نجوای عشق مناجاتی با الهام از ادعیه ائمه اطهار

مشخصات كتاب

سرشناسه : راجی، علی، ۱۳۳۴ -

عنوان و نام پديدآور : نجوای عشق:مناجاتی با الهام از ادعیه ائمه اطهار/علی راجی.

مشخصات نشر : تهران:مشعر،۱۳۸۸.

مشخصات ظاهری : ۲۳۹ص.؛ ۵/۱۴ × ۵/۲۱ س‌م.

شابک : ۲۲۰۰۰ ریال:978-964-540-211-0

وضعیت فهرست نویسی : فاپا

عنوان دیگر : مناجاتی با الهام از ادعیه ائمه اطهار علیهم‌السلام.

موضوع : مناجات

موضوع : دعاها

رده بندی کنگره : BP۲۷۱/۸/ر۲ن۳ ۱۳۸۸

رده بندی دیویی : ۲۹۷/۷۷۸

شماره کتابشناسی ملی : ۱۸۹۹۱۸۶

پيش‌گفتار

من غرق نيازم‌تو بحر نوازى

من دست درازم‌تو نقد سخايى

من عبد گدايم‌تو مشفق راهى

من كجا و ياد تو؟من كجا و نام تو؟

من كجا و كوى تو؟من كجا و روى تو؟

من كجا و مهر تو؟من كجا و لطف تو؟

دلى كه عشق خدا در آن نيست و غير خدا در آن خانه گزيده، دل نيست، سنگ است. دل، ظرف محبت است و فلسفه خلقتش اينست كه گويى خداوند خانه‌اى براى خود برگزيده تا در آن ساكن شود.

از بدو خلقت هر انسانى خداوند متعال بالفطره با اوست، ولى وقتى دل را آفريد، ما را موظف كرد كه در ظرف دل جز خدا را راه مده. فقط خدا را سلطان كشور دل قرار ده.

عشق زبان دل است و پروردگار فرمانرواى دل. در دل‌هاى موحدان جز خداوند متعال كعبه‌اى نيست. خانه كعبه قبله فقهى و عبادى است و صاحب الكعبه قبله عشق و دوست داشتنى است.

معشوق به مرزى از هوادارى محبوبش مى‌رسد كه توجه دائمى‌اش او مى‌شود. گوشت و پوست و استخوانش ذكر و ياد محبوبش مى‌شود. وقتى سعيد بن جبير را سر بريدند، خونش نقش لا اله الا الله بست. قرآن مجيد در وصف ائمه اطهار (ع) كه سرآمد همه عشّاق عالمند، مى‌فرمايد:

ص: 8

فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَ يُذْكَرَ فِيهَا ... رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ (نور: 36 و 37)

مردانى را معرفى مى‌كند كه ياد محبوب و معشوق را هرگز فداى تجارت و خريد و فروش و هوس‌هاى دنيا نمى‌كنند. يعنى جلوه‌ها و جاذبه‌هاى دنيا كوچك‌تر از آن است كه به ياد معشوقشان تنه زند.

در پرتو انس با معشوق حقيقى دل‌ها يعنى خداوند است كه يوسف تمام گرفتارى‌هاى خود را به واسطه آن فراموش كرد. در تفسير برهان آمده آن‌گاه كه يوسف به چاه افتاد و شكوه‌اى به جبرئيل كرد، جبرئيل دعايى را به او تعليم داد كه بعضى از مدلول آن چنين است: خدايا محبت خود را به گونه‌اى در قلبم جاى ده،

«حتى لا يكون لي همّ و شُغل سِواك.»؛

(به هيچ چيز اهتمام نداشته باشم و مشغله‌اى جز ياد تو برايم نباشد)، و اين همان است كه امام كاظم (ع) در زندان سندى بن شاهك شكر مى‌كند و عرض مى‌كند: خدايا خود مى‌دانستى كه موسى از تو مكان خلوتى مى‌خواست كه به راز و نياز با تو مشغول گردد، اينك ممنونتم كه چنين مكانى را مرحمت كردى.

اميرالمؤمنين (ع) در نجواى عشق با محبوبش به جايى مى‌رسد كه گوشش نمى‌شنيد و چشمش نمى‌ديد و زمين و آسمان دنيا و مافيها از خاطرش فراموش مى‌شد و با تمام وجود توجه خود را به مبدأ حقيقت معطوف مى‌داشت؛ لذا در يكى از جنگ‌ها تيرى به پايش فرو رفته بود و به

قدرى دردناك بود كه نمى‌توانستند آن را بيرون آورند. وقتى كه به نماز ايستاد، بيرون كشيدند و او متوجه نشد. وقتى وضو مى‌گرفت، سراپاى وجودش مى‌لرزيد و چون در محراب عبادت مى‌ايستاد، رعشه بر اندامش مى‌افتاد و از خوف عظمت الهى اشك چشمانش بر محاسنش جارى مى‌شد و لذا نماز سرور عشق است. امام صادق (ع) در وصف عشق حقيقى آن دسته از عشاق بى‌ادعا فرمود:

«المُشتاقُ لايَشتهي طَعاماً وَ لايتلذَّذُ شرابا و لايَستطيبُ رُقاداً وَ لا يَأنَسُ حَميماً وَ لايأوِي داراً و لايَسكُن عُمراناً و لايلبَسُ ليّنا وَ لايَقِرُّ قراراً وَ يَعبُد اللهَ ليلًا وَ نهاراً راجياً بانْ يَصلَ الى ما يَشتاقُ اليه و يُناجِيَه بِلسانِ شَوْقِه مُعبِّراً عمّا فِي سَريرَته.»

[سراج، ص 49]

ابراهيم به حدى از عشق مى‌رسد كه وقتى فرشتگان در مقام امتحان او پشت تپه‌اى نداى سبوحٌ قدوسٌ را سر مى‌دهند، آنچنان از خود بى‌خود مى‌شود و لذت ياد محبوبش او را از خود بى‌خود مى‌كند كه به آن‌ها مى‌فرمايد: اگر يك بار ديگر نام محبوبم را به زبان جارى كنيد خود را غلام شما مى‌كنم ....

ياد محبوب در فرهنگ خالصان و شيفتگان درگاه الهى غذاى روح است آن‌گونه كه ذكر خداوند غذاى حيات وجودى فرشتگان است.

موحد بر اساس أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ چون عاشق است، دوست دارد با معشوقش نجوى كند. گاهى در بهشت زمينى محبوبش مشرف شده در كنار

كعبه مى‌خواهد با رب الكعبه راز و نياز كند، گاهى در بهشت زمانى محبوبش يعنى ماه مبارك مى‌خواهد زانو به زانوى محبوب ترنم عشق داشته باشد. شايد اين نوشتار كه با الهام از راز و نياز بزرگ عشاق عالم يعنى اهل بيت عصمت و طهارت (ع) تدوين يافته، بتواند سمت و سوى اين نجوى عشق را رقم زند.

على راجى

مشهد مقدس

زمستان 87

نيايشى برگرفته از دعاهاى مأثوره‌

الهى ما عبدناك حق عبادتك يا الله. ⁽¹⁾

ما شكرناك حق شكرك يا الله.

ما ذكرناك حق ذكرك يا الله.

ما اعلى شأنك يا الله.

معبودا

بنده‌ات با شرمسارى، قصور و تقصيرش را اعتراف مى‌كند.

كه حق عبادتت را هرگز بجا نياورده‌ام.

حق شكر و سپاست را هيچ‌گاه ادا نكرده‌ام.

حق ياد و ذكرت را هرگز بجا نياورده‌ام.

خداى عزيز چقدر شأن و مقام تو عالى است.

معبودا

سر سفره اكرامت نشسته‌ام.

بر خوان نعمت بى‌منتهايت مقيمم.

به بلنداى وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّهِ لا تُحْصُوها از وفور نعمت‌هايت بهره مى‌برم.

به بلنداى فضل و جُود و كرمت روزى خوارم.

تو در اوج عظمتِ خدائيت چه زيبايى، چه لطيفى، چه مهربان و

رحيمى.

چقدر دستگير و بنده نوازى.

چقدر دلسوز و رفيقى. ⁽¹⁾

چه بسيار گناهانم را ديدى و بى‌التماس بخشيدى.

چه بسيار حوائج و نيازهايم را ديدى و من خود ندانسته برآورده كردى. ⁽²⁾

چه بسيار گرفتارى‌هايم را ديدى و با رحمت واسعه‌ات نجاتم دادى.

چه بسيار سوء تدبيرم را در زندگى ديدى و با لطف و شفقت جبران كردى.

چه بسيار اوقات فراموشت كردم كه تو خداى منى و تو يادم كردى و از اين‌كه من بنده توام فراموشم نكردى.

چه بسيار كفران و ناسپاسيم انگيزه برخوردهاى بد و زشتكاريم بود ولى تو مرا به ناسپاسى نگرفتى و با كرم و جودت مرا پذيرفتى.

خداى عزيزى كه همه عزت‌ها، قدرت‌ها، سلطنت مطلقه عالم، جلال و جبروت، بزرگى غير قابل وصف از آن توست.

خداى ودودى كه همه چيز در برابر تو خاضع و فروتن است. ⁽³⁾

همه قدرت‌ها در قبضه قدرت تواند. ⁽⁴⁾

همه كس در برابر عزت تو ذليل‌اند. ⁽⁵⁾

همه چيز در برابر عظمت تو رام و مطيعند. ⁽⁶⁾

همگان در برابر هيبت تو به خاكند.⁽⁷⁾

تو پناه هر بى‌پناهى. ⁽⁸⁾

تو ذخيره روز رنج و سختى منى. ⁽⁹⁾

تو اميد روز مصيبت و گرفتارى منى. ⁽¹⁾

تو مونس روز وحشت و اضطراب منى. ⁽²⁾

تو دوست صميمى روز غربت و بى‌كسى منى. ⁽³⁾

تو ولى نعمت منى. ⁽⁴⁾

تو فريادرس لحظه زمين خوردن در زندگى منى. ⁽⁵⁾

تو راهنماى روز سرگردانى منى. ⁽⁶⁾

تو سرمايه روز فقر و بيچارگى منى. ⁽⁷⁾

تو ديوار بلند پناه در روز پريشانى منى. ⁽⁸⁾

خدايا

تو همه چيز را مى‌دانى، بر غيب‌ها و اسرار آگاهى. ⁽⁹⁾

توئى كه عيب‌ها را مى‌دانى و مى‌پوشانى. ⁽¹⁰⁾

توئى كه دل‌ها را متحول مى‌كنى. ⁽¹¹⁾

تو طبيب دل‌هائى كه آن‌ها را از سختى، نرم و متواضع مى‌كنى. ⁽¹²⁾

تو همدم دل‌هاى فروتن و خاضعى. ⁽¹³⁾

توئى كه سنگينى غم را از دل‌ها مى‌برى و پروازش مى‌دهى. ⁽¹⁴⁾

تو راهنماى گم گشتگانى. ⁽¹⁵⁾

تو پناه گناه‌كارانى. ⁽¹⁶⁾

تو بر سر همه بندگانت دست مهر و رحمت گرفته‌اى. ⁽¹⁷⁾

تو به همه گناهكاران حلم و صبر مى‌ورزى. ⁽¹⁸⁾

تو به همه اميدواران درگاهت با كرم و سخاوت عمل مى‌كنى. ⁽¹⁹⁾

مرا درياب اى آن‌كه نقطه اميد زندگى منى.

اى آن‌كه چشمم فقط به اغماض و گذشت توست. ⁽²⁰⁾

اى آن‌كه فقط نگاهم به نيكى توست. ⁽¹⁾

اى آن‌كه فقط از عدل تو مى‌هراسم. ⁽²⁾

اى آن‌كه رحمت واسعه‌ات همه جا را پر كرده. ⁽³⁾

اى آن‌كه كفّه رحمتت از كفّه خشم و سخطت سنگين‌تر است. ⁽⁴⁾

اى آن‌كه بى‌مثل و مثالى، فقط توئى و در عالم وجود همتا ندارى. ⁽⁵⁾

غم از دلم بگير. ⁽⁶⁾

گناهم ببخش. ⁽⁷⁾

توبه‌ام قبول كن. ⁽⁸⁾

به عهدت وفا كن. ⁽⁹⁾

زشتى‌هايم بپوشان. ⁽¹⁰⁾

به جرم و گناهم مگير. ⁽¹¹⁾

اسرارم افشا مكن. ⁽¹²⁾

از من بگذر. ⁽¹³⁾

دستان رحمتت را مشفق‌تر از هر دلسوزى به سويم دراز كن. ⁽¹⁴⁾

توئى كه بر دل شكسته‌ام واقفى.

توئى كه اشك‌هايم را مى‌بينى. ⁽¹⁵⁾

توئى كه لغزش‌هايم را مى‌دانى. ⁽¹⁶⁾

توئى كه با لطفت خوبى‌هاى كم را چند برابر مى‌نويسى. ⁽¹⁷⁾

توئى كه با ستاريتت بر زشتى‌هايم پرده‌پوشى مى‌كنى. ⁽¹⁸⁾يا باسِطَ الْيدَينِ بِالرَّحْمَة.⁽¹⁹⁾

توئى كه مسخ شدگان را با شدت به زمين مى‌زنى. ⁽²⁰⁾

توئى كه رانده شدگان را مأوايى.

توئى كه نجواى دل منِ به بن بست رسيده را مى‌شنوى. ⁽²¹⁾

توئى كه بيچارگيم را مى‌بينى.

توئى كه نوازش‌گران را درس نوازش و دستگيرى مى‌دهى.

اى تكيه گاه من.

اى پشتوانه من.

اى فريادرس من.

اى عزيز من.

اى ياور من.

اى همدم من.

اى اميد من.

بيچاره‌ام اگر از در خانه‌ات مأيوس برگردم.

بيچاره‌ام اگر دست رد به سينه‌ام زنى.

بيچاره‌ام اگر حلقه در لطفت را نكوبم.

بيچاره‌ام اگر التماسم را اعتنا نكنى.

بيچاره‌ام اگر اعتراف به گناهم نكنم.

بيچاره‌ام اگر دستم را به سوى غير تو دراز كنم.

بيچاره‌ام اگر شكسته دليم را به غير تو گويم.

بيچاره‌ام اگر شب تنهائيم را با تو نجوى نكنم.

بيچاره‌ام اگر به غير تو دل بندم.

بيچاره‌ام اگر التماس و تضرعت نكنم.

بيچاره‌ام اگر دربسته‌ات را با اصرار و اشك نگشايم.

بيچاره‌ام اگر اولياء درگاهت را شفيع خود نگيرم.

بيچاره‌ام اگر تو را به عظمت محمد و آلش نخوانم.

بيچاره‌ام اگر رو سياهيم را به رُخم بكشى .⁽¹⁾

بيچاره‌ام اگر به گناهم مؤاخذه كنى.

بيچاره‌ام اگر پرده پوشيم نكنى.

بيچاره‌ام اگر راز زشتيم را افشا كنى.

بيچاره‌ام اگر در مقابل اولين و آخرين رسوايم كنى.

بيچاره‌ام اگر از من رويتِ را بر گردانى. ⁽²⁾

عزيز من

تو در اوج قدرت مهربانى.

تو در دورى من، نزديكى.

تو در پيمان شكنى من با وفايى.

تو در بى‌حيايى من صبورى.

تو در ناسپاسى من ودودى.

تو در حريم شكنى من، اهل اغماضى.

تو در قهر و بريدن من اهل وصلى.

تو به توبه من خوشحالى.

تو به انابه و برگشتم مشتاقى.

تو در عذرخواهى من سريع الرضائى.

تو در جبران گذشته‌ام مبدل السيئاتى.

تو به آدم شدنم منتظرى.

تو به بخشيدنم بى‌تأملى.

مى‌دانم همه آفريدگانت سپاست ميكنند.

مى‌دانم همه مخلوقات به تو عشق مى‌ورزند.

مى‌دانم همه به دوستى تو افتخار مى‌كنند.

مى‌دانم همه عالم به پاس نعمت‌هايت ثنا مى‌كنند.

مى‌دانم پرندگان به سيراب شدنشان به تو نگاه ثنا مى‌كنند.

مى‌دانم عالميان به اتصال با تو به خود مى‌بالند.

خدايا

من بيچاره‌ام كه نادانم.

