَاجَى نُوحاً فِيهَا، وَ هِيَ أكْرَمُ أرْضِ اللَّهِ عَلَيْهِ، وَ لَوْ لَا ذَلِكَ مَا اسْتَوْدَعَ اللَّهُ فِيهَا أوْلِيَاءَهُ (وَ أبْنَاءَ نَبِيِّهِ)⁽¹⁾، فَزُورُوا قُبُورَنَا بِالْغَاضِرِيَّةِ.⁽²⁾

حضرت امام محمّدباقر علیه السلام فرمودند: غاضريّه [نام ديگر كربلا] همان مكانى است كه خداوند در آنجا با موسى بن عمران علیه السلام تكلّم نمود و با حضرت نوح مناجات كرد و اين زمين كريم‌ترين و شريف‌ترين سرزمين‌هاي روى زمين است و اگر اين معنا نبود هرگز خداوند اولياء (و فرزندان پيامبرش) را در آن به وديعه نمى‌گذارد. پس بر شماست كه قبور ما را در غاضريّه زيارت كنيد.

13- وَ قَالَ الْإمامُ الْبَاقِرُ علیه السلام: إنَّ وَلَايَتَنَا عُرِضَتْ عَلَى أهْلِ الْأمْصَارِ، فَلَمْ يَقْبَلْهَا قَبُولَ أهْلِ الْكُوفَةِ بِشَيْ‌ءٍ؛ وَ ذَلِكَ أنَّ قَبْرَ عَلِيٍّ علیه السلام فِيهِ، وَ إنَّ إلَى لِزْقِهِ لَقَبْراً آخَرَ (يَعْنِي قَبْرَ الْحُسَيْنِ)، وَمَا مِنْ آتٍ أتَاهُ يُصَلِّي عِنْدَهُ رَكْعَتَيْنِ أوْ أرْبَعاً ثُمَّ يَسْألُ اللَّهَ حَاجَةً إلَّا قَضَاهَا لَهُ، وَ إنَّهُ لَتَحُفُّهُ كُلَّ يَوْمٍ

ألْفُ مَلَكٍ.⁽¹⁾

امام محمّد باقر علیه السلام فرمودند: ولايت ما [اهل‌بيت] بر ساكنان شهرها عرضه شد ولى هيچ كدام مانند اهل كوفه آن را نپذيرفتند زيرا قبر امام على علیه السلام در آنجا است و در كنار آن مزار ديگرى است، يعنى قبر امام حسين علیه السلام و هر زائرى كه به آنجا برود و دو يا چهار ركعت نماز به جا آورد و پس از فراغت از نماز، حاجت خود را از خداوند بخواهد، خداوند حاجت وى را برآورده مى‌سازد و هر روز هزار فرشته در اطراف قبر آن حضرت گرد مى‌آيند.

14- قَالَ الْإمامُ الْبَاقِرُعلیه السلام: أرْبَعَةُ آلَافِ مَلَكٍ شُعْثٌ غُبْرٌ يَبْكُونَ الْحُسَيْنَ علیه السلام إلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ. فَلَا يَأْتِيهِ أحَدٌ إلَّا اسْتَقْبَلُوهُ وَ لَا يَرْجِعُ أحَدٌ مِنْ عِنْدِهِ إلَّا شَيَّعُوهُ وَ لَا يَمْرَضُ أحَدٌ إلَّا عَادُوهُ وَ لَا يَمُوتُ أحَدٌ إلَّا شَهِدُوهُ.⁽²⁾

امام باقرعلیه السلام فرمودند: چهار هزار فرشته ژوليده، غبارآلود و غم‌گرفته بر حضرت امام حسين علیه السلام تا روز قيامت مى‌گريند.پس هيچ‌كس به زيارت حضرت نيايد مگر اينكه او را استقبال مى‌كنند و هيچ كس از نزد آن جناب بر‌نمى‌گردد مگر آنكه اين فرشته‌ها او را همراهي مى‌نمايند و هيچيك از زوّار آن حضرت بيمار نمى‌شود مگر آنكه اين فرشتگان او را عيادت مى‌كنند و احدى از زائرين آن مظلوم از دنيا نمي‌رود مگر آنكه اين فرشته‌ها بر جنازه‌اش حاضر مى‌گردند.

15- قَالَ الْإمامُ الْبَاقِرُعلیه السلام: لِمَالِكٍ الْجُهَنِيِّ: يَا مَالِكُ! إنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى لَمَّا قَبَضَ الْحُسَيْنَ بَعَثَ إلَيْهِ أرْبَعَةَ ألْفَ مَلَكٍ شُعْثاً غُبْراً يَبْكُونَهُ إلَى

يَوْمِ الْقِيَامَةِ؛ فَمَنْ زَارَهُ عَارِفاً بِحَقِّهِ غَفَرَ اللَّهُ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَ مَا تَأخَّرَ وَ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ حَجَّةً وَ لَمْ يَزَلْ مَحْفُوظاً حَتَّى يَرْجِعَ إلَى أهْلِهِ. قَالَ: فَلَمَّا مَاتَ مَالِكٌ وَ قُبِضَ أبُو جَعْفَرٍعلیه السلام دَخَلْتُ عَلَى أبِي عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام فَأخْبَرْتُهُ بِالْحَدِيثِ فَلَمَّا انْتَهَيْتُ إلَى حَجَّةً قَالَ: وَ عُمْرَةً يَا مُحَمَّدُ.⁽¹⁾

امام باقرعلیه السلام به يكي از اصحاب خويش فرمودند: اى مالك! وقتي خداي متعال حضرت امام حسين علیه السلام را قبض روح كرد، چهار هزار فرشته بر سر قبر ايشان روانه نمود كه جملگى ژوليده و غبارآلود و غم گرفته بودند و تا روز قيامت بر او مى‌گريند. پس كسى كه او را زيارت كند و نسبت به حقّ ايشان معرفت داشته باشد، خداوند منّان گناهان گذشته و آينده او را مى‌آمرزد و براى او يك حج مى‌نويسد و پيوسته او را حفظ مى‌كند تا هنگامي كه به سوي خانواده‌اش بازگردد.

محمّد بن مضارب مى‌گويد: وقتى مالك از دنيا رفت و امام باقر علیه السلام نيز قبض روح شدند، نزد امام صادق علیه السلام رفتم و حديث مذكور را به محضر مبارك ايشان بازگو كردم و وقتى به كلمه «كُتِبَ لَهُ حَجَّةً - براي وي يك حج نوشته مى‌شود» منتهى شدم، حضرت فرمودند: اى محمّد! [براي او يك حج] و يك عمره [نوشته مى‌شود].

16- وَ قَالَ الْإمامُ الْبَاقِرعلیه السلام: مَنْ زَارَ قَبْرَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیه السلام عَارِفاً بِحَقِّهِ كَتَبَهُ اللَّهُ فِي عِلِّيِّينَ. ثُمَّ قَالَ: إنَّ حَوْلَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام سَبْعِينَ ألْفَ مَلَكٍ شَعْثَاءَ غَبْرَاءَ يَبْكُونَ عَلَيْهِ إلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ.⁽²⁾

روايت شده است كه از امام باقرعلیه السلام درباره زيارت قبر امام حسين علیه السلام سؤال شد، حضرت فرمودند: پدر بزرگوارم به من خبر داد كه هركس قبر امام حسين علیه السلام را زيارت كند در حالي كه به حقّ ايشان معرفت داشته باشد، خدا او را در گروه عليّين مى‌نويسد [قرار مى‌دهد]. پس از آن فرمود:

گردا گرد قبر آن بزرگوار هفتاد هزار فرشته ژوليده و غبارآلوده هستند كه تا روز

قيامت بر آن بزرگوار گريه مى‌كنند.

17- قَالَ الْإمامُ الْبَاقِرعلیه السلام: خَلَقَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أرْضَ كَرْبَلَاءَ قَبْلَ أنْ يَخْلُقَ الْكَعْبَةَ بِأرْبَعَةٍ وَ عِشْرِينَ ألْفَ عَامٍ وَ قَدَّسَهَا وَ بَارَكَ عَلَيْهَا. فَمَا زَالَتْ قَبْلَ خَلْقِ اللَّهِ الْخَلْقَ مُقَدَّسَةً مُبَارَكَةً وَ لَا تَزَالُ كَذَلِكَ حَتَّى يَجْعَلَهَا اللَّهُ أفْضَلَ أرْضٍ فِي الْجَنَّةِ، وَ أفْضَلَ مَنْزِلٍ وَ مَسْكَنٍ يُسْكِنُ اللَّهُ فِيهِ أوْلِيَاءَهُ فِي الْجَنَّةِ.⁽¹⁾

امام محمّد باقرعلیه السلام فرمودند: خداوند تبارك و تعالى بيست و چهار هزار سال پيش از خلقت كعبه، زمين كربلاء را آفريد و آن را مقدس و مبارك قرار داد و اين زمين پيش از خلقت مخلوقات همواره مقدّس و مبارك بود تا آنجا كه آن را برترين زمين در بهشت و برترين منزل و مسكني قرار داد كه اولياء و دوستانش را در بهشت در آن سكونت مى‌دهد.

الامام ابوعبدالله جعفر الصادق علیه السلام

18- قَالَ الْإمَامُ الصَّادِق علیه السلام: الْغَاضِرِيَّةُ تُرْبَةٌ مِنْ بَيْتِ الْمَقْدِسِ.⁽²⁾

حضرت امام جعفر صادق علیه السلام فرمودند: غاضريّه تربتى از بيت‌المقدس است.

19- قَالَ الْإمَامُ الصَّادِق علیه السلام: إنَّ أرْضَ الْكَعْبَةِ قَالَتْ: مَنْ مِثْلِي وَ قَدْ بَنَى اللهُ بَيْتَهُ⁽¹⁾عَلَى ظَهْرِي، يَأْتِينِي النَّاسُ مِنْ كُلِّ فَجٍّ عَمِيقٍ وَ جُعِلْتُ حَرَمَ اللَّهِ وَ أمْنَهُ. فَأوْحَى اللَّهُ إلَيْهَا أنْ: كُفِّي وَ قِرِّي. فَوَعِزَّتِي وَ جَلَالِي! مَا فَضْلُ مَا فُضِّلْتِ بِهِ فِيمَا أُعْطِيَتْ بِهِ أرْضُ كَرْبَلَاءَ إلَّا بِمَنْزِلَةِ الْإبْرَةِ غُرِسَتْ⁽²⁾فِي الْبَحْرِ فَحَمَلَتْ مِنْ مَاءِ الْبَحْرِ وَ لَوْلَا تُرْبَةُ كَرْبَلَاءَ مَا فَضَّلْتُكِ وَ لَوْلَا مَنْ تَضَمَّنَهُ أرْضُ كَرْبَلَاءَ مَا خَلَقْتُكِ وَ لَاخَلَقْتُ الْبَيْتَ الَّذِي بِهِ افْتَخَرْتِ. فَقِرِّي وَ اسْتَقِرِّي وَ كُونِي دَنِيَّاً مُتَوَاضِعاً ذَلِيلًا مَهِيناً غَيْرَ مُسْتَنْكِفٍ وَ لَا مُسْتَكْبِرٍ لِأرْضِ كَرْبَلَاءَ؛ وَ إلَّا سُخْتُ بِكِ وَ هَوَيْتُ بِكِ فِي نَارِ جَهَنَّمَ.⁽³⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: زمين كعبه مى‌خواست فخرفروشي كند لذا گفت: كدام زمين مثل من است؟ حال آنكه خداوند خانه‌اش را بر پشت من بنا كرده⁽⁴⁾و مردم از هر راه دورى متوجّه من مى‌شوند و حرم خدا و جايگاه امن قرار داده شده‌ام؟!! خداوند متعال به او وحى نمود و فرمود:

بس كن و آرام بگير. پس به عزّت و جلالم سوگند! آنچه را كه تو براى خود فضيلت مى‌دانى در مقايسه با فضيلتى كه به زمين كربلاء بخشيده‌ام همچون قطره‌اى است نسبت به آب دريا كه سوزنى را در آن فرو برند و آن سوزن قطره را همراه با خود بردارد و مطمئنّاً اگر خاك كربلاء نبود اين فضيلت نيز براى تو نبود

و نيز اگر نبود آنچه كه اين خاك آن را در بر دارد، تو را نمى‌آفريدم و خانه‌اي را كه تو به آن افتخار مى‌كنى خلق نمى‌نمودم. بنابراين آرام بگير و ساكت باش و متواضع و خوار و نرم باش و نسبت به زمين كربلاء خودپسند و مغرور نشو و سركشي مكن، در غير اين صورت تو را فرو برده و جايگاه تو را در آتش جهنّم قرار مى‌دهم.

20- قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام: إنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى فَضَّلَ الْأرَضِينَ وَ الْمِيَاهَ بَعْضَهَا عَلَى بَعْضٍ، فَمِنْهَا مَا تَفَاخَرَتْ وَ مِنْهَا مَا بَغَتْ. فَمَا مِنْ مَاءٍ وَ لَا أرْضٍ إلَّا عُوقِبَتْ لِتَرْكِ التَّوَاضُعِ لِلَّهِ، حَتَّى سَلَّطَ اللَّهُ الْمُشْرِكِينَ عَلَى الْكَعْبَةِ وَ أرْسَلَ إلَى زَمْزَمَ مَاءً مَالِحاً حَتَّى أفْسَدَ طَعْمَهُ. وَ إنَّ كَرْبَلَاءَ وَ مَاءَ الْفُرَاتِ أوَّلُ أرْضٍ وَ أوَّلُ مَاءٍ قَدَّسَ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى. فَبَارَكَ اللهُ عَلَيْهِمَا فَقَالَ لَهَا: تَكَلَّمِي بِمَا فَضَّلَكِ اللَّهُ تَعَالَى فَقَدْ تَفَاخَرَتِ الْأرَضُونَ وَالْمِيَاهُ بَعْضُهَا عَلَى بَعْضٍ، قَالَتْ: أنَا أرْضُ اللَّهِ الْمُقَدَّسَةُ الْمُبَارَكَةُ الشِّفَاءُ فِي تُرْبَتِي وَ مَائِي وَ لَا فَخْرَ، بَلْ خَاضِعَةٌ ذَلِيلَةٌ لِمَنْ فَعَلَ بِي ذَلِكَ، وَ لَا فَخْرَ عَلَى مَنْ دُونِي، بَلْ شُكْراً لِلَّهِ. فَأكْرَمَهَا وَ زَادَ فِي تَوَاضُعِهَا⁽¹⁾وَ شُكْرِهَا اللَّهَ بِالْحُسَيْنِ علیه السلام وَ أصْحَابِهِ. ثُمَّ قَالَ أبُوعَبْدِاللَّهِ علیه السلام: مَنْ تَوَاضَعَ لِلَّهِ رَفَعَهُ اللَّهُ وَ مَنْ تَكَبَّرَ وَضَعَهُ اللَّهُ تَعَالَى.⁽²⁾

حضرت امام صادق علیه السلام مكرّر مى‌فرمودند: خداوند تبارك و تعالى برخى از زمين و آب‌ها را بر بعضى ديگر برترى داد، بعضي از آنها فخر فروشي كرده

و تكبّر نمودند و تعدادى از آنها ظلم كرده و تجاوز نمودند. به همين جهت هيچ آب و زميني نماند جز آنكه مورد عقوبت الهى قرارگرفت، زيرا تواضع و فروتنى در مقابل خدا را ترك كردند. حتّى خداوند متعال مشركين را بر كعبه مسلّط كرد و به زمزم آب شوري وارد نمود تا طعم آن فاسد گشت.

ولى زمين كربلاء و آب فرات، اولين زمين و اولين آبى هستند كه خداوند متعال آنها را مقدّس و پاكيزه نمود و به آنها بركت داد و سپس به آن زمين فرمود: سخن بگو در مورد آنچه كه خداوند تو را به خاطر آن فضيلت داده، آيا چنين نبود كه زمين‌ها و آب‌ها بعضى بر بعض ديگر فخرفروشي و تكبّر نمودند؟!

زمين كربلاء عرضه داشت: من زمين خدا هستم كه مرا مقدّس و مبارك آفريد، شفا را در تربت و آب من قرار داد و هرگز فخرفروشي نكرده و نمي‌كنم. بلكه در مقابل آن كس كه اين فضيلت را به من داده فروتن و ذليل هستم، همانگونه كه بر زمين‌هاى پايين‌تر از خود نيز فخر نمى‌كنم. بلكه خدا را شكر و سپاس مى‌گويم.

پس خداوند متعال به واسطه حسين علیه السلام و اصحابش آن سرزمين را مورد اكرام قرار داد و در تواضع و فروتنى و شكر آن افزود.⁽¹⁾سپس امام صادق علیه السلام فرمودند: كسى كه براى خدا تواضع و فروتنى كند، خداوند جايگاه او را بالا ببرد و كسى كه تكبّر نمايد، خداوند او را پست و ذليل خواهد نمود.

21- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام لِرَجُلٍ مِنْ مَوَالِيهِ: يَا فُلَانُ! أتَزُورُ قَبْرَ أبِي عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیه السلام؟ قَالَ: نَعَمْ إنِّي أزُورُهُ بَيْنَ ثَلَاثِ سِنِينَ أوْ سَنَتَيْنِ مَرَّةً، فَقَالَ لَهُ وَ هُوَ مُصْفَرُّ الْوَجْهِ: أمَا وَ اللَّهِ الَّذِي

لَا إلَهَ إلَّا هُوَ لَوْ زُرْتَهُ لَكَانَ أفْضَلَ لَكَ مِمَّا أنْتَ فِيهِ. فَقَالَ لَهُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ أ كُلُّ هَذَاالْفَضْلِ؟! فَقَالَ: نَعَمْ وَاللَّهِ لَوْ أنِّي حَدَّثْتُكُمْ بِفَضْلِ زِيَارَتِهِ وَبِفَضْلِ قَبْرِهِ لَتَرَكْتُمُ الْحَجَّ رَأْساً وَ مَاحَجَّ مِنْكُمْ أحَدٌ، وَيْحَكَ! أمَا تَعْلَمُ أنَّ اللَّهَ اتَّخَذَ (بِفَضْلِ قَبْرِهِ) كَرْبَلَاءَ حَرَماً آمِناً مُبَارَكاً قَبْلَ أنْ يَتَّخِذَ مَكَّةَ حَرَماً؟! قَالَ ابْنُ أبِي يَعْفُورٍ فَقُلْتُ لَهُ: قَدْ فَرَضَ اللَّهُ عَلَى النَّاسِ حِجَّ الْبَيْتِ وَ لَمْ يَذْكُرْ زِيَارَةَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام ؟! فَقَالَ: وَ إنْ كَانَ كَذَلِكَ، فَإنَّ هَذَا شَيْ‌ءٌ جَعَلَهُ اللَّهُ هَكَذَا. أمَا سَمِعْتَ قَوْلَ أبِي أمِيرِالْمُؤْمِنِينَ حَيْثُ يَقُولُ: إنَّ بَاطِنَ الْقَدَمِ أحَقُّ بِالْمَسْحِ مِنْ ظَاهِرِ الْقَدَمِ وَ لَكِنَّ اللَّهَ فَرَضَ هَذَا عَلَى الْعِبَادِ؟ أوَ مَا عَلِمْتَ أنَّ الْمَوْقِفَ لَوْ كَانَ فِي الْحَرَمِ كَانَ أفْضَلَ لِأجْلِ الْحَرَمِ، وَ لَكِنَّ اللَّهَ صَنَعَ ذَلِكَ فِي غَيْرِ الْحَرَمِ؟⁽¹⁾

عبدالله ابى يعفور گويد: شنيدم امام صادق علیه السلام به شخصى از دوستداران خويش فرمودند: فلانى! به زيارت قبر حضرت ابا عبد الله الحسين علیه السلام مى‌روى؟ آن شخص گفت: بلى من هر سه سال يا دو سال يك مرتبه به زيارت ايشان مى‌روم. حضرت در حالى كه صورتشان زرد شده بود فرمودند:

سوگند به خدايى كه معبودى جز او نيست! اگر ايشان را زيارت كنى براي تو برتر و والاتر است از حالي كه در آن هستى [ كارهايي كه انجام مي‌دهي]! آن شخص عرض كرد: فدايت شوم آيا تمام اين فضل براى من هست؟ حضرت فرمودند: بله، به خدا سوگند! اگر من فضيلت زيارت آن حضرت و فضيلت قبر ايشان را براى شما بازگو كنم، به طور كلّى حج را ترك كرده و هيچيك از شما ديگر به حج

نمى‌رود.

واى بر تو! آيا نمى‌دانى كه خداي متعال به خاطر فضيلت قبر آن حضرت، كربلاء را حرم امن و مبارك قرار داد پيش از آنكه مكّه را حرم امن نمايد؟ ابن ابى يعفور گويد: به محضر حضرت عرضه داشتم: خداوند متعال حج و زيارت خانه خود را بر مردم واجب كرده امّا زيارت قبر امام حسين علیه السلام را بر مردم واجب نكرده است پس چطور شما چنين مى‌فرماييد؟ حضرت فرمودند: اگرچه همين طور است ولى در عين حال خداي متعال فضيلت زيارت آن حضرت را اين گونه قرار داده است. مگر نشنيده‌اى كلام پدرم اميرالمؤمنين علي علیه السلام را كه فرمودند:

كف پا سزاوارتر است به مسح نمودن از ظاهر و روى پا، ولى خداي متعال مسح روى پا را بر بندگان واجب كرده است؟! مگر نمى‌دانى اگر موقف [محلّ محرم شدن] به خاطر شرافتى كه در حرم است، اگر در حرم بود افضل و برتر بود، ولى خداوند متعال آن را در غير حرم قرار داده است.

22- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام: لِمَوْضِعِ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام حُرْمَةٌ مَعْلُومَةٌ⁽¹⁾، مَنْ عَرَفَهَا وَ اسْتَجَارَ بِهَا أُجِيرَ. قُلْتُ: صِفْ لِي مَوْضِعَهَا (جُعِلْتُ فِدَاكَ)⁽²⁾قَالَ: إمْسَحْ مِنْ مَوْضِعِ قَبْرِهِ الْيَوْمَ خَمْسَةً وَ عِشْرِينَ ذِرَاعاً مِنْ قُدَّامِهِ وَ خَمْسَةً وَ عِشْرِينَ ذِرَاعاً عِنْدَ رَأْسِهِ وَ خَمْسَةً وَ عِشْرِينَ ذِرَاعاً مِنْ نَاحِيَةِ رِجْلَيْهِ وَ خَمْسَةً وَ عِشْرِينَ ذِرَاعاً مِنْ خَلْفِهِ، وَ مَوْضِعُ قَبْرِهِ مِنْ يَوْمَ دُفِنَ رَوْضَةٌ مِنْ رِيَاضِ الْجَنَّةِ وَ مِنْهُ مِعْرَاجٌ يُعْرَجُ مِنْهُ بِأعْمَالِ زُوَّارِهِ

إلَى السَّمَاءِ، وَ لَيْسَ مِنْ مَلَكٍ وَ لَا نَبِيٍّ فِي السَّمَاوَاتِ (وَ لَا فِي الْأرْضِ)⁽¹⁾إلَّا وَ هُمْ يَسْألُونَ اللَّهَ أنْ يَأْذَنَ لَهُمْ فِي زِيَارَةِ قَبْرِ الْحُسَيْن علیه السلام ، فَفَوْجٌ يَنْزِلُ وَ فَوْجٌ يَعْرُجُ.⁽²⁾

امام صادق علیه السلام مى‌فرمودند: براى مكان قبرحسين بن على علیه السلام حرمتي مشخّص شده است.⁽³⁾هركس به آن مطلب معرفت داشته باشد و به آنجا پناه ببرد، در امان است. راوي گويد: به محضر حضرت عرضه داشتم: مكان حريم قبر را براى من بيان بفرماييد، فدايت شوم. حضرت فرمودند: از مكانى كه امروز قبر در آن است اين طور ارزيابى كن:

از جوانب چهارگانه يعنى: جانب پا و جلو و پشت و نزد سر مقدّس حضرت، بيست و پنج ذراع اندازه بگير و مساحتى كه از ملاحظه آن به دست مى‌آيد، حريم قبر مى‌باشد. و مكان قبر از روزى كه حضرت در آن دفن شدند، باغى بود از باغهاى بهشت و در همان جا اعمال زوّار آن جناب را به آسمان بالا مى‌برند و هيچ فرشته و پيامبرى در آسمان (و نه در زمين) نيست مگر اينكه از خدا درخواست اجازه مى‌كند كه به زيارت قبر امام حسين علیه السلام برود، پس دسته‌اى براى زيارت به پايين آمده و گروهى پس از زيارت به بالا مى‌روند.

23- قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام: زُورُوا كَرْبَلَاءَ وَ لَا تَقْطَعُوهُ، فَإنَّ خَيْرَ أوْلَادِ الْأنْبِيَاءِ ضُمِّنَتْهُ. ألَا وَ إنَّ الْمَلَائِكَةَ زَارَتْ كَرْبَلَاءَ ألْفَ عَامٍ مِنْ قَبْلِ أنْ يَسْكُنَهُ جَدِّيَ الْحُسَيْنُ علیه السلام، وَ مَا مِنْ لَيْلَةٍ تَمْضِي إلَّا وَ جَبْرَائِيلُ وَ مِيكَائِيلُ يَزُورَانِهِ، فَاجْتَهِدْ يَا يَحْيَى أنْ لَا تَفَقَّدُ مِنْ ذَلِكَ الْمَوْطِنِ.⁽¹⁾

امام جعفر بن محمّد صادق علیه السلام فرمودند: كربلاء را زيارت كنيد و آن را ترك نكنيد، زيرا اين سرزمين بهترين فرزندان آدم علیه السلام را در خود جاي داده است. بدانيد و آگاه باشيد! هزار سال پيش از آنكه جدّم حسين علیه السلام در آن ساكن گردد، فرشتگان اين سرزمين را زيارت كرده‌اند و هيچ شبى نمي‌گذرد مگر آنكه جبرئيل و ميكائيل اين مكان را زيارت مى‌كنند، بنابراين اى يحيى [مقصود «يحيى» پدر «فضل» مى‌باشد] سعى كن [زيارت] اين مكان از تو فوت نشود و از دستت نرود.

24- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام : خَرَجَ أمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ علیه السلام يَسِيرُ بِالنَّاسِ، حَتَّى إذَا كَانَ مِنْ كَرْبَلَاءَ عَلَى مَسِيرَةِ مِيلٍ أوْ مِيلَيْنِ، فَتَقَدَّمَ بَيْنَ أيْدِيهِمْ، حَتَّى إذَا صَارَ بِمَصَارِعِ الشُّهَدَاءِ قَالَ: قُبِضَ فِيهَا مِائَتَا نَبِيٍّ وَ مِائَتَا وَصِيٍّ وَ مِائَتَا سِبْطٍ شُهَدَاءَ بِأتْبَاعِهِمْ فَطَافَ بِهَا عَلَى بَغْلَتِهِ خَارِجاً رِجْلَيْهِ مِنَ الرِّكَابِ وَ أنْشَأ يَقُولُ: مُنَاخُ رِكَابٍ وَ مَصَارِعُ شُهَدَاءَ لَايَسْبِقُهُمْ مَنْ كَانَ قَبْلَهُمْ وَ لَا يَلْحَقُهُمْ مَنْ كَانَ بَعْدَهُمْ.⁽²⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: اميرالمؤمنين امام علي علیه السلام از خانه خارج شدند و در ميان مردم حركت كردند، تا وقتي كه فاصله ايشان تا كربلا يك ميل و يا دو ميل

بود، در ميان ايشان از همه جلوتر رفتند تا وقتي كه به محلّ‌شهادت شهداي كربلاء رسيدند، فرمودند: در اين سرزمين دويست پيامبر و دويست نفر از جانشينان پيامبران از دنيا رفته‌اند و دويست پيامبرزاده همراه با پيروانشان در اين مكان شهيد شده‌اند. پس از اين كلام، در حالى كه روى قاطر بودند و پاى مبارك از ركاب بيرون آورده بودند، آن مكان را طواف كرده و در حين طواف مى‌فرمودند: محلّ خواباندن مركب‌هايي و محلّ شهادت شهدايي كه كساني كه پيش از آنها بودند بر آنها پيشي نگرفتند و كساني كه پس از ايشان هستند نيز هرگز به ايشان نخواهند پيوست.

25- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِق علیه السلام: مَا خَلَقَ اللَّهُ خَلْقاً أكْثَرَ مِنَ الْمَلَائِكَةِ، وَ إنَّهُ لَيَنْزِلُ مِنَ السَّمَاءِ كُلَّ مَسَاءٍ سَبْعُونَ ألْفَ مَلَكٍ، يَطُوفُونَ بِالْبَيْتِ الْحَرَامِ لَيْلَتَهُمْ، حَتَّى إذَاطَلَعَ الْفَجْرُ انْصَرَفُوا إلَى قَبْرِ النَّبِيِّ صلی الله علیه وآله وسلم فَيُسَلِّمُونَ عَلَيْهِ، ثُمَّ يَأْتُونَ قَبْرَ أمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ علیه السلام فَيُسَلِّمُونَ عَلَيْهِ، ثُمَّ يَأْتُونَ قَبْرَالْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ علیه السلام فَيُسَلِّمُونَ عَلَيْهِ، ثُمَّ يَأْتُونَ قَبْرَالْحُسَيْنِ علیه السلام فَيُسَلِّمُونَ عَلَيْهِ، ثُمَّ يَعْرُجُونَ إلَى السَّمَاءِ قَبْلَ أنْ تَطْلُعَ الشَّمْسُ، ثُمَّ تَنْزِلُ مَلَائِكَةُ النَّهَارِ سَبْعُونَ ألْفَ مَلَكٍ فَيَطُوفُونَ بِالْبَيْتِ الْحَرَامِ نَهَارَهُمْ، حَتَّى إذَا غَرُبَتِ الشَّمْسُ انْصَرَفُوا إلَى قَبْرِ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم فَيُسَلِّمُونَ عَلَيْهِ، ثُمَّ يَأْتُونَ قَبْرَ أمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ علیه السلام فَيُسَلِّمُونَ عَلَيْهِ، ثُمَّ يَأْتُونَ قَبْرَ الْحَسَنِ علیه السلام فَيُسَلِّمُونَ عَلَيْهِ، ثُمَّ يَأْتُونَ قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام فَيُسَلِّمُونَ عَلَيْهِ، ثُمَّ يَعْرُجُونَ إلَى السَّمَاءِ قَبْلَ أنْ تَغِيبَ الشَّمْسُ.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام مى‌فرمودند: خداوند متعال مخلوقى زيادتر از فرشتگان نيافريد. در هر شب هفتاد هزار فرشته از آسمان نازل شده و از اوّل شب تا طلوع صبح خانه خداوند را طواف مى‌كنند و پس از طلوع فجر به سوي قبر پيامبر اكرم صلی الله علیه وآله وسلم بازگشته و هنگامي كه به آنجا رسيدند به ايشان سلام نموده، سپس نزد قبر اميرالمؤمنين علیه السلام مى‌روند و به آن جناب سلام كرده، سپس به زيارت قبر امام حسن علیه السلام مي‌روند و به آن حضرت سلام مي‌كنند و پس از آن به نزد قبر امام حسين علیه السلام آمده و بر آن وجود مبارك سلام داده و پيش از طلوع آفتاب به آسمان عروج مى‌كنند و پس از ايشان، فرشتگان روز، كه آنها نيز هفتاد هزار نفر هستند، به زمين مي‌آيند، ابتدا خانه‌خدا را طواف كرده و درتمام طول روز مشغول طواف آنجا هستند و هنگام شروع غروب آفتاب به طرف قبر پيامبرخدا صلی الله علیه وآله وسلم روانه شده و بر آن جناب سلام داده و پس از آن نزد قبر اميرالمؤمنين علیه السلام رو مى‌آورند و بر آن حضرت سلام مى‌كنند، سپس نزد قبر امام حسن علیه السلام حاضر مي‌شوند و بر آن حضرت سلام مي‌دهند و سپس نزد قبر حسين علیه السلام حاضر شده و بر آن جناب سلام داده و سپس پيش از غروب آفتاب به آسمان مى‌روند.

26- قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام : إنَّهُ يُصَلِّي عِنْدَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام أرْبَعَةُ آلَافِ مَلَكٍ مِنْ طُلُوعِ الْفَجْرِ إلَى أنْ تَغِيبَ الشَّمْسُ، ثُمَّ يَصْعَدُونَ وَ يَنْزِلُ مِثْلُهُمْ، فَيُصَلُّونَ إلَى طُلُوعِ الْفَجْرِ فَلَا يَنْبَغِي لِلْمُسْلِمِ أنْ يَتَخَلَّفَ عَنْ زِيَارَةِ قَبْرِهِ أكْثَرَ مِنْ أرْبَعِ سِنِينَ.⁽¹⁾

حضرت امام صادق علیه السلام فرمودند: چهار هزار فرشته از طلوع صبح تا غروب آفتاب نزد قبر حضرت امام حسين علیه السلام به درگاه خداوند نماز مي‌گزارند و سپس بالا رفته و چهار هزار فرشته ديگر به جاى ايشان قرار گرفته و تا طلوع صبح نماز مي‌گزارند. پس بر مسلمان روا نيست بيش از چهار سال به زيارت قبر آن حضرت نرود و از آن تخلّف كند.

27- وَ قَالَ علیه السلام لِصَفْوَانِ الْجَمَّالِ: لَمَّا أتَى الْحَيْرَةَ، هَلْ لَكَ فِي قَبْرِ الْحُسَيْنِ؟ قُلْتُ: وَ تَزُورُهُ جُعِلْتُ فِدَاكَ؟ قَالَ: وَ كَيْفَ لَا أزُورُهُ، وَ اللَّهُ يَزُورُهُ فِي كُلِّ لَيْلَةِ جُمْعَةٍ، يَهْبِطُ مَعَ الْمَلَائِكَةِ إلَيْهِ وَ الْأنْبِيَاءُ وَ الْأوْصِيَاءُ، وَ مُحَمَّدٌ أفْضَلُ الْأنْبِيَاءِ وَ نَحْنُ أفْضَلُ الْأوْصِيَاءِ. فَقَالَ صَفْوَانُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ فَتَزُورُهُ فِي كُلِّ جُمُعَةٍ حَتَّى تُدْرِكَ زِيَارَةَ الرَّبِّ؟ قَالَ: نَعَمْ يَا صَفْوَانُ، إلْزَمْ تُكْتَبُ لَكَ زِيَارَةُ قَبْرِ الْحُسَيْنِ وَ ذَلِكَ تَفْضِيلٌ.⁽¹⁾

و علّامه مجلسي در اين مورد مى‌فرمايد: بيان: مقصود از زيارت خداوند متعال كنايه از فروفرستادن رحمت‌هاي ويژه خداوند بر امام حسين صلوات الله عليه و زائران ايشان است و اينكه حضرت علیه السلام مى‌فرمايند: و اين فضيلتي است، يعني زيارت نمودن پروردگار.

از صفوان جمّال نقل كرده‌اند كه وى گفت: وقتى امام صادق علیه السلام به سرزمين حيره تشريف آوردند به من فرمودند: آيامايل به زيارت قبر حسين علیه السلام هستى؟ عرض كردم: فدايت شوم! آيا قبر آن حضرت را زيارت مى‌كنىد؟ حضرت فرمود: چگونه آن را زيارت نكنم و حال آنكه خداي متعال در هر شب جمعه با فرشتگان و انبياء

و اوصياء به زمين هبوط كرده و او را زيارت مى‌كنند. البتّه حضرت محمّد صلی الله علیه وآله وسلم بافضيلت‌ترين انبياء و ما بافضيلت‌ترين اوصياء هستيم. سپس صفوان عرض كرد: فدايت شوم! پس هر شب جمعه قبر حضرت را زيارت كنيم تا بدين وسيله زيارت پروردگار را نيز كرده باشيم؟ حضرت فرمودند: بلى، اى صفوان انجام اين كار را بر خود لازم نما كه بدين سبب برايت زيارت قبر حسين علیه السلام را مى‌نويسند و اين خود فضيلت والايي است.

28- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام: كَأنِّي أنْظُرُ إلَى الْقَائِمِ عجل الله فرجه الشریف عَلَى ظَهْرِ نَجَفَ [النَّجَفِ]، فَإذَا اسْتَوَى عَلَى ظَهْرِ النَّجَفِ رَكِبَ فَرَساً أدْهَمَ أبْلَقَ بَيْنَ عَيْنَيْهِ شِمْرَاخٌ، ثُمَّ يَنْتَفِضُ بِهِ فَرَسُهُ، فَلَا يَبْقَى أهْلُ بَلْدَةٍ إلَّا وَ هُمْ يَظُنُّونَ أنَّهُ مَعَهُمْ فِي بِلَادِهِمْ، فَإذَا نَشَرَ رَايَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم انْحَطَّ عَلَيْهِ ثَلَاثَةَ عَشَرَ ألْفَ مَلَكٍ وَ ثَلَاثَةَ عَشَرَ مَلَكاً كُلُّهُمْ يَنْتَظِرُونَ الْقَائِمَ عجل الله فرجه الشریف، وَ هُمُ الَّذِينَ كَانُوا مَعَ نُوحٍ علیه السلام فِي السَّفِينَةِ وَ الَّذِينَ كَانُوا مَعَ إبْرَاهِيمَ الْخَلِيلِ علیه السلام حَيْثُ أُلْقِيَ فِي النَّارِ وَ كَانُوا مَعَ عِيسَى علیه السلام حِينَ رُفِعَ، وَ أرْبَعَةُ آلَافٍ مُسَوِّمِينَ وَ مُرْدِفِينَ وَ ثَلَاثُمِائَةٍ وَ ثَلَاثَةَ عَشَرَ مَلَكاً يَوْمَ بَدْرٍ وَ أرْبَعَةُ آلَافِ مَلَكٍ الَّذِينَ هَبَطُوا يُرِيدُونَ الْقِتَالَ مَعَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیه السلام فَلَمْ يُؤْذَنْ لَهُمْ فَصَعِدُوا فِي الِاسْتِئْذَانِ وَ هَبَطُوا وَ قَدْ قُتِلَ الْحُسَيْنُ علیه السلام فَهُمْ شُعْثٌ غُبْرٌ يَبْكُونَ عِنْدَ قَبْرِالْحُسَيْنِ إلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ، وَمَا بَيْنَ قَبْرِالْحُسَيْنِ إلَى السَّمَاءِ مُخْتَلَفُ الْمَلَائِكَةِ.⁽¹⁾

حضرت امام جعفرصادق علیه السلام فرمودند: گويا [حضرت قائم، مهدي عجل الله فرجه الشریف] را بيرون از

نجف مى‌بينم كه بر اسبى تيره رنگ و ابلق كه ميان پيشانى تا گلويش سفيد است، سوارشده است. اسبش او را به حركت درآورد به طورى كه مردم هر شهرى گمان مى‌كنند كه قائم در ميان شهرهاى آنهاست. وقتى پرچم پيامبر را برافرازد، سيزده هزار و سيزده فرشته كه همه منتظر قائم عجل الله فرجه الشریف هستند از آسمان فرود مى‌آيند، اين فرشتگان كساني هستند كه همراه نوح در كشتى بودند و هنگامى كه ابراهيم خليل را در آتش افكندند همراه او بودند و موقعى كه عيسى را به آسمان بالا بردند با او بودند! و چهار هزار فرشته صف كشيده و علامت مخصوصى دارند و سيصد و سيزده فرشته جنگ بدر و چهار هزار فرشته‌اي كه روز عاشورا براي ياري امام حسين علیه السلام در كربلاء حاضر شدند نيز هستند، هم آنان كه [امام حسين علیه السلام] به آنها اجازه ندادند كه آن حضرت را ياري كنند، پس به آسمان بالا رفتند كه اجازه بگيرند و چون مجدداً از آسمان فرود آمدند، حسين علیه السلام شهيد شده بود. از اين رو آنها تا روز قيامت [قيام حضرت مهدی عجل الله فرجه الشریف] هميشه ژوليده و غبارآلود در كنار قبر امام حسين علیه السلام به سر مى‌برند و بين قبرحسين علیه السلام تا آسمان، محلّ آمد و شد فرشتگان است.

29- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام: كَأنِّي بِالْقَائِمِ عجل الله فرجه الشریف عَلَى نَجَفِ الْكُوفَةِ... فَيَنْحَطُّ عَلَيْهِ ثَلَاثَةَ عَشَرَ آلافَ مَلَكٍ وَ... أرْبَعَةُ آلَافِ مَلَكٍ هَبَطُوا يُرِيدُونَ الْقِتَالَ مَعَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیه السلام فَلَمْ يُؤْذَنْ لَهُمْ فِي الْقِتَالِ، فَهُمْ عِنْدَ قَبْرِهِ شُعْثٌ غُبْرٌ يَبْكُونَهُ إلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ وَ رَئِيسُهُمْ مَلَكٌ يُقَالُ لَهُ مَنْصُورٌ، فَلَا يَزُورُهُ زَائِرٌ إلَّا اسْتَقْبَلُوهُ وَ لَا يُوَدِّعُهُ مُوَدِّعٌ إلَّا شَيَّعُوهُ وَ لَا يَمْرَضُ مَرِيضٌ إلَّا عَادُوهُ وَ لَا يَمُوتُ مَيِّتٌ إلَّا صَلَّوْا عَلَى جِنَازَتِهِ

وَ اسْتَغْفَرُوا لَهُ بَعْدَ مَوْتِهِ وَ كُلُّ هَؤُلَاءِ فِي الْأرْضِ يَنْتَظِرُونَ قِيَامَ الْقَائِمِ إلَى وَقْتِ خُرُوجِهِ علیه السلام.⁽¹⁾

و امام جعفر بن محمّد صادق علیه السلام فرمودند: گويا مى‌بينم قائم عجل الله فرجه الشریف را كه در شهر نجف كوفه قرار دارد... پس سيزده هزار فرشته گرد حضرت آمده، بانگ برآورند و... چهار هزار فرشته كه فرود آمدند، مى‌خواستند همراه با حسين بن علي علیه السلام به جهاد بپردازند، پس به ايشان اجازه داده نشد. از اين رو ايشان نزد قبر امام غم‌گرفته و غبارآلود تا روز قيامت خواهند بود و رييس آنها فرشته‌اي است كه به او «منصور» گفته مى‌شود. پس هيچ زائري ايشان را زيارت نكند مگر اينكه اين فرشته‌ها به استقبال او بروند و هيچ وداع‌كننده‌اي ايشان را وداع نكند مگر اينكه او را همراهي كنند و هيچ يك از اين زائران بيمار نشوند مگر اينكه او را به خانواده‌اش بازمي‌گردانند و هيچ يك از ايشان نمي‌ميرد مگر اينكه بر جنازه او نماز مى‌خوانند و براي او پس از مرگش طلب آمرزش مى‌كنند و تمامي ايشان در زمين منتظر قيام قائم عجل الله فرجه الشریف تا هنگام ظهور آن حضرت هستند.

30- قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام : وَكَّلَ اللَّهُ بِقَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام أرْبَعَةَ آلَافِ مَلَكٍ شُعْثٍ غُبْرٍ يَبْكُونَهُ إلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ، فَمَنْ زَارَهُ عَارِفاً بِحَقِّهِ شَيَّعُوهُ حَتَّى يُبْلِغُوهُ مَأْمَنَهُ وَ إنْ مَرِضَ عَادُوهُ غُدْوَةً وَ عَشِيَّةً وَ إنْ مَاتَ شَهِدُوا جَنَازَتَهُ وَ اسْتَغْفَرُوا لَهُ إلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ.⁽²⁾

امام جعفر صادق علیه السلام مى‌فرمود: خداوند تبارك و تعالى چهار هزار فرشته ژوليده و غبارآلود بر قبر امام حسين علیه السلام گمارده كه تا روز قيامت براي مصيبت ايشان مى‌گريند. و هركس كه آن حضرت را زيارت كند، بدرقه مى‌كنند تا آنجا كه به منزلگاه خويش بازگردد. و اگر بيمار شود، بامداد و شامگاه او را عيادت مي‌كنند و اگر بميرد جنازه او را تشييع كنند و تا قيامت براى او از خداوند طلب آمرزش خواهند كرد.

31- رُوِيَ أنَّ (الصّادِقِ علیه السلام) مَرِضَ فَأمَرَ مَنْ عِنْدَهُ أنْ يَسْتَأْجِرُوا لَهُ أجِيراً يَدْعُو لَهُ عِنْدَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام فَوَجَدُوا رَجُلًا؛ فَقَالُوا لَهُ ذَلِكَ، فَقَالَ: أنَا أمْضِي وَ لَكِنَّ الْحُسَيْنَ إمَامٌ مُفْتَرَضُ الطَّاعَةِ وَ هُوَ إمَامٌ مُفْتَرَضُ الطَّاعَةِ، فَرَجَعُوا إلَى الصَّادِقِ علیه السلام وَ أخْبَرُوهُ فَقَالَ: هُوَ كَمَا قَالَ وَ لَكِنْ أمَا عَرَفَ أنَّ لِلَّهِ تَعَالَى بِقَاعاً يُسْتَجَابُ فِيهَا الدُّعَاءُ فَتِلْكَ الْبُقْعَةُ مِنْ تِلْكَ الْبِقَاعِ.⁽¹⁾

روايت گشته كه امام صادق علیه السلام بيمار شدند. به فاميل خويش دستور دادند كه شخصى را اجير كنند كه در كنار قبر امام حسين علیه السلام براى شفاي ايشان دعا كند. مردى را پيدا كردند، به وي [خواسته امام را] گفتند، وي گفت: من مى‌روم، امّا امام حسين علیه السلام امامى است كه اطاعتش واجب است چنان كه امام صادق علیه السلام هم امامى است كه اطاعتش واجب است [پس چگونه براى شفاى امام صادق در كنار قبر امام حسين علیه السلام بايد دعا كرد؟].

نزد امام صادق علیه السلام آمدند و گفته آن مرد را بازگو نمودند. حضرت فرمودند: همين‌طور است كه او مى‌گويد، ولى نمى‌داند كه خداي متعال مكان‌هايى دارد كه

دعاها در آن اجابت مى‌شود، بقعه حضرت امام حسين علیه السلام از آن مكانهاست.

32- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام: مَرَّ بِقَبْرِهِ - الْحُسَيْن علیه السلام - سَبْعُونَ ألْفَ مَلَكٍ، فَصَعَدُُوا إلَى السَّمَاءِ فَأوْحَى اللهُ تَعَالَى إلَيْهِمْ: يَا مَلَائِكَتِي مَرَرْتُمْ بِابْنِ بِنْتِ نَبِيٍّ يُقْتَلُ فَلَمْ تَنْصُرُوهُ؟ إهْبِطُوا إلَى قَبْرِهِ. فَهُمْ عِنْدَ قَبْرِهِ شُعَثَاً غُبَرَاً يَبْكُونَ عَلَيْهِ إلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ.⁽¹⁾

امام جعفر صادق علیه السلام فرمودند: هنگامي كه امام حسين علیه السلام به شهادت رسيدند، هفتاد هزار فرشته بر قبر ايشان گذشتند و سپس به آسمان رفتند. بدين جهت خداوند متعال به آنان وحي نمود: اى فرشتگان من! بر پسر پيامبر من گذشتيد و او كشته شد و وي را يارى نكرديد؟ به سمت قبر او پايين برويد. از اين رو آن فرشتگان نزد قبر ايشان ژوليده‌مو و غبارآلود و گريه كنان هستند تا روز قيامت.

33- عَنْ رِبِعِيٍّ قَالَ قُلْتُ لِأبِي عَبْدِ اللَّهِ الصَّادِقِ علیه السلام بِالْمَدِينَةِ: أيْنَ قُبُورُ الشُّهَدَاءِ؟ فَقَالَ: ألَيْسَ أفْضَلُ الشُّهَدَاءِ عِنْدَكُمُ الْحُسَيْنُ؟! أمَا وَ الَّذِي نَفْسِي بِيَدِه! إنَّ حَوْلَهُ أرْبَعَةُ آلَافِ مَلَكٍ شُعْثاً غُبْراً يَبْكُونَهُ إلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ.⁽²⁾

ربعى بن عبدالله گفت: محضر امام صادق علیه السلام در مدينه عرض كردم: قبور شهدا كجاست؟ حضرت فرمودند: آيا برترين شهداء نزد شما، نيست؟ قسم به كسى كه جانم در دست اوست! گرداگرد آن حضرت چهار هزار فرشته ژوليده، اندوهگين و غم‌گرفته حضور دارند و پيوسته تا روز قيامت براى آن حضرت گريه مى‌كنند.

34- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِق علیه السلام: هَبَطَ أرْبَعَةُ آلَافِ مَلَكٍ يُرِيدُونَ الْقِتَالَ مَعَ الْحُسَيْنِ علیه السلام فَلَمْ يُؤْذَنْ لَهُمْ فِي الْقِتَالِ، فَرَجَعُوا فِي الِاسْتِئْمَارِ⁽¹⁾فَهَبَطُوا وَ قَدْ قُتِلَ الْحُسَيْنُ⁽²⁾ وَ لُعِنَ قَاتِلُهُ وَ مَنْ أعَانَ عَلَيْهِ وَ مَنْ شَرِكَ فِي دَمِهِ، فَهُمْ عِنْدَ قَبْرِهِ شُعْثٌ غُبْرٌ يَبْكُونَهُ إلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ، رَئِيسُهُمْ مَلَكٌ يُقَالُ لَهُ مَنْصُورٌ، فَلَا يَزُورُهُ زَائِرٌ إلَّا اسْتَقْبَلُوهُ وَ لَا يُوَدِّعُهُ مُوَدِّعٌ إلَّا شَيَّعُوهُ وَ لَا يَمْرَضُ إلَّا عَادُوهُ وَ لَا يَمُوتُ إلَّا صَلَّوْا عَلَى جِنَازَتِهِ وَاسْتَغْفَرُوا لَهُ بَعْدَ مَوْتِهِ فَكُلُّ هَؤُلَاءِ فِي الْأرْضِ يَنْتَظِرُونَ قِيَامَ الْقَائِمِ عجل الله فرجه الشریف.⁽³⁾

امام جعفر بن محمّد صادق علیه السلام فرمودند: چهار هزار فرشته براي ياري نمودن حضرت امام حسين علیه السلام از آسمان نازل شدند امّا به آنها اجازه پيكار نمودن داده نشد، پس براي گرفتن اجازه به آسمان بازگشتند وپس از اجازه گرفتن به سرزمين كربلاء فرود آمدند در حالي كه امام حسين علیه السلام به شهادت رسيده بودند و قاتل حضرت و ياران و شريكان قاتل ملعون گشتند. از اين رو در كنار قبر آن حضرت با حالت ژوليده و غمگين باقى ماندند و از آن روز تا قيامت براى حضرت گريه مى‌كنند. رييس آنها فرشته‌اى است كه به او «منصور» گفته مى‌شود.

هيچ زيارت‌كننده‌اي نيست كه به زيارت آن حضرت برود مگر اينكه آن فرشتگان به استقبال او مى‌روند و هيچ وداع كننده‌اي با آن حضرت وداع نمى‌كند مگر اينكه آنها به همراه او مى‌روند. و [زائري] بيمار نمي‌شود مگر آنكه عيادتش مى‌نمايند

و از دنيا نمي‌رود مگر آنكه بر جنازه او نماز مى‌خوانند و پس از مرگش براى او طلب آمرزش مى‌كنند و تمام اين فرشتگان در زمين منتظر قيام قائم عجل الله فرجه الشریف هستند كه در وقت خروج فرمايد.

35- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام : وَكَّلَ اللَّهُ بِقَبْرِ الْحُسَيْنِ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ أرْبَعَةَ آلَافِ مَلَكٍ شُعْثاً غُبْراً يَبْكُونَهُ إلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ، وَ إتْيَانُهُ تَعْدِلُ حَجَّةً وَ عُمْرَةً وَ قُبُورَ الشُّهَدَاءِ.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام مى فرمودند: خداوند متعال چهار هزار فرشته را كه همه ژوليده و غبار‌آلود و گرفته هستند بر قبر حضرت امام حسين صلوات الله عليه موكّل قرار داد و ايشان تا روز قيامت براي آن حضرت گريه مى‌كنند. و زيارت آن حضرت معادل يك حج و يك عمره و زيارت قبور شهداء [احد] است.

36- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِق علیه السلام: وَكَّلَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى بِقَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام سَبْعِينَ ألْفَ مَلَكٍ يُصَلُّونَ عَلَيْهِ كُلَّ يَوْمٍ شُعْثاً غُبْراً مِنْ يَوْمَ قُتِلَ إلَى مَا شَاءَ اللَّهُ (يَعْنِي بِذَلِكَ قِيَامَ الْقَائِم عجل الله فرجه الشریف) وَ يَدْعُونَ لِمَنْ زَارَهُ وَ يَقُولُونَ: يَا رَبِّ هَؤُلَاءِ زُوَّارُ الْحُسَيْنِ علیه السلام افْعَلْ بِهِمْ وَ افْعَلْ بِهِمْ (كَذَا وَ كَذَا).⁽²⁾

حضرت امام صادق علیه السلام فرمودند: خداوند متعال هفتاد هزار فرشته را بر قبر امام حسين علیه السلام موكّل ساخته كه هر روز بر ايشان صلوات فرستاده و از روزى كه آن

حضرت شهيد شدند تا زمانى كه خدا مى‌خواهد - يعنى زمان قيام قائم عجل الله فرجه الشریف ايشان - ژوليده و غمگين هستند، براى زائرين حضرت دعا كرده و مى‌گويند: پروردگارا! ايشان زائرين حسين علیه السلام هستند با ايشان چنين و چنان نما [ثواب ده و حاجتشان را برآور].

37- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام : وَكَّلَ اللَّهُ بِقَبْرِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِی علیه السلام سَبْعِينَ ألْفَ مَلَكٍ يَعْبُدُونَ اللَّهَ عِنْدَهُ، الصَلَاةُ الْوَاحِدَةُ مِنْ صَلَاةِ أحَدِهِمْ تَعْدِلُ ألْفَ صَلَاةٍ مِنْ صَلَاةِ الْآدَمِيِّينَ، يَكُونُ ثَوَابُ صَلَاتِهِمْ لِزُوَّارِ قَبْرِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ، عَلَيْهِمَا السَّلَامُ وَ عَلَى قَاتِلِهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَ الْمَلَائِكَةِ وَ النَّاسِ أجْمَعِينَ أبَدَ الْآبِدِينَ.⁽¹⁾

عنبسه گويد: شنيدم از امام صادق علیه السلام كه مى‌فرمودند: خداوند متعال هفتاد هزار فرشته را بر قبر حضرت حسين بن على علیه السلام موكّل ساخته كه نزد قبر حضرت، خداوند را عبادت كنند. يك نماز از يك نفر آنها معادل با هزار نماز آدميان است و ثواب نماز ايشان براى زوّار قبر امام حسين علیه السلام و وزر و وبال براى قاتل آن حضرت - كه لعنت خدا و فرشتگان و مردم همگي بر او باد - محسوب مى‌گردد.

38- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام: مَوْضِعُ قَبْرِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِمَا مُنْذُ يَوْمَ دُفِنَ فِيهِ رَوْضَةٌ مِنْ رِيَاضِ الْجَنَّةِ.⁽²⁾

شنيدم حضرت امام صادق علیه السلام مى‌فرمودند: محلّ قبر امام حسين بن على از روزى كه در آن دفن شدند باغى از باغ‌هاى بهشت گرديد.

39- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام: مَوْضِعُ قَبْرِ الْحُسَيْنِ تُرْعَةٌ مِنْ تُرَعِ الْجَنَّةِ.⁽¹⁾

حضرت امام جعفر بن محمّد صادق علیه السلام فرمود: محلّ قبر امام حسين علیه السلام باغى مرتفع از باغهاى مرتفع بهشت است.

40- قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِق علیه السلام: إنَّ إلَى جَانِبِكُمْ قَبْراً مَا أتَاهُ مَكْرُوبٌ إلَّا نَفَّسَ اللَّهُ كُرْبَتَهُ وَ قَضَى حَاجَتَهُ، وَ إنَّ عِنْدَهُ لَأرْبَعَةَ آلَافِ مَلَكٍ مُنْذُ قُبِضَ شُعْثاً غُبْراً يَبْكُونَهُ إلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ، فَمَنْ زَارَهُ شَيَّعُوهُ وَ مَنْ مَرِضَ عَادُوهُ وَ مَنْ مَاتَ اتَّبَعُوا جَنَازَتَهُ.⁽²⁾

ابوصباح كنانى مى‌گويد: شنيدم امام صادق علیه السلام مى‌فرمودند: در نزديكي شما قبرى است كه هيچ غمگينى به زيارتش نمي‌رود مگر اينكه خداوند متعال غم او را برطرف كرده وحاجتش را برآورده مى‌كند و نزد آن قبر چهارهزار فرشته هستند كه از زمان شهادت صاحب قبر با حال ژوليده و غم‌گرفته وغبارآلود تا روز قيامت براي ايشان مى‌گريند. پس هركس حضرت را زيارت كند، فرشتگان او را همراهي مى‌كنند و اگر مريض شود عيادتش نموده و اگر از دنيا برود جنازه‌اش را تشييع مى‌كنند.

41- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِق علیه السلام: إنَّ اللَّهَ وَكَّلَ بِالْحُسَيْنِ علیه السلام

مَلَكاً فِي أرْبَعَةِ آلَافِ مَلَكٍ يَبْكُونَهُ وَ يَسْتَغْفِرُونَ لِزُوَّارِهِ وَ يَدْعُونَ اللَّهَ لَهُمْ.⁽¹⁾

مالك جهنى از امام صادق علیه السلام نقل كرده كه آن جناب فرمودند: خداوند متعال فرشته‌اى را در ميان چهار هزار فرشته ديگر بر حسين علیه السلام موكّل قرار داد، اين فرشتگان جملگى بر آن حضرت گريسته و براى زائرين آن جناب طلب آمرزش كرده و دعا مى‌نمايند.

42- قَالَ إسْحَاقُ بْنُ عَمَّارٍ قُلْتُ لِأبِي عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام: جُعِلْتُ فِدَاكَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ، كُنْتُ فِي الْحَيْرَةِ لَيْلَةَ عَرَفَةَ، فَرَأيْتُ نَحْواً مِنْ ثَلَاثَةِ آلَافٍ أوْ أرْبَعَةِ آلَافِ رَجُلٍ جَمِيلَةً وُجُوهُهُمْ، طَيِّبَةً رِيحُهُمْ، شَدِيدَةً بَيَاضُ ثِيَابِهِمْ، يُصَلُّونَ اللَّيْلَ أجْمَعَ، فَلَقَدْكُنْتُ أُرِيدُ أنْ آتِي قَبْرَالْحُسَيْنِ علیه السلام وَ أُقَبِّلَهُ وَ أدْعُوَ بِدَعَوَاتِي، فَمَا كُنْتُ أصِلُ إلَيْهِ مِنْ كَثْرَةِ الْخَلْقِ، فَلَمَّا طَلَعَ الْفَجْرُ سَجَدْتُ سَجْدَةً فَرَفَعْتُ رَأْسِي فَلَمْ أرَ مِنْهُمْ أحَداً، فَقَالَ لِي أبُو عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام: أ تَدْرِي مَنْ هَؤُلَاءِ؟ قُلْتُ: لَا جُعِلْتُ فِدَاكَ، فَقَالَ: أخْبَرَنِي أبِي عَنْ أبِيهِ قَالَ مَرَّ بِالْحُسَيْنِ علیه السلام أرْبَعَةُ آلَافِ مَلَكٍ وَ هُوَ يُقْتَلُ، فَعَرَجُوا إلَى السَّمَاءِ فَأوْحَى اللَّهُ إلَيْهِمْ: يَا مَعْشَرَ الْمَلَائِكَةِ مَرَرْتُمْ بِابْنِ حَبِيبِي وَ صَفِيِّي مُحَمَّدٍ صلی الله علیه وآله وسلم وَ هُوَ يُقْتَلُ وَ يُضْطَهَدُ مَظْلُوماً فَلَمْ تَنْصُرُوهُ؟ فَانْزِلُوا إلَى الْأرْضِ إلَى قَبْرِهِ فَابْكُوهُ شُعْثاً غُبْراً إلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ، فَهُمْ عِنْدَهُ إلَى أنْ تَقُومَ القِيَامَةَ⁽²⁾. ⁽³⁾

اسحاق بن عمّار گفت: محضر مبارك حضرت امام صادق علیه السلام عرضه داشتم: اى پسر رسول‌خدا فدايت شوم! شب عرفه در منطقه «حيره» بودم، قريب سه، چهار

هزار مردانى ديدم كه صورت‌هايشان زيبا و بوي ايشان خوش و لباس‌هاى بسيار سفيد به تن داشتند و تمام طول شب را در آنجا به نماز خواندن مشغول بودند، اراده كردم به نزديك قبر شريف رفته و آن را بوسيده و دعاهايى نزد قبر بخوانم امّا از جهت زياد بودن زائران و ازدحام جمعيّت نتوانستم خود را به قبر برسانم و وقتى صبح طلوع نمود، به سجده رفته و وقتى سر از سجده برداشتم هيچيك از آن مردان را نديدم. امام علیه السلام به من فرمودند: آيا متوجّه شدي كه ايشان چه كسانى بودند؟ عرضه داشتم: فدايت شوم! خير. امام علایه السلام فرمودند:

پدرم از پدرشان به من خبر دادند كه چهار هزار فرشته بر امام حسين علیه السلام گذشتند در حالى كه حضرت شهيد شده بودند، بدين جهت آن فرشتگان به سوي آسمان بالا رفته و خداوند به ايشان وحى فرمود: اى گروه فرشتگان! به پسر حبيب و برگزيده من حضرت محمّد صلی الله علیه وآله وسلم گذر نموديد در حالى كه او كشته و مقهور و مظلوم بود، پس چرا به ايشان كمك نكرديد؟ پس به زمين فرود آمده و ملازم قبر ايشان باشيد و با حالت ژوليده و غم گرفته تا روز قيامت براي ايشان بگرييد. لذا اين فرشتگان نزد قبر حضرت هستند تا هنگامي كه قيامت به پا شود.

43- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام : إنَّ لِلَّهِ مَلَائِكَةً مُوَكَّلِينَ بِقَبْرِالْحُسَيْنِ علیه السلام، فَإذَا هَمَّ بِزِيَارَتِهِ الرَّجُلُ أعْطَاهُمُ اللَّهُ ذُنُوبَهُ فَإذَا خَطَا مَحَوْهَا ثُمَّ إذَا خَطَا ضَاعَفُوا لَهُ حَسَنَاتِهِ، فَمَا تَزَالُ حَسَنَاتُهُ تُضَاعَفُ حَتَّى تُوجِبَ لَهُ الْجَنَّةَ، ثُمَّ اكْتَنَفُوهُ وَ قَدَّسُوهُ وَ يُنَادُونَ مَلَائِكَةَ السَّمَاءِ أنْ: قَدِّسُوا زُوَّارَحَبِيبِ حَبِيبِ اللَّهِ، فَإذَا اغْتَسَلُوا نَادَاهُمْ مُحَمَّدٌ صلی الله علیه وآله وسلم: يَا وَفْدَاللَّهِ أبْشِرُوا بِمُرَافَقَتِي فِي الْجَنَّةِ، ثُمَّ نَادَاهُمْ أمِيرُ الْمُؤْمِنِين علیه السلام: أنَا ضَامِنٌ لِقَضَاءِ

حَوَائِجِكُمْ وَ رَفْعِ الْبَلَاءِ عَنْكُمْ فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ، ثُمَّ الْتَقَاهُمُ⁽¹⁾النَّبِيُّ صلی الله علیه وآله وسلم(وَ عَلِيٌّ علیه السلام)⁽²⁾عَنْ أيْمَانِهِمْ وَ عَنْ شَمَائِلِهِمْ حَتَّى يَنْصَرِفُوا إلَى أهَالِيهِمْ.⁽³⁾

حارث بن مغيره از امام جعفر صادق علیه السلام نقل مى‌كند كه حضرت فرمودند: خداوند فرشتگاني دارد كه ايشان را به قبر امام حسين علیه السلام موكّل گردانيده، پس هنگامي كه شخصي قصد زيارت [آن حضرت] را بكند خداوند گناهان وي را به فرشتگان مى‌دهد و هنگامي كه گام بگزارد آن گناهان را نابود خواهند مي كنند و وقتي كه قدم ديگري بگزارد، كارهاي نيكوي وي را براي او چندين برابر مى‌كنند تا آنجا كه بهشت بر او واجب شود.

سپس فرشتگان گرداگرد اوآمده و از او به پاكي ياد مى‌كنند و به فرشتگان آسمان ندا مى‌دهند كه: زيارت كنندگان دوستِ دوست خدا را به پاكي يادنماييد. و وقتي كه زيارت كنندگان آن جناب غسل مى‌كنند، پيامبر اكرم صلی الله علیه وآله وسلم ايشان را چنين ندا مى‌دهند: اى مهمانان خدا! بشارت باد شما را به دوستي با من در بهشت. سپس اميرالمؤمنين علیه السلام ندا مى‌دهند: من ضامن حاجتهاى شما و رفع بلا از شما هستم در دنيا و آخرت.

و سپس پيامبراكرم صلی الله علیه وآله وسلم و اميرالمؤمنين علیه السلام آنان را ملاقات نموده (و از راست و چپ در ميان مي‌گيرند) تا وقتي كه نزد خانواده خويش بازگردند.

44- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام : كَأنِّي بِالْمَلَائِكَةِ وَ اللَّهِ

قَدْ إزْدَحَمُوا الْمُؤْمِنِينَ عَلَى قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام، قَالَ قُلْتُ: فَيَتَرَاءَوْنَ لَهُ؟ قَالَ: هَيْهَاتَ هَيْهَاتَ قَدْ لَزِمُوا وَ اللَّهِ الْمُؤْمِنِينَ حَتَّى إنَّهُمْ لَيَمْسَحُونَ وُجُوهَهُمْ بِأيْدِيهِمْ، قَالَ: وَ يُنْزِلُ اللَّهُ عَلَى زُوَّارِ الْحُسَيْنِ غُدْوَةً وَ عَشِيَّةً مِنْ طَعَامِ الْجَنَّةِ وَخُدَّامُهُمُ الْمَلَائِكَةُ، لَا يَسْألُ اللهَ عَبْدٌ حَاجَةً مِنْ حَوَائِجِ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ إلَّا أعْطَاهَا إيَّاهُ. قَالَ قُلْتُ: هَذِهِ وَ اللَّهِ الْكَرَامَةُ قَالَ لِي: يَا مُفَضَّلُ أزِيدُكَ؟ قُلْتُ: نَعَمْ سَيِّدِي قَالَ: كَأنِّي بِسَرِيرٍ مِنْ نُورٍ قَدْ وُضِعَ وَ قَدْ ضُرِبَتْ عَلَيْهِ قُبَّةٌ مِنْ يَاقُوتَةٍ حَمْرَاءَ مُكَلَّلَةٌ بِالْجَوَاهِرِ وَ كَأنِّي بِالْحُسَيْنِ علیه السلام جَالِسٌ عَلَى ذَلِكَ السَّرِيرِ وَ حَوْلَهُ تِسْعُونَ ألْفَ قُبَّةٍ خَضْرَاءَ، وَ كَأنِّي بِالْمُؤْمِنِينَ يَزُورُونَهُ وَ يُسَلِّمُونَ عَلَيْهِ فَيَقُولُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ لَهُمْ:أوْلِيَائِي سَلُونِي فَطَالَمَا أُوذِيتُمْ وَذُلِّلْتُمْ وَاضْطُهِدْتُمْ، فَهَذَا يَوْمٌ لَاتَسْألُونِّي حَاجَةً مِنْ حَوَائِجِ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ إلَّا قَضَيْتُهَا لَكُمْ. فَيَكُونُ أكْلُهُمْ وَ شُرْبُهُمْ فِي الْجَنَّةِ، فَهَذِهِ وَ اللَّهِ الْكَرَامَةُ الَّتِي لَا انْقِضَاءَ لَهَا وَ لَايُدْرَكُ مُنْتَهَاهَا.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: گويا مى‌بينم فرشتگان همراه با مؤمنين بر سر قبر امام حسين بن على علیه السلام ازدحام كرده‌اند. راوى گويد: عرضه داشتم: آيا مؤمنين، فرشته را مى‌بينند؟ حضرت فرمودند:

هرگز هرگز، آنها به خدا سوگند ملازم وهمراه مؤمنين بودند، حتّى با دست‌هايشان به صورت‌هاى آنها مسح مى‌كشند. سپس امام علیه السلام فرمود: خداوند منّان هر صبح و شام ازطعام بهشت بر زوّار امام حسين علیه السلام نازل مى‌فرمايد و خدمتكاران آنان فرشتگان هستند. هيچ بنده‌اى از بندگان خدا حاجتى از حاجت‌هاي دنيا و آخرت را

از خداوند متعال درخواست نمى‌كند مگر آنكه خدا به او عطا مى‌فرمايد. راوى گويد: عرضه داشتم: به خدا سوگند! اين كرامت است. امام علیه السلام به من فرمودند: اى مفضّل! برايت بيشتر بگويم؟ عرض كردم: بلى سرور من. حضرت فرمودند: گويا مى‌بينم تختى از نور را كه گزارده‌اند و بر روى آن قبّه‌اى از ياقوت سرخ، زده شده كه با جواهرات آن را زينت نموده‌اند و امام حسين علیه السلام بر روى آن تخت نشسته‌اند و اطراف آن حضرت نودهزار گنبد سبز زده‌اند و مؤمنين آن حضرت را زيارت كرده و بر آن جناب سلام مى‌دهند. پس خداي متعال به ايشان مى‌فرمايد:

اى دوستانم! از من درخواست نماييد، چرا كه سختي بسياري را متحمّل گشته و خوار و مقهور گرديديد. امروز، روزى است كه حاجتى از حاجت‌هاي دنيا وآخرت خود را از من درخواست نمي‌كنيد جز اينكه آن را روا مى‌نمايم. پس خوردن و آشاميدن ايشان در بهشت است.

