کابالا و پایان تاریخش

مشخصات کتاب

كابالا و پایان تاریخش

نویسنده: مرتضی رضوی

انتشارات: مولف

تاریخ چاپ: 1390

شمارگان: 3000 نسخه

نشر الکترونیک: سایت بینش نو

قفسه کتابخانه مجازی سایت بینش نو

http://www.binesheno.com/Files/books.php

ویراستار کتاب: شهناز محققیان

اشاره

كابالا و پایان تاریخش

مرتضی رضوی

بسم الله الرحمن الرحيم

در میان اهالی علم و دانش دو گروه برای خود مسکین و برای دیگران خطرناک اند:

1- آنان که چیزی را رد می کنند در حالی که در آن تخصص ندارند.

2- آنان که بر باور خود اصرار می ورزند بدون این که نظر مخالف را دیده و فهمیده باشند.

فَسَجَدُوا إِلا إِبْلِيسَ كَانَ مِنَ الْجِنِّ ⁽¹⁾ سجده کردند مگر ابلیس که از جن ها بود.

أَنَّهُ كانَ رجال منَ الْإِنْس يَعُوذُونَ برجالٍ منَ الْجِنِّ فَزَادُوهُمْ رَهَقاً ⁽²⁾ همیشه بودند مردانی از بشرها به مردانی از جن پناه می بردند، پس جن ها بر ستمگری آنان می افزودند.

فهرست

مقدمه...19

جلسه یکم...27

زایمان بزرگ

جلسه دوم...37

شناخت کابالا و نقش سترگ آن در ساختمان و سازمان تاریخ انسان

جلسه سوم...53

فلسفه وجودی ابلیس

چرا ابلیس آفریده شد و چرا باید انسان ها گرفتار او می شدند.

شیطان پرستان

جلسه چهارم...61

آیا کابالا یک «تصوف» است؟

کهانت و تصوف

جلسه پنجم...71

انسان شناسی

لذت يا سعادت؟؟

آزادی

جلسه ششم...85

کابالیسم جریان ابلیسی است

اجل جامعه کابالیسم فرا رسیده است جبراً

جلسه هفتم...93

مشافهه حضوری با شیطان

جلسه هشتم...103

نبوت ها و اریستوکراسی ها، مجلس سنا.

و در مرحله دوم: نبوت ها و دمکراسی

ملاء و مترف

ولایت

جلسه نهم...115

قابیل

اولین همکاری میان بشر و ابلیس

و اولین پیمان میان ابلیس و بشر

جلسه دهم...127

نوح و مبارزه با کابالیسم

پدیده ای به نام بعل

جلسه یازدهم...147

اولین سمبل کابالا

چرائی گزینش بعل به عنوان اولین سمبل

اولین برنامه ابلیس

اولین برتری عملی انسان بر حیوان

جلسه دوازدهم...155

کابالیسم در تمدن بین النهرین

پیش از تاسیس دولت

هود به نبوت مبعوث می شود

جلسه سیزدهم...169

سمبل در دو جریان متضاد

کعبه و برج بابل

جلسه چهاردهم...177

ثمود و سومریان

صالح در میان ثمود

جلسه پانزدهم...189

آشوریان

یونس در میان آشور

جلسه شانزدهم...195

کهانت

هاروت و ماروت

کهانت قوی ترین سلاح در براندازی نبوت ها

ثنویت

جلسه هفدهم...209

ادریس در دوران گذر

جلسه هجدهم...219

ابراهيم

تولد در میان سومر، قیام در مرکز آکد

کاهنان تولد او را پیشگوئی می کنند

شیطان پرستی در جامعه آکد و سومر

جلسه نوزدهم...231

ابراهیم (علیه السلام) در مناظره

با مردم آکد و سومر

جلسه بیستم...243

مهاجرت ابراهیم (علیه السلام) از بین النهرین

به فلسطین؟ یا به مصر؟

جلسه بیست و یکم...249

کابالیسم و شهر لوط

شهر سدوم در سه راهی جاده اعظم با جاده بخور

مسافر خانه و جهانگردی

فرهنگ شهر سدوم در عصر مدرنیته

اعلامیه حقوق بشر و اقتضاهای کابالیستی آن

جلسه بیست و دوم...263

ابراهیم (علیه السلام) و دو کار بزرگ دیگر:

احياء مجدد کعبه و ارسال رسل به تمدن های نوپدید

هند و اصحاب الرّس

نبوت و کهانت

جلسه بیست و سوم...277

اهرام مصر

سومين سمبل کابالیسم

فرعون ذى الاوتاد

ویل دورانت

جلسه بیست و چهارم...289

موسی و فرعون

مبارزه نبوت با قدرت کابالیسم

کهانت مبارزه تصوف و عرفان با نبوت

وقتی که ابلیس دچار ضعف شدید می گردد

یک مقدمه برای ورود به مبحث بنی اسرائیل

جلسه بیست و پنجم...311

موسی (علیه السلام) برگشته و قدرت کابالیسم منسجم نیست

رقابت میان سه رکن کابالیسم: کاهنان، سنا و فرعون

جلسه بیست و ششم...321

فرعون پیروز می شود

اما در خلیج قلزم غرق می گردد

قیچی کابالا

كابالا تصوف یهودی نیست

تصوف یکی از دو تیغه کابالاست

سامری و بت طلائی

جلسه بیست و هفتم...341

شیطان پرستی

شیطان پرستی از ملازمات پایه ای تصوف است

هیچ صوفی ای نمی تواند شیطان را پرستش نکند

جلسه بیست و هشتم...353

کابالیسم در ملک سلیمان

متوفای 953 قبل از میلاد

تحریفات درباره شخصیت سلیمان

جلسه بیست و نهم...365

شيطان مجسم نشسته بر تخت سلیمان

چرائی و چگونگی «باد» در اختیار سلیمان

همه گیر شدن و رسوب کابالیسم در میان یهود

شوالیه های معبد

جلسه سی ام...379

زمینه ها و عناصر روان شناختی و جامعه شناختی نفوذ کابالیسم در میان یهود

در تعارض و تنازع میان نبوت و کهانت جبرئیل مبغوض و ابلیس محبوب می شود

یک تشابه شگفت ائمه طاهرین در میان امت اسلام و انبیاء در میان یهود

جلسه سی و یکم...393

کابالا در دو جریان جریان آگاه و جریان ناخودآگاه

نفوذ و رواج شیطان پرستی در میان امت یهود

تحریف تورات و تحریف دین موسی (علیه السلام)

وقتی که یک بدعت به یک «جریان» تبدیل می شود قرآن امت را مسئول می داند

روشنفکران در میان امت های پیامبران

جلسه سی و دوم...407

نقش یهودیان در خدمت کابالیسم جهانی

قوم برگزیده ذلیل ترین قوم می گردد

جلسه سی و سوم...415

کابالا و هخامنشیان ایران

دین جاماسب (مجوس) و اصلاحات زردشت

جلسه سی و چهارم...425

اسکندر، بزرگ سمبل قدرت کابالیسم

پس از مصر و بابل

مشعل ماراتون سمبل کابالیسم

جلسه سی و پنجم...435

قدرت روم

عیسی (علیه السلام) و یحیی (علیه السلام) و زکریا (علیه السلام) میان دو تیغه کابالیسم

جلسه سی و ششم...447

کابالیسم و اسلام

کاهنان پیشگوئی می کنند و جریان کابالیسم آماده می شود

قرآن مشکل بزرگ ابلیس

جلسه سی و هفتم...459

برنامه کابالیسم در صدر اسلام در چهار دوره:

دوره اول خود ابلیس به صورت مجسم عمل می کند.

دوره دوم: افرادی کابالیسم را نمایندگی می کنند.

دورۀ سوم: کابالیسم قدرت را به دست می گیرد.

دورۀ چهارم: کابالیسم زمینه های علمی، فکری و فرهنگی برای خود درست می کند.

جلسه سی و هشتم...469

ادامه دوره دوم

آیا بررسی گزارشات تاریخی جایز نیست؟

کابالیسم نمایندگان خود را در کنار پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) کاشته بود.

جلسه سی و نهم...489

کابالیست ها در برابر پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله)

پدیده جدید تفکیک میان امر خدا و امر پیامبر (صلی الله علیه و آله)

پرسش بزرگ برادران اهل سنت

ابلیس به خدا، نبوت، و معاد ایمان داشت اما تمرّد می کرد

جلسه چهلم...503

جریان تمرد و بدعت «اَمن الله ام من رسوله» به یک سنت تبدیل می شود

تمرّد در برابر تشریع حکم روزه مسافر

تمرّد در برابر حکم قصر نماز مسافر

تمرّد در برابر حکم سعی بین صفا و مروه

تشریع احکام و قانون گذاری به عهده قرآن است یا پیامبر (صلی الله علیه و آله)

جلسه چهل و یکم...519

محفل های شبانه کابالیست ها

پرخاش عمر بر پیامبر (صلی الله علیه و آله) در صلح حدیبیه

بیعت رضوان

نمایندگان کابالیسم خود را شریک نبوت قلمداد می کردند

ترفند «نجوی با پیامبر- (صلی الله علیه و آله)- برای بالا بردن شخصیت خودشان

پائین کشیدن شخصیت پیامبر (صلی الله علیه و آله) و معمولی جلوه دادن آن حضرت

جلسه چهل و دوم...539

بالا بردن شخصیت خودشان در نظر مردم و زمینه سازی برای آینده.

پائین کشیدن شخصیت پیامبر (صلی الله علیه و آله) و معمولی جلوه دادن آن حضرت.

اولین ویژگی تاریخ مهدوی (عجل الله تعالى فرجه).

جلسه چهل و سوم...553

ادامه سوره حجرات

قرآن از آینده امت نگران است و جنگ داخلی را پیش بینی می کند.

جریان کابالیسم مسائل سیاسی را تا درون خانهٔ پیامبر (صلی الله علیه و آله) نفوذ می دهند

تحزب و تجسس ها و غیبت های سیاسی ممنوع

تحزب غیبت از گناهان کبیره است اما از ملازمات تفکیک ناپذیر تحزب است

انسان ها همه با هم مساوی اند مگر با تقوی

ابلیس و انقلاب های مستضعفان

بادیه نشینان تازه مسلمان مدعی اظهار نظر در مدیریت جامعه هستند

این دین است نه حزب تا هر کس عضو آن شد منت بگذارد و مدعی امتیاز حقوقی باشد

جلسه چهل و چهارم...571

بازگوئی و نقل احادیث پیامبر (صلی الله علیه و آله) را اکیداً ممنوع کردند

کلاس درس کابالیسم در مسجد

قدرت که تا امروز تاریخ ساز و جامعه ساز بوده امروز محاکمه می شود

تمیم داری یهودی کابالیست معروف

تميم داری معلم دین و قرآن مسلمانان می شود

جلسه چهل و پنجم...589

كعب الاحبار

یهودی نفوذی به حکم عصر دومين تبيين كننده دین و قرآن می شود

كعب الاحبار يهودى مرجع دینی امت و حتی مرجع خود خلیفه می شود

جلسه چهل و ششم...599

رسول اکرم (صلی الله علیه و آله): اگر موسی امروز زنده بود راهی نداشت غیر از پیروی از من

فلسفه ارسطوئی در میان مسلمانان

نفوذ کابالیسم فکری در مرحله دوم از دو جانب

قیچی کابالیسم با دو تیغه ارسطوئیات و بودائیات

بنی صدر و رابطه با کاهنان

مقدمه

دربارۀ کابالا مطالب و مقالات بسیاری نوشته اند برخی از آن ها در حد تحقیق علمی و دیگر در سطح گزارشات و نوشته های ژورنالیستی است که همگی مفید و از نیازمندی های امروز هستند که چند ماهی نیز من را به خود مشغول کردند با بررسی موضوع، احساس کردم یک خلائی در کارشان هست؛ تا جائی که من بررسی کردم (و به گمانم بررسی کاملی است) مشخص است که بخشی از موضوع ناگفته مانده و کسی از آن بحث نکرده است، بخشی که بسیار ضروری و از پایه های اصلی ترین پایه کابالیسم است و آن عبارت است از:

کابالا به هر صورت پای در معنویت دارد و سرو کارش با دین و ادیان است و خود یک دین است در مقابل ادیان و چون تاریخ ادیان در ماهیت تاریخ تحلیلی از علوم مرسوم و آکادامیک نیست و در این باره هر چه هست تاریخ توصیفی است لذا نوشته ها و مقالات درباره کابالا (با این که از آن ها استفاده وافر برده ام و از همه شان تشکر می کنم) از این بخش مهم و اساسی ای که باید در نظر می گرفتند، باز مانده اند.

این بخش را باید کسی بررسی و تدوین می کرد که دربارهٔ ادیان بویژه در «تاریخ تحلیلی» ادیان متخصص باشد؛ متاسفانه این قبیل اشخاص تا کنون در این باره سکوت کرده اند. صریح و

بی تعارف بگویم: این کار تنها از متخصصین دین شناسی شیعه بر می آید. زیرا دین شناسان مسیحی، یهودی، هندو، بودائی و... خود دچار کابالیسم هستند هر کدام به نسبتی. هوشمندان و محققان شیعه نیز در این موضوع دو گروه هستند:

1- گروهی که در این (باصطلاح) قرن 21 هنوز بر طبل قرن های گذشته پیش می کوبند؛ اینان معمولاً افراد با توان و مستعد هستند لیکن با کمال تاسف به طور ندانسته در خدمت

کابالیسم هستند و تاسف انگیزتر این که در مسیر کابالیسم نیز در عمق مغاک ارتجاع مانده و حتی از جریان تکامل کابالیسم نیز باز مانده اند.

2- گروهی که در مسیر درست دین و مکتب قرآن و اهل بیت (علیه السلام) قرار دارند اما معمولاً درباره مسائل و پدیده های روز، سکوت می کنند و پس از گذشت زمان برگشته و به آن می نگرند و زبان باز می کنند در حالی که خیلی دیر شده است و این تقریباً رویه همیشگی اینان در تاریخ است.

اینان به هر پدیدۀ اجتماعی علمی و فرهنگی، همیشه با دید احتیاط می نگرند تا مسئله به طور همه جانبه بر همگان حتی برای عوام روشن نشود درباره آن از هر نوع ابراز نظر خودداری می کنند که مبادا چیزی بنویسند یا بگویند فردا نقص سخن شان آشکار شود، یا به آخرت شان و یا به دنیای شان ضرر برساند.

اما آخرت: اگر نیت مان سالم باشد هیچ مباحثه ای و هیچ کار علمی ای به آخرت مان ضرر نمی زند حتی اگر اشتباه نیز کرده باشیم و اساساً قرار نیست که اشتباه نکنیم و این همه اختلافات فتوائی در فقه که دین عملی مان است گواه عینی این حقیقت و واقعیت است. درست است در مسائل خارج از فقه خطر سقوط به «بدعت»، بیش از عرصه فقه است و باید از این جهت به شدت احتیاط کرد اما نباید این احتیاط طوری باشد که خود زمینه ساز بدعت های دیگر باشد و پس از آن که بدعت جان گرفت و به اصلی از اعتقاد جامعه تبدیل شد تازه برای مقابله با آن اقدام کنیم؛ همان سرگذشتی که درباره «داروینیسم» گذشت. و امروز با برافتادن پرده از راز کابالیسم معلوم شده که فقط برنامه ای از ناحیه ابلیس بوده نه یک فرضیّه علمی.

البته روی سخن در این میان با فرهیختگان دین شناس است و الا دیگران اگر داروینیسم را نیز نپذیرفته باشند به فیکسیسم تورات معتقد هستند که آن نیز برنامه پیشین ابلیس برای دوران پیشین تاریخ بود.

اینک بر اساس ضرورت فوق، خواستم این خلاء در موضوع کابالا را (به قدر توان) پر کرده باشم، همان طور که امروز هر بحث و هر نوشته دربارۀ کابالا در اوایل کار است بحث من نیز اولین کار است و باید با اهتمام دیگران راه تکامل خود را بپیماید.

کسی نمی داند شاید این هیاهو به محور کابالا یک شور و هیجان موقت و پدیده ای زود گذر باشد و زمانی احتیاط کاران از این که کاری در این باره نکرده اند خرسند شوند. اما به گمانم به به هر صورت و هرگز نباید به عدم انجام کاری خرسند شد که برای برهه ای و حتی برای مدت کوتاهی انجام آن ضرورت داشته باشد. وانگهی خاموشی این هیجان و فروکش کردن آن، به یکی از دو صورت خواهد بود یا به نفع حقیقت و یا به ضرر آن. و کسی نمی داند کدامین صورت خواهد بود پس این جا جای ضروری ترین احتیاط است که که دستکم به عنوان احتیاط باید زمان را از دست نداد.

نگرش احتیاط آمیز دیگر: کابالا آئین، جریان و راه و رسم ابلیس است، برخی ها به حق با دیده احتیاط به آن می نگرند که نکند همین هیاهو به محور کابالا نیز آخرین برنامه از برنامه های خود ابلیس باشد؟ و مطابق مثال بالا همان طور که زمانی با نفوذ بر ادیان، امت ها را درباره خلقت آدم به فیکسیسم دچار کرد و پس از زمانی دچار ترانسفورمیسم کرد و امروز می بینیم هر دو نادرست است این بار نیز برنامه نادرست دیگری به راه انداخته که ظاهراً بر علیه خودش و باطناً برای اغوای بشر باشد؟

یا زمانی دانشمندان را ملعبه دست خود کرده و آنان را وادار نمود که وجود هر موجود غیبی را انکار کنند حتی وجود خودش را به حدی که اگر کسی به وجود ابلیس یا جن معتقد می شد به خرافه گرائی متهم می گشت این بار نیز همۀ آنان را به وجود ابلیس، جن

و ... معتقد کرده است. امان از دست ابلیس رجیم که دانشمندان فخور را این گونه بازیچه کرده و هر چه بر سر بشر آورده به وسیله این گروه از خود راضی آورده است.