من از همه عالم كمترم كه ناسپاسم،

نافرمانم،

پيمان شكنم،

بريده‌ام،

گنه كارم،

بى‌مقدارم،

بى‌آبرويم،

گرفتارم،

غارت زده‌ام،

گرفتار نفسم،

زمين‌گير دنيايم،

از بند تو رهايم،

از هوى تو محرومم،

در هوس خود اسيرم،

از لذت انس تو مطرودم.

يا من يفك الاسير.

يا جابر العظم الكسير.

يا رازق الطفل الصغير.

يا عصمه الخائف المستجير.

اى آگاه به همه.

اى قادر بر همه.

غارت زده‌اى كه شيطان در پايگاه نفسش خيمه زده.

ورشكسته‌اى كه سرمايه عمرش را به فنا برده‌اند.

نادانى كه هنوز متوجه به يغما رفتن اندوخته‌هايش نيست.

بيچاره‌اى كه خسارت خشم و سخط مولايش را متوجه نشده.

خسارت زده‌اى كه بهشت جاويدان آخرتش را به چند نفس لذت، معاوضه كرده.

شكسته بالى كه گناه دلش را كشته است امروز از تو دل مى‌خواهد.

دلى نرم و عاشق. ⁽¹⁾

دلى واله و مشفق.

دلى كه به ياد تو طپد.

دلى كه به جز درِ تو نرود.

شايسته‌اى كه فقط از تو بترسم.

شايسته‌اى كه فقط از تو بخواهم.

فقط تو را ياد كنم.

فقط به تو توكل كنم.

فقط تو را شكر كنم.

فقط تو را دوست بدارم. ⁽²⁾

فقط تو را بخوانم.

فقط با تو انس بگيرم.

فقط در خانه تو را بكوبم. ⁽¹⁾

فقط به تو پناه برم.

فقط به تو افتخار كنم.

فقط به عفو تو طمع ورزم.

در نقطه مطلق عظمت‌ها تو عفوّى، تو غفورى، تو ودودى، تو كريمى، تو رؤوفى، تو رفيقى، تو شفيقى، تو نورى، تو بصيرى، تو خبيرى، تو حبيبى.

گاهى انسان‌ها جرعه‌اى ناچيز از درياى عظمت صفاتت را مى‌گيرند و به نيكى شهرت مى‌يابند.

با همان جرعه سيمشان را به تو وصل مى‌كنند.

خداى عزيزم

من هنوز جرعه‌اى از جام عشقت را به دست نگرفته بودم شيطان از من ربود، تلاش مى‌كرد ذكرت را از خانه قلبم به محاق فراموشى برد.

خدايا با اين دشمن غدار چه كنم؟

او در تلاش است مرا زشت كند.

قسم خورده مرا از تو جدا كند. ⁽²⁾

مرا لجنى كند.

مرا متمرّد كند.

مرا جهنمى كند.

مرا بربايد.

افتخار عبد بودن را از من بگيرد.

مرا عاصى كند.

به هوس‌هايم ميدان دهد.

گناه را در كامم شيرين كند. ⁽¹⁾

نمازت را در تمايلاتم سخت جلوه دهد.

روزه‌ات را در خواسته‌هايم با بى‌حوصلگى عرضه كند.

لذت ذكرت را از من بگيرد.

نفسم را نسبت به حضرتت ياغى كند.

در ياغى بودنم ياد توبه را به فراموشى برد.

تا لحظه مرگ بى‌توبه مرا بدرقه كند.

متدين بودن، عبد بودن، ذليل بودن در برابر ذات اقدست را كهنه جلوه دهد.

جوانان را به جوانى كردن دعوت مى‌كند و جوانى را رها بودن و فاصله گرفتن از خدايشان معنى مى‌كند.

زن‌ها را به هوسرانى مردها و هر دو را به ابتذال و هوسرانى، به نام جوانى فرا مى‌خواند.

پيران را به آرزوهاى دراز دعوت مى‌كند و هرگز مرزى براى پايان آن خسارت معين نمى‌نمايد. ⁽²⁾

زهاد و عبّاد را به عُجب و خودبينى مى‌خواند، جز به مخلصين به هيچ كس رحم نمى‌كند.⁽³⁾

خدايا عَجَب دشمن غدارى است. ⁽⁴⁾

عجب دشمن كهنه‌كارى است.

عجب بى‌رحم است. ⁽¹⁾

عجب شياد است. ⁽²⁾

عجب رنگارنگ است.

عجب خبره كار است.

عجب زشتى‌ها را رنگ لذت مى‌دهد. ⁽³⁾

عجب گناه تلخ را لعاب شيرين مى‌دهد.

عجب نافرمانى تو را توجيه مى‌كند. ⁽⁴⁾

عجب در آرزوها غرق مى‌كند. ⁽⁵⁾

عجب در گناه و معصيت اغفال مى‌كند.

عجيب است كه از كم شروع مى‌كند ولى هرگز به كم اكتفا نمى‌كند.

دامى كه تار و پودش را لذت‌ها و آرزوها و اغفال‌ها تشكيل داده به دست گرفته و همه را به تور زده و عجيب‌تر اين‌كه مردم را در حالى غرق مى‌كند كه لبخند غفلت بر لب دارند. ⁽⁶⁾

با مكر همه را از تو جدا كرده.

همه را از ارزش‌ها فاصله داده.

همه را به صحنه گناه آورده.

همه را وقيح كرده.

همه را بدمست كرده.

همه را به اولياى تو بدبين كرده.

همه را به راهى كه منتهى به جهنم است روانه كرده.

همه را با بهشت اجنبى كرده.

و خلاصه همه را بيچاره كرده.

خداى رؤوف

مرا به سوى خود خواندى من اعراض كردم.

اظهار محبت و مودّت كردى من با بى‌معرفتى تحويل نگرفتم.

عشق به بندگانت را اعلام كردى من برنخاستم.

منِ رو سياه عذر تقصير به درگاهت آورده‌ام.

عزيز ودود

دلم را براى محبت آفريدى.

دلم را خانه خودت بنا كردى.

دلم را تالار انعكاس انوار محبتت قرار دادى.

منِ خسارت‌زده خانه دل را به ديگران فروختم.

منِ بى‌وفا دل را به اغيار سپردم.

عشق غير تو را به خانه دل راه دادم.

حريم پاكان را با بيگانگان آلوده كردم.

دل كه جاى نور بود، آلوده به دود شد.

دلى كه جاى محبوب بود، ظلمتكده و كور شد.

خدايا

كمكم كن، اجنبى را از دلم بيرون كن.

آلودگى اغيار را بزداى.

صفاى خانه‌ام را از گرد محبت دنيا پاك كن.

خدايا به كبريائيت قسم

اگر مرا به جهنم ببرى، حق با توست.

اگر به بهشتت راهم ندهى، حق با توست.

اگر از فيض شفاعت پيامبرت محرومم كنى، حق با توست.

اگر زيارت حسين درقيامت را نصيبم نكنى، حق با توست.

اگربه جرم اطاعت از شيطان مجازاتم كنى، حق با توست.

اگر مشمول فيض واسعه‌ات قرارم ندهى، حق با توست.

اگر به جرم حريم شكنى‌ام در قيامت نگاهم نكنى، حق با توست.

اگر فريادهايم را بى‌پاسخ گذارى، حق با توست.

اگر شيفعان را اذن شفاعتم ندهى، حق با توست.

اگر مرا شيعه مهدى ندانى، حق با توست.

اگر دعاى مهدى در حقم اجابت نكنى، حق با توست.

خدايا، پروردگارا، يا رباه، يا سيداه ياالهنا، يا مولينا

واخجلتاه اگر نگاهم نكنى.

وامصيبتاه اگر به خودم واگذارى. ⁽¹⁾

واغربتاه اگر از درت برانى.

خداى رؤوف

آيا من خداى ديگرى دارم؟ ⁽²⁾

پناه ديگرى مى‌شناسم؟

خالق ديگرى سراغ دارم؟

عبد فرارى جز در خانه مولايش كجا رود؟ ⁽³⁾

گنه‌كار جز زبان عذر خواهى چه دارد؟

خطا كار جز زبان اعتراف چه گشايد؟

مخلوق جز درِ خانه مولايش كجا رود؟ ⁽¹⁾

بيچاره جز درِ خانه كريم كجا رود؟

فقير جز درِ خانه منبع جود و سخا كجا ره پويد؟

اگر فقط خوبان درگاهت را ببخشى، من چه كنم؟ ⁽²⁾

اگر فقط متقين را به بهشت برى، من چه كنم؟

اگر فقط رسولانت را از عذاب نجات دهى، من چه كنم؟

اگر فقط به شهدا نظر لطف كنى، من چه كنم‌⁽³⁾؟

اگر از هول قيامت فقط معصومين را برهانى، من چه كنم؟

اگر از صراط فقط صادقين را عبور دهى، من چه كنم؟

اگر از عقبات فقط متقين را بگذرانى، من چه كنم؟

اگر فرياد مذنبين را در قيامت گوش ندهى، من چه كنم؟

اگر زشت‌كاران را در لهيب دوزخ بى‌اعتنا رها كنى، من چه كنم؟

اگر روسياهان را در بن بست عذاب آخرت از خود برانى، من چه كنم؟

اگر اميدم را آن‌روزى كه به هيچ كس جز تو اميدى ندارم نااميد كنى، من چه كنم؟

اگر پرده‌درى و گناهم را در صحراى محشر به رخم بكشى، من چه كنم؟

اگر شايستگى شمول عفو و غفرانت را نداشته باشم، من چه كنم؟

اگر ناله‌هاى روز قيامتم را بى‌ثمر بدانى، من چه كنم؟

اگر توبه‌هاى دير هنگامم را نپذيرى، من چه كنم؟

اگر به نجوايم در دل شب، به جرم روسياهيم گوش نكنى، من چه

ص: 24

كنم؟

اگر خوبان را در روز قيامت جدا كنى و به من اعتنا نكنى، من چه كنم؟

اگر با لبخند و سرور، متقين را به بهشت ببرى، من چه كنم؟

اگر اذن شفاعت از من عاصى را به شفيعان ندهى، من چه كنم؟

اگر خزنه دوزخ را با زنجيرهاى گران به سراغم بفرستى، من چه كنم؟

اگر به شعله دوزخ كشان كشان ببرندم، من چه كنم؟ ⁽¹⁾

اگر دوزخيان سرزنشم كنند كه پس تو چرا؟ من چه كنم؟

خداى مهربانم

تو آن خدايى هستى كه هر كس عبادتت كرد، شكرگزاريش كردى. ⁽²⁾

هر كس معصيتت كرد، او را بخشيدى. ⁽³⁾

هر كس ياد تو كرد، مونسش شدى. ⁽⁴⁾

هر كس به تو ايمان آورد، دوستش شدى. ⁽⁵⁾

هر كس از هيبتت اشك ريخت، به او عشق ورزيدى. ⁽⁶⁾

هر كس دلسوخته تو شد، پناهش دادى. ⁽⁷⁾

هر كس با تو صادق و باصفا شد، نجاتش دادى. ⁽⁸⁾

مرا از وضع موجودم به وضع مطلوبم ارتقاء ده.

رب ودود

تو در قرآنت كرم و جود و سخا را اين‌گونه به ما آموختى كه وَ أَمَّا السَّائِلَ فَلا تَنْهَرْ، گدا را از در خانه‌تان مرانيد.

ص:25

ص: 26

امروز به گدايى در خانه تو آمدم.

از كرمت بعيد است گدا را برانى.

از فضلت به دور است درمانده را نگيرى.

با مهرت سازگار نيست اعتنايم نكنى.

سائلم

گدايم

بى‌پناهم

در اين دنيا غريبم

هر كس مشغول خويش است.

خداى من، مولاى من، رب من، عزيز من، اميد من، خالق من

در روز برانگيختن از قبر، روزى كه عريان و ذليل محشورم مى‌كنى،

آن روز جز تو كه را دارم؟ ⁽¹⁾

آن روز اگر ناله‌ام نشنوى، از تو بعيد است.

آن روز اگر جوابم ندهى، از تو بعيد است.

آن روز اگر نگاهم نكنى، از تو بعيد است.

آن روز اگر نجاتم ندهى، از تو بعيد است.

آن روز اگر رسوايم كنى، از تو بعيد است.

آن روز اگر به جهنمم ببرى، از تو بعيد است.

آن روز اگر تنهايم بگذارى، از تو بعيد است.

آن روز اگر از حسين جدايم كنى، از تو بعيد است.

آن روز اگر مشمول شفاعتم نكنى، از تو بعيد است.

آن روز اگر با يهود و نصارى محشورم كنى، از تو بعيد است.

ص: 27

آن روز اگر با كافران به دوزخم برى، از تو بعيد است.

آن روز اگر اميدم نااميد كنى، از تو بعيد است.

آن روز اگر اعمالم ببينى و به دل عاشقم ننگرى، از تو بعيد است.

آن روز اگر صيغه فراق جارى كنى، از تو بعيد است.

آن روز اگر ضجّه از دل برآمده‌ام را گوش نكنى، از تو بعيد است.

آن روز اگر مرا به خودم واگذارى، از تو بعيد است.

الهى انت نعم الرب و انا بئس العبد

با همه وجودم اعتراف مى‌كنم كه تو خوب خدائى هستى و من بنده بدم. ⁽¹⁾

خدايا همه را مى‌بينى، شاهدى، ناظرى، بصيرى، سميعى.

شرمندگى تا كجاست كه همه بندگانت در پيش چشم تو معصيت مى‌كنند.

چون كبك سر زير برف كرده‌اند گويا كسى نمى‌بيند.

حجاب غفلت چشمشان را كور كرده، تو را نمى‌بينند ولى تو مى‌بينى. ⁽²⁾

نمى‌دانند اگر يك نگاه خشم به آن‌ها كنى، هلاك مى‌شوند.

نمى‌دانند اگر سايه رحمتت را از آن‌ها بردارى، فنا مى‌شوند.

نمى‌دانند اگر با عدلت با آن‌ها رفتار كنى، جهنم مى‌روند.

نمى‌دانند اگر فضلت شامل حالشان نشود، بوى بهشت به مشامشان نمى‌رسد.

نمى‌دانند اگر آن‌ها را نبخشى، در روز محشر به اندازه سيراب شدن 40 شتر عرق مى‌كنند.

ص: 28

نمى‌دانند اگر دستشان نگيرى، تاب تحمل يك لحظه از عذاب آخرت را ندارند.

نمى‌دانند اگر به خودشان واگذارشان كنى، طعمه شيطان شده و سرانجام روانه دوزخشان مى‌كند.

اى خداى خالق بهشت، اى خالق رحمت و مهر، اى منبع لطف و كرم، اى خالق خوبى‌ها، اى آمر به نيكى‌ها

اگر مردم مى‌دانستند در بهشت با كى محشور مى‌شوند، گناه نمى‌كردند.

اگر مى‌دانستند با حسين ديدار كردن چه لذتى دارد، گناه نمى‌كردند.

اگر مى‌دانستند يك كلام با حضرتت سخن گفتن چه طراوتى دارد، گناه نمى‌كردند.

اگر مى‌دانستند سلام تو را شنيدن، بهشتى را چگونه مدهوش مى‌كند، گناه نمى‌كردند. ⁽¹⁾

اگر مى‌دانستند سخنشان را در بهشت مى‌شنوى و جوابشان مى‌دهى، گناه نمى‌كردند.

اگر مى‌دانستند هزار سال از شوق شنيدن كلام حضرتت در بهشت مدهوش مى‌شوند، گناه نمى‌كردند.

اگر مى‌دانستند هرروز جمعه به زيارت اميرالمؤمنين على بن ابيطالب مى‌روند، گناه نمى‌كردند.

اگر مى‌دانستند طول حيات امروز در مقابل گستردگى فرداى قيامت، مثل نم انگشت در برابر درياست، گناه نمى‌كردند.

ص: 29

اگر مى‌دانستند لبخند يك حورالعين به چهره همسر بهشتى‌اش چه لذتى دارد، به گناه نمى‌افتادند.

اگر مى‌دانستند بهشتيان تا كى در بهشتند (در طول ابديت خدا) خود را از بهشت محروم نمى‌كردند.

اگر مى‌دانستند از درون بهشت، نظاره كردن جهنميان، چه احساس شور و شوقى از خوش انتخابى بهشتيان درست مى‌كند، گناه نمى‌كردند.