پس به خدا سوگند! كرامت و احسانى كه پايان نداشته و انتهاي آن را نمى‌توان درك كرد، همين است.

45- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ بُكَيْرٍ: يَا ابْنَ بُكَيْرٍ! إنَّ اللَّهَ اخْتَارَ مِنْ بِقَاعِ الْأرْضِ سِتَّةً؛ الْبَيْتَ الْحَرَامَ وَ الْحَرَمَ وَ مَقَابِرَ الْأنْبِيَاءِ وَ مَقَابِرَ الْأوْصِيَاءِ وَ مَقَاتِلَ الشُّهَدَاءِ وَ الْمَسَاجِدَ الَّتِي يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ. يَا ابْنَ بُكَيْرٍ! هَلْ تَدْرِي مَا لِمَنْ زَارَ قَبْرَ أبِي عَبْدِاللَّهِ الْحُسَيْنِ علیه السلام إذْ جَهِلَهُ الْجَاهِلُ؟ مَا مِنْ صَبَاحٍ إلَّا وَ عَلَى قَبْرِهِ هَاتِفٌ مِنَ الْمَلَائِكَةِ يُنَادِي: يَا طَالِبَ الْخَيْرِ أقْبِلْ إلَى خَالِصَةِ اللَّهِ تَرْحَلْ بِالْكَرَامَةِ وَ تَأْمَنِ النَّدَامَةَ، يَسْمَعُ أهْلُ الْمَشْرِقِ وَ أهْلُ الْمَغْرِبِ إلَّا الثَّقَلَيْنِ وَ لَايَبْقَى فِي الْأرْضِ مَلَكٌ مِنَ

الْحَفَظَةِ إلَّا عَطَفَ إلَيْهِ عِنْدَ رُقَادِ الْعَبْدِ حَتَّى يُسَبِّحَ اللَّهَ عِنْدَهُ وَ يَسْألَ اللَّهَ الرِّضَا عَنْهُ وَ لَايَبْقَى مَلَكٌ فِي الْهَوَاءِ يَسْمَعُ الصَّوْتَ إلَّا أجَابَ بِالتَّقْدِيسِ لِلَّهِ تَعَالَى، فَتَشْتَدُّ أصْوَاتُ الْمَلَائِكَةِ فَيُجِيبُهُمْ أهْلُ السَّمَاءِ الدُّنْيَا، فَتَشْتَدُّ أصْوَاتُ الْمَلَائِكَةِ وَ أهْلُ السَّمَاءِ الدُّنْيَا، حَتَّى تَبْلُغَ أهْلَ السَّمَاءِ السَّابِعَةِ، فَيُسْمِعُ اللهُ أصْوَاتَهُمُ النَّبِيِّينَ⁽¹⁾فَيَتَرَحَّمُونَ وَ يُصَلُّونَ عَلَى الْحُسَيْنِ علیه السلام وَ يَدْعُونَ لِمَنْ زَارَهُ.⁽²⁾

عبدالله بن بكير مى‌گويد: حضرت امام صادق علیه السلام فرمودند: اى ابن بكير! خدا از بقعه‌هاي روى زمين، شش بقعه را اختيار فرموده است: بيت‌الحرام، حرم، قبور انبياء، قبور جانشينان ايشان، مقبره‌هاي شهدا و مساجدى كه نام خداوند در آنها برده مى‌شود.

اى ابن بكير! آيا مى‌دانى پاداش كسى كه قبر امام اباعبدالله الحسين علیه السلام را زيارت كند چيست؟ گرچه ناآگاهان از آن بي اطّلاع هستند.

هيچ صبح وبامدادى نيست مگرآنكه ندا‌دهنده‌اي از فرشتگان بالاى قبر آن‌حضرت ندا مى‌دهد: اى خواستار خير! روي آور به برگزيده خدا و به سوي ارجمندى و بزرگى كوچ كن و بدين ترتيب از پشيماني و حسرت در امان باش.

اهل مشرق و مغرب نداي اين ندا كننده را مى‌شنوند جز جنيّان و آدميان و در زمين هيچ فرشته‌اى از فرشتگان نگهبان، هنگامي كه بندگان خواب هستند، باقى نمى‌ماند مگر آنكه به قبر مطهّر روى آورده و هجوم مى‌كنند تا در آن مكان

مقدّس، پروردگار متعال را تسبيح نموده و از درگاه جلال او بخواهند تا از آنها راضى شود و هيچ فرشته‌اى در هوا باقى نمى‌ماند كه نداي هاتف را بشنود مگر آنكه در جواب آن حق تعالى را تقديس مى‌كند و بدين ترتيب صداي فرشتگان بلند و قوى مى‌شود، پس اهل آسمان دنيا به آنها جواب داده و در نتيجه صداى فرشتگان و ساكنان آسمان دنيا شدّت مى‌گيرد به اندازه‌اي كه طنين آن به اهل‌آسمان هفتم مي‌رسد، خداوند صداهاي ايشان را به پيامبران اولوالعزم مي‌رساند .⁽¹⁾پس بر حضرت امام حسين علیه السلام اظهار رحمت [دلسوزي] كرده و صلوات فرستاده و زائران آن حضرت را دعا مى‌كنند.

46- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام لِمُفَضَّلِ بْنِ عَمْروٍ: كَمْ بَيْنَكَ وَبَيْنَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام ؟ قَالَ قُلْتُ: بِأبِي أنْتَ وَ أُمِّي يَوْمٌ وَ بَعْضُ يَوْمٍ آخَرَ، قَالَ: فَتَزُورُهُ؟ فَقَالَ: نَعَمْ، قَالَ فَقَالَ: أ لَا أُبَشِّرُكَ أ لَا أُفَرِّحُكَ بِبَعْضِ ثَوَابِهِ؟ قُلْتُ: بَلَى جُعِلْتُ فِدَاكَ، قَالَ فَقَالَ لِي: إنَّ الرَّجُلَ مِنْكُمْ لَيَأْخُذُ فِي جِهَازِهِ وَ يَتَهَيَّأُ لِزِيَارَتِهِ فَيَتَبَاشَرُ بِهِ أهْلُ السَّمَاءِ، فَإذَا خَرَجَ مِنْ بَابِ مَنْزِلِهِ رَاكِباً أوْ مَاشِياً وَكَّلَ اللَّهُ بِهِ أرْبَعَةَ آلَافِ مَلَكٍ مِنَ الْمَلَائِكَةِ يُصَلُّونَ عَلَيْهِ حَتَّى يُوَافِيَ قَبْرَالْحُسَيْن علیه السلام، يَامُفَضَّلُ! إذَا أتَيْتَ قَبْرَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیه السلام فَقِفْ بِالْبَابِ وَ قُلْ هَذِهِ الْكَلِمَاتِ، فَإنَّ لَكَ بِكُلِّ كَلِمَةٍ كِفْلًا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ. فَقُلْتُ: مَا هِيَ جُعِلْتُ فِدَاكَ؟ قَالَ: تَقُولُ: السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا وَارِثَ آدَمَ صَفْوَةِ اللَّهِ... السَّلَامُ عَلَيْكَ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ.

ثُمَّ تَسْعَى فَلَكَ بِكُلِّ قَدَمٍ رَفَعْتَهَا أوْ وَضَعْتَهَا كَثَوَابِ الْمُتَشَحِّطِ بِدَمِهِ فِي

سَبِيلِ اللَّهِ، فَإذَا سَلَّمْتَ عَلَى الْقَبْرِ فَالْتَمِسْهُ بِيَدِكَ وَ قُلْ: السَّلَامُ عَلَيْكَ يَاحُجَّةَ اللَّهِ فِي سَمَائِهِ وَ أرْضِهِ، ثُمَّ تَمْضِي إلَى صَلَاتِكَ وَ لَكَ بِكُلِّ رَكْعَةٍ رَكَعْتَهَا عِنْدَهُ كَثَوَابِ مَنْ حَجَّ وَ اعْتَمَرَ ألْفَ عُمْرَةٍ وَ أعْتَقَ ألْفَ رَقَبَةٍ، وَ كَأنَّمَا وَقَفَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ألْفَ مَرَّةٍ مَعَ نَبِيٍّ مُرْسَلٍ، فَإذَا انْقَلَبْتَ مِنْ عِنْدِ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام نَادَاكَ مُنَادٍ لَوْ سَمِعْتَ مَقَالَتَهُ لَأ قَمْتَ عُمُرَكَ عِنْدَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام وَ هُوَ يَقُولُ: طُوبَى لَكَ أيُّهَا الْعَبْدُ قَدْ غَنِمْتَ وَ سَلِمْتَ قَدْ غُفِرَلَكَ مَا سَلَفَ فَاسْتَأْنِفِ الْعَمَلَ، فَإنْ هُوَ مَاتَ مِنْ عَامِهِ أوْ فِي لَيْلَتِهِ أوْ يَوْمِهِ لَمْ يَلِ قَبْضَ رُوحِهِ إلَّا اللَّهُ، وَ تُقْبِلُ الْمَلَائِكَةُ مَعَهُ وَيَسْتَغْفِرُونَ لَهُ وَ يُصَلُّونَ عَلَيْهِ حَتَّى يُوَافِيَ مَنْزِلَهُ، وَ تَقُولُ الْمَلَائِكَةُ: يَارَبِّ هَذَا عَبْدُكَ قَدْ وَافَى قَبْرَ ابْنِ نَبِيِّكَ علیهم السلام وَ قَدْ وَافَى مَنْزِلَهُ فَأيْنَ نَذْهَبُ؟ فَيُنََادِيهِمُ النِّدَاءُ مِنَ السَّمَاءِ: يَا مَلَائِكَتِي قِفُوا بِبَابِ عَبْدِي فَسَبِّحُوا وَقَدِّسُوا وَ اكْتُبُوا ذَلِكَ فِي حَسَنَاتِهِ إلَى يَوْمِ يُتَوَفَّى، قَالَ: فَلَا يَزَالُونَ بِبَابِهِ إلَى يَوْمِ يُتَوَفَّى يُسَبِّحُونَ اللَّهَ وَ يُقَدِّسُونَهُ وَ يَكْتُبُونَ ذَلِكَ فِي حَسَنَاتِهِ وَ إذَا تُوُفِّيَ شَهِدُوا جِنَازَتَهُ وَ كَفَنَهُ وَ غُسْلَهُ وَ الصَّلَاةَ عَلَيْهِ وَيَقُولُونَ: رَبَّنَا وَكَّلْتَنَا بِبَابِ عَبْدِكَ وَ قَدْ تُوُفِّيَ فَأيْنَ نَذْهَبُ؟ فَيُنَادِيهِمْ: يَا مَلَائِكَتِي! قِفُوا بِقَبْرِ عَبْدِي فَسَبِّحُوا وَ قَدِّسُوا وَ اكْتُبُوا ذَلِكَ فِي حَسَنَاتِهِ إلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ.⁽¹⁾

جابر جعفى گفت: حضرت امام صادق علیه السلام به مفضّل فرمودند: فاصله ميان تو تا قبر مطهّر امام حسين علیه السلام چه مقدار است؟ وى عرض كرد: پدر و مادرم فدايت شوند! يك روز و مقدارى از يك روز ديگر. حضرت فرمودند: آيا قبر حضرت

را زيارت مى‌كنى؟ گفت: بلى. فرمودند: آيا تو را بشارت بدهم؟ آيا تو را به واسطه پاره‌اى از ثواب‌هاى آن شاد و مسرور بنمايم؟ عرض كردم: بلى فدايت شوم. مفضّل گفت: حضرت به من فرمودند:

هرگاه يك نفر ازشما اثاثيه سفرش را برمى‌دارد و براى زيارت قبر امام حسين علیه السلام آماده مى‌شود، اهل آسمان به او بشارت مى‌دهند و وقتى از درب خانه‌اش بيرون رفت چه سواره و چه پياده، خداوند منّان چهار هزار فرشته را بر او موكّل مى‌فرمايد كه بر وى تا هنگامي كه به قبر مطهّر حضرت امام حسين علیه السلام برسد، درود بفرستند.

اى مفضّل! هنگامى كه به قبر امام حسين علیه السلام رسيدى، درب حرمش بايست و اين كلمات را بگو، زيرا در مقابل هر يك كلمه‌اى كه مى‌گويى، بهره‌اى از رحمت خدا نصيب تو خواهد شد.عرض كردم: آن كلمات چيست؟ حضرت فرمودند: بگو: السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا وَارِثَ آدَمَ صَفْوَةِاللَّهِ... السَّلَامُ عَلَيْكَ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ. سپس از درب حرم حركت كن و به طرف قبر برو كه براى هر قدمى كه از زمين برداشته و بر روى آن مى‌گذارى، ثوابى براي توست همچون ثواب كسى كه در راه خدا به خون خود آغشته شده و وقتى بر قبر سلام دادى دست خود را به آن بكش و بگو: اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا حُجَّةَ اللهِ في سَمائِهِ وَ اَرْضِهِ

سلام بر تو اى حجّت خدا در آسمان و زمين.

سپس به نماز بايست، چراكه هر ركعتى از نماز نزد قبر آن حضرت ثواب هزار حج و عمره و هزار بنده‌اى كه آزاد نموده باشند را دارد و گويا نمازگزار هزار مرتبه همراه با پيامبر مرسل، در راه خدا جهاد كرده است. پس هنگامي كه از زيارت قبر

بازگشتى، منادى تو را ندا مى‌كند، طورى كه اگر مقاله و سخن او را مى‌شنيدى تمام عمرت را نزد قبر آن حضرت مى‌ماندى، منادى مى‌گويد:

اى بنده! خوشا به حال تو! غنيمت بردى و سالم گشتي، تمام گناهان گذشته‌ات آمرزيده شد، پس عمل خود از سر بگير.

پس اگر وى در همان سال يا همان شب يا همان روز زيارت، فوت كند، جز خداوند متعال، هيچ كس قبض روح او را به عهده نگرفته و فرشتگان با او پيش آمده و برايش طلب آمرزش مى‌كنند و رحمت بر او مى‌فرستند تا آنگاه كه به منزلش برسد و فرشتگان مى‌گويند: خدايا! اين بنده توست و به زيارت فرزند پيامبرت صلی الله علیه وآله وسلم آمده و اكنون برگشته و به منزلش رسيده، حال ما به كجا برويم؟ پس از آسمان ندا آيد: اى فرشتگان من! درب منزل بنده من بايستيد و تسبيح و تقديس نموده و آن را در نامه حسنات وى بنويسيد تا زمانى كه فوت كند. امام علیه السلام فرمودند: پيوسته فرشتگان درب منزل او بوده تا روزى كه وى فوت كند. در تمام طول اين مدّت ايشان به تسبيح خداوند و تقديس او مشغول بوده و تمام اين تسبيح‌ها و تقديس‌ها را در حسنات وى قرار مى‌دهند و وقتى فوت كند بر جنازه و مراسم تكفين، تغسيل و خواندن نماز بر او حاضرشده و مى‌گويند: پروردگارا! ما را موكّل نمودى كه بر درب منزل بنده‌ات بايستيم، اكنون او فوت كرده، حال كجا برويم؟ خداوند متعال ندا داده و مى‌فرمايد: اى فرشتگان من! بايستيد بر سر قبر بنده‌ام، مرا تسبيح و تقديس نماييد و آن را در زمره حسنات او تا روز قيامت ثبت و ضبط كنيد.

حكيم بن داود بن حكيم، از سلمة بن الخطاب، از ابى عبدالله رازى جامورانى از

حسن بن على بن ابى حمزه به اسنادش مثل حديث مزبور را نقل كرده‌اند.

47- قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِق علیه السلام: إنَّ إلَى جَانِبِكُمْ قَبْراً مَا أتَاهُ مَكْرُوبٌ إلَّا نَفَّسَ اللَّهُ كُرْبَتَهُ وَقَضَى حَاجَتَهُ، وَ إنَّ عِنْدَهُ أرْبَعَةُ آلَافِ مَلَكٍ مُنْذُ يَوْمِ قُبِضَ شُعْثاً غُبْراً يَبْكُونَهُ إلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ، فَمَنْ زَارَهُ شَيَّعُوهُ إلَى مَأْمَنِهِ وَ مَنْ مَرِضَ عَادُوهُ وَ مَنْ مَاتَ اتَّبَعُوا جَنَازَتَهُ.⁽¹⁾

ابو صباح كنانى گويد: از امام صادق علیه السلام شنيدم كه مى‌فرمود: در نزديكي شما قبرى است كه هيچ غمزده و اندوهگينى به زيارت آن نمى‌رود مگر آنكه خداوند اندوهش را برطرف كرده و حاجتش را روا مى‌سازد. و از روزى كه آن حضرت شهيد شدند، چهار هزار فرشته كه جملگى ژوليده و غبارآلود و غم گرفته هستند، اطراف قبر مطهّرش بوده و تا روز قيامت بر آن جناب مى‌گريند و كسى كه ايشان را زيارت كند، فرشتگان تا وطن و مأوايش او را همراهي كرده و اگر بيمار شود، عيادتش كنند و اگر بميرد جنازه‌اش را تشييع نمايند.

48- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام لِسَدِيرٍ: يَاسَدِيرُ! تَزُورُ قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام فِي كُلِّ يَوْمٍ؟ قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ لَا قَالَ: مَا أجْفَاكُمْ، فَتَزُورُهُ فِي كُلِّ شَهْرٍ؟ قُلْتُ: لَا. قَالَ: فَتَزُورُهُ فِي كُلِّ سَنَةٍ؟ قُلْتُ: قَدْ يَكُونُ ذَلِكَ. قَالَ: يَا سَدِيرُ مَا أجْفَاكُمْ لِلْحُسَيْن علیه السلام، أمَا عَلِمْتَ أنَّ لِلَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى ألْفَ ألْفِ مَلَكٍ شُعْثٍ غُبْرٍ يَبْكُونَ وَ يَزُورُونَ وَ لَايَفْتُرُونَ، وَ مَا عَلَيْكَ يَاسَدِيرُ أنْ تَزُورَ قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام فِي كُلِّ جُمْعَةٍ خَمْسَ مَرَّاتٍ أوْ فِي كُلِّ يَوْمٍ مَرَّةً، قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ بَيْنَنَا وَ بَيْنَهُ فَرَاسِخُ كَثِيرَةٌ فَقَالَ لِي: إصْعَدْ

فَوْقَ سَطْحِكَ ثُمَّ الْتَفِتْ يَمْنَةً وَ يَسْرَةً، ثُمَّ ارْفَعْ رَأْسَكَ إلَى السَّمَاءِ، ثُمَّ تَنْحُو نَحْوَ الْقَبْرِ فَتَقُولُ: السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أبَا عَبْدِ اللَّهِ السَّلَامُ عَلَيْكَ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ تُكْتَبُ لَكَ بِذَلِكَ زَوْرَةٌ وَ الزَّوْرَةُ حَجَّةٌ وَ عُمْرَةٌ. قَالَ سَدِيرٌ فَرُبَّمَا فَعَلْتُ ذَلِكَ فِي الشَّهْرِ أكْثَرَ مِنْ عِشْرِينَ مَرَّةً.⁽¹⁾

سدير گويد: امام صادق علیه السلام به من فرمود: اى سدير! هر روز به زيارت قبر امام حسين علیه السلام مى‌روى؟ گفتم: نه، فدايت شوم. فرمود: چه جفايى مى‌كنى، آيا در هر ماه زيارت مى‌كنى؟ گفتم: نه. فرمود: در هر سال يك بار به زيارت مى‌روى؟ گفتم: به همين گونه است. فرمود: اى سدير! چقدر نسبت به امام حسين علیه السلام جفاكار و بى‌اعتنا هستيد؟! آيا نمى‌دانى كه خداي متعال هزار هزار فرشته گردآلود و موى‌پريشان دارد كه بر حسين علیه السلام مى‌گريند و پيوسته زيارت مى‌كنند و خسته نمى‌شوند؟ چه مى‌شود كه تو هفته‌اى پنج بار و يا هر روز به زيارت امام حسين علیه السلام بروى؟ گفتم: فدايت شوم ميان من و قبر او فرسخ‌ها فاصله است. فرمود: بر بام خانه برو و به جانب راست و چپ بنگر و سپس سر خود را به سوى آسمان كن و پس از آن به سمت قبر آن حضرت توجّه كن و بگو:

«اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَبا عَبْدِ اللهِ، اَلسَّلامُ عَلَيْكَ وَ رَحْمَةُ اللهِ وَ بَرَكاتُهُ»

در اين صورت اين عمل براى تو يك زيارت محسوب خواهد شد و هر زيارتى ثواب يك حج و يك عمره دارد. پس از آن، من در هر ماه گاهى بيست بار اين كار را انجام مى‌دادم.

49- عَنْ أبِي عَبْدِ اللَّه علیه السلام قَالَ: حُرْمَةُ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام فَرْسَخٌ فِي فَرْسَخٍ مِنْ أرْبَعَةِ جَوَانِبِهِ.⁽¹⁾

حضرت امام صادق علیه السلام فرمودند: حرمت [حريم] قبر امام حسين علیه السلام يك فرسخ در يك فرسخ از چهار طرف مى‌باشد.

50- قَالَ أبُوعَبْدِاللَّهِ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام: حَرِيمُ قَبْرِالْحُسَيْنِ علیه السلام فَرْسَخٌ فِي فَرْسَخٍ فِي فَرْسَخٍ فِي فَرْسَخٍ.⁽²⁾

حضرت اباعبدالله صادق علیه السلام فرمودند: حريم قبر امام حسين علیه السلام يك فرسخ در يك فرسخ در يك فرسخ در يك فرسخ [از چهار جانب محوّطه‌اى به مساحت يك فرسخ در يك فرسخ، يعنى مربعى كه هر ضلعش يك فرسخ باشد] است.

51- عَنْ عَبْدِاللَّهِ بْنِ سِنَانٍ قَالَ سَمِعْتُ أبَاعَبْدِاللَّهِ علیه السلام يَقُولُ: قَبْرُ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیه السلام عِشْرُونَ ذِرَاعاً فِي عِشْرِينَ ذِرَاعاً مُكَسَّراً رَوْضَةٌ مِنْ رِيَاضِ الْجَنَّةِ وَ فِيهِ⁽³⁾مِعْرَاجُ الْمَلَائِكَةِ إلَى السَّمَاءِ، وَ لَيْسَ مِنْ مَلَكٍ مُقَرَّبٍ وَ لَا نَبِيٍّ مُرْسَلٍ إلَّا وَ هُوَ يَسْألُ اللَّهَ تعالى أنْ يَزُورَهُ، فَفَوْجٌ يَهْبِطُ وَ فَوْجٌ يَصْعَدُ.⁽⁴⁾

قال شيخ الطائفة الطوسيّ في التهذيب:6/72: وَ لَيْسَ فِي هَذِهِ الْأخْبَارِ تَنَاقُضٌ وَ لَا تَضَادٌّ وَ إنَّمَا وَرَدَتْ عَلَى التَّرْتِيبِ فِي الْفَضْلِ وَ كَانَ الْخَبَرُ الْأوَّلُ غَايَةً فِيمَنْ يَحُوزُ ثَوَابَ الْمَشْهَدِ إذَا حَصَلَ فِيمَا بَيْنَهُ وَ بَيْنَ الْقَبْرِ عَلَى خَمْسَةِ فَرَاسِخَ ثُمَّ الَّذِي يَزِيدُ عَلَيْهِ فِي الْفَضْلِ مَنْ حَصَلَ عَلَى فَرْسَخٍ ثُمَّ الَّذِي حَصَلَ عَلَى خَمْسَةٍ وَ عِشْرِينَ ذِرَاعاً ثُمَّ مَنْ حَصَلَ عَلَى عِشْرِينَ ذِرَاعاً وَ إذَا كَانَ الْمُرَادُ بِهَا مَا ذَكَرْنَاهُ لَمْ تَتَنَاقَضْ وَلَمْ تَتَضَادَّ وَ الَّذِي يَدُلُّ عَلَى أنَّ الْمُرَادَ بِهَذِهِ الْأخْبَارِ مَا أشَرْنَا إلَيْهِ مِنَ الْفَضْلِ وَ الْبَرَكَةِ.

و قال في مصباح‌المتهجد:732: و الوجه في هذه الأخبار ترتب هذه المواضع في الفضل فالأقصر خمس فراسخ و أدناه في المشهد فرسخ و أشرف الفرسخ خمس و عشرون ذراعا و أشرف الخمس وعشرين ذراعا عشرون ذراعا و أشرف العشرين ما شرف به و هو الجدث نفسه.

ابن سنان گويد: از حضرت امام صادق علیه السلام شنيدم كه مى‌فرمودند: مساحت قبر

حسين بن على علیه السلام بيست ذراع در بيست ذراع بوده و آن باغى است از باغ‌هاى بهشت و از آنجا فرشتگان به آسمان عروج مى‌كنند و هيچ فرشته مقرّب و پيامبر مرسلى نيست مگر آنكه از خدا زيارت آن حضرت را درخواست مى‌كند. از اين رو فوجى [دسته‌اي] از آسمان به زمين آمده تا آن را زيارت كنندو فوجى پس از زيارت از زمين به آسمان مى‌روند.⁽¹⁾

52- قَالَ أبُو عَبْدِ اللَّهِ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِق علیه السلام : مِنْ مَخْزُونِ عِلْمِ اللَّهِ الْإتْمَامُ فِي أرْبَعِ مَوَاطِنَ حَرَمِ اللَّهِ وَ حَرَمِ رَسُولِهِ وَ حَرَمِ أمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ

وَحَرَمِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِي علیه السلام⁽¹⁾.

از امام صادق علیه السلام نقل كرده‌اند كه آن حضرت فرمودند: از علوم پنهاني خداوند و اسرار مخفي او، تمام خواندن نماز در چهار مكان است:

حرم خدا [مسجد الحرام] حرم پيامبر خدا صلی الله علیه وآله وسلم[مسجد النّبى صلی الله علیه وآله وسلم] و حرم اميرالمؤمنين و حرم حضرت امام حسين علیه السلام.

53- عَنْ أبِي بَصِيرٍ عَنْ أبِي عَبْدِاللَّهِ علیه السلام قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ: تَتِمُّ الصَّلَاةُ فِي أرْبَعَةِ مَوَاطِنَ فِي الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَ مَسْجِدِ الرَّسُولِ صلی الله علیه وآله وسلم وَ مَسْجِدِ الْكُوفَةِ وَ حَرَمِ الْحُسَيْنِ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ.⁽²⁾

ابوبصير از امام صادق علیه السلام نقل مى‌كند كه حضرت فرمودند: در چهار مكان نماز تمام خوانده مى‌شود: مسجد الحرام، مسجد الرّسول صلی الله علیه وآله وسلم ، مسجد كوفه و حرم حضرت امام حسين صلوات الله عليه.

54- وَ قَالَ الصَّادِقُ علیه السلام: مِنَ الْأمْرِ الْمَذْخُورِ إتْمَامُ الصَّلَاةِ فِي أرْبَعَةِ مَوَاطِنَ بِمَكَّةَ وَ الْمَدِينَةِ وَ مَسْجِدِ الْكُوفَةِ وَ حَائِرِ⁽³⁾الْحُسَيْنِ علیه السلام.⁽⁴⁾

امام جعفر صادق علیه السلام فرمودند: اين امر از اسرار و امور نهانى است كه نماز را در

چهار مكان تمام بخوانند: مكّه، مدينه، مسجد كوفه و حائر حسينى علیه السلام.

55- عَنْ أبِي عَبْدِ اللَّهِ الصَّادِقِ علیه السلام قَالَ: تَتِمُّ الصَّلَاةُ فِي ثَلَاثَةِ مَوَاطِنَ فِي الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَمَسْجِدِ الرَّسُولِ صلی الله علیه وآله وسلم. وَ عِنْدَ قَبْرِالْحُسَيْن علیه السلام⁽¹⁾.

حضرت امام صادق علیه السلام فرمودند: در سه مكان نماز تمام خوانده مى‌شود:

مسجدالحرام، مسجد الرّسول صلی الله علیه وآله وسلم و نزد قبر حضرت امام حسين علیه السلام.

56- قَالَ أبُو عَبْدِ اللَّهِ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام : تُتَمُّ الصَّلَاةُ فِي الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَ مَسْجِدِ الرَّسُولِ وَ مَسْجِدِ الْكُوفَةِ وَ حَرَمِ الْحُسَيْنِ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ.⁽²⁾

امام جعفر صادق علیه السلام فرمودند: نماز را در مسجد الحرام و مسجد الرّسول صلی الله علیه وآله وسلم و مسجد كوفه و حرم حضرت امام حسين صلوات الله عليه تمام بخوان.

57- وَ فِي خَبَرٍ آخَرَ: فِي حَرَمِ اللَّهِ وَحَرَمِ رَسُولِهِ وَ حَرَمِ أمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ وَحَرَمِ الْحُسَيْن علیه السلام.⁽³⁾

و در خبر ديگري چنين آمده است: نماز در حرم خدا [مسجدالحرام] و حرم پيامبر [مسجد النّبي] و حرم اميرالمؤمنين و حرم امام حسين علیه السلام تمام است.

58- عَنِ الْإمَامِ الصَّادِقِ علیه السلام أنَّهُ قَالَ: إنَّ حَرَمَ الْحُسَيْنِ علیه السلام الَّذِي اشْتَرَاهُ أرْبَعَةُ أمْيَالٍ فِي أرْبَعَةِ أمْيَالٍ، فَهُوَ حَلَالٌ لِوُلْدِهِ وَ مَوَالِيهِ حَرَامٌ عَلَى غَيْرِهِمْ

مِمَّنْ خَالَفَهُمْ، وَ فِيهِ الْبَرَكَةُ.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: به درستي كه حرم امام حسين علیه السلام جايي است كه حضرت چهار ميل در چهار ميل خريداري نمودند. پس همانا اين مكان براي فرزندان و دوستداران ايشان حلال و براي غير ايشان از كساني كه با آنان مخالفت مى‌كنند، حرام است و در اين مكان بركت است.

59- رُوِيَ: أنَّ الْحُسَيْنَ علیه السلام اشْتَرَى النَّوَاحِيَ الَّتِي فِيهَا قَبْرُهُ مِنْ أهْلِ نَيْنَوَى وَ الْغَاضِرِيَّةِ بِسِتِّينَ ألْفِ دِرْهَمٍ وَ تَصَدَّقَ بِهَا عَلَيْهِمْ وَ شَرَطَ أنْ يُرْشِدُوا إلَى قَبْرِهِ وَ يُضَيِّفُوا مَنْ زَارَهُ ثَلَاثَةَ أيَّامٍ...⁽²⁾.

روايت شده است كه: امام حسين علیه السلام ناحيه‌هايي كه قبر ايشان در آن است را از اهل نينوا و غاضريّه به قيمت شست هزار درهم خريداري نمودند و به آنان بخشيده و با آنها شرط كردند كه زائران آن حضرت را به سمت مرقد ايشان راهنمايي كنند و آنها را سه روز مهمان كنند... .

60- قَالَ علیه السلام فِي أوَّلِ يَوْمٍ مِنَ الْمُحَرَّمِ لِإبْنِ شَبِيبٍ: يَا ابْنَ شَبِيبٍ!...وَ لَقَدْ نَزَلَ إلَى الْأرْضِ مِنَ الْمَلَائِكَةِ أرْبَعَةُ آلَافٍ لِنَصْرِهِ فَوَجَدُوهُ قَدْ قُتِلَ، فَهُمْ عِنْدَ قَبْرِهِ شُعْثٌ غُبْرٌ إلَى أنْ يَقُومَ الْقَائِمُ، فَيَكُونُونَ مِنْ أنْصَارِهِ وَشِعَارُهُمْ: يَا لَثَارَاتِ الْحُسَيْنِ... .⁽³⁾

امام رضا علیه السلام روز اوّل ماه محرم به ريان بن شبيب فرمودند: اى پسر شبيب!...و چهار هزار فرشته براى ياري ايشان [امام حسين علیه السلام ] به زمين فرود آمدند و ديدند كه حضرت كشته شده‌اند، پس اين فرشتگان بر سر قبر حضرت ژوليده و خاك آلود تا زمان قيام قائم عجل الله فرجه الشریف خواهند بود و هنگام ظهور حضرت از جمله ياران ايشان بوده و شعار آنها «يالثارات الحسين» است... .

61- عَنْ أبِي هَاشِمٍ الْجَعْفَرِيِّ قَالَ: بَعَثَ إلَيَّ أبُو الْحَسَنِ علیه السلام فِي مَرَضِهِ وَ إلَى مُحَمَّدِ بْنِ حَمْزَةَ فَسَبَقَنِي إلَيْهِ مُحَمَّدُ بْنُ حَمْزَةَ وَ أخْبَرَنِي مُحَمَّدٌ مَا زَالَ - الْإمَامُ أبُوالْحَسَنِ عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ الْهَادِيِ علیه السلام - يَقُولُ: إبْعَثُوا إلَى الْحَيْرِ، ابْعَثُوا إلَى الْحَيْرِ. فَقُلْتُ لِمُحَمَّدٍ: ألَا قُلْتَ لَهُ أنَا أذْهَبُ إلَى الْحَيْرِ؟ ثُمَّ دَخَلْتُ عَلَيْهِ وَ قُلْتُ لَهُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ أنَا أذْهَبُ إلَى الْحَيْرِ، فَقَالَ: انْظُرُوا فِي ذَاكَ، ثُمَّ قَالَ لِي: إنَّ مُحَمَّداً لَيْسَ لَهُ سِرٌّ مِنْ زَيْدِ بْنِ عَلِيٍّ وَ أنَا أكْرَهُ أنْ يَسْمَعَ ذَلِكَ، قَالَ: فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِعَلِيِّ بْنِ بِلَالٍ، فَقَالَ: مَا كَانَ يَصْنَعُ بِالْحَيْرِ وَ هُوَ الْحَيْرُ؟! فَقَدِمْتُ الْعَسْكَرَ فَدَخَلْتُ عَلَيْهِ فَقَالَ لِي: اجْلِسْ حِينَ أرَدْتُ الْقِيَامَ، فَلَمَّا رَأيْتُهُ أنِسَ بِي ذَكَرْتُ لَهُ قَوْلَ عَلِيِّ بْنِ بِلَالٍ فَقَالَ علیه السلام لِي: ألَا قُلْتَ لَهُ إنَّ رَسُولَ‌اللَّهِ كَانَ يَطُوفُ بِالْبَيْتِ وَ يُقَبِّلُ الْحَجَرَ وَ حُرْمَةُ النَّبِيِّ وَ الْمُؤْمِنِ أعْظَمُ مِنْ حُرْمَةِ الْبَيْتِ، وَ أمَرَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أنْ يَقِفَ بِعَرَفَةَ وَ إنَّمَا هِيَ مَوَاطِنُ يُحِبُّ‌اللَّهُ أنْ يُذْكَرَ فِيهَا، فَأنَا أُحِبُّ أنْ يُدْعَى اللَّهُ لِي حَيْثُ يُحِبُّ اللَّهُ أنْ يُدْعَى فِيهَا (وَ الْحَايِرُ مِنْ تِلْكَ الْمَوَاضِعِ)⁽¹⁾. وَ ذَكَرَ عَنْهُ أنَّهُ قَالَ (وَ لَمْ

أحْفَظْ عَنْهُ) قَالَ: إنَّمَا هَذِهِ مَوَاضِعُ يُحِبُّ اللَّهُ أنْ يُتَعَبَّدَ لَهُ فِيهَا فَأنَا أُحِبُّ أنْ يُدْعَى لِي حَيْثُ يُحِبُّ اللَّهُ أنْ يُعْبَدَ هَلَّاقُلْتَ لَهُ كَذَا (وَ كَذَا)؟!⁽¹⁾

ابو هاشم جعفرى گويد: حضرت ابو الحسن علیه السلام در حال بيمارى من و محمّد بن حمزه را فرا خواندند، محمّد بن حمزه بر من سبقت گرفت و زودتر از من به خدمت حضرت شتافت و بعد به من خبر داد كه آن جناب پيوسته مى‌فرمودند:

شخصى را به حائر بفرستيد، شخصي را به حائر بفرستيد.من به محمد گفتم: آيا به محضر حضرت عرض نكردى كه من به حائر مى‌روم؟! سپس بر آن حضرت وارد شده و عرضه داشتم: فدايت شوم! من به حائر مى‌روم.حضرت فرمودند: در اين عمل دقّت و احتياط كنيد كسى مطّلع نشود، سپس فرمودند: محمّد [ابن حمزه] راز زيد بن على را نگاه نداشت، بلكه فاش كرد و من خوش ندارم كه اين خبر را بشنود.

ابوهاشم جعفرى مى‌گويد: اين فرموده امام علیه السلام را به علىّ بن بلال گفتم [به وى رساندم كه حضرت مى‌فرمودند كسى را به حائر فرستاده تا براى من دعا كند]. على بن بلال گفت: حضرت چه كارى با حائر داشتند، در حالي كه خودشان حائر هستند؟! من به عسكر رفته و بر آن جناب داخل شدم. [مدّتي در خدمت حضرت بودم] خواستم بلند شده و بروم. حضرت به من فرمودند: بنشين، چون عنايت و لطف حضرت را نسبت به خود ديدم، كلام على بن بلال را محضرش بازگو نمودم. حضرت علیه السلام به من فرمودند:

آيا به او نگفتي كه پيامبر خدا صلی الله علیه وآله وسلم اطراف خانه خدا طواف مى‌كردند و حجرالاسود

را مى‌بوسيدند در حالى كه حرمت پيامبر و مؤمن بالاتر از حرمت خانه خدا مى‌باشد و نيز خداوند عزّوجل به پيامبر امر فرمود كه در عرفه وقوف كنند [با اينكه حرمت پيامبر از عرفه بيشتر و بالاتر است و راز آن اين است]:

همانا اينها اماكنى هستند كه خدا دوست دارد در آنجا ياد شود، پس من نيز دوست دارم براى من در جايى دعا شود كه خدا دعا در آنجا را دوست دارد (و حائر حسينى علیه السلام نيز از همين مكانهاست).

و از حضرت ذكر شده كه فرمودند: به درستي كه اين مكان‌ها، جاهايي است كه خداوند دوست دارد در آن عبادت شود. پس من دوست دارم جايي كه خدا دوست دارد عبادت شود، برايم دعا شود. آيا به او اين را نگفتي؟!

62- وَ قَالَ الْإمَامُ الْهَادِيُ علیه السلام لِأبِي هَاشِمِ الْجَعْفَرِيِّ: يَاأبَاهَاشِمٍ! إبْعَثْ رَجُلًا مِنْ مَوَالِينَا إلَى الْحَائِرِ يَدْعُو اللَّهَ لِي، فَخَرَجْتُ مِنْ عِنْدِهِ فَاسْتَقْبَلَنِي عَلِيُّ بْنُ بِلَالٍ فَأعْلَمْتُهُ مَا قَالَ لِي وَ سَألْتُهُ أنْ يَكُونَ الرَّجُلَ الَّذِي يَخْرُجُ، فَقَالَ: السَّمْعَ وَ الطَّاعَةَ وَلَكِنَّنِي أقُولُ إنَّهُ أفْضَلُ مِنَ الْحَائِرِ إذَا كَانَ بِمَنْزَلَةِ مَنْ فِي الْحَائِرِوَ دُعَاؤُهُ لِنَفْسِهِ أفْضَلُ مِنْ دُعَائِي لَهُ بِالْحَائِرِ. فَأعْلَمْتُهُ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ مَا قَالَ فَقَالَ لِي: قُلْ لَهُ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم أفْضَلَ مِنَ الْبَيْتِ وَ الْحَجَرِ وَ كَانَ يَطُوفُ بِالْبَيْتِ وَ يَسْتَلِمُ الْحَجَرَ، وَ إنَّ لِلَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى بِقَاعاً يُحِبُّ أنْ يُدْعَى فِيهَا فَيَسْتَجِيبَ لِمَنْ دَعَاهُ وَالْحَائِرُ مِنْهَا.⁽¹⁾

امام هادي علیه السلام به ابو‌هاشم جعفري فرمودند: اى ابا‌هاشم! شخصى از دوستان ما را به حائر بفرست تا برايم دعا كند. از نزد حضرت بيرون آمدم. على بن بلال با من

روبرو شد. به او اطّلاع دادم كه حضرت به من چه فرمودند و از وى خواستم همان كسي باشد كه مى‌رود. على بن بلال گفت: شنيدم [به چشم] اطاعت مى‌كنم. ولى مى‌گويم: حضرت خودشان از حائر افضل و برتر هستند زيرا ايشان به منزله كسى هستند كه در حائر مى‌باشد [يعنى امام حسين علیه السلام] و دعاي آن جناب براى خودشان افضل و برتر از دعاي من براى ايشان در حائر است. من حضرت صلوات الله عليه را از سخن عليّ بن بلال خبردار كردم، حضرت به من فرمودند:

به او بگو: پيامبرخدا صلی الله علیه وآله وسلم از خانه‌خدا و حجرالاسود افضل بودند ولى در عين حال دور خانه خدا طواف مى‌كردند و حجر را استلام مى‌فرمودند و همانا خداوند متعال بقعه‌ها و مكان‌هايي دارد كه مى‌خواهد در آن مكان‌ها خوانده شود تا دعاي كسي را كه او را مى‌خواند، مستجاب نمايد و حائر از جمله اين مكانهاست.

عن أهل بيت العصمة و الطّهارة علیهم السلام

63- أنَّ اللَّهَ عَوَّضَ الْحُسَيْنَ علیه السلام مِنْ قَتْلِهِ أرْبَعَ خِصَالٍ، جَعَلَ الشِّفَاءَ فِي تُرْبَتِهِ وَ إجَابَةَ الدُّعَاءِ تَحْتَ قُبَّتِهِ وَ الْأئِمَّةَ مِنْ ذُرِّيَّتِهِ وَ أنْ لَا تُعَدَّ أيَّامُ زَائِرِيهِ مِنْ أعْمَارِهِمْ.⁽¹⁾

در روايت آمده است: خداوند در عوض شهادت امام حسين علیه السلام چهار خصلت به ايشان عطا كرده است: شفا را در تربت ايشان نهاد. اجابت دعا را زير گنبد ايشان قرار داد و اينكه ائمّه بعد از ايشان از نسل حضرت هستند و مدت زمانى را كه زائرين آن حضرت براى زيارت مى‌گذرانند، جزو عمرشان به حساب نمى‌آورد.

بعض الشّیعه

64- قَالَ الْحُسَيْنُ بْنُ أبِي حَمْزَةَ: خَرَجْتُ فِي آخِرِ زَمَنِ بَنِي أُمَيَّةَ وَ أنَا أُرِيدُ قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام فَانْتَهَيْتُ إلَى الْغَاضِرِيَّةِ حَتَّى إذَا نَامَ النَّاسُ اغْتَسَلْتُ ثُمَّ أقْبَلْتُ أُرِيدُ الْقَبْرَ حَتَّى إذَا كُنْتُ عَلَى بَابِ الْحَائِرِ خَرَجَ إلَيَّ رَجُلٌ جَمِيلُ الْوَجْهِ طَيِّبُ الرِّيحِ شَدِيدُ بَيَاضِ الثِّيَابِ، فَقَالَ: انْصَرِفْ فَإنَّكَ لَا تَصِلُ. فَانْصَرَفْتُ إلَى شَاطِئِ الْفُرَاتِ فَأنِسْتُ بِهِ حَتَّى إذَا كَانَ نِصْفُ اللَّيْلِ اغْتَسَلْتُ ثُمَّ أقْبَلْتُ أُرِيدُ الْقَبْرَ فَلَمَّا انْتَهَيْتُ إلَى بَابِ الْحَائِرِ خَرَجَ إلَيَّ الرَّجُلُ بِعَيْنِهِ فَقَالَ: يَا هَذَا انْصَرِفْ فَإنَّكَ لَا تَصِلُ، فَانْصَرَفْتُ. فَلَمَّا كَانَ آخِرُ اللَّيْلِ اغْتَسَلْتُ ثُمَّ أقْبَلْتُ أُرِيدُ الْقَبْرَ فَلَمَّا انْتَهَيْتُ إلَى بَابِ الْحَائِرِ خَرَجَ إلَيَّ ذَلِكَ الرَّجُلُ فَقَالَ: يَاهَذَا إنَّكَ لَاتَصِلُ، فَقُلْتُ: فَلِمَ لَا أصِلُ إلَى ابْنِ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم وَ سَيِّدِ شَبَابِ أهْلِ الْجَنَّةِ وَ قَدْ جِئْتُ أمْشِي مِنَ الْكُوفَةِ وَ هِيَ لَيْلَةُ الْجُمُعَةِ وَ أخَافُ أنْ أُصْبِحَ هَاهُنَا وَ تَقْتُلَنِي مَسْلَحَةُ بَنِي أُمَيَّةَ؟ فَقَالَ: انْصَرِفْ فَإنَّكَ لَا تَصِلُ. فَقُلْتُ: وَ لِمَ لَا أصِلُ؟ فَقَالَ: إنَّ مُوسَى بْنَ عِمْرَانَ اسْتَأْذَنَ رَبَّهُ فِي زِيَارَةِ قَبْرِ الْحُسَيْنِ فَأذِنَ لَهُ فَأتَاهُ وَ هُوَ فِي سَبْعِينَ ألْفَ، فَانْصَرِفْ فَإذَا عَرَجُوا إلَى السَّمَاءِ فَتَعَالَ. فَانْصَرَفْتُ، وَ جِئْتُ إلَى شَاطِئِ الْفُرَاتِ حَتَّى إذَا طَلَعَ الْفَجْرُ اغْتَسَلْتُ وَ جِئْتُ فَدَخَلْتُ فَلَمْ أرَ عِنْدَهُ أحَداً فَصَلَّيْتُ عِنْدَهُ الْفَجْرَ وَ خَرَجْتُ إلَى الْكُوفَةِ.⁽¹⁾

حسين بن ابو حمزه گويد: در آخر زمان حكومت بني اميّه به قصد زيارت قبر امام حسين علیه السلام خارج شدم. به سرزمين غاضريّه رسيدم. هنگامي كه مردم به خواب

رفتند غسل كردم. سپس نزديك شدم و مى‌خواستم نزد قبر بروم تا وقتي كه به درب حرم رسيدم، مردي زيبا چهره كه بوي بسيار خوش و پيراهن بسيار سفيدي داشت به سوي من آمد، گفت: بازگرد كه [به زيارت] نمي‌رسي. پس به سوي نهر فرات بازگشتم تا وقتي كه نيمه شب شد، غسل كردم و نزديك شدم و مى‌خواستم نزد قبر بروم تا وقتي كه به درب حرم رسيدم، همان مرد به سويم آمد، سپس گفت: اي مرد تو نمي‌رسي. گفتم: چرا به فرزند پيامبرخدا صلی الله علیه وآله وسلم و سرور جوانان اهل بهشت نمي‌رسم در حالي كه شب جمعه پياده از كوفه آمده‌ام و مى‌ترسم كه اينجا صبح كنم و نگهبانان بني‌اميّه مرا بكشند؟ مرد گفت: بازگرد كه نمي‌رسي. گفتم: چرا نمي‌رسم؟ گفت: همانا موسي بن عمران علیه السلام براي زيارت كردن قبر امام حسين علیه السلام از خداي خود طلب اجازه نمود و خداوند به او اجازه داد. به زيارت ايشان آمد در حالي كه در ميان هفتاد هزار فرشته است. بازگرد و هنگامي كه آنان به سوي آسمان بالا رفتند، بيا. پس بازگشتم و كنار نهر فرات آمدم. هنگام طلوع فجر غسل كردم وآمدم. سپس وارد شدم. نزد ايشان هيچ كس را نديدم. هنگام فجر نزد ايشان نماز خواندم و به سمت كوفه رفتم.

65- عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ بِنْتِ أبِي حَمْزَةَ الثُّمَالِيِّ قَالَ: خَرَجْتُ فِي آخِرِ زَمَانِ بَنِي مَرْوَانَ إلَى قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام مُسْتَخْفِياً مِنْ أهْلِ الشَّامِ حَتَّى انْتَهَيْتُ إلَى كَرْبَلَاءَ فَاخْتَفَيْتُ فِي نَاحِيَةِ الْقَرْيَةِ حَتَّى إذَا ذَهَبَ مِنَ اللَّيْلِ نِصْفُهُ أقْبَلْتُ نَحْوَ الْقَبْرِ فَلَمَّا دَنَوْتُ مِنْهُ أقْبَلَ نَحْوِي رَجُلٌ فَقَالَ لِي: انْصَرِفْ مَأْجُوراً فَإنَّكَ لَا تَصِلُ إلَيْهِ. فَرَجَعْتُ فَزِعاً، حَتَّى إذَا كَادَ يَطْلُعُ الْفَجْرُ أقْبَلْتُ نَحْوَهُ حَتَّى إذَا دَنَوْتُ مِنْهُ خَرَجَ إلَيَّ الرَّجُلُ فَقَالَ لِي: يَا هَذَا إنَّكَ

لَاتَصِلُ إلَيْهِ، فَقُلْتُ لَهُ: عَافَاكَ اللَّهُ وَ لِمَ لَا أصِلُ إلَيْهِ وَ قَدْ أقْبَلْتُ مِنَ الْكُوفَةِ أُرِيدُ زِيَارَتَهُ فَلَا تَحُلْ بَيْنِي وَ بَيْنَهُ عَافَاكَ اللَّهُ وَ أنَا أخَافُ أنْ أُصْبِحَ فَيَقْتُلُونِّي أهْلُ الشَّامِ إنْ أدْرَكُونِي هَاهُنَا. قَالَ فَقَالَ لِي: اصْبِرْ قَلِيلًا فَإنْ مُوسَى بْنَ عِمْرَان علیه السلام سَألَ اللَّهَ أنْ يَأْذَنَ لَهُ فِي زِيَارَةِ قَبْرِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیه السلام فَأذِنَ لَهُ فَهَبَطَ مِنَ السَّمَاءِ فِي سَبْعِينَ ألْفِ مَلَكٍ فَهُمْ بِحَضْرَتِهِ مِنْ أوَّلِ اللَّيْلِ يَنْتَظِرُونَ طُلُوعَ الْفَجْرِ ثُمَّ يَعْرُجُونَ إلَى السَّمَاءِ. قَالَ فَقُلْتُ: فَمَنْ أنْتَ عَافَاكَ اللَّهُ؟ قَالَ: أنَا مِنَ الْمَلَائِكَةِ الَّذِينَ أُمِرُوا بِحَرَسِ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام وَ الِاسْتِغْفَارِ لِزُوَّارِهِ. فَانْصَرَفْتُ وَ قَدْ كَادَ أنْ يَطِيرَ عَقْلِي لِمَا سَمِعْتُ مِنْهُ. قَالَ: فَأقْبَلْتُ لَمَّا طَلَعَ

الْفَجْرُ نَحْوَهُ فَلَمْ يَحُلْ بَيْنِي وَ بَيْنَهُ أحَدٌ فَدَنَوْتُ مِنَ الْقَبْرِ وَ سَلَّمْتُ عَلَيْهِ وَ دَعَوْتُ اللَّهَ عَلَى قَتَلَتِهِ وَ صَلَّيْتُ الصُّبْحَ وَأقْبَلْتُ مُسْرِعاً مَخَافَةَ أهْلِ الشَّامِ.⁽¹⁾

حسين نوه ابوحمزه ثمالى گويد: اواخر حكومت بنى مروان بود كه من براى زيارت قبر حضرت امام حسين علیه السلام - در حالى كه از اهل شام پنهان مى‌داشتم - از شهر كوفه خارج شدم تا به كربلاء رسيدم. در جايى مخفى شدم تا نيمى از شب گذشت. سپس از مكان خود بيرون آمده و به طرف قبر رفتم و وقتى نزديك شدم مردى به طرف من آمد و گفت: برگرد كه تو پاداش مى‌گيري و ثواب مى‌بري، زيرا به قبر نمي‌رسي. نالان بازگشتم تا نزديك طلوع فجر شد. به طرف قبر آمدم تا نزديك آن شدم. دوباره همان شخص به طرف من آمد وگفت: اى شخص تو به قبر نمي‌رسي. به او گفتم: خدا تو را سلامت بدارد! چرا به قبر نمي‌رسم؟ در حالى

كه من از كوفه به نيّت زيارت آن حضرت آمده‌ام. بنابراين تقاضا دارم ميان من و قبر مانع نشوى تا زيارت كرده و سريع برگردم، زيرا هراس دارم صبح شود و اهل شام مرا در اينجا ديده و اقدام به كشتن من بكنند. راوى گويد: آن شخص به من گفت: كمى صبر كن زيرا حضرت موسى بن عمران علیه السلام از خداي متعال درخواست نموده كه به او اجازه زيارت قبر حسين بن على علیه السلام را بدهد و خدا به ايشان اجازه داده است. پس ايشان همراه با هفتاد هزار فرشته از آسمان پايين آمده‌اند و هم اكنون در محضر امام علیه السلام هستند. از اوّل شب در انتظار طلوع فجر هستند تا به آسمان بروند. راوى مى‌گويد: به آن شخص گفتم: خداوند تو را سلامت بدارد كيستى؟ گفت: من از جمله فرشتگانى هستم كه مأمور حفاظت و نگهباني قبرحسين بن علي علیه السلام وطلب آمرزش براى زوّارآن جناب مى‌باشند. برگشتم و نزديك بود به خاطر آنچه از او شنيده بودم عقلم بپرد. وى مى‌گويد: چون فجر طلوع كرد، جلو رفتم. كسى مانع نشد. نزديك به قبر شده و سلام نمودم و قاتلان آن حضرت را نفرين كردم و در همان جا نماز صبح را به جا آوردم و به جهت هراسى كه از اهل شام داشتم، سريع برگشتم.

قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم

فديت من فديته بابني ابراهيم

پیامبر اکرم صلی الله علیه واله وسلم فرمودند:

به قربان کسی بروم که فرزندم ابراهیم را فدای او نمودم

مناقب إبن شهرآشوب:4/81 تفسير النّقّاش بإسناده عن سفيان الثّوريّ، عن قابوس بن أبي ظبيان، عن أبيه عن ابن عبّاسٍ، قال كنت عند النّبيّ علیهم السلام و على فخذه الأيسر ابنه إبراهيم و على فخذه الأيمن الحسين بن عليٍّ و هو تارةً يقبّل هذا و تارةً يقبّل هذا، إذ هبط جبرئيل بوحيٍ من ربّ العالمين، فلمّا سرّي عنه قال: أتَانِي جَبْرَئِيلُ مِنْ رَبِّي فَقَالَ: يَا مُحَمَّدُ! إنَّ رَبَّكَ يَقْرَأُ عَلَيْكَ السَّلَامَ، وَ يَقُولُ: لَسْتُ أجْمَعُهُمَا فَافْدِ أحَدَهُمَا بِصَاحِبِهِ. فَنَظَرَ النَّبِيُّ إلَى إبْرَاهِيمَ فَبَكَى وَ نَظَرَإلَى الْحُسَيْنِ فَبَكَى، و قال: إنَّ إبْرَاهِيمَ أُمُّهُ أمَةٌ وَ مَتَى مَاتَ لَمْ يَحْزَنْ عَلَيْهِ غَيْرِي، وَ أُمُّ الْحُسَيْنِ فَاطِمَةُ وَ أبُوهُ عَلِيٌّ ابْنُ عَمِّي لَحْمِي وَ دَمِي، وَ مَتَى مَاتَ حَزِنَتِ ابْنَتِي وَ حَزِنَ ابْنُ عَمِّي وَ حَزِنْتُ أنَا عَلَيْهِ، وَ أنَا أُؤْثِرُ حُزْنِي عَلَى حُزْنِهِمَا، يَا جَبْرَئِيلُ، يُقْبَضُ إبْرَاهِيمُ، فَدَيْتُهُ لِلْحُسَيْنِ. قال: فقبض بعد ثلاث. فكان النّبيّ علیهم السلام إذا رأى الحسين مقبلاً قبّله و ضمّه إلى صدره و رشف ثناياه و قال: فُدِيتُ مَنْ فَدَيْتُهُ بِابْنِي إِبْرَاهِيمَ.

الطرائف:1/202 ح289: من الجمع بين الصّحاح الستة عن سفيان مثله، كشف اليقين:321، مثير الأحزان:21 كلّهم عن العامّة عن إبن عبّاس مثله.

ابن عباس گويد: نزد پيامبر صلی الله علیه وآله وسلم بودم در حالي كه روي ران چپ ايشان فرزندشان ابراهيم و روي رانِ راست ايشان حسين بن علي نشسته بودند و پيامبر يكبار اين را مى‌بوسيد و بار ديگر، ديگري را، وقتي جبرئيل همراه با پيام وحي از سوي پروردگار دو عالم نازل شده، هنگامي كه از نزد ايشان رفت، حضرت فرمودند: جبرئيل از جانب پروردگارم به سوي من آمد و به من فرمود: اي محمّد! پروردگارت به تو سلام رسانده و مى‌گويد:هر دو را زنده نگاه نمي‌دارم، پس يكي از آنها را فداي ديگري كن. پس پيامبر به ابراهيم نگاه كردند و گريه نمودند و به حسين نگاه كردند و گريستند و فرمودند: به درستي كه ابراهيم مادرش كنيز است و هنگامي كه بميرد جز من، كسي براي او غمگين نمي‌شود، در حالي كه مادر حسين، فاطمه است و پدرش علي، پسر عموي من است و او گوشت و خون من است و هنگامي كه حسين بميرد، دخترم غمگين خواهد شد و پسر عمويم نيز غمگين خواهد شد و من نيز براي او ناراحت مى‌شوم و من غمگيني خود را بر ايشان ترجيح مى‌دهم، اي جبرائيل! جان ابراهيم گرفته شود، او را براي حسين فدا نمودم. راوي گويد: ابراهيم پس از سه روز از دنيا رفت، و از اين رو پيامبر صلی الله علیه وآله وسلم وقتي مى‌ديدند حسين روبروي ايشان است، او را مى‌بوسيدند و به سينه خود مى‌چسباندند و دندانهاي جلوي ايشان را مي‌مكيد و مي فرمود: به قربان كسي بروم كه فرزندم ابراهيم را فداي او نمودم... .

3

اشاره

«باب»

فضيلة زيارته عليه السّلام و الصّلاة عنده و آثار زيارته الدّنيويّة و الأخرويّة و منها: المغفرة، طول العمر، حفظ النّفس و المال، زيادة الرّزق،قضاء الحوائج و تنفّس الكرب فضيلت زيارت امام علیه السلام و نماز خواندن نزد ايشان و آثار زيارت حضرت در دنيا و آخرت ك-ه از جمله آنها: آم-رزش گناهان، ط-ولاني شدن عمر، مح-افظت جان و م-ال، زياد شدن روزي، برآورده شدن حاجات و از ميان رفتن غم و گرفتاري است

الله تبارک وتعالی

1- قَالَ ذَرِيحٌ الْمُحَارِبِيِّ قُلْتُ لِأبِي عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام: مَا ألْقَى مِنْ قَوْمِي وَ مِنْ بَنِيَّ إذَا أنَا أخْبَرْتُهُمْ بِمَا فِي إتْيَانِ قَبْرِ الْحُسَيْنِ مِنَ الْخَيْرِ إنَّهُمْ يُكَذِّبُونِي وَ يَقُولُونَ إنَّكَ تَكْذِبُ عَلَى جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، قَالَ: يَا ذَرِيحُ دَعِ النَّاسَ يَذْهَبُونَ حَيْثُ شَاءُوا، وَاللَّهِ إنَّ اللَّهَ لَيُبَاهِي بِزَائِرِ الْحُسَيْنِ، وَ الْوَافِدُ يَفِدُهُ الْمَلَائِكَةُ الْمُقَرَّبُونَ وَ حَمَلَةُ عَرْشِهِ حَتَّى إنَّهُ لَيَقُولُ لَهُمْ: أمَا تَرَوْنَ زُوَّارَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ أتَوْهُ شَوْقاً إلَيْهِ وَ إلَى فَاطِمَةَ بِنْتِ رَسُولِ اللَّهِ، أمَا وَ عِزَّتِي وَجَلَالِي وَعَظَمَتِي! لَأُوجِبَنَّ لَهُمْ كَرَامَتِي وَ لَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّتِيَ؛ الَّتِي أعْدَدْتُهَا لِأوْلِيَائِي وَ لِأنْبِيَائِي وَ رُسُلِي. يَا مَلَائِكَتِي! هَؤُلَاءِ زُوَّارُ الْحُسَيْنِ، حَبِيبِ مُحَمَّدٍ رَسُولِي وَ مُحَمَّدٌ حَبِيبِي وَ مَنْ أحَبَّنِي أحَبَّ حَبِيبِي وَ مَنْ أحَبَّ حَبِيبِي أحَبَّ مَنْ يُحِبُّهُ وَ مَنْ أبْغَضَ حَبِيبِي أبْغَضَنِي وَ مَنْ أبْغَضَنِي كَانَ حَقّاً عَلَيَّ أنْ أُعَذِّبَهُ بِأشَدِّ عَذَابِي، وَ أُحْرِقَهُ بِحَرِّ نَارِي، وَ أجْعَلَ جَهَنَّمَ

مَسْكَنَهُ وَ مَأْوَاهُ، وَ أُعَذِّبَهُ عَذَاباً لا أُعَذِّبُهُ أحَداً مِنَ الْعالَمِينَ.⁽¹⁾

ذريح محاربى مى‌گويد: محضر مبارك امام صادق علیه السلام عرضه داشتم: از خويشان و فرزندانم كسى را ملاقات نكردم جز اينكه وقتي به آنها خبر به اجر و ثوابى كه در زيارت قبر امام حسين علیه السلام هست، دادم، مرا تكذيب نمودند و گفتند: تو بر امام صادق دروغ مى‌بندي. حضرت فرمودند:

اى ذريح! مردم را رها كن تا به هر كجا كه مى‌خواهند بروند [هرچه مي‌خواهند بپندارند]، به خدا سوگند! خدا به زائر امام حسين علیه السلام مباهات كرده و افتخار مى‌نمايد و مسافر و زائر را فرشتگان مقرّب خدا و حاملين عرش رهبرى مى‌كنند. حتّى خداوند به فرشتگان مى‌فرمايد:

آيا زوّار قبر امام حسين را مى‌بينيد كه از روى شوق و محبّت به آن حضرت و حضرت فاطمه علیها السلام دختر پيامبر خدا به زيارت آمده‌اند؟ به عزّت و جلال و عظمتم سوگند! كرامت خويش را بر ايشان واجب كرده‌ام و حتماً ايشان را به بهشتى كه براى دوستانم و براى انبياء و رسولانم آماده كرده‌ام، داخل مى‌كنم.

اى فرشتگان من! ايشان زوّار قبر حسين هستند، هم او كه حبيب محمّد، پيامبر من است و محمّد حبيب من است و هر كه مرا دوست داشته باشد، حبيبم را نيز دوست مى‌دارد و كسى كه حبيب مرا دوست داشته باشد، دوست‌دار حبيبم را نيز دوست مى‌دارد و كسى كه نسبت به حبيب من بغض دارد، به من نيز بغض مى‌ورزد و كسى كه نسبت به من بغض مى‌ورزد، برايم سزاوار است كه او را به شديدترين عذابِ خود عذاب نموده و او را باحرارت آتشم بسوزانم وجهنّم را مسكن ومكان

او قرار دهم و وى را چنان عذابى كنم كه هيچيك از اهل عالم را به آن عذاب نكرده باشم.

محمّد رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم

2- عَنِ الْإمَامِ أبِي عَبْدِ اللَّهِ الصّادِقِ علیه السلام قَالَ: بَيْنَمَا الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ علیه السلام فِي حِجْرِ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم إذْ رَفَعَ رَأْسَهُ فَقَالَ لَهُ: يَا أبَةِ مَا لِمَنْ زَارَكَ بَعْدَ مَوْتِكَ؟ فَقَالَ علیه السلام: يَا بُنَيَّ مَنْ أتَانِي زَائِراً بَعْدَ مَوْتِي فَلَهُ الْجَنَّةُ، وَ مَنْ أتَى أبَاكَ زَائِراً بَعْدَ مَوْتِهِ فَلَهُ الْجَنَّةُ، وَمَنْ أتَى أخَاكَ زَائِراً بَعْدَ مَوْتِهِ فَلَهُ الْجَنَّةُ وَ مَنْ أتَاكَ زَائِراً بَعْدَ مَوْتِكَ فَلَهُ الْجَنَّةُ.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: وقتي كه امام حسين بن على علیه السلام در دامن پيامبرصلی الله علیه وآله وسلم بودند، سر مبارك بالا نموده و عرضه داشتند: اى پدر! ثواب كسى كه پس از رحلتتان شما را زيارت كند چيست؟ پيامبرصلی الله علیه وآله وسلم فرمودند: فرزندم! كسى كه مرا پس از رحلتم زيارت كند، بهشت پاداش اوست و هر كه بعد از ارتحال پدرت، او را زيارت نمايد، بهشت پاداش اوست و هركه برادرت را پس از رحلتش زيارت نمايد، بهشت پاداش اوست و آن‌كس كه بعد از شهادتت تو را زيارت كند، بهشت پاداش اوست.

3- قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم : إذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ نُصِبَ لِفَاطِمَةَ علیها السلام قُبَّةٌ مِنْ نُورٍ وَ أقْبَلَ الْحُسَيْنُ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ رَأْسُهُ فِي يَدِهِ، فَإذَا رَأتْهُ شَهَقَتْ شَهْقَةً لَا يَبْقَى فِي الْجَمْعِ مَلَكٌ مُقَرَّبٌ وَ لَا نَبِيٌّ مُرْسَلٌ وَ لَا عَبْدٌ مُؤْمِنٌ

إلَّا بَكَى لَهَا، فَيُمَثِّلُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ رَجُلًا لَهَا فِي أحْسَنِ صُورَةٍ وَ هُوَ يُخَاصِمُ قَتَلَتَهُ بِلَا رَأْسٍ فَيَجْمَعُ اللَّهُ قَتَلَتَهُ وَ الْمُجَهِّزِينَ عَلَيْهِ وَ مَنْ شَرِكَ فِي قَتْلِهِ، فَيَقْتُلُهُمْ حَتَّى أتَى عَلَى آخِرِهِمْ، ثُمَّ يُنْشَرُونَ فَيَقْتُلُهُمْ أمِيرُالْمُؤْمِنِين علیه السلام، ثُمَّ يُنْشَرُونَ فَيَقْتُلُهُمُ الْحَسَن علیه السلام، ثُمَّ يُنْشَرُونَ فَيَقْتُلُهُمُ الْحُسَيْنُ علیه السلام، ثُمَّ يُنْشَرُونَ فَلَا يَبْقَى مِنْ ذُرِّيَّتِنَا أحَدٌ إلَّا قَتَلَهُمْ قَتَلَةً، فَعِنْدَ ذَلِكَ يَكْشِفُ اللَّهُ الْغَيْظَ وَ يُنْسِي الْحُزْنَ. ثُمَّ قَالَ أبُو عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام: رَحِمَ اللَّهُ شِيعَتَنَا، شِيعَتُنَا وَاللَّهِ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ، فَقَدْ وَاللَّهِ شَرَكُونَا فِي الْمُصِيبَةِ بِطُولِ الْحُزْنِ وَ الْحَسْرَةِ.⁽¹⁾

رسول‌خدا صلی الله علیه وآله وسلم فرمود: وقتي روز قيامت فرا برسد، گنبدي از نور براى حضرت فاطمه علیها السلام برپا مى‌شود و حسين صلوات الله عليه در حالى كه سر خود را به روى دست گرفته است، به آنجا رو مي‌آورد. هنگامي كه فاطمه علیهاالسلام او را با اين حالت مشاهده كند، آن چنان شيونى سر مي‌دهد كه در آن جمع هيچ فرشته مقرّب و پيامبر مرسل و بنده‌ي مؤمني نمي‌ماند مگر اينكه براي ايشان اشك مي‌ريزند. در اين هنگام خداوند مردي را با بهترين صورت و بدون سر، تجسّم مى‌بخشد كه با قاتلان آن حضرت به خونخواهى قهرآميز مي‌پردازد. سپس خدا قاتلان حضرت و كساني كه براي قتل حضرت مجهّز شده بودند و آنانكه به نوعى در شهادت ايشان سهيم و شريك بوده‌اند را جمع مى‌كند. آن مرد آنها را مي‌كشد تا اينكه به آخرين آنها مي‌رسد. پس زنده مى‌شوند و اميرالمؤمنين علیه السلام آنها را مى‌كشد. سپس زنده مى‌شوند

و امام حسن علیه السلام آنان را مى‌كشد. سپس زنده مى‌شوند و امام حسين علیه السلام آنها را مى‌كشد. سپس زنده مى‌شوند (تا آنجا كه) از فرزندان ما هيچ كس باقى نمي‌ماند مگر آنكه آنان را كشته باشد. در اين هنگام است كه خدا خشم را برطرف مي‌كند و غم فراموش شود.

سپس امام صادق علیه السلام فرمودند: خداوند شيعيان ما را بيامرزد، به خدا سوگند كه شيعيان ما مؤمنان راستين هستند. در مصيبت به وسيله طولاني نمودن ناراحتي و تأسف خوردن با ما شريك شدند.

الامام ابو عبدالله الحسین علیه السلام

4- قَال علیه السلام : أنَا قَتِيلُ الْعَبْرَةِ، قُتِلْتُ مَكْرُوباً وَ حَقِيقٌ⁽¹⁾عَلَىَ اللَّهِ أنْ لَايَأْتِيَنِي مَكْرُوبٌ (قَطُّ)⁽²⁾إلَّا رَدَّهُ (اللهُ)⁽³⁾وَ أقْلَبَهُ إلَى أهْلِهِ مَسْرُوراً.⁽⁴⁾

امام حسين علیه السلام فرمودند: من كشته اشك هستم. درحالى كه غمگين و اندوهگين بودم كشته شدم و سزاوار است بر خدا⁽⁵⁾كه (هيچ) غمزده و اندوهگينى به زيارت من نيايد جز اينكه او را با دلي شاد به خانواده‌اش بازگرداند.