می گویند: چون آخر الزمان است ابلیس می خواهد با فراز کردن کابالا، از طرفی «منجی سازی» کند و از طرف دیگر دجال سازی کند و باز بر سر بشریت کلاه بگذارد.

براستی این نگرش احتیاط آمیز، عاقلانه و خرد ورزانه است پس وظیفه چیست؟ آیا مکلف به سکوت هستیم یا به کار؟؟ بسته به توان مان و مراعات شروطی است. اگر این توان را نداریم و نیز توان رعایت شرایط را نداریم، سکوت بهتر است.

برای شرح این بخش (که مبتنی بر تاریخ تحلیلی ادیان است در مسئله کابالا) باید چهار چوب و شرایطی رعایت شود:

1- تاریخ ادیان، از رسوباتی که تاریخ کابالیسم- همین تاریخ که ماهیتاً کابالیسم است- ایجاد کرده، بیرون کشیده شود و حتی الامکان تاریخ ادیان تاریخ نبوت ها و تاریخ پیامبران صورت واضحی پیدا کند.

2- چون این کار یک کار دینی و همان طور که گفته شد از موضع بینش مکتب قرآن و اهل بیت (علیهم السلام) است باید از مسلّمات مکتب شیعه خارج نشود و به اصول ضعیف یا قابل تشکیک تکیه نشود.

3- و چون چنین کاری به وضوح بیشتری در اثبات مباحث و مسائل نیاز دارد، باید به آن مسلّمات شیعی تکیه شود که مورد تأیید برادران سنّی نیز باشد یعنی کسی نتواند در آن ها ایجاد ریب و تردید کند.

4- و به همین دلیل باید بیشتر به نص قرآن و دستکم به موارد اجماعی از تفسیر، تمسک شود.

5- در جنبه تاریخی مسئله نیز باید به اصول مسلّم تاریخی، یا اثبات شده با دلیل روشن، تکیه شود.

6- روند کار باید طوری باشد که اگر چیزی به نام کابالا از آن حذف شود، باز یک کار علمی و دینی درست باشد و رابطه یا عدم رابطهٔ آن با کابالا فرقی در علمیت و صحت آن نداشته باشد.

و همین شرط و نکته اخیر است که آن احتیاط لازم را فراهم می کند، گرچه دست نویسنده را تا حدودی بسته و محدود می کند.

ویژگی های این دفتر:

1- در این دفتر، بخش مذکور بر سه اساس قرآن، حدیث و تاریخ بررسی شده است. ابتدا با برآوردی که کرده بودم تصمیم داشتم آن را حد اکثر در دویست و پنجاه صفحه تمام کنم لیکن پس از ورود به مباحث دریافتم که دستکم نیازمند یکهزار صفحه می باشد با کوشش بسیار و با صرفنظر از خیلی از مطالب توانستم آن را در 605 صفحه به پایان ببرم و تکمیل کار را به دیگران واگذارم.

2- اکثر محتوای این دفتر در جلساتی بحث شده سپس با افزوده هائی به روی کاغذ آمده است.

3- خواننده باید لطف کند و زبان این دفتر را و ادبیات آن را «محاوراتی» بپذیرد. زیرا اولاً: همان طور که گفته شد اکثر محتوای آن مباحثه هائی است که در جلساتی انجام یافته است و ثانیاً: هیچ کدام از نوشته های من غیر از یکی (به دلایلی که معلوم است) ویرایش نشده اند.

4- مراد از «پایان تاریخ» که در موارد بسیار از این دفتر آمده آن نیست که فوکویاما به کار برده و می برد به نظر او پایان تاریخ یعنی تداوم مدرنیته بدون این که مرحله ای دیگر در تاریخ رخ دهد اما در اصطلاح بنده، پایان تاریخ یعنی تاریخی که از آغاز تا به امروز بر بشر گذشته است ماهیتاً کابالیستی بوده و جریان حق در اندرون آن مانند رگه هائی اندک بوده است، این تاریخ به پایان می رسد و تاریخ دیگری که ماهیتاً انسانی خواهد بود و

ناحق در اندرون آن مانند رگه هائی اندک خواهد بود آغاز می شود. یعنی این دو تاریخ دقیقاً یکصد و هشتاد درجه با همدیگر تفاوت ماهوی دارند.

می توانید به جای دو تاریخ، دو جریان جامعه بشری را بگذارید که اولی در حال پایان یافتن و دومی در حال آغاز است. این دو تاریخ یعنی این که از آغاز پیدایش انسان تا پایان عمر زمین، دو تاریخ بر انسان خواهد گذشت از اصول شناخته شده مکتب تشیع است و «مهدویت» یعنی همین اصل بزرگ با ویژگی مخصوص به خود که در این مکتب است.

در تفسير آيه جاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْباطل 81، اسراء - حدیث های متعددی آمده از آن جمله: امام باقر (علیه السلام) می فرماید إِذَا قَامَ الْقَائِمُ ذَهَبَتْ دَولَةُ الْبَاطل: وقتی که قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) قيام کند، دولت باطل از میان می رود.

در حدیث دیگر آمده است: زمانی که امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) متولد شد در بازوی راست او نوشته شده بود: جاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقاً.

هر دو حدیث را می توانید در تفسیر نورالثقلین ذیل همین آیه مشاهده کنید.

و در تفسیر آیه های وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشَى - وَ النَّهارِ إِذا تَجَلَّی ⁽¹⁾از امام صادق (علیه السلام) نقل شده که مراد از آیه اول دولت ابلیس است و مراد از آیه دوم زمان قیام قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) است. (بحار، ج 24 ص 398).

صدها حدیث دربارۀ این امام عظیم الشأن در متون سنی و شیعی آمده، مقصود آوردن چند نمونه بود که در آن ها لفظ «دولت» آمده است که دوران زیست بشر در روی زمین را به دو تاریخ مشخص تقسیم می کنند، دو تاریخی که یکصد و هشتاد درجه با همدیگر تفاوت ماهوی دارند.

5- به گمانم فرا رسیدن پایان تاریخ کابالیستی و آغاز تاریخ انسانی به حدی برای جامعه شناسان ژرف اندیش و نیز اشخاص اهل دانش و بینش روشن است که نیازمند بحث نیست لذا این موضوع را همه جا به طور «ارسال مسلّم» آورده ام.

6- گاهی یک موضوع طوری مطرح شده که خواننده توقع دارد چندین صفحه دربارهٔ آن توضیح داده شود اما به ناگاه می بیند که بحث تمام شده و به موضوع دیگری پرداخته شده است. این نقیصه اولاً به دلیل همان کوشش برای اختصار است که بیان شد. و ثانیاً: به دلیل افزوده هائی است که بر مباحثات جلساتی، افزوده شده اند. به هر صورت از این بابت پوزش می طلبم.

7- اما يقين دارم و امید وارم یقینم درست باشد که این دفتر جریان بحث درباره کابالا را از آشفتگی و پراکندگی ژورنالیستی، رهانیده و آن را در بستر واقعی خود، سروسامان علمی داده است.

مرتضی رضوی

1432/2/22ه- ق

1389/11/8ه- ش

جلسه یکم

زایمان بزرگ

ما نمی دانیم در کجای جهان، در کدام کهکشان و منظومه غیر از زمین ما، موجود عاقلی به نام انسان یا شبیه انسان وجود دارد اما گفته اند انحصار موجود عاقل تاریخ ساز فقط به کره زمین، احتمال «یک» در میلیاردها ضرب در میلیاردها است بنابر این در نگاه کلی به این مسئله، این ما تنها نیستیم که در نقطه ریز و کوچکی به نام کره زمین هستیم. کره زمین که ذره ای گمشده و بس بس نا چیز در این جهان بس عظیم است نه خودمان چیز معتنابهی هستیم و نه جایگاه مان.

پیشینیان تنها سه موجود را می دیدند خدای شان آسمان در بالای سرشان و زمین زیر پای شان هستی را به همین سه منحصر می کردند و داد سخن می دادند انسان خلیفة الله است، روح خدا در انسان دمیده شده انسان به صورت خدا آفریده شده، وجود انسان جلوه

ذات خداوند است. ⁽¹⁾

تنها انبیاء (علیهم السلام) و ائمه (علیهم السلام) خلیفة الله هستند.

روح خدا در انسان دمیده نشده این موضوع در مبحث «قدرت روم، عیسی و یبی و زکریا میان دو تیغه کابالیسم» خواهد آمد.

انسان به صورت خدا آفریده نشده اساساً خداوند صورت ندارد رجوع کنید؛ بحار، ج 11 ص121.

انسان مظهر ذات خداوند نیست انسان و هر چیز دیگر فعل خدا هستند و مظهر فعل خدا می باشند، خداوند در هیچ چیزی ظهور نکرده و نمی کند زیرا ذات خداوند متحرک و متغیر نیست نه ظهور دارد و نه جلوه نه ذات او قابل درک حسی و عقلی است و نه جلوه یا ظهور ذات او، این قبیل سخنان باورهای پایه ای کابالیسم است.

موجودی که اگر از این همه مواد گوناگون جهان تنها آب از او (یا از کره زمینش) گرفته شود، دیگر وجودی در جهان نخواهد داشت به طوری که زمانی زمینش فاقد آب بود (آن هم دی روز که در سرگذشت جهان رقمی نیست)، یک کوهه یخ سرگردان شبیه سنگواره های سرگردان فضائی با آن تصادف کرد و دارای آب شد: وَ أَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاءِ مَاءً بِقَدَرٍ فَأَسْكَنَّاهُ فِي الْأَرْضِ وَ إِنَّا عَلَى ذَهَابِ بِهِ لَقَادِرُونَ: ⁽²⁾از آسمان آب نازل کردیم به مقدار معین، و آن را در زمین جای داده و ساکن کردیم و ما به از میان بردن آن نیز قادر هستیم.

وه چه خلیفة اللهی! که (باصطلاح) وجودش به موئی بسته است. وه چه متفکرانی که جهان هستی در نظرشان منحصر به این کره زمین، در نتیجه، خودشان خیلی بزرگ و خدای شان خیلی کوچک می شود و انسان خدا می گردد و دستکم خلیفه خدا.

این گونه بینش ها از کجا آمده؟ یهودیان گمان می کنند این باورهای دینی شان است که از تورات گرفته.اند همین طور مسیحیان و برخی مسلمانان نیز گمان می کنند این افکار پست از مبانی دین و قرآن شان در آمده است.

بل که پیروان ادیان (بدون استثناء) این گزافه گوئی درباره بزرگنمائی انسان (که نتیجه اش کوچک انگاشتن خدا است) را عرفان نامیده اند اما امروز پس از گذشت زمان بس طولانی، پرده از روی راز بزرگ ابلیس بر افتاده و نشان می دهد که کابالیسم چه بازی هائی با ادیان کرده است؟ چگونه با بزرگ کردن انسان انسان را این همه به پستی کشانیده است.

تاکید می کنم به وسیله بزرگ کردن انسان انسان را پست و کوچک کرده است و او را در حضیضی پست تر از حیوان قرار داده است و این یکی از راز و رمز و ترفندهای اساسی کابالیسم بوده که امروز فاش شده است.

کتاب های نازله بر پیامبران پیش از قرآن با این ابزار تحریف شده اند. قرآن، خودش محفوظ مانده اما تفسیرش با همین وسیله به شدت دچار تحریفات شده و روشنی سیمای روشنش از دسترس مردم خارج شده.

چه کسانی در مقابل نبوت ها این کارهای سترگ را انجام داده اند؟ کدام جریان و کدام قدرت؟؟ آیا عوامل این تحریفات، حوادث پراکنده و نا متمرکز بوده؟ یا یک جریان قدرت متمرکز به طور آگاهانه و با اعمال قدرت مداوم و جاری در طول تاریخ، این کار بس بزرگ را انجام داده است؟

این پرسش، بس مهم است. تا این اواخر گمان بر این بود که این تحریفات ریشه برانداز، یک روند طبیعی حوادثی داشته بدون تمرکز بدون اعمال قدرت از مرکز مشخص، و بدون

ستاد فرماندهی بوده است اما امروز واقعیت موضوع فاش شده است. گرچه هنوز خیلی از اندیشمندان به همان لالایی پیشین در خواب خوش شان، می لولند.

كابالا عرفان یهودی است؟

ستاد فرماندهی و فعالیت متمرکز کابالا می کوشد آن را به عنوان «عرفان آئین یهود» به حساب دین یهود و بخشی از نبوت موسی (علیه السلام) قرار دهد. یا دستکم اصولی از اصل های آن را برگرفته از این پیامبر بزرگ قلمداد کند. تا حدودی نیز در این برنامه موفق شده است و به زبان ها افتاده است که کابالا عرفان یهودی است.

در این دفتر روشن خواهد شد که کابالا از آغاز همراه با پیدایش انسان وجود و حضور داشته و به طور متمرکز و کاملاً دقیق کار می کرده و ادیان را تحریف می کرده، یعنی هزاران سال پیش از موسی (علیه السلام) که پیامبر 3400 سال پیش است. ⁽¹⁾

تاریخ: در این دفتر روشن خواهد شد که با هر عینکی ماهیت تاریخ را بررسی کنید (که ماهیتش چیست؟ چه عواملی آن را ساخته؟ و کدام عناصر موجب سخافت آن شده است که مصداق عينى یُفْسِدُ فِیهَا وَ یَسْفِکُ اَلدِّمَاءَ ⁽²⁾واقعیت یافته است؟) خواهید دید که تاریخ محصول جنگ کهانت با نبوت بوده است.

زایمان بزرگ

اینک تاریخ آن سر بزرگ را که از آغاز پیدایش بشر در شکم خود به عنوان بزرگ ترین راز، مخفی نگه می داشت، زایمان کرد و در پیش روی همگان گذاشت. این راز بیش از این نمی توانست در شکم تاریخ بماند. زیرا خیلی بزرگ شده بود به حدی که بطن تاریخ را ترکانید و بیرون پرید زایمانی که مادر در زایش این فرزند نا مشروع، بر سرزا مرد و عنوان

پایان تاریخ به زبان ها افتاد دیگر نوبت تاریخ دیگر است تاریخی که در ساختمان و سازمان آن، ستاد ویران شده و افشا شده و رسوا شده کابالا، نه سهمی خواهد داشت و نه نقشی.

زایمان این راز مساوی است با مرگ ابلیس.

قُلْ إِنَّ رَبِّي يَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلامُ الْغُيُوب - قُلْ جاءَ الْحَقُّ وَ ما يُبْدِي الْباطِلُ وَ ما يُعيد؛ ⁽¹⁾بگو: پروردگار من می افکند (شتاب می دهد، سرعت می دهد) به حق و او عالم است بر اسرار و رازهای پنهان- بگو: حق آمد و دیگر باطل نه توان شروع کردن (برنامه جدید) را دارد و نه می تواند برنامه پیشین خود را دوباره بر گرداند. اگر تحولات جامعه جهانی حوصله زمانی طولانی را لازم دارد حوصله خداوند وسیع تر از آن است؛ علام الغیوب 1400 سال پیش برملا شدن سر بزرگ کابالا را وعده داده است که دیگر نه توان برنامه جدید خواهد داشت و نه توان برگردانیدن برنامه های پیشین خود را.

عامل یا عوامل بر افتادن پرده: راز باطل ماهیتاً محدود است نمی تواند تا ابد پیش رود. ظرفیت باطل تمام شونده است که عوام الناس گفته اند «طناب ظلم از کلفتی پاره می شود».

جریان متمرکز و مدیریت شدۀ کابالا قهراً و به ناچار به «لیبرال- دمکراسی» رسید. و نمی توانست نرسد زیرا این اقتضای قهری و جبری آن بود و اگر به این راه نمی رفت، در آغاز مدرنیته به پایان تاریخ خود می رسید.

لیبرالیسم فرزند کابالا بود که برگشت مادر خود را خورد. در جهان لیبرال، امکان بقا برای «راز» نیست؛ پرده ها قهراً و جبراً فرو می افتند اسرار و رازها بر ملا می شوند.

زمانی که جامعه جهانی دمکراتیزه شد دیگر جائی برای ستاد مدیریت کابالا که هزاران سال مستور و مخفی کار می کرد باقی نمی ماند.

(متاسفم که روی سخنم در این سطرها با متخصصان جامعه شناسی بر اساس اصول انسان شناسی است، نه با همه مردم).

جاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْباطِلُ إِنَّ الْباطِلَ َكانَ زَهُوقاً: ⁽¹⁾بگو حق آمد و باطل مضمحل شد، و باطل (ماهيتاً) مضمحل شونده است. ابلیس: مردم جهان همگی به وجود شیطان باور داشتند برخی روشنفکری کرده و آن را یک «سمبل» تصور کرده و منکر وجود واقعی آن بودند و این نیز یکی از ترفندهای خود ابلیس و جریان کابالیستی او بود تا راز بزرگ همچنان پنهان بماند.

اما مردمان جهان با همه اعتقادشان به وجود واقعی ابلیس او را یک موجود وسوسه گر می دانستند که کارش تنها ایجاد وسوسه در درون قلب هاست و هرگز گمان نمی کردند که او به طور حضوری و نشسته روی یک کرسی و به طور تخاطب و گفتمان، به مدیریت جریان دائمی کابالا می پردازد اینک این راز فاش شده است.

مردمان جهان گمان نمی کردند که بزرگترین وسیلهٔ ابلیس برای نفوذ به درون پیروان ادیان «کهانت» است که توسط جریان تحت مدیریت خودش، به نام عرفان به درون ادیان رسوخ می داده است. اکنون هویدا شده که تاریخی که تا امروز برای بشریت ساخته شده، نتیجه جنگ کهانت با نبوت ها بوده است.

جبرئیل: در این دفتر خواهیم دید که در رأس جریان حق، جبرئیل قرار داشته و دارد، و در رأس جریان کابالا ابلیس قرار داشته است.

1- جبرئیل به طور مقطعی به سراغ بشر آمده، اما ابلیس علاوه بر وسوسه ها در دل های تک تک افراد به طور مداوم به مدیریت جریان باطل (کابالا) مشغول بوده است.