رب ودود

روز را آفريدى تا در صحنه آفاق تو را ببينم.

تا با نگاه به دريا در امواج لطفت مبهوت شوم.

تا در خلقت گل و گياه زيبائيت را نظاره كنم.

تا با نگاهى به خود به تو پى برم.

تا با تفكر به خود به خودشناسى رسم و نردبانى براى خداشناسيم باشد.

تا با نگاه به صنوف خلقتت دست قدرتت را نازم.

شب را آفريدى تا مجالى براى ابراز عشق عاشقان فراهم كنى.

عاشق دنبال خلوت است تا با معشوقش ترنم عشق گويد.

خدايا ما را عاشق آفريدى ممنونتم. ⁽¹⁾

ما را شيدا كردى ممنونتم.

ما را اسير محبتت كردى ممنونتم.

خدايا در شب چقدر زيبائى‌ها آفريدى.

در سكون شب چه غلغله‌اى خلق كردى.

ص: 30

در آرامش شب چه زيبا محفل عشق آراستى.

بعضى به (العفو) ناله مى‌كشند.

بعضى به استغفار اشك مى‌ريزند.

بعضى يَشْوِي الْوُجُوهَ مى‌خوانند و ناله سرمى دهند.

بعضى جاى خود را در جهنم مى‌بينند با وَ إِنْ مِنْكُمْ إِلَّا وارِدُها گريبان مى‌درند.

بعضى ثُمَّ نُنَجِّي الَّذِينَ اتَّقَوْا مى‌خوانند در نجاتشان از دوزخ ترديد دارند و لذا اه سر مى‌دهند.

بعضى به طول قيامت و دست خالى خود مى‌نگرند و ضجه مى‌كشند

«اه مِنْ قِلَّةِ الزّادِ وَ طولِ الطَّريق وَ بُعد السَّفر»

. بعضى شاهين بلند پرواز مرگ را بالاى سر خود مى‌بينند و ناله

«وَ قَدْ خَفَقَتْ عِندَ رَأَسي اجْنِحَةُ الْمَوتِ»

سر مى‌دهند.

اين همه غلغله‌ها و نغمه‌هاى شيدائى در شب است.

خدايا شب را از من نگير.

غافلم مگذار.

از مناجاتم روى مگردان.

از صحبتم اعراض مكن.

اگر در عشقم ناخالصى هست،

به عيارم ننگر به جودت بنگر.

به زشتيم ننگر به حسنت بنگر.

به قصورم ننگر به كرمت بنگر.

به مجازاتم ننگر به حلمت بنگر.

ص: 31

خودم را به رخم نكش به ستاريت بنگر.

خداى رفيق و شفيق، اى صاحب فضل عظيم

هيچ‌كس از تو بهشت را طلب ندارد.

همه بندگانت به تكليف بدهكارند.

احدى از مخلوقت مزد بندگى طلب ندارند.

به پاس اين همه نعمت كه آفريدى و به ما ارزانى دادى بدهكاريم.

نجواى عشق ؛ ؛ ص31

ايا از باب فضل بهشت را به ما وعده دادى. ⁽¹⁾

نهرهاى عسل، شير، آب، شراب. ⁽²⁾

خوراكى و پوشاكى و حور و حرير.

ولى خدايا، قبل از اين‌كه بهشت از تو بخواهم،

از تو رضوان و رضايت حضرتت را طلب مى‌كنم. ⁽³⁾

از من عاصى راضى شو.

از تو مى‌خواهم با چشم اغماضت از من بگذرى.

با مهر و محبتت اعلامم كنى از تو راضى‌ام.

خدايا رضايت را با هيچ بهشتى عوض نمى‌كنم.

لذت رضامنديت را به دنيا و آخرت نمى‌دهم.

هيچ ثروتى بهتر از لبخند رضايت نيست.

بهشت پيش درآمد رضوان توست.

خداى عزيز

بشر با اين روحيه استكباريش،

حريم شكنى‌اش،

غرّه شدنش،

ص: 32

تمردش،

ناسازگاريش،

لجبازيش،

سركشى اش،

تو از درون او خبر دارى، تو مكنونات قلبش را عالمى.

آن روزى كه از عصيان خسته مى‌شود،

هيچ درى برويش باز نمى‌شود،

هيچ كس صادقانه برويش لبخند نمى‌زند،

هيچ فريادرسى پاسخش نمى‌دهد،

عاجز و ناتوان از همه جا درمانده،

رو به سوى تو با شرم و حيا آمده،

عذرخواه و پريشان و پشيمان. ⁽¹⁾

اشك ندامت گونه‌هايش را خيس كرده.

سنگينى بار گناه مضطرش كرده.

تو مى‌بينى بكاءالخائفين را.

تو مى‌شنوى انين الواهنين را.

تو مى‌دانى حوائج السائلين را.

تو مى‌پذيرى عذرالتائبين را.

تو اصلاح مى‌كنى عمل المفسدين را.

تو ضايع نمى‌كنى اجرالمحسنين را.

خداى من

غافرالذنبى جز تو نيست.

ص: 33

ستارالعيوبى جز تو نيست.

توبه‌پذيرى جز تو نيست.

بنده نوازى جز تو كجا سراغ گيرم.

دستگيرى چون تو كجا توان ديدن.

مهربانى به لطف تو كجا شود يافت.

خدايا، بنده‌اى كه هر چه دارد از توست.

خلقت و توازنش از توست.⁽¹⁾

رزق و پرورشش از توست. ⁽²⁾

اكل و شربش از توست. ⁽³⁾

حفظ و صيانتش با توست. ⁽⁴⁾

عزت و بى‌نيازيش از توست. ⁽⁵⁾

توفيق و هدايتش با تو است. ⁽⁶⁾

مأوا و انسش با تو است.⁽⁷⁾

مرگ و حياتش با تو است. ⁽⁸⁾

من به فداى اسماء حسنايت. ⁽⁹⁾

تو كه زمين را برايم آرامش دادى. ⁽¹⁰⁾

تو كه كوه‌ها را عامل استوارى و ثبات قرار دادى. ⁽¹¹⁾

تو كه خورشيد را برايم چراغ فروزان كردى. ⁽¹²⁾

تو كه ماه را برايم نقره فام كردى. ⁽¹³⁾

تو كه شب را عامل سكينه قرار دادى. ⁽¹⁴⁾

تو كه روز را برايم وسيله معاش گرداندى. ⁽¹⁵⁾

تو كه خواب را وسيله راحتيم قرار دادى. ⁽¹⁶⁾

ص: 34

تو كه باد را بشارت رحمت زندگيم كردى. ⁽¹⁾

چگونه توانم از الطاف بى‌نهايتت در آخرت چشم پوشم.

چگونه توانم از گذشت و اغماضت صرفنظر كنم.

چگونه توانم از عفو و مهرت سراغ نگيرم.

چگونه توانم با تضرع و زارى التماست نكنم.

اى عزيزى كه ...

اهل ذكر به ياد تو شرف يافتند. ⁽²⁾

اهل شكر به شكر تو درجه گرفتند. ⁽³⁾

اهل حمد به حمد تو عزت يافتند. ⁽⁴⁾

اهل طاعت به طاعت تو نجات يافتند. ⁽⁵⁾

اهل بهشت به تنعمت لذت يافتند.

گناهكاران به آمرزشت افتخار يافتند.

من به داشتن تو افتخار مى‌كنم. ⁽⁶⁾

من به عبد بودنم به خود مى‌بالم. ⁽⁷⁾

من به ابزار معرفتم حتى به فرشتگان هم فخر مى‌فروشم.

من به بار امانت عقل و تكليفم به عرشيان مى‌نازم.

من اگر عمرى به سپاست بگذرانم،

اگر شب تا صبح به سجده باشم،

اگر همه عمر صائم به روز و قائم به شب باشم،

اگر بند بند وجودم در معركه جدا كننده،

اگر به طاعتت چشمانم از حدقه جدا شونده،

اگر به قول امام زين العابدين (ع) مرا امر كنى تمام زمين را با پلك

ص: 35

چشمم جارو كنم، شكر يك نعمتت را بجا نياورده‌ام.

شكر يك لطفت را عاجزم.

قاصرم.

من در خانه‌ات را مى‌كوبم.

من از اين خانه كرم مى‌جويم.

من به صاحب خانه عشق مى‌ورزم.

من از اين‌جا نمى‌روم.

عزيزم اگر جوابم ندهى كجا روم؟

كى در به رويم مى‌گشايد؟

كى روى گشاده نشانم مى‌دهد؟

كى عذرم را مى‌پذيرد؟

خداى رؤوف

دنيا را براى انسان آفريدى، ولى انسان را براى دنيا نيافريدى.

تو فرمودى: خَلَقَ لَكُمْ ما فِي الأَرْضِ جَمِيعاً.

دنيا را معبر آفريدى تا بگذريم.

دنيا را مزرعه آفريدى تا كشت آن را برداريم.

«الدُّنيا مَزرَعَةُ الآخِرَه»

دنيا را خانه اجاره‌اى آفريدى.

دنيا را ظرف و پوسته‌اى براى سرمايه‌گذارى آن سراى خلق كردى.

ما را مسافر ابديت آفريدى.

در طول ابديت خود ما را جاودانه آخرت قرار دادى.

تو فرمودى در دنيا باش ولى چشمت به آخرت.

تو فرمودى وَ لا تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيا.

ص: 36

تو فرمودى لا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلى ما مَتَّعْنا بِهِ.

تو فرمودى دنيا چشمت را نگيرد.

لذت‌ها فريبت ندهد.

عمر كوتاه دنيا آرزوهايت را طولانى نكند.

سرسبزى و خرمى دنيا فصل بهارى است كه پاييز پيرى و مرگ به دنبال دارد.

خدايا من بدم.

من حريم شكنم.

من زير بار گناه خم شده‌ام.

من مستحق عقوبتم.

اگر مجازاتم كنى از عادل توست.

اگر از من بگذرى.

اگر عفوم كنى از فضل توست.

آن‌روز شرمنده عفو توام.

آن‌روز مديون جود توام.

آن‌روز بنده شرمسار، منم.

آن‌روز خجلت زده از مهرت منم.

ى ا رب الكعبه

امشب از تو اشك مى‌خواهم.

امشب از تو سوز مى‌خواهم.

امشب ناله از جان مى‌خواهم.

امشب كمكم كن با اشكم شب قدر عمرم را پيدا كنم.

ص: 37

امشب مى‌خواهم با اشك عقده دل واكنم.

امشب مى‌خواهم با درد و سوز خود گمشده‌ام را پيدا كنم.

امشب مى‌خواهم با ناله از دل، حسرت عمر از دست رفته‌ام را ياد كنم.

امشب مى‌خواهم با ترنم اشكم اين سرود را بسرايم كه دريغ از گذشته، فرياد از آينده‌ام.

چگونه ننالم در حالى كه چيزى به پايان خط عمر دنياييم باقى نمانده.

اگر امروز با اشك و عذر و توبه، جبران گذشته نكنم، آينده تاريك و سياهم را چه كنم؟

اگر امروز به تدارك ديروزم نپردازم، وزر و وبال فردايم را چه كنم؟

خدايا امشب را شب قدر عمرم قرار ده.

آمده‌ام خود را از غفلت برهانم.

آمده‌ام به فردايم واقع بينانه بنگرم.

فردا چه دارم؟

چه در پيش است؟

تداركش چگونه است؟

فردا جان كندن را، تاريكى قبر را، تنگى لحد را، سؤال نكير و منكر را، خروج از قبر را، حضور در محضر عدلت را در پيش دارم.

قبر با تاريكى گناهم تاريك مى‌شود.

قبض روح با دلبستگى به دنياى فانى سخت مى‌شود.

سؤال نكير و منكر با تمرد از اوامرت بى‌پاسخ مى‌ماند.

ص: 38

خروج از قبر با نبود ايمان، رسوايى به بار مى‌آورد.

با بار معاصى به جاى فضل تو فقط عدل تو حكومت مى‌كند.

اين‌ها پرونده محتوم آينده من است.

چگونه نگريم؟

خدايا، اشكم ده.

خدايا، سوزم ده.

خدايا، نرمى دل به من ده.

خدايا، آن‌گونه دلى ده كه با ياد تو سوز اشك از او برخيزد.

خدايا، يادت را مونس قلبم كن.

خدايا، اشكم را به ياد نعمت‌هايت از باب شكرگزارى پذيرا باش.

خدايا، ضجه از دلم را در وقت ياد مرگ وسيله تطهيرم از گناه قرار ده.

خدايا، ناله جانسوزم را در وقت ياد عذاب و جهنم، وسيله خلاصيم از هول قيامت قرار ده.

خدايا، بيتابيم از قهر و سخطت را وسيله رهاييم از آتش سوزان جحيمت قرار ده.

خدايا، به بى‌كسى‌ام رحم كن كه جز تو همه رفتند.

خدايا، به فقر و نداريم رحم كن كه بعد از مرگم همه چيز را بردند.

خدايا، به حسرتم ترحم كن كه عمر رفته و خسارت سنگين جز با لطفت قابل تدارك نيست.

به خسران عمر گرفتارم، با ارفاق و مهر، گره از كارم بگشا.

آن‌ها كه مرا دوست مى‌داشتند براى منافع خودشان بود،

ص: 39

آن‌ها در قيامت يك تازيانه دوزخم را قبول نمى‌كنند.

در قيامت يك گره از كارم باز نمى‌كنند.

در قيامت يك نگاه ترحم به من نمى‌كنند.

خداى كعبه، كمكم كن دل سخت و سنگم امشب نرم شود.

سوز دلم حباب اشك شود و از ديده جارى گردد.

چرا نگريم؟

فرشته مرگ چگونه به سراغم مى‌آيد؟

آيا همچون پدرى مهربان مرا به آغوش گرفته و امانت جان را تحويل مى‌گيرد؟

يا با گرز گران بر سرم مى‌كوبد و قبرم را پر آتش مى‌كند؟

آن‌روز كى از من دفاع مى‌كند؟

كى مرا نجات مى‌دهد؟

كى بر من ترحم مى‌كند؟

چرا اشك نريزم؟ چرا نگريم؟

هر نفسم قدمى به مرگ نزديكم مى‌كند.

با خنده غفلت گويى من نمى‌ميرم.

گويى فقط ديگران سرازير قبرند.

آن‌گونه غافلم، انگار مرا از سفر آخرت استثنا كرده‌اند.

خدايا امروز براى غفلت‌زدايى آمده‌ام.

براى آمادگى بر حضور در بارگاه تو آمده‌ام.

با نم اشكم غبار غفلت دلم را مى‌شويم.

به اين اشك نياز دارم.

ص: 40

خداى رؤوف

ممنون لطفتم، اگر كمكم كنى اشكم بيايد.

چرا نگريم؟

در حالى‌كه برهنه از قبر خارج مى‌شوم، با كوله بارى سنگين از قصور و كوتاهى.

آن روز هر كس مشغول خويش است.

هركس درگير تجسم اعمال خود است.

هر كس از هول قيامت مى‌سوزد.

هر كس از حساب مى‌نالد؛

هر كس از حساب مى‌گدازد؛

هر كس از مظالم و طلبكارها مى‌گريزد.

هر كس به ديگرى التماس مى‌كند بارش را بردارد.

همه كس آن روز گرفتار و درمانده و شرمسارند.

آن‌روز كه اعمالم را گويى در طبقى نهاده‌اند، عالميان بر آن سرك مى‌كشند و رسوا مى‌شوم.

وافضيحتاه، واخجلتاه

آن‌روز يك دسته چهره‌ها خندان و بشّاش و شادابند.

دسته ديگر، چهره‌هايى كه از گرد غم، غبار ذلت، خسته و بى‌رمقند. غمناك و دل شكسته‌اند.

مولاى من، عزيز من

اعتمادم به توست، تكيه‌ام به توست، توكلم به توست، به رحمت تو مى‌آويزم، به تو مى‌نازم، سرمايه‌ام بخشش و جود توست.⁽¹⁾

ص: 41

اگر نگاهم كنى، چه غم دارم.

اگر توجّهم كنى، چه باك دارم؟

اگر دستم بگيرى، پرورنده غم تمام است.