حكيم بن داود، از سلمة بن الخطّاب، از محمّد بن عمرو، از هارون بن خارجه، از حضرت امام ابى عبدالله علیه السلام مثل همين حديث را نقل كرده است.

الامام ابوالحسن علی السجاد علیه السلام

5- كَانَ علیه السلام يَقُولُ: أيُّمَا مُؤْمِنٍ دَمَعَتْ عَيْنَاهُ لِقَتْلِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیه السلام دَمْعَةً حَتَّى تَسِيلَ عَلَى خَدِّهِ بَوَّأهُ اللَّهُ بِهَا فِي الْجَنَّةِ غُرَفاً يَسْكُنُهَا أحْقَاباً،

وَ أيُّمَا مُؤْمِنٍ دَمَعَتْ عَيْنَاهُ حَتَّى تَسِيلَ عَلَى خَدِّهِ (فِينَا)⁽¹⁾لِأذَى مَسَّنَا مِنَ عَدُوِّنَا فِي الدُّنْيَا بَوَّأهُ اللَّهُ مُبَوَّأ صِدْقٍ فِي الْجَنَّةِ، وَ أيُّمَا مُؤْمِنٍ مَسَّهُ أذًى فِينَا فَدَمَعَتْ عَيْنَاهُ حَتَّى تَسِيلَ عَلَى خَدَّيْهِ مِنْ مَضَاضَةِ مَا أُوذِيَ فِينَا صَرَفَ اللَّهُ عَنْ وَجْهِهِ الْأذَى وَ آمَنَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مِنْ سَخَطِهِ وَ النَّارِ.⁽²⁾

امام سجّاد علیه السلام پيوسته مى‌فرمودند: هر مؤمنى كه به خاطر شهادت حضرت حسين بن على علیه السلام گريه كند تا اشكش بر روي گونه‌هايش جارى گردد، خدا به سبب اين كار غرفه هايي در بهشت به او دهد كه مدّت‌هاي دراز در آن ساكن گردد و هر مؤمنى كه به خاطر آزارى كه از دشمنان ما در دنيا به ما رسيده است، گريه كند تا آنجا كه اشك او بر گونه‌هايش جارى شود، خداوند در بهشت به او جايگاه شايسته‌اى دهد و هر مؤمنى در راه ما آزارى به او رسد، سپس بگريد به سبب آزاري كه در راه ما به وي رسيده است تا اينكه اشك‌هايش بر گونه‌هاي او جارى گردد، خداوند متعال آزار و ناراحتى را از او بگرداند و روزقيامت او را از غضب و آتش دوزخ در امان قرار مي‌دهد.

الامام ابوحعفر محمد الباقر علیه السلام

6- عن محمّدبن مسلم عن أبي‌جعفر علیه السلام قَالَ: لَوْ يَعْلَمُ النَّاسُ مَا فِي زِيَارَةِ الْحُسَيْنِ علیه السلام مِنَ الْفَضْلِ لَمَاتُوا شَوْقاً وَ تَقَطَّعَتْ أنْفُسُهُمْ عَلَيْهِ حَسَرَاتٍ. قُلْتُ: وَ مَا فِيهِ؟ قَالَ: مَنْ أتَاهُ تَشَوُّقاً كَتَبَ اللَّهُ لَهُ ألْفَ حَجَّةٍ مُتَقَبَّلَةٍ وَ ألْفَ عُمْرَةٍ مَبْرُورَةٍ وَ أجْرَ ألْفِ شَهِيدٍ مِنْ شُهَدَاءِ بَدْرٍ وَ أجْرَ ألْفِ صَائِمٍ وَ ثَوَابَ

ألْفِ صَدَقَةٍ مَقْبُولَةٍ وَثَوَابَ ألْفِ نَسَمَةٍ أُرِيدَ بِهَا وَجْهُ اللَّهِ، وَ لَمْ يَزَلْ مَحْفُوظاً سَنَتَهُ مِنْ كُلِّ آفَةٍ أهْوَنُهَا الشَّيْطَانُ وَ وُكِّلَ بِهِ مَلَكٌ كَرِيمٌ يَحْفَظُهُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ وَ عَنْ يَمِينِهِ وَ عَنْ شِمَالِهِ وَ مِنْ فَوْقِ رَأْسِهِ وَ مِنْ تَحْتِ قَدَمِهِ، فَإنْ مَاتَ سَنَتَهُ حَضَرَتْهُ مَلَائِكَةُ الرَّحْمَةِ يَحْضُرُونَ غُسْلَهُ وَ إكْفَانَهُ وَ الِاسْتِغْفَارَ لَهُ وَ يُشَيِّعُونَهُ إلَى قَبْرِهِ بِالِاسْتِغْفَارِ لَهُ وَ يُفْسَحُ لَهُ فِي قَبْرِهِ مَدَّ بَصَرِهِ، وَ يُؤْمِنُهُ اللَّهُ مِنْ ضَغْطَةِ الْقَبْرِ وَ مِنْ مُنْكَرٍ وَ نَكِيرٍ أنْ يُرَوِّعَانِهِ وَ يُفْتَحُ لَهُ بَابٌ إلَى الْجَنَّةِ وَ يُعْطَى كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ، وَ يُعْطَى لَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ نُوراً يُضِي‌ءُ لِنُورِهِ مَا بَيْنَ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ وَ يُنَادِي مُنَادٍ: هَذَا مَنْ زَارَ الْحُسَيْنَ شَوْقاً إلَيْهِ، فَلَا يَبْقَى أحَدٌ يَوْمَ الْقِيَامَةِ إلَّا تَمَنَّى يَوْمَئِذٍ أنَّهُ كَانَ مِنْ زُوَّارِ الْحُسَيْنِ علیه السلام.⁽¹⁾

حضرت امام محمّد باقرعلیه السلام فرمودند: اگر مردم مى‌دانستند كه در زيارت نمودن قبر امام حسين علیه السلام چه فضل و ثوابى است، حتماً از ذوق و اشتياق، قالب تهى مى‌كردند و از روي حسرت، نفس‌هايشان به شماره افتاده و قطع مي‌شد. راوى گويد: عرض كردم: در زيارت آن‌حضرت چه اجروثوابى است؟ حضرت فرمودند: كسى كه از روى اشتياق به زيارت آن حضرت بيايد، خداي متعال هزار حج و هزارعمره قبول شده براي او مى‌نويسد و اجر و ثواب هزار شهيد از شهداي بدر و اجر هزار روزه‌دار و ثواب هزار صدقه قبول شده و ثواب آزاد نمودن هزار بنده كه را در راه خدا آزاد شده باشند براي او منظور داشته و پيوسته در آن سال او را از هر آفتى محفوظ مي‌دارد كه كمترين آن آفت‌ها شيطان است. و خداوند

فرشته‌ي كريمى را بر او مي‌گمارد كه وى را از جلو و پشت سر و طرف راست و چپ و بالاي‌سر و زيرقدمش محافظ باشد و اگر در آن سال فوت كند، فرشتگانِ رحمت بالاي سر او حاضر شده و در مراسم غسل و كفن او و طلب آمرزش براي او شركت مى‌كنند و با طلبِ آمرزش برايش تا قبر او را تشييع مى‌كنند و براي او در قبرش به وسعت ديد چشمش، وسعت و گشايش ايجاد مي‌شود و خداوند او را از فشار قبر و ترس از دو فرشته منكر و نكير در امان مي‌دارد و براي او دري به بهشت گشوده شده و نامه اعمالش به دست راست او داده مى‌شود و روز قيامت نورى به وى عطا مى‌شود كه به سبب آن بين مغرب و مشرق روشن مى‌گردد و منادى ندا مى‌كند: اين كسى است كه از روى اشتياق امام حسين علیه السلام را زيارت كرده. پس از اين ندا، هيچكس در قيامت باقى نمى‌ماند مگر آنكه آرزو مى‌كند كه كاش از زوّار امام حسين علیه السلام مى‌بود.

7- قَالَ الإمَامُ أبُو جَعْفَرٍ الْبَاقِرعلیه السلام: إنَّ الْحُسَيْنَ صَاحِبَ كَرْبَلَاءَ، قُتِلَ مَظْلُوماً مَكْرُوباً عَطْشَاناً لَهْفَاناً⁽¹⁾وَ حَقٌّ عَلَى اللهِ عَزَّ وَ جَلَّ أنْ لَا يَأْتِيَهُ لَهْفَانٌ وَ لَا مَكْرُوبٌ وَ لَا مُذْنِبٌ وَ لَامَغْمُومٌ وَ لَا عَطْشَانٌ وَ لَا ذُو عَاهَةٍ ثُمَّ دَعَا عِنْدَهُ وَ تَقَرَّبَ بِالْحُسَيْنِ علیه السلام إلَى اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ إلَّا نَفَّسَ اللَّهُ كُرْبَتَهُ، وَ أعْطَاهُ مَسْألَتَهُ، وَ غَفَرَ ذُنُوبَهُ⁽²⁾، وَ مَدَّ فِي عُمُرِهِ وَ بَسَطَ فِي رِزْقِهِ، فَاعْتَبِرُوا يا أُولِي الْأبْصارِ.⁽³⁾

حضرت امام باقر علیه السلام فرمودند: امام حسين علیه السلام صاحب كربلاء درحالى كه مظلوم

و اندوهگين و تشنه و غصه‌دار بود شهيد شد⁽¹⁾و بر خداوند عزّوجل سزاوار است كه هيچ زائر غصّه‌دار يا اندوهگين يا گناه‌كار يا غمگين يا تشنه و يا صاحب عيب و آفتى به زيارت آن حضرت نيايد، در حالي كه به وسيله امام حسين علیه السلام به خداوند عزّوجل تقرّب بجويد، مگر اينكه خدا اندوه او را برطرف كند وآنچه مى‌خواهد به او بدهد و گناهانش را بيامرزد و عمرش را طولانى كرده و روزى او را فراخ نمايد. پس اى صاحبان بصيرت عبرت بگيريد.

8- قَالَ الإمَامُ أبُوجَعْفَرٍ الْبَاقِرعلیه السلام: إنَّ وَلَايَتَنَا عُرِضَتْ عَلَى أهْلِ الْأمْصَارِ، فَلَمْ يَقْبَلْهَا قَبُولَ أهْلِ الْكُوفَةِ؛ وَ ذَلِكَ لِأنَّ قَبْرَ عَلِيٍّ علیه السلام فِيهَا، وَ أنَّ إلَى لِزْقِهِ لَقَبْراً آخَرَ (يَعْنِي قَبْرَالْحُسَيْن علیه السلام) فَمَا مِنْ آتٍ يَأْتِيهِ يُصَلِّي عِنْدَهُ رَكْعَتَيْنِ أوْ أرْبَعَةً ثُمَّ يَسْألُ اللَّهَ حَاجَةً إلَّا قَضَاهَا لَهُ، وَ إنَّهُ لَيَحُفُّ بِهِ كُلَّ يَوْمٍ ألْفُ مَلَكٍ.⁽²⁾

امام باقر علیه السلام فرمودند: ولايت ما اهل‌بيت بر اهل شهرها عرضه شد، هيچ كس آن را مانند اهل كوفه نپذيرفت و آن به اين علّت است كه قبر على بن ابى طالب علیه السلام در آنجاست و همانا در نزديكي آن قبري ديگر است يعني قبر امام حسين علیه السلام و هيچ زائرى نزد آن نيامده و دو ركعت يا چهار ركعت نماز نزد آن نمي‌خواند و سپس از خداوند حاجتي نمي‌خواهد مگر اينكه خداوند آن را برآورده مى‌كند و همانا در هر روز هزار فرشته آن قبر مطهّر را در بر گرفته و طواف مى‌كنند.

9- قَالَ زُرَارَةُ قُلْتُ لِأبِي جَعْفَرٍ الْبَاقِرعلیه السلام: مَا تَقُولُ فِيمَنْ زَارَ أبَاكَ عَلَى

خَوْفٍ؟ قَالَ: يُؤْمِنُهُ اللَّهُ يَوْمَ الْفَزَعِ الْأكْبَرِ، وَ تَلَقَّاهُ الْمَلَائِكَةُ بِالْبِشَارَةِ، وَ يُقَالُ لَهُ: لَاتَخَفْ وَ لَا تَحْزَنْ هَذَا يَوْمُكَ الَّذِي فِيهِ فَوْزُكَ.⁽¹⁾

زراره گويد: محضر مبارك امام باقر علیه السلام عرضه داشتم: درباره كسى كه با هراس پدر شما را زيارت كند، چه مى‌فرمائيد؟ حضرت فرمودند:

خداوند او را در روز بزرگترين ترس و دلهره [روز قيامت] در امان مى‌دارد و فرشتگان او را با بشارت ملاقات مى‌كنند و به اوگفته مى‌شود: نترس و ناراحت نباش، امروز روزى است كه رستگاري تو در آن است.⁽²⁾

10- عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ قَالَ قَالَ لِی علیه السلام: هَلْ تَأْتِي قَبْرَالْحُسَيْنِ علیه السلام ؟ قُلْتُ: نَعَمْ عَلَى خَوْفٍ وَ وَجَلٍ، فَقَالَ: مَا كَانَ مِنْ هَذَا أشَدَّ فَالثَّوَابُ فِيهِ عَلَى قَدْرِ الْخَوْفِ وَ مَنْ خَافَ فِي إتْيَانِهِ آمَنَ اللَّهُ رَوْعَتَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، يَوْمَ يَقُومُ النَّاسُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ، وَ انْصَرَفَ بِالْمَغْفِرَةِ، وَ سَلَّمَتْ عَلَيْهِ الْمَلَائِكَةُ، وَ زَارَهُ⁽³⁾النَّبِيُّ علیهم السلام(وَ مَايَصْنَعُ) وَ دَعَا لَهُ وَ انْقَلَبَ بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَفَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُ سُوءٌ وَ اتَّبَعَ رِضْوَانَ اللَّهِ.⁽⁴⁾

محمّد بن مسلم گويد: امام باقرعلیه السلام به من فرمودند: آيا به زيارت قبر حسين علیه السلام مى‌روى؟ عرض كردم: بلى با ترس و هراس. فرمودند: در اين راه هرچه ترس و سختي بيشتر باشد، ثواب نيز بيشتر است و ثواب آن به اندازه ترس تو است و كسى كه براي آمدن به زيارت حضرت بترسد، خداوند او را در روز قيامت از

ترس در امان مى‌دارد- همان روزي كه مردم براى حساب پروردگار جهانيان به پا مى‌خيزند- و آمرزيده شده برمي گردد و فرشتگان بر او سلام نموده و پيامبرصلی الله علیه وآله وسلم او را زيارت مى‌كند و او را گرامي داشته و براى او دعا مى‌فرمايند و بازمي گردد به نعمت الهى و فضىلتي كه هيچ ناخوشي با آن همراه نيست و حالش دگرگون خواهد شد و به دنبال آن رضوان خدا نصيب او مى‌گردد.

11- عَنْ حُمْرَانَ بْنِ أعْيَنَ قَالَ: زُرْتُ قَبْرَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیه السلام فَلَمَّا قَدِمْتُ جَائَنِي أبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ (الْبَاقِرُ)... فَقَالَ أبُو جَعْفَرعلیه السلام: أبْشِرْ يَا حُمْرَانُ فَمَنْ زَارَ قُبُورَ شُهَدَاءِ آلِ مُحَمَّدٍ صلی الله علیه وآله وسلم يُرِيدُ اللهَ بِذَلِكَ وَ صِلَةَ نَبِيِّهِ خَرَجَ مِنْ ذُنُوبِهِ كَيَوْمَ وَلَدَتْهُ أُمُّهُ.⁽¹⁾

حمران بن اعين گويد: قبر حسين بن علي علیه السلام را زيارت نمودم، هنگامي كه از زيارت بازگشتم، حضرت امام محمّدباقر مرامشرّف نمودند [به ديدارم آمدند]... پس امام باقر فرمودند: اي حمران! بشارت بده چراكه هركس قبور شهداي آل‌محمّد صلی الله علیه وآله وسلم را زيارت كند در حالي كه براي اين كار رضاي خدا و صله پيامبر را اراده كند از گناهانش خارج مى‌شود مانند روزي كه مادرش او را به دنيا آورد.

12- عَنْ سَدِيرٍ الصَّيْرَفِيِّ قَالَ: كُنَّا عِنْدَ أبِي جَعْفَر - الْبَاقِرُ- علیه السلام فَذَكَرَ فَتًى قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام فَقَالَ لَهُ أبُو جَعْفَرٍعلیه السلام: مَا أتَاهُ عَبْدٌ فَخَطَا خُطْوَةً إلَّا كَتَبَ اللهُ لَهُ حَسَنَةً وَ حَطَّ عَنْهُ سَيِّئَةً.⁽²⁾

سدير صيرفي مى‌گويد: محضر امام باقرعلیه السلام بوديم. پس جوانى از قبر امام حسين علیه السلام ياد نمود. امام باقرعلیه السلام به او فرمودند:

بنده‌اى به زيارت حضرت نمي‌آيد و قدمي برنمي دارد مگر اينكه خداوند براي او يك حسنه مى‌نويسد و يك گناه از او پاك مى‌كند.

الإمام محمّد الباقر أو جعفر الصّادق علیه السلام

13- قَالَ أحَدُهُمَا علیه السلام : مَنْ أحَبَّ أنْ يَكُونَ مَسْكَنَهُ الْجَنَّةَ وَ مَأْوَاهُ الْجَنَّةَ؛ فَلَا يَدَعْ زِيَارَةَ الْمَظْلُومِ. قُلْتُ: مَنْ هُوَ؟ قَالَ: الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ صَاحِبُ كَرْبَلَاءَ، مَنْ أتَاهُ شَوْقاً إلَيْهِ وَ حُبَّاً لِرَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم کوَ حُبَّاً لِفَاطِمَةَ وَ حُبَّاً لِأمِيرِالْمُؤْمِنِينَ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ أجْمَعِينَ، أقْعَدَهُ اللَّهُ عَلَى مَوَائِدِ الْجَنَّةِ يَأْكُلُ مَعَهُمْ وَ النَّاسُ فِي الْحِسَابِ.⁽¹⁾

ابابصير مى‌گويد: از امام صادق علیه السلام يا امام باقر علیه السلام شنيدم كه مى‌فرمودند: كسى كه دوست دارد منزلگاهش بهشت باشد، پس زيارت مظلوم را ترك نكند. عرضه داشتم: مظلوم كيست؟ حضرت فرمودند: حسين بن على علیه السلام صاحب كربلاء. هر آن‌كس از روي اشتياق و محبّت به پيامبر خدا صلی الله علیه وآله وسلم و فاطمه و امير المؤمنين صلوات الله عليهم اجمعين به زيارت آن حضرت بيايد، خداوند او را بر سر سفره‌هاى بهشتى مى‌نشاند كه با آن سروران هم‌غذا باشد در حالى كه مردم مشغول حساب مى‌باشند.

الامام ابوعبدالله حعفر الصلدق علیه السلام

14- قَال علیه السلام: مَا مِنْ أحَدٍ يَوْمَ الْقِيَامَةِ إلَّا وَ هُوَ يَتَمَنَّى أنَّهُ مِنْ زُوَّارِ

الْحُسَيْن علیه السلام لِمَا يَرَى مِمَّا يُصْنَعُ بِزُوَّارِ الْحُسَيْنِ علیه السلام مِنْ كَرَامَتِهِمْ عَلَى اللَّهِ تَعَالَى.⁽¹⁾

حضرت امام صادق علیه السلام فرمودند: در روز قيامت هيچ كسي نيست مگر اينكه آرزو مى‌كند از زوّار امام حسين علیه السلام باشد و اين به خاطر آن معامله و كرامتي است كه از جانب خداوند متعال نسبت به آنان مي‌بينند.

15- قَالَ بَعْضُ أَصْحَابِنَا قَالَ الْإمَامُ الصَّادِق علیه السلام: إنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى يَبْدَأُ بِالنَّظَرِ إلَى زُوَّارِ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام عَشِيَّةَ عَرَفَةَ. قَالَ قُلْتُ قَبْلَ نَظَرِهِ لِأهْلِ الْمَوْقِفِ؟ قَالَ: نَعَمْ.

قُلْتُ: كَيْفَ ذَلِكَ؟ قَالَ: لِأنَّ فِي أُولَئِكَ أوْلَادَ زِنَا وَلَيْسَ فِي هَؤُلَاءِ أوْلَادُ زِنَا.⁽²⁾

برخي از شيعيان نقل مى‌كنند كه امام صادق علیه السلام فرمودند: خداوند تبارك و تعالى عصر روز عرفه ابتدا به زوار قبر مطهّر امام حسين علیه السلام نظر مى‌كند. راوى گويد: عرض كردم: قبل از نظر نمودن به اهل موقف[حاجى‌ها]؟ حضرت فرمودند: بلى. عرض كردم: چرا اينطور است؟ حضرت فرمودند: زيرا در بين حاجى‌ها زنازاده وجود دارد ولى در ميان زائران قبر مطهّر آن‌حضرت، زنازاده نيست.

16- قَالَ بَعْضُ أَصْحَابِنَا قُلْتُ لِلصَّادِقِ علیه السلام: إنَّ اللَّهَ يَبْدَأُ بِالنَّظَرِ إلَى زُوَّارِ قَبْرِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیه السلام عَشِيَّةَ عَرَفَةَ قَبْلَ نَظَرِهِ إلَى أهْلِ الْمَوْقِفِ؟ قَالَ: نَعَمْ. قُلْتُ: وَكَيْفَ ذَلِكَ؟ قَالَ: لِأنَّ فِي أُولَئِكَ أوْلَادَ زِنًى وَ لَيْسَ فِي هَؤُلَاءِ

أوْلَادُ زِنًى.⁽¹⁾

بعضي از شيعيان نقل مى‌كنند كه خدمت حضرت عرض كردم: خدا عصر روز عرفه پيش از نظر نمودن به اهل موقف [حاجي‌ها]، به زائران قبر امام حسين بن علي نظر مى‌نمايد؟ حضرت فرمودند: بله. عرضه داشتم: چطور چنين چيزي ممكن است؟ حضرت فرمودند: بدان جهت كه در ميان آنان زنازادگانى وجود دارند، ولى در جمع اينان زنازاده نيست.

17- وَقَالَ الْإمَامُ الصَّادِقِ علیه السلام: مَنْ أتَى الْحُسَيْنَ عَارِفاً بِحَقِّهِ كَتَبَهُ اللَّهُ فِي أعْلَى عِلِّيِّينَ.⁽²⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: كسى كه به زيارت امام حسين بيايد در حالى كه نسبت به حقّ آن‌حضرت عارف و آگاه باشد، خداي متعال او را در گروه اعلى علّيّين قرار مى‌دهد.

18- عَنْ أبِي عَبْدِ اللَّهِ الصَّادِقِ علیه السلام سُئِلَ عَنْ زِيَارَةِ قَبْرِ الْحُسَيْن علیه السلام فَقَالَ: إنَّهُ أفْضَلُ مَا يَكُونُ مِنَ الْأعْمَالِ.⁽³⁾

از امام صادق علیه السلام درباره زيارت نمودن قبر امام حسين علیه السلام پرسيده شد، حضرت فرمودند: زيارت آن جناب بافضيلت‌ترين اعمال است.

19- عَنْ عَبْدِاللَّهِ بْنِ مُسْكَانَ قَالَ: شَهِدْتُ أبَاعَبْدِاللَّهِ الصَّادِقِ علیه السلام وَ قَدْ أتَاهُ قَوْمٌ مِنْ أهْلِ خُرَاسَانَ فَسَألُوهُ عَنْ إتْيَانِ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام وَ مَا فِيهِ مِنَ

الْفَضْلِ، قَالَ: حَدَّثَنِي أبِي عَنْ جَدِّي أنَّهُ كَانَ يَقُولُ: مَنْ زَارَهُ يُرِيدُ بِهِ وَجْهَ اللَّهِ، أخْرَجَهُ اللَّهُ مِنْ ذُنُوبِهِ كَمَوْلُودٍ وَلَدَتْهُ أُمُّهُ وَ شَيَّعَتْهُ الْمَلَائِكَةُ فِي مَسِيرِهِ، فَرَفْرَفَتْ عَلَى رَأْسِهِ، قَدْصَفُّوا بِأجْنِحَتِهِمْ عَلَيْهِ حَتَّى يَرْجِعَ إلَى أهْلِهِ وَ سَألَتِ الْمَلَائِكَةُ الْمَغْفِرَةَ لَهُ مِنْ رَبِّهِ، وَ غَشِيَتْهُ الرَّحْمَةُ مِنْ أعْنَانِ السَّمَاءِ وَ نَادَتْهُ الْمَلَائِكَةُ: طِبْتَ وَ طَابَ مَنْ زُرْتَ وَ حُفِظَ فِي أهْلِهِ.⁽¹⁾

عبدالله بن مسكان گويد: شاهد حضرت امام صادق علیه السلام بودم در حالى كه گروهى از اهل خراسان خدمت آن جناب مشرّف شده و از حضرت راجع به زيارت قبر حضرت امام حسين علیه السلام و ثوابى كه در آن است سؤال نمودند. حضرت فرمودند: پدرم از جدّم نقل كردند كه آن‌حضرت پيوسته مى‌فرمودند: كسى كه آن‌حضرت را فقط براى خدا و به قصد قربت زيارت كند، خدا او را از گناهانش همچون نوزادى كه مادرش او را زاييده باشد، خارج مى‌كند و فرشتگان او را در طول سفرش او را همراهي مى‌كنند و بالاى سرش بال‌هاى خود را گشوده و گاهى بالهايشان را بر سرش پهن مي‌نمايند بدون اينكه حركت دهند، تا اينكه به خانواده‌اش بازگردد و فرشتگان از خداي او برايش طلب آمرزش مى‌كنند و از اطراف آسمان، رحمت او را فرا مى‌گيرد و فرشتگان او را ندا مى‌دهند: پاك هستى و آن‌كس كه زيارتش نمودى نيز پاك و مطهّر است. و در خانواده اش حفظ مى‌شود.

20- قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقُ علیه السلام : مَنْ زَارَ قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام وَ هُوَ يُرِيدُ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ؛ شَيَّعَهُ جَبْرَئِيلُ وَ مِيكَائِيلُ وَ إسْرَافِيلُ حَتَّى يَرِدَ إلَى مَنْزِلِهِ.⁽²⁾

حضرت امام صادق علیه السلام فرمودند: كسى كه قبر حضرت امام حسين علیه السلام را زيارت كند و قصدش رضايت خداوند عزّوجل باشد، جبرئيل و ميكائيل و اسرافيل او را تا هنگامي كه به منزلش وارد شود، همراهي مى‌كنند.

21- وَ قَالَ الْإمَامُ الصَّادِق علیه السلام: إنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى يَتَجَلَّى لِزُوَّارِ قَبْرِ الْحُسَيْنِ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ قَبْلَ أهْلِ عَرَفَاتٍ، وَ يَقْضِي حَوَائِجَهُمْ وَ يَغْفِرُ ذُنُوبَهُمْ وَ يُشَفِّعُهُمْ فِي مَسَائِلِهِمْ، ثُمَّ يُثْنِي بِأهْلِ عَرَفَاتٍ فَيَفْعَلُ ذَلِكَ بِهِمْ.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: خداي تبارك و تعالى براى زائران قبر امام حسين علیه السلام قبل از اهل عرفات، تجلّى كرده و حاجت‌هاي آنها را برآورده و گناهانشان را آمرزيده و درخواست هاي آنان را شفاعت مى‌كند، سپس توجّه به اهل عرفات نموده و آنچه در حق زوّار امام حسين علیه السلام منظور نمود براى ايشان نيز لحاظ مى‌كند.

22- عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ وَهْبٍ قَالَ: إسْتَأْذَنْتُ عَلَى أبِي عَبْدِاللَّهِ - الصّادِقِ - علیه السلام فَقِيلَ لِي: أُدْخُلْ. فَدَخَلْتُ، فَوَجَدْتُهُ فِي مُصَلَّاهُ فِي بَيْتِهِ، فَجَلَسْتُ حَتَّى قَضَى صَلَاتَهُ، وَسَمِعْتُهُ وَ هُوَ يُنَاجِي رَبَّهُ وَ هُوَ يَقُولُ:

اللَّهُمَّ يَا مَنْ خَصَّنَا بِالْكَرَامَةِ، وَ وَعَدَنَا بِالشَّفَاعَةِ، (وَ حَمَلَنَا الرِّسَالَةَ، وَ جَعَلَنَا وَرَثَةَ الْأنْبِيَاءِ، وَ خَتَمَ بِنَا الْأُمَمَ السَّالِفَةَ) ،⁽²⁾

وَ خَصَّنَا بِالْوَصِيَّةِ، وَ أعْطَانَا عِلْمَ مَا مَضَى، وَ (عِلْمَ)⁽³⁾مَا بَقِيَ، وَ جَعَلَ أفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِي إلَيْنَا؛ إغْفِرْ لِي وَ لِإخْوَانِي وَ زُوَّارِ قَبْرِ أبِيَ الْحُسَيْنِ،

الَّذِينَ أنْفَقُوا أمْوَالَهُمْ وَ أشْخَصُوا أبْدَانَهُمْ، رَغْبَةً فِي بِرِّنَا، وَ رَجَاءً لِمَا عِنْدَكَ فِي صِلَتِنَا، وَ سُرُوراً أدْخَلُوهُ عَلَى نَبِيِّكَ (مُحَمَّدٍ صلی الله علیه وآله وسلم)⁽¹⁾، وَ إجَابَةً مِنْهُمْ لِأمْرِنَا، وَ غَيْظاً أدْخَلُوهُ عَلَى عَدُوِّنَا، أرَادُوا بِذَلِكَ رِضَاكَ، فَكَافِئْهِمْ عَنَّا بِالرِّضْوَانِ، وَ اكْلَأْهُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهَارِ، وَ اخْلُفْ عَلَى أهَالِيهِمْ وَ أوْلَادِهِمُ الَّذِينَ خُلِّفُوا بِأحْسَنِ الْخَلَفِ، وَ اصْحَبْهُمْ وَ اكْفِهِمْ شَرَّ كُلِّ جَبَّارٍعَنِيدٍ، وَ كُلِّ ضَعِيفٍ مِنْ خَلْقِكَ وَ شَدِيدٍ، وَ شَرَّشَيَاطِينِ الْجِنِّ وَ الْإنْسِ، وَ أعْطِهِمْ أفْضَلَ مَا أمَّلُوا مِنْكَ فِي غُرْبَتِهِمْ عَنْ أوْطَانِهِمْ، وَ مَا آثَرُوانَا بِهِ عَلَى أبْنَائِهِمْ وَ أهَالِيهِمْ وَ قَرَابَاتِهِمْ، اللَّهُمَّ إنَّ أعْدَاءَنَا عَابُوا عَلَيْهِمْ عَلَى خُرُوجِهِمْ، فَلَمْ يَنْهَهُمْ ذَلِكَ عَنِ (النُّهُوضِ وَ) الشُّخُوصِ إلَيْنَا خِلَافاً مِنْهُمْ عَلَى مَنْ خَالَفَنَا، فَارْحَمْ تِلْكَ الْوُجُوهَ الَّتِي غَيَّرَتْهَا الشَّمْسُ، وَ ارْحَمْ تِلْكَ الْوُجُوهَ⁽²⁾الَّتِي تَتَقَلَّبُ عَلَى حُفْرَةِ⁽³⁾أبِي عَبْدِ اللَّهِ (الْحُسَيْنِ علیه السلام)⁽⁴⁾، وَ ارْحَمْ تِلْكَ الْأعْيُنَ الَّتِي خَرَجَتْ⁽⁵⁾دُمُوعُهَا رَحْمَةً لَنَا، وَ ارْحَمْ تِلْكَ الْقُلُوبَ الَّتِي جَزِعَتْ وَ احْتَرَقَتْ لَنَا، وَارْحَمْ تِلْكَ الصَّرْخَةَ الَّتِي كَانَتْ لَنَا، اللَّهُمَّ إنِّي أسْتَوْدِعُكَ تِلْكَ الْأنْفُسَ وَ تِلْكَ الْأبْدَانَ، حَتَّى نُوَافِيَهُمْ⁽⁶⁾عَلَى الْحَوْضِ يَوْمَ الْعَطَشِ (الْأكْبَرِ) .⁽⁷⁾

فَمَا زَالَ يَدْعُو وَ هُوَ سَاجِدٌ بِهَذَا الدُّعَاءِ، فَلَمَّا انْصَرَفَ قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ! لَوْ أنَّ هَذَا الَّذِي سَمِعْتُ مِنْكَ كَانَ لِمَنْ لَا يَعْرِفُ اللَّهَ جَلَّ وَ عَزَّ، لَظَنَنْتُ أنَّ النَّارَ لَا تَطْعَمُ مِنْهُ شَيْئاً أبَداً، وَ اللَّهِ لَقَدْ تَمَنَّيْتُ أنِّي كُنْتُ زُرْتُهُ وَ لَمْ أحُجَّ.

فَقَالَ لِي: مَا أقْرَبَكَ مِنْهُ فَمَا الَّذِي يَمْنَعُكَ مِنْ إتْيَانِهِ ⁽¹⁾؟ثُمَّ قَالَ: يَا مُعَاوِيَةُ! لِمَ تَدَعُ ذَلِكَ؟ قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ لَمْ أدْرِ⁽²⁾أنَّ الْأمْرَ يَبْلُغُ هَذَا كُلَّهُ، فَقَالَ:

يَامُعَاوِيَةُ! مَنْ يَدْعُوا لِزُوَّارِهِ فِي السَّمَاءِ أكْثَرُ مِمَّنْ يَدْعُوا لَهُمْ فِي الْأرْضِ.⁽³⁾

معاويه بن وهب گفت: درخواست اجازه كردم كه بر امام صادق علیه السلام داخل شوم، به من گفته شد: داخل شو، پس داخل شدم. آن جناب را در نمازخانه منزلشان يافتم. نشستم تا حضرت نمازشان را تمام كردند. شنيدم كه با خداي خود مناجات نموده و مى‌گفتند:

بارخدايا! اى كسى كه ما را به كرامت اختصاص داده و به ما وعده شفاعت داد (و رسالت را براي ما قرار داده و ما را وارثان پيامبران مقرّر نمود و امّت‌هاي پيشين را به وسيله ما پايان بخشيد) و ما را به جانشيني پيامبر مخصوص گردانيد و علم به گذشته و آينده را به ما اعطاء فرمود و برخي از دل‌هاي مردم را به سوي ما مايل نمودى! من و برادرانم و زائران قبر پدرم حسين را بيامرز، آنان كه اموال خود را انفاق كرده و بدن‌هايشان را به خستگي مى‌اندازند به خاطر رغبت در احسان نمودن به ما و اميد به آنچه نزد تو براي احسان و نيكي به ماست و به منظور شادي و سروري است كه بر پيامبرت (محمّد صلی الله علیه وآله وسلم) داخل مى‌شود و اجابت نمودن فرمان ما و وارد نمودن خشم بسيار بر دشمنان ما.

نيّت آنها براي انجام اين كارها رضايت و خشنودى تو است. پس تو از جانب ما

به واسطه رضايت خويش، احسان ايشان را جوابگو باش و در شب و روز نگهبان ايشان بوده و اهل و اولادى را كه از ايشان باقى مانده‌اند، بهترين جانشينان قرار بده و مراقب ايشان باش و شر و بدى هر ستمگر ستيزه‌جو را از ايشان و از هر مخلوق ضعيف و قوى خود كفايت نما و ايشان را از شرّ شياطين جنّ و انسان حفاظت فرما و به آنها برترين چيزى را كه در غربت از وطن از تو آرزو كرده‌اند، هديه نما و به ايشان برتر و بالاتر از آن چيزي را ببخش كه به واسطه آن، ما را بر فرزندان و خانواده و نزديكان خود اختيار كرده‌اند.

بارخدايا! دشمنان ما به خاطر خروج [آمدن به زيارت]، آنان را مورد ملامت قرار دادند، ولى اين كار دشمنان، آنها را از آمدن به سوي ما باز نداشت و اين كار از روي مخالفت آنان با مخالفين ماست.

پس تو آن چهره‌هايي را كه حرارت آفتاب آنها را در راه محبّت ما تغيير داده مورد ترحّم خود قرار بده و صورت‌هايى را كه روى قبر ابى عبد الله الحسين علیه السلام مى‌گذارند و برمى‌دارند مشمول لطف و رحمت خود قرار ده و چشم‌هايى را كه به خاطر دلسوزي براي ما اشك ريخته‌اند⁽¹⁾مورد رحمت قرار ده و نسبت به دل‌هايى كه براى ما به جزع آمده و سوخته‌اند ترحّم فرما و نسبت به آن شيون‌هاي بلند كه براي ما سر داده مي‌شود، ترحّم فرما.

خدايا من اين جان‌ها و بدن‌ها را نزد تو امانت قرار مى‌دهم تا در روز عطش اكبر [قيامت] آنان را بر حوض كوثر سيراب نماييم.

و پيوسته امام در سجده اين دعا را مى‌خواندند. هنگامى كه از آن فارغ شدند

عرض كردم: فدايت شوم! اگر اين چيزهايي كه من از شما شنيدم شامل حال كسى شود كه خداوند عزّ و جل را نمى‌شناسد، گمانم اين بود كه آتش دوزخ هرگز بر آن فايق نيايد!!! به خدا سوگند! آرزو كردم آن حضرت [امام حسين علیه السلام] را زيارت كرده ولى به حج نروم. امام علیه السلام به من فرمودند: چقدر تو به قبر آن‌جناب نزديك هستى، پس چه چيز تو را از زيارتش باز مى‌دارد؟ سپس فرمودند: اى معاويه! چرا زيارت آن حضرت را رها كردي؟ عرض كردم: فدايت شوم نمى‌دانستم كه امر چنين است و اجر و ثواب آن اين مقدار است. حضرت فرمودند: اى معاويه! آنان

كه براى زائران امام حسين علیه السلام در آسمان دعا مى‌كنند، بيش از كساني هستند كه در زمين براى ايشان دعا مى‌كنند.

23- وَ قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقِ علیه السلام: مِنْ أحَبِّ الْأعْمَالِ إلَى اللَّهِ تَعَالَى زِيَارَةُ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام، وَ أفْضَلُ الْأعْمَالِ عِنْدَاللَّهِ إدْخَالُ السُّرُورِ عَلَى الْمُؤْمِنِ، وَ أقْرَبُ مَا يَكُونُ الْعَبْدُ إلَى اللَّهِ تَعَالَى وَ هُوَ سَاجِدٌ بَاكٍ.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: از جمله محبوب‌ترين كارها نزد خداوند متعال زيارت قبر امام حسين علیه السلام است و برترين اعمال نزد خداوند شاد نمودن مؤمن است و نزديك‌ترين بنده به خداوند متعال، بنده‌اى است كه در حال سجود به درگاه الهى گريان باشد.

24- قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنِ حَمَّادٍ الْبَصْرِيِّ قَالَ - الصَّادِقُ - علیه السلام: إنَّ عِنْدَكُمْ، أوْ قَالَ: فِي قُرْبِكُمْ لَفَضِيلَةً مَا أُوتِيَ أحَدٌ مِثْلَهَا، وَ مَا أحْسَبُكُمْ تَعْرِفُونَهَا كُنْهَ مَعْرِفَتِهَا، وَ لَا تُحَافِظُونَ عَلَيْهَا، وَ لَا عَلَى الْقِيَامِ بِهَا، وَ إنَّ لَهَا لَأهْلًا خَاصَّةً

قَدْ سُمُّوا لَهَا وَ أُعْطُوهَا بِلَا حَوْلٍ مِنْهُمْ وَ لَا قُوَّةٍ إلَّا مَا كَانَ مِنْ صُنْعِ اللَّهِ لَهُمْ، وَ سَعَادَةٍ حَبَاهُمْ اللهُ بِهَا، وَ رَحْمَةٍ وَ رَأْفَةٍ وَ تَقَدُّمٍ. قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ! وَ مَا هَذَا الَّذِي وَصَفْتَ وَ لَمْ‌تُسَمِّهِ؟ قَالَ: زِيَارَةُ جَدِّيَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیه السلام فَإنَّهُ غَرِيبٌ بِأرْضِ غُرْبَةٍ، يَبْكِيهِ مَنْ زَارَهُ، وَ يَحْزَنُ لَهُ مَنْ لَمْ يَزُرْهُ، وَ يَحْتَرِقُ لَهُ مَنْ لَمْ يَشْهَدْهُ، وَ يَرْحَمُهُ مَنْ نَظَرَ إلَى قَبْرِ ابْنِهِ عِنْدَ رِجْلِهِ فِي أرْضِ فَلَاةٍ، لَا حَمِيمَ قُرْبَهُ وَ لَا قَرِيبَ، ثُمَّ مُنِعَ الْحَقَّ وَ تَوَازَرَ عَلَيْهِ أهْلُ الرِّدَّةِ، حَتَّى قَتَلُوهُ وَ ضَيَّعُوهُ وَ عَرَضُوهُ لِلسِّبَاعِ، وَ مَنَعُوهُ شُرْبَ مَاءِ الْفُرَاتِ الَّذِي يَشْرَبُهُ الْكِلَابُ، وَ ضَيَّعُوا حَقَّ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم وَ وَصِيَّتَهُ بِهِ وَ بِأهْلِ بَيْتِهِ، فَأمْسَى مَجْفُوّاً فِي حُفْرَتِهِ، صَرِيعاً بَيْنَ قَرَابَتِهِ وَ شِيعَتِهِ بَيْنَ أطْبَاقِ التُّرَابِ، قَدْ أُوحِشَ قُرْبُهُ فِي الْوَحْدَةِ، وَ الْبُعْدِ عَنْ جَدِّهِ، وَ الْمَنْزِلِ الَّذِي لَا يَأْتِيهِ إلَّا مَنِ امْتَحَنَ اللَّهُ قَلْبَهُ لِلْإيمَانِ، وَ عَرَّفَهُ حَقَّنَا. فَقُلْتُ لَهُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ! قَدْ كُنْتُ آتِيهِ حَتَّى بُلِيتُ بِالسُّلْطَانِ وَ فِي حِفْظِ أمْوَالِهِمْ، وَ أنَا عِنْدَهُمْ مَشْهُورٌ، فَتَرَكْتُ لِلتَّقِيَّةِ إتْيَانَهُ، وَ أنَا أعْرِفُ مَا فِي إتْيَانِهِ مِنَ الْخَيْرِ، فَقَالَ: هَلْ تَدْرِي مَا فَضْلُ مَنْ أتَاهُ وَ مَا لَهُ عِنْدَنَا مِنْ جَزِيلِ الْخَيْرِ؟ فَقُلْتُ: لَا، فَقَالَ: أمَّا الْفَضْلُ فَيُبَاهِيهِ مَلَائِكَةُ السَّمَاءِ، وَ أمَّا مَا لَهُ عِنْدَنَا فَالتَّرَحُّمُ عَلَيْهِ كُلَّ صَبَاحٍ وَ مَسَاءٍ، وَ لَقَدْحَدَّثَنِي أبِي أنَّهُ لَمْ يَخْلُ مَكَانُهُ مُنْذُ قُتِلَ مِنْ مُصَلٍّ يُصَلِّي عَلَيْهِ مِنَ الْمَلَائِكَةِ، أوْ مِنَ الْجِنِّ أوْ مِنَ الْإنْسِ، أوْ مِنَ الْوَحْشِ، وَ مَا مِنْ شَيْ‌ءٍ إلَّا وَ هُوَ يَغْبِطُ زَائِرَهُ، وَ يَتَمَسَّحُ بِهِ، وَيَرْجُو فِي النَّظَرِ إلَيْهِ الْخَيْرَ لِنَظَرِهِ إلَى قَبْرِهِ علیه السلام، ثُمَّ قَالَ: بَلَغَنِي أنَّ قَوْماً يَأْتُونَهُ مِنْ نَوَاحِي الْكُوفَةِ وَ نَاساً مِنْ غَيْرِهِمْ وَ نِسَاءً يَنْدُبْنَهُ، وَ ذَلِكَ

فِي النِّصْفِ مِنْ شَعْبَانَ، فَمِنْ بَيْنِ قَارِئٍ يَقْرَأُ وَ قَاصٍّ يَقُصُّ وَ نَادِبٍ يَنْدُبُ وَ قَائِلٍ يَقُولُ الْمَرَاثِيَ؟ فَقُلْتُ لَهُ: نَعَمْ جُعِلْتُ فِدَاكَ! قَدْ شَهِدْتُ بَعْضَ مَا تَصِفُ، فَقَالَ: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي جَعَلَ فِي النَّاسِ مَنْ يَفِدُ إلَيْنَا وَ يَمْدَحُنَا وَ يَرْثِي لَنَا، وَ جَعَلَ عَدُوَّنَا مَنْ يَطْعُنُ عَلَيْهِمْ مِنْ قَرَابَتِنَا وَ غَيْرِهِمْ يَهَُدُّونَهُمْ⁽¹⁾وَ يُقَبِّحُونَ مَا يَصْنَعُونَ.⁽²⁾

عبدالله بن حمّاد بصرى گويد: حضرت امام صادق علیه السلام فرمودند: به درستى كه نزد شما يا فرمودند: به درستى كه در نزديكى شما فضيلتى است كه به هيچ كس مانند آن داده نشده است و گمان نمى‌كنم به منتهاي معرفت آن پى برده باشيد، نگهدار آن نيستيد و بر اين كار اقدام نمي‌كنيد و همانا براى آن افراد خاصّى هستند كه اهل آن مى‌باشند كه نام آنان تعيين شده و اين فضيلت به آنها اعطاء شده بدون اينكه حركتي كرده باشند يا فعاليّتى از آنان سر زده باشد، بلكه فقط از ناحيه خداوند است و سعادتي است كه خداوند با اين فضيلت به آنان هديه داده است و رحمت [دلسوزي] و مهرباني و پيشي [برتري]. عرض كردم: فدايت شوم اين فضيلتى كه توصيف فرموديد و نام آن را نفرموديد، چيست؟ حضرت فرمودند: زيارت جدّم حسين بن علی علیه السلام، به درستي كه او در سرزمين دوردست، غريب مى‌باشد. هركس به زيارتش رود بر او مى‌گريد و آن كس كه بر سر مزارش حاضر نشود، اندوهگين مى‌گردد و هركس حرم حضرت را مشاهده نكند، قلبش براي ايشان آتش مى‌گيرد و هركه به پايين پاى حضرت به قبرفرزندش بنگرد و ملاحظه

كند كه در آن زمين فلات دفن شده است، بر آن حضرت ترحّم مى‌كند، نه خويشاوندي در نزديكى آن جناب بوده و نه نزديكان حضرت آنجا مى‌باشند. او از حقّ مسلّمش منع گرديد و اهل ظلم و ستم و گروه مرتد با هم توافق كردند و عليه آن حضرت قيام كردند تا جايى كه او را كشتند و حقّ او را ضايع نمودند و بدن حضرت را در معرض درندگان گذاردند. او را از نوشيدن آب فرات كه سگ‌ها از آن مى‌آشاميدند، منع كردند و بدين ترتيب حقّ پيامبرخدا صلی الله علیه وآله وسلم و عمل به وصيّتي را كه در مورد حضرت و اهل‌بيت ايشان كردند، ضايع نمودند، عصر [روز عاشوراء] در حالى كه ستم‌ها به آن جناب شده بود، كشته در ميان خاندان و شيعيانش روى خاك‌ها در گودال افتاده بودند، اهل‌بيت حضرت تنها و دور از جد و سكونتگاه وحشت‌زده بودند، اين آزمايش براى هيچ‌كس اتّفاق نمى‌افتد مگر آنكه خداوند قلبش را براي ايمان امتحان كرده باشد و او را به حقّ ما عارف و آگاه ساخته باشد.

محضرش عرض كردم: فدايت شوم! قبلاً به زيارت آن حضرت مى‌رفتم تا وقتى كه مبتلا به سلطان [حكومت] شدم و مرا محافظ اموالشان قرار دادند و چون من نزد ايشان مشهور و معروف بودم، از جهت تقيّه زيارت آن جناب را ترك كردم در حالى كه به ثواب و اجر زيارت آن حضرت آگاه هستم. حضرت فرمودند: آيا فضيلت و برترى كسى را كه به زيارت آن حضرت مى‌رود، مى‌دانى؟ و آيا از آنچه كه از خير بسيار بسيار زيادي كه براى او نزد ماست آگاهى داري؟ عرضه داشتم: خير. حضرت فرمودند: فضيلت و برتري او اين است: فرشتگان آسمان به او مباهات مى‌كنند. و امّا خير عظيمى كه براى او نزد ما است: رحمت بر او در هر

صبح و شام است. و همانا پدرم برايم نقل نمود كه آن مكان از زمان شهادت حضرت از نمازگزار از فرشتگان يا از جن و يا از انسان و يا از وحوش خالى نمانده است و هيچ چيزي نيست مگر آنكه به حال زائر آن حضرت غبطه مى‌خورد و او را مسح كرده و به او نظر مى‌اندازد و در اين نظر، اميد خير دارد زيرا شخصى كه وى به او نگريسته، به قبر آن حضرت نظرافكنده است. سپس حضرت فرمودند: خبر به من داده‌اند كه از نواحى كوفه و گروهى از غير آنها به زيارت حضرت مى‌روند و زنانى كه بر آن حضرت ندبه و زارى مى‌كنند و اين زيارت در نيمه شعبان صورت مي‌گيرد، از اين گروه بعضى به قرائت قرآن مشغول بوده و برخى قضايا و حوادث واقعه كربلاء را براى ديگران بازگو كرده و جماعتى ندبه و زارى مى‌كنند و پاره‌اى به خواندن مراثى مبادرت نموده‌اند؟ عرض كردم: بلى، فدايت شوم! من شاهد برخى از اين توصيفاتى كه مى‌فرماييد بوده‌ام. حضرت فرمودند: حمد و سپاس خدايى را كه در ميان مردم كسانى را گذارده كه به سمت ما كوچ و سفر مى‌كنند و مدح و مراثى ما را مى‌گويند و در مقابل، دشمن ما را كسانى قرار داده كه از نزديكان ما هستند و ايشان [زائران] را مورد طعن قرار مى‌دهند. ولى ديگران [غير نزديكان امام] ايشان را تهديد (هلاك) كرده و كار و عملشان را زشت مى‌انگارند.

25- وَ قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقِ علیه السلام: مَنْ أرَادَ اللَّهُ بِهِ الْخَيْرَ قَذَفَ فِي قَلْبِهِ حُبَّ الْحُسَيْنِ علیه السلام وَ حُبَّ زِيَارَتِهِ، وَ مَنْ أرَادَ اللَّهُ بِهِ السُّوءَ قَذَفَ فِي قَلْبِهِ بُغْضَ الْحُسَيْنِ وَ بُغْضَ زِيَارَتِهِ.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: كسى كه خداوند خير را براى او اراده كرده باشد، در قلبش محبّت امام حسين علیه السلام و محبّت زيارت آن جناب را قرار داده و كسى كه خداوند بدى را برايش بخواهد، در قلبش بغض امام حسين علیه السلام و بغض زيارت آن حضرت را قرار داده است.

26- قَالَ زَيْدٌ الشَّحَّامُ: قُلْتُ لَهُ - الصَّادِقِ - علیه السلام: مَا لِمَنْ زَارَ الْحُسَيْنَ علیه السلام؟ قَالَ: كَانَ كَمَنْ زَارَ اللَّهَ فِي عَرْشِهِ. قَالَ قُلْتُ: مَا لِمَنْ زَارَ أحَداً مِنْكُمْ؟ قَالَ: كَمَنْ

زَارَ رَسُولَ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم.⁽¹⁾

زيد بن شحام گويد: به امام صادق علیه السلام عرض كردم: ثواب كسى كه قبر امام حسين علیه السلام را زيارت كند، چيست؟ حضرت فرمودند: مثل كسى است كه خدا را در عرشش زيارت نموده باشد. راوى گفت: عرضه داشتم: چه اجر و ثوابى است براى كسى كه يكى از شما اهل‌بيت را زيارت كند؟ فرمودند: مثل كسى است كه پيامبرخدا صلی الله علیه وآله وسلم را زيارت نموده باشد.

27- قَالَ بَشِيرٌ الدَّهَّانُ: كُنْتُ أحُجُّ فِي كُلِّ سَنَةٍ، فَأبْطَأْتُ سَنَةً عَنِ الْحَجِّ، فَلَمَّا كَانَ مِنْ قَابِلٍ حَجَجْتُ وَ دَخَلْتُ عَلَى أبِي عَبْدِاللَّه - الصَّادِقِ - علیه السلام فَقَالَ لِي: يَا بَشِيرُ! مَا أبْطَأكَ عَنِ الْحَجِّ فِي عَامِنَا الْمَاضِي؟ قَالَ قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ! مَالٌ كَانَ لِي عَلَى النَّاسِ، خِفْتُ ذَهَابَهُ غَيْرَ أنِّي عَرَّفْتُ عِنْدَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام ، قَالَ فَقَالَ لِي:

مَا فَاتَكَ شَيْ‌ءٌ مِمَّا كَانَ فِيهِ أهْلُ الْمَوْقِفِ، يَابَشِيرُ! مَنْ زَارَ قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام

عَارِفاً بِحَقِّهِ كَانَ كَمَنْ زَارَ اللَّهَ فِي عَرْشِهِ.⁽¹⁾

بشير دهّان گويد: هر سال به حج مشرّف مى‌شدم، يك سال تنبلى كرده و آن را ترك كردم و سال بعد كه به حج رفتم و محضر حضرت امام صادق علیه السلام مشرّف شدم به من فرمودند:

اى بشير چه چيز تو را در سال گذشته از حج سست و تنبل نمود؟ مى‌گويد: عرض كردم: فدايت شوم! مالى داشتم كه از مردم مى‌خواستم و خوف داشتم تلف شود

[لذا به حج نيامدم] ولى در عوض روز عرفه به زيارت قبر امام حسين علیه السلام رفتم. راوي گويد: حضرت به من فرمودند: آنچه نصيب اهل موقف [حاجى‌ها] شد از تو فوت نگرديد. اى بشير! كسى كه قبر امام حسين علیه السلام را زيارت كند در حالى كه به حقّ آن حضرت عارف و آگاه باشد، مانند كسى است كه خدا را در عرش زيارت نموده است.

صاحب كامل الزّيارات به دو سند ديگر از امام صادق علیه السلام مانند اين حديث را نقل كرده است.

28- قَالَ دَاوُدُ بْنُ فَرْقَدٍ قُلْتُ لَه علیه السلام: مَا لِمَنْ زَارَ الْحُسَيْنَ علیه السلام فِي كُلِّ شَهْرٍ مِنَ الثَّوَابِ؟ قَالَ: لَهُ مِنَ الثَّوَابِ ثَوَابُ مِائَةِ ألْفِ شَهِيدٍ مِثْلِ شُهَدَاءِ بَدْرٍ.⁽²⁾

داود بن فرقد گويد: به امام صادق علیه السلام عرض كردم: ثواب كسى كه در هر ماه قبر امام حسين علیه السلام را زيارت كند چيست؟ حضرت فرمودند: براى او ثواب صد هزار

شهيد مانند شهداي بدر مى‌باشد.

29- وَ قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقُ علیه السلام: مَنِ اغْتَسَلَ فِي الْفُرَاتِ وَ زَارَ الْحُسَيْنَ علیه السلام كُتِبَ لَهُ مِنَ الْفَضْلِ مَا لَايُحْصَى، فَمَتَى مَا رَجَعَ إلَى الْمَوْضِعِ الَّذِي اغْتَسَلَ فِيهِ، وَ تَوَضَّأ وَ زَارَ الْحُسَيْنَ علیه السلام كُتِبَ لَهُ ذَلِكَ الثَّوَابُ.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: كسى كه در فرات غسل كند و امام حسين علیه السلام را زيارت نمايد برايش به اندازه‌اى فضيلت منظور مى‌شود كه قابل شمارش نيست و وقتي كه به محلّ غسل برگردد و وضو گرفته و امام حسين علیه السلام را زيارت كند همان ثواب و فضيلت براى او نوشته مى‌شود.

30- قَالَ الْحُسَيْنُ بْنُ ثُوَيْرِ بْنِ أبِي فَاخِتَة قَالَ - الصَّادِقُ - علیه السلام لِي: يَاحُسَيْنُ! مَنْ خَرَجَ مِنْ مَنْزِلِهِ يُرِيدُزِيَارَةَ قَبْرِالْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيِّ(بْنِ أبِي طَالِبٍ)⁽²⁾ إنْ كَانَ مَاشِياً كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِكُلِّ خُطْوَةٍ حَسَنَةً وَ مَحَى عَنْهُ سَيِّئَةً، حَتَّى إذَا صَارَ فِي الْحَائِرِ كَتَبَهُ اللَّهُ مِنَ الْمُصْلِحِينَ الْمُنْتَجَبِينَ⁽³⁾، حَتَّى إذَا قَضَى مَنَاسِكَهُ كَتَبَهُ اللَّهُ مِنَ الْفَائِزِينَ، حَتَّى إذَا أرَادَ الِانْصِرَافَ أتَاهُ مَلَكٌ فَقَالَ لَهُ: إنَّ رَسُولَ اللهِ⁽⁴⁾يُقْرِئُكَ السَّلَامَ وَ يَقُولُ لَكَ: إسْتَأْنِفِ الْعَمَلَ، فَقَدْ غُفِرَ لَكَ مَا مَضَى.⁽⁵⁾

حسين بن ثوير بن ابى فاخته گويد: امام صادق علیه السلام به من فرمودند: اى حسين!

كسى كه از منزلش بيرون آيد و قصد زيارت قبر حضرت امام حسين بن على بن ابي طالب علیه السلام را داشته باشد، اگر پياده برود خداوند به ازاي هر قدم يك حسنه برايش نوشته و يك گناه از او محو مى‌فرمايد، تا وقتي كه به حائر برسد خداوند او را در زمره انسانهاي مصلِح و برگزيده⁽¹⁾قرار مى‌دهد، تا هنگامي كه اعمال زيارت را به پايان رساند خداوند او را در زمره رستگاران قرار مى‌دهد تا زمانى كه خواست بازگردد، فرشته‌اى نزد او آمده و به او مى‌گويد:⁽²⁾رسول‌خدا به تو سلام رسانده و به تو مى‌فرمايد: از ابتداء عمل را شروع كن، چراكه تمام گناهان گذشته‌ات آمرزيده شد.

31- وَ قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقِ علیه السلام : مَنْ أتَى قَبْرَ الْحُسَيْنِ مَاشِياً كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِكُلِّ خُطْوَةٍ وَ بِكُلِّ قَدَمٍ يَرْفَعُهَا وَ يَضَعُهَا عِتْقَ رَقَبَةٍ مِنْ وُلْدِ إسْمَاعِيلَ، وَ مَنْ أتَاهُ بِسَفِينَةٍ فَكُفَتْ بِهِمْ سَفِينَتُهُمْ نَادَى مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ: طِبْتُمْ وَ طَابَتْ لَكُمُ الْجَنَّةُ.⁽³⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: كسى كه پياده به زيارت قبر امام حسين علیه السلام بيايد، خداوند به ازاي هر گامى كه برمي دارد و هر قدمى كه از زمين بلند نموده و بر آن مى‌نهد، ثواب آزاد كردن بنده‌اى از اولاد حضرت اسماعيل علیه السلام را مى‌دهد و كسى كه با كشتى به زيارت حضرت رود و در ميان راه كشتى چپ شود [و سرنشينان را در آب بريزد] منادى از آسمان ندا مى‌كند: خوشا به حال شما و بهشت گوارايتان

باد.

32- قَالَ أبُوالصَّامِتِ سَمِعْتُ - الصَّادِقَ - علیه السلام يَقُولُ: مَنْ أتَى قَبْرَالْحُسَيْنِ علیه السلام مَاشِياً كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِكُلِّ خُطْوَةٍ ألْفَ حَسَنَةٍ وَ مَحَا عَنْهُ ألْفَ سَيِّئَةٍ وَ رَفَعَ لَهُ ألْفَ دَرَجَةٍ، فَإذَا أتَيْتَ الْفُرَاتَ فَاغْتَسِلْ وَ عَلِّقْ نَعْلَيْكَ وَ امْشِ حَافِياً وَ امْشِ مَشْيَ الْعَبْدِ الذَّلِيلِ، فَإذَا أتَيْتَ بَابَ الْحَائِرِ فَكَبِّرْ أرْبَعاً، ثُمَّ امْشِ قَلِيلًا، ثُمَّ كَبِّرْ أرْبَعاً، ثُمَّ ائْتِ رَأْسَهُ، فَقِفْ عَلَيْهِ فَكَبِّرْ أرْبَعاً⁽¹⁾وَ صَلِّ أرْبَعَاً وَ اسْألِ اللَّهَ حَاجَتَكَ.⁽²⁾

ابوصامت گويد: شنيدم امام صادق علیه السلام مى‌فرمودند: كسى كه پياده به زيارت قبر حضرت امام حسين علیه السلام برود، خداوند به ازاي هر قدمى كه برمى‌دارد براي او هزار حسنه ثبت مى‌كند و هزار گناه از وى محو مى‌فرمايد و هزار درجه مرتبه‌اش را بالا مى‌برد.

وقتى به نهر فرات آمدي، غسل كن و كفش‌هايت را آويزان نما و پا برهنه راه برو و مانند بنده ذليل راه برو. هنگامي كه به درب حائر رسيدى، چهار مرتبه تكبير بگو. سپس اندكى راه رفته و چهار مرتبه تكبير بگو. سپس به سمت سر حضرت برو، آنجا بايست. سپس چهار مرتبه تكبير بگو⁽³⁾و نزد قبر چهار ركعت نماز بخوان و از خدا حاجت خود را بخواه.

33- قَالَ عَبْدُاللهِ بْنِ النَّجَّارُ قَالَ علیه السلام لِي: تَزُورُونَ الْحُسَيْنَ علیه السلام وَ تَرْكَبُونَ

السُّفُنَ؟ فَقُلْتُ: نَعَمْ، قَالَ: أمَا عَلِمْتَ أنَّهَا إذَا انْكَفَتْ بِكُمْ نُودِيتُمْ: ألَا طِبْتُمْ وَ طَابَتْ لَكُمُ الْجَنَّةُ.⁽¹⁾

عبدالله بن نجّار گويد: حضرت امام صادق علیه السلام به من فرمودند: آيا به زيارت امام حسين علیه السلام مى‌رويد و بر كشتى سوار مى‌شويد؟ عرض كردم: بلى. حضرت فرمودند: آيا مى‌دانى هرگاه كشتى شما را در دريا واژگون كند منادى ندا مى‌كند:

آگاه باشيد! خوشا به حال شما، بهشت بر شما گوارا باد؟!

34- وَ قَالَ الْإمَامُ الصَّادِق علیه السلام : إنَّ إلَى جَانِبِكُمْ لَقَبْراً مَا أتَاهُ مَكْرُوبٌ إلَّا نَفَّسَ اللَّهُ كُرْبَتَهُ وَ قَضَى حَاجَتَهُ.⁽²⁾

حضرت امام صادق علیه السلام فرمودند: سوي شما قبرى است كه هيچ اندوهگينى آن را زيارت نمى‌كند مگر آنكه خداوند اندوه او را برطرف كرده و حاجت او را روا مى‌سازد.

35- وَ قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقِ علیه السلام: إنَّ الْحُسَيْنَ علیه السلام قُتِلَ مَكْرُوباً وَ حَقِيقٌ عَلَى اللَّهِ أنْ لَا يَأْتِيَهُ مَكْرُوبٌ إلَّا رَدَّهُ اللَّهُ مَسْرُوراً.⁽³⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: امام حسين علیه السلام اندوهگين كشته شدند و بر خدا سزاوار است كه هيچ اندوهگينى به زيارت آن جناب نرود مگر آنكه وى را شادمان به اهلش برگرداند.

36- وَقَالَ الْإمَامُ الصَّادِقِ علیه السلام: إنَّ بِظَهْرِ الْكُوفَةِ لَقَبْراً مَا أتَاهُ مَكْرُوبٌ قَطُّ إلَّا

فَرَّجَ اللَّهُ كُرْبَتَهُ (يَعْنِي قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام).⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: در پشت كوفه قبرى است كه هيچ غمگينى به زيارت آن نمى‌رود مگر آنكه خداوند ناراحتي او را برطرف مى‌فرمايد (مقصود قبر حضرت امام حسين علیه السلام مى‌باشد).

37- قَالَ عَبْدُاللهِ بْنِ أبِي يَعْفُورٍ: قُلْتُ لِأبِي عَبْدِاللَّهِ علیه السلام دَعَانِي الشَّوْقُ إلَيْكَ

أنْ تَجَشَّمْتُ إلَيْكَ عَلَى مَشَقَّةٍ، فَقَالَ لِي: لَا تَشْكُ رَبَّكَ، فَهَلَّا أتَيْتَ مَنْ كَانَ أعْظَمَ حَقّاً عَلَيْكَ مِنِّي؟ فَكَانَ مِنْ قَوْلِهِ: فَهَلَّا أتَيْتَ مَنْ كَانَ أعْظَمَ حَقّاً عَلَيْكَ مِنِّي أشَدَّ عَلَيَّ مِنْ قَوْلِهِ لَا تَشْكُ رَبَّكَ، قُلْتُ: وَ مَنْ أعْظَمُ عَلَيَّ حَقّاً مِنْكَ؟ قَالَ: الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ علیه السلام، ألَّا أتَيْتَ الْحُسَيْنَ علیه السلام فَدَعَوْتَ اللَّهَ عِنْدَهُ وَ شَكَوْتَ إلَيْهِ حَوَائِجَكَ؟⁽²⁾

عبدالله ابن ابى يعفور گويد: محضر مبارك امام صادق علیه السلام عرض كردم: شوق ملاقات شما مرا بر آن داشت كه مشقّت‌ها و مشكلات را تحمّل كنم تا به محضر شما برسم. حضرت به من فرمودند: به پروردگارت شك نكن، آيا به زيارت كسى كه حقّش بر تو از من بيشتر است رفته‌اى؟! ابن ابى يعفور مى‌گويد: عبارت «آيا به زيارت كسى كه حقّش بر تو از من... .» از فرموده ديگر امام علیه السلام كه فرمودند «به پروردگارت شك نكن» بر من گران‌تر آمد، لذا محضرش عرضه داشتم: چه كسى حقّش بر من از شما بيشتر است؟ حضرت فرمودند: حضرت حسين بن علی علیه السلام، آيا به زيارت امام حسين علیه السلام رفته‌اى؟ و خدا را در آنجا

خوانده‌اى؟ و نيازمندى‌هاى خود را در آنجا به خدا عرضه كرده‌اى؟

38- قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقِ علیه السلام: إنَّ أيَّامَ زَائِرِي الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیه السلام لَاتُحْسَبُ مِنْ أعْمَارِهِمْ وَ لَا تُعَدُّ مِنْ آجَالِهِمْ.⁽¹⁾

امام جعفر بن محمّد صادق علیه السلام فرمودند: روزهاي زيارت حضرت امام حسين علیه السلام جزو عمر زائران شمرده نشده و از اجل آنان محسوب نمى‌گردد.

39- قَالَ عَبْدُ اللهِ بْنِ هِلَالٍ قُلْتُ لَه علیه السلام: جُعِلْتُ فِدَاكَ مَا أدْنَى مَا لِزُوَّارِ الْحُسَيْنِ علیه السلام فَقَالَ لِي: يَا عَبْدَ اللَّهِ! إنَّ أدْنَى مَا يَكُونُ لَهُ أنَّ اللهَ يَحْفَظُهُ فِي نَفْسِهِ (وَ أهْلِهِ) وَ مَالِهِ، حَتَّى يَرُدَّهُ إلَى أهْلِهِ، فَإذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ كَانَ اللَّهُ الْحَافِظُ لَهُ.⁽²⁾

عبدالله بن هلال گويد: به حضرت امام صادق علیه السلام عرض كردم: فدايت شوم! كمترين ثوابي كه براى زائر امام حسين علیه السلام است، چيست؟ حضرت به من فرمود: اى عبدالله! كمترين پاداشى كه براى اوست اين است كه خدا او را محافظت مى‌كند در مورد خودش (و خانواده اش) و دارايي‌اش، تا وقتي كه او را به نزد خويشانش بازگرداند و وقتى روز قيامت شد خداوند حافظ او خواهد بود.

40- وَقَالَ الْإمَامُ الصَّادِقِ علیه السلام: مَنْ أتَى قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام ثَلَاثَ مَرَّاتٍ فِي كُلِّ سَنَةٍ أمِنَ مِنَ الْفَقْرِ.⁽³⁾

و امام صادق علیه السلام فرمودند: هركس در هر سال سه مرتبه به زيارت قبر امام حسين علیه السلام بيايد از فقر در امان مى‌ماند.

41- وَ قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقِ علیه السلام : زَائِرُ الْحُسَيْنِ علیه السلام مُشَفَّعٌ يَوْمَ الْقِيَامَةِ لِمِائَةِ رَجُلٍ كُلُّهُمْ قَدْ وَجَبَتْ لَهُمُ النَّارُ مِمَّنْ كَانَ فِي الدُّنْيَا مِنَ الْمُسْرِفِينَ.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: زائر امام حسين علیه السلام روز قيامت صد نفر را كه همگى اهل دوزخ بوده و در دنيا از اسراف‌كاران بوده‌اند، شفاعت مى‌كند.