در این جا با یک مقدمه چند سطری می خواهم به یک موضوعی برسم:

2- جبرئیل همیشه با مردم تماس نمی گیرد. ابلیس در هر دوره ای، با هر کسی که لازم باشد ستادش را به طور حضوری محسوس و تخاطبی، تشکیل می دهد.

خیلی ها گمان می کنند که چون ادیان پیشین تحریف شده اند لذا به وسیلهٔ دین بعد از خودشان، منسوخ گشته اند. لیکن چنین نیست زیرا اگر دین پیشین تحریف هم نمی شد و كاملاً صحیح می ماند، باز با آمدن دین نوین محکوم به منسوخ بودن می گشت.

دین جاماسب ⁽¹⁾(مجوسی) که به غلط دین زردشت نامیده می شود- زیرا بنیانگذار آن، جاماسب کادوسی در میان کادوسیان ساحل ارس بوده و زردشت یک پیامبر اصلاحگر است نه مؤسس ⁽²⁾- بر فرض اگر تحریف هم نمی شد باز منسوخ است لیکن در همه ادیان برخی اصول همچنان (و گاهی بدون تحریف) باقی ماندهاند؛ مثل اعتقاد به وجود خداوند، نبوت، حیات پس از مرگ و.....

از جمله این اصول اصلی است که در همه ادیان هست، اما در آئین جاماسبی - زردشتی به صورت فراز تر باقی مانده است که عبارت است از جنگ مداوم یزدان و اهریمن.

بر خلاف اصطلاح رایج یزدان به معنی خدا نیست، او رئیس ایزدان است، ایزد یعنی فرشته و یزدان بزرگ فرشتگان است. و نام خدا در آن آئین اهورمزدا است.

این اصل در قرآن نیز فراز است فراز تر از آن چه در دین ایران باستان بوده است. لیکن جریان نفوذی کابالا بر متون تفسیری آن را تا حدودی لوث کرده است.

در جنگ نبوت ها و کهانت ها همیشه مگر در مقاطع نادر و مناطق نادر قدرت با جریان کابالیست بوده است زیرا به سوی حیوانیت رفتن آسان و حرکت به سوی کمال انسانی مشکل است. اینک تاریخ دیگر با ماهیت دیگر آغاز شده است که هیچ تردیدی در

موفقیت آن وجود ندارد زیرا با به بن بست رسیدن کابالا راهی غیر از موفقیت این تاریخ نو پدید وجود ندارد و این نیز یک موضوع جبری است.

نكته مهم: از مطالب بالا پیداست که: آغاز تحقق این تاریخ جدید، نه به دلیل تکامل بشر و به کمال رسیدن جامعه بشری است که: مثلاً به حدی در فکر و اندیشه پیش رفته که مستعد شده تا راه درست را بشناسد بل که عامل باز شدن زمینه برای پیدایش تاریخ جدید، از بین رفتن کابالا و به پایان رسیدن عمر طبیعی کابالا (که گفته شد بالاخره محدود است) می باشد.

گر چه هنوز خیلی زمان لازم است که خیلی از شنوندگان سخن بالا، از شیفتگی تمدن کابالیستی غرب به در آیند و بپذیرند که این تمدن چیزی برای کمال انسان نیاورده است.

جامعه آینده جهان و تحقق تاریخ نوین در زمانی آغاز می شود که فکر انسانی بدترین شرایط و منفی ترین وضعیت خود را می گذراند.

این عامل عبارت است از «واماندگی کابالیسم»، نه بیداری انسان ها و رونق ایمان و رواج جریان حق.

بهتر است در این مسئله اندکی درنگ کنیم: این تاریخ نوین یک مرحله شروع و «آغاز حرکت» دارد؛ این مرحله در وقتی شروع می شود که جامعه جهانی در شدت باطل و اوج بی دینی باشد.

یعنی کابالیسم و سلطه سیاسی و اجتماعی و فرهنگی آن به حد نهائی خود رسیده باشد به طوری که بیش از آن امکان پیشروی برایش نباشد.

این شروع به دلیل بیداری انسان ها و رشد و رواج جریان حق، نخواهد بود بل به دلیل واماندگی کابالیسم خواهد بود که در آغاز دههٔ 60 قرن بیست اوضاع جامعه جهانی چنین بود که چیزی به نام دین و راه حق نه بهائی داشت و نه ارزش ،علمی، و در همان زمان این مرحله شروع شروع گشت. این مرحله را باید مرحلهٔ درد زایمان تاریخ کابالیستی نامید.

بشر در بستر تاریخ ماهیتاً کابالی به هر دری می زند از هر «ایسم» پیروی می کند تا زمانی که چیزی در چنته کابالیسم باقی نماند و انسان در بن بست کابالیسم قرار گیرد و به دلیل همین بن بست به سوی حق و راه حق توجه کند.

مقصودم این است وقتی که احادیث آخرالزمان را مطالعه کنید مشاهده می کنید (یا هر کسی از پیروان ادیان مسائل آخرالزمان را در دین خودش بررسی می کند مشاهده می کند) که ظهور در بدترین زمان خواهد بود و از جانب دیگر می بینید که زمانه نسبت به دین بهتر شده است همه جا دین گرائی رشد می کند همه ادیان در همه جهان ارزش پیدا می کنند و وارد عرصه ارزش علمی می شوند.

پس اشتباه نشود مراد از این گونه حدیث ها آغاز مرحلۀ شروع است که گاهی با لفظ «ظهور» آمده. و «ظهور منجی» (عجل الله تعالی فرجه الشریف) در زمانی خواهد بود که دینخواهی و حق گرائی اولین خواسته بشر باشد و این طبیعت موضوع است.

با این مقدمه می رویم به متن بحث تا جریان کابالا و مدیریت ابلیس بر جریان باطل، را بهتر بشناسیم:

جلسه دوم

شناخت کابالا و نقش سترگ آن در ساختمان و سازمان تاریخ انسان

ابتدا نام و عنوان کابالا به گونه های متعدد این لفظ و تلفظ آن در میان جامعه های پیشین و امروز به شرح زیر از روی آماری که در اینترنت آمده، توجه فرمائید:

آیا با دیدن این الفاظ که در زبان های مختلف با لهجه های مختلف آمده، چیزی به ذهن تان خطور نمی کند؟

آیا غیر از لهجه های مختلف از «قابیل» چیز دیگری است؟ قابیل که بنیانگذار جریان پیروی از ابلیس است و ابلیس اولین ستاد مدیریتش را با او تشکیل داد.

گمان نکنید من فقط بر اساس خطور ذهن یا شباهت ظاهر لفظ، چنین اصل بزرگ را ادعا می کنم بل خواهید دید که این بحث را مستدل با ادله تاریخی مسلّم، و اصول ادیان، به ویژه قرآن و احادیث اهل بیت (علیهم السلام) پیگیری و روشن خواهم کرد. به توفیق خداوند.

تحریف یک اصل بزرگ: در این ماجرا نام سه تن از فرزندان آدم، محور آن اولین حادثه بزرگ است قابیل هابیل و قاین قابیل هابیل را کشت پس از گذشت زمانی، قاین به انتقام هابیل، قابیل را کشت.

اما اگر امروز به دنبال نام قاتل هابیل در زبان انگلیسی فرانسوی و اسپانیولی، بگردید، آن را «کاین» یا «کین» می یابید که همان «قاین» است.

خاصیت خاص جریان کابالیسم در طول زمان که بر بشر گذشته، این است که همیشه جنایات خود را حق مسلم خود دانسته کشتارهائی را که مرتکب شده همه را کار مثبت و لازم و انسانی تلقی کرده و اگر طرف مقابل برای دفاع از خود یا برای مجازات قاتلان، اقدامی کند، او را مجرم بزرگ نامیده است. همان طور که امروز در نظر قدرت جهانی کابالیسم فلسطينيان قاتل و تروریست نامیده می شوند و صهیونیست ها معصومانی که از خود دفاع می کنند.

این قانون همیشگی کابالیسم است.

در ماجرای پسران آدم، قتل اول را به فراموشی سپرده و قتل دوم را (که مصداق مجازات حقوقی است) فراز کرده اند. گوئی تنها قتلی که در میان پسران آدم رخ داده، کشتن قاین است قابیل را. اما این برنامهٔ تحریف طوری برگزار شده که واقعیت ماجرا همچنان همراه با ابهاماتی برای مردم جهان باقی بماند.

عیاشی در تفسیرش یک سخن عجیب از علی (علیه السلام) نقل کرده است: عَنْ عيسى بن عَبْد الله العلوى عَنْ أبيه عَنْ آبَائِهِ عَنْ عَلى (علیه السلام قَالَ إِنَّ ابْنَ آدَمَ الَّذِي قَتَلَ أَخَاهُ كَانَ الْقَابِيلَ الَّذى ولد فى الْجَنَّةَ): ⁽¹⁾آن پسر آدم که برادرش را کشت قابیل بود که در آن باغ متولد شده بود.

در میان مسلمانان هر کس این حدیث را بشنود تعجب می کند: مگر کسی در نام قاتل شک و تردید داشته که علی (علیه السلام) در صدد تعیین نام قاتل است!؟! آیا علی (علیه السلام) توضيح واضحات می کند؟! خود من بارها این حدیث را دیده بودم و احساس تعجب کرده بودم. و شاید آن را در پیش هر کس بگذارید و یا برایش بخوانید این حالت برایش دست خواهد داد.

اما به خوبی روشن است قابیلیان (کابالیست ها) می خواستند در اسلام هم تا جائی نفوذ کنند (مانند نفوذی که در آئین موسی و عیسی کردند) که این موضوع را در عرصه اسلام نیز تحریف کنند، ⁽²⁾که امیرالمومنین (علیه السلام) در مقابلشان به دفاع پرداخته و مانع تحریف می شود.

مسعودی در مروج الذهب، می گوید: «و فی زمن أنوش قتل قاين بن آدم قاتل أخيه» هابيل و لمقتله خبر عجيب قد أوردناه في كتاب «أخبار الزمان و فى الكتاب الأوسط» و در زمان اَنوش قاین پسر آدم قاتل برادرش هابیل را کشت. و این داستان عجیبی دارد که در کتاب «اخبار الزمان» و «کتاب اوسط» آورده ام.

ائمة اهل بیت (علیهم السلام) یکی پس از دیگری در مقابل این تحریف ایستادند و همیشه نام قابیل را به عنوان قاتل در جامعه مسلمانان محفوظ داشتند و کابالیست های نفوذی در ادیان از قبیل سامری در میان یهود و پولس در میان مسیحیان و.... را معرفی کردهاند که در مباحث آینده خواهد آمد.

اینک عنوان «کابیل»- کاباله، کابالا، قبالا، قباله- واژه مقدس و مورد پرستش کابالیست ها است. و در عوض عنوان «کاین» (کین، قاین، قین) قیین در نظرشان منفور و ترور کننده برادر است؛ قابیل مقدس و قاین منفور است.

مشاهده می کنید که با چه وضوحی معنی کابالا و کابالیسم روشن می شود.

اما جریان کابالی، برای هر چه ریشه دار کردن و تحکیم تحریف شان، کار دیگری هم کردند گفتند کابالا و یا تلفظات مختلف از آن یعنی «دریافت رسم رسیده، دیرین، کهن، قدیمی، باستانی، پنهانی» تا هر چه بیشتر از روشن شدن ماهیت تحریف شان، پیشگیری کرده باشند. معلوم نیست این واژه بدین معنی از کدام زبان و از آن کدام مردم است. واژه را در قالب تلفظات مختلف آورده اند که بالاخره شباهتی یا شبیهی در یکی از زبان های دنیا برایش قابل ادعا نباشد.

کودکانه تر از همه این است که گفته اند کابالا یک واژهٔ عبری است در حالی که دیرینگی آن به قرن ها پیش از آن می رسد که خبری از ابراهیم (علیه السلام) سر سلسله نژاد عبری نبود آنان می توانستند به جای آن یک واژهٔ دیگری به کار برند و در میان خودشان رایج کنند تا کاملاً از فاش شدن سرشان در امان باشند اما نظر به احترام و اهمیتی که به بنیانگذار راه شان قائل بوده و هستند همچنان به نام قابیل وفا دار ماندند.

پرسش: تورات امروزی می گوید: قاین برادر بزرگ بود که برادر کوچک خود بنام هابیل را کشته است چه فرق می کند نام او قاین باشد یا قابیل از تعویض نام چه چیزی برای تحریف کنندگان حاصل می شود؟ و از جانب دیگر می بینیم که در ادبیات اسلامی نام خیلی شخصیت های امتهای پیشین متفاوت آمده و باصطلاح معرب شده و گاهی با تفاوت اساسی آمده مثلاً تورات می گوید «ابراهام» ما می گوئیم ابراهیم یا «شاؤل» را طالوت، ایلیا را الیاس، می گوئیم همین طور نیز قاین را قابیل گفته ایم. بنابر این تلفظ قابیل نیز مانند اسامی دیگر از تعبیرات اسلامی است.

پاسخ برای تدوین پایان نامه ای به انجمن کلیمیان تهران نامه ای نوشته شد. در پاسخ، اصل پرسش و جواب آن را شماره بندی کرده و به شرح زیر ایمیل کردند:

1389/9/4 سؤال: با عرض سلام و احترام دانشجوئی هستم که در حال تهیه پایان نامه ارشد می باشم بسیار متشکر می شوم لطف فرمائید و نام هابیل و قابیل را در زبان عبری همراه تلفظ به صحیح آن برایم ارسال کنید پیشاپیش از مساعدت شما سپاسگزارم.

1389/9/22 جواب هابیل= هول. قابيل = قيين.

اکنون ما می پرسیم: چرا در ترجمه های عربی، فارسی، ترکی که از تورات شده که برای همین مردمان مسلمان و امت اسلامی ترجمه شده چرا «هول» به هابیل که مطابق تعبیر مسلمانان است ترجمه شده اما قاین به قابیل ترجمه نشده و با همان لفظ قاین آمده است؟ این یک بام و دو هوا برای چیست؟

و در بیان دیگر: در ترجمه ها همیشه تلفظ اصلی خودشان را آورده اند مثلاً نوشته اند «شاؤل»، نه طالوت ایلیا نه الیاس، چرا در ماجرای هابیل و قابیل به جای هول هابیل آورده اند چه عاملی موجب شده که دربارۀ هول تعبیر اسلامی را بیاورند؟ این رفتار استثنائی برای چیست؟ چرا هر دو را با تعبیر اصلی خودشان هول و قاین نیاورده اند و یا هر دو را با تعبیر اسلامی هابیل و قابیل نیاورده اند؟ دلیل این رفتار ویژه و مخصوص چیست؟

کابالیسم از آغاز کوشیده است که نام قابیل (قابل، قابال، کابل، کاباله، قباله) همچنان برای شان مقدس و پنهان بماند به طوری که برای پیروان خودشان نیز آن را به «پنهان» معنی کرده اند. و پس از نفوذ در امت موسی (علیه السلام)- که شرحش خواهد آمد قاین را به جای آن گذاشتند و تورات را تحریف کردند.

و چون اسلام آمد و راز پنهان آنان را روشن می کرد و اسم مقدس شان که عنوان مسلک شان است را افشا می کرد، در ترجمه ها نیز از آوردن عنوان «قابيل» خودداری کردند و نام هابیل را با تعبیر اسلامی آوردند تا در ذهن ها بکارند که در تعبیر مسلمانان نیز قاتل هابیل، قاین است. و دیدیم و دیدیم که علی (علیه السلام) اصرار دارد که نام قاتل، قابیل است.

و این که می پرسید چه فرق می،کند فرقش همین است که نمی خواهند عنوان مقدس شان عنوان اولین قاتل انسان باشد همیشه کشته اند اما از عنوان قاتل تبری جسته اند.

برداشتن نام سامری از ماجرای گوساله: جریان کابالیسم تنها درباره قابیل این کار را نکرده است بل در همه مواردی که یکی از بزرگان و سرانشان که مستقیماً با ابلیس در تماس بوده کار یا کارهای بزرگی را برای شان کرده و در نظرشان مقدس است، این گونه تحریف ها را کرده اند.

چه کسی تندیس و بت گوساله را ساخت و نسل اسحاق و یعقوب را بت پرست کرد؟ تورات امروزی می گوید هارون برادر موسی گوشواره های زنان و دختران را جمع کرده ذوب نمود و بت را ساخت.

این در حالی است که خود همین تورات هارون را مرد شماره 2 و معاون پیامبر خدا و در حد یک پیامبر می شناسد چگونه ممکن است چنین شخصی بت سازی کند و مردم را به

پرستش آن وا دارد تا موسی (علیه السلام) بیاید زحمات خودش را بر باد رفته ببیند و هارون را مؤاخذه شدید کند که چرا مردم را بت پرست کردی کاری که یا از ابلیس بر می آید یا از دستیار ابلیس و یا از یک فرد کودن و جاهل که در جهالت سر آمد همگان باشد. کاری که هیچ عاقلی صدور آن را از شخصی مثل هارون، باور نمی کند.

این تحریف نیز به خاطر مخفی داشتن نام خبیث ترین هوشمند ترین و پیچیده ترین شخصیت تاریخ کابالا یعنی «سامری» است.

پس روشن می شود که پنهان کردن نام برخی از مهره های مهم و مؤثر کابالا یکی از سنت های جاری کابالیسم است که قاین در جای قابیل و هارون در جای سامری قرار بگیرد.

نظر خود یهودیان درباره تحریف تورات: برای تدوین کتاب «جامعه شناسی کعبه» جهت برخی مسائل به کنیسه یهودیان در اصفهان رفتم، هر چه از شخص فرهیخته آنان درباره مطالب نا معقول تورات پرسیدم گفت این ها را مسیحیان به تورات وارد کرده اند.

مثلاً خداوند به دنبال آدم می گشت و صدا می زد آدم کجائی یا خداوند آمد و با یعقوب کشتی گرفت . و... دربارۀ همۀ این گونه مسائل می گفت: مسیحیان تحریف کرده اند.