با كدامين زبان سپاست گويم؟

چگونه زبان الكن تواند شكرگزارت باشد؟ ⁽¹⁾

چگونه اعمالم تواند نعمت‌هايت را پاسخگو باشد؟ ⁽²⁾

اى يگانه هستى.

رغبت قلبم به توست .⁽³⁾

اميدم به توست.

آرزويم تويى.

به ريسمان اطاعت و فضل وجودت دستم را دراز كرده‌ام. ⁽⁴⁾

ذكر و ياد تو غذاى روح من است.

اشك و خوفم از گناه و عصيان سبكم مى‌كند.

پروازم مى‌دهد.

از زمين جدايم مى‌كند.

از گناه سوايم مى‌كند.

از عذاب رهايم مى‌كند.

به بهشت پناهم ده.

از خشمت امانم ده.

به محمد و آلش نجاتم ده.

تو بر خودت رأفت را واجب كردى. ⁽⁵⁾

تو بر خودت رحمت را فرض كردى.

ص: 42

تو خود گفتى گر نبخشم چه كنم؟

تو رحمتت بر غضبت سبقت جست.

تو مهرت شيوه بندگان مهرورزت شد.

مهر از تو زيبد.

عفو از تو شايد.

گذشت تو را سزاست.

آشتى تو زيباست.

قطع اميد منِ بريده فرارى عين خطاست.

وصل تو بجاست.

چرا اين همه به تو اميد است؟

چرا طمع‌ها به رحمت توست؟

چرا نگاه‌ها به سوى توست؟

ما از توييم.

گويى اهل و عيال توييم. ⁽¹⁾

سرگشته كوى توييم.

ديگران نزد ما غريبند.

همه چيز در قبضه قدرت توست.

همه چيز در خضوع توست. ⁽²⁾

همه چيز مفتخر به كرنش توست.

در خانه تو كبوتر دلم آشيانه دارد.

در خانه دلم عشق تو ريشه دارد.

در بيت تو دلم گم گشته دارد.

ص: 43

در هواى تو روحم اميد پرواز دارد.

مهربان مهربانان

آن‌روز كه مسافر ابديتم، چشمم به توست.

آن روز كه اميدم از همه جا قطع شود، چشمم به توست. ⁽¹⁾

آن‌روز كه بر بستر احتضار افتاده زبانم بند آيد، چشمم به توست. ⁽²⁾

آن‌روز كه اقربا كنار بسترم مأيوسانه مرا مى‌نگرند، چشمم به توست. ⁽³⁾

آن‌روز كه قلبم در سؤال قبر به تپش مى‌افتد، چشمم به توست.

آن‌روز كه ديگران در فراق من مى‌گريند، چشمم به توست.

آن‌روز كه هر كس به منافع خود مى‌انديشد، چشمم به توست.

آن‌روز كه هيچ‌كس به فكر آخرتم نيست، چشمم به توست.

آن‌روز كه نزديكان و همسايگان براى بدرقه آخرتم حاضر شوند، چشمم به توست.

آن‌روز كه جنازه‌ام بر دوش مردم تشييع مى‌شود، چشمم به توست.⁽⁴⁾

آن‌روز كه زير دست غسال اين‌رو و آن‌رو مى‌شوم، چشمم به توست. ⁽⁵⁾

آن‌روز كه بيل و كلنگ اشنايان خانه گورم را مى‌كنند، چشمم به توست.

آن‌روز كه در سراشيبى قبرم مى‌گذارند، چشمم به توست.

آن‌روز كه لحدم را مى‌چينند و خاك مى‌ريزند و قبرم را محكم

ص: 44

مى‌كوبند، چشمم به توست.

آن‌روز كه تك و تنها، غريب و بى‌پناه، رهايم مى‌كنند، چشمم به توست.

آن‌روز كه همه بى‌خداحافظى مرا رها كرده و مى‌روند مغازه‌ها باز كرده و كارها از سر مى‌گيرند، چشمم به توست.

آن‌روز كه عزاداران غمشان مى‌كاهد و لبخند جاى غمشان مى‌نشيند، چشمم به توست.

آن‌روز كه پيشت مى‌آيم و غريب تازه واردم، چشمم به توست.

آن‌روز كه به رحمت تو سخت محتاجم، چشمم به توست. ⁽¹⁾

آن‌روز كه فقيرم، ضعيفم، بى‌كسم، چشمم به توست.

آن‌روز كه به آستان تو فرو آمده‌ام، چشمم به توست.

اميد دارم فقر آخرتم را رفع كنى.

با بى‌نيازيت بى‌نيازم كنى.

در سايه عفو و كرمت ايمنم كنى.

كريم بى‌بديل

در آتشت مرا مسوزان. ⁽²⁾

در دوزخت حبسم مكن.

خوش گمانيم را تكذيب مكن.

از پاداش آخرتت محرومم مساز.

تو آرزوى منى.

تو نور چشم منى.

تو تكيه گاه منى.

ص: 45

تو به دست خالى‌ام آگاهى.

اگر بناست به آتشم كشى، فقط به آتش عشقت مرا بسوزان.

اگر بناست جدايم كنى، از تعلقات آخرت سوز جدايم كن.

اگر بناست تنبيهم كنى، به معرفتت تنبيهم كن.

اگر بناست مرا بكشى، هواى نفسم را بكش.

اگر بناست خوارم كنى، خوارى تواضع و خشوع دل بمن ده.

اگر بناست اسيرم كنى، دلم اسير محبتت كن.

اگر بناست مرا بشكنى، دلم را بشكن تا نزدت عزيز شود.

اگر بناست رهايم كنى، از بند دنيا رهايم كن.

«اخْرِجْ حُبَّ الدُّنيا مِنْ قَلْبي.»

عشق دنيا را از دلم خارج كن.

دلم از اغيار پاك كن.

بناى عشقت را در دلم بساز.

بر فرش دلم بنشين.

دلم را از تصرف عشق‌هاى كاذب تطهير كن.

نگاهم را به غير ابديت وجودت كور كن.

دلم را حرم خود كن و از تعفن نامحرمانِ عشق نما شستشو ده.

كه اگر دلم تطهير نكنى، شستشو ندهى، از اشغال خارج نكنى، فردا طعمه آتشى است كه نارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ الَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى الأَفْئِدَةِ.

در آتشى سقوط مى‌كنم كه حتى دلم را هم مى‌سوزاند.

موريانه اغيار حتى به دل هم رحم نمى‌كند وقتى پوسيده شده عاقبتى جز آتش ندارد.

ص: 46

ى ا جواداً لا يبخل

اگر مرگ اين روزها به سراغم آيد،

و كوله‌ام از عمل خالى باشد،

در واپسين لحظات عمرم باحسرت و اشك فقط با تو يك نجوى دارم.

خدايا، زبان به اعتراف مى‌گشايم كه زشتم.

خدايا، اذعان مى‌كنم كه قاصر و مقصرم.

خدايا، تسليم تقدير پاداش توام.

تسليم فرمان و حكم ربوبى توام.

قضاى مجازاتيم اگر چه دوزخ باشد، حقِ با توست.

به التماسم اعتنا نكنى، حقِ با توست.

ولى خداى عزيز من

كى از تو سزاوار عفو است. ⁽¹⁾

كى از تو سزاوار چشم پوشى ز خلق است.

كى از تو به رحمت و مهر سبقت گرفته است.

بيچاره‌اى ناله از دل بر آورده كه دست خاليش را مى‌بينى.

قبر سراى تنهايى اوست.

حساب قيامت جلوه ورشكستگى اوست.

به چه كسى پناه برم اگر گناهم را نبخشى. ⁽²⁾

به كى پناه برم اگر عنايتت را از من برگردانى؟ ⁽³⁾

ص: 47

نزد كى التماس كنم اگر از دوشم بار برندارى؟ ⁽¹⁾

كى به من رحم مى‌كند اگر ترحمم نكنى؟ ⁽²⁾

بخشش كى را اميد ورزم اگر رويت از من برگردانى؟ ⁽³⁾

از گناهم به كجا فرار كنم اگر مرگ گريبانم بگيرد؟ ⁽⁴⁾

با همه گناهم اميدى جز بخششت ندارم.

چيزى را گدايى مى‌كنم كه استحقاقش را ندارم. ⁽⁵⁾

به عفوى مى‌نگرم كه شايسته‌اش نيستم.

به اغماضى التماس مى‌كنم كه زمينه‌اش را ندارم.

ولى تو اهل اغماضى،

اهل عفوى،

دست‌گير سائلى،

مددكار بنده‌اى،

عاشق اشك نادمى،

كى بر رحمت از تو سبقت گرفت؟

كى بر گذشت و اغماض از تو سبقت گرفت؟

كى بر بنده‌نوازى از تو سبقت گرفت؟

كى بر پرده‌پوشى از تو سبقت گرفت؟

كى بر سريع الرضا بودن از تو سبقت گرفت؟

كى بر پاسخ مثبت گفتن از تو سبقت گرفت؟

عزيز دلم

تو به موسايت فرمودى فرعون در لحظات آخر عمرش كه تو را

ص: 48

مى‌خواند و جوابش ندادى، اگر مرا مى‌خواند جوابش مى‌دادم.

ممكن است مرا از فرعون بدتر بدانى؟

به وحدانيت تو ايمان دارم.

به بى‌شريك بودنت اذعان دارم.

به سلطنت مطلقت اعتراف دارم.

به عفو و گذشتت چشم دارم.

به كبرياييت تسليمم.

به مهر و لطفت محتاجم.

رب ودود

تو آن منبع مهر و سخايى كه همه كافران از تو رزق مى‌جويند.

همه منكران وجودت از تو روزى مى‌خورند.

همه جباران خون‌آشام از ربوبيت تو بهره مى‌گيرند.

آن‌ها كه التماسى ندارند،

درك فقر نمى‌كنند،

خود را بنده‌ات نمى‌دانند،

لاف استغنا مى‌زنند،

ادعاى كبريايى دارند.

خون بندگانت به شيشه مى‌كنند.

مستكبرانه در برابرت ساز أَنَا رَبُّكُمُ الأَعْلى مى‌زنند.

به مظلومان با قهر و جبروت مى‌گويند لَئِنِ اتَّخَذْتَ إِلهَاً غَيْرِي لأَجْعَلَنَّكَ مِنَ الْمَسْجُونِينَ.

به تمام بندگان بى‌غيرت و حق نشناس عطا مى‌كنى.

ص: 49

نخواسته مى‌دهى.

بى‌استحقاق انعام مى‌كنى.

گويا آن‌ها وظيفه ندارند فقط تويى كه بايد انعام كنى.

خدايا، با من كه به همه فضائلت، بركاتت، الطافت، اكرامت، انعامت، احسانت و سخايت معترفم چه مى‌كنى؟

درِ خانه‌ات را مى‌كوبم.

از التماس دست بر نمى‌دارم.

با دست اميد حلقه در احسانت را به صدا در آوردم.

از من روى بر مگردان. ⁽¹⁾

بنده خسته دلت را بپذير.

خشمت را طاقت ندارم.

آتش دوزخت را تحمل ندارم.

پوست نازك من و آتش؟

استخوان باريك من و آتش؟

صورت لطيف من و آتش؟⁽²⁾

چشمان حساس من و آتش؟

قهرت را به اور ندارم.

روى گردانيت را تحمل ندارم.

جز عفوت انتظارى ندارم.

جز پرده پوشى بر گناهم اميد ندارم.

جز بخشش خطايم پناهى ندارم.

خدايا، تو فراتر از كلامت عمل مى‌كنى.

ص: 50

تجسم لطفت فراتر از سفارش توست.

خدايا، قدرتت همه عالم وجود را پر كرده.

آن‌كس كه ظلم مى‌كند و بر بندگانت جفا مى‌كند، از قدرت تو خارج نيست.

از ديد تو بيرون نيست.

حلم توست كه ظالم احساس امنيت مى‌كند.

صبر توست كه كافر يكّه‌تازى مى‌كند.

جهل اوست كه احساس ميدان‌دارى مى‌كند.

بيچارگى اوست كه احساس مجازات نمى‌كند.

همه چيز به يدِ توست.

و ما همه خلع سلاحيم.

آن‌روز كه يد قدرت تو مصلحت كند.

و ظالم را بر مؤاخذه ظلمش اراده كند.

طرفه عينى مهلت بر جفا كار نيست.

عزيز مقتدر

تو به سائل نوازى امر كردى از تو چه انتظار است؟

تو به دست‌گيرى درماندگان امر كردى از تو چه انتظار است؟

تو به اغماض جفاكاران چشم دارى از تو چه انتظار است؟

تو به وصل هر قطع كننده امر كردى از تو چه انتظار است؟

تو به افشا نكردن زشتى‌ها نظردارى از تو چه انتظار است؟

تو به مهر ورزيدن به زير دستان امر كردى از تو چه انتظار است؟

تو به رحم و شفقت سفارش كردى از تو چه انتظار است؟

ص: 51

تو ستارى، تو غفارى، تو ودودى، تو كريمى، تو رؤوفى و جوادى.

خداى عزيز

آنچه خوبان از تو مى‌خواهند از تو مى‌خواهم.

آنچه مهدى زهرا در دعاى نيمه شبش از تو مى‌خواهد، از تو مى‌خواهم.

آنچه صالحان امت با اشك و تضرّع از تو مى‌خواهند از تو مى‌خواهم.

آنچه پيران آبرومند با محاسن سفيد التماست مى‌كنند، از تو مى‌خواهم.

آنچه بى‌گناهان معصوم از تو مى‌خواهند، از تو مى‌خواهم.

آنچه در دعاى ائمه معصومين يعنى محمد و آلش از خير و بركت از تو مى‌خواهند، از تو مى‌خواهم.

آنچه كه شهيدان در خلوت قبل از عمليات از تو خواسته‌اند، از تو مى‌خواهم.

آنچه كه خير و دنيا و آخرت است، از تو مى‌خواهم.

آنچه رمز رضايت توست، از تو مى‌خواهم.

آنچه نقطه وصل به توست، از تو مى‌خواهم.

آنچه مرا به جوار قربت نزديك‌ترم مى‌كند، از تو مى‌خواهم.

آنچه از جهنم و قهر و غضبت دورت مى‌كند، از تو مى‌خواهم.

خير و بركاتت را براى خود و اهل و عيال و فرزند و اقوام و همسايه و برادران دينى‌ام از تو مى‌خواهم.

مهربان‌تر از هر مهربانى

اگر عمر طولانى از تو مى‌خواهم كه صرف طاعت و بندگى‌ات

ص: 52

شود؛ ⁽¹⁾

اگر مال و فرزند از تو مى‌خواهم كه صرف رضايتت شود؛

اگر جاه و مقام از تو مى‌خواهم كه دستگير بندگانت شود؛

اگر زندگى دنيا از تو مى‌خواهم كه تبديل به حيات طيبه شود؛ ⁽²⁾

ولى

اگر مالم وزر و وبال آخرتم گردد، از من بگير.

اگر دنيايم گرفتارى حساب و عقاب در برزخ و آخرت برانگيزد، از من بگير.

اگر داشته‌هايم به سوء الحساب در عقبات قيامت منجر شود، از من بگير.

اگر مقام و جايگاهم عامل نارضايتى تو در قيامت باشد، از من بگير.

اگر رزقم عامل خودخواهى و فقير راندن باشد، از من بگير.

اگر نيازم مرا به خانه غير خودت بكشاند، از من بگير.

خدايا، كسالتى را كه در وجودم باعث سستى مناجاتت شود، از من دور كن.

خدايا، بخلى را كه باعث دوريم از رحمتت گردد، از من دور كن.

خدايا، قساوتى را كه باعث قطع اشكم از خوف تو گردد، از من دور كن.

خدايا، غفلتى را كه مرا به خودم واگذارد، از من دور كن.

خدايا، سستى كه مرا از شكرگزارى نعمت‌هايت فاصله دهد، از من دور كن.

خدايا، لذاتى كه مرا سرمست كرده و از يادت غافل كند، از من دور

ص: 53

كن.

خدايا، زشتى‌هايى كه مرا در قيامت از حوض كوثر رسولت محروم كند، از من دور كن.

صحت بدنى از تو مى‌خواهم كه عبادتت كنم.

قوّتى از تو مى‌خواهم كه شكرگزارت باشم.

سلامتى از تو مى‌خواهم تا تحصيل رضايت كنم.

توجّهى از تو مى‌خواهم تا مكر شيطان را غفلت نكنم.