42- وَ قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقِ علیه السلام: سَمِعْتُ أبِي يَقُولُ لِرَجُلٍ مِنْ مَوَالِيهِ وَ سَألَهُ عَنِ الزِّيَارَةِ فَقَالَ لَهُ: مَنْ تَزُورُ وَ مَنْ تُرِيدُ بِهِ؟ قَالَ: اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى، فَقَالَ: مَنْ صَلَّى خَلْفَهُ صَلَاةً وَاجِبَةً⁽²⁾يُرِيدُ بِهَا اللَّهَ، لَقِيَ اللَّهَ يَوْمَ يَلْقَاهُ وَ عَلَيْهِ مِنَ النُّورِ مَا يَغْشَى لَهُ كُلُّ شَيْ‌ءٍ يَرَاهُ، وَ اللَّهُ يُكْرِمُ زُوَّارَهُ وَ يَمْنَعُ النَّارَ أنْ تُنَالَ مِنْهُمْ شَيْئاً، وَ إنَّ الزَّائِرَ لَهُ لَا يَتَنَاهَى لَهُ دُونَ الْحَوْضِ وَ أمِيرُالْمُؤْمِنِينَ علیه السلام قَائِمٌ عَلَى الْحَوْضِ يُصَافِحُهُ وَ يَرْوِيهِ مِنَ الْمَاءِ، وَ مَا يَسْبِقُهُ أحَدٌ إلَى وُرُودِهِ الْحَوْضَ حَتَّى يَرْوِيَ ثُمَّ يَنْصَرِفُ إلَى مَنْزِلِهِ مِنَ الْجَنَّةِ؛ مَعَهُ مَلَكٌ مِنْ قِبَلِ أمِيرِالْمُؤْمِنِينَ يَأْمُرُ الصِّرَاطَ أنْ يَذِلَّ لَهُ، وَ يَأْمُرُ النَّارَ أنْ لَا يُصِيبَهُ مِنْ لَفَحِهَا شَيْ‌ءٌ حَتَّى يَجُوزَهَا وَ مَعَهُ رَسُولُهُ الَّذِي بَعَثَهُ أمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ علیه السلام.⁽³⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: شنيدم پدرم با مردي از دوستداران خود صحبت مى‌كردند و از حضرت در مورد زيارت [قبر امام حسين علیه السلام] سؤال نموده بود،

پس به او فرمودند: چه كسى را زيارت مى‌كنى و قصد [تقرّب به] چه كسى را با اين زيارت داري؟ عرض كرد: خداوند تبارك و تعالى. حضرت فرمودند: كسى كه پشت آن، يك نماز واجب خوانده و با اين نماز قصد نزديك شدن به خدا را داشته باشد، خداوند را ملاقات مى‌كند آن روز كه خدا را ملاقات مى‌كند در حالي كه بر او نورى احاطه شده است كه تمام چيزهايي كه او را مى‌بينند، نور مشاهده نمايند و خدا زائران ايشان [امام حسين علیه السلام] را مورد اكرام قرار داده و آتش جهنّم را از رسيدن به آنها باز مى‌دارد و زائر در نزد حوض كوثر مقامى بسيار بالا و مرتبه‌اى والا دارد و امير المؤمنين علیه السلام در حالي كه در كنار حوض ايستاده‌اند، با او مصافحه كرده و وى را از آب سيراب مى‌فرمايد و هيچ كس در وارد شدن بر حوض از وى سبقت نمى‌گيرد، تا اينكه او سيراب شود و به جايگاهش در بهشت بازگردد، همراه او فرشته‌اى از جانب اميرالمؤمنين علیه السلام است كه به صراط امر مى‌كند براى وى پائين بيايد [تا از روى آن بگذرد] و به آتش جهنّم فرمان مى‌دهد كه از سوزش خود به او نرساند تا وى از آن گذر كند و نيز همراه او فرستاده‌اى است كه اميرالمؤمنين علیه السلام آن را فرستاده‌اند.

43- قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقِ علیه السلام: إنَّ الْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ علیه السلام عِنْدَ رَبِّهِ عَزَّوَجَلَّ يَنْظُرُ إلَى مَوْضِعِ مُعَسْكَرِهِ وَ مَنْ حَلَّهُ مِنَ الشُّهَدَاءِ مَعَهُ، وَ يَنْظُرُ إلَى زُوَّارِهِ وَ هُوَ أعْرَفُ بِحَالِهِمْ وَ بِأسْمَائِهِمْ وَ أسْمَاءِ آبَائِهِمْ وَ بِدَرَجَاتِهِمْ وَ مَنْزِلَتِهِمْ عِنْدَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مِنْ أحَدِكُمْ بِوَلَدِهِ، وَ إنَّهُ لَيَرَى مَنْ يَبْكِيهِ فَيَسْتَغْفِرُ لَهُ وَ يَسْألُ آبَاءَهُ علیه السلام أنْ يَسْتَغْفِرُوا لَهُ، وَ يَقُولُ لَوْ يَعْلَمُ زَائِرِي مَا أعَدَّ اللَّهُ لَهُ

لَكَانَ فَرَحُهُ أكْثَرَ مِنْ جَزَعِهِ، وَ إنَّ زَائِرَهُ لَيَنْقَلِبُ وَ مَا عَلَيْهِ مِنْ ذَنْبٍ.⁽¹⁾

حضرت امام صادق علیه السلام فرمودند: امام حسين علیه السلام نزد پروردگارعزّوجل خود به لشكرگاه و محلّ قبر خود و شهيدانى كه نزديك آن حضرت مدفون هستند، نگاه مى‌كنند و به زائران خويش نگاه مى‌كنند در حالي كه به حال و نام‌ها و نام پدران آنان و درجات و جايگاه آنان نزد خداي عزّوجل آگاهتر هستند از يك نفر از ميان شما نسبت به فرزندش، و هر كسي را كه براي حضرت گريه مى‌كند، مى‌بيند و براي او طلب مغفرت مى‌نمايد و حضرت علیه السلام از پدران خود تقاضا مى‌نمايد كه براى اين زائر طلب آمرزش نمايند و امام حسين علیه السلام مى‌فرمايد: اگر زائر من بداند كه خدا چه ثوابهايى براي او مهيّا نموده است، خوشحالى وى از گريه و زارى او بيشتر خواهد شد و همانا هنگامى كه زائر حضرت از زيارت برمي‌گردد هيچ گناهى نخواهد داشت.

44- وَ قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقِ علیه السلام: مَنْ أرَادَ أنْ يَكُونَ فِي كَرَامَةِ اللَّهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، وَ فِي شَفَاعَةِ مُحَمَّدٍ صلی الله علیه وآله وسلم، فَلْيَكُنْ لِلْحُسَيْنِ زَائِراً يَنَالُ مِنَ اللَّهِ الْفَضْلَ وَ الْكَرَامَةَ⁽²⁾وَ حُسْنَ الثَّوَابِ وَ لَا يَسْألُهُ عَنْ ذَنْبٍ عَمِلَهُ فِي حَيَاةِ الدُّنْيَا وَ لَوْ كَانَتْ ذُنُوبُهُ عَدَدَ رَمْلِ عَالِجٍ وَ جِبَالِ تِهَامَةَ وَ زَبَدِ الْبَحْرِ، إنَّ الْحُسَيْنَ علیه السلام قُتِلَ مَظْلُوماً مُضْطَهَداً نَفْسُهُ وَ عَطْشَاناً هُوَ وَ أهْلُ بَيْتِهِ وَ أصْحَابُهُ.⁽³⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: كسى كه مى‌خواهد روز قيامت در كرامت خداوند باشد و شفاعت حضرت محمّد صلی الله علیه وآله وسلم شامل حال او گردد، پس بايد حسين علیه السلام را زيارت كند كه از خداوند فضيلت و كرامت⁽¹⁾و ثواب نيكو به او مى‌رسد و در مورد گناهانى كه در زندگانى دنيا مرتكب شده وى را مورد بازخواست قرار نمى‌دهد، اگرچه گناهانش به تعداد ريگ‌هاى بيابان و به بزرگى كوه‌هاى تهامه و به مقدار كف روى دريا باشد. همانا امام حسين علیه السلام كشته شد درحالي‌كه مظلوم بود و جسم حضرت مورد ستم قرار گرفته بود و خود و اهل‌بيت ايشان و اصحابشان لب تشنه بودند.

45- وَ قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقِ علیه السلام: مَنْ زَارَ قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام لِلَّهِ وَ فِي اللَّهِ أعْتَقَهُ اللَّهُ مِنَ النَّارِ، وَ آمَنَهُ يَوْمَ الْفَزَعِ الْأكْبَرِ، وَ لَمْ يَسْألِ اللَّهَ تَعَالَى حَاجَةً مِنْ حَوَائِجِ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ إلَّا أعْطَاهُ.⁽²⁾

و امام صادق علیه السلام فرمودند: كسى كه قبر امام حسين علیه السلام را قربة الي الله و براي خدا زيارت كند، خدا او را از آتش جهنم آزاد نموده و روز ترس بزرگ [قيامت] او را در امان قرار داده و حاجتى را از حوائج دنيا و آخرت از خداوند درخواست نمي‌كند مگر آنكه خداوند به وى اعطاء مى‌فرمايد.

46- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام: إذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ نَادَى مُنَادٍ: أيْنَ زُوَّارُ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ؟ فَيَقُومُ عُنُقٌ مِنَ النَّاسِ لَايُحْصِيهِمْ إلَّا اللَّهُ تَعَالَى، فَيَقُولُ لَهُمْ: مَا أرَدْتُمْ بِزِيَارَةِ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام؟ فَيَقُولُونَ: يَارَبِّ

أتَيْنَاهُ حُبّاً لِرَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم وَ حُبّاً لِعَلِيٍّ وَ فَاطِمَةَ وَ رَحْمَةً لَهُ مِمَّا ارْتُكِبَ مِنْهُ، فَيُقَالُ لَهُمْ: هَذَا مُحَمَّدٌ وَ عَلِيٌّ وَ فَاطِمَةُ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ، فَالْحَقُوا بِهِمْ، فَأنْتُمْ مَعَهُمْ فِي دَرَجَتِهِمْ، إلْحَقُوا بِلِوَاءِ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم، فَيَنْطَلِقُونَ إلَى لِوَاءِ رَسُولِ اللهِ فَيَكُونُونَ فِي ظِلِّهِ وَ الْلِّوَاءُ فِي يَدِ عَلِيٍّ علیه السلام، حَتَّى يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ جَمِيعاً، فَيَكُونُونَ أمَامَ اللِّوَاءِ وَ عَنْ يَمِينِهِ وَ عَنْ يَسَارِهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: هنگامى كه روز قيامت فرا رسد، منادى ندا مى‌كند: كجا هستند زوّار حسين بن على؟ گردن‌هاى تعدادى از مردم كشيده مى‌شود كه تعداد آنها را غير از خداوند متعال، كس ديگرى نمى‌داند. پس به ايشان گفته مى‌شود: قصد شما از زيارت قبر امام حسين علیه السلام چه بود؟ مى‌گويند: پروردگارا! به زيارت آن حضرت رفتيم به خاطر محبّتي كه نسبت به رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم و امام علي و حضرت فاطمه علیها السلام داشتيم و به منظور دلسوزي براى صاحب قبر به ازاي آنچه از آن حضرت صادر گرديد. پس به آنها گفته مى‌شود: ايشان محمّد و على و فاطمه و حسن و حسين علیهم السلام هستند، به آنها ملحق شويد، شما با ايشان و در درجه و مرتبه آنها هستيد. به پرچم رسول‌خدا صلی الله علیه وآله وسلم ملحق گرديد.

پس به سوي پرچم آن حضرت رهسپار مى‌شوند و در سايه آن قرار مى‌گيرند در حالى كه پرچم به دست اميرالمؤمنين على علیه السلام است تا اينكه همگي به بهشت وارد مى‌شوند. پس ايشان جلو پرچم و سمت راست و چپ و پشت آن هستند [چهار طرف پرچم را گرفته‌اند].

47- عَنْ أبِي عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام قَالَ: يُنَادِي مُنَادٍ يَوْمَ الْقِيَامَةِ "أيْنَ شِيعَةُ آلِ مُحَمَّدٍ؟" فَيَقُومُ عُنُقٌ مِنَ النَّاسِ لَايُحْصِيهِمْ إلَّا اللَّهُ فَيَقُومُونَ نَاحِيَةً مِنَ النَّاسِ، ثُمَّ يُنَادِي مُنَادٍ "أيْنَ زُوَّارُ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام؟" فَيَقُومُ أُنَاسٌ كَثِيرٌ. فَيُقَالُ لَهُمْ: خُذُوا بِيَدِ مَنْ أحْبَبْتُمْ انْطَلِقُوا بِهِمْ إلَى الْجَنَّةِ، فَيَأْخُذُ الرَّجُلُ مَنْ أحَبَّ حَتَّى إنَّ الرَّجُلَ مِنَ النَّاسِ يَقُولُ لِرَجُلٍ: يَا فُلَانُ! أمَا تَعْرِفُنِي أنَا الَّذِي قُمْتُ لَكَ يَوْمَ كَذَا وَ كَذَا؟ فَيُدْخِلُهُ الْجَنَّةَ لَايُدْفَعُ وَ لَا يُمْنَعُ.⁽¹⁾

امام جعفر بن محمّد صادق علیه السلام فرمودند: روز قيامت منادى ندا مى‌كند: شيعيان آل محمّد صلی الله علیه وآله وسلم كجا هستند؟! پس از ميان مردم گردنهايى كشيده شده و افرادى به پا مى‌خيزند كه تعداد آنها را جز خداوند نمى‌داند. پس آنان جداي از سايرين گرد هم مي‌آيند. سپس منادى ندا مى‌كند: زوّار قبر امام حسين علیه السلام كجا هستند؟! افراد بسياري به پا مى‌خيزند. پس به ايشان گفته مى‌شود: دست هر كسى را كه دوست داريد بگيريد و آنها را به بهشت ببريد، پس شخصى كه جزو زائران است، هركس را كه بخواهد گرفته و به بهشت مى‌برد. يك نفر از ميان مردم به مردي مى‌گويد: اى فلانى! من را مى‌شناسى؟ من كسى هستم كه در فلان روز و فلان مجلس براى تو ايستاده و تو را مورد احترام قرار دادم. زائر او را به بهشت داخل مى‌نمايد بدون اينكه دور و يا منع شود.

48- قَالَ هَارُونُ بْنُ خَارِجَةَ قُلْتُ لِلصَّادِقِ علیه السلام: جُعِلْتُ فِدَاكَ مَا لِمَنْ أتَى قَبْرَالْحُسَيْنِ زَائِراً لَهُ عَارِفاً بِحَقِّهِ يُرِيدُ بِهِ وَجْهَ اللَّهِ تَعَالَى وَ الدَّارَ الْآخِرَةَ؟ فَقَالَ: يَا هَارُونُ! مَنْ أتَى قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام زَائِراً لَهُ عَارِفاً بِحَقِّهِ يُرِيدُ بِهِ

وَجْهَ اللَّهِ وَ الدَّارَالْآخِرَةَ، غَفَرَ اللَّهُ (وَ اللهِ) لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَ مَا تَأخَّرَ. ثُمَّ قَالَ لِي ثَلَاثاً: ألَمْ أحْلِفْ لَكَ؟ ألَمْ أحْلِفْ لَكَ؟ ألَمْ أحْلِفْ لَكَ؟⁽¹⁾

هارون بن خارجه گويد: به امام صادق علیه السلام عرضه داشتم: فدايت شوم! ثواب كسى كه به سوي قبر حضرت امام حسين علیه السلام مى‌آيد تا ايشان را زيارت كند در حالي كه نسبت به حقّ آن حضرت معرفت داشته باشد و زيارتش به قصد جلب رضاي خدا و سراى آخرت باشد، چيست؟ حضرت فرمودند: اى هارون! كسى كه به سوي

قبر حضرت امام حسين علیه السلام مى‌آيد تا ايشان را زيارت كند در حالي كه نسبت به حقّ آن حضرت معرفت داشته باشد، زيارتش به قصد جلب رضاي خدا و سراى آخرت باشد، (به خدا سوگند!) خداوند گناهان گذشته و آينده‌اش را مى‌آمرزد. راوى مى‌گويد: سپس حضرت سه مرتبه به من فرمودند: آيا براى تو قسم نخوردم، آيا براى تو قسم نخوردم، آيا براى تو قسم نخوردم؟!

49- قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ مُسْلِمٍ قُلْتُ لِأبِي عَبْدِ اللَّهِ - الصَّادِقِ - علیه السلام: مَا لِمَنْ أتَى قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام؟ قَالَ: مَنْ أتَاهُ شَوْقاً إلَيْهِ كَانَ مِنْ عِبَادِ اللَّهِ الْمُكْرَمِينَ، وَ كَانَ تَحْتَ لِوَاءِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ، حَتَّى يُدْخِلَهُمَا اللَّهُ الْجَنَّةَ.⁽²⁾

محمّد بن مسلم گويد: محضر مبارك حضرت امام صادق علیه السلام عرض كردم: براى كسى كه قبر امام حسين علیه السلام را زيارت كند چه اجر و ثوابى هست؟ حضرت فرمودند: كسى كه از روى اشتياق به زيارت حضرت برود از بندگان مورد تكريمِ خدا خواهد بود و زير پرچم حضرت حسين بن على علیه السلام خواهد بود تا وقتى كه

خداوند اين دو بزرگوار را وارد بهشت گرداند.

50- قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقُ علیه السلام: إنَّ لِزُوَّارِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیه السلام يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَضْلًا عَلَى النَّاسِ. قُلْتُ: وَ مَا فَضْلُهُمْ؟ قَالَ: يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ قَبْلَ النَّاسِ بِأرْبَعِينَ عَاماً وَ سَائِرُ النَّاسِ فِي الْحِسَابِ وَ الْمَوْقِفِ.⁽¹⁾

عبدالله بن زراره گويد: از امام صادق علیه السلام شنيدم كه مى‌فرمودند: در روز قيامت زوّار حضرت امام حسين بن على علیه السلام بر ساير مردم فضيلت و برترى دارند. عرضه

داشتم: فضيلتشان چيست؟ حضرت فرمودند: پيش از ديگران و چهل سال قبل از آنها به بهشت داخل مى‌شوند در حالى كه مردم در حساب و موقف هستند.

51- وَ قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقُ علیه السلام: إنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ مُحَمَّدٍ صلی الله علیه وآله وسلم تَحْضُرُ زُوَّارَ قَبْرِ ابْنِهَا الْحُسَيْنِ علیه السلام فَتَسْتَغْفِرُ لَهُمْ ذُنُوبَهُمْ.⁽²⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: حضرت فاطمه دختر حضرت محمّد صلی الله علیه وآله وسلم براى زوّار قبر فرزندش حضرت امام حسين علیه السلام حاضر شده، سپس براى گناهان ايشان طلب آمرزش مى‌نمايد.

52- وَ قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقُ علیه السلام: مَنْ أتَى قَبْرَ الْحُسَيْنِ تَشَوُّقاً إلَيْهِ كَتَبَهُ اللَّهُ مِنَ الْآمِنِينَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، وَ أُعْطِيَ كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ، وَ كَانَ تَحْتَ لِوَاءِ الْحُسَيْنِ حَتَّى يَدْخُلَ الْجَنَّةَ، فَيُسْكِنَهُ فِي دَرَجَتِهِ، إنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ.⁽³⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: كسى كه از روى اشتياق به زيارت قبر حضرت امام حسين بن على علیه السلام برود، خدا او را در روز قيامت از جمله امان‌يافتگان قرار مى‌دهد و نامه اعمالش به دست راستش داده مى‌شود و زير پرچم امام حسين علیه السلام است تا وقتي كه داخل بهشت شود. پس خداوند او را در درجه خودش مكان مى‌دهد. به درستى كه خداوند عزيز و حكيم است [گرامي و كارهايش از روي حكمت است].

53- قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقُ علیه السلام: مَنْ أرَادَ أنْ يَكُونَ فِي جِوَارِ نَبِيِّهِ علیه السلام وَ جِوَارِ عَلِيٍّ وَ فَاطِمَةَ، فَلَا يَدَعْ زِيَارَةَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلَامُ.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: هركس مى‌خواهد درهمسايگى پيامبرخدا صلی الله علیه وآله وسلم وحضرت على و فاطمه باشد، زيارت حسين بن على علیه السلام را ترك نكند.

54- وَ قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقُ علیه السلام:مَنْ سَرَّهُ أنْ يَكُونَ عَلَى مَوَائِدِ نُورٍ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، فَلْيَكُنْ مِنْ زُوَّارِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیه السلام.⁽²⁾

و امام صادق علیه السلام فرمودند: هركس دوست دارد روز قيامت بر سر سفره‌هاى نور بنشيند، پس بايد از زوّار حضرت حسين بن على علیه السلام باشد.

55- قَالَ رَجُلٌ طُوسِيٌّ لِأبِي عَبْدِ اللَّهِ (الصّادِقِ) علیه السلام: يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ! مَالِمَنْ زَارَ قَبْرَ أبِي عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیه السلام؟ فَقَالَ لَهُ: يَا طُوسِيُّ! مَنْ زَارَ قَبْرَ أبِي عَبْدِاللَّهِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیه السلام وَ هُوَ يَعْلَمُ أنَّهُ إمَامٌ مِنَ اللَّهِ مُفْتَرَضُ الطَّاعَةِ عَلَى الْعِبَادِ، غَفَرَ اللَّهُ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَ مَا تَأخَّرَ،

وَقَبِلَ شَفَاعَتَهُ فِي سَبْعِينَ مُذْنِباً، وَ لَمْ يَسْألِ اللَّهَ جَلَّ وَ عَزَّ عِنْدَ قَبْرِهِ حَاجَةً إلَّا قَضَاهَا لَهُ... .⁽¹⁾

مردى از اهل طوس خدمت امام صادق علیه السلام رسيد و عرضه داشت: كسى كه قبر ابي عبدالله حسين بن علي علیه السلام را زيارت كند، چه اجرى دارد؟ حضرت به او فرمودند: اى طوسى! هر كس قبر ابي عبدالله حسين بن علي علیه السلام را زيارت كند در حالي كه معتقد باشد كه او از طرف خدا امامي است كه اطاعت او بر بندگان واجب گرديده، خدا گناهان گذشته و آينده‌اش را بيامرزد و شفاعت او را در مورد هفتاد گناهكار بپذيرد و نزد قبر حضرت از خداي جلّ و عز حاجتى را درخواست نكند مگر اينكه

براي او برآورده سازد... .

56- عَنْ أبِي عَبْدِ اللَّهِ الصَّادِقِ علیه السلام قَالَ: إنَّ الرَّجُلَ يَخْرُجُ إلَى قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام فَلَهُ إذَا خَرَجَ مِنْ أهْلِهِ بِأوَّلِ خُطْوَةٍ مَغْفِرَةُ ذُنُوبِهِ، ثُمَّ لَمْ يَزَلْ يُقَدَّسُ بِكُلِّ خُطْوَةٍ حَتَّى يَأْتِيَهُ، فَإذَا أتَاهُ نَاجَاهُ اللَّهُ تَعَالَى فَقَالَ: عَبْدِي سَلْنِي أُعْطِكَ، أُدْعُنِي أُجِبْكَ، أُطْلُبْ مِنِّي أُعْطِكَ، سَلْنِي حَاجَةً أقْضِيهَا لَكَ. قَالَ وَ قَالَ أبُو عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام: وَ حَقٌّ عَلَى اللَّهِ أنْ يُعْطِيَ مَا بَذَلَ.⁽²⁾

حضرت امام صادق علیه السلام فرمودند: شخصى كه به زيارت قبر امام حسين علیه السلام مى‌رود، زمانى كه از خانواده اش جدا شود، با اولين گامى كه برمى‌دارد گناهانش آمرزيده مى‌شود. پيوسته به جهت هر قدمي كه برمي‌دارد تقديس مي‌شود تا وقتي

كه به قبر برسد. وقتي به آنجا رسيد، پروردگار متعال او را خوانده و با وى مناجات نموده و مى‌فرمايد: بنده من! از من بخواه تا به تو اعطاء كنم، مرا بخوان تو را اجابت نمايم، از من طلب كن به تو بدهم، حاجتي از من بخواه برايت روا سازم. راوى مى‌گويد: و امام صادق علیه السلام فرمودند: و بر خداوند متعال است آنچه را كه بذل نموده اعطاء فرمايد.

57- عَنْ أبِي عَبْدِ اللَّهِ الصَّادِقِ علیه السلام قَالَ: مَنْ زَارَ الْحُسَيْنَ علیه السلام مِنْ شِيعَتِنَا لَمْ يَرْجِعْ حَتَّى يُغْفَرَ لَهُ كُلُّ ذَنْبٍ، وَ يُكْتَبَ لَهُ بِكُلِّ خُطْوَةٍ خَطَاهَا وَ كُلِّ يَدٍ رَفَعَتْهَا دَابَّتُهُ ألْفُ حَسَنَةٍ، وَ مُحِيَ عَنْهُ ألْفُ سَيِّئَةٍ، وَ تُرْفَعُ لَهُ ألْفُ دَرَجَةٍ.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: هركس از شيعيان ما امام حسين علیه السلام را زيارت كند، از زيارت بازنخواهد گشت جز آنكه هر گناهي برايش آمرزيده شود و براى هر گامي كه برمى‌دارد و هر دستى كه بالا مى‌برد و اسبش را حركت داده و مى‌راند، هزار حسنه ثبت شده و از او هزار گناه محو گشته و هزار درجه مرتبه‌اش بالا برده مى‌شود.

58- عَنْ أبِي عَبْدِ اللهِ الصَّادِقِ علیه السلام قَالَ: إنَّ زَائِرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام جُعِلَ ذُنُوبُهُ جِسْراً بَابَ دَارِهِ، ثُمَّ عَبَرَهَاكَمَا يُخَلِّفُ أحَدُكُمُ الْجِسْرَ وَرَاءَهُ إذَا عَبَرَ.⁽²⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: زائر امام حسين علیه السلام گناهانش پلى بر درب خانه‌اش قرار داده مى‌شود كه از آن عبور مى‌كند، همان طورى كه يكى از شما وقتى از پل

عبور نموديد آن را پشت سر مى‌گذاريد.[زيارت امام علیه السلام سبب نابودي گناهان مى‌شود.]

59- قَالَ سُلَيْمَانُ بْنُ خَالِدٍ سَمِعْتُ (الصّادِقَ) علیه السلام يَقُولُ: إنَّ لِلَّهِ فِي كُلِّ يَوْمٍ وَ لَيْلَةٍ مِائَةَ ألْفِ لَحْظَةٍ إلَى الْأرْضِ، يَغْفِرُ لِمَنْ يَشاءُ مِنْهُ وَ يُعَذِّبُ مَنْ يَشاءُ مِنْهُ، وَ يَغْفِرُ لِزَائِرِي قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام خَاصَّةً، وَ لِأهْلِ بَيْتِهِمْ وَ لِمَنْ يَشْفَعُ لَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ كَائِناً مَنْ كَانَ، وَ إنْ كَانَ رَجُلًا قَدِ اسْتَوْجَبَهُ النَّارُ. قَالَ قُلْتُ: وَ إنْ كَانَ رَجُلًا قَدِ اسْتَوْجَبَهُ النَّارَ؟ قَالَ: وَ إنْ كَانَ مَا لَمْ يَكُنْ نَاصِبِيّاً.⁽¹⁾

سليمان بن خالد گويد: شنيدم امام صادق علیه السلام مى‌فرمودند: همانا خداوند در هر روز و شب صدهزار مرتبه به سوي زمين نظر رحمت مي‌اندازد، در هر بار هركس را كه بخواهد آمرزيده و هركس را كه بخواهد عذاب مى‌نمايد و زائران قبر امام حسين علیه السلام را به خصوص مى‌آمرزد و خانواده‌هاي آنان و كسانى را كه در روز قيامت شفاعت آنها را مى‌كنند نيز مى‌آمرزد، هركس كه مى‌خواهد باشد، هرچند كسى بوده كه مستوجب آتش دوزخ باشد. راوى مى‌گويد: عرض كردم: اگر چه كسى بوده كه مستحق آتش دوزخ باشد؟ حضرت فرمودند: اگرچه اين طور باشد مشروط به اينكه ناصبى [دشمن اهل‌بيت علیهم السلام] محسوب نگردد.

60- قَالَ الْعَمْرَكِيُّ قُلْتُ لِأبِي عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام: فَمَا لِمَنْ صَلَّى عِنْدَهُ - يَعْنِي الْحُسَيْنَ علیه السلام - قَالَ: مَنْ صَلَّى عِنْدَهُ رَكْعَتَيْنِ لَمْ يَسْألِ اللَّهَ شَيْئاً إلَّا أعْطَاهُ إيَّاهُ، فَقُلْتُ: فَمَا لِمَنِ اغْتَسَلَ مِنْ مَاءِ الْفُرَاتِ ثُمَّ أتَاهُ؟ قَالَ: إذَا اغْتَسَلَ مِنْ مَاءِ الْفُرَاتِ وَ هُوَ يُرِيدُهُ تَسَاقَطَتْ عَنْهُ خَطَايَاهُ كَيَوْمَ وَلَدَتْهُ أُمُّهُ، قُلْتُ: فَمَا

لِمَنْ جَهَّزَ إلَيْهِ وَ لَمْ يَخْرُجْ لِعِلَّةٍ؟ قَالَ: يُعْطِيهِ اللَّهُ كُلَّ دِرْهَمٍ أنْفَقَهُ مِنَ الْحَسَنَاتِ مِثْلَ جَبَلِ أُحُدٍ، وَ يُخَلِّفُ عَلَيْهِ أضْعَافَ مَا أنْفَقَ، وَ يَصْرِفُ عَنْهُ مِنَ الْبَلَاءِ مِمَّا قَدْ نَزَلَ، فَيُدْفَعُ وَ يُحْفَظُ فِي مَالِهِ.⁽¹⁾

عمركي گويد: محضر مبارك امام صادق علیه السلام عرضه داشتم: براى كسى كه نزد قبر حضرت (يعني امام حسين علیه السلام) نماز بخواند چه اجر و ثوابى است؟ حضرت فرمودند: كسى كه نزد قبر آن جناب دو ركعت نماز بخواند، چيزى را از خدا نمي‌خواهد مگر آنكه خداوند آن را به وى اعطاء مى‌فرمايد. عرض كردم: كسى كه از آب فرات غسل كرده و سپس به زيارت آن حضرت برود چه اجر و ثوابى

دارد؟ امام علیه السلام فرمودند: هنگامى كه با قصد زيارت حضرت، با آب فرات غسل مى‌كند، تمام گناهانش ريخته مى‌شود [و پاك مى‌گردد] مانند روزي كه مادرش او را به دنيا آورد. عرض كردم: ثواب و اجر كسى كه خودش به خاطر علّتي نمى‌تواند به زيارت رود، ولى ديگرى را مجهّز ساخته و به زيارت فرستاده چيست؟ حضرت فرمودند: در مقابل هر درهمى كه خرج كرده خدا مانند كوه احد از حسنات به وى داده و چند برابر هزينه‌اى را كه متحمل شده برايش باقى مى‌گذارد و بلاهايى كه نازل شده را از وى دور مى‌گرداند، پس بلا دور شده و مال وى حفظ مى‌شود.

61- عَنْ أبِي عَبْدِ اللَّهِ الصَّادِقِ علیه السلام قَالَ: إنَّ الرَّجُلَ إذَا خَرَجَ مِنْ مَنْزِلِهِ يُرِيدُ زِيَارَةَ الْحُسَيْنِ علیه السلام، شَيَّعَهُ سَبْعَ مِائَةِ مَلَكٍ مِنْ فَوْقِ رَأْسِهِ وَ مِنْ تَحْتِهِ وَ عَنْ يَمِينِهِ وَ عَنْ شِمَالِهِ وَ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ، حَتَّى يَبْلُغُوهُ

مَأْمَنَهُ، فَإذَا زَارَ الْحُسَيْنَ علیه السلام نَادَاهُ مُنَادٍ: قَدْ غُفِرَ لَكَ فَاسْتَأْنِفِ الْعَمَلَ. ثُمَّ يَرْجِعُونَ مَعَهُ مُشَيِّعِينَ لَهُ إلَى مَنْزِلِهِ، فَإذَا صَارُوا إلَى مَنْزِلِهِ قَالُوا: نَسْتَوْدِعُكَ اللَّهَ. فَلَا يَزَالُونَ يَزُورُونَهُ إلَى يَوْمِ مَمَاتِهِ، ثُمَّ يَزُورُونَ قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام فِي كُلِّ يَوْمٍ وَ ثَوَابُ ذَلِكَ لِلرَّجُلِ.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: هنگامى كه شخص به قصد زيارت امام حسين علیه السلام از منزلش بيرون مى‌رود، هفتصد فرشته از بالاى سر و زير پا و سمت راست و چپ و از مقابل و پشت سر، او را همراهي مى‌كنند تا او را به مقصدش برسانند. وقتي امام حسين علیه السلام را زيارت كرد، منادى او را ندا مى‌دهد: گناهانت آمرزيده شد،

عمل را از سر بگير. سپس فرشتگان همراه او بازمي‌گردند درحالي‌كه او را تا منزلش همراهي مى‌كنند و وقتى به منزلش رسيدند، مى‌گويند: ما تو را به خدا مى‌سپاريم. پس پيوسته او را تا روز فوتش زيارت مى‌كنند. پس [از فوت] در هر روز قبر امام حسين را زيارت مى‌كنند و ثواب آن براى آن شخص است.

62- عَنْ أبِي عَبْدِ اللَّهِ الصَّادِقِ علیه السلام قَالَ: أهْوَنُ مَا يَكْسِبُ زَائِرُ الْحُسَيْنِ علیه السلام فِي كُلِّ حَسَنَةٍ ألْفُ ألْفِ حَسَنَةٍ،وَ السَّيِّئَةُ وَاحِدَةٌ وَ أيْنَ الْوَاحِدَةُ مِنْ ألْفِ ألْفٍ؟! ثُمَّ قَالَ: يَا صَفْوَانُ! أبْشِرْ، فَإنَّ لِلَّهِ مَلَائِكَةً مَعَهَا قُضْبَانٌ مِنْ نُورٍ، فَإذَا أرَادَ الْحَفَظَةُ أنْ تَكْتُبَ عَلَى زَائِرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام سَيِّئَةً، قَالَتِ الْمَلَائِكَةُ لِلْحَفَظَةِ: كُفِّي، فَتَكُفُّ، فَإذَا عَمِلَ حَسَنَةً قَالَتْ لَهَا: أُكْتُبِي، أُولَئِكَ الَّذِينَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ.⁽²⁾

صفوان بن يحيي مي‌گويد: امام صادق علیه السلام فرمودند: كمترين چيزى كه زائر امام حسين علیه السلام به دست مى‌آورد اين است كه در مقابل هر حسنه‌اى كه انجام مى‌دهد، هزار هزار حسنه است و در هر گناهي، يك گناه. و يكى كجا و هزارهزارتا كجا؟! سپس حضرت فرمودند: اى صفوان! بشارت باد تو را، خداوند فرشتگانى دارد كه با آنها تازيانه‌اى از نور است. هرگاه فرشتگان نگهبان بخواهند بر زائر امام حسين گناهي بنويسند، فرشتگان به فرشتگان نگهبان مى‌گويند: از اين كار خوددارى كنيد، آنها خود را از آن بازمى‌دارند و وقتى زائر حسنه‌اى انجام دهد، فرشتگان به فرشتگان نگهبان مى‌گويند: بنويسيد، ايشان كسانى هستند كه خدا گناهان آنان را به حسنه تبديل فرموده است.

63- قَالَ شُعَيْبٌ الْعَقَرْقُوفِيُّ قُلْتُ لِلصَّادِقِ علیه السلام: مَنْ أتَى قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام مَا لَهُ مِنَ الثَّوَابِ وَ الْأجْرِ جُعِلْتُ فِدَاكَ؟ قَالَ: يَا شُعَيْبُ! مَا صَلَّى عِنْدَهُ أحَدٌ الصَّلَاةَ إلَّا قَبِلَهَا اللَّهُ مِنْهُ، وَ لَا دَعَا عِنْدَهُ أحَدٌ دَعْوَةً إلَّا اسْتُجِيبَتْ لَهُ عَاجِلَةً وَ آجِلَةً، فَقُلْتُ لَهُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ! زِدْنِي فِيهِ. قَالَ: يَاشُعَيْبُ! أيْسَرُ مَا يُقَالُ لِزَائِرِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیه السلام: قَدْ غُفِرَ لَكَ يَاعَبْدَاللَّهِ، فَاسْتَأْنِفِ (الْعَمَلَ)⁽¹⁾عَمَلًا جَدِيداً.⁽²⁾

شعيب عقرقوفى گويد: به امام صادق علیه السلام عرض كردم: فدايت شوم! ثواب و اجر كسى كه به زيارت قبرامام حسين علیه السلام برود چيست؟ حضرت فرمودند: اى شعيب! هيچ كس نزد [قبر] آن حضرت نمازى نمى‌خواند مگر آنكه خداوند از او مى‌پذيرد

و هيچ كس آنجا دعا نمى‌كند مگر آنكه خداوند خواسته‌اش را در دنيا و آخرت برآورده مى‌نمايد. به حضرت عرض كردم: فدايت شوم! در اين مورد بيشتر بفرماييد. حضرت فرمودند: اى شعيب! كمترين چيزى كه درباره زائر حسين بن على علیه السلام گفته مى‌شود اين است: آمرزيده شدي، اى بنده خدا! پس عمل جديد و تازه‌اى را آغاز نما.

64- عَنْ الْإمَامِ الصَّادِقِ علیه السلام قَالَ: مَنِ اغْتَسَلَ بِمَاءِ الْفُرَاتِ وَ زَارَ قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام ، كَانَ كَيَوْمَ وَلَدَتْهُ أُمُّهُ صِفْراً مِنَ الذُّنُوبِ وَ لَوِ اقْتَرَفَهَا كَبَائِرَ، وَ كَانُوا يُحِبُّونَ الرَّجُلَ إذَا زَارَ قَبْرَالْحُسَيْنِ علیه السلام اغْتَسَلَ، فَإذَا وَدَّعَ لَمْ يَغْتَسِلْ وَ مَسَحَ يَدَهُ عَلَى وَجْهِهِ إذَا وَدَّعَ.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: كسى كه با آب فرات غسل كند و قبر امام حسين علیه السلام را زيارت نمايد، مانند روزى كه مادر او را خالى از گناهان زائيده، خواهد گشت اگرچه مرتكب گناهان كبيره شده باشد و دوست دارند كه شخص وقتى به زيارت قبر امام حسين علیه السلام مى‌رود، غسل كرده و هنگام وداع غسل نكند، بلكه دستش را بر صورتش بكشد.

65- عَنْ الْإمَامِ الصَّادِقِ علیه السلام قَالَ: إنَّ مَنْ خَرَجَ إلَى قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام عَارِفاً بِحَقِّهِ وَ بَلَغَ الْفُرَاتَ وَ اغْتَسَلَ فِيهِ وَ خَرَجَ مِنَ الْمَاءِ كَانَ كَمِثْلِ الَّذِي خَرَجَ مِنَ الذُّنُوبِ، فَإذَا مَشَى إلَى الْحَائِرِ لَمْ يَرْفَعْ قَدَماً وَ لَمْ يَضَعْ أُخْرَى إلَّا كَتَبَ اللَّهُ لَهُ عَشْرَ حَسَنَاتٍ وَ مَحَا عَنْهُ عَشْرَ سَيِّئَاتٍ.⁽²⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: كسى كه به زيارت قبر امام حسين علیه السلام برود در حالي كه به حقّ آن حضرت عارف باشد و به فرات برسد و در آن غسل كند و از آب خارج شود، مثل كسى است كه از گناهان خارج و پاك شود. پس هنگامي كه به سوي حائر قدم بردارد، قدمى از زمين بر نمي‌دارد و قدمى ديگر بر روى زمين نمى‌گذارد مگر آنكه خدا براي او ده حسنه نوشته و ده گناه از او محو مى‌فرمايد.

66- عَنْ الْإمَامِ الصَّادِقِ علیه السلام قَالَ: صَلِّ عِنْدَ رَأْسِ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: نزد سر قبر حضرت امام حسين علیه السلام نماز بگذار.

67- قَالَ أبُو الْيَسَعِ: سَألَ رَجُلٌ عَنْ - الْإمَامِ الصَّادِقِ - علیه السلام وَ أنَا أسْمَعُ قَالَ: إذَا أتَيْتُ قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام أجْعَلُهُ قِبْلَةً إذَا صَلَّيْتُ؟ قَالَ: تَنَحَّ هَكَذَا نَاحِيَةً... .⁽²⁾

ابواليسع گويد: مردي از امام صادق علیه السلام سؤال كرد و من مى‌شنيدم، وى عرض كرد: هرگاه به زيارت قبرامام حسين علیه السلام رفتم، آيا هنگام نماز قبر را قبله و مقابل خود قرار بدهم؟ امام فرمودند: اينچنين از قبر فاصله بگير و دور شو [در كنار قبر نماز نگزار]... .

68- قَالَ عُبَيْدُ اللَّهِ الْحَلَبِيُّ قُلْتُ لِأبِي عَبْدِاللهِ (الصّادِقِ) علیه السلام: إنَّا نَزُورُ قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام فَكَيْفَ نُصَلِّي عِنْدَهُ؟ قَالَ: تَقُومُ خَلْفَهُ عِنْدَ كَتِفَيْهِ، ثُمَّ تُصَلِّي عَلَى النَّبِيِّ علیه السلام وَ تُصَلِّي عَلَى الْحُسَيْنِ علیه السلام.⁽³⁾

عبيدالله حلبى گويد: محضر امام صادق علیه السلام عرض كردم: ما امام حسين علیه السلام را

زيارت مي‌كنيم، چگونه نزد حضرت نماز به‌جا آوريم؟ حضرت فرمودند: پشت قبر در كنار شانه‌هاى حضرت بايست، سپس صلوات بر پيامبراكرم صلی الله علیه وآله وسلم و بر امام حسين علیه السلام بفرست.

69- رَوَى هِشَامُ بْنُ سَالِمٍ عَنْ أبِي عَبْدِ اللَّهِ الصَّادِقِ علیه السلام قَالَ: أتَاهُ رَجُلٌ فَقَالَ لَهُ: يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ هَلْ يُزَارُ وَالِدُكَ؟ فَقَالَ: نَعَمْ وَ يُصَلَّى عِنْدَهُ. وَ قَالَ: يُصَلَّى خَلْفَهُ وَ لَا يُتَقَدَّمُ عَلَيْهِ. قَالَ: فَمَا لِمَنْ أتَاهُ؟ قَالَ: الْجَنَّةُ إنْ كَانَ يَأْتَمُّ بِهِ. قَالَ: فَمَا لِمَنْ تَرَكَهُ رَغْبَةً عَنْهُ؟ قَالَ: الْحَسْرَةُ يَوْمَ الْحَسْرَةِ. قَالَ: فَمَا لِمَنْ أقَامَ عِنْدَهُ؟ قَالَ: كُلُّ يَوْمٍ بِألْفِ شَهْرٍ، قَالَ: فَمَا لِلْمُنْفِقِ فِي

خُرُوجِهِ إلَيْهِ وَ الْمُنْفِقِ عِنْدَهُ؟ قَالَ: دِرْهَمٌ بِألْفِ دِرْهَمٍ. قَالَ: فَمَا لِمَنْ مَاتَ فِي سَفَرِهِ إلَيْهِ؟ قَالَ: تُشَيِّعُهُ الْمَلَائِكَةُ تَأْتِيهِ بِالْحَنُوطِ وَ الْكِسْوَةِ مِنَ الْجَنَّةِ وَ تُصَلِّي عَلَيْهِ إذَا كُفِّنَ وَ تُكَفِّنُهُ فَوْقَ أكْفَانِهِ وَ تَفْرُشُ لَهُ الرَّيْحَانَ تَحْتَهُ وَ تَدْفَعُ الْأرْضَ حَتَّى تَصَوَّرَ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ مَسِيرَةَ ثَلَاثَةِ أمْيَالٍ وَ مِنْ خَلْفِهِ مِثْلَ ذَلِكَ وَ عِنْدَ رَأْسِهِ مِثْلَ ذَلِكَ وَ عِنْدَ رِجْلَيْهِ مِثْلَ ذَلِكَ وَ يُفْتَحَ لَهُ بَابٌ مِنَ الْجَنَّةِ إلَى قَبْرِهِ وَ يَدْخُلُ عَلَيْهِ رَوْحُهَا وَ رَيْحَانُهَا حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ. قُلْتُ: فَمَا لِمَنْ صَلَّى عِنْدَهُ؟ قَالَ: مَنْ صَلَّى عِنْدَهُ رَكْعَتَيْنِ لَمْ يَسْألِ اللَّهَ تَعَالَى شَيْئاً إلَّا أعْطَاهُ إيَّاهُ. قُلْتُ: فَمَا لِمَنِ اغْتَسَلَ مِنْ مَاءِ الْفُرَاتِ ثُمَّ أتَاهُ؟ قَالَ: إذَا اغْتَسَلَ مِنْ مَاءِ الْفُرَاتِ وَ هُوَ يُرِيدُهُ تَسَاقَطَتْ عَنْهُ خَطَايَاهُ كَيَوْمَ وَلَدَتْهُ أُمُّهُ، قَالَ قُلْتُ: فَمَا لِمَنْ يُجَهِّزَ إلَيْهِ وَ لَمْ يَخْرُجْ لِعِلَّةٍ تُصِيبُهُ؟ قَالَ: يُعْطِيَهُ‌اللَّهُ بِكُلِّ دِرْهَمٍ أنْفَقَهُ مِثْلَ أُحُدٍ مِنَ الْحَسَنَاتِ وَ يُخْلِفُ عَلَيْهِ أضْعَافَ مَاأنْفَقَ وَ يَصْرِفُ عَنْهُ مِنَ الْبَلَاءِ مِمَّا قَدْنَزَلَ لِيُصِيبَهُ وَيُدْفَعُ عَنْهُ وَ يُحْفَظُ

فِي مَالِهِ. قَالَ قُلْتُ: فَمَا لِمَنْ قُتِلَ عِنْدَهُ جَارٌ عَلَيْهِ سُلْطَانٌ فَقَتَلَهُ؟ قَالَ: أوَّلُ قَطْرَةٍ مِنْ دَمِهِ يُغْفَرُ لَهُ بِهَا كُلُّ خَطِيئَةٍ وَ تُغْسَلُ طِينَتُهُ الَّتِي خُلِقَ مِنْهَا الْمَلَائِكَةُ حَتَّى تَخْلُصَ كَمَا خَلَصَتِ الْأنْبِيَاءُ الْمُخْلَصِينَ وَ يُذْهَبَ عَنْهَا مَاكَانَ خَالَطَهَا مِنْ أجْنَاسِ طِينِ أهْلِ الْكُفْرِ وَ يُغْسَلُ قَلْبُهُ وَ يُشْرَحُ صَدْرُهُ وَ يُمْلَأُ إيمَاناً فَيَلْقَى اللَّهَ وَ هُوَ مُخْلَصٌ مِنْ كُلِّ مَاتُخَالِطُهُ الْأبْدَانُ وَ الْقُلُوبُ وَ يُكْتَبُ لَهُ شَفَاعَةٌ فِي أهْلِ بَيْتِهِ وَ ألْفٍ مِنْ إخْوَانِهِ وَ تَوَلَّى الصَّلَاةَ عَلَيْهِ الْمَلَائِكَةُ مَعَ جَبْرَئِيلَ وَ مَلَكِ الْمَوْتِ وَ يُؤْتَى بِكَفَنِهِ وَ حَنُوطِهِ مِنَ الْجَنَّةِ وَ يُوَسَّعُ قَبْرُهُ عَلَيْهِ وَ يُوضَعُ لَهُ مَصَابِيحُ فِي قَبْرِهِ وَ يُفْتَحُ لَهُ بَابٌ مِنَ الْجَنَّةِ وَ تَأْتِيهِ الْمَلَائِكَةُ بِالطُّرَفِ مِنَ الْجَنَّةِ وَ يُرْفَعُ بَعْدَ ثَمَانِيَةَ عَشَرَ يَوْماً إلَى حَظِيرَةِ الْقُدْسِ فَلَا يَزَالُ فِيهَا مَعَ أوْلِيَاءِ اللَّهِ حَتَّى تُصِيبَهُ النَّفْخَةُ الَّتِي لَا تُبْقِي شَيْئاً فَإذَا كَانَتِ النَّفْخَةُ الثَّانِيَةُ وَ خَرَجَ مِنْ قَبْرِهِ كَانَ أوَّلُ مَنْ يُصَافِحُهُ رَسُولَ‌اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم وَ أمِيرَالْمُؤْمِنِينَ وَ الْأوْصِيَاءَ وَ يُبَشِّرُونَهُ وَ يَقُولُونَ لَهُ الْزَمْنَا وَ يُقِيمُونَهُ عَلَى الْحَوْضِ فَيَشْرَبُ مِنْهُ وَ يَسْقِي مَنْ أحَبَّ. قُلْتُ: فَمَا لِمَنْ حُبِسَ فِي إتْيَانِهِ؟ قَالَ: لَهُ بِكُلِّ يَوْمٍ يُحْبَسُ وَ يَغْتَمُّ فَرْحَةٌ إلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ، فَإنْ ضُرِبَ بَعْدَ الْحَبْسِ فِي إتْيَانِهِ كَانَ لَهُ بِكُلِّ ضَرْبَةٍ حَوْرَاءُ وَبِكُلِّ وَجَعٍ يَدْخُلُ عَلَيْهِ ألْفُ ألْفِ حَسَنَةٍ وَ يُمْحَى بِهَا عَنْهُ ألْفُ ألْفِ سَيِّئَةٍ وَ يُرْفَعُ لَهُ بِهَا ألْفُ ألْفِ دَرَجَةٍ وَ يَكُونُ مِنْ مُحَدَّثِي رَسُولِ اللَّهِ حَتَّى يَفْرُغَ مِنَ الْحِسَابِ وَ يُصَافِحُهُ حَمَلَةُ الْعَرْشِ وَ يُقَالُ لَهُ: سَلْ مَا أحْبَبْتَ. وَ يُؤْتَى بِضَارِبِهِ لِلْحِسَابِ فَلَا يُسْألُ عَنْ شَيْ‌ءٍ وَ لَا يُحْتَسَبُ بِشَيْ‌ءٍ وَ يُؤْخَذُ بِضَبْعَيْهِ حَتَّى يُنْتَهَى بِهِ إلَى مَلَكٍ يَحْبُوهُ وَيُتْحِفُهُ بِشَرْبَةٍ مِنَ الْحَمِيمِ

وَ شَرْبَةٍ مِنَ الْغِسْلِينِ وَ يُوضَعُ عَلَى مِثَالٍ فِي النَّارِ وَيُقَالُ لَهُ: ذُقْ مَا قَدَّمَتْ يَدَاكَ فِيمَا أتَيْتَ إلَى هَذَا الَّذِي ضَرَبْتَهُ وَ هُوَ وَفْدُ اللَّهِ وَ وَفْدُ رَسُولِهِ وَ يُؤْتَى بِالْمَضْرُوبِ إلَى بَابِ جَهَنَّمَ فَيُقَالُ انْظُرْ إلَى ضَارِبِكَ وَ إلَى مَا قَدْ لَقِيَ فَهَلْ شَفَيْتَ صَدْرَكَ وَ قَدِ اقْتُصَّ لَكَ مِنْهُ؟ فَيَقُولُ: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي انْتَصَرَ لِي وَ لِوُلْدِ رَسُولِهِ مِنْهُ.⁽¹⁾

هشام بن سالم از امام صادق علیه السلام نقل كرده، گويد: شخصى نزد امام مشرّف شد و به آن‌جناب عرض كرد: اى پسر رسول‌خدا! آيا پدر شما رامى‌توان زيارت كرد؟ حضرت فرمودند: بلى [علاوه بر زيارت] نماز نزد قبر مى‌توان خواند و فرمودند: پشت قبر آن حضرت نماز خوانده مى‌شود و نبايد بر آن پيشي گرفته شود [جلوتر از قبر ايستاد]. آن‌شخص عرض كرد: كسى كه آن‌حضرت را زيارت كند چه ثواب و اجرى دارد؟ حضرت فرمودند: اگر به آن حضرت اقتدا كرده و از ايشان تبعيّت كند، اجر او بهشت است. عرض كرد: اگر كسى زيارت آن حضرت را از روى بى‌رغبتى ترك كند چه خواهد ديد؟ فرمودند: روز حسرت [قيامت] حسرت خواهد خورد. عرض كرد: كسى كه نزد قبر آن جناب اقامت كند اجر و ثوابش چيست؟ حضرت فرمودند: هر يك روز آن معادل هزار ماه مى‌باشد. عرض كرد: كسى كه براى رفتن و زيارت نمودن آن حضرت متحمّل هزينه شده و نيز نزد قبر پول خرج كند، چه اجرى دارد؟ حضرت فرمودند: در مقابل هر يك درهمى كه خرج كرده، هزار درهم است [دريافت خواهد كرد]. عرضه داشت: اجر كسى كه در

سفر به سوي حضرت فوت كرده چيست؟ حضرت فرمود: فرشتگان او را همراهي مى‌كنند و براى او حنوط و لباس از بهشت آورده و وقتى كفن شد، بر او نماز خوانده و روى كفنى كه بر او پوشانده‌اند، فرشتگان نيز كفن ديگرى قرار مى‌دهند و زير او را از گُل، فرش مى‌نمايند و زمين را چنان رانده و جلو مى‌برند كه از چهار طرف، فاصله سه ميل طى شده، اين مقدار مسافت منهدم و ساقط مى‌گردد و براى او دري از بهشت به سوي قبرش گشوده شده و نسيم و بوى خوش بهشتى به قبر او داخل مى‌شود تا قيام قيامت. آن شخص مى‌گويد: محضر مباركش عرض كردم: كسى كه نزد قبر نماز بگذارد اجر و ثوابش چيست؟ حضرت فرمودند: كسى كه نزد [قبر] حضرت دو ركعت نماز بخواند، از خداوند چيزى را درخواست نمى‌كند مگر آنكه آن را به او اعطاء مى‌فرمايد. عرض كردم: اجر كسى كه از آبِ فرات غسل كرده و سپس به زيارت آن جناب برود چيست؟ فرمودند: هنگامي كه از آب فرات غسل كند در حالى كه قصد زيارت حضرت را داشته باشد، گناهانش از او ساقط مى‌شود نظير روزى كه مادرش او را زاييده است. آن‌شخص گويد: عرض كردم: اجر كسى كه ديگرى را مجهّز كرده و به زيارت قبر آن حضرت بفرستد، ولى خودش به سبب علّتى كه پيش آمده به زيارت نرود، چيست؟ امام فرمودند: خداوند به او به ازاي هر درهمي كه خرج نموده است، مانند كوه احد حسنات مى‌دهد و براي او چند برابر آنچه متحمّل شده باقى مى‌گذارد و بلا و گرفتارى‌هايى را كه به طور قطع نازل شده تا به وى اصابت كند، از او دفع مى‌نمايد و دارايى او را حفظ مى‌كند. آن شخص گويد: عرض كردم: اجر و ثواب كسى كه نزد آن حضرت كشته شود چيست؟ [مثلاً] سلطان و حاكم ظالمى بر وى

ستم كرده و او را آنجا بكشد؟ حضرت فرمودند: اولين قطره‌اي از خونش [كه ريخته شود خداوند] به خاطر آن تمام گناهانش را مى‌آمرزد و فرشتگان طينتى را كه از آن آفريده شده، غسل مى‌دهند تا [از تمام آلودگى‌ها و تير‌گى‌ها] پاك و خالص شود همان‌طور كه انبياي مخلَص، خالص و پاك مى‌باشند و بدين ترتيب آنچه از اجناس طين اهل كفر با طينت وى آميخته شده، زدوده مى‌گردد و قلبش شستشو داده مي‌شود و سينه‌اش فراخ مي‌گردد و از ايمان پر مى‌شود و بنابراين خدا را در حالى ملاقات مى‌كند كه از هرچه بدن‌ها و قلب‌ها با آن مخلوط هستند، پاك و منزّه شده است و براي او مقرّر مى‌شود كه خانواده و هزار نفر از برادرانِ ايمانى خود را بتواند شفاعت كند و فرشتگان با همراهى جبرئيل و ملك الموت، متولّى خواندن نماز بر او مى‌گردند و كفن و حنوط او از بهشت آورده شود و در قبرش وسعت ايجاد شود و براي او در قبرش چراغ‌هايي قرار داده شود و درى از بهشت براي او باز مى‌شود و فرشتگان برايش چيزهاي تازه و تحفه‌هايى بديع از بهشت مى‌آورند و او پس از هجده روز به حظيرة القدس [بهشت] بالا برده مى‌شود. پس پيوسته در آنجا با اولياء خدا همراه خواهد بود تا وقتي كه نفخه‌اى كه با دميده‌شدن آن هيچ چيز باقى نمى‌ماند، دميده شود. وقتى نفخه دوّمى دميده شد و وى از قبر بيرون آمد، اوّلين كسى كه با او مصافحه مى‌كند پيامبر خدا صلی الله علیه وآله وسلم و اميرالمؤمنين علیه السلام و اوصياء هستند كه به وى بشارت داده و مى‌گويند: با ما باش. و او را كنار حوض كوثر مى‌آورند و از آن مى‌نوشد و به هركس كه دوست داشته باشد، مى‌آشاماند. آن شخص مى‌گويد: عرض كردم: اجر و ثواب كسى كه به خاطر زيارت آن حضرت حبس شود چيست؟ حضرت فرمودند:

در مقابل هر روزى كه حبس شده و غمگين مى‌گردد، براي او شادى و سروري است كه تا قيامت ادامه دارد واگر پس ازحبس، كتك بخورد، درمقابل هرضربه‌اى كه به وى اصابت مى‌كند، يك حوريّه براي اوست و به ازاي هر دردى كه بر پيكرش وارد مى‌شود، هزار هزار حسنه براي اوست و هزار هزار گناه از او محو گردد و هزار هزار درجه ارتقاء داده مى‌شود و از هم‌سخنان پيامبرخدا صلی الله علیه وآله وسلم خواهد بود تا از حساب فارغ گردد و فرشتگانى كه حامل عرش هستند با او مصافحه كرده و به او مى‌گويند: آنچه دوست دارى بخواه.

و آن كسي را كه او را كتك زده است، براى حساب حاضر مى‌كنند، پس هيچ پرسشي از او نمي‌شود واعمالش با هيچ‌چيز سنجيده نمي‌شود و دو بازويش گرفته مى‌شود تا اينكه به فرشته‌اى تحويل داده مى‌شود و آن فرشته به او جرعه‌اى از حميم [آب داغ جهنم] و جرعه‌اى از غسلين [آب چرك كه از پوست و گوشتِ دوزخيان جارى است] مى‌چشاند و سپس او را روى تكه‌اى سرخ از آتش قرار داده و به وى مى‌گويند: بچش چيزى را كه دست‌هايت پيش پيش به واسطه زدن اين شخصي كه او را زدي، براى تو فرستاده‌اند، در‌حالي‌كه او دوست و مهمان‌خدا و پيامبرخدا بود. و شخص كتك خورده به درب جهنّم آورده مى‌شود و به او گفته مى‌شود: به كسي كه تو را كتك زد و به آنچه به سرش آمده بنگر. آيا سينه‌ات شفا مى‌يابد؟ در حالي كه براي تو از او قصاص مى‌شود. پس مى‌گويد: حمد براي خداييست كه من و فرزندان رسول خود را يارى فرمود [و از وي قصاص نمود].

70- قَالَ أبُوشِبْلٍ: قُلْتُ لِأبِي عَبْدِاللَّهِ (الصّادِقِ)علیه السلام أزُورُ قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام؟ قَالَ: زُرِ الطَّيِّبَ وَ أتِمَّ الصَّلَاةَ عِنْدَهُ. قُلْتُ: أُتِمُّ الصَّلَاةَ عِنْدَهُ؟ قَالَ: أتِمَّ.

قُلْتُ: بَعْضُ أَصْحَابِنَا يَرْوِي التَّقْصِيرَ؟ قَالَ: إنَّمَا يَفْعَلُ ذَلِكَ الضَّعَفَةُ.⁽¹⁾

ابوشبل گويد: محضر مبارك امام صادق علیه السلام عرض كردم: آيا به زيارت قبرمطهّر حضرت امام حسين علیه السلالم بروم؟ حضرت فرمودند: بسيار پاك را زيارت كن و نماز را آنجا تمام بخوان. عرضه داشتم: نماز را آنجا تمام بخوانم؟ حضرت فرمودند: تمام بخوان. عرض كردم: برخى از اصحاب ما روايت كرده‌اند كه نماز را بايد شكسته خواند؟ حضرت فرمودند: ضعيفان نماز را شكسته مى‌خوانند.

محمّد بن يعقوب رحمةالله عليه از جماعتى از اساتيدش از سهل بن زياد باسنادش مثل همين روايت را نقل كرده است.

71- عَنْ أبِي عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام قَالَ: إذَا أرَدْتَ⁽²⁾زِيَارَةَ الْحُسَيْنِ علیه السلام فَزُرْهُ وَ أنْتَ (كَئِيبٌ)⁽³⁾حَزِينٌ مَكْرُوبٌ شَعِثٌ مُغْبَرٌّ جَائِعٌ عَطْشَانُ، (فَإنَّ الْحُسَيْنَ قُتِلَ (وَ هُوَ كَئِيبٌ) حَزِينَاً مَكْرُوبَاً شُعَثَاً مُغْبَرَّاً جَائِعَاً عَطْشَانَاً)⁽⁴⁾، وَ سَلْهُ الْحَوَائِجَ وَ انْصَرِفْ عَنْهُ وَ لَا تَتَّخِذْهُ وَطَناً.⁽⁵⁾

حضرت امام صادق علیه السلام فرمودند: وقتي اراده زيارت امام حسين علیه السلام را نمودى، ايشان را با حالى (غمگين)، اندوهناك، ناراحت، ژوليده، غبارگرفته، گرسنه و تشنه زيارت نما (زيرا امام حسين علیه السلام درحالى كشته شدند كه غمگين، ناراحت و محزون و ژوليده و غبارگرفته و گرسنه و تشنه بودند) و از آن جناب حاجت‌ها

و خواسته‌هاى خود را بخواه و سپس از آنجا برگرد و آن مكان شريف را وطن براى خود قرار نده.

72- عَنْ أبِي عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام قَالَ لِرَجُلٍ: تَأْتُونَ قَبْرَ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام قَالَ قُلْتُ: نَعَمْ، قَالَ: أفَتَتَّخِذُونَ لِذَلِكَ سُفْرَاً؟ قُلْتُ: نَعَمْ، فَقَالَ: أَمَا لَوْ أَتَيْتُمْ قُبُورَ آبَائِكُمْ وَ أُمَّهَاتِكُمْ لَمْ تَفْعَلُوا ذَلِكَ، قَالَ قُلْتُ: أَيَّ شَيْ‌ءٍ نَأْكُلُ؟ قَالَ: الْخُبْزَ وَ اللَّبَن.⁽¹⁾

مردى از اهل رقّه كه به وى ابوالمضا مى‌گفتند، گويد: امام صادق علیه السلام به مردي فرمودند: آيا به زيارت قبر حضرت اباعبدالله الحسين علیه السلام مى‌رويد؟ گفت عرض كردم: آري. فرمودند: آيا با خود سفره‌ها را برداشته و مى‌بريد؟ عرض كردم: بلى. فرمودند: قطعى است كه اگر به زيارت قبور پدران و مادران خود برويد چنين كارى نمى‌كنيد. وى مى‌گويد: عرض كردم: پس چه چيز بخوريم؟ حضرت فرمودند: نان و شير.

73- قَالَ خِزَامٌ لِأبِي عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام: جُعِلْتُ فِدَاكَ! إنَّ قَوْماً يَزُورُونَ قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام فَيُطَيِّبُونَ السُّفَرَ. قَالَ:فَقَالَ أبُوعَبْدِاللَّهِ علیه السلام: أمَا إنَّهُمْ لَوْ زَارُوا قُبُورَ آبَائِهِمْ مَا فَعَلُوا ذَلِكَ.⁽²⁾

خزام به امام صادق علیه السلام عرض كرد: فدايت شوم! گروهى به زيارت قبر حضرت امام حسين علیه السلام مى‌روند و سفره‌هايشان را به انواع غداهاي مطبوع، خوش‌بو

و معطّر مى‌نمايند؟ حضرت فرمودند: امّا ايشان اگر به زيارت قبور پدرانشان بروند، چنين نمى‌كنند.

74- قَالَ الصَّادِقُ علیه السلام: بَلَغَنِي أنَّ قَوْماً إذَا زَارُوا الْحُسَيْنَ علیه السلام حَمَلُوا مَعَهُمُ السُّفْرَةَ فِيهَا الْجِدَاءُ وَ الْأخْبِصَةُ وَ أشْبَاهُهُ! لَوْ زَارُوا قُبُورَ أحِبَّائِهِمْ مَاحَمَلُوا مَعَهُمْ هَذَا.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: به من خبر رسيده است كه گروهى هنگامي كه حضرت امام حسين علیه السلام را زيارت مى‌كنند، سفره‌هايي همراه خود مى‌برند كه در آن بزغاله بريان و حلواى خرما و مانند آن را حمل مي‌كنند! اگر قبور عزيزان خود را زيارت مى‌كردند، اين چيزها را با خود نمي‌بردند.

75- قَالَ مُفَضَّلُ بْنُ عَمْرٍ قَالَ أبُو عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام: تَزُورُونَ خَيْرٌ مِنْ أنْ لَاتَزُورُونَ، وَ لَا تَزُورُونَ خَيْرٌ مِنْ أنْ تَزُورُونَ. قُلْتُ: قَطَعْتَ ظَهْرِي. قَالَ: تَاللَّهِ إنَّ أحَدَكُمْ لَيَذْهَبُ إلَى قَبْرِ أبِيهِ كَئِيباً حَزِيناً وَ تَأْتُونَهُ أنْتُمْ بِالسُّفَرِ كَلَّا حَتَّى تَأْتُونَهُ شُعْثاً غُبْراً.⁽²⁾

مفضّل بن عمر گويد: امام صادق فرمودند: زيارت برويد بهتر از اين است كه به زيارت نرويد و زيارت نرويد بهتر است از اينكه به زيارت برويد. راوى مى‌گويد: محضر مباركش عرض كردم: كمر مرا [با اين كلام] شكستيد. حضرت فرمودند: به خدا قسم وقتى فردي از شما به زيارت قبر پدرش مى‌رود، غمگين و اندوهناك مى‌رود، ولى به زيارت قبر مطهّر آن حضرت مى‌رويد درحالى كه با

خود سفره‌ها مى‌بريد! هرگز، اين‌گونه نبايد به زيارت آن جناب برويد، بلكه آن حضرت را زيارت كنيد با حالى ژوليده و غبارگرفته.

76- قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ مُسْلِمٍ قُلْتُ لَهُ علیه السلام: إذَا خَرَجْنَا إلَى أبِيكَ أفَكُنَّا⁽¹⁾فِي حَجٍّ؟ قَالَ: بَلَى. قُلْتُ: فَيَلْزَمُنَا مَا يَلْزَمُ الْحَاجَّ؟ قَالَ: مِنْ مَاذَا؟ قُلْتُ: مِنَ الْأشْيَاءِ الَّتِي يَلْزَمُ الْحَاجَّ،قَالَ: يَلْزَمُكَ حُسْنُ الصَّحَابَةِ لِمَنْ يَصْحَبُكَ، وَ يَلْزَمُكَ قِلَّةُ الْكَلَامِ إلَّا بِخَيْرٍ، وَ يَلْزَمُكَ كَثْرَةُ ذِكْرِاللَّهِ، وَ يَلْزَمُكَ نَظَافَةُ الثِّيَابِ، وَ يَلْزَمُكَ الْغُسْلُ قَبْلَ أنْ تَأْتِيَ الْحَايِرَ، وَ يَلْزَمُكَ الْخُشُوعُ وَ كَثْرَةُ الصَّلَاةِ وَ الصَّلَاةُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ‌مُحَمَّدٍ، وَ يَلْزَمُكَ التَّوْقِيرُ لِأخْذِ مَا لَيْسَ لَكَ، وَ يَلْزَمُكَ أنْ تَغُضَّ بَصَرَكَ، وَ يَلْزَمُكَ أنْ تَعُودَ إلَى أهْلِ الْحَاجَةِ مِنْ إخْوَانِكَ إذَا رَأيْتَ مُنْقَطِعاً، وَ الْمُوَاسَاةُ، وَ يَلْزَمُكَ التَّقِيَّةُ الَّتِي قِوَامُ دِينِكَ بِهَا، وَ الْوَرَعُ عَمَّا نُهِيتَ عَنْهُ، وَ الْخُصُومَةِ وَ كَثْرَةِ الْأيْمَانِ وَ الْجِدَالِ الَّذِي فِيهِ الْأيْمَانُ، فَإذَا فَعَلْتَ ذَلِكَ تَمَّ حَجُّكَ وَ عُمْرَتُكَ وَ اسْتَوْجَبْتَ مِنَ الَّذِي طَلَبْتَ مَا عِنْدَهُ بِنَفَقَتِكَ وَ اغْتِرَابِكَ عَنْ أهْلِكَ وَ رَغْبَتِكَ فِيمَارَغِبْتَ أنْ‌تَنْصَرِفَ بِالْمَغْفِرَةِ وَ الرَّحْمَةِ وَ الرِّضْوَانِ.⁽²⁾

محمّد بن مسلم گويد: محضر حضرت امام صادق علیه السلام عرض كردم: هرگاه به زيارت پدر بزرگوارتان [امام حسين علیه السلام] مى‌رويم، آيا به همان كيفيّتى كه به حج مى‌رويم، باشيم؟ حضرت فرمودند: بلى. عرض كردم: پس آنچه بر حاجى لازم است بر ما نيز لازم است؟ حضرت فرمودند: چه چيزهايى را گفتى؟ عرض كردم:

چيزهايي را كه بر حاجى لازم مى‌باشد. فرمودند: بر تو لازم است با همراهانت خوش‌رفتار باشى و بر تو لازم است سخن اندك بگويى مگر به خير. بر تو لازم است زياد به ياد خدا باشى. و بر تو لازم است لباس‌هايت را پاكيزه نگاه دارى. و بر تو لازم است پيش از اينكه به حائر [حرم] برسى غسل نمايى. لازم است بر تو كه خاشع

بوده و زياد نماز خوانده و بسيار بر محمّد و آل محمّد صلی الله علیه وآله وسلم صلوات بفرستى و به آنچه از تو نيست و مال ديگرى است، احترام گزارده و برندارى. لازم است به آنچه حلال نيست نگاه نكرده و چشم خود را از آن فرو ببندى. لازم است وقتى برادر ايمانى خود را نيازمند ديدي و ملاحظه كردى كه به واسطه نداشتن نفقه از ادامه عمل عاجز است، به ديدنش رفته، او را كمك نموده و به مواسات با او رفتار نمايى. بر تو لازم است تقيّه را كه دين تو به آن قائم است رعايت كنى و از آنچه نهي شده‌اي و از دشمنى و زياد قسم خوردن و جدالي كه در ميان آن به قسم خوردن مبادرت مى‌ورزى، اجتناب كنى. هنگامي كه به اين دستورها عمل كردى، البتّه حج و عمره تو تمام و كامل بوده و به خاطر صرف نفقه و دور شدن از اهل و عيالت و روى تافتن از آنچه به آن مايل هستى، از كسى كه آنچه نزدش بوده و تو آن را طلب كردى، استحقاق پيدا مى‌كنى كه هنگام مراجعت از سفر خود، مشمول آمرزش و رحمت و رضوان خداوند شوي.