این آقای فرهیخته دو اشتباه داشت:

1- اشتباه تاریخی: گمان می کرد که مسیحیان این تحریف را در تورات ایجاد کرده اند. او توجه نمی کند که این تحریفات خیلی پیشتر از تولد مسیح ایجاد شده است. و در جای خود خواهیم دید که نفوذ کابالیسم در امت یهود از زمان خود موسی شروع شده و در زمان تجزیه دولت شان به دو دولت یهودا و اسرائیل، این نفوذ به اوج خود رسیده و حتى بعل پرستی نیز به میان شان وارد شده است و حدود هفتاد پیامبر یهودی در برابر نفوذ کابالیسم و بعل مبارزه کرده اند و نتوانستند از آن کاملاً پیشگیری کنند و اگر نبود حمله بخت النصر (بنوآکد ناصر) و سقوط دولتشان و اسارت شان در بین النهرین وضعیت دین شان بدتر از این هم که هست، می گشت. زیرا همواره دو دولتشان در رقابت با همدیگر از دولت کابالیست و بعل پرست لبنان در مشرق ،شان و از دولت کابالیست بعل پرست مصر در مغرب شان استمداد می کردند و همچنین هر شخص سیاستمدار که و همچنین هر شخص سیاستمدار که می خواست به جائی برسد با قدرت های کابالیست همکاری کرده و از آنان بهره مالی و سیاسی می گرفت. درست مانند وضعیت کشورهای اسلامی امروز با این تفاوت که امت موسی فقط به دو دولت تقسیم شده بود و امت محمد (صلی الله علیه و آله) به دولت هایمتعدد.

معجزه حدیث را ببینید: «قال رسول الله (صلی الله علیه و آله): يَكُونُ فِي هَذِهِ الْأُمَّةَ كُلٌّ مَا كَانَ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ حَذْوَ النَّعْلِ بِالنَّعْلِ وَ حَذْوَ الْقُدَّةَ بِالْقُدَّةِ: ⁽¹⁾در این امت، هر آن چه در بنی اسرائیل رخ داده رخ خواهد داد نعل به نعل و قده به قُدّه.

شرح اگر کسی در روی برف خاک و رمل راه برود جای پاهایش می ماند، و اگر شخص دیگری به دنبال او دقیقاً به جای پای او پا نهد و راه برود می شود قده به قُده و اگرکفش (نعل) در پا داشته باشند می شود نعل به نعل.

در برخی ضبط ها ادامه دارد .... لو دَخَلَ أَحَدُهُمْ فِي جُحْرِ ضَبَ لَدَخَلْتُمُوه: اگر کسی از آنان به لانه آفتاب پرست داخل شده باشد شما هم داخل خواهید شد. مراد تاکید است که هر چه در امور فردی و اجتماعی بنی اسرائیل رخ داده، در جامعه شما هم رخ خواهد داد.

این حدیث از حدیث های اجماعی و ردیف اول است که در منابع شیعه و سنّی آمده است.

2- اشتباه در نام و عنوان تحریف کنندگان: اشتباه دوم آن یهودی فرهیخته این بود که می گفت این قبیل موضوعات را مسیحیان به تورات وارد کرده اند. از یک دیدگاه سخن او باصطلاح فی الجمله درست است زیرا در دوران مسیحی نیز تحریف ها ادامه داشته است؛ مسیحیان مطالبی از هر دو کتاب (عهد عتيق= تورات، و عهد جدید=انجیل) شان را به طور مرتب تعویض می کنند و اخیراً این کارشان را انکار هم نمی کنند و به حساب تکامل می گذارند. اما اینان مسیحی نیستند بل که «مسیحی کابالیست» هستند و تنها یک جریان واحد است که از آغاز تاریخ به نفوذ در ادیان و تحریف آن ها پرداخته است: کابالیسم.

گفته اند: «الکفر مله واحده» ⁽¹⁾کفر فقط یک فرقه و یک جریان است گرچه گونه های مختلف داشته باشد ادبیات و منطق قرآن، همیشه و همه جا دو جریان حق و باطل را در برابر هم می گذارد در این مقال حق فقط یک فرقه واحده است و باطل نیز فقط یک فرقه واحده است. و همین طور است ادبیات و منطق رسول خدا (صلی الله علیه و آله) و ائمه طاهرين (علیهم السلام).

امیرالمومنین (علیه السلام) در خطبه 16 نهج البلاغه می گوید: حَقُّ وَ بَاطِلُ وَ لَكُلِّ أَهْلُ فَلَتَن أمرَ الْبَاطِلُ لَقَدِيماً فَعَلَ وَلَئِنْ قَلَّ الْحَقُّ لَرُبَّمَا وَلَعَلَّ: یک حق است و یک باطل، و هر کدام پیروان خود را دارد. اگر باطل حکومت کند از قدیم حکومت کرده است، و اگر اهل حق کمتر باشند بسا که چنین بوده و می شود.

شرح: باصطلاح ادبی، تنوین « ُ » در دو لفظ حق و باطل، «تنوین وحدت» است؛ یعنی یک حق است و یک باطل.

پیش از آن که راز کابالا بر ملا شود، معنی برخی آیات و نیز حدیث ها را چنان که باید دریافت نمی کردیم و نمی دانستیم که واقعاً و در عینیت جامعهٔ جاری بشری عملاً تنها یک جریان معین کفر هست که از آغاز تاریخ جاری بوده است. امروز این واقعیت روشن شده است.

اشتباه سوم: نه فقط آن آقای یهودی فرهیخته، بل همهٔ یهودیان مواردی از تحریفات را اساساً تحریف نمی دانند و به آن ها معتقد هستند و تنها موارد باصطلاح افتضاح آمیز که به وضوح غير عقلانی هستند را تحریف مسیحیان می نامند مثلاً به حذف نام قابیل و جایگزین کردن قاین به جای آن اساساً توجهی ندارند و همین طور جامعه معتقد مسيحي. و کابالیسم این گونه با آنان و دین شان بازی کرده است.

دجّال: دجال در ادیان پیشین و همچنین در نظر اهل تسنن یک شخص و یک فرد معین است که در آخر الزمان ظهور خواهد کرد. اما از نظر احادیث اهل بیت (علیهم السلام) - البته اگر احادیث را غربال کنید و نفوذی ها را کنار بگذارید دجال یک جریان است، یک جریان فکری، سیاسی، فرهنگی است که در آخر الزمان ظهور خواهد کرد. دجال یعنی «وارونه نشان دهنده» حقایق را معکوس نشان داده و به مردم القاء می کند. و بالاخره لذت را به جای سعادت قرار می دهد که شرحش خواهد آمد.

این «ظهور» دو عنصر معنائی دارد

1- به نهایت اقتدار و تسلط خود بر جامعه، می رسد.

2- پردهٔ مداوم و همیشگی بر می افتد و سر مخفی و راز پنهان چند هزار ساله، فاش می گردد. زیرا که به پایان تاریخ خود رسیده است. و در آغاز تاریخ نوین، به دست عیسی (علیه السلام) به فرمان امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) از بین می رود.

مدیریت دائمی: اگر بخواهید حدیث های ما را دربارۀ دجال بررسی کنید دقت کنید که این بار نیز از آن طرف بام سقوط نکنیم این که گفته شد دجال در بینش تشیع یک فرد نیست بل یک فرهنگ است بدین معنی نیست که کسانی یا ستادی یا قدرت مدیریتی، در پشت سر آن نیست مراد این است که دجال شخص معین و یک فرد نیست که مانند قیام کنندگان تاریخ قیام کند. بل که یک جریان است که در طول تاریخ، نسلاً بعد نسل، جريان داشته و افرادی در ستاد مرکزی آن، با باز کردن شبکه شان در میان مردمان، آن را فرماندهی و برایش برنامه ریزی می کردند و می کنند و همیشه ابلیس در مرکز ستادشان حضور عینی و مشهود داشته و دارد که در مباحث آینده به شرح خواهد رفت.

برنامه امروزی ستاد کابالیسم دربارۀ دجال: امروز شرایط و مسائل جهانی بشر، از دایره های جغرافی محیطی خارج شده و سرنوشت همه مردمان جهان، یکی می شود که اصطلاح «دهکده جهانی» به زبان ها افتاده است. همگان اندیشمندان و جامعه شناسان و آنان که توان اندام شناسی و نیز ماهیت شناسی جامعه و تاریخ را دارند به چیزی به نام «پایان تاریخ» رسیده اند گرچه در بیان آن نظرهای مختلف دارند و همچنین در موضع گیری ها و نسخه پیچی ها برای آینده پیشنهادهای مختلف دارند.

در این جا این سخن را داشته باشید تا باصطلاح در میان پرانتز مطلبی را بگویم: «وبریسم» که آخرین «ایسم» جریان کابالیسم بود به شدت با نسخه دادن برای آینده مخالفت کرد؛ ماكس وبر، خشت اول این بنا را با سخنرانی معروفش که به عنوان «پیامبر و سیاستمدار» ایراد کرد، تاریخی اندیشان و آنان را که برای آینده نسخه می دادند، به باد انتقاد گرفت و اشخاصی مانند هگل مارکس و همه پیشینیان از خود را دارای اندیشه های غیر علمی که یا مانند پیامبران پیشگوئی می کنند و یا سیاستمدار عوامفریب هستند، دانست. و با این

سخنرانی بود که افسار اندیشه و علم را در دست گرفت و اندیشه و علم را از آینده نگری باز داشت و در این برنامه موفق شد و محافل علمی را پیرو خود کرد.

اما امروز خلف و شاگرد مکتب او که زمانی به شدت مخالف آینده نگری و مخالف نسخه پیچی علمی برای آینده بود نسخهٔ جنگ تمدن ها را داده ره چاره خروج تاریخ کابالی از بن بست را، در این نسخه می داند.

و بدین سان غرب و بریسم را زیر پا نهاده است و به نادرستی و غلط بودن آن تاکید می کند. اما برخی از متفکران ،ما بل هنوز مراکز آکادامیک ما به دنبال ماكس وبر له له می زنند!!.

برگردیم به ادامه مطلب پیش؛ آنان اصل بن بست را مسلّم می بینند و تاریخ کابالی شان را در حال سقوط به دنبال این هستند که به قول خودشان آلترناتیو این سقوط چیست و کیست و کدام اندیشه و مکتب است؟؟؟؟ به همه جای این کره زمین که در اثر امکانات ارتباطی بس کوچک و کوچکتر شده می نگرند بررسی می کنند، همه ملت ها، تفکرها و اندیشه ها بینش ها و مکتب ها را یک به یک بررسی کرده و می کنند. نتیجه می گیرند: هیچ سکوئی برای تاریخ نوین که از راه می رسد وجود ندارد مگر تشيع. لذا كل قدرت شان را برای سرکوبی شیعه در هر زمان و هر مکان به کار گرفته و می گیرند؛ سرکوبی رسانه ای، سرکوبی اقتصادی، سرکوبی نظامی، سرکوبی فرهنگی، ایجاد گروه های ترور و...

از جانب دیگر؛ مطابق طرح برنامه ریزی شده از ناحیه ابلیس، به شدت برای دو چیز کار کنند:

1- دجال سازی: می کوشند پیشاپیش زمینه سازی کنند تا اگر نهضتی بر علیه شان عملاً قیام کند، آن را در نظر مردم دجال معرفی کنند. یعنی نام خود را به دشمن خود، بدهند تا شاید اجل مرگ تاریخ شان را به تاخیر بیندازند همان کاری که همیشه با انبیاء کردند آنان

را مجنون، مرتبط با جن و شیطان ⁽¹⁾

أمْ يَقُولُونَ به جنَّةٌ- آیه 70 سوره مومنون.

2- موعود سازی: سران کابالیسم بیش از دینداران همه ادیان به آخرالزمان، دجال و موعود، معتقد هستند. همان طور که رهبرشان ابلیس به توحید نبوت ها، آخر الزمان، دجال و موعود معتقد است همان طور که ابلیس و دستیاران نزدیک او از بشر، توحید و نبوت ها را وارونه سازی کردند امروز دربارۀ آخرالزمان دجال موعود به وارونه سازی مشغول هستند.

موعود را طوری معرفی می کنند که خواهد آمد و از این همه و از این همه جنایات آنان و ستم های شان، دفاع خواهد کرد.

و دجال را طوری معرفی می کنند که بر علیه نظام مقدس کابالی(!) قیام خواهد کرد.

موسی در دامن فرعون اما بیهوده دست و پا می زنند هر چه تقلا کنند بیشتر به باتلاقی که خودشان ساخته اند فرو خواهند رفت با این کارها و برنامه های شان به موعود (عجل الله تعالی فرجه الشریف) کمک می کنند. همان طور که موسی روی زانوی فرعون بزرگ شد. اینان نیز دارند با دست خودشان زمینه را برای موعود آماده می کنند.

آیه 9 سوره قصص: وَ قالَتِ امْرَأَتُ فِرْعَوْنَ قُرَّتُ عَيْنِ لَى وَلَكَ لَا تَقْتُلُوهُ عَسَى أَنْ يَنْفَعَنَا أَوْ نَتَّخِذَهُ وَلَداً وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ همسر فرعون گفت: او (موسی کودک) را نکشید شاید سودی برای ما داشته باشد یا او را فرزند خود قرار دهیم در حالی که نمی دانستند.

توضیح: 1- بر خلاف مشهور، این زن فرعون غیر از «آسیه» است که زن دیندار و مؤمن بود. زیرا موسی در عصر یک فرعون متولد شده و در عصر فرعون دیگر به مبارزه پرداخته و آسیه ملکه عصر دوم است.

2- فرد کابالیست هرگز نمی تواند از سود مادی صرف نظر كند (عَسى أَنْ يَنْفَعَنا).

3- نمی دانستند که با دست خودشان موعود را پرورش می دهند؛ موعودی که برای پیشگیری از آمدن او آن همه شکم زنان را دریده و کودک کشی کردند.

آن همه اطفال را کشتند لیک *** موسى حق را بپروردند نیک

قرآن با شرحی از ماجراهای محشر شیطان پرستان و کابالیست ها را چنین معرفی می کند:

آیه 92 تا 98 سوره شعراء: وَ قِيلَ لَهُمْ أَيْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ هَلْ يَنْصُرُونَكُمْ أَوْ يَنْتَصِرُونَ - فَكُبُكِبُوا فِيها هُمْ وَ الْغَاوُونَ - وَ جُنُودُ إِبْلِيسَ أَجْمَعُونَ - قَالُوا وَهُمْ فِيها يَخْتَصِمُونَ - تَاللَّهِ إِنْ كُنَّا لَفِي ضَلالٍ مُبين - إِذْ نُسَوِّيْكُمْ بِرَبِّ الْعَالَمِينَ: به آنان گفته می شود در کدام مسیر بودید پرستش می کردید؟ خدا را واگذاشته بودید، آیا معبودهای تان یاری تان می کردند یا از شما یاری می گرفتند؟؟ پس مکرر بر دوزخ به روی شان کوبیده می شوند آنان (معبودان) و ره گم کردگان و لشکر ابلیس در آن جا با هم

مخاصمه می کنند به شیاطین می گویند: به خدا سوگند ما در گمراهی واضح، بوده ایم که شما را با پروردگار عالمیان مساوی می دانستیم.

آیه 20 سورۀ سباء: وَ لَقَدْ صَدَّقَ عَلَيْهِمْ إِبْلِيسُ ظَنَّهُ فَاتَّبَعُوهُ إِلَّا فَرِيقاً مِنَ الْمُؤْمِنِينَ:

ابلیس گمانش را دربارۀ آنان درست یافت، که پیروی کردند از او مگر گروهی که عبارت باشند از مؤمنان .

و نیز می گوید: آیه 60 سورة يس: أَ لَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يا بَنِي آدَمَ أَنْ لَا تَعْبُدُوا الشَّيْطَانَ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ: ای فرزندان آدم مگر یاد آوری نکردم بر شما که شیطان را پرستش نکنید زیرا او دشمن آشکار است برای شما.

آیه 38 سورۀ نساء: مَنْ يَكُن الشَّيْطانُ لَهُ قَريناً فَسَاءَ قَرينا: کسی که شیطان همدم و همراز او باشد، پس چه همدم بدی را برگزیده است.

آیه 60 همان سوره: وَ يُريدُ الشَّيْطَانُ أَنْ يُضَلَّهُمْ ضَلالاً بعيداً: شيطان تصمیم دارد آنان را گمراه کند و به گمراهی دور (عمیق) بکشاند.

و آیه های متعدد دیگر بویژه آیه های 61 تا 65 سوره اسراء: وَ إِذْ قُلْنا لِلْمَلائِكَةَ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ قَالَ أَ أَسْجُدُ لِمَنْ خَلَقْتَ طينا - قالَ أَرَأَيْتَك هذا الَّذِي كَرَّمْتَ عَلَيَّ لَئِنْ أَخَر تَن إلى يَوْمِ الْقِيَامَةِ لَأَحْتَنكَنَّ ذُرِّيَّتَهُ إِلا قليلا - قالَ اذْهَبْ فَمَنْ تَبعَكَ مِنْهُمْ فَإِنَّ جَهَنَّمَ جَزاؤُكُمْ جَزَاءً مَوْفُوراً - وَاسْتَفْرَرْ مَنِ اسْتَطَعْتَ منْهُمْ بِصَوْتِكَ وَ أَجْلِبْ عَلَيْهِمْ بِخَيْلكَ وَ رَجُلكَ وَ شاركَهُمْ فِي الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلادِ وَعِدَهُمْ وَ ما يَعِدُهُمُ الشَّيْطَانُ إِلا غُرُوراً - إِنَّ عِبادى لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطَانُ وَ كَفَى بِرَبِّكَ وکیلا: آن گاه که به ملائکه گفتیم بر آدم سجده کنید، سجده کردند مگر ابلیس که گفت آیا سجده کنم بر کسی که از گل آفریدی، و گفت این طور که می بینی او را بر من گرامی داشتی، اگر تا روز قیامت به من مهلت دهی، افسار خواهم زد بر (سر) ذريه او مگر گروه اندکی. خدا گفت برو، پس هر کس از آنان که پیروی کند از تو دوزخ جزای اوست

جزائی تمام-. و به حرکت در آور هرکس از نسل آدم را که بتوانی با صدای خودت، و بر انگیزان بر ایشان سوارگان و پیادگان خودت را و شریک باش با آنان در اموال و اولاد و وعده (ها) بده به آنان و شیطان وعده نمی دهد به آنان به پیروان خودش مگر فریب را. حقاً که تو را بر بندگان من (مؤمنان تسلطی نیست و ای) رسول ما پروردگارت به عنوان وکیل برای (مؤمنان) کافی است.