عمرى از تو مى‌خواهم تا در ظرف آن آخرتم را بسازم.

رزقى از تو مى‌خواهم كه آنى از شكر و سپاست غافل نمانم.

قلبى از تو مى‌خواهم كه هميشه در خضوع و خشوع تو و مالامال از عشق تو باشد.

نمازى از تو مى‌خواهم كه بالا رود و مقبول تو گردد.

نجواى عشق ؛ ؛ ص53

سى از تو مى‌خواهم كه در هر حال مؤدبانه از تو راضى باشد.

ايمانى از تو مى‌خواهم كه هميشه در قلبم ريشه داشته باشد. ⁽¹⁾

يقينى از تو مى‌خواهم كه هميشه تسليم تقديرهايت باشد. ⁽²⁾

ورعى از تو مى‌خواهم كه تسليم نفس و ذلت گناه نگردم. ⁽³⁾

خداى غفور

تو بهشت را براى پاكان آفريدى.

تو جز پاك سيرتان و پاك‌انديشان را در بهشت راه نمى‌دهى.

تو محمد و آلش را چون پاكند سرور بهشت قرار داده‌اى.

خدايا، اگر مرا به جرم ناپاكى از بهشتت برانى، عين عدل است.

اگر مرا از گناهم ببخشى و تطهيرم كنى و بهشتم برى، عين فضل

ص: 54

است.

خدايا، به خودت قسم چون يقين دارم رسولت محمد مصطفى را دوست دارى،

اگر مرا ببخشى، رسولت را خوشحال كرده‌اى. ⁽¹⁾

اگر مرا ببخشى، على را خوشحال كرده‌اى.

اگر مرا ببخشى، فاطمه را خوشحال كرده‌اى.

اگر مرا ببخشى، ائمه دين را خوشحال كرده‌اى.

اگر مرا ببخشى، مهدى عزيز را خوشحال كرده‌اى.

اگر مرا نبخشى و به دوزخم برى، دشمنانت را دلشاد كرده‌اى و رضاى رسولت را بر شادى دشمنانت ترجيح داده‌اى. ⁽²⁾

خدايا، به عفوت مى‌نگرم، به گناهم ننگر.

به بهشتت مى‌انديشم، به عقوبتم ننگر.

به همجوارى محمد و آلش اميد دارم، به بديم ننگر.

رفيق مهربانم، دلسوز همه حالم

شب هنگام همه درها را مى‌بندند فقط بيت توست كه عاشق مى‌پذيرد.

فقط خانه توست كه به روى همه باز است.

فقط درگاه توست كه غلغله شيفتگان است.

فقط درِ خانه تو مأمن و مأواى بى‌پناهان است.

فقط تو اشكم را مى‌بينى. گريه‌ام را مى‌شنوى.

خدا خدايم را گوش مى‌كنى.

در جمود چشمم به دل نهيب مى‌زنم.

ص: 55

به قطره قطره اشك تو خدا نظاره مى‌كند.

چرا ميان گريه‌ها خدا خدا نمى‌كنى.

....

ص: 56

نيايشى برگرفته از دعاى كميل‌

خداى عزيز

رحمتت همه عالم را فرا گرفته.

قدرتت برهمه چيز برتر آمده.

جبروتت بر همه غالب شده.

عزتت فوق همه چيز است.

عظمتت همه عالم را پركرده.

سلطنتت همه را دربرگرفته.

علمت همه عالم را احاطه كرده.

نورت همه آفرينش را روشن كرده.

ترنم عشقت زبانم را گويا كرده.

جلوه نورت دلم را به يادت نور باران كرده.

شعاع فضلت قلبم را به مهرت اسير كرده.

هواى كويت امانم را بريده.

هرچه دارم جلوه مهر توست.

هرچه مى‌بينم آيينه كرم توست.

خورشيد و ماه سرباز درگه توست.

عالم به ثناگوئيت مفتخر است.

كيست دراين عالم كه تورا نشناسد؟

ص: 57

كيست كه مطيع محض تو نباشد؟

كيست كه در دل دريا ثنايت نگويد؟

كيست كه مديون مهر و لطفت نباشد؟

فقط ناسپاس كلاس عالم منم.

تنبل و زمين‌گير از امر تو منم.

درگير هواى نفس اماره منم.

آن‌كه شرط بندگى فراموشش شده منم.

آن‌كه گير فخر و منيت شده منم.

آن‌كه راه را به بيراهه مى‌رود منم.

آن‌كه دستش را از دست تو جدا كرده منم.

آن‌كه عقلش در تهديد هوس كور شده منم.

آن‌كه بى‌پروا نمكدان مى‌شكند منم.

آن‌كه ابزار معرفتش را عاطل گذاشته منم.

خداى رؤوف

آن‌كه سزاست دستش بگيرى منم.

آن‌كه جن و ملك غبطه‌اش مى‌خورند منم.

آن‌كه خليفه تو در زمين بوده و هست منم.

آن‌كه اكنون به التماس درگاهت آمده منم.

آن‌كه رأفت و رحمتت مى‌جويد منم.

آن‌كه خسارت منيت را ديده منم.

به خودت وصلم كن.

ز غير تو قطعم كن.

ص: 58

به لحظه لحظه عمرم با مهر نگاهم كن.

به دنيا و آخرتم با ديده اغماض نگاهم كن.

خداى ودود

بنده آلوده به گناهت سرخورده از تمرد برگشته.

حلقه در آقاييت با دست لرزان مى‌كوبد.

گناهانى كه عذاب آورند بر من ببخش. ⁽¹⁾

گناهانى كه تغيير نعمتت مى‌دهند بر من ببخش. ⁽²⁾

گناهانى كه حبس دعا مى‌كنند بر من ببخش.⁽³⁾

گناهانى كه بلا نازل مى‌كنند بر من ببخش. ⁽⁴⁾

من عاصى درگاه توام بر من مگير.

من مهر خسارت به پيشانيم، بر من مگير.

من از هر مخلوقى كمتر و نالايق‌ترم بر من مگير.

من به پاس عصيان از چشم تو ساقط شده‌ام بر من مگير.

من عذر خواه و نادمم بر من مگير.

خداى توبه‌پذير

مرا به بازگشت و توبه دستگير.

مرا به بريدن از گناه و وصل دستگير.

مرا ز چنگ دشمن داخل و خارج دستگير.

مرا به خيل خوبانت دستگير.

مرا به آمرزش هرچه زشتى است دستگير. ⁽⁵⁾

مرا به محو هرچه ناپاكى و خطاست دستگير.⁽⁶⁾

خداى رؤوف

ص: 59

به جود و سخايت مرا به خود نزديك كن. ⁽¹⁾

به خيل وسيع نعمت‌هايت مرا شاكر كن. ⁽²⁾

نقطه سكينه و ثبات دلم يعنى ذكر و يادت را به من الهام كن. ⁽³⁾

خاضعانه التماست مى‌كنم ز من بگذر. ⁽⁴⁾

خاشعانه اشك‌ريزان تمنايت مى‌كنم بگذر. ⁽⁵⁾

كى درِ خانه‌ات را مى‌كوبد.

من كه از هر گدايى فقيرترم.

من كه به انواع بلا گرفتارم.

من كه سخت عاجز و دل خسته‌ام.

من كه به تو دلبسته و دل شيفته‌ام.

من كه به لحظه لحظه مهرت وابسته‌ام.

من كه هواى غير تو را سخت بيگانه‌ام.

دستم بگير كه بى‌تو سخت پريشانم.

خداى عزيز

جز تو كيست كه گناهم ببخشد؟ ⁽⁶⁾

جز تو كيست كه عيوبم بپوشد؟ ⁽⁷⁾

جز تو كيست كه زشتى‌هاى بنده‌اش را به زيبايى بدل كند؟ ⁽⁸⁾

جز تو كيست كه بنده نوازى كند؟

جز تو كيست كه حلمى به حجم رحمت واسعه‌اش با بنده داشته باشد؟

به وحدانيتت قسم فقط حمد و ثنا از آن توست.

كه با من اين همه خوبى.

ص: 60

كه با من اين همه مهربانى.

كه با من اين همه اهل اغماضى.

كه با من اين همه اهل عطايى.

كه با من اين همه آشتى و در صلحى.

چه بسيار زشتى‌هايم پوشاندى. ⁽¹⁾

چه بسيار بلاها كه از من دور كردى. ⁽²⁾

چه بسيار لغزش‌ها كه مرا حفظ كردى. ⁽³⁾

چه بسيار بدى‌ها كه از من دفع كردى. ⁽⁴⁾

چه بسيار ستايش‌ها كه اهلش نبودم بر زبان ديگران جارى كردى. ⁽⁵⁾

اين منم كه به خود ظلم كردم. ⁽⁶⁾

اين منم كه با نادانى جسور شدم. ⁽⁷⁾

اين منم كه بدحالى‌ام از حد گذشته. ⁽⁸⁾

اين منم كه اطاعتم كم و كوتاه شده. ⁽⁹⁾

اين منم كه هوس‌ها زمين گيرم كرده. ⁽¹⁰⁾

اين منم كه در حصار آرزوهاى دور دنيا زندانى شده‌ام. ⁽¹¹⁾

اين منم كه دنيا فريبم داده فكر كرده‌ام اين عجوزه عروس نما هر لحظه حجله‌نشين مال من است. ⁽¹²⁾

اين منم كه نفس اماره به خيانتم كشانده. ⁽¹³⁾

اين منم كه مسامحه‌كاريم سرعت بندگى و اطاعتم را از من گرفته. ⁽¹⁴⁾

ص: 61

اين منم كه سهل‌انگارى‌ام افتخار بندگى‌ام را سلب كرده.

خداى عزيز

به عزتت قسم به پاس زشتى‌هايم دعاها و خدا خدايم را محبوس نكنى. ⁽¹⁾

به عزتت قسم به پاس گناهانِ دور از چشم مخلوق، رسوايم نسازى. ⁽²⁾

به عزتت قسم به پاس گناهان خلوتم در مجازاتم تعجيل نكنى. ⁽³⁾

به عزتت قسم به پاس تداوم شهوت‌ها و غفلت‌ها و ندانم كارى‌هايم مرا به عقوبت زودرس نگيرى.

به عزتت قسم در همه حال بر من رؤوف و مهربان باشد. ⁽⁴⁾

به عزتت قسم در همه كارها بر من عطوف و نرم باشد. ⁽⁵⁾

خداى عزيز، رب ودود

جز تو كسى را ندارم.

جز به رحمتت به ديگرى چشمى ندارم.⁽⁶⁾

جز درِ مهرت حلقه در ديگرى نمى‌شناسم.

جز نگاه سر تا پا مهربانى تو نگاهى را نمى‌بينم.

خداى من

تو آزادى و اختيار را برايم رقم زدى.

تو جبر اعمال را از من برداشتى.

تو بهشت را به پاس خوش انتخابى، به من وعده دادى.

تو دوزخ را به قيمت پى گرفتن هوى و هوس‌ها وعيدم دادى.

ص: 62

تو همه انبيا و اوصياءشان را براى بيان اين وعده و وعيدها ارسالم داشتى.

تو قرآن ناطق و صامت را براى تذكر و ياد اين حسن انتخاب‌ها و پرهيز از سوء انتخابم نازل كردى.

ولى بيچارگى به من روى آورد.

هواى نفسم را تبعيت كردم. ⁽¹⁾

از دشمن قسم خورده‌اى كه گناه را برايم آراسته بود نهراسيدم. ⁽²⁾

به فريب‌كارى و اغواى دشمنان تو اعتماد كردم.

اين بى‌توجهى‌ها مرا به تجاوز از حدود تو واداشت. ⁽³⁾

مرا به مخالفت از اوامرت كشاند. ⁽⁴⁾

الان خسته دل آمده‌ام.

عذر خواهم، پشيمانم، شكسته دلم، عفوت را مى‌طلبم،

آمرزشت را مى‌خواهم.

اقرار به زشتى دارم، اذعان و اعتراف به گناهم دارم. ⁽⁵⁾

از تعفن گناهم به كجا فرار كنم؟ ⁽⁶⁾

پناهى ندارم. ⁽⁷⁾

كجا رو كنم؟

اگر امروز به خود آمده‌ام، مرهون توام.

اگر امروز به گذشته‌ام تأسف مى‌خورم، مديون توام.

اگر دستم را گرفته‌اى از غرق شدن نجاتم داده‌اى، بدهكار لطف توام.

اگر در بين راه توبه كردم و از ميان شعله‌هاى گناه خارجم كردى،

ص: 63

سپاس‌گذار توام.

اگر اجازه ندادى به كفر عملى بيافتم تا كافر محشور شوم، ممنون توام.

تويى كه التماست مى‌كنم عذرم بپذيرى. ⁽¹⁾

تويى كه التماست مى‌كنم در سايه درخت سبز رحمتت واردم كنى. ⁽²⁾

تويى كه التماست مى‌كنم به بدحاليم رحم كنى. ⁽³⁾

تويى كه التماست مى‌كنم از بند عقوبت و رنج گناه رهايم كنى.⁽⁴⁾

خداى رحيم

تو ضعف بدنم را در برابر آتش مى‌دانى. ⁽⁵⁾

تو نازكى پوستم را آگاهى. ⁽⁶⁾

تو بر ظرافت استخوان‌هايم آگاهى. ⁽⁷⁾

تو ناتوانيم را در برابر هر سختى مى‌دانى.

تو بى‌تابيم را وقتى انگشتم به آتش نزديك شود، مى‌دانى.

تو سختى‌هاى كمرشكن دنيا را بر منِ ضعيف مى‌دانى. ⁽⁸⁾

سختى‌هايى كه با همه رنج و بلايش، كم عمرند و مى‌گذرند. ⁽⁹⁾

در عذاب آتش دوزخ با همه شدتش چگونه محكوم شوم؟ ⁽¹⁰⁾

عذابى كه طولانى و بادوام است. ⁽¹¹⁾

عذابى كه بى‌تخفيف و انتقام توست. ⁽¹²⁾

عذابى كه تجسمِ غضب و سخط توست. ⁽¹³⁾

چگونه در عذاب دوزخت بسوزم با اين همه ضعف و ناتوانى؟

ص: 64

چگونه در عذاب دوزخت بسوزم در حالى كه تحمل گرمى آفتاب ندارم؟

چگونه در عذاب دوزخت بسوزم در حالى كه يك لحظه آتش دنيا برايم قابل تحمل نيست؟

چگونه در عذاب دوزخت بسوزم در حالى كه آتش آخرت قابل مقايسه با آتش دنيا نيست؟

خدايا

شيطان جهنم را براى من عذاب و شكنجه‌اى نسيه‌اى جلوه داد.

سوزندگى و دردناكى‌اش را پشت لذت گناه پنهان كرد.

فكر و انديشه تجسم گناه به صورت عذاب را از ذهنم خارج كرد.

دلم را برد و درِ خانه لذت‌هاى آنى به زانو در آورد.

قلبم را با هوس گره زد.

به لذت نقدِ گناه ذهنم را متمركز كرد.

آينده قطعى و نزديك تبلور گناه را به صورت آتش دوزخ از يادم برد.

هيهات كه بنده موحدت را در شعله دوزخش بينى، نجاتش ندهى.⁽¹⁾

هيهات دلى را كه به معرفت تو زنده بود در شعله دوزخش بينى، نجاتش ندهى.⁽²⁾

هيهات زبانى را كه به ذكر و ياد تو گويا بوده در دوزخش بينى، نجاتش ندهى. ⁽³⁾

هيهات دست و پايى را كه عبادتت كرده‌اند در دوزخش بينى،

ص: 65

نجاتش ندهى.