77- قَالَ أبُو عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام لِيُونُسِ بْنِ عَمَّارٍ: إذَا كُنْتَ مِنْهُ قَرِيباً (يَعْنِي الْحُسَيْنَ علیه السلام) فَإنْ أصَبْتَ غُسْلًا فَاغْتَسِلْ وَ إلَّا فَتَوَضَّأْ ثُمَّ آتِهِ.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام به يونس بن عمّار فرمودند: وقتى نزديك آن حضرت (يعنى امام

حسين علیه السلام) شدى اگر به آب دست يافتى و خواستى، غسل كن و الّا وضو بگير و سپس به زيارت حضرت برو.

78- عَنْ أبِي بَصِيرٍ عَنْ أبِي عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام قَالَ: إذَا أتَيْتَ الْحُسَيْنَ علیه السلام فَمَا تَقُولُ؟ قُلْتُ: أشْيَاءَ أسْمَعُهَا مِنْ رُوَاةِ الْحَدِيثِ مِمَّنْ سَمِعَ مِنْ أبِيكَ، قَالَ: أفَلَا أُخْبِرُكَ

عَنْ أبِي عَنْ جَدِّي عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ علیه السلام كَيْفَ كَانَ يُصْنَعُ فِي ذَلِكَ؟ قَالَ قُلْتُ: بَلَى جُعِلْتُ فِدَاكَ، قَالَ: إذَا أرَدْتَالْخُرُوجَ إلَى أبِي عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام فَصُمْ قَبْلَ أنْ تَخْرُجَ ثَلَاثَةَ أيَّامٍ، يَوْمَ الْأرْبِعَاءِ وَ يَوْمَ الْخَمِيسِ وَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ، فَإذَا أمْسَيْتَ لَيْلَةَ الْجُمُعَةِ فَصَلِّ صَلَاةَ اللَّيْلِ ثُمَّ قُمْ فَانْظُرْ فِي نَوَاحِي السَّمَاءِ وَ اغْتَسِلْ تِلْكَ اللَّيْلَةَ قَبْلَ الْمَغْرِبِ، ثُمَّ تَنَامُ عَلَى طُهْرٍ، فَإذَا أرَدْتَ الْمَشْيَ إلَيْهِ فَاغْتَسِلْ وَ لَا تَطَيَّبْ وَ لَا تَدَّهِنْ وَ لَا تَكْتَحِلْ حَتَّى تَأْتِيَ الْقَبْرَ.⁽¹⁾

ابوبصير از امام صادق علیه السلام نقل مى‌كند كه حضرت فرمودند: وقتي كه به زيارت امام حسين علیخه السلام مى‌روي چه مى‌گويي؟ عرضه داشتم: چيزهايي كه شنيده‌ام از راويان حديث از كساني كه از پدر شما شنيده‌اند. حضرت فرمودند: آيا تو را آگاه نكنم از پدرم از جدّم علي بن الحسين علیه السلام كه اين كار را چگونه انجام مى‌داد؟ راوي گويد: عرضه داشتم: بله، فدايت شوم! حضرت فرمودند: هنگامي كه خواستي به زيارت حضرت اباعبدالله علیه السلام بروي، پيش از آنكه راه بيفتي، سه روز روزه بگير. روز چهارشنبه و پنج شنبه و جمعه. پس هنگامي كه شب جمعه فرا رسيد، نماز شب را بخوان، سپس بايست و به اطراف آسمان نگاه كن و آن شب پيش از مغرب غسل كن و با طهارت بخواب و هنگامي كه خواستي پياده به سوي

ايشان بروي، غسل كن و خود را خوشبو نكن به خود روغن نزن و سرمه نكش.79- عَنْهُ علیه السلام: مَنْ أتَى الْحُسَيْنَ عَارِفاً بِحَقِّهِ، غَفَرَاللَّهُ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَ

مَا تَأخَّرَ.⁽¹⁾

امام كاظم علیه السلام فرمودند: هركس به زيارت حضرت امام حسين علیه السلام بيايد در حالي كه نسبت به حقّ ايشان معرفت داشته باشد، خدا گناهان گذشته و آينده‌اش را مى‌آمرزد.

80- قَالَ قَايِدُ دَخَلْتُ عَلَى - الْكَاظِمِ - علیه السلام فَقُلْتُ لَهُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ إنَّ الْحُسَيْنَ قَدْ زَارَهُ النَّاسُ مَنْ يَعْرِفُ هَذَا الْأمْرَ وَ مَنْ يُنْكِرُهُ وَ رَكِبَتْ إلَيْهِ النِّسَاءُ وَ وَقَعَ حَالُ الشُّهْرَةِ وَ قَدِ انْقَبَضْتُ مِنْهُ لِمَا رَأيْتُ مِنَ الشُّهْرَةِ. قَالَ: فَمَكَثَ مَلِيّاً لَا يُجِيبُنِي ثُمَّ أقْبَلَ عَلَيَّ فَقَالَ: يَا عِرَاقِيُّ! إنْ شَهَرُوا أنْفُسَهُمْ فَلَاتَشْهَرْ أنْتَ نَفْسَكَ، فَوَاللَّهِ مَا أتَى الْحُسَيْنَ علیه السلام آتٍ عَارِفاً بِحَقِّهِ إلَّا غَفَرَاللَّهُ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَ مَا تَأخَّرَ.⁽²⁾

قايد گويد: بر امام كاظم علیه السلام وارد شدم، سپس به ايشان عرضه داشتم: فدايت شوم! همه گروه از مردم امام حسين علیه السلام را زيارت مى‌كنند، چه كسانى كه به اين امر [امامت و ولايت] عارف هستند و چه آنان‌كه آن را انكار مى‌كنند و نيز زنان سوار مركب‌ها شده و به زيارت آن‌حضرت مى‌روند و اين زيارت‌ها در حالى واقع مى‌شود كه زيارت‌كنندگان مشهور و مشخص شده‌اند كه از دوستان اين

خاندان هستند و من چون اين شهرت را در خارج حس كردم، از رفتن به زيارت خوددارى نمودم. راوى مى‌گويد: امام علیه السلام مكث طولانى نمودند و جواب مرا ندادند. سپس روى مبارك به من نموده و فرمودند: اى عراقى! اگر آنها خود را

آشكار و مشهور نموده‌اند، تو خود را مشهور نكن. به خدا سوگند! هيچ كس به زيارت امام حسين علیه السلام نمى‌آيد در حالى كه عارف به حقّ آن جناب باشد مگر آنكه خدا گناهان گذشته و آينده او را مى‌آمرزد.

81- عَنْ أبِي إبْرَاهِيمَ - الْكَاظِم - علیه السلام قَالَ: مَنْ خَرَجَ مِنْ بَيْتِهِ يُرِيدُ زِيَارَةَ قَبْرِ أبِي عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیه السلام، وَكَّلَ اللَّهُ بِهِ مَلَكاً فَوَضَعَ⁽¹⁾إصْبَعَهُ فِي قَفَاهُ، فَلَمْ يَزَلْ يَكْتُبُ مَا يَخْرُجُ مِنْ فِيهِ حَتَّى يَرِدَ الْحَائِرَ، فَإذَا خَرَجَ مِنْ بَابِ الْحَائِرِ وَضَعَ كَفَّهُ وَسَطَ ظَهْرِهِ، ثُمَّ قَالَ لَهُ: أمَّا مَا مَضَى فَقَدْ غُفِرَ لَكَ، فَاسْتَأْنِفِ الْعَمَلَ.⁽²⁾

حضرت امام كاظم علیه السلام فرمودند: كسى كه از خانه خود خارج شود و قصد زيارت قبر اباعبدالله حسين بن علي علیه السلام را داشته باشد، خدا فرشته‌اى را بر او مى‌گمارد پس آن فرشته انگشتش را در پشت او قرار مي‌دهد و پيوسته آنچه را كه از دهان اين شخص خارج شود مى‌نويسد تا به حائر [حرم] وارد گردد و وقتى از درب حائر خارج شد، كف دستش را وسط كمر او نهاده، سپس به او مى‌گويد: آنچه گذشت، برايت آمرزيده شد، پس از ابتدا به عمل بپرداز.

82- عَنْ عَلِيِّ بْنِ أبِي حَمْزَةَ قَالَ سَألْتُ الْعَبْدَ الصَّالِحَ - الْكَاظِم - علیه السلام عَنْ

زِيَارَةِ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام، فَقَالَ: مَا أُحِبُّ لَكَ تَرْكَهُ. قُلْتُ: مَا تَرَى فِي الصَّلَاةِ عِنْدَهُ وَ أنَا مُقَصِّرٌ قَالَ: صَلِّ فِي الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ مَا شِئْتَ تَطَوُّعاً، وَ فِي مَسْجِدِ الرَّسُولِ مَا شِئْتَ تَطَوُّعاً، وَ عِنْدَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام، فَإنِّي أُحِبُّ ذَلِكَ، قَالَ: وَ سَألْتُهُ عَنِ الصَّلَاةِ بِالنَّهَارِ عِنْدَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام تَطَوُّعاً فَقَالَ: نَعَمْ.⁽¹⁾

على بن ابى حمزه گويد: از امام كاظم علیه السلام راجع به زيارت قبر امام حسين علیه السلام پرسيدم، حضرت فرمودند: براي تو دوست ندارم آن را ترك كنى. عرض كردم: راجع به نماز خواندن آنجا چه مى‌فرماييد و حال آنكه نمازم شكسته است؟ حضرت فرمودند: در مسجدالحرام و مسجدالرّسول صلی الله علیه وآله وسلم و نزد قبر امام حسين علیه السلام آنچه نماز مستحبى خواستى بخوان؛ زيرا من آن را دوست مى‌دارم. وى گويد: از حضرت در مورد خواندن نماز مستحبي نزد قبر امام حسين علیه السلام در روز پرسيدم. حضرت فرمودند: بلى [جايز است].

الامام ابوالحسن علی الرضا علیه السلام

83- قَالَ علیه السلام: مَنْ زَارَ قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام بِشَطِّ الْفُرَاتِ كَانَ كَمَنْ زَارَ اللَّهَ فَوْقَ عَرْشِهِ.⁽²⁾

امام رضا علیه السلام فرمودند: كسى كه قبر حضرت امام حسين علیه السلام را در كنار فرات زيارت كند، مثل كسى است كه خدا را بالاى عرش او زيارت نموده است.

84- وَ قَالَ الْإمَامُ الرِّضَا علیه السلام: مَنْ زَارَ الْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ علیه السلام عَارِفاً بِحَقِّهِ كَانَ مِنْ مُحَدَّثِي اللَّهِ فَوْقَ عَرْشِهِ، ثُمَّ قَرَأ: إنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَنَهَرٍ

فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ  ⁽¹⁾. ⁽²⁾

امام رضا علیه السلام فرمودند: كسى كه امام حسين بن على علیه السلام را در حالى زيارت كند كه به حقّ آن حضرت عارف باشد، از هم‌صحبت‌هاى خداوند بالاى عرش اوست، سپس اين آيه را خواندند: همانا اهل تقوى در باغ‌ها و كنار نهرها منزل گزينند، در منزل‌گاه صدق و حقيقت، نزد خداوند عزّت و سلطنت [مالكِ قدرتمند].

85- قَالَ الْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍالْقُمِّيِّ قَالَ - الْإمَامُ الرِّضَا- علیه السلام: مَنْ زَارَ قَبْرَ أبِي بِبَغْدَادَ كَانَ كَمَنْ زَارَ رَسُولَ‌اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم وَ أمِيرَالْمُؤْمِنِينَ، إلَّا أنَّ لِرَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه واله وسلم وَ لِأمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ فَضْلَهُمَا. قَالَ: ثُمَّ قَالَ: مَنْ زَارَ قَبْرَ أبِي عَبْدِاللَّهِ بِشَطِّ الْفُرَاتِ كَانَ كَمَنْ زَارَ اللَّهَ فَوْقَ كُرْسِيِّهِ.⁽³⁾

حسين بن محمّد قمّي گويد: امام رضا علیه السلام فرمودند: كسى كه قبر پدرم را در بغداد زيارت كند، مانند كسى است كه رسول‌خدا صلی الله علیه وآله وسلم و اميرالمؤمنين را زيارت نموده است جز آنكه رسول‌خداصلی الله علیه وآله وسلم و اميرالمؤمنين فضيلت و برترى خود را دارند. راوي مي‌گويد: سپس فرمودند: كسى كه قبر حضرت اباعبدالله علیه السلام را در كنار فرات زيارت كند، مانند كسى است كه خدا را بالاى كرسى او زيارت نموده باشد.

86- قَالَ الْإمَامُ الرِّضَا علیه السلام لِابْنِ شَبِيبٍ:...يَا ابْنَ شَبِيبٍ! إنْ سَرَّكَ أنْ

تَلْقَى اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ وَ لَاذَنْبَ عَلَيْكَ فَزُرِالْحُسَيْنَ علیه السلام، يَاابْنَ شَبِيبٍ! إنْ سَرَّكَ أنْ تَسْكُنَ الْغُرَفَ الْمَبْنِيَّةَ فِي الْجَنَّةِ مَعَ النَّبِيِّ صلی الله علیه وآله وسلم فَالْعَنْ قَتَلَةَ الْحُسَيْنِ، يَا ابْنَ شَبِيبٍ! إنْ سَرَّكَ أنْ يَكُونَ لَكَ مِنَ الثَّوَابِ مِثْلَ مَا لِمَنِ اسْتُشْهِدَ مَعَ الْحُسَيْنِ فَقُلْ مَتَى مَا ذَكَرْتَهُ: يا لَيْتَنِي كُنْتُ مَعَهُمْ فَأفُوزَ فَوْزاً عَظِيماً، يَا ابْنَ شَبِيبٍ! إنْ سَرَّكَ أنْ تَكُونَ مَعَنَا فِي الدَّرَجَاتِ الْعُلَى مِنَ الْجِنَانِ فَاحْزَنْ لِحُزْنِنَا وَ افْرَحْ لِفَرَحِنَا وَ عَلَيْكَ بِوَلَايَتِنَا، فَلَوْ أنَّ رَجُلًا تَوَلَّى حَجَراً لَحَشَرَهُ اللَّهُ مَعَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ.⁽¹⁾

امام رضا علیه السلام به ريّان ابن شبيب فرمودند:... اى پسر شبيب! چنانچه مي‌خواهى خداوند عزّوجل را ملاقات كني در حالي كه گناهي نداشته باشى، امام حسين علیه السلام را زيارت كن.

اى پسرشبيب! اگر مي‌خواهى درغرفه‌هاى ساخته شده بهشت، همراه با پيامبر صلی الله علیه وآله وسلم ساكن شوى، بر قاتلان امام حسين علیه السلام لعن كن.

اى پسر شبيب! اگر مي‌خواهى ثواب كساني را كه همراه با امام حسين علیه السلام شهيد شدند، داشته باشي، هرگاه حضرت را ياد نمودي بگو:

يا لَيْتَنِي كُنْتُ مَعَهُمْ فَأفُوزَ فَوْزاً عَظِيماً

كاش با آنها بودم و به فوز عظيمى مى‌رسيدم.

اى پسر شبيب! اگر مي‌خواهى همراه با ما در درجات بلند بهشت باشى، براى ناراحتي ما محزون باش و براى شادى ما شاد باش و بر تو باد به ولايت ما چراكه

اگر مردى، سنگى را دوست داشته باشد، خداوند روز قيامت او را با آن محشور خواهد كرد.

الإمام أبو الحسن علي الهادي علیه السلام

87- قَالَ الإمامُ الْهادِي علیه السلام: مَنْ خَرَجَ مِنْ بَيْتِهِ يُرِيدُ زِيَارَةَ الْحُسَيْنِ علیه السلام، فَصَارَ إلَى الْفُرَاتِ فَاغْتَسَلَ مِنْهُ كُتِبَ⁽¹⁾مِنَ الْمُفْلِحِينَ، فَإذَا سَلَّمَ عَلَى أبِي عَبْدِاللَّهِ علیه السلام كَتَبَ اللهُ⁽²⁾مِنَ الْفَائِزِينَ، فَإذَا فَرَغَ مِنْ صَلَاتِهِ أتَاهُ مَلَكٌ فَقَالَ: إنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم يُقْرِئُكَ السَّلَامَ وَ يَقُولُ لَكَ: أمَّا ذُنُوبُكَ فَقَدْ غُفِرَ لَك إسْتَأْنِفِ الْعَمَلَ.⁽³⁾

امام هادي علیه السلام فرمودند: هركس از خانه‌اش به قصد زيارت حضرت امام حسين علیه السلام بيرون بيايد، پس به فرات برسد و از آن غسل كند، خدا او را در زمره رستگاران قرار مي‌دهد⁽⁴⁾و وقتى كه بر حضرت امام اباعبدالله الحسين علیه السلام سلام دهد، او را از فائزين قرار مي‌دهد. هنگامي كه از نمازش فارغ شود، فرشته‌اى نزد او آمده و به او مى‌گويد: همانا پيامبرخداصلی الله علیه وآله وسلم به تو سلام مى‌رساند و مى‌فرمايد: امّا گناهانت، آمرزيده شد. عمل را از سر بگير.

الإمام أبوصالح المهدي عجل الله فرجه الشریف

88- كتب الإمام الحجّة عجل الله فرجه الشریف مجيباً: وَ أمَّا الصَّلَاةُ فَإنَّهَا خَلْفَهُ - قَبْرَ الْأئِمَّةِ - وَ يَجْعَلُ الْقَبْرَ أمَامَهُ، وَ لَايَجُوزُ أنْ يُصَلِّيَ بَيْنَ يَدَيْهِ وَ لَا عَنْ يَمِينِهِ وَ لَا عَنْ

يَسَارِهِ، لِأنَّ الْإمَامَ علیه السلام لَا يُتَقَدَّمُ عَلَيْهِ وَ لَا يُسَاوَى.⁽¹⁾

امام زمان عجل الله فرجه الشریف در جواب نوشتند: امّا نماز، آن را بايد پشت- قبرائمّه علیهم السلام - به جا آورد و جايز نيست كه جلوتر از قبر و نه سمت راست و نه سمت چپ بايستد، زيرا نبايد بر امام علیه السلام پيشي گرفته شود و يا مساوي قرار گيرد.

89- رُوِيَ: أنَّ اللَّهَ تَعَالَى يَخْلُقُ مِنْ عَرَقِ زُوَّارِ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام مِنْ كُلِّ عَرْقَةٍ سَبْعِينَ ألْفَ مَلَكٍ، يُسَبِّحُونَ‌اللَّهَ وَ يَسْتَغْفِرُونَ لَهُ وَ لِزُوَّارِالْحُسَيْنِ علیه السلام إلَى أنْ تَقُومَ السَّاعَةُ.⁽²⁾

روايت شده است: خداوند متعال از هر عرقي از عرق زائران قبر امام حسين علیه السلام هفتاد هزار فرشته مي‌آفريند كه تسبيح خداوند را مي‌گويند و براي او و نيز براي همه زائران امام حسين علیه السلام تا روز قيامت طلب آمرزش مي‌كنند.

90- عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا قَالَ: مَنْ سَرَّهُ أنْ يَنْظُرَ إلَى اللَّهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، وَتَهُونَ عَلَيْهِ سَكْرَةُ الْمَوْتِ وَ هَوْلُ الْمُطَّلَعِ، فَلْيُكْثِرْ زِيَارَةَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام، فَإنَّ زِيَارَةَ الْحُسَيْنِ زِيَارَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم.⁽³⁾

برخي از شيعيان نقل مي‌كنند كه فرموده‌اند: كسى كه دوست دارد روز قيامت به خداوند نظر كند و سختى جان دادن و هراس روز قيامت بر او آسان شود، پس

بايد زياد به زيارت قبر حضرت امام حسين علیه السلام برود زيرا زيارت امام حسين، زيارت رسول‌خداصلی الله علیه وآله وسلم است.

91- عنْ سليمان الْأعْمَشِ قَالَ: كُنْتُ نَازِلًا بِالْكُوفَةِ، وَ كَانَ لِي جَارٌ كَثِيراً مَاكُنْتُ أقْعُدُ إلَيْهِ وَ كَانَ لَيْلَةَ الْجُمْعَةِ، فَقُلْتُ لَهُ: مَا تَقُولُ فِي زِيَارَةِ الْحُسَيْنِ علیه السلام؟ فَقَالَ لِي: بِدْعَةٌ وَكُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ وَ كُلُّ ضَلَالَةٍ فِي النَّارِ. فَقُمْتُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ أنَا مُمْتَلِئٌ غَيْظَاً⁽¹⁾وَ قُلْتُ: إذَا كَانَ السَّحَرُ أتَيْتُهُ وَ حَدَّثْتُهُ مِنْ فَضَائِلِ أمِيرِالْمُؤْمِنِينَ مَا يُسَخِّنُ اللَّهُ بِهِ عَيْنَيْهِ. قَالَ: فَأتَيْتُهُ وَ قَرَعْتُ عَلَيْهِ الْبَابَ، فَإذَا أنَا بِصَوْتٍ مِنْ وَرَاءِ الْبَابِ: أنَّهُ قَدْ قَصَدَ الزِّيَارَةَ فِي أوَّلِ اللَّيْلِ، فَخَرَجْتُ مُسْرِعاً فَأتَيْتُ الْحَيْرَ، فَإذَا أنَا بِالشَّيْخِ سَاجِدٌ لَايَمَلُّ مِنَ السُّجُودِ وَ الرُّكُوعِ. فَقُلْتُ لَهُ: بِالْأمْسِ تَقُولُ لِي: بِدْعَةٌ وَ كُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ وَ كُلُّ ضَلَالَةٍ فِي النَّارِ، وَ الْيَوْمَ تَزُورُهُ؟! فَقَالَ لِي: يَا سُلَيْمَانُ! لَا تَلُمْنِي، فَإنِّي مَا كُنْتُ أُثْبِتُ لِأهْلِ هَذَا الْبَيْتِ إمَامَةً حَتَّى كَانَتْ لَيْلَتِي هَذِهِ، فَرَأيْتُ رُؤْيَا أرْعَبَتْنِي. فَقُلْتُ: مَا رَأيْتَ أيُّهَا الشَّيْخُ؟ قَالَ: رَأيْتُ رَجُلًا لَا بِالطَّوِيلِ الشَّاهِقِ وَ لَا بِالْقَصِيرِ اللَّاصِقِ، لَا أُحْسِنُ أصِفُهُ مِنْ حُسْنِهِ وَ بَهَائِهِ، مَعَهُ أقْوَامٌ يَحُفُّونَ بِهِ حَفِيفاً، وَ يَزِفُّونَهُ زَفّاً، بَيْنَ يَدَيْهِ فَارِسٌ عَلَى فَرَسٍ لَهُ ذَنُوبٌ، عَلَى رَأْسِهِ تَاجٌ، لِلتَّاجِ أرْبَعَةُ أرْكَانٍ فِي كُلِّ رُكْنٍ جَوْهَرَةٌ تُضِي‌ءُ مَسِيرَةَ ثَلَاثَةِ أيَّامٍ، فَقُلْتُ: مَنْ هَذَا؟فَقَالُوا: مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ علیه السلام فَقُلْتُ: وَ الْآخَرُ؟ فَقَالُوا: وَصِيُّهُ عَلِيُّ بْنُ أبِي طَالِبٍ علیه السلام، ثُمَّ مَدَدْتُ عَيْنِي فَإذَا أنَابِنَاقَةٍ مِنْ نُورٍعَلَيْهَا هَوْدَجٌ مِنْ

نُورٍ تَطِيرُ بَيْنَ السَّمَاءِ وَ الْأرْضِ، فَقُلْتُ: لِمَنِ النَّاقَةُ؟ قَالُوا: لِخَدِيجَةَ بِنْتِ خُوَيْلِدٍ وَ فَاطِمَةَ بِنْتِ مُحَمَّدٍ، قُلْتُ: وَالْغُلَامُ؟ قَالُوا: الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ، قُلْتُ: فَأيْنَ يُرِيدُونَ؟ قَالَ: يَمْضُونَ بِأجْمَعِهِمْ إلَى زِيَارَةِ الْمَقْتُولِ ظُلْماً الشَّهِيدِ بِكَرْبَلَاءَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ، ثُمَّ قَصَدْتُ الْهَوْدَجَ وَإذَا أنَا بِرِقَاعٍ تَسَاقَطُ مِنَ السَّمَاءِ أمَاناً مِنَ اللَّهِ جَلَّ ذِكْرُهُ لِزُوَّارِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ لَيْلَةَ الْجُمْعَةِ، ثُمَّ هَتَفَ بِنَا هَاتِفٌ: ألَا إنَّا وَ شِيعَتَنَا فِي الدَّرَجَةِ الْعُلْيَا مِنَ الْجَنَّةِ، وَ اللَّهِ يَاسُلَيْمَانُ! لَا أُفَارِقُ هَذَا الْمَكَانَ حَتَّى تُفَارِقَ رُوحِي جَسَدِي.⁽¹⁾

سليمان اعمش گويد: در كوفه بودم. همسايه‌اى داشتم كه بسيار نزد او مى‌نشستم. يك شب جمعه به او گفتم: درباره زيارت امام حسين علیه السلام چه عقيده‌اى دارى؟ گفت: بدعت است و هر بدعتى گمراهى است و هر گمراهي در آتش خواهد بود. [راوي مي‌گويد:] از مقابل او در حالي كه بسيار خشمگين بودم، برخاستم و گفتم: وقتي سحر شد، نزد او مي‌آيم و از فضيلت‌ها و منقبت‌هاي اميرالمؤمنين علیه السلام براي او مي‌گويم. اگر ديدم در عناد خود اصرار دارد او را به قتل مي‌رسانم. وقتى سحر فرارسيد، سوي او آمدم و در [منزل او] را زدم. ناگاه از پشت در صدايي شنيدم كه مي‌گويد: او اول شب قصد زيارت كرده است. به سرعت خارج شدم. به حائر آمدم. آن پيرمرد را در حال سجده ديدم كه از سجده و ركوع خسته نمي‌شود. به وي گفتم: تو ديروز مي‌گفتى [زيارت حسين علیه السلام] بدعت و هر بدعتى گمراهى و هر گمراهى در دوزخ خواهد بود. ولى امروز آمده‌اى و او را زيارت مي‌كنى!؟ پس به من گفت: اى سليمان! مرا ملامت نكن. زيرا معتقد به امامت اهل‌بيت

رسول‌خداصلی الله علیه واله وسلم نبودم تا اينكه ديشب فرا رسيد و خوابى ديدم كه مرا دچار ترس كرد. گفتم: چه خوابى ديدى، اي پيرمرد!؟ گفت:

مرد جليل‌القدرى را ديدم كه زياد بلند قد و كوتاه قامت نبود. من اين قدرت را ندارم كه عظمت جلال و جمال و ارزشمندي و كمال او را شرح دهم. همراه با او گروه‌هايى بود كه در اطرافش بودند و وى را به سرعت مى‌آوردند. جلوي او سوارى بود كه تاجى بر سر داشت. آن تاج داراى چهار پايه بود، در هر پايه آن يك گوهر بود كه مسافت سه روز راه را نورانى مي‌نمود.پس گفتم: اين شخص كيست؟ گفتند: او محمّد بن عبد الله بن عبد المطّلب علیه السلام است. سپس گفتم: آن شخص ديگر كيست؟ گفتند: وصيّ او على بن ابي طالب علیه السلام است.

سپس به دقت نظر كردم و شترى از نور ديدم كه هودجى از نور بر پشت آن بود. آن ناقه در بين آسمان و زمين پرواز مى‌نمود. گفتم: اين شتر از آنِ كيست؟ گفتند: از آنِ خديجه دختر خويلد و فاطمه دختر محمّد صلی الله علیه وآله وسلم است.

گفتم: اين جوان كيست؟ گفتند: حسن بن على. گفتم: قصد رفتن به كجا را دارند؟ گفت: براى زيارت حسين بن على علیه السلام، شهيد و كشته مظلوم، به كربلاء مي‌روند. سپس به سمت هودج رفتم. ناگاه ديدم رقعه‌هايى از آسمان فرو مي‌ريزد كه امان‌نامه خداوند جلّ ذكره براي زائران حسين بن علي در شب جمعه است. سپس ندادهنده‌اي ما را ندا داد: آگاه باشيد همانا ما و شيعيان ما در برترين درجه بهشت هستيم.

اي سليمان، به خدا سوگند! اينجا را رها نمي‌كنم تا اينكه روح از جسمم مفارقت كند.

92- عَنْ غَيْرِ وَاحِدٍ مِنْ أصْحَابِنَا قَالَ: لَمَّا بَلَغَ أهْلَ الْبُلْدَانِ مَا كَانَ مِنْ أبِي عَبْدِاللَّهِ علیه السلام قَدِمَتْ كُلُّ امْرَأةٍ نَزُورٍ وَ كَانَتِ الْعَرَبُ تَقُولُ لِلْمَرْأةِ لَا تَلِدُ أبَداً إلَّا أنْ تَحْضُرَ قَبْرَ رَجُلٍ كَرِيمٍ وَ قَالَتِ الْعَرَبُ النَّزُورُ الَّتِي لَا تَلِدُ أبَداً إلَّا أنْ تَخَطَّى قَبْرَ رَجُلٍ كَرِيمٍ فَلَمَّا قِيلَ لِلنَّاسِ إنَّ الْحُسَيْنَ ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم قَدْ وَقَعَ أتَتْهُ مِائَةُ ألْفِ امْرَأةٍ مِمَّنْ كَانَتْ لَا تَلِدُ فَوَلَدْنَ كُلُّهُنَ.⁽¹⁾

از چند تن از شيعيان نقل شده كه گفتند: هنگامي كه خبر شهادت امام حسين علیه السلام به اهل آبادي‌ها رسيد، همه زنان نازا به سوي [قبر] ايشان روانه گشتند و عرب به زني كه نازا بود مى‌گفت: هرگز فرزندي به دنيا نخواهي آورد مگر اينكه بر سر قبر مرد با كرامتي حاضر شوي. هنگامي كه به مردم گفته شد كه حسين، فرزند پيامبرخدا صلی الله علیه وآله وسلم به شهادت رسيد، ده هزار زن از كساني كه نازا بودند، سوي ايشان آمدند، پس همه آنها [به بركت قبر مطهّر آن‌حضرت] فرزند به دنيا آوردند.

قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم

ان لقتل الحسين حرارة في قلوب المؤمنين لاتبردابدا

بابی قتیل کل عبره

پیامبر خدا صلی الله علیه وآله وسلم فرمودند:

هما نابه سبب شهادت امام حسین حرارتی در دلهای مومنان است که هرگزسرد نشود

پدرم فدای کسی که کشته همه اشک ها ست

المستدرك:10/318 ح13- عن الإمام الصّادق علیه السلام قال: نَظَرَ النَّبِيُّ إلَى الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیه السلام وَ هُوَ مُقْبِلٌ، فَأجْلَسَهُ فِي حِجْرِهِ وَ قَالَ: إِنَّ لِقَتْلِ الْحُسَيْنِ حَرَارَةً فِي قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ لَا تَبْرُدُ أَبَداً. ثُمَّ قَالَ علیه السلام: بِأَبِي قَتِيلُ كُلِّ عَبْرَة. قيل: و ما قتيل كلّ عبرة ياابن رسول الله؟ قَالَ: لَا يَذْكُرُهُ مُؤْمِنٌ إلَّا بَكَى.

امام صادق علیه السلام فرمودند: پيامبرصلی الله علیه وآله وسلم به امام حسين بن علي علیه السلام نگاه كردند در حالي كه ايشان روبروي حضرت در دامان حضرت بودند، و فرمودند: همانا براي شهادت امام حسين حرارتي در قلب‌هاي مؤمنان وجود دارد كه هرگز به خاموشي نمي‌گرايد. سپس فرمودند: پدرم به فداي كسي كه كشته هر اشك است. گفته شد: كشته هر اشك چيست، اي فرزند پيامبرخدا؟ فرمودند: هيچ مؤمني آن حضرت را ياد نمي‌كند مگر اينكه مى‌گريد.

4

اشاره

«باب»

زيارته علیه السلام تعدل الحجّ و العمرة و...

زيارة الحسين علیه السلام تعدل الحجّ و العمرة و الجهاد و الإعتاق

زيارت امام حسين علیه السلام برابري مى‌كند با حج و عمره

و جهاد در راه خداوند و آزاد كردن بنده در راه خدا

امین وحی الله جبراییل علیه السلام

1- عَنْ جَبْرَئِيلَ علیه السلام قَالَ: ...وَ أمَّا الْحُسَيْنُ فَإنَّهُ يُظْلَمُ وَ يُمْنَعُ حَقَّهُ وَ تُقْتَلُ

عِتْرَتُهُ وَ تَطَؤُهُ الْخُيُولُ وَ يُنْهَبُ رَحْلُهُ وَ تُسْبَى نِسَاؤُهُ وَ ذَرَارِيُّهُ وَ يُدْفَنُ مُرَمَّلًا بِدَمِهِ وَ يَدْفِنُهُ الْغُرَبَاءُ، فَبَكَيْتُ وَ قُلْتُ: هَلْ يَزُورُهُ أحَدٌ؟ قَالَ: يَزُورُهُ الْغُرَبَاءُ، قُلْتُ: فَمَا لِمَنْ زَارَهُ مِنَ الثَّوَابِ؟ قَالَ: يُكْتَبُ لَهُ ثَوَابُ ألْفِ حَجَّةٍ وَ ألْفِ عُمْرَةٍ كُلُّهَا مَعَكَ، فَضَحِكْتُ.⁽¹⁾

فرشته امين وحي حضرت جبرئيل علیه السلام در حديثي فرمود:... و امّا حسين، همانا او مظلوم واقع مى‌گردد و از حقّ خود منع مى‌شود و خاندانش را مى‌كشند و لگدمال مى‌گردد و بار و بنه‌اش غارت مى‌گردد و زنان حرم و كودكان او را به اسيري مى‌برند و در حالي كه به خون خود آغشته است، دفن مى‌گردد و غريبان، حضرت را به خاك مى‌سپارند. [پيامبر فرمودند:] گريستم و گفتم: آيا كسي ايشان را زيارت مي‌كند؟ جبرئيل در پاسخ گفت: افراد غريب او را زيارت مي‌كنند. [پيامبرصلی الله علیه وآله وسلم مى‌فرمايند به جبرئيل] گفتم: براي كسي كه او را زيارت كند چه ثوابي است؟ پاسخ داد: براي وي ثواب هزار حج و هزار عمره كه همه آنها همراه

با شماست، مى‌باشد، پيامبر فرمود: آنگاه خنديدم.

2- قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم عِنْدَ وَفَاتِهِ:...كَأنِّي بِهِ - الْحُسَيْنَ علیه السلام- وَ قَدْ خُضِبَتْ شَيْبَتُهُ مِنْ دَمِهِ، يَدْعُوا فَلَا يُجَابُ وَ يَسْتَنْصِرُ فَلَا يُنْصَرُ. قُلْتُ: فَمَنْ يَفْعَلُ ذَلِكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ؟ قَالَ: شِرَارُ أُمَّتِي، مَا لَهُمْ؟ لَا أنَالَهُمُ اللَّهُ شَفَاعَتِي.

ثُمَّ قَالَ: يَا ابْنَ عَبَّاسٍ! مَنْ زَارَهُ عَارِفاً بِحَقِّهِ كُتِبَ لَهُ ثَوَابُ ألْفِ حَجَّةٍ وَ ألْفِ عُمْرَةٍ، ألَا وَ مَنْ زَارَهُ فَكَأنَّمَا قَدْ زَارَنِي، وَ مَنْ زَارَنِي فَكَأنَّمَا قَدْ زَارَ اللَّهَ، وَ حَقُّ الزَّائِرِ عَلَى اللَّهِ أنْ لَا يُعَذِّبَهُ بِالنَّارِ، وَ إنَّ الْإجَابَةَ تَحْتَ قُبَّتِهِ، وَ الشِّفَاءَ فِي تُرْبَتِهِ، وَ الْأئِمَّةَ مِنْ وُلْدِهِ ... .⁽¹⁾

پيامبرخداصلی الله علیه وآله وسلم در هنگام رحلت خود فرمودند: ...گويا او (حسين) را مى‌بينم كه محاسن او از خونش رنگين شده، فرامي‌خواند ولي جوابي به او داده نمي‌شود و درخواست كمك مي‌كند امّا ياري نمي‌شود. [راوي گويد:] عرض كردم: چه كسي اين كارها [جواب نگفتن و ياري نكردن] را انجام خواهد داد؟ فرمود:

افراد شرور امّت من، آنان را چه مي‌شود؟ خداوند شفاعت مرا به آنان نرساند. سپس فرمودند: اى پسر عباس! هركس ايشان را زيارت كند در حالى كه نسبت به حقّ حضرت معرفت داشته باشد، براى او ثواب هزار حج و هزار عمره نوشته مي‌شود. هر كه او را زيارت كند، گويا مرا زيارت كرده و هر كه مرا زيارت كند، گويا خدا را زيارت كرده و حقّ زيارت‌كننده بر خدا اين است كه او را به آتش عذاب نكند. هر آينه اجابت [دعا] زير قبّه اوست و شفا در تربتش مى‌باشد

و امامان از فرزندان او هستند... .

الامام ابو جعفر محمد الباقر علیه السلام

3- قَالَ البَاقِرُعلیه السلام لِرَجُلٍ: يَا فُلَانُ! مَا يَمْنَعُكَ إذَا عَرَضَتْ لَكَ حَاجَةٌ أنْ تَأْتِيَ قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام فَتُصَلِّيَ عِنْدَهُ أرْبَعَ رَكَعَاتٍ ثُمَّ تَسْألَ حَاجَتَكَ؟ فَإنَّ الصَّلَاةَ الْفَرِيِضَةَ عِنْدَهُ تَعْدِلُ حَجَّةً وَ (الصَّلَاةَ)⁽¹⁾النَّافِلَةَ تَعْدِلُ عِنْدَهُ عُمْرَةً.⁽²⁾

امام باقرعلیه السلام به مردى فرمودند: فلانى! چه چيز تو را بازمى‌دارد از اينكه وقتى حاجتى دارى به سر قبر امام حسين علیه السلام بروى و نزد حضرت چهار ركعت نماز به‌جا آورده سپس حاجت خود را [از خدا] بخواهى؟ پس همانا نماز فريضه در كنار قبر آن حضرت، معادل يك حج و نماز نافله نزد ايشان معادل يك عمره مى‌باشد.

الإمام محمّدالباقر و جعفرالصّادق علیه السلام

4- إنَّ زِيَارَةَ قَبْرِ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم وَ زِيَارَةَ قُبُورِ الشُّهَدَاءِ وَ زِيَارَةَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام تَعْدِلُ حَجَّةً مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم.⁽³⁾

امام علیه السلام فرمودند: زيارت قبر پيامبرخداصلی الله علیه وآله وسلم و قبورشهداء و قبر امام حسين علیه السلام معادل يك حج است كه همراه با پيامبر خداصلی الله علیه وآله وسلم به جا آورده شود.

5- قَالَ علیه السلام لِأُمِّ سَعِيدٍ الْأحْمَسِيَّةِ: يَا أُمَّ سَعِيدٍ أيُّ شَيْ‌ءٍ هَذِهِ الدَّابَّةُ؟ أيْنَ تَبْغِينَ تَذْهَبِينَ؟ قَالَتْ قُلْتُ: أزُورُ قُبُورَ الشُّهَدَاءِ، قَالَ أُخْرَى ذَلِكَ الْيَوْمَ:

مَا أعْجَبَكُمْ يَا أهْلَ الْعِرَاقِ تَأْتُونَ الشُّهَدَاءَ مِنْ سَفَرٍ بَعِيدٍ وَ تَتْرُكُونَ سَيِّدَ الشُّهَدَاءِ لَا تَأْتُونَهُ! قَالَتْ قُلْتُ لَهُ: مَنْ سَيِّدُ الشُّهَدَاءِ؟ فَقَالَ: الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ علیه السلام، قَالَتْ قُلْتُ: إنِّي امْرَأةٌ، فَقَالَ: لَا بَأْسَ لِمَنْ كَانَ مِثْلَكِ أنْ تَذْهَبَ إلَيْهِ وَ تَزُورَهُ، قُلْتُ: أيُّ شَيْ‌ءٍ لَنَا فِي زِيَارَتِهِ؟ قَالَ: تَعْدِلُ حَجَّةً وَ عُمْرَةً وَ اعْتِكَافَ شَهْرَيْنِ فِي الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَ صِيَامَهُمَا وَ خَيْرَهُمَا كَذَا، قَالَتْ: وَ بَسَطَ يَدَيْهِ وَ ضَمَّهَا ضَمّاً ثَلَاثَ مَرَّاتٍ.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام به امّ‌سعيد احمسيّه فرمودند: اين چهارپا [براي] چيست؟ كجا را

اختيار كرده‌اى كه بروى؟ گويد: عرض كردم: به زيارت قبور شهداء مى‌روم. حضرت فرمودند: امروز را به تأخير بيانداز. از شما اهل عراق درشگفتم. راه دورى را طى كرده و به زيارت قبور شهداء مى‌رويد، ولى سيّدالشّهداء را ترك كرده و به زيارتش نمى‌رويد؟! گويد: عرض كردم: سيّدالشّهداء كيست؟ حضرت فرمودند: حضرت حسين بن على علیه السلام. گويد: عرض كردم: من زن هستم. امام علیه السلام فرمودند: اشكالى ندارد كسى كه مثل شما باشد به آنجا رفته و حضرت را زيارت كند. عرض كردم: در زيارت حضرت براي ما چه ثواب و اجرى هست؟ حضرت فرمودند: زيارت شما معادل با يك حج و يك عمره و اعتكاف دو ماه در مسجد الحرام و روزه آن بوده و بهتر از آن اعمال چنين و چناني است. امّ‌سعيد مى‌گويد: حضرت سه مرتبه دستان مبارك را باز كرده و بستند.

6- قَالَ علیه السلام لِأُمِّ سَعِيدٍ الْأحْمَسِيَّةِ: يَا أُمَّ سَعِيدَ! فَمَا يَمْنَعُكِ مِنْ أنْ تَأْتِيَ قَبْرَ سَيِّدِالشُّهَدَاءِ؟ قَالَتْ: فَطَمِعْتُ أنْ يَدُلَّنِي عَلَى قَبْرِ عَلِيٍّ بْنِ أبيِ طَالِبٍ علیه السلام

فَقُلْتُ: بِأبِي أنْتَ وَ أُمِّي وَ مَنْ سَيِّدُ الشُّهَدَاءِ؟ قَالَ: الْحُسَيْنُ بْنُ فَاطِمَةَ علیها السلام، يَا أُمَّ سَعِيدَ! مَنْ أتَاهُ بِبَصِيرَةٍ وَ رَغْبَةٍ فِيهِ كَانَ لَهُ حَجَّةٌ مَبْرُورَةٌ وَ عُمْرَةٌ مُتَقَبَّلَةٌ وَ كَانَ لَهُ مِنَ الْفَضْلِ هَكَذَا وَ هَكَذَا.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام به امّ‌سعيد احمسيّه فرمودند: اى امّ‌سعيد! چه چيز تو را از زيارت قبر حضرت سيّدالشّهداء علیهم السلام بازداشت؟! امّ‌سعيد مى‌گويد: انتظار داشتم حضرت مرا بر قبر على بن ابى طالب علیه السلام راهنمايى كنند، پس محضرشان عرض كردم: پدر و مادرم فدايت باد! سيّدالشّهداء كيست؟ فرمودند: حسين بن فاطمه علیه السلام، اى امّ‌سعيد!

كسى كه با بصيرت و رغبت و ميل به زيارت حضرت برود، براى او يك حج و يك عمره قبول شده خواهد بود و فلان و فلان فضيلت براي اوست.

7- قَالَ بَشِيرُ الدَّهَّانِ - لِلصَّادِقِ - علیه السلام: لَمْ أحِجَّ عَامَ قَبْلِ وَ لَكِنْ عَرَّفْتُ عِنْدَ قَبّرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام يَوْمَ عَرَفَةَ فَقَالَ علیه السلام: يَا بَشِيرُ! مَنْ زَارَ قَبْرَ الْحُسَيْنِعلیه السلام يَوْمَ عَرَفَةَ كَانَتْ لَهُ ألْفَ حَجَّةٍ مَبْرُورَةٍ وَ ألْفَ عُمْرَةٍ مَبْرُورَةٍ وَ ألْفَ غَزْوَةٍ مَعَ نَبِيٍّ مُرْسَلٍ أوْ إمَامٍ عَادِلٍ لَا عِنْدَ عَدُوٍّ لِلّهِ تَعَالَى، قَالَ قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ! مَا كُنْتُ أرَى هَاهُنَا ثَوَابَاً مِثْلَ ثَوَابِ الْمَوْقِفِ! قَالَ: فَنَظَرَ إلَيَّ مُغْضِبَاً وَ قَالَ: يَا بَشِيرُ! مَنِ اغْتَسَلَ فِي الْفُرَاتِ ثُمَّ مَشَى إلَى قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام كَانَتْ لَهُ بِكُلِّ خُطْوَةٍ حَجَّةً مَبْرُورَةً مَعَ مَنَاسِكِهَا.⁽²⁾

بشير دهّان [روغن فروش] مى گويد: به امام صادق علیه السلام عرض كردم: سال گذشته حج به‌جا نياوردم امّا در جوار قبر حضرت امام حسين علیه السلام مراسم عرفه را اجرا

كردم، امام علیه السلام فرمود: اى بشير! هركس در روز عرفه قبر امام حسين علیه السلام را زيارت كند، براي او ثواب هزار حج و هزار عمره مقبول و هزار جنگ در ركاب پيامبرى مرسل يا امامى عادل و نه در ركاب يك دشمن خداي متعال، خواهد بود. راوي مي‌گويد: عرضه داشتم: فدايت شوم! چنين ثوابى را براى جز وقوف در عرفات باور نمى داشتم! راوي مي‌گويد: امام نگاهى غضبناك به من كردند و فرمودند: اى بشير! كسي كه در فرات غسل كند، سپس پياده به زيارت قبر امام حسين علیه السلام برود، در برابر هر گامى يك حجّ قبول شده همراه با مناسك آن براى او خواهد بود.

8- قَالَ ابْنُ سِنَانٍ -لِلصَّادِقِ - علیه السلام: جُعِلْتُ فِدَاكَ إنَّ أبَاكَ كَانَ يَقُولُ: فِي الْحَجِّ يُحْسَبُ لَهُ بِكُلِّ دِرْهَمٍ أنْفَقَهُ ألْفُ دِرْهَمٍ، فَمَا لِمَنْ يُنْفِقُ فِي الْمَسِيرِ إلَى أبِيكَ الْحُسَيْنِ علیه السلام؟فَقَالَ علیه السلام: يَا ابْنَ سِنَانٍ! يُحْسَبُ لَهُ بِالدِّرْهَمِ ألْفٌ وَ ألْفٌ حَتَّى عَدَّ عَشَرَةً وَ يُرْفَعُ لَهُ مِنَ الدَّرَجَاتِ مِثْلُهَا، وَ رِضَا اللَّهِ خَيْرٌ لَهُ، وَ دُعَاءُ مُحَمَّدٍصلی الله علیه وآله وسلم وَ دُعَاءُ أمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْأئِمَّةِ خَيْرٌ لَهُ.⁽¹⁾

ابن سنان به امام صادق علیه السلام عرضه داشت: فدايت شوم! پدر بزرگوارتان مى‌فرمودند: در حج در مقابل هر درهمى كه شخص انفاق مى‌كند، هزار درهم منظور مى‌شود. براى كسى كه در سفر زيارت پدرتان امام حسين علیه السلام انفاق نمايد، چه اجر و ثوابى است؟ حضرت علیه السلام فرمودند: اى ابن سنان! در مقابل هر درهمى كه شخص انفاق كند هزار و هزار... شمردند تا به ده هزار رسيد، منظور مى‌گردد و به همين مقدار درجه او بالا برده مي‌شود و رضايت خداوند از او

و دعاي حضرت محمّد صلی الله علیه وآله وسلم و اميرالمؤمنين و ائمّه علیهم السلام براى او بهتر است.

9- قَالَ الْإمَامُ الصَّادِقِ علیه السلام لِرَجُلٍ يَمَانِيٍّ: إنَّ زِيَارَةَ الْحُسَيْنِ علیه السلام تَعْدِلُ حَجَّةً مَقْبُولَةً زَاكِيَةً مَعَ رَسُولِ اللَّهِ، فَتَعَجَّبَ مِنْ ذَلِكَ. فَقَالَ: إي وَ اللَّهِ وَ حَجَّتَيْنِ مَبْرُورَتَيْنِ مُتَقَبَّلَتَيْنِ زَاكِيَتَيْنِ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم فَتَعَجَّبَ فَلَمْ يَزَلْ أبُوعَبْدِاللَّهِ علیه السلام يَزِيدُ حَتَّى قَالَ: ثَلَاثِينَ حَجَّةً مَبْرُورَةً مُتَقَبَّلَةً زَاكِيَةً مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم.⁽¹⁾

امام جعفر بن محمّد صادق علیه السلام به مردى از اهل يمن فرمودند: همانا زيارت امام

حسين علیه السلام معادل يك حجّ مقبول و پاكيزه‌اى است كه همراه با رسول‌خداصلی الله علیه وآله وسلم انجام شود. آن مرد از اين سخن تعجّب كرد. لذا حضرت فرمودند: آرى، به خدا سوگند معادل دو حجّ مقبول و پاكيزه‌اى است كه همراه با رسول‌خداصلی الله علیه وآله وسلم انجام شود. آن مرد تعجّب كرد. پس امام علیه السلام پيوسته بر آن تعداد مي‌افزودند تا اينكه فرمودند: [زيارت آن حضرت] معادل سى حجّ مقبول و پاكيزه‌اى است كه همراه با پيامبرخدا صلی الله علیه وآله وسلم انجام گيرد.

10- قَالَ بَعْضُ أَصْحَابِنَا - الشِّيعَةِ لِلصَّادِقِ - علیه السلام: إنَّ فُلَاناً أخْبَرَنِي أنَّهُ قَالَ لَكَ: إنِّي حَجَجْتُ تِسْعَ عَشْرَةَ حَجَّةً وَ تِسْعَ عَشْرَةَ عُمْرَةً، فَقُلْتَ لَهُ: حُجَّ حَجَّةً أُخْرَى وَ اعْتَمِرْ عُمْرَةً أُخْرَى يُكْتَبْ لَكَ زِيَارَةُ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام؟! فَقَالَ علیه السلام: أيُّمَا أحَبُّ إلَيْكَ أنْ تَحُجَّ عِشْرِينَ حَجَّةً وَ تَعْتَمِرَ عِشْرِينَ عُمْرَةً أوْ تُحْشَرَ مَعَ الْحُسَيْنِ علیه السلام؟ فَقُلْتُ:لَا بَلْ أُحْشَرُ مَعَ الْحُسَيْنِ علیه السلام قَالَ: فَزُرْ

أبَاعَبْدِاللَّهِ علیه السلام.⁽¹⁾

برخي از شيعيان به امام صادق علیه السلام چنين گفتند: فلان كس به من خبر داد كه به شما گفته است: من نوزده حج و عمره گزارده‌ام، پس شما به او فرموده ايد: حج و عمره ديگري بگزار تا براي تو يك زيارت قبر امام حسين علیه السلام نوشته شود؟! پس امام صادق علیه السلام فرمودند: كدام براي تو دوست داشتني‌تر است: اينكه بيست حج و عمره بگزاري يا اينكه با حسين علیه السلام محشورگردي؟ عرض كردم: نه، بلكه با حسين علیه السلام محشور گردم. فرمود: پس اباعبدالله علیه السلام را زيارت نما.

11- قَالَ يَزِيدُ بْنُ عَبْدِالْمَلِكِ: كُنْتُ مَعَ - الصَّادِقِ - علیه السلام فَمَرَّ قَوْمٌ عَلَى حَمِيرٍ

قَالَ: أيْنَ يُرِيدُونَ هَؤُلَاءِ؟ قُلْتُ: قُبُورَ الشُّهَدَاءِ، قَالَ: فَمَا يَمْنَعُهُمْ مِنْ زِيَارَةِ الشَّهِيدِ الْغَرِيبِ؟ قَالَ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ مِنْ أهْلِ الْعِرَاقِ: زِيَارَتُهُ وَاجِبَةٌ؟ قَالَ: زِيَارَتُهُ خَيْرٌ مِنْ حَجَّةٍ وَ عُمْرَةٍ، حَتَّى عَدَّ عِشْرِينَ حَجَّةً وَ عُمْرَةً، ثُمَّ قَالَ: مَبْرُورَاتٍ مُتَقَبَّلَاتٍ، قَالَ: فَوَ اللَّهِ مَا قُمْتُ مِنْ عِنْدِهِ حَتَّى أتَاهُ رَجُلٌ فَقَالَ لَهُ: إنِّي قَدْ حَجَجْتُ تِسْعَ عَشْرَةَ حَجَّةً، فَادْعُ اللَّهَ لِي أنْ يَرْزُقَنِي تَمَامَ الْعِشْرِينَ، قَالَ: فَهَلْ زُرْتَ قَبْرَ الْحُسَيْنِ؟ قَالَ: لَا، قَالَ: إنَّ زِيَارَتَهُ خَيْرٌ مِنْ عِشْرِينَ حَجَّةً.⁽²⁾

يزيد بن عبدالملك گويد: همراه با امام صادق علیه السلام بودم كه گروهى سوار بر الاغ از كنار ما گذشتند. امام پرسيدند: ايشان اراده كجا را دارند؟ عرض كردم: مزار شهيدان. فرمود: چه چيز آنها را از زيارت نمودن شهيد غريب [امام حسين علیه السلام]

باز مى‌دارد؟ راوي مى‌گويد: مردى از اهل عراق به امام عرضه داشت: آيا زيارت آن حضرت واجب است؟ امام فرمود: زيارت او از يك حج و يك عمره بهتر است. و حضرت همچنان برشمردند تا به بيست حج و عمره رسيد، سپس فرمودند: حج و عمره درست و پذيرفته شده. راوى گويد: به خدا سوگند! از نزد امام برنخواسته بودم تا اينكه مردى نزد آن حضرت آمد و به ايشان عرض كرد: همانا من نوزده حج به جا آورده‌ام. پس شما از خداوند بخواهيد كه تمام بيست حج را روزي من كند. امام فرمودند: آيا قبر امام حسين علیه السلام را زيارت نموده‌اى؟ عرض كرد: نه. فرمود: بى‌ترديد زيارت ايشان نيكوتر از بيست حج است.

12- قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام: مَنْ أتَى قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام عَارِفاً بِحَقِّهِ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ أجْرَ مَنْ أعْتَقَ ألْفَ نَسَمَةٍ، وَ كَمَنْ حَمَلَ عَلَى ألْفِ فَرَسٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ مُسْرَجَةٍ مُلْجَمَةٍ.

قال المحدّث الفقيه ابن قولويه قدس سره: حدثني أبي رحمه الله و محمد بن يعقوب عن محمد بن يحيى العطار عن محمد بن الحسين بن أبي الخطاب بإسناده مثله.⁽¹⁾

امام جعفر بن محمّدصادق علیه السلام فرمودند: كسى كه به زيارت قبر امام حسين علیه السلام برود در حالى كه به حقّ آن حضرت عارف باشد، خداوند اجر و ثواب كسى را كه هزار بنده آزاد كرده است، به او داده و وى مانند كسى است كه هزار اسب را زين نموده و لجام زده و در راه خدا براي جهاد آماده شده و جهاد كرده باشد.

محدّث فقيه ابن قولويه قمي رحمه الله فرموده است: پدرم رحمة الله عليه و محمّد بن يعقوب، از محمّد بن يحيى عطّار، از محمّد بن حسين بن ابى خطّاب به اسنادش

حديثى نظير حديث گذشته را نقل نموده است.

13- قَالَ أبُو سَعِيدٍ الْمَدَائِنِيُّ قُلْتُ - للصَّادِقِ - علیه السلام: جُعِلْتُ فِدَاكَ! آتِي قَبْرَ الْحُسَيْنِ؟ قَالَ: نَعَمْ يَا أبَاسَعِيدٍ! إئْتِ قَبْرَ ابْنِ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم، أطْيَبِ الطَّيِّبِينَ وَ أطْهَرِ الْأطْهَرِينَ وَ أبَرِّ الْأبْرَارِ، فَإذَا زُرْتَهُ كَتَبَ اللَّهُ لَكَ عِتْقَ خَمْسٍ وَ عِشْرِينَ رَقَبَةً .⁽¹⁾

حدثني محمد بن يعقوب عن محمد بن يحيى عن محمد بن الحسين بن أبي الخطاب عن محمد بن إسماعيل بإسناده مثله.⁽²⁾

ابوسعيد مدائنى گويد: به امام صادق علیه السلام عرض كردم: فدايت شوم! به زيارت قبر حضرت امام حسين علیه السلام بروم؟ حضرت فرمودند: بلى اى اباسعيد! به زيارت قبر فرزند پيامبرخدا صلی الله علیه وآله وسلم، نيكوترين‌نيكان و پاكيزه‌ترين پاكان و نيكوكارترين نيكوكاران برو، زيرا وقتى آن حضرت را زيارت كردى، خدا ثواب آزاد كردن بيست و پنج برده را برايت مى‌نويسد.

ابن قولويه قمي رحمه الله فرموده: محمّد بن يعقوب، از محمّد بن يحيى، از محمّد بن الحسين بن ابى الخطّاب، از محمّد بن اسماعيل باسنادش مثل همين خبر را نقل نموده است.

14- وَ قَالَ علیه السلام: مَنْ أتَى قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام عَارِفاً بِحَقِّهِ كَانَ كَمَنْ حَجَّ مِائَةَ حَجَّةٍ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم.⁽³⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: هركس قبر امام حسين علیه السلام را زيارت كند در حالى كه نسبت به حقّ آن حضرت عارف باشد، مانند كسى خواهد بود كه صد بار در ركاب پيامبرخداصلی الله علیه وآله وسلم به حج رفته باشد.

15- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام: كَانَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ علیه السلام ذَاتَ يَوْمٍ فِي حِجْرِ النَّبِيِّ علیهم السلام يُلَاعِبُهُ وَيُضَاحِكُهُ، فَقَالَتْ عَائِشَةُ: يَارَسُولَ اللَّهِ! مَا أشَدَّ إعْجَابَكَ بِهَذَا الصَّبِيِّ؟! فَقَالَ لَهَا: وَيْلَكِ وَ كَيْفَ لَا أُحِبُّهُ وَ لَا أُعْجَبُ بِهِ وَ هُوَ ثَمَرَةُ فُؤَادِي وَ قُرَّةُ عَيْنِي؟! أمَا إنَّ أُمَّتِي سَتَقْتُلُهُ، فَمَنْ زَارَهُ بَعْدَ وَفَاتِهِ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ حَجَّةً مِنْ حِجَجِي، قَالَتْ: يَا رَسُولَ اللَّهِ! حَجَّةً مِنْ حِجَجِكَ؟! قَالَ: نَعَمْ حَجَّتَيْنِ مِنْ حِجَجِي، قَالَتْ: يَا رَسُولَ اللَّهِ حَجَّتَيْنِ مِنْ حِجَجِكَ؟! قَالَ: نَعَمْ وَ أرْبَعَةً، قَالَ: فَلَمْ تَزَلْ تَزَادُهُ وَ يَزِيدُ وَيُضْعِفُ حَتَّى بَلَغَ تِسْعِينَ حَجَّةً مِنْ حِجَجِ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم بِأعْمَارِهَا.⁽¹⁾

حضرت امام جعفر بن محمّد صادق علیه السلام فرمودند: روزى حسين بن على علیه السلام در دامان پيامبر صلی الله علیه وآله وسلم نشسته بود و حضرت با ايشان بازى مى‌كردند و هر دو مى‌خنديدند. عايشه گفت: يارسول الله! چقدر علاقه و محبّت شما به اين طفل زياد است!؟ حضرت فرمودند: واى بر تو! چگونه او را دوست نداشته و نسبت به او محبّت نداشته باشم در حالى كه او ميوه دل من و نور چشم من است. اين امر قطعى است كه به زودي امّت من او را خواهند كشت و كسى كه بعد از شهادتش او را زيارت كند، خداوند براى او ثواب يك حج از حج‌هاى مرا مى‌نويسد.

عرض كرد: يا رسول الله! حجّى از حج‌هاى شما!؟

حضرت فرمودند: بلى، دو حج از حج‌هاى من.

عرضه داشت: يا رسول الله! دو حج از حج‌هاى شما!؟

حضرت فرمودند: بلى، چهار حج از حج‌هاى من.

راوى مى‌گويد: پيوسته حضرت به تعداد حج‌ها اضافه كردند و آن را بالا بردند تا به نود حج با عمره از حج‌ها و عمره‌هاى پيامبرخداصلی الله علیه وآله وسلم رسيد.

16- قَالَ عَبْدُاللهِ الْقَدَّاحُ قُلْتُ - للصَّادِقِ - علیه السلام: مَا لِمَنْ أتَى قَبْرَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیه السلام زَائِراً عَارِفاً بِحَقِّهِ غَيْرَ مُسْتَنْكِفٍ وَ لَا مُسْتَكْبِرٍ؟ قَالَ علیه السلام: يُكْتَبُ لَهُ ألْفُ حَجَّةٍ مَقْبُولَةٍ وَ ألْفُ عُمْرَةٍ مَبْرُورَةٍ، وَ إنْ كَانَ شَقِيّاً كُتِبَ سَعِيداً، وَ

لَمْ يَزَلْ يَخُوضُ فِي رَحْمَةِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ.⁽¹⁾

عبدالله قدّاح گويد: به امام صادق علیه السلام عرض كردم: كسى كه به زيارت قبر حضرت امام حسين بن على علیه السلام برود در حالى كه عارف به حقّ آن جناب بوده و زيارتش بدون تكبّر و نخوت باشد ثوابش چيست؟ حضرت علیه السلام فرمودند: هزار حجّ مقبول و هزار عمره پذيرفته شده برايش نوشته مي‌شود و اگر شخص پست باشد، سعادتمند نوشته مي‌شود و پيوسته در رحمت خداوند عزّوجل غوطه مى‌خورد.

17- قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام: مَنْ زَارَ الْحُسَيْنَ مُحْتَسِباً، لَاأشِراً وَ لَابَطِراً وَ لَارِيَاءً وَ لَاسُمْعَةً، مُحِّصَتْ عَنْهُ ذُنُوبُهُ كَمَا يُمَحَّصُ⁽²⁾الثَّوْبُ

بِالْمَاءِ، فَلَايَبْقَى عَلَيْهِ دَنَسٌ وَ يُكْتَبُ لَهُ بِكُلِّ خُطْوَةٍ حَجَّةٌ، وَ كُلَّمَا رَفَعَ قَدَماً عُمْرَةٌ.⁽¹⁾

امام جعفر بن محمّد صادق علیه السلام فرمودند: كسى كه به اميد ثواب و اجر، به زيارت امام حسين برود نه از روى تكبّر، نخوت، ريا و نه سمعه [شهرت طلبي]، گناهان وي پاك مي‌شود همان‌طور كه جامه با آب پاك مى‌گردد، بنابراين هيچ آلودگى بر او باقى نمى‌ماند، و به ازاي هر قدمى يك حج و هرگاه قدمي از روى زمين بلند مى‌كند يك عمره، براي او نوشته مي‌شود.

18- قَالَ بَشِيرٌ الدَّهَّانُ لِلصَّادِقِ علیه السلام: رُبَّمَا فَاتَنِي الْحَجُّ فَأُعَرِّفُ عِنْدَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام فَقَالَ - الصَّادِقُ - علیه السلام: أحْسَنْتَ يَا بَشِيرُ! أيُّمَا مُؤْمِنٍ أتَى قَبْرَ

الْحُسَيْنِ علیه السلام عَارِفاً بِحَقِّهِ فِي غَيْرِ يَوْمِ عِيدٍ، كَتَبَ اللَّهُ لَهُ عِشْرِينَ حَجَّةً وَ عِشْرِينَ عُمْرَةً مَبْرُورَاتٍ مَقْبُولَاتٍ، وَ عِشْرِينَ حَجَّةً وَ عُمْرَةً مَعَ نَبِيٍّ مُرْسَلٍ أوْ إمَامٍ عَدْلٍ، وَ مَنْ أتَاهُ فِي يَوْمِ عِيدٍ، كَتَبَ اللَّهُ لَهُ مِائَةَ حَجَّةٍ وَ مِائَةَ عُمْرَةٍ وَ مِائَةَ غَزْوَةٍ مَعَ نَبِيٍّ مُرْسَلٍ أوْ إمَامٍ عَدْلٍ، قَالَ قُلْتُ لَهُ: كَيْفَ لِي بِمِثْلِ الْمَوْقِفِ؟ قَالَ: فَنَظَرَ إلَيَّ شِبْهَ الْمُغْضَبِ ثُمَّ قَالَ لِي: يَا بَشِيرُ! إنَّ الْمُؤْمِنَ إذَا أتَى قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام يَوْمَ عَرَفَةَ وَ اغْتَسَلَ مِنَ الْفُرَاتِ ثُمَّ تَوَجَّهَ إلَيْهِ، كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِكُلِّ خُطْوَةٍ حَجَّةً بِمَنَاسِكِهَا، وَ لَاأعْلَمُهُ إلَّا قَالَ: وَ غَزْوَةً.⁽²⁾

بشير دهّان گويد: به امام صادق علیه السلام عرض كردم: چه بسا زيارت حج از من فوت شده، پس نزد قبر امام حسين علیه السلام مراسم عرفه را اجرا مى‌كنم. امام صادق علیه السلام فرمودند: اى بشير! عمل نيك و پسنديده‌اى انجام داده‌اى. هر مؤمني كه در غير روز عيد به زيارت قبر امام حسين علیه السلام برود در حالى كه نسبت به حقّ آن‌حضرت عارف باشد، خدا بيست حج و بيست عمره قبول شده براي او مي‌نويسد و اجر بيست بار حج و عمره همراه با پيامبر مرسل يا امام عادل برايش مى‌نويسد. و هركس در روز عيد به زيارت حضرت برود، خداوند براي او ثواب صد حج و صد عمره و صد مرتبه جنگ با دشمنان خدا در ركاب پيامبر مرسل يا امام عادل براى او منظور مى‌فرمايد. راوي مي‌گويد: عرضه داشتم: چگونه ثواب اين كار براي من با وقوف در عرفات برابري مي‌كند؟ راوي گويد: حضرت به من با حالتي غضبناك نگريستند، سپس به من فرمودند: اي بشير! به درستي كه مؤمن هنگامي كه روز عرفه به زيارت قبر امام حسين علیه السلام مي‌رود و از آب فرات غسل مي‌كند، سپس به سمت قبر حضرت براي زيارت روي مي‌آورد، خداوند به ازاي هر قدمي براي او يك حج همراه با مناسك آن را مي‌نويسد، [راوي گويد:] و ديگر چيزي يادم نيست جز اينكه فرمود: و ثواب جنگ در راه خدا در ركاب پيامبر صلی الله علیه وآله وسلم.

19- قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام: إذَا أرَدْتَ الْحَجَّ وَ لَمْ يَتَهَيَّأْ لَكَ فَائْتِ قَبْرَالْحُسَيْنِ علیه السلام، فَإنَّهَا تُكْتَبُ لَكَ حَجَّةً، وَ إذَا أرَدْتَ الْعُمْرَةَ وَ لَمْ يَتَهَيَّأْ لَكَ فَائْتِ قَبْرَ الْحُسَيْنِ علیه السلام، فَإنَّهَا تُكْتَبُ لَكَ عُمْرَةً.⁽¹⁾

امام جعفر بن محمّد صادق علیه السلام فرمودند: هرگاه اراده حج نموده ولى آمادگى

براى آن را نداشتى، به زيارت قبر امام حسين علیه السلام برو، زيرا براى تو يك حج منظور مى‌شود و هر وقت اراده عمره نمودى و براى انجام آن مهيّا نبودى، به زيارت قبر امام حسين علیه السلام برو، زيرا ثواب يك عمره برايت نوشته مي‌شود.

20- قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام: زِيَارَةُ قَبْرِالْحُسَيْنِ علیه السلام تَعْدِلُ عِشْرِينَ حَجَّةً وَ أفْضَلُ، وَ مِنْ عِشْرِينَ عُمْرَةً وَ حَجَّةً.⁽¹⁾

امام جعفر بن محمّد صادق علیه السلام فرمودند: زيارت قبر حضرت امام حسين علیه السلام معادل بيست حج است و برتر از بيست حج و برتر از بيست عمره و حج.

21- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام: زِيَارَةُ الْحُسَيْنِ علیه السلام تَعْدِلُ مِائَةَ حَجَّةٍ مَبْرُورَةٍ وَ مِائَةَ عُمْرَةٍ مُتَقَبَّلَةٍ.⁽²⁾

و امام صادق علیه السلام فرمودند: زيارت حضرت امام حسين علیه السلام با صد حج و عمره پذيرفته شده، برابرى مي‌كند.

22- قَالَ - الصَّادِقُ - علیه السلام لِمُفَضَّلِ بْنِ عَمْرٍو:...ثُمَّ تَمْضِي يَا مُفَضَّلُ إلَى صَلَاتِكَ وَ لَكَ بِكُلِّ رَكْعَةٍ تَرْكَعُهَا عِنْدَهُ، كَثَوَابِ مَنْ حَجَّ ألْفَ حَجَّةٍ وَ اعْتَمَرَ ألْفَ عُمْرَةٍ وَ أعْتَقَ ألْفَ رَقَبَةٍ، وَ كَأنَّمَا وَقَفَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ألْفَ مَرَّةٍ مَعَ نَبِيٍّ مُرْسَلٍ ... .⁽³⁾

امام صادق علیه السلام به مفضّل بن عمرو فرمودند: ... سپس به سوي نماز خواندن

خود برو و براي تو به ازاي هر ركعت كه نزد حضرت به جا مي‌آوري مانند ثواب كسي است كه هزار حج و هزار عمره گزارده باشد و هزار بنده را آزاد نموده باشد و مانند اين است كه همراه با پيامبر مرسل هزار مرتبه در راه خدا جهاد كرده باشد... .

23- سُئِلَ علیه السلام عَنِ الزَّائِرِ لِقَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام فَقَالَ: مَنِ اغْتَسَلَ فِي الْفُرَاتِ ثُمَّ مَشَى إلَى قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام، كَانَ لَهُ بِكُلِّ قَدَمٍ يَرْفَعُهَا وَ يَضَعُهَا حَجَّةٌ مُتَقَبَّلَةٌ بِمَنَاسِكِهَا.⁽¹⁾

از امام صادق علیه السلام در مورد زائر قبر امام حسين علیه السلام پرسيده شد، حضرت فرمودند: هركس در فرات غسل كند سپس به سمت قبر امام حسين علیه السلام پياده حركت كند، براي او به ازاي هر قدمي كه بلند مى‌كند و بر زمين مى‌گذارد يك حجّ مقبول همراه با مناسك آن نوشته مى‌شود.

قال امیر المومنین لنسید الشهدا صلوات الله علیهما

يااباعبدالله اسوة انت قدما

مولانا امیر المومنین به سید الشهدا صلوات الله علیها فرمودند:

ای پدرخدا پرستان ،تواز قدیم اسوه بودی

كامل‌الزيارات:71 ب23 ح2- عن أبي عبدالله علیه السلامقال: قَالَ عَلِيٌّ لِلْحُسَيْنِ علیه السلام:

يَا أبَاعَبْدِاللَّهِ! أُسْوَةٌ أنْتَ قِدْماً. فَقَالَ: جُعِلْتُ فِدَاكَ مَا حَالِي؟ قَالَ: عَلِمْتَ مَا جَهِلُوا وَ سَيَنْتَفِعُ عَالِمٌ بِمَا عَلِمَ، يَا بُنَيَّ اسْمَعْ وَ أبْصِرْ مِنْ قَبْلِ أنْ يَأْتِيَكَ فَوَ الَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَيَسْفِكَنَّ بَنُو أُمَيَّةَ دَمَكَ ثُمَّ لَا يُرِيدُونَكَ (يُزِيلُونَكَ) عَنْ دِينِكَ وَ لَا يُنْسُونَكَ ذِكْرَ رَبِّكَ. فَقَالَ الْحُسَيْنُ علیه السلام: وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ حَسْبِي وَ أقْرَرْتُ بِمَا أنْزَلَ اللَّهُ وَ أُصَدِّقُ نَبِيَّ اللَّهِ وَ لَا أُكَذِّبُ قَوْلَ أبِي.

عنه البحار:44/262 ب31 ح17.

امام صادق علیه السلام فرمودند: امام علي علیه السلام به امام حسين علیه السلام فرمودند: اي پدر خداپرستان! تو از قديم اسوه بودي. پس امام حسين علیه السلام عرضه داشتند: فدايت شوم، حال من چگونه است؟ امام علي علیه السلام فرمودند: تو آن چيزي را مى‌داني كه ايشان نمي‌دانند و زود است كه آنچه عالِم مى‌داند، او را منفعت رساند، پسرم! گوش كن و ببين پيش از آنكه برايت پيش آيد، پس همانا سوگند به كسي كه جانم به دست اوست! بني اميّه خون تو را خواهند ريخت، سپس نخواهند توانست تو را از دين خود جدا كنند و نخواهند توانست ياد پروردگارت را از ياد تو ببرند. امام حسين علیه السلام عرضه داشتند: سوگند به كسي كه جانم در دست اوست، همين مرا بس است و اقرار مى‌كنم به آنچه كه خداوند نازل نموده است و پيامبرخدا را تصديق مى‌كنم و سخن پدرم را تكذيب نخواهم كرد.

5

اشاره

«باب»

فضيلة البيتوتة ليلة عاشوراء... و زيارته علیه السلام في يوم عاشوراء

فضيلة البيتوتة ليلة عاشوراء في كربلاء المقدّسة

و الحرم الحسينيّ علیه السلام و فضيلة زيارته في يوم عاشوراء

فضيلت ماندن در كربلا و حرم امام حسين علیه السلام در شب عاشوراء

و فضيلت زيارت امام حسين علیه السلام در روز عاشوراء

الامام ابوعبداللله الصادق علیه السلام

1- قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام: مَنْ زَارَ قَبْرَ أبِي عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ

السَّلَامُ يَوْمَ عَاشُورَاءَ عَارِفاًبِحَقِّهِ، كَانَ كَمَنْ زَارَاللَّهَ تَعَالَى فِي عَرْشِهِ.⁽¹⁾

امام جعفر بن محمّد صادق علیه السلام فرمودند: كسى كه قبر حضرت ابي عبدالله علیه السلام را در روز عاشوراء زيارت كند در حالى كه عارف به حقّ آن حضرت باشد، مثل كسى است كه خدا را در عرش او زيارت كرده است.

2- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام: مَنْ زَارَ الْحُسَيْنَ عَلَيْهِ السَّلَامُ يَوْمَ عَاشُورَاءَ وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ.⁽²⁾

امام جعفر بن محمّد صادق علیه السلام فرمودند: هركس حضرت امام حسين علیه السلام را

روز عاشوراء زيارت كند بهشت بر او واجب مى‌گردد.

3- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام: مَنْ أرَادَ أنْ يَقْضِيَ حَقَّ رَسُولِ اللهِ صلی الله علیه وآله وسلم وَ حَقَّ أمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ وَ حَقَّ فَاطِمَةَ وَ الْحَسَنِ علیه السلام، فَلْيَزُرِ الْحُسَيْنَ عَلَيْهِ السَّلَامُ فِي يَوْمِ عَاشُورَاءَ.⁽¹⁾

امام جعفر بن محمّد صادق علیه السلام فرمودند: هر كس مى‌خواهد حقّ پيامبرخدا صلی الله علیه وآله وسلم و حقّ حضرت اميرالمؤمنين و حقّ حضرت فاطمه و امام حسن علیه السلام را به‌جا آورد، بايد امام حسين علیه السلام را در روز عاشورا زيارت كند.

4- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام: مَنْ زَارَ الْحُسَيْنَ عَلَيْهِ السَّلَامُ

فِي يَوْمِ عَاشُورَاءَ غَفَرَ اللَّهُ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَ مَا تَأخَّرَ.⁽²⁾

امام جعفر بن محمّد صادق علیه السلام فرمودند: هركس حسين علیه السلام را در روز عاشوراء زيارت كند، خداوند گناهان گذشته و آينده اش را مى‌آمرزد.

5- قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام: مَنْ بَاتَ عِنْدَ قَبْرِالْحُسَيْنِ علیه السلام لَيْلَةَ عَاشُورَاءَ، لَقِيَ اللَّهَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مُلَطَّخاً بِدَمِهِ، وَ كَأنَّمَا قُتِلَ مَعَهُ فِي عَرْصَةِ كَرْبَلَاءَ.⁽³⁾

امام جعفر بن محمّد صادق علیه السلام فرمودند: كسى كه شب عاشوراء نزد قبر امام حسين علیه السلام بيتوته كند، روز قيامت خدا را در حالى كه به خون آن حضرت آغشته است، ملاقات مى‌كند و مانند اين است كه در ركاب حضرت در رزمگاه كربلا

شهيد شده باشد.

6- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام: مَنْ زَارَهُ علیه السلام وَ بَاتَ عِنْدَهُ لَيْلَةَ عَاشُورَاءَ حَتَّى يُصْبِحَ، حَشَرَهُ اللهُ تَعَالَى مُلَطَّخَاً بِدَمِ الْحُسَيْنِ علیه السلام فِي جُمْلَةِ الشُّهَدَاءِ مَعَهُ علیه السلام.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام فرمودند: هركس حضرت علیه السلام را زيارت كند و شب عاشوراء نزد ايشان بماند تا وقتي كه صبح شود، خداوند متعال او را آغشته به خون امام حسين علیه السلام در ميان شهداي همراه با ايشان علیه السلام محشور مى‌كند.

7- عَنْ جَابِرٍ الْجُعْفِيِّ قَالَ دَخَلْتُ عَلَى جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ صلی الله علیه وآله وسلم فِي يَوْمِ عَاشُورَاءَ فَقَالَ لِي: هَؤُلَاءِ زُوَّارُ اللَّهِ، وَ حَقٌّ عَلَى الْمَزُورِ أنْ يُكْرِمَ الزَّائِرَ، مَنْ بَاتَ عِنْدَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام لَيْلَةَ عَاشُورَاءَ، لَقِيَ اللَّهَ مُلَطَّخاً بِدَمِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ كَأنَّمَا قُتِلَ مَعَهُ فِي عَرْصَتِهِ⁽²⁾وَ قَالَ: مَنْ زَارَ قَبْرَ الْحُسَيْنِ أيْ يَوْمَ عَاشُورَاءَ وَ⁽³⁾بَاتَ عِنْدَهُ كَانَ كَمَنِ اسْتُشْهِدَ بَيْنَ يَدَيْهِ.⁽⁴⁾

جابر جعفى گويد: در روز عاشوراء محضر مبارك حضرت جعفر بن محمّد صلی الله علیه وآله وسلم رسيدم، حضرت به من فرمودند: اين گروه [زائران امام حسين علیه السلام] زائران خدا هستند و بر كسي كه زيارت مي‌شود واجب است كه زائر را اكرام نمايد. كسى كه نزد قبر امام حسين علیه السلام در شب عاشورا بيتوته كند، روز قيامت خدا را ملاقات مى‌كند در حالى كه به خون خودش آغشته است، گويا در ركاب حضرت در

رزمگاه كربلا شهيد گشته است.

و فرمودند: كسى كه قبر امام حسين علیه السلام را روز عاشوراء زيارت كرده و نزد قبر بيتوته نمايد، مثل كسى است كه در مقابل آن حضرت شهيد شده باشد.

8- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام: مَنْ زَارَ الْحُسَيْنَ عَلَيْهِ السَّلَامُ يَوْمَ عَاشُورَاءَ وَ بَاتَ عِنْدَهُ كَانَ كَمَنِ اسْتُشْهِدَ بَيْنَ يَدَيْهِ.⁽¹⁾

امام جعفر بن محمّد صادق علیه السلام فرمودند: كسي كه حضرت امام حسين علیه السلام را روز عاشوراء زيارت كند و نزد ايشان بماند، مانند كسي است كه مقابل حضرت شهيد شده باشد.

9- وَ قَالَ الْإمَامُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ علیه السلام: مَنْ زَارَهُ (الْحُسَيْنَ علیه السلام) يَوْمَ عَاشُورَاءَ حَتَّى يَظَلَّ عِنْدَهُ بَاكِياً حَزِيناً، كَانَ كَمَنِ اسْتُشْهِدَ بَيْنَ يَدَيْهِ حَتَّى يُشَارِكَهُمْ فِي مَنَازِلِهِمْ فِي الْجَنَّةِ.⁽²⁾

امام جعفر بن محمّد صادق علیه السلام فرمودند: هركس ايشان (امام حسين علیه السلام) را در روز عاشورا زيارت كند و نزد آن حضرت گريان و اندوهناك بماند، همانند كسي است كه در مقابل آن حضرت به شهادت رسيده است، تا اينكه در جايگاه آنان در بهشت با آنان شريك مى‌گردد.

10- قَالَ علیه السلام: مَنْ تَرَكَ السَّعْيَ فِي حَوَائِجِهِ يَوْمَ عَاشُورَاءَ قَضَى اللَّهُ لَهُ حَوَائِجَ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ، وَ مَنْ كَانَ يَوْمُ عَاشُورَاءَ يَوْمَ مُصِيبَتِهِ وَ حُزْنِهِ

وَ بُكَائِهِ جَعَلَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ يَوْمَ الْقِيَامَةِ يَوْمَ فَرَحِهِ وَ سُرُورِهِ وَ قَرَّتْ بِنَا فِي الْجِنَانِ عَيْنُهُ، وَ مَنْ سَمَّى يَوْمَ عَاشُورَاءَ يَوْمَ بَرَكَةٍ وَ ادَّخَرَ فِيهِ لِمَنْزِلِهِ شَيْئاً لَمْ يُبَارَكْ لَهُ فِيمَا ادَّخَرَ، وَ حُشِرَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مَعَ يَزِيدَ وَ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ زِيَادٍ وَ عُمَرَ بْنِ سَعْدٍ لَعَنَهُمُ اللَّهُ إلَى أسْفَلِ دَرْكٍ مِنَ النَّارِ.⁽¹⁾

امام رضا علیه السلام فرمودند: هر كس روز عاشوراء رفتن به دنبال كارهاى خود را تعطيل كند، خدا حوايج دنيا و آخرتش را برآورد. و هركس روز عاشوراء را روز مصيبت و حزن و گريه خود كند، خداوند عزّوجل روز قيامت را روز خرسندى

و شادي او قرار مي‌دهد و در بهشت چشم او به ما روشن مي‌شود و هر كس روز عاشوراء را روز بركت بنامد و در آن روز براى خانه‌اش ذخيره‌اى نهد، در آنچه ذخيره كرده براي او بركت نيست و روزقيامت با يزيد و عبيدالله بن زياد و عمر بن سعد لعنهم الله به سوي پايين ترين جاي آتش محشور خواهد گشت.

عن اهل بیت العصمه والطهاره علیه السلام

11- مَنْ زَارَ (قَبْرَ) الْحُسَيْن علیه السلام يَوْمَ عَاشُورَاءَ كَانَ كَمَنْ تَشَحَّطَ بِدَمِهِ بَيْنَ يَدَيْهِ.⁽²⁾

از ائمّه معصومين علیهم السلام روايت شده است كه فرمودند: كسى كه قبر حضرت امام حسين علیه السلام را در روز عاشوراء زيارت كند، مانند كسى است كه در مقابل آن حضرت به خون آن حضرت آغشته شده باشد.

خِتامُهُ مِسْكٌ وَ في ذلِكَ فَلْيَتَنافَسِ الْمُتَنافِسُونَ ⁽¹⁾

مهرى كه بر آن نهاده شده از مشك است و در اين نعمتهاى بهشتى راغبان بايد بر يكديگر پيشى گيرند! ⁽²⁾

مشغول عبادت و زيارت نقل كرد از ثقه امين حاج محمد على يزدى كه مرد فاضل صالحى بود در يزد كه دائما مشغول اصلاح امر آخرت خود بود و شبها در مقبره خارج يزد كه در آن جماعتى از صلحا مدفونند و معروف است به مزار به سر مى‌برد و او را همسايه‌اى بود كه در كودكى با هم بزرگ شده و در نزد يك معلم مى‌رفتند تا آنكه بزرگ شد و شغل عشارى [مأمور گمرك] پيش گرفت تا آنكه مرد و در همان مقبره نزديك محلى كه آن مرد صالح بيتوته مى‌كرد دفن كردند. پس او را در خواب ديد پس از گذشتن كمتر از ماهى كه در هيئت نيكويى است. پس به نزد او رفت و گفت: من مى‌دانم مبدأ و منتهاى كار تو و ظاهر و باطن تو را و نبودى از آنها كه احتمال رود نيكى در باطن ايشان و شغل تو مقتضى نبود جز عذاب را، پس به كدام عمل به اين مقام رسيدى؟ گفت: چنان است كه گفتى ومن در اشدّ عذاب بودم از روز وفات تا ديروز كه زوجه استاد اشرف حدّاد [آهنگر] فوت شد و در اين مكان او را دفن كردند و اشاره كرد به موضعى كه قريب صد ذرع از او دور بود و در شب وفات او حضرت ابى عبد الله الحسين علیه السلام سه مرتبه او را زيارت كرد و در مرتبه سوّم امر فرمود به رفع عذاب از اين مقبره پس حالت ما نيكو شد و در سعه [گشايش] و نعمت افتاديم. پس از خواب متحيّرانه بيدار شد و حداد را نمى‌شناخت و محله او را نمى‌دانست. پس در بازار حدّادان از او تفحص كرد و او را پيدا نمود. از او پرسيد: براى تو زوجه‌اى بود؟ گفت: آرى، ديروز وفات كرد و او را در فلان مكان و همان موضع را اسم برد دفن كردم. گفت: او به زيارت ابى عبدالله علیه السلام رفته بود؟ گفت: نه. گفت: ذكرمصايب اومى‌كرد؟ گفت: نه.گفت: مجلس تعزيه‌دارى داشت؟ گفت: نه. آنگاه پرسيد: چه مى‌جويى؟ خواب را نقل كرد گفت: آن زن مواظبت داشت به زيارت عاشوراء.

و در كتاب النجم الثاقب تأليف محدّث جليل حاجي ميرزا حسين نوري طبرسي صاحب موسوعه ارزشمند مستدرك الوسائل، متوفّاي سال1320ه.ق: باب هفتم حكايت هفتادم: جناب مستطاب، تقى صالح سيّد احمد بن سيّد هاشم بن سيّد حسن رشتى موسوى، تاجر ساكن رشت ايّده الله در هفده سال قبل تقريباً، به نجف اشرف مشرّف شد و با عالم ربّانى و فاضل صمدانى شيخ على رشتى طاب ثراه كه در حكايت آينده مذكور خواهند شد إن شاءالله به منزل حقير آمدند و چون برخاستند، شيخ، از صلاح و سداد سيّد مرقوم اشاره كرد و فرمود كه قضيّه عجيبه و در آن وقت مجال بيان نبود. پس از چند روزى ملاقات شد، فرمود كه: «سيّد رفت». و قضيه را با جمله از حالات سيّد نقل كرد. بسيار تأسّف خوردم از نشنيدن آنها از خود او، اگرچه مقام شيخ رحمه الله اجلّ از آن بود كه اندكى خلاف در نقل ايشان برود و از آن سال تا چند ماه قبل، اين مطلب در خاطر بود تا در ماه جمادى الآخره اين سال از نجف اشرف برگشته بودم، در كاظمين سيّد صالح مذكور را ملاقات كردم كه از سامّره مراجعت كرده، عازم عجم بود. پس شرح حال او را چنانچه شنيده بودم، پرسيدم و از آن جمله قضيّه معهوده، همه را نقل كرد مطابق آن و آن قضيه چنان است كه گفت:«در سنه 1280 به اراده حجّ بيت الله الحرام از دار المرز رشت آمدم به تبريز و در خانه حاجى صفر على تاجر تبريزى معروف منزل كردم . چون قافله نبود، متحيّر ماندم . تا آنكه حاجى جبّار جلودار

سدهى اصفهانى بار برداشت به جهت طربوزن ، تنها. از او مالى كرايه كردم و رفتم. چون به منزل اوّل رسيديم، سه نفر ديگر به تحريض حاجى صفر على به من ملحق شدند. يكى حاجى ملاباقر تبريزى حجه فروش معروف علماء و حاجى سيّد حسين تاجر تبريزى و حاجى على نامى كه خدمت مى كرد.پس به اتّفاق روانه شديم تا رسيديم به ارزنة الرّوم و از آنجا عازم طربوزن و در يكى از منازل مابين اين دو شهر، حاجى جبّار جلودار به نزد ما آمد و گفت: «اين منزل كه در پيش داريم ، مخوف است . قدرى زود بار كنيد كه به همراه قافله باشيد.» چون در ساير منازل، غالباً از عقب قافله به فاصله مى رفتيم . پس ما هم تخميناً دو ساعت و نيم يا سه به صبح مانده به اتّفاق حركت كرديم . به قدر نيم يا سه ربع فرسخ از منزل خود دور شده بوديم كه هوا تاريك شد و برف مشغول باريدن شد، به نحوى كه رفقا هر كدام سر خود را پوشانيدند و تند راندند. من نيز آنچه كردم كه با آنها بروم ممكن نشد، تا اينكه آنها رفتند. من تنها ماندم. پس از اسب پياده شدم و در كنار راه نشستم و به غايت مضطرب بودم . چون قريب ششصد تومان براى مخارج راه همراه داشتم . بعد از تأمّل و تفكّر، بنابراين گذاشتم كه در همين موضع بمانم تا فجر طالع شود به آن منزل كه از آنجا بيرون آمديم ، مراجعت كنم و از آنجا چند نفر مستحفظ به همراه بردارم تا به قافله ملحق شوم . در آن حال در مقابل خود باغى ديدم و در آن باغ باغبانى كه در دست بيلى داشت كه بر درختان مى زد كه برف از آنها بريزد. پس پيش آمد به مقدارفاصله كمى ايستاد وفرمود:«تو كيستى؟» عرض كردم: «رفقا رفتند و من ماندم، راه را نمى دانم ؛ گم كرده ام.» به زبان فارسى گفت: «نافله بخوان ! تا راه را پيدا كنى.» من مشغول نافله شدم. بعد از فراغ تهجّد باز آمد و فرمود: «نرفتى؟» گفتم:«والله راه را نمى دانم.» فرمود: «جامعه بخوان!» من جامعه را حفظ نداشتم و تاكنون حفظ ندارم. با آنكه مكرّر به زيارت عتبات مشرّف شدم. پس از جاى برخاستم و جامعه را بالتّمام از حفظ خواندم. باز نمايان شد فرمود:«نرفتى؟ هستى؟» مرا بى اختيار گريه گرفت گفتم:«هستم راه را نمى دانم.» فرمود:«عاشورا بخوان.» وعاشورا نيز حفظ نداشتم و تاكنون ندارم. پس برخاستم و مشغول زيارت عاشورا شدم از حفظ تا آنكه تمام لعن و سلام و دعاى علقمه را خواندم. ديدم باز آمد و فرمود: «نرفتى؟ هستى؟» گفتم:«نه! هستم تا صبح.» فرمود:«من، حال تو را به قافله مى رسانم.» پس رفت و بر الاغى سوار شد و بيل خود را به دوش گرفت و آمد، فرمود:«به رديف من بر الاغ من سوار شو.» سوار شدم. پس عنان اسب خود را كشيدم. تمكين نكرد و حركت ننمود. فرمود:«جلو اسب را به من ده !» دادم. پس بيل را به دوش چپ گذاشت و عنان اسب را به دست راست گرفت و به راه افتاد. اسب در نهايت تمكين متابعت كرد. پس دست خود را بر زانوى من گذاشت و فرمود:«شما چرا نافله نمى خوانيد؟ نافله! نافله! نافله!» سه مرتبه فرمود. و باز فرمود:«شما چرا عاشورا نمى خوانيد؟ عاشورا! عاشورا! عاشورا!» سه مرتبه . و بعد فرمود: «شما چرا جامعه نمى خوانيد؟ جامعه! جامعه! جامعه!» در وقت طىّ مسافت به نحو استداره سير مى نمود. يك دفعه برگشت وفرمود:«آن است رفقاى شما كه در لب نهرآبى فرود آمده.» مشغول وضو به جهت نمازصبح بودند. پس من از الاغ پايين آمدم كه سوار اسب خود شوم و نتوانستم، پس آن جناب پياده شد و بيل را در برف فرو كرد و مرا سوار كرد و سر اسب را به سمت رفقا برگردانيد. من در آن حال به خيال افتادم كه:«اين شخص كى بود كه به زبان فارسى حرف مى زد و حال آنكه زبانى جز تركى و مذهبى غالباً جز عيسوى در آن حدود نبود، چگونه به اين سرعت مرا به رفقاى خود رسانيد؟!» پس، در عقب خود نظر كردم احدى را نديدم و از او آثارى پيدا نكردم.پس به رفقاى خود ملحق شدم.

قالت سیدتنا فاطمة الشهیده صلوات الله علیها

لخابت امة قتلت ابن بنت نبيها

بانوی ما حضرت فاطمه شهیده صلوات الله علیها فرمودند:

به یقین زیان کار است امتی که پسردختر پیامبر خود را بکشد

المنتخب للشيخ فخرالدّين الطّريحي:146 عن ابن عباس في ميلاد الإمام الحسين علیه السلام و نزول جبرئيل علیه السلام علي النبي صلی الله علیه وآله وسلم و إخباره بشهادة الحسين علیه السلام و إخبار النبيّ صلی الله علیه وآله وسلم الزهراء علیها السلام و لمّا سمعت بمقتله قالت: لَخَابَتْ أُمَّةٌ قَتَلَتْ ابْنَ بِنْتِ نَبِيِّهَا

و الحديث طويل فراجع، و عنه السّيّد الجليل هاشم البحراني قدس سره في مدينة المعاجز:2/86 ب3- معجزات مولده ح952/5، ط الأعلمي- بيروت.

شيخ فخرالدّين طريحي قدس سره به نقل از ابن عبّاس در مورد ولادت امام حسين علیه السلام و فرود آمدن جبرييل علیه السلام بر پيامبرصلی الله علیه وآله وسلم و خبر دادن به پيامبر به شهادت امام حسين علیه السلام و خبر دادن پيامبرصلی الله علیه وآله وسلم به حضرت زهراء علیها السلام و هنگامي كه حضرت زهراء ماجراي شهادت آن حضرت را شنيدند، فرمودند: به درستي كه زيانكار است امّتي كه پسر دختر پيامبر خود را به قتل برساند.

6

اشاره

«باب»

النّوادر

الامام الحسین والسجاد علیه السلام

1- قَالَتْ أُمُّ سَلَمَةَ رضی الله عنه: كَانَ النَّبِيُّ علیهم السلام عِنْدِي وَ أتَاهُ جَبْرَئِيلُ علیه السلام، فَكَانَا فِي الْبَيْتِ يَتَحَدَّثَانِ إذْ دَقَّ الْبَابَ الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ فَخَرَجْتُ أفْتَحُ لَهُ الْْبَابَ فَإذَا الْحُسَيْنُ مَعَهُ فَدَخَلَا،... فَجَعَلَ جَبْرَئِيلُ يُومِئُ بِيَدِهِ كَالْمُتَنَاوِلِ شَيْئاً فَإذَا بِيَدِهِ تُفَّاحَةٌ وَ سَفَرْجَلَةٌ وَ رُمَّانَةٌ، فَنَاوَلَ الْحَسَنُ ثُمَّ أوْمَئ بِيَدِهِ مِثْلَ ذَلِكَ فَنَاوَلَ الْحُسَيْنُ علیه السلام فَفَرِحَا وَ تَهَلَّلَتْ وُجُوهَهُمَا وَ سَعَيَا إلَى جَدِّهِمَا صلی الله علیه وآله وسلم، فَأخَذَ التُّفَاحَةَ وَ الرُّمَّانَةَ وَ السَّفَرْجَلَةَ فَشَمَّهَا ثُمَّ رَدَّهَا إلَى كُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا كَهَيْئَتِهِمَا، ...فَأكَلَ النَّبِيُّ وَ عَلِيُّ وَ فَاطِمَةُ وَالْحَسَنُ وَالْحُسَيْنُ علیه السلام وَ أطْعَمُوا أُمُّ سَلَمَةَ فَلَمْ يَزَلْ الرُّمَّانُ وَ السَّفَرْجَلُ وَ التُّفَّاحُ كُلَّمَا أكَلَ مِنْهُ عَادَ إلَى مَا كَانَ حَتَّى قُبِضَ رَسُولُ اللهِ صلی الله علیه وآله وسلم، قَالَ الْحُسَيْنُ علیه السلام: فَلَمْ يُلْحِقُهُ التَّغْيِيرُ وَ النُّقْصَانُ أيَّامَ فَاطِمَةَ بِنْتِ رَسُولِ اللهِ صلی الله علیه وآله وسلم فَلَمَّا تُوُفِّيَتْ علیه السلام فَقَدْنَا الرُّمَّانَ وَ بَقِيَ التُّفَّاحُ وَ السَّفَرْجَلُ أيَّامَ أبِي، فَلَمَّا اسْتُشْهِدَ أمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ علیه السلام فُقِدَ السَّفَرْجَلُ وَبَقِيَ التُّفَّاحُ عَلَى هَيْئَتِهِ عِنْدَ الْحَسَنِ حَتَّى مَاتَ فِي سَمِّهِ، ثُمَّ بَقِيَ التُّفَّاحَةُ إلَى الْوَقْتِ الَّذِي حُوصِرْتُ عَنِ الْمَاءِ فَكُنْتُ أشَمُّهَا إذَا عَطِشْتُ فَتَكْسُرُ لَهَبُ عَطَشِي، فَلَمَّا اشْتَدَّ عَلَيَّ الْعَطَشُ عَضَضْتُهَا وَ أيْقَنْتُ بِالْفَنَاءِ.

قَالَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ علیه السلام: سَمِعْتُهُ يَقُولُ ذَلِكَ قَبْلَ مَقْتَلِهِ بِسَاعَةٍ، فَلَمَّا

قَضَى نَحْبَهُ وُجِدَ رِيحُهَا مِنْ مَصْرَعِهِ، فَالْتَمَسْتُ فَلَمْ يُرَ لَهَا أثَرٌ، فَبَقِيَ رِيحُهَا بَعْدَ الْحُسَيْنِ علیه السلام، وَ لَقَدْ زُرْتُ قَبْرَهُ فَوَجَدْتُ رِيحَهَا تَفُوحُ مِنْ قَبْرِهِ، فَمَنْ أرَادَ ذَلِكَ مِنْ شِيعَتِنَا الزَّائِرِينَ لِلْقَبْرِ فَلْيَلْتَمِسْ ذَلِكَ فِي أوْقَاتِ السَّحَرِ، فَإنَّهُ يَجِدُهُ إذَا كَانَ مُخْلِصاً.⁽¹⁾

امّ‌سلمه رضی الله عنه گويد: پيامبر اكرم صلی الله علیه وآله وسلم نزد من بودند كه حضرت جبريل علیه السلام به حضور حضرت رسيد. در اتاق گفتگو مى‌كردند تا اينكه حسن بن على علیه السلام در زد. رفتم تا در را براي ايشان بگشايم. امام حسين علیه السلام همراهش بود. وارد خانه شدند،... جبريل به دست خود به آسمان اشاره كرد و مانند كسى كه مى‌خواهد چيزى را بگيرد عمل كرد و سيب و به و انارى در دستش قرار گرفت و به حسن داد. سپس به حسين اشاره كرد و مانند همان را به حسين داد. هر دو خوشحال شدند و چهره‌هايشان درخشان گشت و سوي پيامبرصلی الله علیه وآله وسلم دويدند. پيامبرصلی الله علیه وآله وسلم سيب و به و انار را گرفتند و بوييدند و همانطور كه بود به هر يك از آن دو پس دادند،... پيامبر و علي و فاطمه و حسن و حسين علیه السلام از آن ميوه‌ها خوردند و به امّ‌سلمه هم دادند. آن سيب و به و انار همچنان باقى بود و هر چه از آن مى‌خوردند به حالت اوّل بازمي گشت تا هنگامي كه پيامبرصلی الله علیه وآله وسلم از دنيا رفتند.

امام حسين علیه السلام مى‌فرمايند: آن ميوه‌ها همچنان به حال خود باقى بود و تا هنگامى كه حضرت فاطمه دختر پيامبرخداصلی الله علیه وآله وسلم زنده بودند چيزى از آن كاسته نشد و چون حضرت فاطمه علیها السلام وفات كردند، انار را از دست داديم و سيب و به باقى بود تا

هنگامي كه پدرم زنده بودند و چون اميرالمؤمنين علیه السلام شهيد شدند، به از ميان رفت و آن سيب باقى ماند و به همان حال در اختيار امام حسن علیه السلام بود تا زماني كه مسموم شدند و رحلت فرمودند. آن سيب باقي بود تا هنگامى كه به خاطر آب محاصره شدم و آن‌را مى‌بوييدم و شدّت تشنگى من كاسته مى‌شد و چون تشنگى من شدّت پيدا كرد و يقين به نابودى كردم، آن را خوردم.

امام سجاد علیه السلام فرمودند: اين موضوع را يك ساعت پيش از كشته شدن پدرم از ايشان شنيدم و پس از شهادت آن‌حضرت، بوى آن سيب از قتلگاه ايشان احساس مى‌شد. به دنبال آن جستجو كردم كه نشانى از آن بيابم و نيافتم و بوى آن سيب پس از امام حسين علیه السلام باقى مانده است. من قبر ايشان را زيارت كردم و بوي آن سيب را از قبر حضرت استشمام كردم. پس هركس از شيعيان ما كه به زيارت قبر مى‌رود، به هنگام سحر دقت كند، در صورتى كه مخلص باشد آن بو را احساس خواهد كرد.

الإمام أبوعبدالله الصّادق علیه السلام

2- عَنْ إبْرَاهِيمَ بْنِ شُعَيْبٍ قَالَ سَمِعْتُ أبَا عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام يَقُولُ: إنَّ الْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ علیه السلام لَمَّا وُلِدَ، أمَرَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ جَبْرَئِيلَ أنْ يَهْبِطَ فِي ألْفٍ مِنَ الْمَلَائِكَةِ فَيُهَنِّئَ رَسُولَ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ مِنْ جَبْرَئِيلَ، قَالَ: وَ كَانَ مَهْبَطُ جَبْرَئِيلُ عَلَى جَزِيرَةٍ فِي الْبَحْرِ فِيهَا مَلَكٌ يُقَالُ لَهُ فُطْرُسُ، كَانَ مِنَ الْحَمَلَةِ فَبُعِثَ فِي شَيْ‌ءٍ فَأبْطَأ فِيهِ فَكُسِرَ جَنَاحَهُ وَ أُلْقِيَ فِي تِلْكَ الْجَزِيرَةِ يَعْبُدُ اللَّهَ (تَبَارَكَ وَ تَعَالَى) فِيهَا سِتَّمِائَةِ⁽¹⁾عَامٍ حَتَّى وُلِدَ الْحُسَيْنُ

بْنُ عَلِيٍّ علیه السلام، فَقَالَ الْمَلَكُ لِجَبْرَئِيلَ علیه السلام: يَا جَبْرَئِيلُ! أيْنَ تُرِيدُ؟ قَالَ: إنَّ اللَّهَ تَعَالَى أنْعَمَ عَلَى مُحَمَّدٍ صلی الله علیه وآله وسلم بِنِعْمَةٍ فَبُعِثْتُ أُهَنِّئُهُ مِنَ اللَّهِ وَ مِنِّي، فَقَالَ: يَا جَبْرَئِيلُ! احْمِلْنِي مَعَكَ لَعَلَّ مُحَمَّداًصلی الله علیه وآله وسلم يَدْعُوا اللهَ لِي، قَالَ: فَحَمَلَهُ، قَالَ: فَلَمَّا دَخَلَ جَبْرَئِيلُ عَلَى النَّبِيِّ علیهم السلام هَنَّأهُ مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ هَنَّأهُ مِنْهُ وَ أخْبَرَهُ بِحَالِ فُطْرُسَ، فَقَالَ رَسُولُ اللهِ صلی الله علیه وآله وسلم : قُلْ لَهُ: تَمَسَّحْ بِهَذَا الْمَوْلُودِ وَ عُدْ إلَى مَكَانِكَ، قَالَ: فَتَمَسَّحَ فُطْرُسُ بِالْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ علیه السلام وَ ارْتَفَعَ، فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ! أمَا إنَّ أُمَّتَكَ سَتَقْتُلُهُ وَ لَهُ عَلَيَّ مُكَافَاةٌ ألَّا يَزُورَهُ زَائِرٌ إلَّا بَلَّغْتُهُ عَنْهُ وَ لَا يُسَلِّمَ عَلَيْهِ مُسَلِّمٌ إلَّا بَلَّغْتُهُ سَلَامَهُ وَ لَا يُصَلِّي عَلَيْهِ مُصَلٍّ إلَّا بَلَّغْتُهُ عَلَيْهِ صَلَاتَهُ، ثُمَّ ارْتَفَعَ.⁽¹⁾

ابراهيم بن شعيب ميثمى گويد: شنيدم امام صادق علیه السلام فرمودند: هنگامى كه حسين بن على علیه السلام متولّد شدند خداوند عزّوجل به جبرئيل علیه السلام امر فرمود كه در ميان هزار تن از فرشتگان به زمين فرود آيد و از طرف خداوند عزّوجل و خودش به رسول‌خداصلی الله علیه وآله وسلم تهنيت بگويد. حضرت فرمودند: محلّ فرود آمدن جبرئيل جزيره‌اى در دريا بود و در آن فرشته‌اى بود كه به او فطرس گفته مي‌شد، او از جمله حاملان عرش بود و براي انجام كارى تعيين شد، در انجام دادن آن كار سستى نمود، در نتيجه بال او شكسته شد و در آن جزيره قرار داده شد و مدّت ششصد سال خدا را عبادت مى‌كرد تا وقتي كه حضرت حسين بن على علیه السلام متولّد شدند. پس فطرس به جبرئيل عرضه داشت: اي جبرئيل! قصد رفتن به كجا را

داري؟ جبرئيل فرمود: خداوند متعال بر حضرت محمّدصلی الله علیه وآله وسلم نعمتى عنايت فرموده است. از اين رو من براى گفتن تهنيت از جانب خداوند و خودم به نزد آن جناب فرستاده شده‌ام. فطرس عرضه داشت: اى جبرئيل! مرا با خود ببر. شايد حضرت محمّد صلی الله علیه وآله وسلم براى من دعا كنند.

[امام صادق علیه السلام] فرمودند: جبرئيل، فطرس را با خود برد. حضرت فرمودند: هنگامى كه جبرئيل بر پيامبرصلی الله علیه وآله وسلم داخل شد، حضرت را از جانب خداوند عزّوجل و خودش تهنيت گفت و از حال فطرس ايشان را خبر داد. پيامبرخداصلی الله علیه وآله وسلم فرمودند: به او بگو: بال شكسته خود را به اين مولود بكش و به جاى خود برگرد. حضرت فرمودند: فطرس بال شكسته‌اش را به حضرت امام حسين بن علي علیه السلام كشيد و به هوا پرواز كرد. سپس گفت: اى پيامبرخدا! اين حتمى است كه امّت شما به زودي اين مولود را خواهند كشت و حقّ او به گردن من آن است كه هيچ زائري حضرتش را زيارت نكند مگر اينكه از جانب او زيارت را به آن حضرت برسانم و هيچ سلام كننده‌اي به حضرت سلام نكند مگر اينكه سلام او را به ايشان برسانم و هيچ كسي درود بر آن حضرت نفرستد مگر اينكه درود او را به حضرت برسانم. اين را گفت و سپس به آسمان پرواز كرد.

3- عَنْ أبِي عَبْدِ اللَّهِ - الصّادق - علیه السلام قَالَ: لَمَّا سَارَ أبُو عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام مِنَ الْمَدِينَةِ، لَقِيَهُ أفْوَاجٌ مِنَ الْمَلَائِكَةِ الْمُسَوَّمَةِ، فِي أيْدِيهِمُ الْحِرَابُ عَلَى نُجُبٍ مِنْ نُجُبِ الْجَنَّةِ فَسَلَّمُوا عَلَيْهِ وَ قَالُوا: يَاحُجَّةَ اللَّهِ عَلَى خَلْقِهِ بَعْدَ جَدِّهِ وَ أبِيهِ وَأخِيهِ، إنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ أمَدَّ جَدَّكَ بِنَا فِي مَواطِنَ كَثِيرَةٍ، وَ إنَّ اللَّهَ أمَدَّكَ بِنَا، فَقَالَ لَهُمُ: الْمَوْعِدُ حُفْرَتِي وَ بُقْعَتِيَ الَّتِي أُسْتَشْهَدُ فِيهَا وَ هِيَ

كَرْبَلَاءُ، فَإذَا وَرَدْتُهَا فَأْتُونِي، فَقَالُوا: يَا حُجَّةَ اللَّهِ مُرْنَا نَسْمَعْ وَ نُطِعْ فَهَلْ تَخْشَى مِنْ عَدُوٍّ يَلْقَاكَ فَنَكُونَ مَعَكَ؟ فَقَالَ: لَا سَبِيلَ لَهُمْ عَلَيَّ وَ لَا يَلْقَوْنِي بِكَرِيهَةٍ أوْ أصِلَ إلَى بُقْعَتِي. وَ أتَتْهُ أفْوَاجُ مُسْلِمِي الْجِنِّ فَقَالُوا: يَا سَيِّدَنَا نَحْنُ شِيعَتُكَ وَ أنْصَارُكَ فَمُرْنَا بِأمْرِكَ وَ مَا تَشَاءُ، فَلَوْ أمَرْتَنَا بِقَتْلِ كُلِّ عَدُوٍّ لَكَ وَ أنْتَ بِمَكَانِكَ لَكَفَيْنَاكَ ذَلِكَ، فَجَزَاهُمُ الْحُسَيْنُ خَيْراً وَ قَالَ لَهُمْ: أوَ مَا قَرَأْتُمْ كِتَابَ اللَّهِ الْمُنْزَلَ عَلَى جَدِّي رَسُولِ‌اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم أيْنَما تَكُونُوا يُدْرِكْكُمُ الْمَوْتُ وَ لَوْ كُنْتُمْ فِي بُرُوجٍ مُشَيَّدَةٍ⁽¹⁾وَ قَالَ سُبْحَانَهُ: لَبَرَزَ الَّذِينَ كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقَتْلُ إلى مَضاجِعِهِمْ⁽²⁾وَ إذَا أقَمْتُ بِمَكَانِي فَبِمَاذَا يُبْتَلَى هَذَا الْخَلْقُ الْمَتْعُوسُ؟ وَبِمَاذَا يُخْتَبَرُونَ؟ وَ مَنْ ذَا يَكُونُ سَاكِنَ حُفْرَتِي بِكَرْبَلَاءَ؟ وَ قَدِ اخْتَارَهَا اللَّهُ يَوْمَ دَحَا الْأرْضَ وَ جَعَلَهَا مَعْقِلًا لِشِيعَتِنَا (وَ مُحِبِّينَا؟ تُقْبَلُ أعْمَالُهُمْ وَ صَلَاتُهُمْ وَ تُسْمَعُ وَ تُجَابُ دَعَوَاتُهُمْ وَ سَكَنَ إلَيْهَا شِيعَتُنَا وَ تَكُونُ)⁽³⁾وَ يَكُونُ لَهُمْ أمَاناً فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ؟ وَ لَكِنْ تَحْضُرُونَ يَوْمَ السَّبْتِ وَ هُوَ يَوْمُ عَاشُورَاءَ الَّذِي فِي آخِرِهِ أُقْتَلُ، وَ لَا يَبْقَى بَعْدِي مَطْلُوبٌ مِنْ أهْلِي وَ نَسَبِي وَ إخْوَتِي وَأهْلِ بَيْتِي، وَ يُسَارُ بِرَأْسِي إلَى يَزِيدَ لَعَنَهُ اللَّهُ. فَقَالَتِ الْجِنُّ: نَحْنُ وَاللَّهِ يَا حَبِيبَ اللَّهِ وَ ابْنَ حَبِيبِهِ لَوْلَا أنَّ أمْرَكَ طَاعَةٌ وَ أنَّهُ لَا يَجُوزُ لَنَا مُخَالَفَتُكَ، قَتَلْنَا جَمِيعَ أعْدَائِكَ قَبْلَ أنْ يَصِلُوا إلَيْكَ، فَقَالَ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ لَهُمْ: نَحْنُ وَاللَّهِ أقْدَرُ عَلَيْهِمْ مِنْكُمْ وَ لَكِنْ لِيَهْلِكَ مَنْ هَلَكَ عَنْ بَيِّنَةٍ وَ يَحْيى مَنْ حَيَّ عَنْ بَيِّنَةٍ ⁽⁴⁾. ⁽⁵⁾

امام جعفر صادق علیه السلام فرمود: هنگامى كه امام حسين علیه السلام از مدينه حركت نمود، گروه‌هايى از فرشتگان با صف‌هاى آراسته و پشت سر هم، اسلحه به دست و هر كدام بر اسبى از اسبهاى بهشتى سوار، با حضرت ملاقات نموده، سلام كردند و گفتند: اى كسى كه بعد از جد و پدر و برادر خود، بر خلق حجّت خدا هستى. خداى توانا جدّ بزرگوار تو را در چند موضع به وسيله ما ياري نمود. تو را هم به واسطه ما يارى نموده است. حضرت امام حسين علیه السلام فرمود: وعده‌گاه من و شما در گودال و بقعه‌اى كه آنجا شهيد خواهم شد كه همان كربلاء است. هنگامى كه وارد كربلاء شدم نزد من بياييد. فرشتگان گفتند: اى حجّت خدا! تو به ما دستور بده تا ما اطاعت نماييم. اگر از دشمنى بيمناك هستىد ما همراه شما باشيم؟ امام فرمودند: آنان به من دست نخواهند يافت و مرا ناراحت نخواهند كرد تا اينكه وارد كربلا شوم.

سپس گروه‌هايى از جن كه مسلمان بودند به حضور امام حسين علیه السلام مشرّف شدند و گفتند: اى سيّد ما! ما شيعيان و ياران شما هستيم. هر امرى كه دارىد و هرچه كه مي‌خواهىد به ما بفرماييد! اگر شما ما را به قتل تمامي دشمنان خود مأمور فرمايىد و در همين مكان باشىد، ما براى شما كافى خواهيم بود.

امام حسين علیه السلام به آنان جزاى خير داد و فرمود: آيا قرآنى را كه خدا بر جدّم نازل كرده نخوانده ايد كه مي‌فرمايد:  هر كجا كه باشيد مرگ شما را مي‌ربايد حتّي

اگر در برج و باروهاى مرتفع و محكم باشيد. و نيز مي‌فرمايد:  حتماً آن افرادى كه قتل براى آنان نوشته شده به سوى محلّ شهادت خود خواهند رفت. اگر من در مكان خود بمانم، پس اين مردم نگونسار چگونه آزمايش خواهند شد؟ و چه كسى در بقعه من كه در كربلاست ساكن خواهد شد؟ در صورتى كه خدا در موقع گسترش زمين آن بقعه را براى من انتخاب نموده و آن را پناهگاهى براى شيعيان (و دوستان) ما قرار داده (تا اعمال و نمازهايشان آنجا پذيرفته شود و دعايشان مستجاب گردد و شيعيان ما آنجا سكونت كنند) و در دنيا و آخرت براى ايشان محلّ امن و امان خواهد بود. شما در روز شنبه كه روز عاشوراست و من در آخر آن روز شهيد خواهم شد، نزد من بياييد. در آن روز هيچيك از مردانِ اهل‌بيت و برادران من باقى نخواهد ماند. آن روز سر من براى يزيد فرستاده خواهد شد. گروه جن در جواب آن بزرگوار عرضه داشتند: اى حبيب خداوند و پسر حبيب خدا! اگر اطاعت امر تو واجب نبود و جايز بود كه ما با دستور تو مخالفت كنيم، به خدا قسم همه دشمنان تو را قبل از اينكه به تو برسند نابود مي‌كرديم. امام حسين علیه السلام در جواب آنان فرمود: به خدا قسم كه ما از شما بر ايشان تواناتر هستيم  ولى بايد هركس هلاك و كافر مى‌شود با دليل هلاك شود و هر كسى كه زنده و مؤمن مي‌گردد به وسيله دليل باشد.

الإمام أبو الحسن الرّضا علیه السلام

4- قَالَ علیه السلام: إنَّ الْمُحَرَّمَ شَهْرٌ كَانَ أهْلُ الْجَاهِلِيَّةِ يُحَرِّمُونَ فِيهِ الْقِتَالَ، فَاسْتُحِلَّتْ فِيهِ دِمَاؤُنَا، وَ هُتِكَ فِيهِ حُرْمَتُنَا، وَ سُبِيَ فِيهِ ذَرَارِيُّنَا وَ نِسَاؤُنَا، وَ أُضْرِمَتِ النِّيرَانُ فِي مَضَارِبِنَا، وَ انْتُهِبَ مَا فِيهَا مِنْ ثِقْلِنَا، وَ لَمْ تُرْعَ

لِرَسُولِ اللَّهِ حُرْمَةٌ فِي أمْرِنَا، إنَّ يَوْمَ الْحُسَيْنِ أقْرَحَ جُفُونَنَا، وَ أسْبَلَ دُمُوعَنَا، وَ أذَلَّ عَزِيزَنَا بِأرْضِ كَرْبٍ وَ بَلَاءٍ، أوْرَثَتْنَا الْكَرْبَ وَ الْبَلَاءَ إلَى يَوْمِ الِانْقِضَاءِ، فَعَلَى مِثْلِ الْحُسَيْنِ فَلْيَبْكِ الْبَاكُونَ، فَإنَّ الْبُكَاءَ عَلَيْهِ يَحُطُّ الذُّنُوبَ الْعِظَامَ. ثُمَّ قَالَ علیه السلام: كَانَ أبِي إذَا دَخَلَ شَهْرُ الْمُحَرَّمِ لَايُرَى ضَاحِكاً، وَ كَانَتِ الْكَآبَةُ تَغْلِبُ عَلَيْهِ حَتَّى يَمْضِيَ مِنْهُ عَشَرَةُ أيَّامٍ، فَإذَا كَانَ يَوْمُ الْعَاشِرِ كَانَ ذَلِكَ الْيَوْمُ يَوْمَ مُصِيبَتِهِ وَ حُزْنِهِ وَبُكَائِهِ، وَ يَقُولُ: هُوَ الْيَوْمُ الَّذِي قُتِلَ فِيهِ الْحُسَيْنُ عَلَيْهِ السَّلَامُ.⁽¹⁾

امام رضا علیه السلام فرمودند: محرم ماهى بود كه اهل جاهليّت جنگ كردن را در آن حرام مي‌دانستند. ولي خون ما در آن ماه حلال شمرده شده و حرمت ما در آن هتك گشت و فرزندان و زنان ما اسير شدند و آتش به خيمه‌هاى ما زده شد و آنچه كه از بار و بنه در آن بود، چپاول شد و حرمت پيامبرخدا در مورد ما نگاه داشته نشد. روز شهادت امام حسين علیه السلام پلك چشم ما را مجروح نمود و اشك ما را روان ساخت و عزيز ما را در زمين كربلاء خوار كرد. ما را دچار گرفتارى و بلا ساخت تا روز قيامت. بنابراين بر كسي همچون امام حسين علیه السلام بايد گريه كنندگان بگريند، چراكه گريستن بر آن حضرت، گناهان بزرگ را مي‌ريزد. سپس فرمود: پدرم هنگامي كه وارد ماه محرّم مي‌شدند، هرگز خندان ديده نمي‌شدند و اندوه بر ايشان تا روز دهم غالب بود. وقتي روز دهم مي‌شد، روز مصيبت و ناراحتي و گريه حضرت بود و مي‌فرمود: آن همان روزي است كه امام حسين علیه السلام در آن كشته شد.

عن أهل بيت العصمة و الطّهارة علیهم السلام

5- وَ رُوِيَ: أنَّ الْحُورَ الْعِينَ إذَا بَصُرَتْ بِوَاحِدٍ مِنَ الْأمْلَاكِ يَهْبِطُ إلَى الْأرْضِ لِأمْرٍمَا، يَسْتَهْدِينَ مِنْهُ السُّبَحَ وَ التُّرْبَةَ مِنْ طِينِ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام.⁽¹⁾

و روايت شده است: حورالعين، هنگامي كه يكي از فرشتگان را مى‌بينند كه براي كاري عازم زمين است، از او تقاضا مى‌كنند كه از تسبيح و مهرِ خاك قبر امام حسين علیه السلام برايشان هديه بياورد.

قال الامام الحسن بن علی صلوات الله علیهما

ولکن لا یوم کیومک یا ابا عبدالله

یزد لف الیک ثلاثون الف رجل یدعون

انهم من امه جد نا محمد

امام مجتبي علیه السلام فرمودند:

اما روزی به سختی روز شهادت شما نیست ای ابا عبدالله ،30 هزار نفر شما را محاصره کنندکه همه ادعا می کنند از امت جدّ ما حضرت محمّد هستند

أمالي الصدوق:115 المجلس24: باسناده عن الصّادق جعفر بن محمّدٍ عن أبيه عن جدّه علیهم السلام أنّ: الْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ علیه السلام دَخَلَ يَوْماً إلَى الْحَسَنِ علیه السلام فَلَمَّا نَظَرَ إلَيْهِ بَكَى، فَقَالَ لَهُ: مَا يُبْكِيكَ يَا أبَا عَبْدِ اللَّهِ؟ قَالَ: أبْكِي لِمَا يُصْنَعُ بِكَ، فَقَالَ لَهُ الْحَسَنُ علیه السلام: إنَّ الَّذِي يُؤْتَى إلَيَّ سَمٌّ يُدَسُّ إلَيَّ فَأُقْتَلُ بِهِ. وَ قَالَ: وَ لَكِنْ لَا يَوْمَ كَيَوْمِكَ يَا أبَا عَبْدِ اللَّهِ يَزْدَلِفُ إلَيْكَ ثَلَاثُونَ ألْفَ رَجُلٍ يَدَّعُونَ أنَّهُمْ مِنْ أُمَّةِ جَدِّنَا مُحَمَّدٍ صلی الله علیه وآله وسلم وَ يَنْتَحِلُونَ دِينَ الْإسْلَامِ فَيَجْتَمِعُونَ عَلَى قَتْلِكَ وَ سَفْكِ دَمِكَ وَ انْتِهَاكِ حُرْمَتِكَ وَ سَبْيِ ذَرَارِيكَ وَ نِسَائِكَ وَ انْتِهَابِ ثِقْلِكَ فَعِنْدَهَا تَحِلُّ بِبَنِي أُمَيَّةَ اللَّعْنَةُ وَ تُمْطِرُ السَّمَاءُ رَمَاداً وَ دَماً وَ يَبْكِي عَلَيْكَ كُلُّ شَيْ‌ءٍ حَتَّى الْوُحُوشِ فِي الْفَلَوَاتِ وَ الْحِيتَانِ فِي الْبِحَارِ.

عنه البحار:45/218 ب40 ح44.

امام صادق علیه السلام از پدر از جدّشان علیهم السلام نقل نمودند: امام حسين علیه السلام روزي بر امام حسن علیه السلام وارد شدند، پس هنگامي كه به حضرت نگاه كردند، گريستند. امام حسن علیه السلام به ايشان فرمودند: چه چيز شما را گريان ساخت، اي اباعبدالله؟ فرمودند: گريه مي‌كنم براي آنچه با شما رفتارمي‌شود، پس... امام حسن علیه السلام به ايشان فرمودند: همانا آنچه براي من مي‌آيد سمّي است كه مرا مسموم سازد، پس من به سبب آن سم كشته خواهم شد... و فرمودند: امّا هيچ روزي همچون روز تو نيست اي اباعبدالله، [در آن روز] سي هزار نفر تو را محاصره مي‌كنند همه آنها ادّعا مي‌كنند از امّت جدّ ما محمّد صلی الله علیه وآله وسلم هستند و ادّعاي مسلماني مي‌كنند. پس براي كشتن شما و ريختن خون شما و هتك نمودن حرمت شما و اسير نمودن فرزندان و زنان شما و به غارت بردن بار و بنه شما جمع مي‌شوند و در اين زمان بني اميّه را لعنت فراخواهد گرفت و آسمان خاكستر و خون مي‌باراند و همه چيز براي تو گريه مي‌كنند حتي حيوانات وحشي در بيابان و ماهي‌ها در درياها.

7

اشاره

«باب»

آداب زيارة الإمام الحسين علیه السلام

آداب زيارت نمودن حضرت امام حسين علیه السلام

1- صيام ثلاثة أيّام.

سه روز روزه گرفتن پيش از سفر به زيارت.

2- الإغتسال قبل الخروج و ترك الطّيب.

غسل نمودن پيش از رفتن به سفر و ترك نمودن استفاده از عطر.

3- جمع الأهل و الأولاد و توديعهم بالمأثور.⁽¹⁾

جمع نمودن خانواده و فرزندان و وداع گفتن با ايشان همانگونه كه در دعاها وارد است.

4- الغسل قبل دخول المشهد.⁽²⁾

غسل نمودن پيش از ورود به حرم مطهّر.

5- من أحدث قبل الزّيارة فليغتسل ثانيةً ليكون زائراً على غسل.⁽³⁾

اگر پيش از زيارت نمودن، حدثي از او سر زد، دومرتبه غسل كند تا هنگامي كه زيارت مى‌كند غسل داشته باشد.

6- الإغتسال من ماء الفرات.⁽⁴⁾

غسل نمودن با آب فرات.

7- النّزول بشاطئ الفرات و الإغتسال منه.⁽¹⁾

رفتن به كنار نهر فرات و غسل نمودن با آب آن.

8- المشي لزيارته حافياً.⁽²⁾

پياده و پابرهنه به زيارت ايشان رفتن.

9- إتيان المشهد في ثيابٍ طاهرةٍ نظيفةٍ جددٍ.⁽³⁾

رفتن به حرم شريف با لباسهاي پاك و پاكيزه و نو.

10- إتيانه بخضوعٍ و خشوعٍ.⁽⁴⁾

آمدن به زيارت حضرت علیه السلام با فروتني و دل شكسته.

11- إتيانه بسكينةٍ و وقارٍ.⁽⁵⁾

آمدن به زيارت حضرت علیه السلام با آرامش و وقار.

12- الوقوف على باب المشهد و الدّعاء و الإستئذان بالمأثور، فإن وجد خشوعاً دخل الحرم.⁽⁶⁾

ايستادن مقابل در حرم و دعا نمودن و گرفتن اذن دخول همانگونه كه در زيارات آمده است، چنانچه دل او شكست و اشك از ديده اش روان شد، وارد حرم شود.

13- إتيانه حزيناً مكروباً شعثاً مغبرّاً جائعاً عطشاناً.⁽⁷⁾

آمدن به زيارت ايشان همراه با حزن و اندوه بسيار، مو ژوليده و غبارآلود، گرسنه و تشنه.

14- تقديم الرّجل اليمنى عند الدّخول و اليسرى عند الخروج.⁽¹⁾

وارد شدن به حرم با پاي راست و خارج شدن از آن مكان شريف با پاي چپ.

15- الوقوف على الضّريح ملاصقاً له... فقد نصّ على الإتّكاء على الضريح و تقبيله.⁽²⁾

هنگام زيارت خود را به ضريح بچسباند... زيرا درحديث آمده است كه به ضريح تكيه كرده و آن را بوسه زند.

16- إستقبال وجه المزور و إستدبار القبلة حال الزّيارة.⁽³⁾

هنگام زيارت، رو به حضرت و پشت به قبله نمايد.

17- المبالغة في الدّعاء و الإلحاح.⁽⁴⁾

بسيار دعا كردن و اصرار نمودن در دعا.

18- وضع الخدّ الأيمن ثمّ الأيسر علي الضريح المطهّر و الدّعاء بالمأثور.⁽⁵⁾

نهادن سمت راست و چپ صورت بر ضريح مطهّر و خواندن دعاهاي وارد شده در آن هنگام.

19- الإبتهال و التّضرّع و السّؤال من الله بحقّه و حقّ صاحب القبر أن يجعله من أهل شفاعته.⁽⁶⁾

مبالغه نمودن در دعا و زاري كردن و اينكه از خداوند طلب نمايد كه به حقّ خدا و به حقّ صاحب قبر، او را از اهل شفاعت حضرت قرار دهد.

20- إتيان الزّيارة حبّاً لله و لرسوله و لأمير المؤمنين و لفاطمة و رحمة له ممّا ارتكب منه.⁽¹⁾

آمدن به زيارت حضرت به جهت دوستي خداوند و پيامبر او و اميرالمؤمنين و حضرت فاطمه علیها السلام و به خاطر دلسوزي بر آنچه كه بر آن حضرت از ظلم‌ها گذشت.

21- ⁽²⁾تقبيل العتبة و سجدة الشّكر لله تعالى على هذه الكرامة.⁽³⁾

وَ إِذْ قُلْنَا ادْخُلُوا هذِهِ الْقَرْيَة - و(يادآور شويد) زمانى را كه گفتيم: در اين شهر [بيت المقدس] وارد شويد و از نعمت‌هاى فراوان آن، هرچه مى‌خواهيد بخوريد و از در [معبد بيت المقدس] به حالت سجده وارد شويد و بگوييد: «خداوندا! گناهان ما را بريز!» تا خطاهاى شما را ببخشيم و به نيكوكاران پاداش بيشترى خواهيم داد. و از امام باقر و اميرالمؤمنين علیه السلام در مورد اين سخن خداوند كه فرمود:وَ لَيْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُيُوت - و نيكويي اين نيست كه خانه‌ها را از پشت وارد شويد بلكه نيكى اين است كه پرهيزگار باشيد و از درِخانه‌ها وارد شويد و تقوا پيشه كنيد تا رستگار شويد! و نيز اين كلام پروردگار:وَ إِذْ قُلْنَا ادْخُلُوا هذِهِ الْقَرْيَة - و به ياد آريد آن زمان را كه به شما گفتيم: به اين آبادي [بيت المقدس] درآييد و از نعمتهاى آن هر چه و هر جا كه خواسته باشيد به فراوانى بخوريد. و سجده‌كنان از دروازه داخل شويد و بگوييد: بار گناه از ما فرو نه! تا از خطاى شما درگذريم و نيكوكاران را ثواب بيشترى عنايت كنيم امام فرمودند: ما آن بيوتى هستيم كه خداوند امر فرموده كه از دربهاى آنها وارد شويد، ما بابهاى خداوند و خانه‌هايى هستيم كه از ما وارد مى‌شوند، پس هر كه با ما بيعت نموده و به ولايت ما اعتراف نمايد بى‌شك از دربهاى آن خانه وارد شده و هر كه با ما مخالفت نموده و ديگرى را بر ما برتري دهد، به آن خانه‌ها از پشت وارد شده است. و پيامبرصلی الله علیه وآله وسلم فرمودند: همانا مَثَل اهل‌بيت من در ميان شما مانند مَثَل كشتى حضرت نوح است. هر آنكس كه سوار آن شود نجات يابد و هر آنكس كه از آن باز بماند، غرق خواهد شد و نيز مثل ايشان مثل «باب حطّه» است كه هر آنكس از آن وارد گشت نجات يافت و آنانكه وارد آن نشدند هلاك شدند.

بوسيدن عتبه و گزاردن سجده شكر براي خداوند از جهت كرامتي كه نصيبِ صاحب حال گشته است.

22- صلاة ركعتي الزّيارة عند الرّأس الشّريف.⁽¹⁾

به پا داشتن دو ركعت نماز زيارت نزد سر شريف آن حضرت.

23- إتيان الصّلاة خلف المقام.⁽²⁾

نماز خواندن پشت ضريح حضرت.

24- تسبيح الزّهراء علیها السلام و الدّعاء بعد الرّكعتين بالمأثور.⁽³⁾

گفتن تسبيحات حضرت زهرا علیها السلام و دعا كردن پس از اقامه نماز زيارت.

25- البكاء على الحسين علیه السلام و على أهل بيته و انصاره.⁽⁴⁾

گريه نمودن براي امام حسين علیه السلام و اهل‌بيت و ياران ايشان.

26- تلاوة شيءٍ من القرآن عندالضّريح المقدّس وإهدائه الى الإمام علیه السلام.⁽⁵⁾

26- خواندن قسمتي از قرآن كريم نزد ضريح مقدّس و هديه نمودن آن به امام علیه السلام.

27- إحضار القلب في جميع الأحوال و التّوبة من الذّنوب و الإستغفار.⁽⁶⁾

داشتن حضور قلب در تمامي حالت‌ها و توبه نمودن از گناهان و استغفار نمودن.

28- ⁽¹⁾إظهار المودّة بتقبيل الحرم و الضّريح المقدّس.⁽²⁾

از امام باقر و امام صادق علیه السلام نقل شده كه آيه شريفه وَ إذا الْمَوْؤُدَةُ سُئِلَتْ - را - وَ إذا الْمَوَدَّةُ سُئِلَتْ - قرائت فرمودند كه معناي آن چنين مي‌شود: و آن هنگام كه درباره دوستي خاندان پيامبرصلی الله علیه وآله وسلم كه همانا اجر رسالت است، بازخواست شوند.

اظهار نمودن محبّت نسبت به امام علیه السلام به وسيله بوسيدن حرم و ضريح مقدّس.

29- التّوديع بالمأثور عند الإنصراف.⁽³⁾

هنگام بيرون رفتن، با حضرت وداع كند همانگونه كه در زيارات آمده است.

30- المشي عند الخروج بالقهقرى حتّى يتوارى.⁽⁴⁾

عقب عقب رفتن هنگام خروج تا وقتي حرم از ديد او خارج شود.

31- تكرار الزّيارة مادام مقيماً في كربلاء أو قريباً منه.⁽⁵⁾

تكرار نمودن زيارت مادامي كه در كربلاء يا در نزديكي كربلاء حضور دارد.

32- الجهد البالغ لأن يكون الزّائر خيراً من قبلها.⁽⁶⁾

تلاش وافر نمايد تا از گذشته بهتر باشد.

33- حسن الصّحبة لمن صحبه.

نيكو سخن گفتن با كساني كه با او همراه هستند.

34- قلّة الكلام الّا بخير.⁽⁷⁾

كم سخن گفتن مگر اينكه در مورد كار خير و خوبي باشد.

35- كثرة الدّعاء لنفسه و لوالديه و لإخوانه المؤمنين و أخواته المؤمنات.⁽¹⁾

بسيار دعا كردن براي خود و پدر و مادر و برادران و خواهران با ايمانش.

36- الصّدقة على المحاويج بتلك البقعة فإنّ الصدقة مضاعفةً.⁽²⁾

صدقه دادن به نيازمندان در حالي كه در حرم شريف است چراكه در آنجا صدقه دادن، پاداش مصاعف دارد… .

37- التّصدّق على السّدنة و الحفظة للمشهد بإكرامهم و إعظامهم، فإن

فيه إكرام صاحب المشهد علیه الصلاه والسلام و ينبغي لهؤلاء أن يكونوا من أهل الخير و الصّلاح و الدّين و المروّة و الإحتمال و الصّبر و كظم الغيظ خالين من الغلظة على الزّائرين، قائمين بحوائج المحتاجين، مرشدين ضالّ الغرباء و الواردين و ليتعهّد أحوالهم الناظر فيه، فإن وجد من أحد منهم تقصيرا نبهّه عليه فإن أصرّ زجره فإن كان من المحرّم جاز ردعه بالضرب إن لم يجد التعنيف من باب النهي عن المنكر.⁽³⁾

انفاق نمودن به دست اندركاران نظافت و نگهبانهاي حرم به خاطر گرامي و بزرگداشت ايشان، چراكه اين كار موجب گراميداشت صاحب حرم مى‌باشد. و سزاوار است كه اين افراد از اهل خير و خوبي و افراد متديّن و بامروّت و باتحمّل و صبور باشند و خشم خود را فرو بخورند و با زيارت كنندگان به تندي

برخورد نكنند، چنانچه كسي را نيازمند كمك ديدند به كمك او بشتابند و اگر از افراد غريب و ناآشنايان با آن محيط كسي بود كه گم شده و راه را گم كرده بود، او را راهنمايي كنند و بايد مراقب كارهاي آنان باشد و اگر از يك نفر از ايشان كوتاهي ديد، او را آگاه سازد و چنانچه بر اشتباه خود پافشاري نمود او را تنبيه كند و اگر ماه محرّم بود، در صورتي كه اجبار از باب نهي از منكر تاثير نكند، رواست او را بزند.

38- إتيان الفرائض و النّوافل في المشهد المقدّس.⁽¹⁾

خواندن نمازهاي فريضه و نافله‌ها در حرم مقدّس.

39- كثرة الصّلاة عنده.⁽²⁾

زياد نماز خواندن نزد آن حضرت.

40- ترك الّلهو و التّجنّب من ملاذّ الطّعام و الشّراب.⁽³⁾

ترك كردن انجام كارهاي بيهوده و اجتناب نمودن از لذّت‌هاي خوردني‌ها و آشاميدني‌ها.

41- ترك الخصومة و الأيمان و الجدال.⁽⁴⁾

ترك كردن دشمني كردن و قسم خوردن و دعوا كردن.

42- الإتيان بصلاة جعفر الطّيّار.⁽⁵⁾

خواندن نماز جعفر طيّار.