جلسه سوم

فلسفه وجودی ابلیس

چرا ابلیس آفریده شد و چرا باید انسان ها گرفتار او می شدند.

شیطان پرستان

چرا ابلیس آفریده شد؟ ای کاش خداوند موجودی بنام ابلیس را نمی آفرید، چه می شد اگر این موجود پلید اغواگر در زندگی انسان ها نبود و تاریخ بشر مسیر صحیحی را طی می کرد؟

شاید یکی دو مورد دیگر از این قبیل ای کاش ها را در مباحث آینده بررسی کنیم؛ آرزوهائی که انسان ها گاهی دربارهٔ برخی از امور آفرینش .دارند مثلاً می گویند: ای کاش درد و بیماری ای را در این جهان وجود نداشت ای کاش پیری، دلهره اضطراب به سراغ بشر نمی آمد، ای کاش... و ای کاش...

مکتب قرآن و اهل بیت (علیهم السلام) می گوید همۀ این آرزوها به جا است و بی جا نیست؛ فقط یک مسئله هست: کانَ الْإِنْسانُ عَجُولاً: ⁽¹⁾انسان عجله می کند و گرنه این آروزها شدنی است و خواهد شد. کی؟ و کجا؟ در بهشت.

در بهشت نه ابلیس و شیطان هست و نه درد و بیماری و نه پیری، دلهره و اضطراب.

اما این قبیل منفیات چرا در دنیا وجود دارند؟ چرا ابلیس وجود دارد و انسان ها را اغوا می کند؟

پاسخ: برای جواب این پرسش باید به پرسش دیگر بپردازیم: چرا حیوانات به بهشت نمی روند؟ ⁽²⁾برای این که حیوان فاقد روح فطرت است و به دلیل فقدان روح فطرت، فاقد عقل نیز هست بهشت و غیر بهشت برای او چه فرقی دارد او حتى معنى عمر جاوید یا عمر موقت و محدود را نیز نمی داند و ارزش زندگی جاودانه بهشتی را ندارد.

در متن پرسش آمد که چه می شد اگر در زندگانی انسان ها ابلیس نبود و تاریخ بشر مسیر صحیحی را طی می کرد اما مهم این است که اگر ابلیس نبود اساساً انسان تاریخ نمی داشت تا در مسیر درست یا غلط جاری شود. اگر ابلیس نبود و آدم و حوا را به خوردن از آن درخت وادار نمی کرد آن دو و نسلشان تا ابد در لاک «پوست سخت» خود که همه بدن شان را پوشش داده بود می ماندند حتی گردن شان نمی توانست به سوی بالا تکان بخورد و لذا تا آن روز رنگ آسمان را ندیده بودند. در حدیث آمده که نمونه ای از آن پوشش لاکی، در بدن انسان باقی مانده که عبارت است از ناخن انگشتان.

و اگر در آن حالت می ماندند هرگز نمی توانستند دارای تاریخ، تمدن، فرهنگ و اخلاق باشند تنها با آفرینش آن دو یک نوع دیگر بر انواع حیوانات افزوده می شد.

در کتاب تبیین جهان و انسان توضیح داده ام که برخی از حضرات غصه می خورند و اندوهگین هستند که چه کنند تا دامن آدم را از عصیانی که کرده و بر خلاف فرمان خداوند از آن درخت خورده منزه کنند چه تاویلات و توجیهاتی که برای این قانون شکنی او، آورده اند. در حالی که آدم و حوا اساساً در آن وقت مکلف نبودند، هنوز مراحل خلقت موجود مکلف به پایان نرسیده بود و خوردن از آن درخت آخرین مرحله این خلقت بود.

درست است پیش از آن روح فطرت ⁽¹⁾(که حیوان فاقد آن است) بر آن دو داده شده بود و از این جهت با حیوان فرق ماهوی داشته اند و حتی صاحب اراده و انتخاب نیز بودند که خوردن از آن درخت را انتخاب کردند. اما دایره و گستره انتخاب شان خیلی محدود و تنگ بود. شاید به همین دلیل می توانستند فرقی با حیوان داشته باشند اما با وجود پوشش سخت و لاک سفت، چندان چیزی از آن روح ساخته نبود نه تاریخ نه تمدن و نه جامعه و نه فرهنگ یعنی انسان نمی توانست دارای اراده و انتخاب گسترده باشد زیرا از توان تصرف در طبیعت عاجز می بود.

و برای این که او دارای اراده و انتخاب گسترده عملی باشد می بایست آن پوشش سفت و سخت از پیکر او ریخته می شد و انسان «فاعل» می گشت آن هم «فاعل مختار».

اما اراده انتخاب و فاعل مختار بودن همان و «تاریخ ساز بودن» همان. و او می تواند این تاریخ را با انتخاب خود با ماهیت مثبت بسازد و یا با ماهیت منفی و این یعنی چیزی که آن را «تکلیف» می نامیم.

اراده یک طوفان است و انتخاب یک بمب عظیم بل عظیم ترین بمب یکی از اراده ها و انتخاب های بی شمار بشر است تکلیف یعنی صافی ای که اراده و انتخاب باید از آن بگذرد تا جریان اراده ها و انتخاب ها که تاریخ را می سازند در جهت مثبت باشند و منفی سازی نکنند.

از جانب دیگر تکلیف خیلی سنگین است و تحمل آن بس دشوار؛ زیرا تکلیف محدود کننده روح غریزه است وقتی بشر می تواند به تکلیف عمل کند که روح فطرت (نفس لوّامه) بر روح غریزه (نفس امّاره) حاکم باشد و همین نکته مشکل بزرگ بشر است.

خداوند نمی خواست این امر سنگین را بر بشر تحمیل کند می خواست خود بشر یکی از دو راه را برگزیند یا در همان لاک سخت و سفت بماند و به همان زندگی شبیه حیوانی بسنده کند و یا راه تاریخ سازی را برگزیند.

آدم با اختیار و گزینش خود به دعوت ابلیس راه تکلیف و تاریخ سازی را برگزید.

با بیان دیگر انتخاب و گزینش دو نوع است؛ آهوان و شتران نیز توان گزینش دارند اما توان تاریخ سازی را ندارند توان گزینش آدم در آن حال اندکی از گزینش آهوان فرق داشت زیرا که دارای روح فطرت بود اما نه در حد گزینشی که تاریخ ساز باشد.

پس از آن که پوشش طبیعی لاکی از پیکرشان ریخت تاریخ ساز شدند و دیگر نمی توانستند تاریخ ساز نباشند و چون تاریخ ساز شدند، «تکلیف» به سراغ شان آمد. ببینید قرآن با چه بیان روشنی تبیین می کند: قُلْنَا اهْبِطُوا مِنْها جَمِيعاً فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِنِّي هُدى فَمَنْ تَبِعَ هدايَ فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلا هُمْ يَحْزَنُونَ ⁽¹⁾گفتیم به آدم حوا و ابلیس خارج شوید از آن محیط (جنگل، باغ)، وقتی که از جانب من هدایت (تکلیف) آمد پس کسانی که پیروی کند از آن نه خوفی برای شان است و نه اندوهی.

اگر از تفسیرهای یهودان دربار خلافت، دربارۀ این آیه بگذریم، باید گفت: ابلیس پیش از آن در در همه جای کره زمین رفت و آمد داشت، آدم و حوا نیز پس از خوردن از آن درخت و فرو ریختن پوشش سخت لاکی شان دیگر نمی توانستند در آن محیط بمانند و ناچار بودند از آن محیط خارج شوند و در این آیه مراد از «اهبطوا» فرمان اخراج نیست.

به بیان دیگر در زبان ها معروف است که خداوند آدم و حوا را از بهشت آن هم بهشت برین اخراج کرد اولاً آن دو در بهشت نبودند و مراد از «جنّه» جنگل و باغ طبیعی است در

جائی از کره زمین، آنی جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً، ⁽¹⁾يا: مِنْ حَمَإٍ مَسْنُون ⁽²⁾: از گل گندیده بد بو خواهم آفرید و در بهشت نه گند هست و نه گندیدن و این موضوع را در «تبیین جهان و انسان» شرح داده ام و احادیث مربوطه را نیز آورده ام.

ثانیاً: مراد از «اهبطوا یا اهبطا» که در آیه بعدی خواهد آمد، شبیه این است که کسانی می خواهند از جائی بروند، کسی به آنان می گوید بروید بیرون و فلان کار را هم بکنید.

در قرآن در این باره صیغهٔ «أُخرجوا» یا «اخرجا» به کار نرفته است. و آن که آدم و حوا را ناچار کرد از آن محیط خارج شوند ابلیس است یا بَنی آدَمَ لَا يَفْتَتَنَّكُمُ الشَّيْطَانُ كَما أَبَوَيْكُمْ مِنَ الْجَنَّةَ: ⁽³⁾ای بنی آدم مواظب باشید شیطان شما را دچار فتنه نکند همان طور که پدر و مادرتان آدم و حوا را از آن جنت خارج کرد.

دیگر آن محیط برای آنان سازگار نبود و این بدیهی است موجودی که با پوشش لاکی سفت آفریده می شود در محیطی پیدایش می یابد که با محیط موجودات غیر سخت پوست فرق دارد باید هر کدام در محیط مناسب خود باشند.

ابلیس پس از اولین نیرنگش: پرسش اولاً خداوند می توانست خودش کاری کند که آن پوشش سفت از پیکر آدم و حوا بریزد و حتی می توانست آن دو را از اول بدون پوشش سخت و سفت بیافریند. ثانیاً بار اول که ابلیس فریبشان داد و از آن جا خارج شدند، چرا برنامه ابلیس پس از آن نیز با نسل آدم ادامه یافت آیا ممکن نبود انسان ها از شر این موجود پلید بر کنار و آسوده باشند؟ و بدون حضور و وسوسه های او زندگی کنند؟

پاسخ: بلی ممکن بود و خداوند از این کارها کرده است؛ زنبور عسل را دقیقاً مطابق پرسش شما آفریده است که اجتماع و زندگی اجتماعی با مقررات دقیق، دارد. اما نه تاريخ

دارد و نه جامعه ⁽¹⁾و هزاران سال است که در همان نحوۀ زندگی درجا می زند. توان هیچ نوع ابتکار، تحول و تکامل در شکل و ماهیت زندگی ندارد زیرا که انتخاب ندارد یعنی تکلیف کافی و لازم را ندارد.

تاریخ سازی و جامعه سازی بدون گزینش امکان ندارد و آن چه گزینش را به جریان می اندازد نفس اماره و نیز ابلیس است.

پرسش: آیا برای جریان گزینش و انتخاب وجود غریزه (نفس اماره) کافی نبود؟ ابلیس برای چیست؟

جواب: انسان که به موهبت روح فطرت (روح) سوم) نایل شده است، اگر ابلیس نبود، اقتضاهای فطری طوری بر اقتضاهای غریزی فایق می آمد که انسان زمین گیر می گشت. و ابلیس است که نفس اماره را تحریک و تقویت می کند.

و نیز: خداوند نمی خواست بشر به طور جبری تاریخ سازی و جامعه سازی کند، در این صورت جائی برای آفرینش انسان نبود، مخلوقات مجبور فیزیکی زیاد بودند و هستند.

پرسش: بنابر این وجود ابلیس لازم بوده و می توان گفت شیطان پرستان خیلی هم بی راهه نرفته اند.

جواب: خداوند هیچ آفریده (از آن جمله ابلیس) را بی حکمت نیافریده است. اما شیطان پرستی بر خلاف عقل و تعقل است؛ خداوند زهر و سم ها را نیز آفریده است که وجودشان در طبیعت لازم و حکیمانه است چرا آقای شیطان پرست به همان بهانه، زهر را نمی خورد اما به شیطان حق داده و او را می پرستد.

باید از خوردن زهر و اسید پرهیز کرد همان طور هم باید از شیطان پرستی پرهیز کرد بل باید دشمن شیطان بود زیرا او دشمن بشر است.

انسان عقل دارد و قرار است عاقل و خردورز باشد نه این که دیوانه باشد. اگر راست می گوید به دنبال جبرئیل باشد که او هم آفریده خدا و وجودش لازم است، چرا به دنبال شيطان پرستی می رود؟

خداوند انسان را با دو نیروی مثبت قوی آفریده است:

1- روح فطرت (نفس لوامه).

2- عقل.

و او را با دو نیروی منفی درگیر کرده است:

1- روح غریزه (نفس اماره)

2- ابليس.

می بینید که کاملاً عادلانه است و ارسال رسل بالاتر از عدل و عدالت است یعنی «فضل الهی» است چه لطفی بیش از این باید می کرد.

اکنون همه چیز بسته به اراده و گزینش اوست. می تواند خدا پرست باشد و می تواند شیطان پرست باشد که: إِنَّا هَدَيْنَاهُ السَّبِيلَ إِمَّا شَاكِراً وَ إِمَّا كَفُوراً: ⁽¹⁾ما انسان را به راه هدایت کردیم می خواهد شکور باشد و می خواهد کفور باشد. اختیار با خودش است. و وَ هَدَيْنَاهُ النَّجْدَيْنِ: ⁽²⁾و انسان را به دو «نجد»، دو عرصه دو بستر اجتماعی، دو بستر تاریخی، دو نوع بالا روی، دو نوع ترقی، دو نوع تمدن، دو راه، هدایت کردیم.

اگر به منابع دقت کنید همۀ معانی فوق در تعبیر این آیه برای کلمه «نجد» هست.

هر چیز در جایگاه خودش حق و حقوقی دارد آیا خداوند حق خدائی ندارد!؟! علاوه بر همه شرح و بیان مشروح فوق باید گفت خداوند چنین خواسته و چنین نیز آفریده است مگر همه چیز و همه کس حق و حقوقی دارند غیر از خداوند؟ برخی ها چون

شیطان پرست شده اند می خواهند (نعوذ بالله) خدا را محاکمه کنند، همان طور که ابلیس گفت: چرا از من می خواهی که به آدم سجده کنم او را از گل آفریدی من را از آتش، من بر ترم.

لا يُسْلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَ هُمْ يُسْئَلُونَ: ⁽¹⁾خداوند از آن چه انجام داده پرسیده نمی شود (که چرا چنین کردی) و این انسان ها هستند که مورد پرسش قرار می گیرند و گرفته خواهند شد.

جلسه چهارم

آیا کابالا یک «تصوف» است؟

کهانت و تصوف

کابالا دو دوره از تاریخ را گذرانیده است:

1- از آغاز زندگی بشر و ماجرای هابیل و قابیل تا دوران موسی (علیه السلام): در این دوره جریان کابالا به طور واضح و عریان در مقابل نبوت ها، ایستاده است.

در این دوره کهانت نیز به طور عریان و آشکار در مقابل معجزه های انبیاء، به رقابت می پرداخت. کاهنان با تماس با ابلیس و دیگر شیطان ها و جن ها، خبر از غیب از غیب می دادند و کارهای عجیب و شگفت می کردند.

2- از آغاز بعثت موسی (علیه السلام) برنامه جدیدی از طرف ابلیس به اجرا گذاشته شد که عبارت بود از برنامه «تلبیس». از آن پس نه خود جریان کابالا به طور صریح و عریان در مقابل نبوت ها ایستاد و نه کاهنان غیب گو که در خدمت کابالیسم بودند. بل راه تلبیس را برگزیدند و دیگر در صدد براندازی نبوت ها و ادیان برنیامدند بل که بر فرسایش و پوسانیدن هر دین از درون پرداختند. آموزههای خود را تحت عنوان «تصوف» و «عرفان دینی» به خورد مغزهای

امت ها دادند و بدین طریق هر نبوتی که می آمد و هر دینی که امتی را تشکیل می داد، فرسوده و تحریف می شد که هنوز هم چیزی به نام تصوف و عرفان، کاملاً و دقیقاً به تخریب ادیان هندو، جاماسبی یهودی، مسیحی و اسلام می پردازد، نه توحیدی باقی می گذارد و نه معادی. حتی ابلیس را نیز مظهر خدا کرده و می کنند.

دین موسی در 3400 سال پیش پدید آمد و از همان آغاز مورد نفوذ کابالیسم قرار گرفت، دین هندو در حوالی 4000 سال پیش تشکیل یافت و در 2600 سال پیش (توسط شخصی کابالیست و کابالیست= زاده شاهزاده ای بنام بُده) کاملاً تحریف شد، همین طور کابالیسم در حوالی 2000 سال پیش به دین جاماسب (مجوسی) پس از اصلاحات زردشت که در حوالی 2600 سال پیش بود نفوذ کرد و اصل هفتخوان را در آن قرار داد. دین عیسی در همان آغازش دچار رهبانیت شد. در دین اسلام ابتدا در آغازش نطفۀ کابالا در میان امت کاشته شد و سپس توسط حسن بصری و شاگردانش به آن مبتلا گشت سپس با جریان سیل آسای کابالیسم در لباس تصوف از بودائیت از طریق ایران وارد جامعه اسلامی گشت. در قرن هشتم توسط سید حیدر عاملی به درون شیعه نیز راه یافت.

تصوف در میان هر دین به بهانه تبیین باطن (دین سیمای روشن و ظاهری ادیان را بی اعتبار کرد و می کند کابالیسم در این مسیر علاوه بر ادعای باطن گرائی، ابزار به شدت مؤثری در تهی کردن ادیان از کارآئی بود و به دلیل اباحه گرائی و نیز عدم دافعه (عدم تولّى و تبری متعادل توانست ادیان را از «قدرت» به کنار نگه دارد و حاکمیت کابالیسم را ادامه دهد و در این مسیر كاملاً موفق گشت.