تو كريم‌تر از آنى كه بنده‌ات را رها كنى. ⁽¹⁾

تو رؤوف‌تر از آنى كه با همه جاذبه‌ات بنده‌ات را آن‌روز دفع كنى. ⁽²⁾

تو رحيم‌تر از آنى كه بنده‌اى را كه خودت مأوايش داده بودى آواره كنى. ⁽³⁾

تو مهربان‌تر از آنى، عبدى كه تمام زندگى دنيايش را كفايت كردى تسليم بلاى آخرت كنى. ⁽⁴⁾

عزيز دل‌ها

نمى‌دانم چهره‌اى كه براى عظمت تو به خاك افتاده و سجده كرده به آتش خواهى سوزاند؟ ⁽⁵⁾

نمى‌دانم زبانى كه باصداقت به وحدانيت تو اعتراف كرده به آتش خواهى سوزاند؟ ⁽⁶⁾

نمى‌دانم زبانى كه فقط مدح و ثناى تو كرده و نعمت‌هايت را شمرده به آتش خواهى سوزاند؟ ⁽⁷⁾

نمى‌دانم قلبى كه ظرف عشق تو بوده و به عبوديت تو اعتراف داشته به آتش خواهى سوزاند؟ ⁽⁸⁾

نمى‌دانم دلى كه از معرفت تو سرشار بوده به آتش خواهى سوزاند؟ ⁽⁹⁾

نمى‌دانم بدنى كه براى عبادتت تلاش كرده به آتش خواهى سوزاند؟

⁽¹⁰⁾ نمى‌دانم دست و پايى كه به استغفار و آمرزشت سخت كوشيده به

ص: 66

آتش خواهى سوزاند؟وَاشارَتْ بِا مولاى ودود از كدامين سختى به تو شكايت كنم؟ ⁽¹⁾

از كدامين رنج آخرتى در محضر تو ناله كنم؟ ⁽²⁾

از كدامين دورى از رحمتت كه مفارقتش مرا مى‌كشد ضجه زنم؟

آيا از شدت عذاب آخرت خون گريه كنم؟ ⁽³⁾⁽⁴⁾ام لِطُولِ الْبَلاءِ وَمُدَّتِهِ.⁽⁵⁾فَلَئِنْ صَيرْتَني لِلْعُقُوباتِ مَعَ اعْدائِكَ.⁽⁶⁾وَجَمَعْتَ بَينى وَبَينَ اهْلِ بَلائِكَ.⁽⁷⁾وَفَرَّقْتَ بَينى وَبَينَ احِبّائِكَ وَاوْليائِكَ.⁽⁸⁾

اين گمان به تو نمى‌رود.

از فضل تو بعيد است.

از عفو تو به دور است.

با كرمت بيگانه است.

با رحمتت نامأنوس است.

با لطفت اجنبى است.

خداى رؤوف

مگر من كيم؟

من بنده ضعيف و ذليل توام.

من بنده حقير و ناچيز توام.

تنها سرمايه‌ام عفو تو است.

تنها سرمايه‌ام نگاه مهربان تو است.

تنها سرمايه‌ام دست نوازش تو است.

تنها سرمايه‌ام لبخند رضاى توست.

تنها سرمايه‌ام چشم اغماض تو است.

گر مرا به جهنم برى گيرم كه عذابت را تحمل كنم، فراقت را چه كنم؟

گيرم كه رنج سوختن را تحمل كنم، محروميت از شفاعت درگاهت را چه كنم؟

گيرم تازيانه خازنان دوزخ را تحمل كنم، هجران روى ياران را چه كنم؟

خداى رؤوف

صادقانه قسم مى‌خورم اگر در دوزخ اذن سخن گفتنم دهى،

دورى و فراقت مرا سوزاند.

ص: 68

اى اوج آرزوهاى من.

چگونه تصور كنم بنده نافرمانت را كه اقرار به زشتى‌اش دارد به جرم مخالفتش به زندان جهنم اندازى؟

چون غريقى دامن مهرت را گرفته.

خداى عزيز

چگونه در جهنمت لحظه لحظه بسوزم در حالى كه چشم اميدم به حلم توست؟

چگونه شراره‌هاى كوه پيكر آتش مرا بربايد و حال آن‌كه ضعف و ناتوانيم را تو مى‌دانى؟

حاشا به فضلت.

حاشا به انعامت.

حاشا به اكرامت.

حاشا به بنده نوازيت.

حاشا به ذره پروريت.

خداى من تو اين‌گونه نيستى،

از تو اين موارد را سراغ ندارم،

از فضل و عفوت انتظار ديگرى دارم.

تو با موحدان به نيكى عمل مى‌كنى.

تو زشتكاران معترف را به آغوش مى‌پذيرى.

تو يا رب گويان را پاسخ مى‌دهى.

ص: 70

تو ناله‌كنان عاشق را به آتش نمى‌برى.

تو بنده‌نوازى را به ما ياد داده‌اى.

تو حمايت از ضعفا را سفارش كرده‌اى.

تو عفو و اغماض به بن بست رسيدگان را ياد كرده‌اى.

تو دستگيرى از سرخوردگان را تأكيد داشته‌اى.

خداى غفور

جهنم حكمت و مصلحت توست.

جهنم در چرخه خلقت ضرورتى محتوم و تقديرى حكيمانه است.

جهنم جاى معاندان و كفار و زشت‌سيرتان از بندگان توست.

اگر اين حكمت و مصلحت نبود، رأفت و مهرت جهنم را سرد و سلامت مى‌كرد.

يزيديان را به قهر و سخط و خشمت بگيرى.

ولى اى صاحب انعام و عطاء و جوايز نيكو.

مؤمن مثل فاسق است؟

پليد مثل نادم است؟

جاهل مثل عامد است؟

هرگز!!!

خداى رؤوف

امشب آمده‌ام.

نادم آمده‌ام.

با شكسته دلى زبان به عذر تقصير گشوده‌ام.

با پشيمانى اعتراف به زشتى‌هايم مى‌كنم.

با خجالت از گذشته سياه شرمنده‌ام.

به قدرتت، به حكمتت، به فرمان نافذت.

امشب همه گناهانم ببخش.

خداى مهربانم

به اعظم اسماء و صفاتت، به ذات پاكت قسم از تو مى‌خواهم شب و روزم را به ذكرت پر كن.

⁽⁾

عمرم به يادت آباد كن.

روزگارم را فقط به خدمت خودت مستدام دار.

مثل اهل يقين از تو بترسم.

هر كس مرا به زشتى بخواهد، به خودش برگردان.

ص73

به سوى تو كرده‌ام.

خداى رحمن

ذره‌پرورى كن.

بنده نوازى كن.

بنده‌اى كه سرمايه‌اش اعمالش نيست، فقط سرمايه‌اش اميد به توست. ⁽⁶⁾

ساز و برگش گريه اوست. ⁽⁷⁾

در حضور تو التماسش افتخار اوست.

عزيزى كه باران نعمت‌هايت بر من باراندى، ⁽⁸⁾

موج عقوبت از من دور كردى، ⁽⁹⁾

با من آن‌گونه باش كه تو اهل آنى. ⁽¹⁰⁾

نه آن‌گونه كه من سزاوار آنم.

درودت را به محمد و آل بفرست.

ص:74

ص75

ص:76

نيايشى بر گرفته از دعاى عرفه امام حسين (ع)

خداى من

به شهود جمال و جلالت مشتاقم.

به ربوبيت تو معترفم.

به بازگشتم به سوى تو محتاجم.

به معرفتى به بلنداى انعام و اكرامت نيازمندم.

به رنگ رنگِ نعمت‌هايت كه فراتر از عدد و رقم است شكرگزارم.

به آنچه كه برايم آفريدى، از آن‌ها كه مى‌دانم و نمى‌دانم سپاسگزارم.

سفره نعمت‌هايت را قبل از آن‌كه لباس وجود به تنم كنى پهن كردى. ⁽¹⁾

احسانت شامل حالم شد در نشئه طبيعت بساط زندگيم را گشودى.

چشم به دنيا گشودم چراغ هدايتت را در صدر نعمت‌هايت قرار دادى. ⁽²⁾

مرا به صنعت زيباى خلقتم و وفور نعمت‌ها، مورد محبت قرار دادى. ⁽³⁾

آن‌گونه كه مصلحتم بود در دوران جنين مرا صورت و سيرت

ص: 77

دادى. ⁽¹⁾

خلقتم را كامل و زيبا آفريدى. ⁽²⁾

رفع نياز قبل از درك نيازم كردى.

در آغاز خلقتم غذاى كاملى از شير مادر عنايتم كردى. ⁽³⁾

قلب مادرم را براى پرستاريم پر از مهر و عاطفه كردى. ⁽⁴⁾

مرا از موج آزار جن و شيطان در امان گرفتى. ⁽⁵⁾

كودك بودم، زبانم گشودى. ⁽⁶⁾

قواى جسم و جانم را قوت دادى، به كمال رساندى. ⁽⁷⁾

امواج معرفت فطرى را به قلبم الهام كردى. ⁽⁸⁾

بذر ارزش‌هاى فطرى را در سرزمين جانم كشت كردى.

با عجايب خلقتت چشمم را به تعجب و شگفتى گشودى. ⁽⁹⁾

با وسعت حكمت‌هايت در پهنه هستى مدهوشم فرمودى.

پهنه گسترده خلقت آسمان و زمين و موجودات عالم را نشانم دادى.

با قدرت و توانايى عقلم، ذكر و شكر نعمت‌هايت را متوجهم كردى.

و با بصيرت به مقام عاليت، طاعت و عبادتت را بر من واجب كردى.

قدرت فهم دعوت رسولانت را به من عنايت كردى.⁽¹⁰⁾

راه تحصيل رضايت را برايم ساده و هموار كردى.

در نزول اين همه نعمت و لطف، بر من منت گذاشتى. ⁽¹¹⁾

جهالت‌هايم مانع از نزول بى‌كران تا بى‌كران از نعمت‌هايت نشد. ⁽¹²⁾

با وجود جسارتِ گناهم راه تقرب را به رويم نبستى. ⁽¹³⁾

هر بار تو را خواندم، اجابتم كردى. ⁽¹⁴⁾

هرگاه كه مطيع تو شدم، پاداشى كامل به من دادى.⁽¹⁾

هر بار كه شكر نعمت‌هايت كردم، بر نعمتم افزودى. ⁽²⁾

احسان و انعامت را بر من تمام كردى. ⁽³⁾

چگونه نعمت‌هايت را بتوان بشماره آورد؟ ⁽⁴⁾

اين همه نعمت‌هاى گسترده و بيكرانت را چگونه توانم به عدد آورم؟

كدامين عطا و بخششت را بتوانم شكرگزارى كنم. ⁽⁵⁾

همگان از شمارش نعمت‌هايت عاجزند. ⁽⁶⁾

ضررها و زيان‌هايى را كه از من بر گرداندى بيشتر از نعمت‌هايى است كه به من دادى. ⁽⁷⁾

ضررهايى را كه از من دفع كرده‌اى جاهلم و الا خود را بيشتر بدهكار مى‌دانستم.

از كثرت تير بلاها كه از من برگرداندى جاهلم و الا خود را بيشتر مديون مى‌دانستم.

جلوه‌هاى لطفت را در حفظ و حراستم چگونه بوده جاهلم و الا به خاك بوسيت مى‌افتادم.

غرق درياى بيكران نعمت‌هايت احساس حيران و سرگردانى مى‌كنم.

در بستر گسترده زمانه هر چه تلاش و جد وجهد كنم تا شكر يك نعمتت را بجا آورم عاجزم. ⁽⁸⁾

اگر امر كنى كره زمين را با پلك چشمم جارو كنم، از شكر يك نعمتت ناتوانم.

ص: 79

اگر به سجده بيفتم و تا آخر عمر به همان سجده اكتفا كنم، از شكر يك نعمتت قاصرم.

من كجا و شكر نعمت عقلم كجا؟

من كجا و شكر نعمت چشمم كجا؟

من كجا و شكر نعمت نطقم كجا؟

من كجا و شكر نعمت فكرم كجا؟

من كجا و شكر نعمت قلبم كجا؟

من كجا و شكر نعمت هوشم كجا؟

من كجا و شكر نعمت شعورم كجا؟

من كجا و شكر نعمت هدايتم كجا؟

من كجا و شكر نعمت ولايتم كجا؟

من كجا و شكر نعمت مخاطب ربّم كجا؟

من كجا و شكر نعمت بصيرتم كجا؟

من كجا و شكر نعمت جزاى بهشتم كجا؟

من كجا و شكر نعمت اشرف مخلوقاتم كجا؟

من كجا و شكر نعمت سلول‌هاى حسى و حركتيم كجا؟

من كجا و شكر نعمت دستگاه پمپاژ قلبم كجا؟

من كجا و شكر نعمت سوخت و ساز بدنم كجا؟

من كجا و شكر نعمت دستگاه توالد و تناسلم كجا؟

من كجا و شكر نعمت گردش خونم كجا؟

من كجا و شكر نعمت تصفيه خونم كجا؟

من كجا و شكر نعمت دفع بدنم كجا؟

ص: 80

كوچك‌تر از آنم كه بتوانم نعمت‌هايت را شماره كنم.

كوچك‌تر از آنم كه بتوانم عطا و بخشش‌هايت را شكر كنم.

كوچك‌تر از آنم كه بتوانم دريابم به من چه داده‌اى.

كوچك‌تر از آنم كه دريابم چه نعمت‌هايى در اختيارم نهاده‌اى.

چقدر مهربانى، چقدر رؤوفى، چقدر متعالى و عزيزى.

چقدر پاكى، چقدر منزهى، چقدر لايق حمد و ثنايى، چقدر در كبريايى فوق تصورى.

مرا به بندگى قبول كردى، ممنونتم.

مرا مخاطب تكليف و طاعتت قرار دادى، ممنونتم.

مرا نعمت عقل و فهم و ادراك دادى، ممنونتم.

مرا از صف همه مخلوقت ممتاز كردى، ممنونتم.

مرا مخاطب تكليف و مزين به عقلم كردى، ممنونتم.

مرا به پاداش خير و جزاى بهشت وعده دادى، ممنونتم.

مرا از سوار بر موج هوس پرهيز دادى، ممنونتم.

مرا به جوار قربت توان مأوا دادى، ممنونتم.

مرا به مصاحبت با فرشتگانت قدرت دادى، ممنونتم.

خداى عزيز

همين كه بتوانم نعمت‌هايت را بشمارم و شكر كنم، شكر ديگرى را مى‌طلبد.

همين كه پرده غفلت را برايم كنار زدى تا نعمتت را ببينم و سپاست گويم، شكر جديدى مى‌طلبد. ⁽¹⁾

ص: 81

خداى عزيز

چراغ خشيتت را آن‌گونه در دلم بيفروز كه گويا مى‌بينمت. ⁽¹⁾

ترست را در دلم آن‌چنان وارد كن كه گويا چشمم هيبتت را خاضعانه مى‌نگرد.

دلى كه از تو خشيت پيدا كند، بيمار نيست.

دلى كه از تو بترسد، از وساوس شيطانى رهيده است.

دلى كه از تو بترسد، شيطان در او راه ندارد.

دلى كه از تو شرم كند، همه اعضا و جوارح بدنش از تو حيا مى‌كنند.

دلى كه از تو حيا نكند، چشمش از ديدنت عاجز است.

كسى كه از تو نترسد، حجاب غفلت چشم دلش را كور كرده است.

عزيز دلم

دلى مى‌خواهم كه ظرف خوف تو باشد.

يقينى مى‌خواهم كه ببيند كه تو مى‌بينى.

شهودى مى‌خواهم كه ببيند تو مراقبى.

دلى كه از تو ترسيد، از غير تو نمى‌ترسد.

اگر از تو ترسيد، همه كس از او حساب مى‌برند و مى‌ترسند.

به تقوى و خدا محورى كمكم كن.

به فاصله گرفتن از گناه و زشتى كمكم كن.⁽²⁾

به پياده شدنم از موج هوس كمكم كن.

به حفظ حريم حضرتت كه خوبان پاس داشته‌اند كمكم كن.

ص: 82

به بريدن از لجام گسيختگى كه شيطان امرم مى‌كند كمكم كن.

با گناه و نافرمانيت مُهر شقاوت به پيشانيم مزن. ⁽¹⁾

با زشتى‌ام مرا از در خانه‌ات مران.

در قضاى محتومت خير برايم رقم زن. ⁽²⁾

از قضاى شر كه مرا به چالش‌هاى سخت مى‌كشند، پناهم ده.

از قضاى تلخى كه آخرتم را تهديد كند، نجاتم ده.

تقديرهايت را بر من مبارك كن. ⁽³⁾

از تقديرهاى مجازاتى و استدراجى و انتقامى به تو پناه مى‌برم.

دستم را از ارتكاب گناهانى كه تقدير شر درست مى‌كنند، كوتاه كن.

با فضل و كرمت بين من و زشتى‌هايى كه تقدير سوء برايم مى‌سازند، حايل و مانع بيافرين.