43- الإتيان بصلاة الإمام الحسين علیه السلام عند ضريحه المطهّر.⁽¹⁾

خواندن نماز امام حسين علیه السلام نزد ضريح مطهّر ايشان.

44- التّوجّه الى الإمام و أهدافه المقدّسة.⁽²⁾

امام حسين علیه السلام در نامه خود چنين مرقوم فرمودند:... و همانا من به منظور اصلاح در ميان امّت جدّم خارج شدم... . و در زيارت اربعين به درگاه پروردگار چنين مى‌گوييم:... از اين رو (امام حسين علیه السلام) در دعوت- نمودن بندگان به سوي تو مبالغه و خيرخواهي كرد و جانش را در راه تو ايثار نمود تا بندگان تو را از نادانى و سرگرداني گمراهى برهاند... . و امام حسين علیه السلام فرمودند:... آگاه باشيد كه ابن زياد زنا زاده پسر زنا زاده، ما را بين انتخاب دو چيز اختيار داده تا از ميان آن دو، يكي را انتخاب كنيم: كشته شدن و يا پذيرفتن خواري و ذلّت در بيعت با يزيد و هيهات كه من اين دنياى بي ارزش را انتخاب كنم، زيرا خدا و پيامبرش از آن سر باز مي‌زنند. پدران طيّب و طاهر و خاندان پاكيزه و همّت والا و عزّت نفس و آزاد مردان، هرگز كشته شدن در راه افراد پست را بر شهيد شدن در راه بزرگواران انتخاب نخواهند كرد...

توجّه نمودن به امام و هدف‌هاي مقدّس ايشان.

45- إتمام الصّلاة في حرمه الشّريف للمسافر.⁽³⁾

تمام خواندن نماز در حرم شريف آن حضرت براي مسافران.

46- و لا يرفع الصّوت في الروضة المقدّسة.⁽⁴⁾

خداوند متعال مي فرمايد:  اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! صداى خود را بر صداى پيامبر بلند نكنيد و در برابر او بلند سخن نگوييد آن گونه كه بعضى از شما در برابر بعضى صدا بلند مى‌كنيد، مبادا اعمال شما نادانسته نابود گردد آنها كه صداى خود را نزد رسول‌خدا كوتاه مى‌كنند همان كسانى هستند كه خداوند دلهايشان را براى تقوا خالص نموده و براى آنان آمرزش و پاداش عظيمى است! ((49) سوره حجرات: آيه‌3 و4).

و حضرت امام حسين علیه السلام خطاب به عايشه فرمودند:... و به درستي كه خداوند عزّوجل چنين فرموده است:يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَرْفَعُوا أَصْواتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ...صلی الله علیه وآله وسلم خدا حرمت مؤمنانى را كه مرده‌اند مانند مؤمنان زنده مقرر نموده است... . و پيامبرصلی الله علیه وآله وسلم فرمودند: حسين از من و من از حسينم، خدا دوست بدارد آن كسى را كه حسين را دوست داشته باشد. حسين نواده اي [نمونه] از نوادگان پيامبران است

بلند نكردن صدا در حرم مقدّس.

47- كثرة الدّعاء لسلامة الحجّة المنتظرعجل الله فرجه الشریف و تعجيل فرجه.⁽¹⁾

امام زمان عجل الله فرجه الشریف در نامه‌اي چنين مرقوم فرمودند: و براي تعجيل در امر فرج بسيار دعا كنيد زيرا كه آن گشايش كارهاي شماست. و در مكيال المكارم از برخى از افراد صالح نقل شده است كه: امام زمان عجل الله فرجه الشریف را در خواب ديده‌اند امام علیه السلام به ايشان فرموده اند: همانا من براى مؤمنى كه مصيبت جدّ شهيد مرا ياد كرده و پس از آن براى تعجيل در فرج و تأييد من دعا مى‌كند؛ دعا مى‌كنم.

بسيار دعا كردن براي سلامت امام زمان عجل الله فرجه الشریف و تعجيل در فرج ايشان.

48- لبس السّواد و إظهار الحزن طوال شهر محرّم و صفر إلى نهاية يوم الثّامن من شهر ربيع الأوّل ألّتى تشمل عزاء الإمام الحسين و شهادته

و إسارة أهل بيته و شهادة الإمام السّجّاد و رقيّه بنت الحسين و الإمام الكاظم و المجتبى و الرّسول الأكرم والإمام الرّضا و الأربعين و إحراق بيت فاطمة و شهادة السّيّد محسن بن عليٍّ و فاطمةٍ و بالنّهاية شهادة الأمام العسكري صلوات الله عليهم أجمعين كما فعله أهل البيت علیهم السلام.⁽¹⁾

وقتى كه حسين بن على علیه السلام كشته شد، زنان بنى‌هاشم لباس مشكى و خشن پوشيدند. از گرما و سرما شكايتى نداشتند. حضرت على بن الحسين علیه السلام به علّت اينكه آنان ماتم زده بودند، براى ايشان غذا درست مى‌كرد. و به نقل از فخرالدّين طريحي رحمه الله عنه در كتاب «المنتخب» و افرادي جز ايشان در كتابهاي ديگري به صورت مرسل نقل نموده اند:...يزيد(لعنه الله) به حرم و اهل‌بيت رسول‌خدا صلّى الله عليه و آله گفت: كداميك از اين دو كار نزد شما دوست داشتني تر است: نزد من ماندن يا بازگشتن به مدينه؟ و من جايزه فراوانى به شما خواهم داد. آنان گفتند: ما اولاً دوست داريم براى امام حسين علیه السلام نوحه و عزادارى كنيم. يزيد گفت: هر چه در نظر داريد انجام دهيد. سپس حجره‌هائى در دمشق براى آنان تخليه شد پس هيچ بانوي هاشمي و قريشي نماند مگر اينكه براي عزاي امام حسين علیه السلام لباس مشكي پوشيد و طبق آنچه كه نقل شده هفت روز براي ايشان ندبه و زاري نمودند.

پوشيدن لباس مشكي و اظهار نمودن ناراحتي در طول ماه محرّم و صفر تا آخر روز هشتم ماه ربيع الأول كه شامل عزاي امام حسين و شهادت ايشان و اسارت اهل‌بيت ايشان و شهادت امام سجّاد و رقيّه دختر امام حسين و شهادت امام كاظم و امام مجتبي و پيامبر اكرم و امام رضا و اربعين حسيني و آتش زدن منزل حضرت فاطمه و شهادت حضرت محسن بن علي و زهرا و در نهايت شهادت امام

عسكري صلوات الله عليهم اجمعين، همانگونه كه اهل‌بيت علیهم السلام اين كار را انجام دادند.

49- كمال الأدب بحضرته لأنّ الإمام حيٌّ عند ربّه يرزق و أنّه يرانا و يسمع و يجيب.⁽¹⁾

در زيارت اميرالمؤمنين علیه السلام آمده است: سلام بر شما اى اميرمؤمنان! من بنده شما هستم... به سوى خداوند متعال و شما با گريه و زارى آمده‌ام به خاطر منزلت و مقامى كه شما نزد خداوند داريد و من نسبت به اين منزلت آگاه و دانا هستم. همانا شما صدايم را مى شنويد و سلامم را جواب مى گوييد و دليل من براى اين عقيده اين كلام پروردگار متعال است: هرگز گمان مبر كسانى كه در راه خدا كشته شدند، مردگانند! بلكه آنان زنده‌اند و نزد پروردگارشان روزى داده مى‌شوند.

رعايت نمودن كمال ادب هنگامي كه در محضر امام است، زيرا كه امام زنده است و نزد پروردگار خويش روزي مى‌خورد و او ما را مى‌بيند و صداي ما را مى‌شنود و جواب مى‌دهد.

50 - المعرفة بمقامه عندالله تعالى و أنّه إمام مفترض الطّاعة على الجميع حيّاً و شهيداً.⁽²⁾

امام صادق علیه السلام فرمود: هر كس قبر حسين علیه السلام را زيارت كند و بداند كه آن حضرت از طرف خداوند امامي است كه اطاعت از او بر بندگان واجب مى‌باشد، خداوند گناهان گذشته و آينده او را مى‌آمرزد و شفاعت او را درباره پنجاه نفر گناهكار قبول مى‌كند و نزد قبر آن حضرت هيچ حاجتي از پروردگار نمي خواهد مگر اينكه خداوند حاجتش را برآورده مى‌گرداند.

داشتن شناخت نسبت به مقام حضرت نزد خداوند متعال و اينكه ايشان امامي از جانب خداوند هستند كه اطاعت ايشان بر همگي واجب است، چه هنگامي كه زنده بودند و چه اكنون كه شهيد شده‌اند.

قال سیدالاحرار صلوات الله علیه

انا الحسين بن علي *** آلیت ان لا انثنی

احمی عیالاتابی *** امضی علی دین النبی

سرور آزادگان امام حسین صلوات الله علیه فرمودند:

من حسین بن علی هستم *** سوگند خوردم از جهاد روگردان نشوم

از خاندان پدرم حمایت می کنم *** وبه دین پیامبر شهید خواهم شد.

بحارالأنوار:45/49.

الزّيارات

زيارات ذبيح آل محمدالعاشورائية

اشاره

الزّيارة الاُولى

اشاره

1.

زیاره عاشورا الاولی

عن الامام ابی جعفر محمد بن علی الباقرصلوات الله علیهما

برواية الشیخ ابن قولويه قدس سره

قال شيخ الطّائفة الحقّة و فقيهها المقدّم أبو القاسم جعفر بن محمّد بن قولويه القمّي قدس سره المتوفّي سنة367 ه.ق ⁽¹⁾: حدّثني حكيم بن داود بن حكيم و غيره، عن محمّد بن موسي الهمداني عن محمّد بن خالد الطّيالسي عن سيف بن عميرة و صالح بن عقبة جميعا عن علقمة بن محمّد الحضرميّ؛ و محمّد بن إسماعيل عن صالح بن عقبة عن مالك الجهنيّ⁽²⁾

عن أبي جعفر الباقر عليه السّلام قال:

مَنْ زَارَ الْحُسَيْنَ عَلَيْهِ السَّلَامُ يَوْمَ عَاشُورَاءَ مِنَ الْمُحَرَّمِ حَتَّى يَظَلَّ عِنْدَهُ

بَاكِياً، لَقِيَ اللَّهَ تَعالى يَوْمَ‌الْقِيَامَةِ بِثَوَابِ ألْفَيْ⁽¹⁾ألْفِ حَجَّةٍ وَ ألْفَيْ⁽²⁾ألْفِ عُمْرَةٍ وَ ألْفَيْ ألْفِ غَزْوَةٍ وَ ثَوَابُ كُلِّ حَجَّةٍ وَ عُمْرَةٍ وَ غَزْوَةٍ كَثَوَابِ مَنْ حَجَّ وَ اعْتَمَرَ وَ غَزَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ مَعَ الْأئِمَّةِ الرَّاشِدِينَ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ أجْمَعينَ.

قَالَ قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ! فَمَا لِمَنْ كَانَ فِي بُعْدِ الْبِلَادِ وَ أقَاصِيهَا وَ لَمْ يُمْكِنْهُ الْمَصِيرُ⁽³⁾إلَيْهِ فِي ذَلِكَ الْيَوْمِ؟ قَالَ:

إذَا كَانَ ذَلِكَ الْيَوْمُ، بَرَزَ إلَى الصَّحْرَاءِ أوْ صَعِدَ سَطْحاً مُرْتَفِعاً فِي دَارِهِ، وَ أوْمَئَ إلَيْهِ بِالسَّلَامَ وَ اجْتَهَدَ عَلَى قَاتِلِهِ بِالدُّعَاءِ وَ صَلَّى بَعْدَهُ رَكْعَتَيْنِ، يَفْعَلُ ذَلِكَ فِي صَدْرِ النَّهَارِ قَبْلَ الزَّوَالِ، ثُمَّ لْيَنْدُبِ الْحُسَيْنَ عَلَيْهِ السَّلَامُ وَ يَبْكِيهِ وَ يَأْمُرُ مَنْ فِي دَارِهِ بِالْبُكَاءِ عَلَيْهِ وَيُقِيمُ فِي دَارِهِ مُصِيبَتَهُ بِإظْهَارِ الْجَزَعِ عَلَيْهِ وَ يَتَلَاقَوْنَ بِالْبُكَاءِ بَعْضُهُمْ بَعْضاً في البُيوتِ وَ لِيُعَزِّ بَعْضُهُمْ بَعْضاً بِمُصَابِ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلَامُ، فَأنَا ضَامِنٌ لَهُمْ إذَا فَعَلُوا ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ جَمِيعَ هَذَا الثَّوَابِ.

فَقُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ! وَ أنْتَ الضَّامِنُ لَهُمْ إذَا فَعَلُوا ذَلِكَ وَ الزَّعِيمُ بِهِ؟قَالَ:

أنَا الضَّامِنُ لَهُمْ ذَلِكَ وَ الزَّعِيمُ لِمَنْ فَعَلَ ذَلِكَ.

قَالَ قُلْتُ: فَكَيْفَ يُعَزِّي بَعْضُهُمْ بَعْضاً؟ قَالَ:

يَقُولُونَ"عَظَّمَ اللَّهُ أُجُورَنَا بِمُصَابِنَا بِالْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلَامُ وَ جَعَلَنَا وَ إيَّاكُمْ مِنَ الطَّالِبِينَ بِثَأْرِهِ مَعَ وَلِيِّهِ الْإمَامِ الْمَهْدِيِّ مِنْ آلِ‌مُحَمَّدٍ صلی الله علیه وآله وسلم"فَإنِ اسْتَطَعْتَ

أنْ لَا تَنْتَشِرَ يَوْمَكَ فِي حَاجَةٍ فَافْعَلْ، فَإنَّهُ يَوْمٌ نَحْسٌ لَا تُقْضَى فِيهِ حَاجَةٌ⁽¹⁾وَ إنْ قُضِيَتْ لَمْ يُبَارَكْ لَهُ فِيهَا وَ لَمْ يَرَ رُشْداً، وَ لَا تَدَّخِرَنَّ لِمَنْزِلِكَ شَيْئاً، فَإنَّهُ مَنِ ادَّخَرَ لِمَنْزِلِهِ شَيْئاً فِي ذَلِكَ الْيَوْمِ، لَمْ يُبَارَكْ لَهُ فِيمَا يَدَّخِرُهُ وَ لَا يُبَارَكُ لَهُ فِي أهْلِهِ. فَمَنْ فَعَلَ ذَلِكَ كُتِبَ لَهُ ثَوَابُ ألْفِ ألْفِ حَجَّةٍ وَ ألْفِ ألْفِ عُمْرَةٍ وَ ألْفِ ألْفِ غَزْوَةٍ كُلُّهَا مَعَ رَسُولِ‌اللَّهِ صَلَّى الله عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَكَانَ لَهُ ثَوَابُ مُصِيبَةِ كُلِّ نَبِيٍّ وَ رَسُولٍ وَ صِدِّيقٍ وَ شَهِيدٍ مَاتَ أوْ قُتِلَ مُنْذُ خَلَقَ‌اللَّهُ الدُّنْيَا إلَى أنْ تَقُومَ السَّاعَةُ.

قَالَ صَالِحُ بْنُ عُقْبَةَ الْجُهَنِيُّ وَ سَيْفُ بْنُ عَمِيرَةَ: قَالَ عَلْقَمَةُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْحَضْرَمِيُّ: فَقُلْتُ لِأبي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ السَّلَامُ: عَلِّمْنِي دُعَاءً أدْعُو بِهِ فِي ذَلِكَ الْيَوْمِ إذَا أنَا زُرْتُهُ مِنْ قَرِيبٍ وَدُعَاءً أدْعُو بِهِ إذَا لَمْ أزُرْهُ مِنْ قَرِيبٍ، وَ أوْمَأْتُ إلَيْهِ مِنْ بُعْدِ الْبِلَادِ وَ مِنْ سَطْحِ دَارِي بِالْسَّلامِ. قَالَ: فَقَالَ:

يَا عَلْقَمَةُ! إذَا أنْتَ صَلَّيْتَ الرَّكْعَتَيْنِ بَعْدَ أنْ تُومِئَ إلَيْهِ بِالسَّلَامِ وَ قُلْتَ عِنْدَ الْإيمَاءِ إلَيْهِ وَ بَعْدَ الرَّكْعَتَيْنِ هَذَا الْقَوْلَ، فَإنَّكَ إذَا قُلْتَ ذَلِكَ، فَقَدْ دَعَوْتَ بِمَا يَدْعُو بِهِ مَنْ زَارَهُ مِنَ الْمَلَائِكَةِ، وَ كَتَبَ اللَّهُ لَكَ بِهَا ألْفَ ألْفِ حَسَنَةٍ وَ مَحَا عَنْكَ ألْفَ ألْفِ سَيِّئَةٍ وَ رَفَعَ لَكَ مِائَةَ ألْفِ ألْفِ دَرَجَةٍ وَ كُنْتَ مِمَّنِ اسْتُشْهِدَ مَعَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ عَلَيْهِمَاالسَّلأمُ حَتَّى تُشَارِكَهُمْ فِي دَرَجَاتِهِمْ، وَ لَا تُعْرَفُ إلَّا فِي الشُّهَدَاءِ الَّذِينَ اسْتُشْهِدُوا مَعَهُ، وَ كُتِبَ لَكَ ثَوَابُ كُلِّ نَبِيٍّ وَ رَسُولٍ وَ زِيَارَةِ (كُلِّ)⁽²⁾مَنْ زَارَ الْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ عَلَيْهِمَاالسَّلأمُ مُنْذُ يَوْمَ قُتِلَ (صَلَوَاتُ اللهِ عَلَيْهِ، تَقُولُ) ⁽³⁾:

نخستین زیارت عاشورا

از امام ابوجعفر محمّد بن عليّ باقر صلوات الله عليهما

به روايت شيخ ابن قولويه قدس سره

شيخ و فقيه طائفه حقّه شيعه ابوالقاسم جعفر بن محمّد بن قولويه قمّي قدس سره متوفّاي سال367ه.ق مي‌فرمايد: حديث كرد مرا حكيم بن داود بن حكيم و افرادي جز او از محمّد بن موسى همدانى، از محمّد بن خالد طيالسى، از سيف بن عميره و صالح بن عقبه جملگى، از علقمة بن محمّد حضرمى و محمّد بن اسماعيل، از صالح بن عقبه، از مالك جهنى، از حضرت ابوجعفر باقرعلیه السلام نقل كرده است كه حضرت فرمودند:

كسى كه روز عاشوراء يعنى روز دهم ماه محرّم امام حسين علیه السلام را زيارت كند و روز را تا شب با حالتى گريان نزد آن حضرت بماند، روزقيامت خداي متعال را در حالى ملاقات كند كه به او ثواب دوميليون حج و دوميليون عمره و دوميليون مرتبه جهاد را بدهد و ثواب هر حج و عمره و جهاد، مثل ثواب كسى است كه حج و عمره و جهاد را همراه پيامبرخداصلی الله علیه وآله وسلم و ائمه راشدين صلوات الله عليهم اجمعين به جا آورده باشد.

علقمه گويد: عرض كردم: فدايت شوم! اجر وثواب كسى كه درشهرهاى دوردست است و براي او امكان ندارد در چنين روزى (روز عاشوراء) به زيارت حضرت بشتابد چيست؟ امام فرمودند:

در چنين روزى، به صحرا رفته يا به پشت بام بلندى در خانه‌اش بالا برود و با سلام به حضرت اشاره كند و در نفرين بر قاتلان آن حضرت سعى و كوشش نمايد و پس از آن دو ركعت نماز بخواند. البتّه اين كار را در روز، قبل از ظهر انجام دهد، سپس براى امام حسين علیه السلام ندبه و گريه نموده و به كسانى كه در خانه او

هستند نيز امر نمايد كه براى آن‌حضرت بگريند و با اظهار آه و فغان براي حضرت در خانه‌اش اقامه مصيبت نمايد و در خانه‌ها يكديگر را با گريه ملاقات كنند و لازم است يكديگر را به خاطر مصيبت حضرت امام حسين علیه السلام تسليت دهند و در صورتى كه اين كارها را انجام دهند، من ضامن مى‌شوم كه خداوند عزّوجل تمام اين ثواب‌ها را به ايشان اعطا فرمايد.

عرض كردم: فدايت شوم! شما براى ايشان ضامن اين ثواب‌ها مى‌شويد و به‌گردن مي‌گيريد؟ حضرت فرمودند:

من براي ضامن اين ثواب‌ها هستم و براي كسي كه اين كارها را انجام دهد اين ثواب‌ها را به عهده مي‌گيرم. علقمه مى‌گويد: عرض كردم: چگونه به يكديگر تسليت بگويند؟ حضرت فرمودند: بگويند:

عَظَّمَ اللَّهُ أُجُورَنَا بِمُصَابِنَا بِالْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلَامُ وَ جَعَلَنَا وَ إيَّاكُمْ مِنَ الطَّالِبِينَ بِثَأْرِهِ مَعَ وَلِيِّهِ الْإمَامِ الْمَهْدِيِّ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ صَلَواتُ اللهِ عَلَيْهِمْ.

(خداوند متعال اجرها و ثواب‌هاى عزادار بودن ما را براى امام حسين علیه السلام زياد گردانده و ما و شما را در ركاب ولىّ آن حضرت، امام مهدى آل‌محمّد صلوات الله عليهم اجمعين از جمله طلب‌كنندگان خون آن جناب قرار دهد).

و اگر بتواني آن روز (روز عاشوراء) به دنبال نيازهايت نروى، البته به دنبال آن نرو. زيرا اين روز، روز نحسى است كه حاجت (مؤمن) در آن روا نمى‌گردد و اگر هم حاجت برآورده شود براى شخص حاجت‌مند، مبارك نيست و از آن رشد نخواهد ديد.

و در آن روز براي منزل خود آذوقه‌اى را ذخيره نكن، زيرا هركس در آن روز در

منزلش چيزى را ذخيره كند، براي او ميمنت و مباركي ندارد و براى خانواده‌اش نيز بركت نخواهد داشت.

بنابراين هركس به اين كارها عمل كند، براي او ثواب هزارهزار حج و هزارهزار عمره و هزار هزار جهاد كه تمامى را در ركاب رسول‌خدا صلی الله علیه وآله وسلم انجام داده باشد، نوشته مى‌شود و براي او ثواب مصيبت تمامي انبياء و رسولان و صدّيقين و شهدايى كه فوت كرده يا كشته شده باشند، از آن هنگام كه خدا دنيا را آفريد تا وقتي كه قيامت برپا شود، نوشته مي‌شود.

صالح بن عقبه جهنى و سيف بن عميره گويند: علقمه بن محمّد حضرمى گفت: محضر مبارك امام باقرعلیه السلام عرض كردم:

دعايى به من تعليم فرماييد كه در آن روز وقتى از نزديك به زيارت آن حضرت رفتم آن را بخوانم و دعايى به من ياد بدهيد كه اگر از نزديك به زيارت آن‌جناب نرفتم، بلكه از شهرهاى دور و پشت بام به آن حضرت اشاره به سلام دادم، آن را بخوانم. حضرت فرمودند:

اى علقمه! بعد از آنكه با اشاره به آن حضرت سلام دادى و پس از آن، دو ركعت نماز خواندى و هنگام اشاره و پس از خواندن دو ركعت نماز، اگر اين دعا و زيارت را بخوانى، به آنچه فرشتگان زائر آن‌حضرت دعا كرده‌اند، دعا نموده‌اى و خداوند براى تو به واسطه خواندن اين زيارت هزار هزار حسنه نوشته و از تو هزار هزار گناه را نابود مى‌فرمايد و صد هزار هزار درجه مقام و مرتبه تو را بالا برده و تو را از كسانى قرار مى‌دهد كه با حضرت حسين بن على علیها السلام شهيد شده‌اند تا آنجا كه تو را در درجه ايشان شريك قرار مى‌دهد و شناخته نمى‌شوى

مگر در گروه شهيداني كه با آن حضرت شهيد شده‌اند و ثواب تمامي انبياء و رسولان و زيارت(همه)كسانى كه حضرت امام حسين بن علي علیه السلام را از زمان شهادتش تا به حال زيارت نموده‌اند، برايت مى‌نويسد. مي‌گويي:

السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أبَا عَبْدِ اللَّهِ، السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ، السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا خِيَرَةَ اللَّهِ وَ ابْنَ خِيَرَتِهِ، السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ أمِيرِالْمُؤْمِنِينَ وَ ابْنَ سَيِّدِ الْوَصِيِّينَ، السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ فَاطِمَةَ سَيِّدَةِ نِساءِ الْعالَمينَ، السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ثَارَ اللَّهِ وَ ابْنَ ثَارِهِ وَ الْوِتْرَ الْمَوْتُورَ، السَّلَامُ عَلَيْكَ وَ عَلَى الْأرْوَاحِ الَّتِي حَلَّتْ بِفِنَائِكَ وَ أناخَتْ بِرَحْلِكَ، عَلَيْكُمْ مِنِّي جَمِيعاً سَلَامُ‌اللَّهِ أبَداً مَا بَقِيتُ وَ بَقِيَ اللَّيْلُ وَ النَّهَارُ.

يَا أبَا عَبْدِاللَّهِ لَقَدْ عَظُمَتِ الرَّزيَّةُ وَ جَلَّتِ الْمُصِيبَةُ بِكَ عَلَيْنَا وَ عَلَى جَمِيعِ أهْلِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأرْضِ، فَلَعَنَ اللَّهُ أُمَّةً أسَّسَتْ أسَاسَ الظُّلْمِ وَ الْجَوْرِ عَلَيْكُمْ أهْلَ الْبَيْتِ، وَ لَعَنَ اللَّهُ أُمَّةً دَفَعَتْكُمْ عَنْ مَقَامِكُمْ وَ أزَالَتْكُمْ عَنْ مَرَاتِبِكُمُ الَّتِي رَتَّبَكُمُ اللَّهُ فِيهَا، وَ لَعَنَ اللَّهُ أُمَّةً قَتَلَتْكُمْ، وَ لَعَنَ اللَّهُ الْمُمَهِّدِينَ لَهُمْ بِالتَّمْكِينِ مِنْ قِتَالِكُمْ⁽¹⁾بَرِئْتُ إلَى اللهِ وَ إلَيْكُمْ مِنْهُمْ وَ مِنْ أشْياعِهِمْ وَ أتْباعِهِمْ.

يَا أبَا عَبْدِاللَّهِ إنِّي سِلْمٌ لِمَنْ سَالَمَكُمْ وَ حَرْبٌ لِمَنْ حَارَبَكُمْ إلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ، فَلَعَنَ اللَّهُ آلَ زِيَادٍ وَ آلَ مَرْوَانَ، وَ لَعَنَ اللَّهُ بَنِي أُمَيَّةَ قَاطِبَةً، وَ لَعَنَ اللَّهُ

ابْنَ مَرْجَانَةَ، وَ لَعَنَ اللَّهُ عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ، وَ لَعَنَ اللَّهُ شِمْراً ⁽¹⁾، وَ لَعَنَ اللَّهُ أُمَّةً أسْرَجَتْ وَ ألْجَمَتْ وَ تَهَيَّأتْ لِقِتَالِكَ.

يَا أبَا عَبْدِ اللَّهِ بِأبي أنْتَ وَ أُمِّي، لَقَدْ عَظُمَ مُصَابي بِكَ، فَأسْألُ اللَّهَ الَّذِي أكْرَمَ مَقَامَكَ أنْ يُكْرِمَنِي بِكَ، وَ يَرْزُقَنِي طَلَبَ ثَارِكَ مَعَ إمَامٍ مَنْصُورٍ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ صَلَّى الله عَلَيْهِ وَ آلِهِ.

اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي وَجِيهاً عِنْدَكَ بِالْحُسَيْنِ⁽²⁾فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ.

يَا سَيِّدِي يَا أبَا عَبْدِ اللَّهِ إنِّي أتَقَرَّبُ إلَى اللَّهِ تَعالى وَ إلَى رَسُولِهِ وَ إلَى أمِيرِالْمُؤْمِنِينَ وَ إلَى فَاطِمَةَ وَ إلَى الْحَسَنِ وَ إلَيْكَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْكَ وَ سَلَّمَ وَ عَلَيْهِمْ بِمُوَالَاتِكَ يَا أبَا عَبْدِ اللَّهِ، وَ بِالْبَرَاءَةِ مِنْ أعْدائِكَ وَ مِمَّنْ قَاتَلَكَ وَ نَصَبَ لَكَ الْحَرْبَ، وَ مِنْ جَمِيعِ أعْدَائِكُمْ، وَ بِالْبَرَاءَةِ مِمَّنْ أسَّسَ الْجَوْرَ وَ بَنَى عَلَيْهِ بُنْيَانَهُ، وَ أجْرَى ظُلْمَهُ وَجَوْرَهُ عَلَيْكُمْ وَ عَلَى أشْيَاعِكُمْ، بَرِئْتُ إلَى اللَّهِ وَ إلَيْكُمْ مِنْهُمْ، وَأتَقَرَّبُ إلَى اللَّهِ ثُمَّ إلَيْكُمْ بِمُوَالَاتِكُمْ وَ مُوَالَاةِ وَلِيِّكُمْ، وَ بِالْبَرَائَةِ مِنْ أعْدَائِكُمْ وَ مِنَ النَّاصِبِينَ لَكُمُ الْحَرْبَ، وَ الْبَرَاءَةِ مِنْ أشْيَاعِهِمْ وَ أتْبَاعِهِمْ.

إنِّي سِلْمٌ لِمَنْ سَالَمَكُمْ وَ حَرْبٌ لِمَنْ حَارَبَكُمْ وَ وَليٌّ⁽³⁾لِمَنْ والاكُمْ وَ عَدُوٌ لِمَنْ عاداكُم، فَأسْألُ اللَّهَ الَّذِي أكْرَمَنِي بِمَعْرِفَتِكُمْ وَ مَعْرِفَةِ أوْلِيَائِكُمْ، وَ رَزَقَنِي الْبَرَاءَةَ مِنْ أعْدَائِكُمْ، أنْ يَجْعَلَنِي مَعَكُمْ فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ، وَ أنْ يُثَبِّتَ لِي عِنْدَكُمْ قَدَمَ صِدْقٍ فِي الدُّنْيا وَالآخِرَةِ، وَ أسْألُهُ أنْ يُبَلِّغَنِي الْمَقَامَ الْمَحْمُودَ

لَكُمْ عِنْدَاللَّهِ، وَ أنْ يَرْزُقَنِي طَلَبَ ثَارِكُمْ مَعَ إمَامٍ مَهْدِيٍّ نَاطِقٍ لَكُمْ،

وَ أسْألُ اللَّهَ بِحَقِّكُمْ وَ بِالشَّأْنِ الَّذِي لَكُمْ عِنْدَهُ أنْ يُعْطِيَنِي بِمُصَابي بِكُمْ أفْضَلَ مَا أعْطَى مُصَاباً بِمُصِيبَةٍ ⁽¹⁾، أقُولُ إنَّا لِلَّهِ وَ إنَّا إلَيْهِ راجِعُونَ، يَا لَهَا مِنْ مُصِيبَةٍ، مَا أعْظَمَهَا وَ أعْظَمَ رَزِيَّتَهَا فِي الْإسْلَامِ، وَ فِي جَمِيعِ أهْلِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأرْضِ .⁽²⁾

اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي فِي مَقَامِي هَذَا مِمَّنْ تَنَالُهُ مِنْكَ صَلَوَاتٌ وَ رَحْمَةٌ وَ مَغْفِرَةٌ. اللَّهُمَّ اجْعَلْ مَحْيَايَ مَحْيَا مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ مَمَاتِي مَمَاتَ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ صَلَّى الله عَلَيْهِ وَ آلِهِ.

اللَّهُمَّ إنَّ هَذَا يَوْمٌ تَنَزَّلَتْ⁽³⁾فِيهِ اللَّعْنَةُ عَلَى آلِ زِيَادٍ وَ آلِ أُمَيَّةَ وَ ابْنِ آكِلَةِ الْأكْبَادِ، اللَّعِينِ بْنِ اللَّعِينِ عَلَى لِسَانِ نَبِيِّكَ فِي كُلِّ مَوْطِنٍ وَ مَوْقِفٍ وَقَفَ فِيهِ نَبِيُّكَ صَلَّى الله عَلَيْهِ وَ آلِهِ. اللَّهُمَّ الْعَنْ أبَاسُفْيَانَ وَ مُعَاوِيَةَ وَ عَلَى يَزِيدَِ بْنِ مُعَاوِيَةَ اللَّعْنَةُ أبَدَ الْآبِدِينَ. اللَّهُمَّ فَضَاعِفْ عَلَيْهِمُ اللَّعْنَةَ أبَداً لِقَتْلِهِمْ الْحُسَيْنَ عَلَيْهِ السَّلامُ. اللَّهُمَّ إنِّي أتَقَرَّبُ إلَيْكَ فِي هَذَا الْيَوْمِ فِي مَوْقِفِي هَذَا وَ أيَّامِ حَيَاتِي بِالْبَرَاءَةِ مِنْهُمْ وَ اللَّعنَةِ⁽⁴⁾عَلَيْهِمْ وَ بِالْمُوَالَاةِ لِنَبِيِّكَ مُحَمَّدٍ وَ أهْلِ بَيْتِ نَبِيِّكَ صَلَّى الله عَلَيْهِ وَ عَلَيْهِمْ أجْمَعينَ.

ثمّ تقول مائة مرّة:

سپس صد مرتبه بگو:

اللَّهُمَّ الْعَنْ أوَّلَ ظَالِمٍ ظَلَمَ حَقَّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ⁽⁵⁾وَ آخِرَ تَابِعٍ لَهُ عَلَى

ذَلِكَ. اللَّهُمَّ الْعَنِ الْعِصَابَةَ الَّتِي حَارَبَتِ⁽¹⁾الْحُسَيْنَ (عَلَيْهِ السَّلَامُ)⁽²⁾وَ شَايَعَتْ وَ بَايَعَتْ⁽³⁾أعْدائَهُ عَلَى قَتْلِهِ وَ قَتْلِ أنْصَارِهِ، اللَّهُمَّ الْعَنْهُمْ جَمِيعاً.

ثمّ قل مائة مرّة:

پس از آن صد مرتبه بگو:

السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أبَا عَبْدِ اللَّهِ وَ عَلَى الْأرْوَاحِ الَّتِي حَلَّتْ بِفِنَائِكَ وَ أنَاخَتْ بِرَحْلِكَ، عَلَيْكُمْ مِنِّي سَلَامُ اللَّهِ أبَداً مَا بَقِيتُ وَ بَقِيَ اللَّيْلُ وَ النَّهَارُ، وَ لَا جَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنْ زِيَارَتِكُمْ.

السَّلَامُ عَلَى الْحُسَيْنِ وَ عَلَى عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ وَ عَلَى أصْحَابِ الْحُسَيْنِ، صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ أجْمَعِينَ.

ثمّ تقول مرّة واحدة:

سپس يك مرتبه بگو:

اللَّهُمَّ خُصَّ أنْتَ أوَّلَ ظَالِمٍ ظَلَمَ آلَ نَبِيِّكَ بِاللَّعْنِ، ثُمَّ الْعَنْ أعْدَاءَ آلِ مُحَمَّدٍ مِنَ الْأوَّلِينَ وَ الْآخِرِينَ. اللَّهُمَّ الْعَنْ يَزِيدَ وَ أبَاهُ وَ الْعَنْ عُبَيْدَاللَّهِ بْنِ زِيَادٍ وَ آلَ مَرْوَانَ وَ بَنِي أُمَيَّةَ قَاطِبَةً إلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ.

ثمّ تسجد سجدة تقول فيها:

سپس به سجده برو و در آن بگو:

اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْدَ الشَّاكِرِينَ عَلَى مُصَابِهِمْ، الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى عَظِيمِ مُصابي وَ رَزِيَّتِي فِيهِمْ. اللَّهُمَّ ارْزُقْنِي شَفَاعَةَ الْحُسَيْنِ يَوْمَ الْوُرُودِ، وَ ثَبِّتْ

لِي قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَكَ مَعَ الْحُسَيْنِ وَ أصْحَابِ الْحُسَيْنِ، الَّذِينَ بَذَلُوا مُهَجَهُمْ دُونَ الْحُسَيْنِ⁽¹⁾صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ أجْمَعِينَ.

قَالَ عَلْقَمَةُ: قالَ أبُوجَعْفَرٍ الباقِرُ عَلَيْهِ السَّلامُ:

يَا عَلْقَمَةُ! إنِ اسْتَطَعْتَ أنْ تَزُورَهُ فِي كُلِّ يَوْمٍ بِهَذِهِ الزِّيَارَةِ مِنْ دَهْرِكَ فَافْعَلْ، فَلَكَ ثَوَابُ جَمِيعِ ذَلِكَ إنْ شَاءَ اللَّهُ تَعَالَى.⁽²⁾

علقمه مى‌گويد: حضرت امام باقر علیه السلام فرمودند:

اى علقمه! اگر بتوانى هر روز با اين زيارت حضرت امام حسين علیه السلام را زيارت كنى، البتّه اين كار را انجام بده كه ان شاءالله تعالي تمام ثواب‌هايى كه ذكر شده برايت منظور گردد.

قالت سیدتنا زینب العقیله سلام الله علیها

ما رایت الا جمیلا

بانوی ما زینب سلام الله علیها عقیله بنی هاشم فرمودند:

(روز عاشورا،در رزمگاه کربلا)

جز زیبایی ندیدم

قال السّيّد الجليل ابن طاووس في كتاب اللهوف :160 المسلك الثالث:

ثمّ إنّ ابن زيادٍ جلس في القصر للنّاس و أذن إذناً عامّاً و جي‌ء برأس الحسين علیه السلام فوضع بين يديه و أدخل نساء الحسين و صبيانه إليه فجلست زينب بنت عليٍّ علیه السلام متنكّرةً فسأل عنها فقيل هذه زينب بنت عليٍّ فأقبل عليها، فقال: الحمد للّه الّذي فضحكم وأكذب أحدوثتكم، فقالت: إِنَّمَا يَفْتَضِحُ الْفَاسِقُ وَ يَكْذِبُ الْفَاجِرُ وَ هُوَ غَيْرُنَا. فقال ابن زيادٍ: كيف رأيت صنع اللّه بأخيك و أهل بيتك؟ فقالت: مَا رَأَيْتُ إِلَّا جَمِيلًا، هَؤُلَاءِ قَوْمٌ كَتَبَ اللَّهُ عَلَيْهِمُ الْقَتْلَ، فَبَرَزُوا إِلَى مَضَاجِعِهِمْ وَ سَيَجْمَعُ اللَّهُ بَيْنَكَ وَ بَيْنَهُمْ فَتُحَاجُّ وَ تُخَاصَمُ فَانْظُرْ لِمَنِ الْفَلْجُ يَوْمَئِذٍ ثَكِلَتْكَ أُمُّكَ يَا ابْنَ مَرْجَانَةَ! قال فغضب و كأنّه همّ بها فقال له عمرو بن حريثٍ: إنّها امرأةٌ و المرأة لا تؤاخذ بشي‌ءٍ من منطقها. فقال لها ابن زيادٍ: لقد شفى اللّه قلبي من طاغيتك الحسين و العصاة المردة من أهل بيتك. فقالت: لَعَمْرِي لَقَدْ قَتَلْتَ كَهْلِي وَ قَطَعْتَ فَرْعِي وَ اجْتَثَثْتَ أَصْلِي فَإِنْ كَانَ هَذَا شِفَاءَكَ فَقَدِ اشْتَفَيْتَ. فقال ابن زيادٍ: هذه سجّاعةٌ و لعمري لقد كان أبوك سجّاعاً شاعراً. فقالت: يَا ابْنَ زِيَادٍ مَا لِلْمَرْأَةِ وَ السَّجَاعَةَ.

و في الفتوح لأحمد بن أعثم الكوفي: 5/122- 123 مثله و فيه: فقالت زينب: الْحَمْدُلِلّهِ الَّذِي أكْرَمَنَا بِنَبِيِّهِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ وَ طَهَّرَنَا فِي كِتاَبِهِ تَطْهِيراً ، وَ إنَّمَا يَفْضَحُ الْفَاسِقُ وَ يَكْذِبُ الْفَاجِرُ ... فقال ابن زياد : هذه شجاعة لا حرج ، لعمري لقد كان أبوك شاعرا شجاعا ، فقالت زينب علیها السلام: يابن زياد ! وَ مَا لِلْمَرْأَةِ وَ الشَّجَاعَةَ.

و في مثيرالأحزان:90 كما في الّلهوف، البحار:45/115ب39 و العوالم:17/383 عن الّلهوف و مثيرالأحزان. و في ارشاد المفيد:2/116 و إعلام الوري للطبرسي:1/472 و كشف الغمّة:2/276 باختلاف.

و تاريخ الأمم و الملوك للطبري:5/457 و الكامل في التاريخ لإبن الأثير:4/87 و الطّبقات لإبن سعد تاريخ الامام الحسين علیه السلام:79 و جواهر المطالب للباعوني:2/292 و الرد علي المتعصّب العنيد لإبن الجوزي:43 و تذكرة الخواص: 147له و نهاية الإرب

للنويري:20/465 و الحدائق الوردية للمحلّي:1/124 و البداية و النهاية لإبن‌كثير:8/193 كلهم كما في الفتوح بإختلاف و نقص و زيادة.

راوى گفت: سپس ابن زياد در كاخ نشست و بار عام داد و سر حسين علیه السلام را آوردند و در برابرش گذاشتند و زنان و كودكان حسين علیه السلام را به مجلس او آوردند. زينب دختر على علیه السلام چنان نشستند كه شناخته نشوند [طوري كه نسبت به ابن‌زياد بي‌اعتنا بودند]. ابن زياد پرسيد: اين زن كيست؟ گفته شد: اين زينب دختر على است. ابن زياد روى به زينب كرد و گفت: سپاس خدايى را كه شما را رسوا كرد و دروغ شما را در گفتارتان نماياند. آن حضرت در پاسخ فرمود: (سپاس و ستايش براي خداييست كه ما را به سبب پيامبرش محمّد صلی الله علیه وآله وسلم گرامي داشت و ما را در كتابش به طهارتي ويژه، مخصوص گردانده، پاك گردانيد و) همانا فاسق رسوا مى‌شود و بدكار دروغ مي گويد و او ديگرى است نه ما، ابن زياد گفت: چگونه ديدي آنچه را كه خدا با برادر و خاندان تو كرد؟ فرمود: جز زيبايي نديدم، آنان افرادى بودند كه خداوند سرنوشت ايشان را شهادت تعيين كرده بود، پس آنان نيز به خوابگاه‌هاى ابدى خود رفتند و زود است كه خداوند، ميان تو و آنان جمع كند تا تو را محاكمه و بازخواست كنند، بنگر تا در آن محاكمه پيروزى از آنِ چه كسي خواهد بود؟ مادرت به عزايت بنشيند، اى پسر مرجانه.

راوى گويد: ابن‌زياد خشمگين شد و گويا تصميم كشتن زينب را گرفت. عمرو بن حريث به ابن‌زياد گفت: اين، زنى بيش نيست و زن به گفتارش مؤاخذه نمي‌شود. ابن زياد به حضرت گفت: از [كشتن] حسين سركش تو و از افرادى كه فاميل تو بودند و از فرامين حكومتي سرپيچى كردند، خدا دل مرا شفا داد، حضرت فرمود: به جان خودم سوگند! تو بزرگ فاميل مرا كشتى و شاخه‌هاى مرا بريدى و ريشه مرا كندى، اگر شفاى دل تو در اين است، شفا يافتي. ابن‌زياد گفت: اين زن چه با قافيه سخن مي‌گويد و به جان خودم كه پدرش نيز شاعرى بود قافيه‌پرداز، زينب فرمود: اى پسر زياد! زن را با قافيه پردازى چه كار؟

2.

زیاره عاشورا الاولی

عن الامام ابی جعفر محمد بن علی الباقر صلوات الله علیهما

برواية الشيخ الطوسي قدس سره

قال شيخ الطّائفة الحقّة أبوجعفر محمّد بن الحسن الطّوسي قدس سره المتوفّي سنة460ه.ق: شرح زيارة أبي عبد الله الحسين عليه السّلام في يوم عاشوراء من قرب أو بعد.

روي محمّد بن إسماعيل بن بزيع عن صالح بن عقبة عن أبي جعفر عليه السّلام قال:

مَنْ زَارَ الْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ عَلَيْهِمَا السَّلامُ فِي يَوْمِ عَاشُورَا مِنَ الْمُحَرَّمِ حَتَّى يَظَلَّ عِنْدَهُ بَاكِياً، ألْقَى اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ يَوْمَ يَلْقاهُ بِثَوَابِ ألْفَيْ حَجَّةٍ وَ ألْفَيْ عُمْرَةٍ وَ ألْفَيْ غَزْوَةٍ وَ ثَوَابُ كُلِّ غَزْوَةٍ وَحَجَّةٍ وَ عُمْرَةٍ كَثَوَابِ مَنْ حَجَّ وَ اعْتَمَرَ وَ غَزَى مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى الله عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ مَعَ الْأئِمَّةِ الرَّاشِدِينَ.

قَالَ: قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ! فَمَا لِمَنْ كَانَ فِي بَعيدِ الْبِلَادِ وَ أقَاصِيهِ وَ لَمْ يُمْكِنْهُ الْمَصِيرُ إلَيْهِ فِي ذَلِكَ الْيَوْمِ؟ قَالَ:

إذَا كَانَ كَذَلِكَ، بَرَزَ إلَى الصَّحْرَاءِ أوَ صَعِدَ سَطْحاً مُرْتَفِعاً فِي دَارِهِ وَ أوْمَأ إلَيْهِ بِالسَّلَامِ وَ اجْتَهَدَ فِي الدُّعَاءِ عَلَى قَاتِلِهِ، وَ صَلَّى مِنْ بَعْدُ رَكْعَتَيْنِ وَ لِيَكُنْ ذَلِكَ فِي صَدْرِ النَّهَارِ قَبْلَ أنْ تَزُولَ الشَّمْسُ، ثُمَّ لْيَنْدُبِ الْحُسَيْنَ عَلَيْهِ السَّلامُ وَ يَبْكِيهِ وَ يَأْمُرُ مَنْ فِي دَارِهِ مِمَّنْ لا يَتَّقِيهِ بِالْبُكَاءِ عَلَيْهِ، وَ يُقِيمُ فِي دَارِهِ ألمُصِيبَةَ بِإظْهَارِ الْجَزَعِ عَلَيْهِ وَ لِيُعَزِّ (فِيهَ) بَعْضُهُمْ بَعْضاً بِمُصَابِهِمْ بِالْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلامُ، وَ أنَا الضَّامِنُ لَهُمْ إذَا فَعَلُوا ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ⁽¹⁾تَعالَى جَمِيعَ ذَلِكَ.

قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ! أنْتَ الضَّامِنُ (ذَلَِكَ) لَهُمْ وَ الزَّعِيمُ؟ قَالَ:

أنَا الضَّامِنُ وَ أنَا الزَّعِيمُ لِمَنْ فَعَلَ ذَلِكَ.

قُلْتُ: فَكَيْفَ يُعَزِّي بَعْضُنَا بَعْضاً؟ قَالَ:

تَقُولُونَ "أعْظَمَ اللَّهُ أُجُورَنَا (وَ أجُورَكُمْ) بِمُصَابِنَا بِالْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلامُ وَ جَعَلَنَا وَ إيَّاكُمْ مِنَ الطَّالِبِينَ بِثَارِهِ مَعَ وَلِيِّهِ الْإمَامِ الْمَهْدِيِّ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ عَلَيْهِمُ السَّلامُ".

وَ إنِ اسْتَطَعْتَ أنْ لَا تَنْتَشِرَ يَوْمَكَ فِي حَاجَةٍ فَافْعَلْ، فَإنَّهُ يَوْمٌ نَحْسٌ لَا تُقْضَى⁽¹⁾فِيهِ حَاجَةُ مُؤْمِنٍ، فَإنْ قُضِيَتْ لَمْ يُبَارَكُ لَهُ (فِيهَا) وَ لَمْ يُرَ فِيهَا رُشْداً وَ لَا يَدَّخِرَنَّ أحَدُكُمْ لِمَنْزِلِهِ فِيهِ شَيْئاً، فَمَنِ ادَّخَرَفِي ذَلِكَ الْيَوْمِ شَيْئاً لَمْ يُبَارَكْ لَهُ فِيمَا ادَّخَرَهُ وَ لَمْ يُبَارَكْ لَهُ فِي أهْلِهِ، فَإذَا فَعَلُوا ذَلِكَ كَتَبَ اللَّهُ تَعَالَى لَهُمْ ثَوَابَ ألْفِ حَجَّةٍ وَ ألْفِ عُمْرَةٍ وَ ألْفِ غَزْوَةٍ كُلُّهَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى الله عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ كَانَ لَهُ أجْرُ⁽²⁾وَ ثَوَابُ مُصِيبَةِِ كُلِّ نَبِيِّ وَ رَسُولٍ وَ وَصِيٍّ وَ صِدِّيقٍ وَ شَهِيدٍ مَاتَ أوْ قُتِلَ مُنْذُ خَلَقَ اللَّهُ الدُّنْيَا إلَى أنْ تَقُومَ السَّاعَةُ.

قَالَ صَالِحُ بْنُ عُقْبَةَ وَ سَيْفُ بْنُ عَمِيرَةَ: قَالَ عَلْقَمَةُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْحَضْرَمِيُّ: قُلْتُ لِأبي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ السَّلامُ: عَلِّمْنِي دُعَاءً أدْعُو بِهِ ذَلِكَ الْيَوْمِ إذَا أنَا زُرْتُهُ مِنْ قَرْبٍ وَ دُعَاءً أدْعُو بِهِ إذَا لَمْ أزُرْهُ مِنْ قَرْبٍ وَ أوْمَأْتُ مِنْ بُعْدِ الْبِلَادِ وَ مِنْ دَارِي بِالْسَّلامِ⁽³⁾إلَيْهِ. قَالَ: فَقَالَ لِي:

يَا عَلْقَمَةُ! إذَا أنْتَ صَلَّيْتَ الرَّكْعَتَيْنِ بَعْدَ أنْ تُومِئَ إلَيْهِ بِالسَّلَامِ، فَقُلْ عِنْدَ الْإيمَاءِ إلَيْهِ مِنْ بَعْدَ التَّكْبِيرِ هَذَا الْقَوْلَ، فَإنَّكَ إذَا قُلْتَ ذَلِكَ، فَقَدْ دَعَوْتَ

بِمَا يَدْعُوا بِهِ زُوَّارُهُ مِنَ الْمَلَائِكَةِ، وَ كَتَبَ اللَّهُ لَكَ مِئَةَ ألْفَ ألْفِ دَرَجَةٍ وَ كُنْتَ كَمَنِ اسْتُشْهِدَ مَعَ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلامُ حَتَّى تُشَارِكَهُمْ فِي دَرَجَاتِهِمْ، ثُمَّ لَا تُعْرَفُ إلَّا فِي الشُّهَدَاءِ الَّذِينَ اسْتُشْهِدُوا مَعَهُ، وَ كُتِبَ لَكَ ثَوَابَ زِيَارَةِ كُلِّ نَبِيٍّ وَ كُلِّ رَسُولٍ وَ زِيَارَةِ كُلِّ مَنْ زَارَ الْحُسَيْنَ عَلَيْهِ السَّلامُ مُنْذُ يَوْمَ قُتِلَ عَلَيْهِ السَّلامُ وَ عَلَى أهْلِ بَيْتِهِ.

الزِّيَارَةُ، تَقُولُ:

نخستين زيارت عاشوراء

به نقل از امام ابوجعفر محمّد بن عليّ الباقر صلوات الله عليهما

به روايت شيخ طوسي قدس سره

شيخ طائفه حقّه ابو جعفر محمّد بن حسن طوسي قدس سره متوفّاي سال460ه.ق مي‌فرمايد: شرح زيارت اباعبدالله الحسين علیه السلام در روز عاشوراء از نزديك يا دور. محمّد بن اسماعيل بن بزيغ از صالح بن عقبه از پدرش از امام باقرعلیه السلام نقل كرد كه حضرت فرمودند:

هركس روز عاشوراء يعنى روز دهم ماه محرّم، حسين بن علي علیه السلام را زيارت كند و روز را تا شب با حالتى گريان نزد آن حضرت بماند، خداوند عزّوجل را ملاقات مي‌كند در روز قيامت در حالى كه به او ثواب دو ميليون حج و دو ميليون عمره و دو ميليون مرتبه جهاد را بدهد و ثواب هر حج و عمره و جهاد همچون ثواب كسى است كه حج و عمره و جهاد را همراه با پيامبرخداصلی الله علیه وآله وسلم و ائمه راشدين به جا آورده باشد.

علقمه مى‌گويد: عرضه داشتم: فدايت شوم! اجر و ثواب كسى كه در شهرهاى بسيار دوردست است و براي او امكان ندارد در چنين روزى (روز عاشوراء) به زيارت حضرت بشتابد چيست؟ امام فرمودند:

اگر چنين شد، به صحرا رفته يا به پشت بام بلندى در خانه‌اش بالا برود و به قصد سلام به حضرت اشاره كند و در نفرين بر قاتلان آن حضرت سعى و كوشش نمايد و پس از آن دو ركعت نماز بخواند و بايد اين كار را در روز، قبل از ظهر انجام دهد، سپس براى امام حسين علیه السلام ندبه و گريه نموده و به كسانى كه در خانه او هستند و از آنان تقيّه نمي‌كند، نيز امر نمايد كه براى آن حضرت بگريند و با اظهار آه و فغان براي آن حضرت در خانه‌اش اقامه مصيبت نمايد و در خانه‌ها

يكديگر را با گريه ملاقات كنند و لازم است يكديگر را در آن روز به خاطر مصيبت حضرت امام حسين علیه السلام تسليت دهند و در صورتى كه اين كارها را انجام دهند، من ضامن مى‌شوم كه بر خداوند عزّوجل است كه تمام اين ثواب‌ها را به ايشان اعطا فرمايد.

عرضه داشتم: فدايت شوم! شما براى ايشان ضامن آن ثواب‌هامى‌شويد و به عهده مي‌گيريد؟ حضرت فرمودند:

من ضامن و عهده دار هستم براي هركس كه اين كار را انجام دهد. علقمه مى‌گويد: عرض كردم: چگونه به يكديگر تسليت بگويند؟ حضرت فرمودند: بگوييد:

أعْظَمَ اللَّهُ أُجُورَنَا (وَ أجُورَكُمْ) بِمُصَابِنَا بِالْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلامُ وَ جَعَلَنَا وَ إيَّاكُمْ مِنَ الطَّالِبِينَ بِثَارِهِ مَعَ وَلِيِّهِ الْإمَامِ الْمَهْدِيِّ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ عَلَيْهِمُ السَّلامُ

(خداوند ثواب‌هاى عزادار بودن ما و شما را براى امام حسين علیه السلام زياد گرداند و ما و شما را در ركاب ولىّ حضرت، امام مهدى آل‌محمّدصلی الله علیه وآله وسلم از جمله طلب‌كنندگان خون آن جناب قرار دهد.)

و اگر بتواني آن روز (روز عاشوراء) به دنبال قضاي حاجتي نروى، البته به دنبال آن نرو. زيرا اين روز، روز نحسى است كه حاجت هيچ مؤمني در آن روا نمى‌گردد و چنانچه آن حاجت برآورده شود، براى شخص حاجت‌مند بركت ندارد و در آن رشد نخواهد ديد.

و در آن روز هيچ يك از شما (شيعيان) نبايد براي منزل خود آذوقه‌اى را ذخيره

كند، زيرا هركس در آن روز در منزلش چيزى را ذخيره كند، براي او در آن هرگز ميمنت و مباركي نيست و براى خانواده‌اش نيز بركت نخواهد داشت.

بنابراين اگر اين كارها را انجام دهند، خداوند متعال براي آنها ثواب هزار حج و هزار عمره و هزار جهاد را مي‌نويسد كه تمامى را در ركاب رسول‌خدا صلی الله علیه وآله وسلم انجام داده باشد و براي او اجر و ثواب مصيبت همه انبياء و رسولان و صدّيقين و شهدايى كه فوت كرده يا كشته شده باشند، از آن هنگام كه خداوند دنيا را آفريد تا وقتي كه قيامت برپا شود، خواهد بود.

صالح بن عقبه و سيف بن عميره مى‌گويند: علقمه بن محمّد حضرمى گفت: محضر مبارك امام باقرعلیه السلام عرض كردم:

دعايى به من تعليم نماييد كه در آن روز بخوانم اگر از نزديك به زيارت حضرت رفتم و دعايى به من ياد بدهيد كه اگر از نزديك به زيارت آن جناب نرفتم، بلكه از شهرهاى دور و از خانه خودم به آن حضرت اشاره به سلام دادم، آن را بخوانم. علقمه گويد: حضرت به من فرمودند:

اى علقمه! بعد از آنكه با اشاره به آن حضرت سلام دادى و پس از آن، دو ركعت نماز خواندى هنگام اشاره كردن به سوي حضرت و پس از گفتن الله اكبر اين سخن را بگو، زيرا هنگامي كه اين را بگويي، به آنچه فرشتگان زائر آن حضرت دعا كرده‌اند، دعا نموده‌اى و خداوند براى تو صد هزار هزار درجه مي‌نويسد و مانند كساني خواهي بود كه همراه با حضرت امام علیه السلام شهيد شده‌اند تا آنجا كه تو را در درجه ايشان شريك قرار مى‌دهد و شناخته نمى‌شوى مگر در گروه شهيداني كه با آن حضرت شهيد شده‌اند و براي تو ثواب تمامي انبياء و تمامي رسولان و زيارت

همه كسانى كه امام حسين - كه بر او و خانواده‌اش درود و سلام - را از زمان شهادتش تا به الان زيارت نموده‌اند، برايت مى‌نويسد. زيارت اين است مي‌گويي:

یا حسین *یا حسین *یا حسین یا حسینیا حسین

السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أبَا عَبْدِ اللَّهِ، (السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ)، السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ أمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ وَ ابْنَ سَيِّدِ الْوَصِيِّينَ، السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ فَاطِمَةَ (الزَّهْرَاءِ) سَيِّدَةِ نِسَاءِ الْعَالَمِينَ، السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ثَارَ اللَّهِ وَ ابْنَ ثَارِهِ وَ الْوِتْرَ الْمَوْتُورَ، السَّلَامُ عَلَيْكَ وَ عَلَى الْأرْوَاحِ الَّتِي حَلَّتْ بِفِنَائِكَ (وَ أنَاخَتْ بِرَحْلِكَ)⁽¹⁾، عَلَيْكُمْ مِنِّي جَمِيعاً سَلَامُ اللَّهِ أبَداً مَابَقِيتُ وَ بَقِيَ اللَّيْلُ وَ النَّهَارُ.

يَا أبَا عَبْدِ اللَّهِ لَقَدْ عَظُمَتِ الرَّزِيَّةُ وَ جَلَّتْ وَ عَظُمَتِ الْمُصِيبَةُ بِكَ⁽²⁾عَلَيْنَا وَ عَلَى جَمِيعِ أهْلِ الْإسْلَامِ، وَ جَلَّتْ وَ عَظُمَتْ مُصِيبَتُكَ فِي السَّمَاوَاتِ عَلَى جَمِيعِ أهْلِ السَّمَاوَاتِ.

فَلَعَنَ اللَّهُ أُمَّةً أسَّسَتْ أسَاسَ الظُّلْمِ وَ الْجَوْرِ عَلَيْكُمْ أهْلَ الْبَيْتِ، وَ لَعَنَ اللَّهُ أُمَّةً دَفَعَتْكُمْ عَنْ مَقَامِكُمْ وَ أزَالَتْكُمْ عَنْ مَرَاتِبِكُمُ الَّتِي رَتَّبَكُمُ اللَّهُ فِيهَا، وَ لَعَنَ اللَّهُ أُمَّةً قَتَلَتْكُمْ، وَ لَعَنَ اللَّهُ الْمُمَهِّدِينَ لَهُمْ بِالتَّمْكِينِ مِنْ قِتَالِكُمْ، بَرِئْتُ إلَى اللَّهِ وَ إلَيْكُمْ مِنْهُمْ وَ مِنْ أشْيَاعِهِمْ وَ أتْبَاعِهِمْ وَ أوْلِيَائِهِمْ.

يَا أبَا عَبْدِ اللَّهِ إنِّي سِلْمٌ لِمَنْ سَالَمَكُمْ وَ حَرْبٌ لِمَنْ حَارَبَكُمْ (وَ وَلِيٌّ لِمَنْ وَالَاكُمْ وَ عَدُوٌّ لِمَنْ عَادَاكُمْ) إلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ، وَ لَعَنَ اللَّهُ آلَ‌زِيَادٍ وَ آلَ‌مَرْوَانَ

وَ لَعَنَ اللَّهُ بَنِي أُمَيَّةَ قَاطِبَةً، وَ لَعَنَ اللَّهُ ابْنَ مَرْجَانَةَ، وَ لَعَنَ اللَّهُ عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ وَ لَعَنَ اللَّهُ شِمْراً ⁽¹⁾، وَ لَعَنَ اللَّهُ أُمَّةً أسْرَجَتْ وَ ألْجَمَتْ (وَ تَهَيَّأتْ)⁽²⁾وَ تَنَقَّبَتْ لِقِتَالِكَ.

بِأبي أنْتَ وَ أُمِّي (يَا أبَا عَبْدِ اللَّهِ) لَقَدْ عَظُمَ مُصَابي بِكَ، فَأسْألُ اللَّهَ الَّذِي أكْرَمَ مَقَامَكَ وَ أكْرَمَنِي بِكَ أنْ يَرْزُقَنِي طَلَبَ ثَارِكَ مَعَ إمَامٍ مَنْصُورٍ⁽³⁾مِنْ أهْلِ بَيْتِ مُحَمَّدٍ صَلَّى الله عَلَيْهِ وَ آلِهِ.

اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي عِنْدَكَ وَجِيهاً بِالْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلامُ فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ (وَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ).

يَا أبَا عَبْدِاللَّهِ إنِّي أتَقَرَّبُ إلَى اللَّهِ تَعَالى وَ إلَى رَسُولِهِ وَ إلَى أمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ وَ إلَى فَاطِمَةَ وَ إلَى الْحَسَنِ وَ إلَيْكَ بِمُوَالَاتِكَ (وَ مُوَالَاتِ أوْلِيَائِكَ) وَ بِالْبَرَاءَةِ مِمَّنْ قَاتَلَكَ وَ نَصَبَ لَكَ الْحَرْبَ، وَ بِالْبَرَاءَةِ مِمَّنْ أسَّسَ (أسَاسَ)⁽⁴⁾الظُّلْمَ وَ الْجَوْرَ عَلَيْكُمْ وَعَلَى أشْيَاعِكُمْ، وَ أبْرَأُ إلَى اللَّهِ وَ إلَى رَسُولِهِ بِالْبَرَاءَةِ مِمَّنْ أسَّسَ أسَاسَ ذَلِكَ وَ بَنَى عَلَيْهِ بُنْيَانَهُ وَ جَرَى فِي ظُلْمِهِ وَ جَوْرِهِ عَلَيْكُمْ وَ عَلَى أشْيَاعِكُمْ، بَرِئْتُ إلَى اللَّهِ وَ إلَيْكُمْ مِنْهُمْ وَ أتَقَرَّبُ إلَى اللَّهِ (وَ إلى رَسُولِهِ) ثُمَّ إلَيْكُمْ بِمُوَالَاتِكُمْ وَ مُوَالَاةِ وَلِيِّكُمْ وَ بِالْبَرَاءَةِ مِنْ أعْدَائِكُمْ وَ النَّاصِبِينَ لَكُمُ الْحَرْبَ وَ بِالْبَرَاءَةِ مِنْ أشْيَاعِهِمْ وَ أتْبَاعِهِمْ.

(يَا أبَاعَبْدِاللهِ) إنِّي سِلْمٌ لِمَنْ سَالَمَكُمْ وَ حَرْبٌ لِمَنْ حَارَبَكُمْ وَ وَلِيٌّ لِمَنْ وَالَاكُمْ وَ عَدُوٌّ لِمَنْ عَادَاكُمْ، فَأسْألُ اللَّهَ الَّذِي أكْرَمَنِي بِمَعْرِفَتِكُمْ وَ مَعْرِفَةِ

أوْلِيَائِكُمْ وَ رَزَقَنِي⁽¹⁾الْبَرَاءَةَ مِنْ أعْدَائِكُمْ أنْ يَجْعَلَنِي مَعَكُمْ فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ، وَ أنْ يُثَبِّتَ لِي عِنْدَكُمْ قَدَمَ صِدْقٍ فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ، وَ أسْألُهُ⁽²⁾أنْ يُبَلِّغَنِي الْمَقَامَ الْمَحْمُودَ (ألَّذِي)⁽³⁾لَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ، وَ أنْ يَرْزُقَنِي طَلَبَ ثَارِكُمْ⁽⁴⁾مَعَ إمَامٍ مَهْدِيٍّ⁽⁵⁾ظَاهِرٍ نَاطِقٍ بِالْحَقِّ مِنْكُمْ، وَ أسْألُ اللَّهَ بِحَقِّكُمْ وَ بِالشَّأْنِ الَّذِي لَكُمْ عِنْدَهُ أنْ يُعْطِيَنِي بِمُصَابي بِكُمْ أفْضَلَ مَا يُعْطِي مُصَاباً بِمُصِيبَتِهِ. (يَا لَهَا مِنْ مُصِيبَةٍ)⁽⁶⁾مُصِيبَةً مَا أعْظَمَهَا وَ أعْظَمَ رَزِيَّتَهَا فِي الْإسْلَامِ وَ فِي جَمِيعِ أهْلِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأرْضِ.⁽⁷⁾

اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي فِي مَقَامِي هَذَا مِمَّنْ تَنَالُهُ مِنْكَ صَلَوَاتٌ وَ رَحْمَةٌ وَ مَغْفِرَةٌ. اللَّهُمَّ اجْعَلْ مَحْيَايَ مَحْيَا مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ مَمَاتِي مَمَاتَ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ صَلَّى الله عَلَيْهِ وَ آلِهِ. اللَّهُمَّ إنَّ هَذَا يَوْمٌ تَبَرَّكَتْ بِهِ بَنُو أُمَيَّةَ وَ ابْنُ آكِلَةِ الْأكْبَادِ اللَّعِينُ بْنُ اللَّعِينِ عَلَى لِسَانِكَ وَ لِسَانِ نَبِيِّكَ صَلَّى الله عَلَيْهِ وَ آلِهِ فِي كُلِّ مَوْطِنٍ وَ مَوْقِفٍ وَقَفَ فِيهِ نَبِيُّكَ صَلَّى الله عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ (صَلَوَاتُكَ عَلَيْهِ وَ آلِهِ).

اللَّهُمَّ الْعَنْ أبَاسُفْيَانَ وَ مُعَاوِيَةَ (ابْنَ أبِي سُفْيَانَ)⁽⁸⁾وَ يَزِيدَ بْنَ مُعَاوِيَةَ (وَ مَرْوَانَ)⁽⁹⁾(وَ آلَ مَرْوَانَ)⁽¹⁰⁾عَلَيْهِمْ مِنْكَ اللَّعْنَةُ أبَدَالْآبِدِينَ وَ هَذَا يَوْمٌ

فَرِحَتْ بِهِ⁽¹⁾آلُ زِيَادٍ وَ آلُ مَرْوَانَ (عَلَيْهِمُ اللَّعْنَةُ) بِقَتْلِهِمُ الْحُسَيْنَ عَلَيْهِ السَّلَامُ .⁽²⁾اللَّهُمَّ فَضَاعِفْ عَلَيْهِمُ اللَّعْنَ (مِنْكَ)⁽³⁾وَ الْعَذَابَ (الألِيمَ).⁽⁴⁾

اللَّهُمَّ إنِّي أتَقَرَّبُ إلَيْكَ فِي هَذَا الْيَوْمِ وَ فِي مَوْقِفِي هَذَا وَ أيَّامِ حَيَاتِي بِالْبَرَاءَةِ مِنْهُمْ وَ اللَّعْنَةِ عَلَيْهِمْ وَ بِالْمُوَالَاةِ لِنَبِيِّكَ وَ آلِ نَبِيِّكَ عَلَيْهِ وَ عَلَيْهِمُ السَّلَامُ.

ثمّ تقول:

سپس مي‌گويي:

اللَّهُمَّ الْعَنْ أوَّلَ ظَالِمٍ⁽⁵⁾ظَلَمَ حَقَّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ آخِرَ تَابِعٍ لَهُ عَلَى ذَلِكَ. اللَّهُمَّ الْعَنِ الْعِصَابَةَ الَّتِي جَاهَدَتِ الْحُسَيْنَ (عَلَيْهِ الصَّلوةُ وَ السَّلَامُ) وَشَايَعَتْ وَ بَايَعَتْ⁽⁶⁾عَلَى قَتْلِهِ اللَّهُمَّ الْعَنْهُمْ جَمِيعاً.

تقول ذلك مائة مرّة. ثمّ تقول:

اين عبارت را صد مرتبه مي‌گويي. سپس مي‌گويي:

السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أبَا عَبْدِ اللَّهِ وَ عَلَى الْأرْوَاحِ الَّتِي حَلَّتْ بِفِنَائِكَ (وَ أنَاخَتْ بِرَحْلِكَ)⁽¹⁾، عَلَيْكَ مِنِّي سَلَامُ اللَّهِ (أبَداً)⁽²⁾مَا بَقِيتُ وَ بَقِيَ اللَّيْلُ وَ النَّهَارُ وَ لَاجَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنِّي لِزِيَارَتِكُمْ⁽³⁾(أهْلِ الْبَيْتِ). السَّلَامُ عَلَى (الْحَسَنِ وَ) الْحُسَيْنِ وَ عَلَى عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ (وَ عَلَى أوْلَادِ الْحُسَيْنِ)⁽⁴⁾وَ عَلَى أصْحَابِ الْحُسَيْنِ (ألَّذِينَ بَذَلُوا مُهَجَهُمْ⁽⁵⁾دُونَ الْحُسَيْنِ).