مقالات: مقالات متعددی در اینترنت از جانب اشخاص محقق، منتشر شده، که من نیز از آن ها استفاده کرده ام و از نویسندگانشان تشکر می کنم در این میان مقاله هائی هستند که می گویند: کابالا تصوف یهود است.

اما واقعیت این است که منشأ و مبانی و مستمسک این نوشته ها، همگی، از طرف خود کابالیسم جهت داده می شود و این آخرین تقلای کابالیسم است تا خود را به عنوان یک

آئین دینی واقعی نشان دهد زیرا گمان می کند که همه ادیان شکل و صورت صوفیانه کابالیسم را پذیرفته اند. می کوشد پایان تاریخ خود را با این ترفند به تاخیر اندازد.

اما این کوشش ها به جائی نخواهد رسید وقتی که یک زن رقاصه و آوازه خوان بی معلومات به نام «مدونا» اصل موضوع را فهمیده و می گوید آئین من خیلی دیرین تر از آئین یهود است. بدیهی است که اهل تحقیق و دانشمندان فریب این توصیفات را نخواهند خورد گرچه در برخی از همین مباحث به طور روشن می بینیم و خواهیم دید که کابالیسم چه بازی هائی با دانش و دانشمندان کرده و چه هیاهوهائی در قالب بینش های علمی ایجاد کرده و چه بگومگوهائی را به راه انداخته است. اهل تحقیق باید این بار آگاه تر از آن باشند ک-ه به آتش ابلیس هیزم فراهم کنند.

کابالا راه و روش عملی همه جانبه شیطان است که تصوف فقط یک ابزاری است در اختیار آن با بیان دیگر یک نگاه مختصر به روند تاریخی کهانت و نیز در مباحث آینده روشن می شود که کهانت دو دوره تاریخی کاملاً متفاوت داشته است از آغاز تا مبعث حضرت موسی و از زمان حضرت موسی تا به امروز.

در دروه اول عنوانی غیر از «کهانت» نداشته و در دوران دوم عنوان تصوف و عرفان به خود گرفته است.

كهانت چیست؟: پاسخ این پرسش بر می گردد به «انسان شناسی». انسان موجودی است که در این جهان طبیعت، پدیده ای است در کنار پدیده های طبیعی دیگر. در تقسیم بندی پدیده ها، انسان در بخش موجودات زنده قرار دارد و موجودات زنده کره زمین به سه نوع تقسیم می شوند: گیاه، حیوان، انسان.

گیاه یک روح دارد به نام «روح نباتی حیوان دو روح دارد: اول همان روح نباتی که به وسیله آن رشد و نمو می کند دوم «روح غریزه» که به وسیله آن دارای غرایز (خود خواهی،

برتری جوئی، شهوت، غضب) می باشد. انسان همان دو روح را دارد به علاوه روح سوم که «روح فطرت» است و همین روح است که انسان را از حیوان ممتاز می کند.

انسان به عنوان یک موجود طبیعی نمی تواند بر خلاف قوانین طبیعت، کاری بکند. همان طور که همۀ پدیده های طبیعی محکوم هستند که تحت قوانین طبیعت به وجود آیند و به وجود خود ادامه دهند و بر علیه جریان قوانین این طبیعت که مادرشان است عمل نکنند. همان طور که آب سنگ ،خاک ماده و انرژی نمی توانند کاری بر علیه قوانین طبیعت انجام دهند.

اصل: اما در این جای بحث یک نکته بل یک اصل مهم هست: حیات و روح اساساً یک پدیده طبیعی نیست خواه روح نباتی باشد و خواه روح غریزه و خواه روح فطرت.

کار خدا در عرصه طبیعت آفریدن و خلق کردن است. خلق یعنی پدید آوردن و ساختن چیزی از چیزی که قبلاً وجود داشته است.

خداوند نوع دیگر کار دارد که امر» نامیده می شود. امر یعنی «ایجاد»، ایجاد کردن چیزی بدواً و بدواً و بدعاً، بدون سابقه بدون آن که آن را از چیزی که قبلاً بوده، بیافریند.

لَهُ الْخَلْقُ وَالْأَمْرُ، ⁽¹⁾او دو نوع کار دارد کار خلقی و کار امری که این همه آیات دربارهٔ «امر کن فیکون» آمده اند. خود پدیدۀ اولیهٔ جهان هستی و کائنات، در ابتدا با امر کن فیکون به وجود آمده است و خود همین قوانین طبیعت با امر کن فیکون به وجود آمده و به جریان افتاده اند. خود همین قانون علت و معلول یک پدیده امری است. در این کائنات که در آغاز با امر پدید آمده سپس در بستر قوانین خلق (طبیعت) جاری شده، زمانی در متن همین طبیعت جاری جمادی، یک حادثه ای رخ داده است امری آمده و حیات را ایجاد کرده است.

يَسْئَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّى: ⁽¹⁾از تو دربارۀ روح می پرسند، بگو: روح از پدیده های امری پروردگار من است. این موضوع را در نوشته های دیگر شرح داده ام و در این جا بیش از این تکرار نمی کنم. بنابر این یک گیاه موجودی است طبیعی اما دارای روحی است که آن را از طبیعت نگرفته بل که از «امر» گرفته است. حیوان یک موجود طبیعی است لیکن دارای دو روح است که هر دوی آن ها را از امر گرفته است و انسان نیز هر سه روحش را از امر گرفته است.

اما گیاه، حیوان و انسان قرار است با همین روح در جهت جریان طبیعت زندگی کنند، قوانین طبیعت را بر هم نزنند قوانین فیزیکی و شیمیائی هستی محترم باشد، هر کشف و اختراعی می کنند همسو با جریان طبیعت باشد.

گیاه و حیوان این جهت و سو و همجهتی و همسوئی را مراعات می کنند، و یا نمی توانند مراعات نکنند. اما انسان نظر به این که دارای سه روح است و هر سه منشأ غیر طبیعی (به معنائی که گفته شد) دارند گاهی توان مخالفت با جریان طبیعت را پیدا می کند و در جهت مخالف قوانین طبیعت حرکت می کند از غیب خبر می دهد کارهای شگفت می کند، همان کارهای گوناگون که مرتاضان هندی می کنند. و این یعنی کهانت.

تعریف: کهانت یعنی رفتاری، کاری که بر خلاف جریان قوانین طبیعت باشد.

نبوت ها و ادیان کهانت را تحریم کرده و آن را «گناه کبیره» و معادل «کفر» دانسته اند: «الكاهن كالكافر» در فقه اسلام همیشه یک باب ویژه دربارهٔ حرام بودن کهانت، در کنار دیگر ابواب محرمات، آمده است.

کابالیسم از همان آغاز برای سلطه هر چه بیشتر بر مردم با راهنمائی ابلیس، افرادی را با ریاضت های مختلف به تمرین وادار می کرد که به کهانت برسند و می رسیدند. و انسان

چنین موجودی است که می تواند با تمرینات و ریاضت ها به خرق طبیعت برسد و کارهای خارق طبیعت انجام دهد.

در مقاله «معجزه، کرامت، کهانت» فرق این سه را با همدیگر شرح داده ام و در تعریف معجزه گفته ام: معجزه یعنی رفتار و کاری بر خلاف قوانین طبیعت با اذن الله». ⁽¹⁾

یعنی کهانت بدون اذن الله است و معجزه باذن الله است. کهانت بر اساس «اذن عام» خدا انجام می یابد مانند هر گناه که خداوند امکان گناه کردن را به انسان داده است. اما معجزه با اذن خاص خدا، انجام می یابد. و در آن مقاله به طور مشروح توضیح داده ام که انبیاء و قرآن حتی از معجزه نیز خوششان نمی آید و تا مجبور نشده اند معجزه نیاورده اند، آیه های مربوطه را آورده ام. اما دو نکته را در آن مقاله توضیح نداده ام که در این جا می آورم:

1- چون جریان کابالیسم کهانت را مطرح کرد و آن را در نظر عوام دلیل حقانیت خود قرار داد پیامبران نیز مجبور شدند در مقابل کهانت آنان معجزه بیاورند. بدین سان دو عنصر دیگر در تکون تاریخ به وجود آمد: کهانت و معجزه.

2- کهانت به کار گیری مرتاضانه روح سوم و سو استفاده از روح فطرت است. اما معجزه کاری است که منشأ آن روح چهارم است که انبیا و معصومین آن را انحصاراً دارند که نامش «روح القدس» است. سوء استفاده نیست بل حسن استفاده است اما فقط در موارد لزوم و ناچاری.

در بررسی تاریخ کهانت همان طور که در مباحث آینده خواهیم دید دقیقاً روشن می شود که کهانت تا زمان حضرت موسی، به طور لخت و ،عریان در میدان نبرد با نبوت ها جبهه مقابل تشکیل داده و کار می کند؛ کاهنان سال ها پیش از تولد ابراهیم (علیه السلام) آمدن او را پیشگوئی می کنند، تجسس ها توسط حاکمیت کابالیسم شروع می شود، جنين شکافی ها،

کودک کشی ها آغاز می گردد تا از آمدن ابراهیم جلو گیری شود. مادرش او را در یک غار دور افتاده به طور محرمانه به دنیا آورد کاهنان تولد موسی را نیز پیشگوئی کرده بودند که:

آن همه اطفال را کشتند لیک *** موسى حق را بپروردند نیک

اما با موفقیتی که برای موسی دست داد و کوشش های کابالیست ها و کهانت شان به جائی نرسید، ابلیس طرح نو را برنامه ریزی کرد کهانت و کاهنان را در بستر «تلبیس» قرار داد که کهانت ها را در قالب دین ها نفوذ دهند و هر دین را به بهانهٔ «باطن گرائی» دچار تصوف کنند. درجات منفی و منکر کهانت را به عنوان درجات کمال در دین و ایمان و رسیدن به مقامات عالیه قلمداد کنند و کردند و هر دین را با این تلبیس ابلیس، آلوده و فرسوده کردند.

اگر یک اندیشمند و محقق مثلاً دربارهٔ تاریخ اسلام این واقعیت را نبیند که تصوف در اسلام نبوده بعداً پیدایش یافته او نه اندیشمند است و نه محقق.

آن همه اشخاص که شیخ عطار در «تذکرة الاولياء» ردیف کرده غیر از امام باقر (علیه السلام) و امام صادق (علیه السلام) که در آغاز و پایان آن آورده و این خود برای تلبیس است) همگی کاهن هائی هستند که برخی شان کارهای کهانتی انجام داده اند و عطار کار آنان را کرامت نامیده است. عطار در کتاب مذکور بدترین و تلبیسی ترین افراد را «ولی» «الله» و «اولیاء» نامیده که بزرگ خادمان کابالیسم بودند و هر کدام دکان باز کرده و در اضمحلال راه نبوت و مکتب اهل بیت (علیهم السلام) با تمام توان کوشیده اند.

در کتاب «محی الدین در آئینه فصوص» و نیز در مقاله کابالیست بزرگ که اصول کابالیسم را در میان مسلمانان نفوذ داد» به شرح رفته است که عطار شاگرد مستقیم محی الدین است، محی الدین یک مسیحی کابالیست بود و به طور آگاهانه کار می کرد. اما برای ما معلوم نیست که عطار دانسته این راه را می رفت یا به طور ندانسته برای کابالیسم کار می کرد. همان طور که امروز برخی آگاهانه و برخی به طور ندانسته راه کهانت را می روند و گمان می کنند به مقامات رسیده اند و «عارف» شده اند.

اخبار از غیب و کارهای خارق طبیعت یا از معصوم که دارای روح چهارم است صادر می شود، و یا از کاهن که بی دین و دشمن نبوت ها و ادیان و ابزار دست کابالیسم است. و صورت سوم ندارد.

همان طور که امروز می بینید مردم عوام چه استقبالی از کاهنان - تحت عنوان صوفی و عارف می کنند همین طور این پدیده سترگ در تخریب نبوت ها، در طول تاریخ با استقبال شدید عوام مواجه بود و باصطلاح آن چه نبوت ها را خانه خراب می کرد و نمی گذاشت تاریخ را نبوت ها بسازند و نگذاشت همین موضوع است و بس و گرنه خداوند بندگانش را با ارسال پیامبران هدایت کرده و راه را نشان می داد و داده است. امان از دست تلبیس که کاهن کافر را در جای مؤمن ترین مؤمنان می نشاند درجات ابلیسی را مقامات عالیه می نامد.

یک اصل مهم تاریخی: در زمان حضرت موسی (که آغاز تلبیس مذکور از همان وقت ها شروع شد) کلمۀ «کاهن» دارای معنی مثبت بود. کاهن به معنای مدیر یا خدمه معبد به کار می رفت موسی مدیریت معبد یعنی سمت کهانت را به برادرش هارون سپرد تا سده های بعدی (و می گویند حتی امروز) مدیریت معبدهای یهودی در دست نسل هارون است.

کابالا با نفوذ تدریجی خود در آئین موسی واژه کهانت و کاهن را نیز تصاحب کرد. همان طور که با نفوذ در جامعه اسلامی واژه «عارف» را مصادره و تملک کرد.

گاهی یک محقق با مطالعه تورات امروزی می بیند که کلمه «کاهن» دارای معنی مقدس است و مثلاً حضرت هارون یک کاهن بوده، و از جانب دیگر می بیند که اسلام کهانت را تحریم کرده و آن را گناه بس بزرگ دانسته است. شگفت زده می شود. و این شگفتی در نظر برخی از دست اندرکاران فقه و برخی فقهاء شدیدتر می شود و از خود می پرسد: آیا کهانت در دین موسی حلال بوده و در اسلام تحریم شده و از طرف دیگر می بیند که ادیان در موضوعات اصولی هیچ فرقی با هم ندارند و آن چه نسخ شده در فروعات است. و چون پاسخ مسئله را نمی یابد همچنان در گوشه ذهن خود آن را دفن می کند.

قرآن دربارهٔ آنان که کهانت را عرفان می نامند و ندانسته شیطان پرست هستند می گوید: وَ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطَانُ ما كانُوا يَعْمَلُون ⁽¹⁾شیطان آن چه را که به آن می پردازند، برای شان آرایش داده و زیبا کرده است.

إِنَّهُمُ اتَّخَذُوا الشَّيَاطِينَ أَولِياءَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ مُهْتَدُونَ: ⁽²⁾شيطان ها را به رهبری بر گزیدند و خدا را واگذاشتند و گمان می کنند که در کمال هدایت هستند.

جلسه پنجم

انسان شناسی

لذّت يا سعادت؟؟

آزادی

هدف انسان و آرمان فردی و اجتماعی انسان، لذت است یا سعادت؟؟ آن همه «مدینه فاضله» و به قول امروزی ها «آرمان شهر» که می توان گفت به تعداد افراد بشر، متعدد و متفاوت است و در هر ذهن مطابق خصوصیات فکری روانی و شخصیتی صاحب ذهن، تصویر می شود، چگونه و با چه معیاری باید به یک تصویر «واحد برسد تا بتوان آن را آرمان جامعه انسان نامید؟

بدیهی است انسان پدیده ای است در روی پدیده ای که کره زمین نامیده می شود. و کره زمین تک و واحد است که گنجایش تعدد جامعه را ندارد بویژه در عصر ما که جهان ما به یک دهکده تبدیل می شود این موضوع از قدیم در عرصه اندیشهٔ اندیشمندان به محور جامعه واحد بوده و هست زیرا موضوع آن «انسان» است نه فلان بخش یا فلان ملت از

انسان ها. حتی اگر از دیدگاه برخی از پیشینیان که وجود و تحقق یک جامعه واحد را دست نایافتنی می دانستند نگریسته شود باز موضوع بحث ثبوتاً برای جامعه واحد جهانی بوده است. و تعدد جوامع در نظر آنان نیز در مرحله اثبات قرار داشت یعنی اگر کسی برای مدینه فاضله مورد نظر خود که دربارهٔ یکی از آن جوامع متعدد نسخه می داد، و سخن از جامعه واحد جهانی به میان نمی آورد به خاطر عدم امکان تحقق جامعه واحد بود. نه بدین جهت که اقتضای ماهوی انسان، تعدد جامعه ها است و نه به این دلیل که انسان باید محکوم عوامل جغرافی محیط ها و عوامل جغرافی نژادی شود.

خوشبختانه انسان از آغاز تفکر و اندیشه همیشه به این داوری بوده که باید انسان بر عوامل جغرافی محیط و جغرافی نژادی حاکم و مسلط باشد. گرچه در عینیت تاریخ و جریان عملی بشر، همیشه این اصل مبارک زیر پا گذاشته شده و عوامل جغرافی قوی ترین عنصر در سازمان و ساختمان تاریخ بوده است و تاریخی که تا امروز داشته ایم و داریم تاریخ محیط ها و نژادها است.

یعنی عوامل محیط و نژاد همیشه اندیشه و تفکر را شکست داده و راه خود را رفته است. و نگاه این تاریخ بر اندیشه آرمان شهری در خود تاریخ در دو مرحله دو گونه بوده است:

در مرحله اول: زمانی همین تاریخ به اندیشه آرمان شهری با دیدهٔ «طی طریق» نگریسته است که همین راه راه رسیدن به مدینه فاضله انسان است و باصطلاح هر کسی از دید خود یار و فداکار مدینه فاضله بود. گرچه همیشه خواسته های فردی قدرتمندان در بخش های آگاهی های سازنده تاریخ کار خود را می کرد و هیچ اهمیتی بر آرمان آفرینشی بشر نمی داد. لیکن تاریخ نیز کار خود را می کرد و از همان خواسته های فردی استفاده ابزاری می کرد. که نه قهرمان ها تاریخ را ساخته اند و نه تاریخ قهرمان ها را ساخته است «بل امر بين الامرین» که جان تاریخ به وسیله همین تعاطی و داد و ستد دو جانبه، ساخته شده است.