با نعمت‌هايت مرا بيازماى.

از نقمت‌هايت دورم كن.

از هر عملى كه تقدير نقمت به دنبالم روانه مى‌كند، حفظم كن.

آن‌گونه مرا تسليم تقديرهايت كن كه با عجله آينده را نخواهم و از پذيرش تقدير امروز تأخيرش را طلب نكنم. ⁽⁴⁾

خداى رؤوف

روح بى‌نيازى از غير خودت را به من عطا كن. ⁽⁵⁾

مرا به گدايى در خانه غير خودت مبتلا مكن.

ص: 83

عزت نفس و قناعت به تقديرهاى معيشتى‌ات به من كرم كن.

دستم را از دراز شدن به دريوزگى نزد غير كوتاه كن.

قلبم را به درجه عالى يقين نائل كن.⁽¹⁾

رخسار اعمالم را با صفاى اخلاص رنگ‌آميزى كن. ⁽²⁾

آن‌گونه‌ام كن كه ارزش اعمالم را فقط از تو بخواهم.

تشويق كارهايم را از غير تو نجويم.

نگاه بندگانت را در اعمال صالحم تمنا نكنم.

به تشويق ديگران در كارهاى خير چشم طمع ندوزم.

خداى من

چشم دلم را براى دريافت و مشاهده حقيقت نورانى كن. ⁽³⁾

بصيرت و تيزبينى در دينم به من عطا كن. ⁽⁴⁾

اندوه دلم را برطرف كن.

عيوبم را پرده‌پوشى كن.

شيطان را باخفت از من دور كن. ⁽⁵⁾

شيطان چون شغالى كه در فكر شكار مرغ و خروس خانه‌هاست،

چون گرگى كه در فكر ربودن بره‌هاست،

چون شاهينى كه در فكر دريدن كبوتران است.

غدارى است كه در كمين من بينواست.

بى‌رحمى است كه در فكر جدا كردن من از شماست.

مطرودى است كه به دنبال تقويت حزب ضد خداست.

اغفالگرى است كه به هيچ كس نمى‌گويد من دشمنم با شما.

كاش فرشم را مى‌ربود،

ص: 84

كاش پولم را مى‌برد،

كاش به دنيايم طمع مى‌برد.

كاش خانه‌ام را به آتش مى‌كشيد.

كاش بر ويرانه دنيايم به شادى مى‌نشست.

به دينم چشم دوخته!

به ابتذال و لذت جويى و بد مستى‌ام كمر بسته!

به جدا كردنم از معبود دستورم داده.

به قطع ارتباط عاشقانه‌ام با خدايم نقشه كشيده.

به فناى دين و دنيا و آخرتم فكر كرده.

عظيم‌ترين پروژه اغفال و انحراف و سقوط را در دستور كارش قرار داده.

به كمتر از جهنمى شدن و سقوط در عذاب دوزخ رضايت نداده.

مرا طعمه خود قرار داده.

خداى من

تو مهربان‌تر از مادر، رؤوف‌تر از هر دلسوزى، مرا چون گرگ چنگ مى‌زند تا بربايد.

به گناه دعوتم مى‌كند، به عصيان امرم مى‌كند.

اگر موفق شود چون جوجه‌اى سر كنده‌ام.

اگر موفق شود از حيات ساقطم.

اگر موفق شود تفاله و متعفنم.

خداى من

درجات عالى آخرت را از تو مى‌خواهم. ⁽¹⁾

ص: 85

رفعت مقام در بهشت را فراتر از حور و غلمان از تو مى‌طلبم.

همجوارى خوبان و مقربين را از تو مسئلت دارم.

خدايا از اين‌كه سميع و بصير خلقم كردى، سپاست مى‌گويم. ⁽¹⁾

از اين‌كه در اعتدال جسم و روح و فكر و انديشه‌ام آفريدى، سپاست مى‌گويم. ⁽²⁾

از اين‌كه با همه بى‌نيازيت از من، مرا تحفه خلقت قرار دادى، سپاست مى‌گويم.

از اين‌كه در بهترين صورت انسانى در بين مخلوقات خلقم كردى سپاست مى‌گويم.

از اين‌كه خيلى خوب با من عمل كردى و عافيتم دادى سپاست مى‌گويم. ⁽³⁾

از اين‌كه باران نعمت‌هايت را بر من باراندى و لباس هدايت به تنم كردى سپاست مى‌گويم. ⁽⁴⁾

از اين‌كه همه چيز به من دادى، از همه عطايايت بر خوردارم كردى، سپاست مى‌گويم. ⁽⁵⁾

از اين‌كه انواع خوراكى و نوشيدنى به من اكرام كردى، سپاست مى‌گويم. ⁽⁶⁾

از اين‌كه بى‌نيازم كردى و به عزت رساندى، سپاست مى‌گويم. ⁽⁷⁾

از اين‌كه در فراز و نشيب سخت روزگار كمكم كردى، سپاست مى‌گويم. ⁽⁸⁾

خداى رؤوف

از خطرات دنيا و گرفتارى‌هاى آخرت نجاتم ده. ⁽⁹⁾

ص: 86

از شرّ ستمگران روى زمين كه مانع كمال آخرتم مى‌باشند كفايتم كن. ⁽¹⁾

از آنچه مى‌ترسم پناهم ده. ⁽²⁾

از آنچه كه احتمال لغزشم هست نگهم دار. ⁽³⁾

دينم و نفسم را از دستبرد غارتگران حفظ كن. ⁽⁴⁾

نفسم را در برابر كبريائيت خوار و ذليل كن.

و درچشم مردم مرا كوچك مكن. ⁽⁵⁾

از شرارت جن و انس سلامتم دار. ⁽⁶⁾

خداى مهربانم

به گناهان و جرايم اعمالم رسوايم مكن. ⁽⁷⁾

پرونده سياه خطاهايم را نزد ديگران باز مكن.

بدى‌هاى پوشيده‌ام را به بندگانت مگو. ⁽⁸⁾

باز تاب اعمالم را به جانم ميانداز. ⁽⁹⁾

نعمت‌هايت را به جرم كفران و ناسپاسى از من سلب مكن. ⁽¹⁰⁾

به غير خودت واگذارم مكن. ⁽¹¹⁾

به كسى كه به من رحم نمى‌كند پاسم مده.

خدايا اگر مرا نپذيرى، اگر از رحمتت محرومم كنى، اگر در به رويم نگشايى به كى واگذارم مى‌كنى؟

به نزديكانم مرا وا مى‌گذارى كه زود از من مى‌برند؟ ⁽¹²⁾

به بيگانه مرا وا مى‌گذارى كه با خشونت برخوردم كنند؟ ⁽¹³⁾

تو رب منى، تو مالك منى. ⁽¹⁴⁾

از غربتم در دنيا به تو شكايت مى‌كنم. ⁽¹⁵⁾

ص: 87

از دورى راهم به منزل و مأواى آخرتم به تو شكايت مى‌كنم. ⁽¹⁾

خداى رؤوف

مرا آماج قهر و خشم و غضبت قرار مده. ⁽²⁾

اگر از قهر و غضب تو ايمن شوم از هيچ كس باكى ندارم. ⁽³⁾

الهى، قسمت مى‌دهم به تجلى نور جمالت كه آسمان‌ها و زمين را روشن كرده‌اند، مرا بر غضبت نميران. ⁽⁴⁾

آتش خشمت را بر من نازل نكن. ⁽⁵⁾

مرا تحمل قهرت نيست.

مرا طاقت سخط و عذابت نيست.

سرمايه من لطف توست.

چشمم به نوازش توست.

اميدم مهر توست.

انتظارم عفو توست.

دست محبتت را در زواياى عمرم ديده‌ام.

سايه كرمت را در فراز و نشيب زندگيم ديده‌ام.

كى به قهرت فكر كنم؟

كى به خشمت بيانديشم؟

كى به دوريت گمان برم؟

كى ورود به عذابت را انديشه كنم؟

كى به فراق و هجرانت بيانديشم؟

خداى رؤوف

يقين دارم مرا مى‌بخشى.

ص: 88

با حسن ظنم علم دارم از من مى‌گذرى.

تويگانه بى‌شريكى، اى خداى مسجد الحرام. ⁽¹⁾

تو يگانه بى‌شريكى اى خداى مشعرالحرام. ⁽²⁾

تويگانه بى‌شريكى اى صاحب كعبه با بركت.

اى كه با حلمت از گناهانِ بزرگِ بندگان مى‌گذرى. ⁽³⁾

اى كه با فضلت نعمت‌هاى بيكران بر بندگان نازل مى‌كنى. ⁽⁴⁾

اى كه دستگيرى و ياريت ذخيره روز سختى من است. ⁽⁵⁾

اى همدمى كه همراهيت ذخيره روز تنهايى من است. ⁽⁶⁾

اى فرياد رسى كه فرياد رسيت ذخيره روز محنت و گرفتارى من است. ⁽⁷⁾

اى ولى نعمتم كه آقاييت ذخيره روز تنگدستى من است. ⁽⁸⁾

اى رب ودود

تو پناه منى در آن وقت كه راه‌هاى زندگى مرا ناتوان مى‌سازد. ⁽⁹⁾

تو پناه منى آن هنگام كه زمين با همه وسعتش بر من تنگ مى‌آيد. ⁽¹⁰⁾

تو پناه منى آن‌گاه كه سكينه و آرامش زندگيم به تشويش و اضطراب بدل گردد.

تو پناه منى آن‌گاه كه شيرينى‌هاى حيات برايم تلخ و ناگوار شود.

تو دستم را بگير.

به فريادم برس.

به غير خودت مرا وانگذار.

ص: 89

لطفت را شامل حالم كن.

اگر رحمتت نباشد، هلاكم. ⁽¹⁾

تويى كه خطايم را از گردونه كيفر دور مى‌كنى. ⁽²⁾

اگر پرده پوشيت نباشد رسواى رسوايم. ⁽³⁾

تويى كه در پيروزى بر دشمنانم كمكم مى‌كنى. ⁽⁴⁾

اگر كمك‌هاى لحظه لحظه‌ات نباشد، مغلوب و شكست خورده‌ام. ⁽⁵⁾

اى عزيزى كه خود را به عظمت و علو مقام اختصاص داده‌اى. ⁽⁶⁾

دوستانت چون به تو وصلند به عزت نايل آيند. ⁽⁷⁾

اى عزيزى كه سلاطين طوق ذلت در مقابلت به گردن انداخته‌اند و از سطوت تو در هراسند. ⁽⁸⁾

اى احسان‌گرى كه نيكى و خوبيت هرگز قطع نمى‌شود. ⁽⁹⁾

اى عزيزى كه يوسف را در بيابان بى‌آب و علف حفظ كردى و از چاه خارجش كردى و به سلطنت رساندى.⁽¹⁰⁾

اى رؤوفى كه يوسف را به يعقوب رساندى بعد از آن‌كه چشمانش از غم سفيد شده بود. ⁽¹¹⁾

اى عزيزى كه بلا و مصيبت را از پيامبرت ايوب بر طرف كردى. ⁽¹²⁾

اى مهربانى كه ذبح اسماعيل را توسط خليلت ابراهيم تدبير كردى. ⁽¹³⁾

اى دستگيرى كه دعاى زكريا را بر بخشش يحيى به او اجابت كردى. ⁽¹⁴⁾

ص: 90

اى كريمى كه يونس پيامبر را از شكم ماهى نجات دادى. ⁽¹⁾

اى ودودى كه دريا را براى نجات بنى اسراييل شكافتى. ⁽²⁾

اى قهارى كه فرعون و سپاهيانش را به جرم لجاجت و استكبار غرق كردى. ⁽³⁾

اى عزيزى كه ساحران فرعون را پس از سال‌ها لجاجت، هدايت و نجاتشان دادى. ⁽⁴⁾

اى رحيمى كه بادها را با نسيم رحمت، بشارت خير فرستادى. ⁽⁵⁾

اى رحمانى كه در عقوبت و انتقام از بندگان زشتت عجله نمى‌كنى. ⁽⁶⁾

اى مهربانى كه با شكر ناچيزى كه مى‌كنم مرا از نعمت‌هايت محروم نمى‌سازى. ⁽⁷⁾

اى خدايى كه با گناهان بزرگى كه مرتكب مى‌شوم، رسوايم نمى‌سازى. ⁽⁸⁾

اى مولايى كه مرا در حال معصيت و نافرمانى مشاهده مى‌كنى و افشايم نمى‌كنى. ⁽⁹⁾

اى معبودى كه در كودكى از هزاران بلا حفظم كردى. ⁽¹⁰⁾

اى عزيزى كه در بزرگى مرا و اهل و عيالم را رزق دادى. ⁽¹¹⁾

اى منعمى كه نعمت‌هايت از شماره و محاسبه خارج است. ⁽¹²⁾

اى ودودى كه خير و احسان بر من سرازير كردى و من با گناه و عصيان پاسخ گفتم. ⁽¹³⁾

اى خداى مهربانم

ص: 90

در مرض و بيمارى، تو شفايم دادى. ⁽¹⁾

در برهنگى‌ام تو پوشاندى. ⁽²⁾

در گرسنگى‌ام تو سيرم كردى. ⁽³⁾

در عطشم تو سيرابم نمودى. ⁽⁴⁾

در ذلتم تو عزتم دادى. ⁽⁵⁾

در نادانيم تو معرفتم دادى. ⁽⁶⁾

در تنهاييم تو زيادم كردى. ⁽⁷⁾

در بى‌نواييم تو بى‌نيازم كردى. ⁽⁸⁾

در يارى خواستنم تو بدادم رسيدى.⁽⁹⁾

هرگاه كه دعا نكردم بى‌دعا و خواستن، افاضه كردى. ⁽¹⁰⁾

با اين همه لطف ممنونتم.

شكرت مى‌گويم.

ثنايت مى‌گويم.

حمدت مى‌كنم.

تو قلم عفو بر لغزشم كشيدى. ⁽¹¹⁾

تو رنج و سختى از من دور كردى. ⁽¹²⁾

تو دعايم اجابت كردى. ⁽¹³⁾

تو پرده‌پوشى كردى. ⁽¹⁴⁾

تو گناهم بخشيدى. ⁽¹⁵⁾

تو به خواسته‌هايم رساندى. ⁽¹⁶⁾

تو بر دشمنانم پيروز كردى. ⁽¹⁷⁾

ص: 92

ناتوانم از شمارش نعمت‌ها و منتها و بخشش‌هايت. ⁽¹⁾

ناتوانم از حمد و ثنايت.

ناتوانم از شمارش داده‌هايت.

ناتوانم از درك انعام و فضلت.

اى مولاى من

تو با نعمت‌هاى فراوانت بر من منت نهادى. ⁽²⁾

تو انعامم كردى. ⁽³⁾

تو به من نيكى كردى. ⁽⁴⁾

تو زيبا با من عمل كردى. ⁽⁵⁾

تو كرامت نصيبم كردى. ⁽⁶⁾

تو نعمت‌هايت را به اكمال رساندى. ⁽⁷⁾

تو رزقم دادى. ⁽⁸⁾

تو توفيقم دادى. ⁽⁹⁾

تو عطايم كردى. ⁽¹⁰⁾

تو بى‌نيازى بخشيدى. ⁽¹¹⁾

تو پناهم دادى. ⁽¹²⁾

تو كفايتم كردى. ⁽¹³⁾

تو هدايتم كردى. ⁽¹⁴⁾

تو از لغزش‌ها حفظم نمودى.⁽¹⁵⁾

تو گناهانم پوشاندى. ⁽¹⁶⁾

تو زشتى‌هايم بخشيدى. ⁽¹⁷⁾

تو معاصيم محو كردى. ⁽¹⁸⁾

ص: 93

تو در زندگيم تمكن دادى. ⁽¹⁾

تو عزتم بخشيدى. ⁽²⁾

تو ياريم كردى. ⁽³⁾

تو دستم گرفتى. ⁽⁴⁾

تو تأييدم كردى. ⁽⁵⁾

تو زير بالم زدى. ⁽⁶⁾

تو شفايم دادى. ⁽⁷⁾

تو عافيتم بخشيدى. ⁽⁸⁾

تو اكرامم نمودى. ⁽⁹⁾

حمد و سپاس مال توست. ⁽¹⁰⁾

شكر و ثنا خاص توست. ⁽¹¹⁾

خداى عزيز

منم كه به اعتراف نشسته‌ام. ⁽¹²⁾

منم كه با اقرار به خوبى‌هايت به زشتى‌ام لب باز مى‌كنم. ⁽¹³⁾

منم كه اعتراف به قصور و كوتاهيم دارم. ⁽¹⁴⁾

منم كه فقط پيش تو لب به كاستى‌هايم باز مى‌كنم.