تقول ذلك مائة مرّة.⁽⁶⁾ثمّ تقول:

اين عبارت را صد مرتبه مي‌گويي. سپس مي‌گويي:

اللَّهُمَّ خُصَّ أنْتَ أوَّلَ ظَالِمٍ بِاللَّعْنِ مِنِّي وَ ابْدَأْ بِهِ أوَّلًا ثُمَّ الثَّانِيَ وَ الثَّالِثَ وَ الرَّابِعَ⁽⁷⁾،

اللَّهُمَّ الْعَنْ يَزِيدَ (بْنَ مُعَاوِيَةَ)⁽⁸⁾خَامِساً وَ الْعَنْ عُبَيْدَ اللَّهِ بْنِ زِيَادٍ وَ ابْنَ

مَرْجَانَةَ وَ عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ وَ شِمْراً⁽¹⁾(وَ سَنَاناً)⁽²⁾وَ آلَ أبي سُفْيَانَ وَ آلَ زِيَادٍ وَ آلَ مَرْوَانَ إلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ.

ثمّ تسجد و تقول:

سپس به سجده رفته و بگو:

اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْدَ الشَّاكِرِينَ لَكَ عَلَى مُصَابِهِمْ، الْحَمْدُلِلَّهِ عَلَى عَظِيمِ رَزِيَّتِي. اللَّهُمَّ ارْزُقْنِي شَفَاعَةَ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ لسَّلَامُ يَوْمَ الْوُرُودِ وَ ثَبِّتْ لِي قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَكَ مَعَ الْحُسَيْنِ (وَ أوْلَادِ الْحُسَيْنِ) وَ أصْحَابِ الْحُسَيْنِ، الَّذِينَ بَذَلُوا مُهَجَهُمْ⁽³⁾دُونَ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلَامُ.

قَالَ عَلْقَمَةُ: قَالَ أبُو جَعْفَرٍ عَلَيْهِ السَّلَامُ:

(وَ) إنِ اسْتَطَعْتَ أنْ تَزُورَهُ فِي كُلِّ يَوْمٍ بِهَذِهِ الزِّيارَةِ مِنْ⁽⁴⁾دَارِكَ فَافْعَلْ فَلَكَ ثَوَابُ جَمِيعِ ذَلِكَ.⁽⁵⁾

المزار الكبير للشّيخ أبي عبدالله محمّد بن جعفر المشهدي قدس سره،510-595 ه.ق صص480-485 ح7: زيارة أخرى له عليه السّلام في يوم عاشوراء من قريب أو بعيد، تقول: ألسَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أبَا عَبْدِ أللّهِ... (و ذكر الزّيارة كما في مصباح المتهجّد بإختلاف يسير في بعض الألفاظ) و فيه الفصلان اللّذان يكرّران مئة مرّة.مصباح الزّائر للسّيّد الجليل علي بن موسى بن طاووس الحسني قدس سره، المتوفّى سنة 664ه.ق ص267: و أمّا فضل الزّيارة و عمل ذلك اليوم فقد روى (الشّيخ الطّوسيِّ قدس سره) زيارة أُخرى يزار بها الحسين عليه السّلام في يوم عاشوراء من القرب و البعد. (و ذكر الرّواية و الزّيارة عن مصباح الكبير و الصّغير للشّيخ الطّوسي قدس سره مثله بإختلاف يسير في بعض الألفاظ وقال في آخره): هذه الرّواية نقلناها بإسنادها من المصباح الكبير و هو مقابلٌ بخطّ مصنّفه رحمه الله و إنّما نقلنا الزّيارة من المصباح الصّغير فاعلم ذلك. (ولم يكن في ألفاظ الزّيارة الفصلان الّلذان يكرّران مائة مرة)، رواه الشّيخ المفيد قدس سره في مزاره:80 (المخطوط) نقلاً عن هامش مصباح الزّائر:272 و ليس في المزار المطبوع، المزار في كيفيّة زيارات النَبيّ و الأئمّة الأطهار علیهم السلام لشيخ الفقهاء الأمناء و صفوة الشّهداء من العلماء محمّد بن مكّيّ العامليّ الجزيني‌ّّ الشّهير بالشّهيد الأوّل علیه السلام المتوفّى786 ه.ق ص178: و منها زيارة يوم عاشوراء قبل أن تزول الشّمس من قرب أو بعد، إذا أردت ذلك أومأت إليه بالسّلام و إجتهدت في الدّعاء على قاتليه فقل عند الإيماء: السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أبَا عَبْدِ اللّهِ... (و ذكر الزّيارة دون الرّواية كما في مصباح المتهجّد بإختلاف في بعض الألفاظ و فيه الفصلان اللّذان يكرّران مائة مرّةٍ)، البلدالأمين:269 و الجنّة الواقية و هما للشّيخ الثّقة إبراهيم بن عليّ العامليّ الكفعمي قدس سره المتوفّى سنة905 ه.ق و فيهما الفصلان اللّذان يكرّران مائة مرّة.

بيان: إنّ محمّد بن إسماعيل بن بزيع ثقة ثقة عين صحيح من خاصّة أصحاب الأئمّة الكاظم و الرضا و الجواد علیه السلام و صالحي الطائفة الحقّة كما في رجال الكشّي و النجاشي و الطوسي قدس سره، و طريق الطوسي إليه صحيح كطريق الصدوق قدس سره، فراجع كتاب معجم رجال الحديث للسّيد آية الله الخوئي رضی الله عنه: 15/95 الرقم 10246.

علقمه گويد: امام باقر علیه السلام فرمودند: و اگر مي‌تواني هر روز امام را با اين زيارت از خانه ات زيارت نمايي، اين كار را انجام بده زيرا كه همه اين ثواب‌ها براي تو خواهد بود.

قال الامام الصادق علیه السلام

من یدعو الزواره فی السما اکثر ممن یدعو الهم فی الارض

امام صادق علیه السلام فرمودند:

آنان که در آسمان برای زایران امام حسین دعا می کنند

بیش از کسالنی هستند که در زمین برای آنان دعا می کنند

الزّيارة الثّانية

اشاره

زیاره عاشورا الثانیه

عن الامام ابی جعفر محمد بن علی الباقرصلوات اللله علیهما

برواية المزارالقديم

المزار القديم لِ-؟: عن علقمة بن محمّد الحضرميّ عن أبي جعفر الباقر عليه السّلام قال فيه:

مَنْ أرَادَ زِيَارَةَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أبِي طَالِبٍ عَلَيْهِمَا السَّلَامُ يَوْمَ عَاشُورَاءَ وَ هُوَ الْيَوْمُ الْعَاشِرُ مِنَ الْمُحَرَّمِ، فَيَظَلُّ فِيهِ بَاكِياً مُتَفَجِّعاً حَزِيناً، لَقِيَ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ بِثَوَابِ ألْفَيْ حَجَّةٍ وَ ألْفَيْ عُمْرَةٍ وَ ألْفَيْ غَزْوَةٍ، ثَوَابُ كُلِّ حَجَّةٍ وَ عُمْرَةٍ وَ غَزْوَةٍ كَثَوَابِ مَنْ حَجَّ وَ اعْتَمَرَ وَ غَزَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ مَعَ الْأئِمَّةِ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ أجْمَعِينَ.

قَالَ عَلْقَمَةُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْحَضْرَمِيُّ: قُلْتُ لِأبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ السَّلَامُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ! فَمَا يَصْنَعُ مَنْ كَانَ فِي بُعْدِ الْبِلَادِ وَ أقَاصِيهَا وَ لَمْ يُمْكِنْهُ الْمَصِيرُ إلَيْهِ فِي ذَلِكَ الْيَوْمِ؟ قَالَ:

إذَا كَانَ فِي ذَلِكَ الْيَوْمِ - يَعْنِي يَوْمَ عَاشُورَاءَ- فَلْيَغْتَسِلْ مَنْ أحَبَّ مِنَ النَّاسِ أنْ يَزُورَهُ مِنْ أقَاصِي الْبِلَادِ أوْ قَرِيبِهَا، فَلْيَبْرُزْ إلَى الصَّحْرَاءِ أوْ يَصْعَدُ سَطْحَ دَارِهِ، فَلْيُصَلِّ رَكْعَتَيْنِ خَفِيفَتَيْنِ يَقْرَأُ فِيهِمَا سُورَةَ الْإخْلَاصِ، فَإذَا سَلَّمَ، أوْمَأ إلَيْهِ بِالسَّلَامِ وَ يَقْصِدُ إلَيْهِ بِتَسْلِيمِهِ وَ إشَارَتِهِ وَ نِيَّتِهِ إلَى الْجِهَةِ الَّتِي فِيهَا أبُو عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنِ صَلَوَاتُ اللهِ عَلَيْهِ.

قَالَ عَلَيْهِ السَّلَامُ: ثُمَّ تَقُولُ وَ أنْتَ خَاشِعٌ مُسْتَكِينٌ:

دومین زیارت عاشورا

از امام ابو جعفر محمّد بن عليّ باقر صلوات الله عليهما

به روايت كتاب «المزار القديم»

كتاب المزار القديم تأليف؟: از علقمه بن محمّد حضرمي از امام ابوجعفر باقرعلیه السلام حضرت فرمودند:

هركس كه زيارت امام حسين علیه السلام را در روز عاشورا كه همان روز دهم محرم است، اراده نمايد و نزد حضرت گريان و داغدار و غمگين بماند، خداوند عزّوجل را با ثواب دو هزار حج و دو هزار عمره و دو هزار جهاد كه ثواب هر حج و عمره و جهاد مانند ثواب كسي است كه با پيامبرخداصلی الله علیه وآله وسلم و امامان صلوات الله عليهم اجمعين حج و عمره گذارده و جهاد نموده باشد.

علقمه مي‌گويد: به امام باقر علیه السلام عرض كردم:فدايت شوم! كسي كه در مكان‌هاي دوردست باشد و امكان حضور در كنار قبر آن حضرت را نداشته باشد، چه كند؟

حضرت فرمود: اگر در چنين روزي باشد - يعني روز عاشورا- هركس دوست دارد آن حضرت را از دور و نزديك زيارت كند، غسل كرده، سپس به صحرا يا بالاي پشت بام خانه‌اش برود، دو ركعت نماز با سوره«قل هو الله احد» بخواند، آنگاه كه سلام داد به سوي قبر حضرت اشاره كند، همراه با نيّت، سلام دهد. سپس فرمود: در حالي كه خاشع و دل‌شكسته‌اي چنين بگو:

السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ، السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ الْبَشِيرِ النَّذِيرِ، وَ ابْنَ سَيِّدِ الْوَصِيِّينَ، السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ فَاطِمَةَ سَيِّدَةِ نِسَاءِ الْعَالَمِينَ، السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا خِيَرَةَ اللَّهِ وَ ابْنَ خِيَرَتِهِ، السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ثَارَ اللَّهِ وَ ابْنَ ثَارِهِ، السَّلَامُ عَلَيْكَ أيُّهَا الْوِتْرُ الْمَوْتُورُ، السَّلَامُ عَلَيْكَ أيُّهَا الْإمَامُ الْهَادِي الزَّكِيُّ و عَلَى أرْوَاحٍ حَلَّتْ بِفِنَائِكَ وَ أقَامَتْ فِي جِوَارِكَ وَ وَفَدَتْ مَعَ زُوَّارِكَ، السَّلَامُ عَلَيْكَ مِنِّي مَا بَقِيتُ وَ بَقِيَ اللَّيْلُ وَ النَّهَارُ.

فَلَقَدْ عَظُمَتْ بِكَ الرَّزِيَّةُ وَ جَلَّتْ فِي الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُسْلِمِينَ وَ فِي أهْلِ السَّمَوَاتِ وَ أهْلِ الْأرَضِينَ أجْمَعِينَ. فَإنَّا لِلَّهِ وَ إنَّا إلَيْهِ رَاجِعُونَ، صَلَوَاتُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ وَ تَحِيَّاتُهُ عَلَيْكَ يَا أبَا عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنَ وَ عَلَى آبَائِكَ الطَّيِّبِينَ الْمُنْتَجَبِينَ وَ عَلَى ذُرِّيَّاتِكُمُ الْهُدَاةِ الْمَهْدِيِّينَ.

لَعَنَ اللَّهُ أُمَّةً خَذَلَتْكَ وَ تَرَكَتْ نُصْرَتَكَ وَ مَعُونَتَكَ، وَ لَعَنَ اللَّهُ أُمَّةً أسَّسَتْ أسَاسَ الظُّلْمِ لَكُمْ وَ مَهَّدَتِ الْجَوْرَ عَلَيْكُمْ وَ طَرَّقَتْ إلَى أذِيَّتِكُمْ وَ تَحَيُّفِكُمْ وَ جَارَتْ ذَلِكَ فِي دِيَارِكُمْ وَ أشْيَاعِكُمْ، بَرِئْتُ إلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ و إلَيْكُمْ يَا سَادَاتِي وَ مَوَالِيَّ وَ أئِمَّتِي مِنْهُمْ وَ مِنْ أشْيَاعِهِمْ وَ أتْبَاعِهِمْ.

وَ أسْألُ اللَّهَ الَّذِي أكْرَمَ يَا مَوَالِيَّ مَقَامَكُمْ وَ شَرَّفَ مَنْزِلَتَكُمْ وَ شَأْنَكُمْ أنْ يُكْرِمَنِي بِوَلَايَتِكُمْ وَ مَحَبَّتِكُمْ وَ الِائْتِمَامِ بِكُمْ وَالْبَرَائَةِ مِنْ أعْدَائِكُمْ. وَ أسْألُ اللَّهَ الْبَرَّ الرَّحِيمَ أنْ يَرْزُقَنِي مَوَدَّتَكُمْ وَ أنْ يُوَفِّقَنِي لِلطَّلَبِ بِثَارِكُمْ مَعَ الْإمَامِ الْمُنْتَظَرِ الْهَادِي مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أنْ يَجْعَلَنِي مَعَكُمْ فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ وَ أنْ يُبَلِّغَنِي الْمَقَامَ الْمَحْمُودَ لَكُمْ عِنْدَاللَّهِ. وَ أسْألُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ

بِحَقِّكُمْ وَ بِالشَّأْنِ الَّذِي جَعَلَ اللَّهُ لَكُمْ أنْ يُعْطِيَنِي بِمُصَابِي بِكُمْ أفْضَلَ مَا أعْطَى مُصَاباً بِمُصِيبَةٍ.

إنَّا لِلَّهِ وَ إنَّا إلَيْهِ رَاجِعُونَ، يَا لَهَا مِنْ مُصِيبَةٍ مَا أفْجَعَهَا وَ أنْكَاهَا لِقُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُسْلِمِينَ، فَإنَّا لِلَّهِ وَ إنَّا إلَيْهِ رَاجِعُونَ.

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ، وَ اجْعَلْنِي فِي مَقَامِي مِمَّنْ تَنَالُهُ مِنْكَ صَلَاةٌ وَ رَحْمَةٌ وَ مَغْفِرَةٌ، وَ اجْعَلْنِي عِنْدَكَ وَجِيهاً فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ وَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ، فَإنِّي أتَقَرَّبُ إلَيْكَ بِمُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ صَلَوَاتُكَ عَلَيْهِ وَ عَلَيْهِمْ أجْمَعِينَ. اللَّهُمَّ وَ إنِّي أتَوَسَّلُ وَ أتَوَجَّهُ بِصَفْوَتِكَ مِنْ خَلْقِكَ وَ خِيَرَتِكَ مِنْ خَلْقِكَ مُحَمَّدٍ وَ عَلِيٍّ وَ الطَّيِّبِينَ مِنْ ذُرِّيَّتِهِمَا.

اللَّهُمَّ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ، وَ اجْعَلْ مَحْيَايَ مَحْيَاهُمْ وَ مَمَاتِي مَمَاتَهُمْ وَ لَا تُفَرِّقْ بَيْنِي وَ بَيْنَهُمْ فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ، إنَّكَ سَمِيعُ الدُّعَاءِ. اللَّهُمَّ وَ هَذَا يَوْمٌ تُجَدِّدُ فِيهِ النَّقِمَةَ وَ تُنَزِّلُ فِيهِ اللَّعْنَةَ عَلَى اللَّعِينِ يَزِيدَ وَ عَلَى آلِ يَزِيدَ وَ عَلَى آلِ زِيَادٍ وَ عُمَرَ بْنِ سَعْدٍ وَالشِّمْرِ. اللَّهُمَّ الْعَنْهُمْ وَ الْعَنْ مَنْ رَضِيَ بِقَوْلِهِمْ وَ فِعْلِهِمْ مِنْ أوَّلٍ وَآخِرٍ، لَعْناً كَثِيراً وَ أصْلِهِمْ حَرَّ نَارِكَ وَ أسْكِنْهُمْ جَهَنَّمَ وَ سَاءَتْ مَصِيراً وَأوْجِبْ عَلَيْهِمْ وَ عَلَى كُلِّ مَنْ شَايَعَهُمْ وَ بَايَعَهُمْ وَ تَابَعَهُمْ وَسَاعَدَهُمْ وَ رَضِيَ بِفِعْلِهِمْ وَ افْتَحْ لَهُمْ وَ عَلَيْهِمْ وَ عَلَى كُلِّ مَنْ رَضِيَ بِذَلِكَ لَعَنَاتِكَ الَّتِي لَعَنْتَ بِهَا كُلَّ ظَالِمٍ وَ كُلَّ غَاصِبٍ وَ كُلَّ جَاحِدٍ وَ كُلَّ كَافِرٍ وَ كُلَّ مُشْرِكٍ وَ كُلَّ شَيْطَانٍ رَجِيمٍ وَ كُلَّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ. اللَّهُمَّ الْعَنْ يَزِيدَ وَ آلَ يَزِيدَ وَ بَنِي مَرْوَانَ جَمِيعاً.

اللَّهُمَّ وَ ضَعِّفْ غَضَبَكَ وَ سَخَطَكَ وَ عَذَابَكَ وَ نَقِمَتَكَ عَلَى أوَّلِ ظَالِمٍ ظَلَمَ

أهْلَ بَيْتِ نَبِيِّكَ. اللَّهُمَّ وَ الْعَنْ جَمِيعَ الظَّالِمِينَ لَهُمْ وَ انْتَقِمْ مِنْهُمْ، إنَّكَ ذُو نَقِمَةٍ مِنَ الْمُجْرِمِينَ. اللَّهُمَّ وَ الْعَنْ أوَّلَ ظَالِمٍ ظَلَمَ آلَ بَيْتِ مُحَمَّدٍ وَ الْعَنْ أرْوَاحَهُمْ وَ دِيَارَهُمْ وَ قُبُورَهُمْ. وَ الْعَنِ اللَّهُمَّ الْعِصَابَةَ الَّتِي نَازَلَتِ الْحُسَيْنَ ابْنَ بِنْتِ نَبِيِّكَ وَحَارَبَتْهُ وَقَتَلَتْ أصْحَابَهُ وَ أنْصَارَهُ وَ أعْوَانَهُ وَ أوْلِيَاءَهُ وَ شِيعَتَهُ وَمُحِبِّيهِ وَ أهْلَ بَيْتِهِ وَ ذُرِّيَّتِهِ. وَ الْعَنِ اللَّهُمَّ الَّذِينَ نَهَبُوا مَالَهُ وَ سَبَوْا حَرِيمَهُ وَ لَمْ يَسْمَعُوا كَلَامَهُ وَ لَا مَقَالَهُ. اللَّهُمَّ وَ الْعَنْ كُلَّ مَنْ بَلَغَهُ ذَلِكَ فَرَضِيَ بِهِ مِنَ الْأوَّلِينَ وَ الْآخِرِينَ وَ الْخَلَائِقِ أجْمَعِينَ إلَى يَوْمِ الدِّينِ.

السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أبَا عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنَ وَ عَلَى مَنْ سَاعَدَكَ وَ عَاوَنَكَ وَ وَاسَاكَ بِنَفْسِهِ وَ بَذَلَ مُهْجَتَهُ فِي الذَّبِّ عَنْكَ. السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا مَوْلَايَ وَ عَلَيْهِمْ وَ عَلَى رَوْحِكَ وَ عَلَى أرْوَاحِهِمْ وَ عَلَى تُرْبَتِكَ وَ عَلَى تُرْبَتِهِمْ. اللَّهُمَّ لَقِّهِمْ رَحْمَةً وَ رِضْوَاناً وَ رَوْحاً وَ رَيْحَاناً.

السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا مَوْلَايَ يَا أبَا عَبْدِ اللَّهِ، يَا ابْنَ خَاتِمِ النَّبِيِّينَ وَ يَا ابْنَ سَيِّدِ الْوَصِيِّينَ وَ يَا ابْنَ سَيِّدَةِ نِسَاءِ الْعَالَمِينَ، السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا شَهِيدُ، يَا ابْنَ الشَّهِيدِ.

اللَّهُمَّ بَلِّغْهُ عَنِّي فِي هَذِهِ السَّاعَةِ وَ فِي هَذَا الْيَوْمِ وَ فِي هَذَا الْوَقْتِ وَ كُلِّ وَقْتٍ تَحِيَّةً وَ سَلَاماً. السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ سَيِّدِ الْعَالَمِينَ وَ عَلَى الْمُسْتَشْهَدِينَ مَعَكَ، سَلَاماً مُتَّصِلًا مَا اتَّصَلَ اللَّيْلُ وَ النَّهَارُ. السَّلَامُ عَلَى الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ الشَّهِيدِ.

السَّلَامُ عَلَى عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ الشَّهِيدِ، السَّلَامُ عَلَى الْعَبَّاسِ بْنِ أمِيرِالْمُؤْمِنِينَ الشَّهِيدِ. السَّلَامُ عَلَى الشُّهَدَاءِ مِنْ وُلْدِ أمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ، السَّلَامُ عَلَى الشُّهَدَاءِ

مِنْ وُلْدِ جَعْفَرٍ وَ عَقِيلٍ، السَّلَامُ عَلَى كُلِّ مُسْتَشْهَدٍ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ. اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ بَلِّغْهُمْ عَنِّي تَحِيَّةً.

السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا رَسُولَ‌اللَّهِ وَ عَلَيْكَ السَّلَامُ وَ رَحْمَةُاللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ، أحْسَنَ اللَّهُ لَكَ الْعَزَاءَ فِي وَلَدِكَ الْحُسَيْنُ. السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أبَا الْحَسَنِ يَا أمِيرَالْمُؤْمِنِينَ وَ عَلَيْكَ السَّلَامُ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ، أحْسَنَ اللَّهُ لَكَ الْعَزَاءَ فِي وَلَدِكَ الْحُسَيْنِ. السَّلَامُ عَلَيْكِ يَا فَاطِمَةُ يَا بِنْتَ رَسُولِ رَبِّ الْعَالَمِينَ وَ عَلَيْكِ السَّلَامُ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ، أحْسَنَ اللَّهُ لَكِ الْعَزَاءَ فِي وَلَدِكِ الْحُسَيْنِ. السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أبَامُحَمَّدٍ الْحَسَنَ وَ عَلَيْكَ السَّلَامُ وَ رَحْمَةُاللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ، أحْسَنَ اللَّهُ لَكَ الْعَزَاءَ فِي أخِيكَ الْحُسَيْنِ. السَّلَامُ عَلَى أرْوَاحِ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِنَاتِ الْأحْيَاءِ مِنْهُمْ وَ الْأمْوَاتِ وَ عَلَيْهِمُ السَّلَامُ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ، أحْسَنَ اللَّهُ لَهُمُ الْعَزَاءَ فِي مَوْلَاهُمُ الْحُسَيْنِ.

اللَّهُمَّ اجْعَلْنَا مِنَ الطَّالِبِينَ بِثَأْرِهِ مَعَ إمَامٍ عَدْلٍ تُعِزُّ بِهِ الْإسْلَامَ وَ أهْلَهُ، يَا رَبَّ الْعَالَمِينَ.

ثمّ اسجد و قل:

سپس به سجده رفته و بگو:

اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى مَا نَابَ مِنْ خَطْبٍ، وَ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى كُلِّ أمْرٍ، وَ إلَيْكَ الْمُشْتَكَى فِي عَظِيمِ الْمُهِمَّاتِ بِخِيَرَتِكَ وَ أوْلِيَائِكَ وَ ذَلِكَ لِمَا أوْجَبْتَ لَهُمْ مِنَ الْكَرَامَةِ وَ الْفَضْلِ الْكَثِيرِ.

اللَّهُمَ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ، وَ ارْزُقْنِي شَفَاعَةَ الْحُسَيْنِ يَوْمَ الْوُرُودِ وَ الْمَقَامَ الْمَشْهُودَ وَ الْحَوْضَ الْمَوْرُودَ، وَ اجْعَلْ لِي قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَكَ مَعَ

الْحُسَيْنِ وَ أصْحَابِ الْحُسَيْنِ الَّذِينَ وَاسَوْهُ بِأنْفُسِهِمْ وَ بَذَلُوا دُونَهُ مُهَجَهُمْ وَ جَاهَدُوا مَعَهُ أعْدَاءَكَ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِكَ وَ رَجَائِكَ وَ تَصْدِيقاً بِوَعْدِكَ وَ خَوْفاً مِنْ وَعِيدِكَ إنَّكَ لَطِيفٌ لِمَا تَشَاءُ يَا أرْحَمَ الرَّاحِمِينَ.

قَالَ الصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: هَذِهِ الزِّيَارَةُ يُزَارُ بِهَا الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ مِنْ عِنْدِ رَأْسِ أمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ أجْمَعِينَ.

قَالَ عَلْقَمَةُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْحَضْرَمِيُّ عَنْ أبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ السَّلَامُ:

إنِ اسْتَطَعْتَ يَا عَلْقَمَةُ أنْ تَزُورَهُ فِي كُلِّ يَوْمٍ بِهَذِهِ الزِّيَارَةِ فِي دَارِكَ وَ نَاحِيَتِكَ وَ حَيْثُ كُنْتَ مِنَ الْبِلَادِ فِي أرْضِ اللَّهِ فَافْعَلْ ذَلِكَ، وَ لَكَ ثَوَابُ جَمِيعِ ذَلِكَ، فَاجْتَهِدُوا فِي الدُّعَاءِ عَلَى قَاتِلِهِ وَعَدُوِّهِ، وَ يَكُونُ فِي صَدْرِ النَّهَارِ قَبْلَ الزَّوَالِ.

يَا عَلْقَمَةُ! وَ انْدُبُوا الْحُسَيْنَ عَلَيْهِ السَّلَامُ وَ ابْكُوهُ وَ لْيَأْمُرْ أحَدُكُمْ مَنْ فِي دَارِهِ بِالْبُكَاءِ عَلَيْهِ، وَ لْيُقِمْ عَلَيْهِ فِي دَارِهِ الْمُصِيبَةَ بِإظْهَارِ الْجَزَعِ وَ الْبُكَاءِ، وَ تَلَاقَوْا يَوْمَئِذٍ بِالْبُكَاءِ بَعْضُكُمْ إلَى بَعْضٍ فِي الْبُيُوتِ، وَ حَيْثُ تَلَاقَيْتُمْ وَ لْيُعَزِّ بَعْضُكُمْ بَعْضاً بِمُصَابِ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلَامُ.

قُلْتُ: أصْلَحَكَ اللَّهُ، كَيْفَ يُعَزِّي بَعْضُنَا بَعْضاً؟ قَالَ:

تَقُولُونَ " أحْسَنَ اللَّهُ أُجُورَنَا بِمُصَابِنَا بِأبِي عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلَامُ وَ جَعَلَنَا مِنَ الطَّالِبِينَ بِثَأْرِهِ مَعَ الْإمَامِ الْمَهْدِيِّ إلَى الْحَقِّ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ عَلَيْهِمْ أجْمَعِينَ ".وَ إنِ اسْتَطَاعَ أحَدُكُمْ أنْ لَا يَمْضِيَ يَوْمَهُ فِي حَاجَةٍ فَافْعَلُوا، فَإنَّهُ يَوْمٌ نَحْسٌ لَا تُقْضَى فِيهِ حَاجَةُ مُؤْمِنٍ، وَ إنْ

قُضِيَتْ لَمْ يُبَارَكْ فِيهَا، وَلَمْ يُرْشَدْ، وَ لَا يَدَّخِرَنَّ أحَدُكُمْ لِمَنْزِلِهِ فِي ذَلِكَ الْيَوْمِ شَيْئاً، فَإنَّهُ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ لَمْ يُبَارَكْ فِيهِ.

قَالَ الْبَاقِرُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: أنَا ضَامِنٌ لِمَنْ فَعَلَ ذَلِكَ لَهُ عِنْدَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مَا تَقَدَّمَ بِهِ الذِّكْرُ مِنْ عَظِيمِ الثَّوَابِ، وَ حَشَرَهُ اللَّهُ فِي جُمْلَةِ الْمُسْتَشْهَدِينَ مَعَ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلَامُ.⁽¹⁾

امام صادق علیه السلام فرمود: با اين زيارت، حضرت امام حسين علیه السلام از نزد سر اميرالمؤمنين علیه السلام زيارت مي‌شود.

علقمه مي‌گويد: امام باقر علیه السلام فرمود: اي علقمه! اگر مي‌تواني هر روز به اين زيارت از خانه و جايگاهت هر كجاي زمين خدا باشي، زيارت كني، زيارت كن و براي تو تمام آن ثواب‌هاي زيارت آن حضرت در روز عاشورا خواهد بود. پس بسيار در لعنت و نفرين بر قاتلين و دشمنان آن حضرت كوشش كنيد و زمان انجام اين كارها هنگام روز، قبل از ظهر مي‌باشد.

اي علقمه! و ندبه و زاري كنيد بر حسين و گريه كنيد بر حضرت و به افراد خانه‌يِ خود نيز امر به گريه بر آن حضرت كنيد و در خانه‌ي خود اقامه‌ي مجلس مصيبت با اظهار جزع و گريه بر آن حضرت نماييد.

و در روز عاشورا در خانه‌هاي يكديگر، همديگر را با گريه ملاقات كنيد و هنگام ملاقات به يكديگر تعزيت و تسليت مصيبت امام حسين علیه السلام را بگوييد. علقمه مي‌گويد: به آن حضرت عرض كردم: خداوند شما را به صلاح دارد! چگونه برخي از ما برخي ديگر را تعزيت گويند؟ فرمود: مي‌گوييد:

أحْسَنَ اللَّهُ أُجُورَنَا بِمُصَابِنَا بِأبِي عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلَامُ وَ جَعَلَنَا مِنَ الطَّالِبِينَ بِثَأْرِهِ مَعَ الْإمَامِ الْمَهْدِيِّ إلَى الْحَقِّ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ عَلَيْهِمْ أجْمَعِينَ.

و اگر مي‌توانيد در روز عاشورا به دنبال طلب حاجتي نرويد، نرويد، زيرا آن روز، روز نحس است، قضاي حاجت هيچ مؤمني نمي‌شود و اگر چنين شود مبارك نخواهد بود .

و رشد ندارد و در آن روز هيچ كدام از شما در منزل خود چيزي ذخيره نكند اگر چنين كرد براي او بركت نخواهد داشت .

امام باقر علیه السلام فرمودند: من ضامنم براي هر كسي كه چنين كاري بكند نزد خداوند آن ثواب‌هاي عظيم را و اينكه خداوند او را در زمره شهداي با آن حضرت علیه السلام محشور گرداند.

قال الامام الصادق علیه السلام

و ارحم تلك الصرخة التي كانت لنا

امام صادق علیه السلام فرمودند:

بار خدایا

نسبت به آن شیون های بلند که بر ای ما سرداده می شود

ترحم فرما

الزّيارةالثّالثة

اشاره

زیاره عاشورا الثالثه

عن الامام ابی عبدالله جعفر الصادق من عند رأس أميرالمؤمنين

اشاره

صلوات الله علیهما بروایه الشیخ المفید قدس سره

1.برواية الشيخ المفيد

كتاب المزار لشيخ الطائفة الحقّة و فقيهها أبي عبد الله محمّد بن محمّد بن النعمان العكبري البغدادي المفيد قدس سره المتوفّي سنة 413 ه.ق- علي ما نقله عنه العلامة محمّدباقر بن محمّد تقي المجلسي قدس سرهما المتوفّي سنة 1111 ه.ق- قال: أورد الشيخ المفيد قدس سره هذه الزيارة بأدني تغييرمع زيادات، فنتببع لفظه لأنّه أسبق و أوثق،

قال رحمه الله :

تَتِمَّةٌ فِي ذِكْرِ زِيَارَةِ مَوْلَانَا أبِي الْحَسَنِ أمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ وَ أبِي عَبْدِاللَّهِ الْحُسَيْنِ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِمَا جَمِيعاً وَ هِيَ مَرْوِيَّةٌ عَنْ أبِي عَبْدِاللَّهِ عَلَيْهِ السَّلامُ: إذَا أرَدْتَ ذَلِكَ: فَقِفْ مُتَوَجِّهاً إلَى قَبْرِ أمِيرِالْمُؤْمِنِينَ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ وَ قُلِ:

السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا رَسُولَ اللَّه...

وَ قُلْ: السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، عَلَيْكَ مِنِّي سَلَامُ اللَّهِ أبَداً مَا بَقِيتُ وَ بَقِيَ اللَّيْلُ وَ النَّهَارُ.

ثُمَّ أوْمِئْ إلَى الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلامُ وَ قُلْ:

سوّمين زيارت عاشوراء

از امام اباعبدالله جعفر صادق از نزد سر اميرالمؤمنين صلوات الله عليهما

به روايت شيخ مفيد قدس سره

كتاب المزار شيخ طائفه حقّه و فقيه آن ابي عبدالله محمّد بن محمّد بن نعمان عكبري بغدادي مفيد قدس سره متوفّاي سال413 ه.ق بنابر آنچه علّامه ملّا محمّدباقر مجلسي متوفّاي سال1111ه.ق از او نقل نموده است، وي مي‌فرمايد:

شيخ مفيد(ره) اين زيارت را با كمترين تغييري همراه با قسمتهاي اضافه آورده است و ما نيز از متن آن پيروي مي‌كنيم، زيرا كه ايشان با سابقه تر و مورد وثوق تر هستند، مي‌فرمايد:

تتمّه اي در ذكر زيارت مولانا ابا الحسن اميرالمؤمنين و حضرت اباعبدالله الحسين صلوات الله عليهما كه روايت شده است از امام صادق علیه السلام كه چنين فرمودند: هنگامي كه زيارت حضرت را اراده نمودي: ايستاده، صورت به سمت قبر اميرالمؤمنين صلوات الله عليه كرده و بگو:

السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا رَسُولَ اللَّه ... و بگو: السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، عَلَيْكَ مِنِّي سَلَامُ اللَّهِ أبَداً مَا بَقِيتُ وَ بَقِيَ اللَّيْلُ وَ النَّهَارُ.

سپس به سمت امام حسين علیه السلام اشاره كرده و بگو:

السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أبَا عَبْدِ اللَّهِ، السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ، أتَيْتُكُمَا زَائِراً وَ مُتَوَسِّلًا إلَى اللَّهِ تَعَالَى رَبِّي وَ رَبِّكُمَا، وَ مُتَوَجِّهاً إلَى اللَّهِ بِكُمَا، (وَ)⁽¹⁾مُسْتَشْفِعاً بِكُمَا إلَى اللَّهِ فِي حَاجَتِي هَذِهِ، فَاشْفَعَا لِي، فَإنَّ لَكُمَا عِنْدَ اللَّهِ الْمَقَامَ الْمَحْمُودَ وَ الْجَاهَ الْوَجِيهَ وَ الْمَنْزِلَ الرَّفِيعَ وَ الْوَسِيلَةَ، إنِّي أنْقَلِبُ عَنْكُمَا مُنْتَظِراً لِتَنَجُّزِ الْحَاجَةِ وَ قَضَائِهَا وَ نَجَاحِهَا مِنَ اللَّهِ بِشَفَاعَتِكُمَا لِي إلَى اللَّهِ فِي ذَلِكَ، فَلَا أخِيبُ وَ لَا يَكُونُ مُنْقَلَبِي عَنْكُمَا مُنْقَلَباً خَاسِراً، بَلْ يَكُونُ مُنْقَلَبِي مُنْقَلَباً رَاجِحاً مُفْلِحاً مُنْجِحاً مُسْتَجَاباً لِي بِقَضَاءِ جَمِيعِ الْحَوَائِجِ، فَاشْفَعَا لِي، أنْقَلِبُ عَلَى مَا شَاءَ اللَّهُ، لَاحَوْلَ وَ قُوَّةَ إلَّا بِاللَّهِ، مُفَوِّضاً أمْرِي إلَى اللَّهِ، مُلْجِئاً ظَهْرِي إلَى اللَّهِ، مُتَوَكِّلاً عَلَى اللَّهِ، وَ أقُولُ حَسْبِيَ اللَّهُ وَ كَفَى، سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ دَعَا لَيْسَ وَرَاءَاللَّهِ وَ وَرَاءَكُمْ يَا سَادَتِي مُنْتَهًى مَا شَاءَ اللَّهُ رَبِّي كَانَ وَ مَا لَمْ يَشَأْ لَمْ يَكُنْ.

يَا سَيِّدِي يَا أمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ وَ مَوْلَايَ وَ أنْتَ يَا أبَا عَبْدِ اللَّهِ، سَلَامِي عَلَيْكُمَا مُتَّصِلٌ مَا اتَّصَلَ اللَّيْلُ وَ النَّهَارُ، وَاصِلٌ إلَيْكُمَا غَيْرُ مَحْجُوبٍ عَنْكُمَا سَلَامِي إنْ شَاءَ اللَّهُ، وَ أسْألُهُ بِحَقِّكُمَا أنْ يَشَاءَ ذَلِكَ وَ يَفْعَلَ فَإنَّهُ حَمِيدٌ مَجِيدٌ.

أنْقَلِبُ يَا سَيِّدَيَّ عَنْكُمَا تَائِباً حَامِداً لِلَّهِ شَاكِراً رَاضِياً(رَاجِياً)⁽²⁾مُسْتَيْقِناً لِلْإجَابَةِ غَيْرَ آيِسٍ وَ لَا قَانِطٍ، عَائِداً رَاجِعاً إلَى زِيَارَتِكُمَا غَيْرَ رَاغِبٍ عَنْكُمَا بَلْ رَاجِعٌ إنْ شَاءَ اللَّهُ تَعَالَى إلَيْكُمَا، يَا سَادَاتِي رَغِبْتُ إلَيْكُمَا بَعْدَ أنْ زَهِدَ

فِيكُمَا وَ فِي زِيَارَتِكُمَا أهْلُ الدُّنْيَا فَلَا يُخَيِّبُنِي اللَّهُ فِيمَا رَجَوْتُ وَ مَا أمَّلْتُ فِي زِيَارَتِكُمَا، إنَّهُ قَرِيبٌ مُجِيبٌ.

ثمّ استقبل⁽¹⁾إلى القبلة و قل:

سپس رو به قبله بايست و بگو:

يَا اللَّهُ يَا اللَّهُ، يَا مُجِيبَ دَعْوَةِ الْمُضْطَرِّينَ، وَ يَا كَاشِفَ كَرْبِ⁽²⁾الْمَكْرُوبِينَ، وَ يَا غِيَاثَ الْمُسْتَغِيثِينَ، وَ يَا صَرِيخَ الْمُسْتَصْرِخِينَ، وَ يَا مَنْ هُوَ أقْرَبُ إلَيَّ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ.

يَا مَنْ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَ قَلْبِهِ (وَ يَا مَنْ هُوَ بِالْمَنْظَرِ الْأعْلى وَ بِالْاُفُقِ الْمُبِينِ)⁽³⁾، وَ يَا مَنْ هُوَ الرَّحْمَانُ الرَّحِيمُ، يَا مَنْ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى، يَا مَنْ يَعْلَمُ خائِنَةَ الْأعْيُنِ وَ ما تُخْفِي الصُّدُورُ، وَ يَا مَنْ لَا تَخْفَى عَلَيْهِ خَافِيَةٌ.

يَا مَنْ لَا تَشْتَبِهُ عَلَيْهِ الْأصْوَاتُ، يَا مَنْ لَا تُغَلِّطُهُ الْحَاجَاتُ، يَا مَنْ لَا يُبْرِمُهُ إلْحَاحُ الْمُلِحِّينَ، يَا مُدْرِكَ كُلِّ فَوْتٍ، يَا جَامِعَ كُلِّ شَمْلٍ، يَا بَارِئَ النُّفُوسِ بَعْدَ الْمَوْتِ، يَا مَنْ هُوَ كُلُّ يَوْمٍ فِي شَأْنٍ، يَا قَاضِيَ الْحَاجَاتِ، يَا مُنَفِّسَ الْكُرُبَاتِ، يَا مُعْطِيَ السُؤُلَاتِ، يَا وَلِيَّ الرَّغَبَاتِ، يَا كَافِيَ الْمُهِمَّاتِ، يَا مَنْ يَكْفِي مِنْ كُلِّ شَيْ‌ءٍ وَ لَا يَكْفِي مِنْهُ شَيْ‌ءٌ فِي السَّمَاوَاتِ وَ الْأرْضِ.

أسْألُكَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ عَلِيٍّ أمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ وَ بِحَقِّ فَاطِمَةَ بِنْتِ نَبِيِّكَ وَ بِحَقِّ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ، فَإنِّي بِهِمْ أتَوَجَّهُ إلَيْكَ فِي مَقَامِي هَذَا، وَ بِهِمْ أتَوَسَّلُ وَ بِهِمْ أسْتَشْفِعُ إلَيْكَ، وَ بِحَقِّهِمْ أسْألُكَ وَ أُقْسِمُ وَ أعْزِمُ عَلَيْكَ، وَ بِالشَّأْنِ

الَّذِي لَهُمْ عِنْدَكَ، وَ بِالَّذِي فَضَّلْتَهُمْ عَلَى الْعَالَمِينَ، وَ بِاسْمِكَ الَّذِي جَعَلْتَهُ عِنْدَهُمْ وَ بِهِ خَصَصْتَهُمْ دُونَ الْعَالَمِينَ وَ بِهِ أبَنْتَهُمْ وَ أبَنْتَ فَضْلَهُمْ مِنْ كُلِّ فَضْلٍ، حَتَّى فَاقَ فَضْلُهُمْ فَضْلَ الْعَالَمِينَ جَمِيعاً.

وَ أسْألُكَ أنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ، وَ أنْ تَكْشِفَ عَنِّي غَمِّي وَ هَمِّي وَ كَرْبِي وَ أنْ تَكْفِيَنِي الْمُهِمَّ مِنْ أمْرِي⁽¹⁾وَ تَقْضِيَ عَنِّي دَيْنِي وَ تُجِيرَنِي مِنَ الْفَقْرِ وَ الْفَاقَةِ وَ تُغْنِيَنِي عَنِ الْمَسْألَةِ إلَى الْمَخْلُوقِينَ.

وَ تَكْفِيَنِي هَمَّ مَنْ أخَافُ هَمَّهُ وَ عُسْرَ مَنْ أخَافُ عُسْرَهُ وَ حُزُونَةَ مَنْ أخَافُ حُزُونَتَهُ وَ شَرَّ مَنْ أخَافُ شَرَّهُ وَ مَكْرَ مَنْ أخَافُ مَكْرَهُ وَ بَغْيَ مَنْ أخَافُ بَغْيَهُ وَ جَوْرَ مَنْ أخَافُ جَوْرَهُ وَ سُلْطَانَ مَنْ أخَافُ سُلْطَانَهُ وَ كَيْدَ مَنْ أخَافُ كَيْدَهُ، وَ اصْرِفْ عَنِّي كَيْدَهُ وَ مَكْرَهُ وَ مَقْدُرَةَ مَنْ أخَافُ مَقْدُرَتَهُ عَلَيَّ وَ تَرُدَّ عَنِّي كَيْدَ الْكَيَدَةِ وَمَكْرَ الْمَكَرَةِ.

اللَّهُمَّ مَنْ أرَادَنِي بِسُوءٍ فَأرِدْهُ، وَ مَنْ كَادَنِي فَكِدْهُ، وَ اصْرِفْ عَنِّي كَيْدَهُ وَ بَأْسَهُ وَ أمَانِيَّهُ، وَ امْنَعْهُ عَنِّي كَيْفَ شِئْتَ وَ أنَّى شِئْتَ. اللَّهُمَّ اشْغَلْهُ عَنِّي بِفَقْرٍ لَا تَجْبُرُهُ وَ بَلَاءٍ لَا تَسْتُرُهُ وَ بِفَاقَةٍ لَاتَسُدُّهَا وَ بِسُقْمٍ لَا تُعَافِيهِ وَ بِذُلٍّ لَا تُعِزُّهُ وَ مَسْكَنَةٍ لَا تَجْبُرُهَا.

اللَّهُمَّ اجْعَلِ الذُّلَّ نُصْبَ عَيْنَيْهِ وَ أدْخِلِ (عَلَيْهِ)⁽²⁾الْفَقْرَ فِي مَنْزِلِهِ وَ السُّقْمَ فِي بَدَنِهِ حَتَّى تَشْغَلَهُ عَنِّي بِشُغُلٍ شَاغِلٍ لَا فَرَاغَ لَهُ، وَ أنْسِهِ ذِكْرِي كَمَا أنْسَيْتَهُ ذِكْرَكَ، وَ خُذْ عَنِّي بِسَمْعِهِ وَ بَصَرِهِ وَلِسَانِهِ وَ يَدِهِ وَ رِجْلِهِ وَ قَلْبِهِ وَ جَمِيعِ جَوَارِحِهِ، وَ أدْخِلْ عَلَيْهِ فِي جَمِيعِ ذَلِكَ السُّقْمَ وَ لَا تَشْفِهِ حَتَّى

تَجْعَلَ لَهُ ذَلِكَ شُغُلًا شَاغِلًا عَنِّي وَ عَنْ ذِكْرِي، وَ اكْفِنِي يَا كَافِيَ مَا لَا يَكْفِي سِوَاكَ. يَا مُفَرِّجَ مَنْ لَا مُفَرِّجَ لَهُ سِوَاكَ، وَ مُغِيثَ مِنْ لَا مُغِيثَ لَهُ سِوَاكَ، وَ جَارَ مَنْ لَا جَارَ لَهُ سِوَاكَ، وَ مَلْجَأ مَنْ لَا مَلْجَأ لَهُ غَيْرُكَ، أنْتَ ثِقَتِي وَ رَجَائِي وَ مَفْزَعِي وَ مَهْرَبِي وَ مَلْجَئِي وَ مَنْجَايَ، فَبِكَ أسْتَفْتِحُ وَ بِكَ أسْتَنْجِحُ وَ بِمُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ أتَوَجَّهُ إلَيْكَ وَ أتَوَسَّلُ وَأتَشَفَّعُ.

يَا اللَّهُ يَا اللَّهُ يَا اللَّهُ، وَ لَكَ الْحَمْدُ وَ لَكَ الْمِنَّةُ وَ إلَيْكَ الْمُشْتَكَى وَ أنْتَ الْمُسْتَعَانُ. فَأسْألُكَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَآلِ‌مُحَمَّدٍ أنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَآلِ‌مُحَمَّدٍ، وَ أنْ تَكْشِفَ عَنِّي غَمِّي وَ هَمِّي وَ كَرْبِي فِي مَقَامِي هَذَا كَمَا كَشَفْتَ عَنْ نَبِيِّكَ غَمَّهُ وَ كَرْبَهُ وَ هَمَّهُ وَ كَفَيْتَهُ هَوْلَ عَدُوِّهِ، فَاكْشِفْ عَنِّي كَمَا كَشَفْتَ عَنْهُ وَ فَرِّجْ عَنِّي كَمَا فَرَّجْتَ عَنْهُ، وَ اكْفِنِي كَمَا كَفَيْتَهُ، وَ اصْرِفْ عَنِّي هَوْلَ مَا أخَافُ هَوْلَهُ وَ مَئُونَةَ مَنْ أخَافُ مَئُونَتَهُ وَ هَمَّ مَنْ أخَافُ هَمَّهُ بِلَا مَئُونَةٍ عَلَى نَفْسِي مِنْ ذَلِكَ، وَ اصْرِفْنِي بِقَضَاءِ حَاجَتِي وَ كِفَايَةِ مَا أهَمَّنِي هَمُّهُ مِنْ أمْرِ دُنْيَايَ وَ آخِرَتِي يَا أرْحَمَ الرَّاحِمِينَ.

ثمّ تلتفِت إلى أمير المؤمنين عليه السّلام و تقول:

سپس رو به اميرالمؤمنين علیه السلام نموده و چنين بگو:

السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أمِيرَالْمُؤْمِنِينَ وَ السَّلَامُ عَلَى أبِي عَبْدِاللَّهِ الْحُسَيْنِ مَا بَقِيتُ وَ بَقِيَ اللَّيْلُ وَ النَّهَارُ وَ لَا جَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَالْعَهْدِ مِنِّي لِزِيَارَتِكُمَا وَ لَا فَرَّقَ اللَّهُ بَيْنِي وَ بَيْنَكُمَا.

ثُمَّ تَنْصَرِفُ.⁽¹⁾

المزار الكبيرللشيخ ابي عبدالله محمّد بن جعفر المشهدي 510-595 ه ق : 214-225ح5 : زيارة أخري لأميرالمؤمنين و الحسين بن علي صلوات الله عليهما: روي محمّد بن خالد الطّيالسي عن سيف بن عميره قال: خرجت مع صفوان به مهران الجمّال و جماعة من أصحابنا إلي الغريّ بعد ما ورد أبوعبدالله عليه السّلام، فزرنا أميرالمؤمنين عليه السّلام، فلمّا فرغنا من الزّيارة، صرف صفوان وجهه إلي ناحية أبي عبدالله عليه السّلام و قال: نزور الحسين بن علي عليهما السّلام من هذا المكان من عند رأس أميرالمؤمنين عليه السّلام و قال صفوان: وردت مع سيّدي أبي عبدالله الصّادق جعفر بن محمّد صلوات الله عليه، ففعل مثل هذا و دعا بهذا الدّعاء بعد أن صلّي و ودّع، ثمّ قال لي: يَاصَفْوَانُ! تَعَاهَدْ هَذِهِ الزِّيَارَةَ، وَ ادْعُ بِهَذَا الدُّعَاءِ وَ زُرْهُمَا بِهَذِهِ الزِّيَارَةِ، فَإنِّي ضَامِنٌ عَلَى اللَّهِ لِكُلِّ مَنْ زَارَهُمَا بِهَذِهِ الزِّيَارَةِ وَ دَعَا بِهَذَا الدُّعَاءِ مِنْ قُرْبٍ أوْ بُعْدٍ أنَّ: زِيَارَتَهُ مَقْبُولَةٌ وَ أنَّ سَعْيَهُ مَشْكُورٌ وَ سَلَامَهُ وَاصِلٌ غَيْرُ مَحْجُوبٍ وَ حَاجَتَهُ مَقْضِيَّةٌ مِنَ اللَّهِ، بَالِغاً مَا بَلَغَتْ، وَ أنَّ اللَّهَ يُجِيبُهُ. يَا صَفْوَانُ! وَجَدْتُ هَذِهِ الزِّيَارَةَ مَضْمُونةً بِهَذَا الضَّمَانِ عَنْ أبِي، وَأبِي عَنْ أبِيهِ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ، وَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ عَنْ أبِيهِ الْحُسَيْنِ، وَ الْحُسَيْنُ عَنْ أخِيهِ الْحَسَنِ، عَنْ أمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ، مَضْمُوناً بِهَذَا الضَّمَانِ، وَ أمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى الله عَلَيْهِ وَ آلِهِ، عَنْ جَبْرَئِيلَ عَلَيْهِ السَّلَامُ، مَضْمُوناً بِهَذَا الضَّمَانِ. قَدْ آلَى اللَّهُ عَلَى نَفْسِهِ عَزَّ وَ جَلَّ أنَّ مَنْ زَارَ الْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ عَلَيْهِمَا السَّلَامُ بِهَذِهِ الزِّيَارَةِ مِنْ قُرْبٍ أوْ بُعْدٍ فِي يَوْمِ عَاشُورَاءَ وَ دَعَا بِهَذَا الدُّعَاءِ: قَبِلْتُ زِيَارَتَهُ وَ شَفَّعْتُهُ فِي مَسْألَتِهِ بَالِغاً مَا بَلَغَ، وَ أعْطَيْتُهُ سُؤْلَهُ، ثُمَّ لَا يَنْقَلِبُ عَنِّي خَائِباً وَ أقْلِبُهُ مَسْرُوراً قَرِيراً عَيْنُهُ بِقَضَاءِ حَوَائِجِهِ وَ الْفَوْزِ بِالْجَنَّةِ وَ الْعِتْقِ مِنَ النَّارِ وَ شَفَّعْتُهُ فِي كُلِّ مَنْ شَفَّعَ لَهُ، مَا خَلَا النَّاصِبَ لَنَا أهْلَ الْبَيْتِ، آلَى اللَّهُ بِذَلِكَ عَلَى نَفْسِهِ وَ أشْهَدَ مَلَائِكَتَهُ عَلَى ذَلِكَ. وَ قَالَ جَبْرَئِيلُ: يَا مُحَمَّدُ! إنَّ اللَّهَ أرْسَلَنِي إلَيْكَ مُبَشِّراً لَكَ، وَ لِعَلِيٍّ، وَ فَاطِمَةَ، وَ الْحَسَنِ، وَ الْحُسَيْنِ، وَ الْأئِمَّةِ مِنْ وُلْدِكَ، إلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ، فَدَامَ سُرُورُكَ يَامُحَمَّدُ، وَ سُرُورُعَلِيٍّ وَفَاطِمَةَ وَالْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ وَ الْأئِمَّةِ وَ شِيعَتِكُمْ إلَى يَوْمِ الْبَعْثِ. وَ قَالَ صَفْوَانُ قَالَ أبُو عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ: يَاصَفْوَانُ! إذَا حَدَثَ لَكَ إلَى اللَّهِ حَاجَةٌ، فَزُرْهُ بِهَذِهِ الزِّيَارَةِ مِنْ حَيْثُ كُنْتَ، وَ ادْعُ بِهَذَا الدُّعَاءِ، وَ سَلْ رَبَّكَ حَاجَتَكَ، تَأْتِكَ مِنَ اللَّهِ، وَ اللَّهُ غَيْرُ مُخْلِفٍ مَا وَعَدَهُ وَ رَسُولُهُ صَلَّى الله عَلَيْهِ وَ آلِهِ بِمَنِّهِ وَ الْحَمْدُلِلَّهِ. و هذه الزّيارة: السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ... . و ساقها إلى آخر ما أورده المجلسي عن المفيد بإختلاف في بعض الألفاظ، و قد ذكرنا الزّيادات في هامش الزّيارة برواية المفيد و المتهجّد، البحار:97/31ح24.

سپس منصرف مي‌گردي.

زیاره عاشورا الثالثه

2. برواية الشيخ الطوسي قدس سره

عن الإمام أبي عبداللّه جعفر الصّادق من عند رأس أميرالمؤمنين صلوات اللّه عليهما

برواية الشّيخ الطّوسي قدس سره

قال شيخ الطّائفة الحقّة أبوجعفر محمّد بن الحسن الطّوسي قدس سره: و روي محمّد بن خالد الطّيالسي عن سيف بن عميرة قال خرجت مع صفوان بن مهران الجمّال و (عندنا) جماعة من أصحابنا إلي الغريّ بعد ما خرج أبو عبد الله (الصّادق) عليه السّلام، وجهه إلي ناحية أبي عبدالله الحسين عليه السّلام فقال لنا: تزورون الحسين عليه السّلام من هذا المكان من عند رأس أميرالمؤمنين عليه السّلام⁽¹⁾، من هاهنا أومئ إليه أبوعبدالله الصّادق عليه السّلام⁽²⁾و أنا معه.

قال: فدعا صفوان بالزّيارة الّتي رواها علقمة بن محمّد الحضرمي عن أبي جعفر عليه السّلام في يوم عاشورا(ء)، ثمّ صلّي ركعتين عند رأس أميرالمؤمنين (عليه السّلام) و ودّع في دبرهما⁽³⁾أميرالمؤمنين (عليه السّلام) و أومئ إلي الحسين (عليه السّلام) بالسّلام⁽⁴⁾منصرفا وجهه⁽⁵⁾نحوه و ودّع و كان⁽⁶⁾فيما دعا في دبرهما⁽⁷⁾:

سوّمين زيارت عاشوراء

از امام ابوعبدالله جعفر صادق از نزد سر اميرالمؤمنين صلوات الله عليهما

به روايت شيخ طوسي رحمه الله

شيخ طائفه حقّه ابوجعفر محمّد بن حسن طوسي قدس سره مي‌فرمايد:

و روايت كرد محمّد بن خالد طيالسي از سيف بن عميره كه او گفت: همراه با صفوان بن مهران جمّال در حالي كه نزد ما گروهي از شيعيان بودند، به سوي غري [نجف] خارج شدم، پس از آنكه امام صادق علیه السلام به راه افتاده بودند. از سرزمين حيره به سوي مدينه حركت كرديم. هنگامي كه از زيارت فارغ شديم، صفوان صورت خود را به سمت حرم امام حسين علیه السلام كرد، سپس به ما گفت: زيارت مي‌كنيد حضرت امام حسين علیه السلام را از اينجا از جانب سر اميرالمؤمنين علیه السلام، امام صادق علیه السلام از اينجا به سوي امام حسين علیه السلام اشاره كردند و من همراه ايشان بودم.

راوي مي‌گويد: صفوان به زيارتي كه علقمة بن محمّد حضرمي از امام باقر علیه السلام در روز عاشوراء نقل كرده بود، دعا كرد و پس از آن دو ركعت نماز نزد سر امير المؤمنين علیه السلام خواند و پس از آن با امير المؤمنين علیه السلام وداع نمود و به قصد سلام به سوي امام حسين علیه السلام اشاره نمود در حالي كه صورت خود را به سمت حضرت كرده بود و وداع كرد و در دعايي كه پس از نماز خواند اين بود:

يَا اللَّهُ يَا اللَّهُ يَا اللَّهُ، يَا مُجِيبَ دَعْوَةِ الْمُضْطَرِّينَ،(وَ) يَا كَاشِفَ كُرَبِ⁽¹⁾الْمَكْرُوبِينَ، (وَ)⁽²⁾يَا غِيَاثَ الْمُسْتَغِيثِينَ، (وَ)⁽³⁾يَا صَرِيخَ الْمُسْتَصْرِخِينَ، يَا مَنْ هُوَ أقْرَبُ إلَيَّ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ، (وَ)⁽⁴⁾يَا مَنْ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَ قَلْبِهِ، وَ يَا مَنْ هُوَ بِالْمَنْظَرِ الْأعْلَى وَ بِالْأُفُقِ الْمُبِينِ، وَ يَا مَنْ هُوَ الرَّحْمَانُ الرَّحِيمُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى، (وَ)⁽⁵⁾يَامَنْ⁽⁶⁾يَعْلَمُ خائِنَةَ الْأعْيُنِ وَ ما تُخْفِي الصُّدُورُ، (وَ)⁽⁷⁾يَا مَنْ لَاتَخْفَى⁽⁸⁾عَلَيْهِ خَافِيَةٌ، (وَ)⁽⁹⁾يَا مَنْ لَا تَشْتَبِهُ عَلَيْهِ الْأصْوَاتُ، (وَ)⁽¹⁰⁾يَامَنْ لَاتُغَلِّطُهُ⁽¹¹⁾الْحَاجَاتُ،(وَ)⁽¹²⁾يَا مَنْ لَايُبْرِمُهُ إلْحَاحُ الْمُلِحِّينَ.

(وَ) يَا مُدْرِكَ كُلِّ فَوْتٍ وَ يَا جَامِعَ كُلِّ شَمْلٍ وَ يَا بَارِئَ النُّفُوسِ⁽¹³⁾بَعْدَ الْمَوْتِ، يَا مَنْ هُوَ كُلُّ يَوْمٍ فِي شَأْنٍ، يَا قَاضِيَ الْحَاجَاتِ، يَا مُنَفِّسَ الْكُرُبَاتِ، يَا مُعْطِيَ السُّؤُالَاتِ⁽¹⁴⁾، يَا وَلِيَّ الرَّغَبَاتِ، يَا كَافِيَ الْمُهِمَّاتِ، يَا مَنْ يَكْفِي مِنْ كُلِّ شَيْ‌ءٍ وَ لَا يَكْفِي مِنْهُ شَيْ‌ءٌ فِي السَّمَاوَاتِ وَ الْأرْضِ.

أسْألُكَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ (خَاتِمِ الْنَّبِيِّينَ) (نَبِيّكَ)⁽¹⁾وَ (بِحَقِّ) عَلِيٍّ⁽²⁾

(أميرِالْمُؤْمِنينَ)⁽³⁾(وَصِيِّ نَبِيِّكَ)⁽⁴⁾وَ بِحَقِّ فَاطِمَةَ (الزَّهْرَاءِ)⁽⁵⁾بِنْتِ نَبِيِّكَ وَ بِحَقِّ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ (وَ التِّسْعَةِ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ)⁽⁶⁾

(عَلِيٍّ وَ مُحَمَّدٍ وَ جَعْفَرٍ وَ مُوسى وَ عَلِيٍّ وَ مُحَمَّدٍ وَعَلِيٍّ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُجَّةِ)⁽⁷⁾(عَلَيْهِمُ السَّلَامُ)⁽⁸⁾، فَإنِّي بِهِمْ أتَوَجَّهُ إلَيْكَ فِي مَقَامِي هَذَا وَ بِهِمْ أتَوَسَّلُ وَ بِهِمْ أتَشَفَّعُ⁽⁹⁾إلَيْكَ، وَ بِحَقِّهِمْ أسْألُكَ وَ أُقْسِمُ وَ أعْزِمُ عَلَيْكَ، وَ بِالشَّأْنِ الَّذِي لَهُمْ عِنْدَكَ، وَ بِالْقَدْرِ الَّذِي لَهُمْ عِنْدَكَ، وَ بِالَّذِي فَضَّلْتَهُمْ عَلَى الْعَالَمِينَ، وَ بِاسْمِكَ الَّذِي جَعَلْتَهُ عِنْدَهُمْ، وَ بِهِ خَصَصْتَهُمْ⁽¹⁰⁾دُونَ الْعَالَمِينَ، وَ بِهِ أبَنْتَهُمْ وَ أبَنْتَ⁽¹¹⁾فَضْلَهُمْ مِنْ⁽¹²⁾فَضْلِ الْعَالَمِينَ حَتَّى فَاقَ فَضْلُهُمْ فَضْلَ الْعَالَمِينَ جَمِيعَاً، أسْألُكَ أنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ، وَ أنْ تَكْشِفَ عَنِّي غَمِّي وَ هَمِّي⁽¹³⁾وَ كَرْبِي وَ تَكْفِيَنِي الْمُهِمَّ مِنْ أُمُورِي⁽¹⁴⁾، وَ تَقْضِيَ عَنِّي دَيْنِي⁽¹⁵⁾، وَ تُجِيرَنِي⁽¹⁶⁾مِنَ الْفَقْرِ وَ تُجِيرَنِي⁽¹⁷⁾مِنَ الْفَاقَةِ، وَ تُغْنِيَنِي عَنِ

الْمَسْألَةِ إلَى الْمَخْلُوقِينَ .⁽¹⁾وَ تَكْفِيَنِي هَمَّ مَنْ أخَافُ هَمَّهُ وَ جَوْرَ مَنْ أخَافُ جَوْرَهُ وَ عُسْرَ مَنْ أخَافُ عُسْرَهُ وَ حُزُونَةَ مَنْ أخَافُ حُزُونَتَهُ وَ شَرَّ مَنْ⁽²⁾أخَافُ شَرَّهُ وَ مَكْرَ مَنْ⁽³⁾أخَافُ مَكْرَهُ وَ بَغْيَ مَنْ أخَافُ بَغْيَهُ (وَ جَوْرَ مَنْ أخَافُ جَوْرَهُ)⁽⁴⁾وَ سُلْطَانَ مَنْ أخَافُ سُلْطَانَهُ وَ كَيْدَ مَنْ أخَافُ كَيْدَهُ وَ مَقْدُرَةَ مَنْ⁽⁵⁾أخَافُ مَقْدُرَتَهُ⁽⁶⁾عَلَيَّ وَ تَرُدَّ عَنِّي كَيْدَ الْكَيَدَةِ وَ مَكْرَ الْمَكَرَةِ.

اللَّهُمَّ مَنْ أرَادَنِي (بِسُوءٍ)⁽⁷⁾فَأرِدْهُ، وَ مَنْ كَادَنِي فَكِدْهُ⁽⁸⁾، وَ اصْرِفْ عَنِّي كَيْدَهُ وَ مَكْرَهُ وَ بَأْسَهُ وَ أمَانِيَّهُ، وَ امْنَعْهُ عَنِّي كَيْفَ شِئْتَ وَ أنَّى شِئْتَ. اللَّهُمَّ اشْغَلْهُ عَنِّي بِفَقْرٍ لَا تَجْبُرُهُ وَ بِبَلَاءٍ لَا تَسْتُرُهُ وَ بِفَاقَة لَا تَسُدُّهَا وَ بِسُقْمٍ⁽⁹⁾لَا تُعَافِيهِ، وَ ذُلٍّ لَا تُعِزُّهُ، وَ بِمَسْكَنَةٍ⁽¹⁰⁾لَا تَجْبُرُهَا.

اللَّهُمَّ اضْرِبْ بِالذُّلِّ نَصْبَ⁽¹¹⁾عَيْنَيْهِ وَ أدْخِلْ عَلَيْهِ الْفَقْرَ فِي مَنْزِلِهِ وَ الْعِلَّةَ وَ السُّقْمَ⁽¹²⁾فِي بَدَنِهِ، حَتَّى تَشْغَلَهُ⁽¹³⁾عَنِّي بِشُغْلٍ⁽¹⁴⁾شَاغِلٍ⁽¹⁵⁾لَا فَرَاغَ لَهُ وَ أنْسِهِ ذِكْرِي كَمَا أنْسَيْتَهُ ذِكْرَكَ وَ خُذْ عَنِّي بِسَمْعِهِ وَ بَصَرِهِ وَ لِسَانِهِ وَ يَدِهِ وَ رِجْلِهِ وَ قَلْبِهِ وَ جَمِيعِ جَوَارِحِهِ، وَ أدْخِلْ عَلَيْهِ فِي جَمِيعِ ذَلِكَ السُّقْمَ

وَ لَا تَشْفِهِ حَتَّى تَجْعَلَ ذَلِكَ لَهُ شُغُلًا شَاغِلًا بِهِ عَنِّي وَ عَنْ ذِكْرِي، وَ اكْفِنِي يَا كَافِيَ مَا لَا يَكْفِي سِوَاكَ، فَإنَّكَ الْكَافِي⁽¹⁾لَا كَافِيَ سِوَاكَ، وَ مُفَرِّجٌ لَا مُفَرِّجَ سِوَاكَ، وَ مُغِيثٌ⁽²⁾لَامُغِيثَ سِوَاكَ، وَ جَارٌ لَاجَارَ سِوَاكَ، خَابَ⁽³⁾مَنْ كَانَ جَارُهُ⁽⁴⁾سِوَاكَ وَ مُغِيثُهُ⁽⁵⁾سِوَاكَ وَ مَفْزَعُهُ إلَى سِوَاكَ وَ مَهْرَبُهُ إلَى سِوَاكَ وَ مَلْجَأُهُ إلَى غَيْرِكَ⁽⁶⁾وَ مَنْجَاهُ مِنْ مَخْلُوقٍ غَيْرِكَ، فَأنْتَ⁽⁷⁾ثِقَتِي وَ رَجَائِي وَ مَفْزَعِي وَ مَهْرَبِي وَ مَلْجَئِي (وَ مَنْجَايَ)، فَبِكَ أسْتَفْتِحُ وَ بِكَ أسْتَنْجِحُ وَ بِمُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ أتَوَجَّهُ إلَيْكَ وَأتَوَسَّلُ وَ أتَشَفَّعُ .⁽⁸⁾

فَأسْألُكَ يَا اللَّهُ يَا اللَّهُ يَا اللَّهُ، فَلَكَ الشُّكْرُ وَ لَكَ الْحَمْدُ⁽⁹⁾وَ إلَيْكَ الْمُشْتَكَى وَ أنْتَ الْمُسْتَعَانُ.

فَأسْألُكَ يَا اللَّهُ يَا اللَّهُ يَا اللَّهُ، بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ، أنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ، وَ أنْ تَكْشِفَ عَنِّي غَمِّي وَ هَمِّي وَ كَرْبِي فِي مَقَامِي هَذَا كَمَا كَشَفْتَ عَنْ نَبِيِّكَ هَمَّهُ وَ غَمَّهُ وَ كَرْبَهُ وَكَفَيْتَهُ هَوْلَ عَدُوِّهِ، فَاكْشِفْ عَنِّي كَمَا كَشَفْتَ عَنْهُ وَ فَرِّجْ عَنِّي كَمَا فَرَّجْتَ عَنْهُ، وَ اكْفِنِي كَمَا كَفَيْتَهُ وَ اصْرِفْ عَنِّي هَوْلَ مَا أخَافُ هَوْلَهُ، وَ مَؤُنَةَ مَا أخَافُ مَؤُنَتَهُ، وَ هَمَّ مَا أخَافُ هَمَّهُ، بِلَامَؤُنَةٍ عَلَى نَفْسِي مِنْ ذَلِكَ، وَ اصْرِفْنِي بِقَضَاءِ حَوَائِجِي وَكِفَايَةِ مَا أهَمَّنِي⁽¹⁰⁾هَمُّهُ مِنْ أمْرِ آخِرَتِي وَ دُنْيَايَ.