در مرحله دوم: اندیشه و تفکر و تعقل خودش را در برابر ماهیت غیر آرمانی تاریخ، شکست خورده یافت. و به قول قرآن فَطَالَ عَلَيْهِمُ الْأَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَكَثِيرٌ مِنْهُمْ فاسقُونَ، ⁽¹⁾آن همه زمان گذشت و انسان نه تنها به مدینه فاضله ای نزدیک نشد بل بر فاصله اش افزود به حدی که همان محافل اندیشه و تفکر در اثر یأس نا بخردانه، اعلام کردند که: ما در پی دانش و دانشجو هستیم و کاری با آینده نداریم خود تاریخ آینده خود را تعیین می کند و خواهد کرد.

وقتی که این سخن از گلوی ماکس وبر بیرون آمد، ⁽²⁾زمینه چنان مساعد زمینه چنان مساعد بود که این «اعلام مرگ اندیشه» به عنوان بهترین و صحیح ترین اندیشه علمی، پایه تفکر عصر مدرنیته گشت. فکر برای فکر، نه برای انسان اندیشه فقط برای اندیشه، نه برای انسان تعقل فقط برای تعقل، نه برای انسان.

بدین سان اندیشه در تونل سر بسته ای محبوس گشت که از گذشته شروع می شد و به «حال» می رسید و دیگر راهش برای آینده بسته شده بود.

و همین بن بست بود که تاریخ را به بن بست کشانید و پایان تاریخ را رقم زد و صد البته که همین حادثه شوم خود معلول و محصول ماهیت و چگونگی ماهیت تاریخ بود. یعنی عیب از خود تاریخ بود که چنین محصولی را به بار آورد در نتیجه یک «آهنگ صد در صد ضد علمی» به عنوان اصل اصیل «علمی به جامعه جهانی و مراکز علمی باورانیده شد.

امروز جهانیان بویژه محافل علمی در این باتلاق کابالیستی فرومانده اند، نه تنها توان ارائه یک «ایسم» دیگر به جای «وبریسم» را ندارند بل از اعلام غلط بودن آن نیز شرمنده اند. آن که اسمش را «انسان پیش رفته» گذاشته اند به این حد در حقارت و ذلت غلطیده که انسان های اولیه آزادتر فرهیخته تر از آن بوده اند. بل آهوان دشت نیز فرهیخته تر از آن هستند.

عجله، و طولانی انگاشتن اَمَد، منشأ بینش و بری گشت در حالی که اگر هر کس عجله کند سبک، روال و ره آوردش غیر علمی خواهد بود یک جامعه شناس و تاریخ شناس که کارش به اصطلاح فیزیولژی تاریخ است، باید قرن ها در نظر او به منزله روزها باشد.

اما این گناه ماکس وبر نیست زیرا خود او نیز (همان طور که گفته شد) نتیجه جبری و قهری این تاریخ بود؛ تاریخی که ماهیت کابالیستی دارد و صاحب آن (انسان) همیشه از برنامه ریزی ابلیس پیروی کرده است.

بنابر این رد و محکوم کردن و بریسم به معنی تأیید گذشته جریان اندیشه نیست. ما مطابق مكتب قرآن و اهل بیت (علیهم السلام) به آن گذشته نیز انتقاد ریشه ای و اساسی داریم و آن چه از مرحله پیشین تایید می شود همان آرمانی اندیشی آن است که آن هم در مسیر نادرست و بستر غیر انسانی قرار داشت. و همین نادرستی بود که منجر شد و بریسم به صورت یک «اصلاحیه علمی» ارائه شود اما از چاله در آمد و در چاه افتاد.

وقتی که قرآن آمد و گفت جاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْباطِلُ إِنَّ الْباطِلَ كَانَ زَهُوقاً، ⁽¹⁾سعد وقاص (مثلاً) گمان می کرد که مراد از حق همان گرز کوبنده او است که به فرمان خلیفه بر سر ملت ها می کوبد. این «جاء الحق» در فاز جامعه شناسی آن هم با عنصر جامعه شناختی جامعه جهانی است که «جاء»ی آن، دستکم هزار سال طول می کشد. که در این فاز هزار سال یک روز است يُدَبِّرُ الْأَمْرَ مِنَ السَّمَاءِ إِلَى الْأَرْضِ ثُمَّ يَعْرُجُ إِلَيْهِ فِي يَوْمِ كَانَ مقدارهُ أَلْفَ سَنَةَ مِمَّا تَعُدُّونَ. ⁽²⁾اكنون بیا و ببین در پایان این حدود یک روز و نیم، باطل از بین می رود و «تاریخ» «باطل به پایان خود رسیده است و حق طلوعش را آغاز کرده است.

لذت يا سعادت؟؟ با این که ماهیت تاریخ بر اساس «لذت» مبتنی بود، اما فطرت انسان هر از گاهی نسبت به آن احساس چندش می کرد؛ و سخن از «سعادت» نیز در محافل

و متون اندیشه ای به میان می آمد. اما این بحث به دلیل بی پایگی اش به جائی نمی رسید و هنوز هم که تاریخ مبتنی بر لذت در حال سقوط و پایان است، باز به جائی نمی رسد. زیرا حلقه گمشده بل پایه اساسی گمشده این بحث در عرصهٔ انسان شناسی مفقود شده است.

انسان چیست؟ اگر انسان حیوان است و غیر از پسوند «برتر» که او را حیوان برتر می کند چیزی ندارد پس روشن است که پایۀ اصلی زیست او و تاریخ او «لذت» است و سعادت بیش از یک توهم و خیال گرائی محض، چیزی نیست و مدرنیته حق داشت که بر اساس لذت مبتنی باشد.

شاید در یکی دو دهه پیش گفته می شد که «همۀ نواقص و اشکالات علوم انسانی غرب، در خلائی از انسان شناسی نهفته است»، یک سخن علمی بود اما امروز مسئله به حدی روشن است که گفتن این سخن مصداق «توضیح واضحات» است.

اما یک سخن دیگر که امروز (گرچه به طور موقت) علمی ترین سخن است و آن این است: امروز روشن می شود که آن همه علوم انسانی که مبتنی بر حیوان بودن انسان، بوده، نه یک اشتباه علمی یا غلط فکری و نه یک انحراف اندیشه ای بوده بل یک جعل عمدی و به انحراف کشیدن فکر بشر به طور متعمدانه و آگاهانه بوده است که جریان کابالیسم از همان آغاز نقطهٔ اولیه جامعه و تاریخ بر بشر تحمیل کرده است.

پرده از سر پنهان و راز سر بسته کابالیسم بر افتاد و واقعیت این «واقعیت گرائی» که در مقابل «حقیقت گرائی» از آغاز تاریخ دکانداری کرده و میان حقیقت گرائی و خیال گرائی را خلط کرده و آن را محکوم کرده بود، روشن گشت.

عامل و عوامل افتادن این پرده دیرین و بس کهن چیست؟ و چرا تا کنون در طول این زمان بس دراز نیفتاده بود؟ در جلسات آینده روشن خواهد شد.

اما عامل و عوامل تداوم یک «نیرنگ» و بقای آن در طول این همه قرن ها چه بوده و چیست؟ و این است مهمترین پرسش.

پاسخ: 1- پاسخ از نظر تاریخ شناسی و «شناخت ماهیت تاریخ» عامل بقا و دوام چندین قرنی این نیرنگ پاسخ مثبت به لذت خواهی انسان است که از آغاز تاریخ تا به امروز در هسته مرکزی زیست بشری قرار دارد.

این عامل که سوء استفاده از «ناخودآگاه انسان بود تا دوران رشد فکری بشر کافی بود.

2- پاسخ از نظر تاریخ اندیشه و علم در عصری که جامعه ها فشرده و پر جمعیت گشت و تبادل اندیشه ها موجبات گستردگی عرصه خودآگاه ها گردید، و استفاده از ناخودآگاه ها مانند گذشته کارآئی نداشت جریان کابالا به بنیانگذاری علوم بر اس اس خواسته های خود پرداخته و اساس «انسان شناسی» را از دست اندیشمندان گرفت و اصل مجعول انسان حیوان است را به عنوان پایۀ علوم به اندیشمندان باورانید.

در حالی که امروز مشاهده می کنیم که سران کابالیسم به رهبری مستقیم (ابلیس) از همان آغاز هم به آدم ابوالبشر معتقد بوده اند و هم به این که یک روح به آدم داده شده که حیوان فاقد آن است. گرچه هنوز هم محافل زیست شناسی ما در همان لاک ترانسفورمیسم جعلی کابالائیان، نفس می کشند.

انسان شناسی: در نوشته های دیگر و در همین جلسات مکرر گفته شده که: فرق انسان با حیوان، دقیقا معادل فرق حیوان با گیاه است؛ گیاه یک روح دارد. حیوان علاوه بر همان روح گیاهی، که روح رشد و نمو است- یک روح دارد به نام «روح غریزه» که قرآن از آن با «نفس اماره» نیز تعبیر می کند. و انسان علاوه بر آن دو روح یک روح سوم دارد به نام «روح فطرت» که قرآن از آن با «نفس لوامه» نیز تعبیر می کند. این روح سوم، وقتی به آدم داده شد که او یک موجود زنده و دارای دو روح نباتی و حیوانی بود. زیرا روح سوم پس از تسویه وجود او به او داده شده فَإِذا سَوَّيْتُهُ وَنَفَخْتُ فيه منْ رُوحِي فَقَعُوا لَهُ ساجدين. ⁽¹⁾نطفه انسان هر دو روح نباتی و حیوانی را با خود دارد اما روح سوم (روح فطرت) در چهار

ماهگی جنین به او داده می شود و لذا مكتب قرآن و اهل بیت (علیه السلام) جنین را پیش از چهار ماهگی تنها به عنوان منشأ بالقوه «انسان» می داند نه انسان و احکام حقوقی را نیز بر این اساس تنظیم می کند و حدیث ها در این باره به حدی بسیار و متواتر است که به عنوان یک «اصل مسلّم» در انسان شناسی این مکتب است.

یعنی همان طور که این روح پس از مرحلهٔ تسویه به جنین انسان داده می شود. به خود آدم نیز پس از تسویه داده شده است. و از این جا معنی لفظ «تسویه» که در قرآن آمده، روشن تر می شود.

تاریخ بشر که تا کنون تکون یافته تاریخ غریزه است که ابلیس و کارگزاران بشری او با برنامه ریزیهای خود تحت مدیریت مستقیم و مشهود و گفتمان حضوری با ابلیس، آن را بر جامعه بشری، تحمیل کرده اند که این تاریخ امروز قهراً و جبراً به پایان رسیده و دوران «تاریخ فطرت» شروع شده که بر پایه «سعادت» است.

بنابر این، بحث و گفتمان دربارهٔ لذت و سعادت تا امروز یک بحث بی هوده بوده است. زیرا در صورت حیوان بودن انسان، معنائی برای سعادت نیست و سخن از سعادت مصداق «سالبه بانتفاء موضوع است؛ سعادت برای حیوان گرچه برترین حیوان باشد چه معنائی دارد؟

اما سخن از چیزی به نام سعادت در عصر گرفتاری اندیشه به ترانسفورمیسم، نشان از یک حقیقت و واقعیت بس بزرگ بود که خود حاکی از وجود روح فطرت، در وجود خود

همان ترانسفورمیست ها بود و هست که انگیزش های درونی روح فطرت در درون شان وادارشان می کرد که چنین سخنی را به زبان آورند گرچه با اصول (مثلاً) علمی که بر ذهن شان القاء شده بود تضاد بل تناقض داشته و دارد.

در آخرین جلسات خواهیم دید وقتی که قرآن آمد و این انسان شناسی ویژه را از نو (پس از نبوت های پیشین) احیاء کرد، جریان کابالیست تنها به یک فرد کابالیست اجازه تفسیر قرآن را داد تا تفسیر قرآن را نیز مانند نبوت های پیشین در مسیر کابالیسم قرار دهد. و مسلمانان را از آن جمله اهل بیت (علیهم السلام) را از تفسیر قرآن ممنوع کرد. سپس در حر سپس در حرکت دوم،

اصول کابالیسم را با نام «تصوف» بر اسلام نفوذ داد که امروز مشاهده می کنیم که با وجود آن همه حدیث و کلام اهل بیت (علیهم السلام) که می گویند: اضافه در کلمه «روحی» اضافه «ملکیه» و

«تشریفیه» است باز عده ای کابالیست غافل، و شاید آگاهانه می گویند که روح خدا بر انسان دمیده شده، به حدی که این سخن به یک اصل در اصول فرهنگی مردم تبدیل شده است. این همه بالا بردن انسان برای نعوذ بالله کوچک کردن خداوند است. خدای صوفیان خیلی کوچک و حتی قابل معاشقه است که هیچ اثری در قرآن و حدیث برای این عشق وجود ندارد.

وقتی که بنده این اصل «تعدد ارواح در انسان» را در مباحث و نوشته هایم مطرح کردم، برخی از حضرات تازه بیدار شده و به این موضوع پرداختند، لیکن باز به صورت نادرست؛ یکی از آنان که گفتارش از رادیو معارف پخش می شد می گفت: انسان دارای چهار روح است. حالا بیا و این تازه از خواب پریده را روشن کن او توجه ندارد که این اصل بر اساس فقط یک یا دو حدیث اعلام نشده که او یک حدیث را بخواند و حکم کند که انسان چهار روح دارد. بل که مطابق قاعده معروف و ضروری «تعادل و تراجیح» باید همه حدیث ها (از همۀ متون) را در کنار هم گذاشت و آن ها را با قرآن نیز سنجید سپس نتیجه گیری کرد.

یا با لالای کابالیست ها به خواب رفته و دربارۀ خلقت آدم به فیکسیسم معتقد می شوند و آفرینش آدم را مجسمه ای از گل و خلق الساعه ای می دانند. و یا با لالای دوم کابالیست ها (مانند غربیان) به ترانسفورمیسم و حیوان بودن انسان معتقد می شوند. این بار که با فریاد یک طلبه از خواب می پرند باز بی راهه می روند. ⁽¹⁾

شناخت: بدیهی است که پیش از بحث «لذت یا سعادت؟؟» باید خود انسان شناخته شود، آن گاه این بحث عنوان شود. اساساً هم برای هدایت انسان و خدمت به انسان، و نیز برای گمراه کردن انسان هر دو شناخت انسان، ضرورت دارد به طوری که ابلیس بنیانگذار

کابالیسم در آغاز تاریخ هم به ماهیت آدم کاملاً شناخت داشت و هم به ماهیت نسل او که انسان نامیده می شود، و به دلیل همین علم و شناخت موفق شد که تاریخ را به محور لذت و کابالیسم بچرخاند ابلیس از دانشمند ترین مخلوقات است که گفته اند: «لو کان فی العلم من دون التقى شرف لكان ابلیس اشرف الخلايق».

شاید: شاید من هم مانند ماکس وبر از این طرف دیوار سقوط کرده دچار عجله باشم، این که می گویم تاریخ کابالیسم به پایان رسیده و تاریخ انسانیت آغاز شده است. یا می گویم دوران تاریخ با ماهیت لذتی سقوط می کند و تاریخ به محور «سعادت» شروع شده است و یا می گویم تاریخ به محوریت غریزه، تمام شده و تاریخ به محوریت فطرت آغاز گشته است، با این قاطعیت خیلی عجولانه باشد.

اما آن چه مهم است این است اگر چهل سال یا چهار قرن نیز ماجرا به تاخیر افتد و شاید بیفتد اصل ماجرا سرجای خود هست و یک تحول حتمی و جبری و از سنت های وعده شدۀ الهی است. اما من به چنین تاخیری معتقد نیستم و شروع این تحول و این زایمان بزرگ را مشاهده می کنم.

این نکته را هم گفته باشم میان روح غریزه و روح فطرت نباید با بینش دوئالیسم برخورد کرد که یا این و یا آن، بل هر دو لازم هستند. غریزه آری اما با امضای فطرت. لذت آری، اما در بستر فطرت سرکوبی غریزه به همان میزان خطرناک است که سرکوبی فطرت.

آزادی

اهمیت انسان شناسی

آزادی: وقتی علوم انسانی به طور صحیح سالم و کامل سروسامان می گیرد و به درد انسان (فرد و جامعه) می خورد که بر انسان شناسی صحیح سالم و کامل مبتنی باشد. والا نه تنها مشکلی از مشکلات بشر را حل نخواهد کرد بل مشکلات بزرگی را ایجاد خواهد کرد.

چرا دانشمندان علوم انسانی از روزی که بشر جامعه تشکیل داده تا به امروز، دربارهٔ آزادی بحث تحقیق و ابراز نظر کرده اند اما هنوز هم نتوانستند آزادی و جایگاه آزادی را بیان کنند!؟

این چه تناقض بزرگی است هیچ اندیشمندی یافت نشده که به آزادی بی قید و شرط، معتقد شود. آزادی، قید رهائی در حالی که در بند است!! اگر چنین است پس باید گفت: این نام و عنوان را عوض کنید به جای آزادی بگوئید درازای «بند مانند اسبی که طنابی بر آن می بندند و میخ آن را در زمین مرتع می کوبند که بتواند در دایره ای به درازای طناب بچرد، دایره ای که شعاعش طول همان طناب است.

برخی ها می گویند این طناب را دراز تر کنید برخی دیگر می گویند کوتاه تر. یعنی همگان به قید و بند معتقد هستند به راستی «آزادی نسبی» تناقض نیست؟

دقت کنید این که گفته می شود همه چیز غیر از خدا نسبی است، در تکوین و تکوینیات است و همچنین مقوله ای به نام «هیچ چیزی مطلق نیست». یعنی هر چیز (اعم از مادیات و معنویات) در تحقق و «بود خودش» محدود و مقید خواهد بود یعنی در طبع و طبیعت خودش مقید و نسبی خواهد بود خواه شما بخواهید یا نخواهید.