منم كه بد كردم.

منم كه خطا كردم.

منم كه تصميم به گناه گرفتم. ⁽¹⁵⁾انَا الَّذى هَمَمْتُ.⁽¹⁶⁾

نجواى عشق ؛ ؛ ص93

م كه نادانى ورزيدم. ⁽¹⁷⁾

منم كه غفلت نمودم. ⁽¹⁸⁾

منم كه به سهو افتادم. ⁽¹⁹⁾

ص: 94

منم كه به خود تكيه كردم. ⁽¹⁾

منم كه عمداً به گناه افتادم. ⁽²⁾

منم كه وعده بازگشت دادم و تخلف نمودم.⁽³⁾

منم كه پيمان‌شكنى كردم. ⁽⁴⁾

منم كه امروز به خطايم اقرار مى‌كنم.⁽⁵⁾

منم كه امروز اعتراف به نعمت‌هاى بى‌انتهايت بر خود دارم. ⁽⁶⁾

خدايا مرا ببخش.

رو سياهم.

دل شكسته‌ام.

به بن رسيده‌ام.

خجالت زده از نافرمانيم.

سرشكسته از حريم شكنى‌ام.

سر به زير از اين همه لطف تو و پاسخ زشت خويشم.

از همه جا رانده و مانده‌ام.

درِخانه‌اى ديگر نمى‌شناسم.

كسى در به رويم نمى‌گشايد.

خداى مهربانم

اى كه گناه بندگانت ضررى به تو نمى‌زند.

اى كه از طاعت بندگانت بى‌نيازى. ⁽⁷⁾

اى كه عمل صالح بندگانت را تو توفيق مى‌دهى. ⁽⁸⁾

هواى بندگيت را تو كرم مى‌كنى.

نسيم عشق را به دل‌ها وزيدى.

ص: 95

عطر ايمان را تو به جان‌ها پاشيدى.

معبودم

به خوبى امرم كردى، از من عصيان ديدى. ⁽¹⁾

از گناه نهيم كردى، بى‌اعتنايى ديدى. ⁽²⁾

امروز شايسته تبرئه تو نيستم. ⁽³⁾

از قدرت و ياور، دستم تهى است. ⁽⁴⁾

با چه رويى به پيشگاهت بيايم. ⁽⁵⁾

با شرمندگى و خجالت مى‌آيم.

با سرافكندگى و زرم مى‌آيم.

با عرق شرم به پيشانى مى‌آيم.

از اين‌كه خودم را به تو نسبت مى‌دهم كه (بنده توام) شرمنده‌ام.

من پيش خود متهم نيستم، مجرمم.

من طريق بندگى بجا نياورده‌ام.

من شرط عبد بودنم را قاصرم.

با چه جرأتى نزد تو گام بردارم.

با چشمى كه تو به من داده‌اى.

با گوشى كه تو به من داده‌اى.

با زبانى كه تو به من داده‌اى.

با دستى و پايى كه تو به من داده‌اى.⁽⁶⁾

اين‌ها همه نعمت‌هاى تواند و با همه اين‌ها تو را نافرمانى كرده‌ام. ⁽⁷⁾

مؤاخذه من حق توست. ⁽⁸⁾

ص: 96

مجازات من مال توست.

نگاهم نكنى، عتابم كنى، اعتنايم نكنى، عذابم كنى حق توست.

مولاى من

زشتى‌هايم به هيچ كس نگفتى.⁽¹⁾

بدى‌هايم افشا نكردى.

به خودت قسم اگر ديگران بدى‌هايم را مى‌دانستند، نگاهم نمى‌كردند. ⁽²⁾

اگر خلاف‌هايم را مى‌دانستند، طردم مى‌كردند.⁽³⁾

ولى تو، اى رؤوف طردم نكردى، از چشمت نيانداختى.

الان با همه بار گناهم ذليل و عاجز وحقير و سرافكنده آمده‌ام. ⁽⁴⁾

نه شايسته تبرئه‌ام كه عذرم بپذيرى. ⁽⁵⁾

نه جز تو كسى را دارم نه كمكى. ⁽⁶⁾

نه دليل منطقى براى جرمم دارم كه به آن استدلال كنم.

نه مى‌توانم گناهم را منكر شوم كه همه چيز را مى‌دانى. ⁽⁷⁾

اعضايم خود شاهدند و در محكمه خود به نطق رسا مى‌گويند، من بدم. ⁽⁸⁾

خدايا مطمئنم در قيامت از اعمالم مى‌پرسى. ⁽⁹⁾

چرا با نعمت‌هايم اين‌گونه عمل كردى؟

چرا بندگيم را پاس نداشتى؟

چرا دعوت انبيا را نشنيده انگاشتى؟

چرا از رسولانم متابعت ننمودى؟

ص: 97

چرا خون شهدا را در عمل پاس نداشتى؟

چرا حجت را بر تو تمام كردم، راه نيافتادى؟

چرا زمين گيرِ دنيا و هوس و شهوت و لذت باقى ماندى؟

چرا اراده برخاستن دادم، برنخاستى؟

چرا مدل‌ها و الگوهاى بندگى نشانت دادم نگاه نكردى؟

خداى رؤوف

آن‌روز همه وجودم اگر اشك حسرت شود، كم است.

اگر از شرم چون روغن به زمين ريخته شوم، كم است.

ندامتم سودى دارد؟

خجالتم نفعى دارد؟

سر به زير شدنم نجاتم مى‌دهد؟

تو عادلى هستى كه ظلم نمى‌كنى.

اگر من باشم و عدل تو، سخت گرفتارم.

چرا عذابم نكنى؟

اگر من باشم بى‌فضل تو، سخت درمانده‌ام.

حلم و جود و كرمت اقتضاى عفو دارد.

منزهى تو خداى من، من ستم كرده‌ام. ⁽¹⁾

منزهى تو خداى من، من توبه مى‌كنم. ⁽²⁾

منزهى تو خداى من، من موحدم. ⁽³⁾

منزهى تو خداى من، من خائفم. ⁽⁴⁾

منزهى تو خداى من، من از گناهم واهمه دارم. ⁽⁵⁾

ص: 98

منزهى تو خداى من، من اميد وار به لطف توام. ⁽¹⁾

منزهى تو خداى من، من به يگانگى‌ات معترفم. ⁽²⁾

منزهى تو خداى من، من گداى در خانه توام. ⁽³⁾

منزهى تو خداى من، من به تسبيح تو مفتخرم. ⁽⁴⁾

منزهى تو خداى من، من به كبريائيت معترفم. ⁽⁵⁾

منزهى تو خداى من، من به ربوبيت تو گواهم. ⁽⁶⁾

خداى رؤوف

تو دعاى درمانده و پريشان را اجابت مى‌كنى⁽⁷⁾.

تو رنج غمديدگان را بر طرف مى‌كنى.⁽⁸⁾

تو درد بيماران را شفا مى‌دهى. ⁽⁹⁾

تو فقر فقيران را غنا مى‌دهى. ⁽¹⁰⁾

تو شكسته بالان را جبران مى‌كنى. ⁽¹¹⁾

تو اسيران به زنجير كشيده را رها مى‌كنى. ⁽¹²⁾

تو طفل صغير در رحم مادر را رزق مى‌دهى. ⁽¹³⁾

امشب از بهترين هدايايى كه به بندگان خوبت مى‌دهى به من هم ارزانى دار. ⁽¹⁴⁾

اكرامى كه امشب به مهدى عزيز مى‌كنى جرعه‌اى هم به من عطا كن.

خداى من

تو نزديك‌ترين عزيزى هستى كه مى‌توان تو را خواند. ⁽¹⁵⁾

تو سريع‌ترين اجابت كننده خواسته‌هايى. ⁽¹⁶⁾

ص: 99

تو كريم‌ترين عفو كننده به خطاكارانى. ⁽¹⁾

تو وسيع‌ترين بخشنده به گدايانى. ⁽²⁾

تو شنواترين به خواسته سائلانى. ⁽³⁾

فريادت زدم، قبولم كردى. ⁽⁴⁾

درخواستت كردم، عطايم كردى. ⁽⁵⁾

به تو رغبت پيدا كردم، به من رحم كردى. ⁽⁶⁾

تمايل قلبى‌ام را ديدى به آغوشم گرفتى.

به تو نزديك شدم، نوازشم كردى.

در بحران‌هاى زندگيم به تو اعتماد كردم، نجاتم دادى. ⁽⁷⁾

ناله و زاريم را ديدى دستم را گرفتى. ⁽⁸⁾

خداى رؤوف

شاكرم كن.

عاقلم كن.

خادمم كن.

قدر دانم كن.

نعمت‌هايت بر من كامل كن. ⁽⁹⁾

بخشش‌هايت را به من گوارا كن. ⁽¹⁰⁾

به نعمت‌هايت ذاكرم كن. ⁽¹¹⁾

عالم مال توست و سلطنت مطلقه هستى از آن توست.

قدرت عالم هستى در يد مبارك توست. ⁽¹²⁾

با اين حال، هر چه بنده‌اى نافرمانيت مى‌كند مى‌پوشانى. ⁽¹³⁾

عذر خواهى مى‌كند، در اوج قدرت، مهربانانه مى‌بخشى. ⁽¹⁴⁾

ص: 100

ما را در سايه عفوت قرار ده. ⁽¹⁾

لباس فلاح و نجاح به تنمان كن و غنايم دنيا و آخرت به دستمان ده. ⁽²⁾

ما را از رحمت واسعه‌ات محروم مكن و از فيوضاتت نوميد مفرما. ⁽³⁾

از آنچه به فضل و كرمت آرزو و اميد بسته‌ام، محرومم مكن. ⁽⁴⁾

دستانم را ذليلانه به سويت دراز كرده‌ام. ⁽⁵⁾

اين دستان كشيده، به زشتى و گناه اعتراف مى‌كنند. ⁽⁶⁾

دستان گدايى‌ام را خالى بر مگردان. ⁽⁷⁾

دنيا و آخرتم را كفايت كن. ⁽⁸⁾

غير تو پناهى ندارم غير تو خدايى ندارم. ⁽⁹⁾

غير تو چاره‌سازى نيست.

خير برايم مقدر كن. ⁽¹⁰⁾

مرا اهل خير مقرر كن. ⁽¹¹⁾

اجر اخروى برايم ذخيره كن. ⁽¹²⁾

برق سبز رأفت و رحمتت را از من دريغ مكن. ⁽¹³⁾

عزيز دل‌ها، تقديرت را اين‌گونه برايم رقم زن كه:

گداى دستِ پر برگشته خانه تو باشم. ⁽¹⁴⁾

شكرگزارى باشم كه شكرم نعمتت را فراوان كرده. ⁽¹⁵⁾

تائبى باشم كه توبه‌ام گناهم را بخشيده. ⁽¹⁶⁾

آمرزيده‌اى باشم كه گناهم تمام و كمال قلم عفو خورده. ⁽¹⁷⁾

تضرع و زاريم را مى‌بينى، قبولم كن. ⁽¹⁸⁾

دل عاشقم را مى‌بينى، قبولم كن.

ص: 101

غم حسرت بر عمرم را مى‌بينى، قبولم كن.

تأسفم برخسارت و فناى روزگارم را مى‌بينى، قبولم كن.

التماس پذيرشم را مى‌بينى، قبولم كن.

آنچه در دل‌ها مكنون و پوشيده است بر تو آشكار است. ⁽¹⁾

بر هم زدن پلك‌ها و گوشه زدن چشم‌ها بر تو آشكار است. ⁽²⁾

چيزى از عمر و حياتم، اعمال و افعالم بر تو پوشيده نيست. ⁽³⁾

در قيامت رسوايم مكن.

در دنيا افشايم مكن.

با مكرت استدراجم مكن.⁽⁴⁾

با مهرت پرده پوشيم كن.

از جهنمت ايمنم كن. ⁽⁵⁾

در دين و دنيا و آخرتم عافيت عنايتم كن.

از شر ديگران كفايتم كن. ⁽⁶⁾

آنى به خودم وا مگذار. ⁽⁷⁾

ى

ا ارحم الراحمين

23/ 8/ 87

ص:102

ص: 103

نيايشى بر گرفته از دعاى ابو حمزه‌

خداى رؤوف

با عذابت ادبم مكن.⁽¹⁾

با سخطت تدبير بى‌حياييم مكن.

با قهرت حساب رسيم نكن.

با مكرت لغزش‌هايم را پاسخ مگو؛⁽²⁾

با مكرى كه مكاران و شيادان و حقه‌بازان را به زمين مى‌زنى.

و از اوج اقتدار به خاك مى‌افكنى.

و عزت و لذت را به كامشان تلخ مى‌كنى.

و دنياشان را تباه و پايان كارشان را سياه مى‌كنى.

خدايا مرا اين‌گونه مگير.

من كيم؟ چه جايگاهى دارم؟ چه اهميتى دارم؟ ⁽³⁾

خداى من، به عزتت قسم آن‌روز كه نافرمانيت مى‌كردم، قصدم نافرمانى و لجبازى و جبهه‌گيرى در برابر عظمت و جلالت نبود. ⁽⁴⁾

بنا نداشتم فرمانت را سبك بشمارم. ⁽⁵⁾

بنا نداشتم تمرّد امرت كرده باشم.

بنا نداشتم به جنگ تو بيايم.

ص: 104

بنا نداشتم تهديدات قيامتت را سبك بشمارم. ⁽¹⁾

بنا نداشتم خاك ذلت معصيتت را بر سر و رويم بريزم.

بنا نداشتم چون فرعون‌ها و نمرودها لاف أَنَا رَبُّكُمُ الأَعْلى بزنم.

بنا نداشتم در مقام انكار عذاب و دوزخت بر موج گناه سوار شوم.

من بيچاره‌ام،

من درمانده‌ام،

من اغفال شده‌ام،

من در جبهه نفس اماره شكست خوردم،

غفلت‌ها بر من غالب شد و به خطايى تبديل شد كه نافرمانيت را رقم زد.⁽²⁾

من با حريم شكنان تاريخ فرق دارم.

آن‌ها به جنگ تو آمده‌اند.

من در جنگ نفس كه شكست خوردم، با شرمندگى به گناه افتادم و در جبهه نافرمايان رانده شدم.

شيطان در پايگاه نفسم غالب شد.

زمام هوى و هوس و ميل و لذت را به دست گرفت.

ناخواسته كردم آنچه با بندگيت مخالف بود.

كردم آنچه با شكر نعمتت سازگار نبود.

كردم آنچه را كه از چشمت ساقطم مى‌كرد.

كردم آنچه را كه با پيمان الست نمى‌خواند.

مرا روى موج هوس سوار كرد و به منزل فريبند گناه پياده كرد.

لذت، چشمم را كور كرد.

ص: 105

عشق‌هاى مجازى و پر جاذبه دنيا چراغ عقلم را خاموش كرد.

بيچاره شدم به شقاوت افتادم .⁽¹⁾

به ذات اقدست قسم، پرده‌پوشى‌ها و ستاريتت كه گناهانم را به ديگران نگفتى.

افشا نكردى.

آشكار ننمودى.

رسوا نساختى. ⁽²⁾

بر غرور من افزود.

بر معصيتم فزود.

مخالفت اوامرت را تداوم داد.

من بيچاره و درمانده و ورشكسته‌اى كه سرمايه‌اش نگاه كرم و مهر و رحمت تو بود و در غارت شيطان از دست دادم، الان آمده‌ام.

خداى ودود

كيست كه به نجواى بيچارگيم گوش كند؟

كيست كه عذرم بپذيرد؟

كيست كه باورم كند؟

كيست كه به تأمين سرمايه به تاراج رفته‌ام اعتماد كند؟

كيست كه كمكم كند؟

كيست كه دست مهر و وفا بر سرم بكشد؟

كيست كه در مقام نجاتم برآيد؟

كيست كه از عذاب روز قيامت نجاتم دهد؟ ⁽³⁾