یک درخت تا حدود معینی قد افزوده و بزرگ خواهد شد و این «حدود» طبیعت آن است. این بدان معنی نیست که شما سقفی بر بالا سر او بگذارید و قد آن را محدود کنید.

آزادی را تعریف کنید و هیچ سقفی بر روی آن و هیچ دیواری به اطراف آن نکشید، خودش در حدود طبیعت خودش خواهد بود. باز هم دقت فرمائید وقتی که در تعریف علمی یک شیئ طبیعی به قید و بند آن اشاره کرده و محدودش می کنید ویژگی های طبیعی آن را بیان می کنید.

اما وقتی که در تعریف علمی یک پدیده اجتماعی (مانند آزادی) قید و بند می آورید، این قید و بند را شما می سازید نه حقیقت خود آن پدیده. و این است نکته (نکته بزرگ تر از کره زمین) که علوم انسانی را به خیره سری دچار کرده است و عدم توجه به آن و عدم فهم

آن، دانشمندان علوم انسانی را «کارگزاران جهل» کرده است تا جائی که برخی گفته اند: سخن علمی در آزادی به جائی نمی رسد. و چکش تسلیم به جهل بر سندان یأس کوبیده اند.

منشأ این خیره سری چشمه کوری است که در انسان شناسی هست.

آزادی بر مبنای انسان شناسی قرآن و اهل بیت (علیهم السلام): آیا سخن از آزادی بگوئیم یا نه؟؟ درباره آزادی غریزی هرگز اما درباره آزادی فطری ⁽¹⁾آری سخن بگوئید و به طور مطلق هم بگوئید، بدون هیچ قید و بندی در این صورت دچار تناقض نخواهید شد. شما آزادی مطلق را به فرد و حتی جامعه خواهید داد و خود آزادی در مرز حقیقت خود خواهد ایستاد، درست مانند آن درخت زیرا طبیعت و آفرینش فطرت خود تعیین کننده حقیقت خود است. در این صورت شما قید و بند مصنوعی بر آزادی تحمیل نخواهید کرد.

تکرار: در انسان شناسی قرآن و اهل بیت (علیهم السلام)؛ انسان دارای سه روح است روح نباتی (همان که در گیاه است) روح غریزی (همان که در حیوان است)، و روح فطرت.

درباره خواسته های روح غریزه اساساً نباید سخن از آزادی گفت زیرا خودش بیش از لزوم در فوران است. درباره خواسته های غریزی آن چه باید موضوع بحث باشد «حد و قید» است تا فرق میان حیوان و انسان روشن شود زیرا انسان دارای جامعه است. و به بیان دیگر: در این باره انسان ناچار است یکی از دو راه را برگزیند یا آزادی غریزی به قیمت عدم جامعه و یا محدودیت خواست های غریزی به دلیل وجود جامعه. ⁽²⁾

بدیهی است که «جهت دهنده»، «جهت داده شده» را محدود می کند.

و این جا بدیهی ترین و روشن ترین مصداق مَثَل «یا خدا و یا خرما» است. هم آزادی غریزی را خواستن، و هم جامعه خواه بودن مصداق دیگر از مصادیق اتم تناقض است.

اما فطرت و آزادی فطری آزادی به معنی مطلق است و باید مانند آن درخت از حد و حدود و سقفی که شما تعیین می کنید آزاد و رها باشد و تا اقتضای حقیقت خود پیش برود.

مثال: همان طور که در معنویات از قبیل «انسانیت» و «ایمان»، حد و حدودی تعیین نمی کنید و به طور مطلق می گوئید انسان باید «انسانیت داشته باشد» یا «انسان باید ایمان داشته باشد». حد، قید، سقف و حدود آن را به حقیقت آن واگذار می کنید. درباره آزادی فطری نیز باید همان رفتار را داشته باشید.

قانون طبیعت حیوان که دو روح دارد روح نباتیش از روح غریزیش، اطاعت می کند. روح غریزیش به روح نباتیش جهت می دهد و این امر مسلّم و روشن طبیعی و ناموس طبیعت است.

پس در انسان نیز باید روح فطرت بر روح غريزه جهت دهد؛ غریزه محدود می شود به همان «جهت». و فطرت آزاد می شود بدون حد و سقف مصنوعی (قراردادی) تحمیلی، و تا بلندای تکوین و آفرینش خود، پیش می رود.

این است حل مسئلۀ بزرگی که از آغاز پیدایش جامعه تا به امروز، مغز و عقل و اندیشه بشری را در گرداب هیاهوهای به ظاهر علمی و در واقع غیر علمی، به ستوه آورده است.

اگر در بحث مسئله مهم و بس بزرگ آزادی میان غریزه و فطرت و میان اقتضاهای غریزی و اقتضاهای فطری تفکیک نشود، علوم انسانی ما مانند آن چارپای عصاری همیشه به دور این مسئله خواهد چرخید و نه تنها به جائی نخواهد رسید و نتیجه اش علم نخواهد بود، بل لایه سر گیجه آوری را بر جهل بشر خواهد افزود. همان طور که تا به امروز افزوده است.

این آزادی فطری است که هیچ تناقضی با وجود «جامعه» ندارد. زیرا منشأ هر دو فطرت است. نه تنها تناقض با هم ندارند تعارض هم ندارند و در کاربردشان «موازی کاری» هم ندارند، هر دو در یک جهت در تعامل با همدیگر هستند.

غرب در باتلاق جهل در انسان شناسی می لولد، لولیدن بی پایان. اما جوامع اسلامی چطور؟ اینان نیز اطلاعی از انسان شناسی مکتب قرآن و اهل بیت (علیهم السلام) ندارند و لذا حيران و سرگردانند و اگر این گونه ادامه دهند تا ابد به اخلاق صرفاً موعظه ای نه علمی خواهند پرداخت و در امروز بشر اخلاق موعظه ای کافی نیست همان طور که در عینیت جامعه به طور ملموس مشاهده می کنیم.

یکی از ترفندهای بزرگ کابالیسم کور کردن این چشمه است؛ چشمه تفکیک غریزه و غریزیات از فطرت و فطریات.

جهل دانشمند و دانشمند بلعم باعوری بزرگ ابزار کابالیسم است.

جلسه ششم

كاباليسم جریان ابلیسی است

اجل جامعه کابالیسم فرا رسیده است جبراً

امروز که سر و راز قرن ها، فاش شده کابالیست ها رابطه اساسی خود با ابلیس را انکار نمی کنند. و اعتراف می کنند که در طول قرن های گذشته ابلیس رهبری و برنامه ریزی جریانشان را به عهده داشته است زیرا نمی توانند این واقعیت را انکار کنند با وجود این همه فيلم، نوار ویدیوئی و مدارک دیگر که از روند جریان شان پخش شده، دیگر جائی و امکانی برای انکار نمانده است. اینان در همان حال ارتباط با ابلیس و شیاطین به دستور و برنامه خود ابلیس، زمانی در دنیا رواج دادند که وجود جن و شیطان خرافه ای بیش نیست این هم پرده دیگری بود برای پنهان داشتن رازشان که روشنفکران خود باخته ما نیز فریب آن را خورده و با بی شرمی دین را تمسخر می کردند و می گفتند: قرآن سخن از جن و شیطان می گوید یک سوره هم به نام «جن» دارد، این ها خرافه است.

شما ها و نسل شما نمی دانید که ما ها از دست این فریب خوردگان غربی چه ها کشیده ایم، بویژه از دست جریانی که کابالیست معروف محمد علی فروغی به راه انداخته بود، سفیهانی که خود را اهل دانش، روشنفکر، و واقعگرا می دانستند در حالی که بازیچه دست کابالیسم بودند.

کابالیست ها با پرورش منفی ذهن این روشنفکران مجال ندادند که ذهن جامعه به سوی آیه های قرآن متوجه شود و کابالا را بشناسد به آیه های زیر توجه کنید:

آیه 6 سوره جن: أَنَّهُ كَانَ رِجَالٌ مِنَ الْإِنْسِ يَعُوذُونَ بِرِجالٍ مِنَ الْجِنِّ فَزادُوهُمْ رهقاً همیشه مردانی از بشر به مردانی از جن پناه می بردند و جن ها بر ستمگری آنان می افزودند.

به روشنی پیداست که مراد گردانندگان جامعه هستند که برنامه ها را از ابلیس و شیاطین می گرفتند و بر ستمگری شان می افزودند.

مراد از لفظ «جن» در این آیه همان است که در آیه 50 سوره کهف آمده است: فَسَجَدُوا إِلاّ إِبْلِیسَ کانَ مِنَ الْجِنِّ: سجده كردند مگر ابلیس که از جن بود.

همیشه جریان قدرت (کابالا) با شیاطین دست به دست هم داده و با نبوت ها مبارزه کرده اند: وَ كَذلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوا شَيَاطِينَ الْإِنْسِ وَالْجِنِّ. ⁽¹⁾

شیطان پرستی که امروز در اختیار همگان قرار گرفته و گروه هائی از فرزندان طبقه پائین ⁽²⁾ادای آن را در می آورند، پیش از فاش شدن راز کابالا در انحصار سردمداران کابالیسم

بود که از آن طریق بر مردمان جهان مسلط بودند آیه 41 سوره سباء درباره آنان می گوید: بَلْ كَانُوا يَعْبُدُونَ الْجن.

این آیه می گوید: شیطان پرستی چیز جدیدی نیست هم اکنون ⁽¹⁾بخشی از عالم برزخ پر است از آنان کابالیسم در برابر هر پیامبری بدون استثناء مقاومت و مبارزه کرده. سپس به متن فکری، فرهنگی علمی امت های پیامبران نفوذ کرده و آن ها را تحریف کرده است.

چرا همیشه ستمگران بر بشر مسلط شدند؟ چرا همیشه خوبان منزوی شده و از بین رفتند؟ چرا همیشه بیداد مجالی به «داد» نداده است؟

به دلیل شورای دائمی سران کابالا با رهبرشان ابلیس.

به آیه 128 سوره انعام توجه کنید که محاکمه کابالیست ها را در روز محشر، شرح می دهد: وَ يَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَميعاً يا مَعْشَرَ الْجِنِّ قَدِ اسْتَكْثَرْتُمْ مِنَ الْإِنْسِ وَقَالَ أولِياؤُهُمْ مِنَ الْإِنْسِ رَبَّنَا اسْتَمْتَعَ بَعْضُنَا بِبَعْض وَ بَلَغْنا أجَلَنَا الَّذِي أَجَلْتَ لَنا قَالَ النَّارُ مَنْواكُمْ خَالِدِینَ فِیهَا إلا مَا شَاءَ اللّهُ إنَّ رَبَّکَ حَکِیمٌ عَلِیمٌ: روزی که محشور می کند خداوند همه آنان را (می گوید:) ای طایفه جن ها واقعا پیروان فراوان از آدمیان گرفتید. و می گویند آدمیانی که پیروان جن ها بودند: پروردگارما! ما آدم ها و جن ها از همدیگر بهرمند شدیم و به سر آمد دوران ما دورانی که مقرر کرده بودی برای ما. خداوند می فرماید جایگاه تان دوزخ است و در آن جاودان خواهید ماند، مگر آن چه خداوند بخواهد.

نکات: 1- جن ها پیروان فراوان از انسان ها می گیرند به طوری که همیشه اکثریت با جریان کابالی می باشد.

هم انسان های کابالیست از جن ها بهرمند می شوند و از راهنمائی ها و برنامه های ابلیس و ابلیسان استفاده می کنند، و هم ابلیس ها از کابالیست ها بهرمند می شوند و جامعه انسانی را از هدایت و سعادت باز می دارند که هدف شان همین است.

در روز محشر نیز مانند دنیا به وجود خداوند معتقد هستند همان طور که ابلیس معتقد است و به طور دانسته راه منحرف و ستمگری را برگزیده بودند و بر گزیده اند.

4- اجل: این موضوع به شرح نیازمند است.

در قرآن سه نوع «اجل» عنوان شده است:

الف: اجل فردی هر فرد این اجل جبری است؟ یا در اختیار خود فرد است مثلاً می تواند با خودکشی یا عدم مراعات حفاظت به عمر خود پایان دهد؟ صورت اول جبر است و صورت دوم تفويض. و «لَا جَبْرَ وَ لَا تَفْوِيضَ بَلْ أَمْرٌ بَيْنَ أَمْرَيْن، یعنی نه جبری است و نه کاملاً به خود فرد واگذار شده است بل که بر اساس امر بین آمرین است.

برای توضیح این «امر بین امرین» کتاب دو دست خدا را تقدیم کرده ام. و در این جا تکرار نمی کنم موضوعی است دقیق و عمیق و بس پیچیده.

ب: اجل هر جامعه مانند اجل سومریان اجل آکدیان، اجل جامعه هخامنشی، اجل جامعه مصر باستان، و.... این اجل جبری محض است.

از نظر اسلام، جامعه شخصیت دارد تولد دارد عمر دارد و اجل دارد. و اجل هر جامعه به طور جبری فرا می رسد مانند زرد آلوئی که در روی شاخه رسیده و دیگر نمی تواند در آن جا بماند، باید سقوط کند. ممکن است عمر یک جامعه کم و عمر جامعه دیگر طولانی باشد.

در این جا یک موضوع بس مهم علمی نهفته است از آیه های قرآن بر می آید که عوامل سقوط هر جامعه در درون خود آن جامعه تکون می یابد؛ جامعه از درون پوسیده می شود و مانند زرد آلوی رسیده با یک نسیم فرو می افتد؛ مانند سقوط جامعه ایران در حمله مغول. که مغولان فقط نقش آن نسیم را ایفا کرده اند. و همین طور سقوط جامعه هخامنشی ایران در حمله اسکندر و... یعنی در سقوط جامعه ها اصالت با عوامل درونی است. وگرنه هیچ جامعه ای صرفاً به وسیله حمله دشمن از بین نمی رود.

این اصل بس مهم است که باید دست اندرکاران علوم انسانی اهمیت کافی را به آن بدهند.

نمونه از آیه ها: 1- آیه 5 سوره حجر ما تَسْبقُ مِنْ أُمَّهُ أَجَلَها وَ ما يَسْتَأْخِرُونَ: هیچ جامعه ای بر اجل خود سبقت نمی گیرد و نیز نمی تواند آن را به تاخیر اندازد.

2- همان آیه در سوره مومنون به شماره 43، آمده است تا موضوع مورد تاکید قرار گیرد.

3- آیه 34 سوره اعراف: وَ لَكُلِّ أُمَّةَ أَجَلٌ فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ لَا يَسْتَأْخِرُونَ سَاعَةً وَلَا يَسْتَقْدِمُونَ هر جامعه اجل دارد وقتی که اجلش فرا رسید نه می تواند آن را ساعتی به تاخیر بیندازد و نه می توانند آن را ساعتی به پیش اندازند.

ج: اجل کابالیسم در آیه مورد بحث که مشاهده کردیم بشرهائی که از ابلیس پیروی کرده و از راهنمائی ها و برنامه های او استفاده کرده اند می گویند خداوندا ما این استفاده را از شیاطین کردیم و شیاطین نیز برای هدفشان از ما استفاده کردند، تا اجل مان؛ یعنی اجل این همکاری دوجانبه فرا رسید و این روند به پایان رسید.

آیه به روشنی اعلام می کند که جریان کابالیسم اجل دارد و اجلش به پایان خواهد رسید. و امروز می بینیم که خودشان با قلم های خودشان فرا رسیدن پایان تاریخ شان را اعلام می کنند.

با این وجود، دست و پا می زنند که قدری این اجل را به تاخیر اندازند. اما نه تنها موفق نخواهند شد بل هر تقلائی که بکنند به سقوط خودشان و زایمان تاریخ جدید، جامعه جدید، کمک خواهد کرد و می کند.

این اجل، اجل یک جامعه نیست بل اجل جریان جامعه جهانی کابالیسم است که در هر مقطعی از تاریخ به صورتی و با مرکزیت معینی، از آغاز تا کنون بر بشر مسلط بوده است. این اجل نیز جبری است نه می توانند لحظه ای آن را پیش اندازند و نه لحظه ای آن را به تاخیر اندازند.

اما باید به خوبی توجه کرد سقوط جامعه و تاریخ کابالی حتمی، جبری و بدون تقدم و تاخر (حتی یک لحظه)، است. ⁽¹⁾اما جای گزین آن و نیز تولد جامعه جای گزین، و تحقق چه قدر طول خواهد کشید؟ این دیگر جبری نیست و هیچ دلیلی بر تعیین مدت زمان میان سقوط تاریخ پیشین و تحقق تاریخ نوین تعیین نشده است؛ نه آیه ای در این باره داریم و نه حدیثی و نه دلیلی از اصول جامعه شناسی و نه حتی از «جبرهای اجتماعی»، و نه از اصول دانش «انسان شناسی». بل بر عکس؛ همه ادله گویای این است که باید انسان ها کار کنند، فعالیت کنند، زمینه تحقق آن را فراهم کنند.

قرن ها هزینه کاهلی مسامحه ترس از جان و مال پیروی از روح غریزه، ترک اقتضاهای روح فطرت، ⁽²⁾را پرداخته ایم اینک تاریخ کابالی سقوط می کند، اگر باز هم کاهلی و مسامحه و ترس و پیروی از روح غریزه، در ما باشد شاید تحقق تاریخ نوین خیلی به طول انجامد و بشریت این بار در برزخ میان تاریخ پیشین و تاریخ نوین اسیر و بلا تکلیف بماند.

به عبارت دیگر: باید انسان های سالم و به تنگ آمده از جریان کابالیسم بکوشند تا «مرحله گذر» نه طولانی باشد و نه گیج کننده.

سران اندیشمند کابالیسم از آن جمله فوکویاما می کوشند یک مرحله گذر طولانی و یک مرحله برزخ دراز مدت میان تاریخ کهنه و نو ایجاد کنند. آن چه بس مهم است درک این مطلب است. اما به هر صورت این جامعه نوین و این تاریخ نوین، فراخواهد رسید. و انسان به جامعه ایده آل و مدینه فاضله جامعه واحد جهانی خواهد رسید؛ جامعه ای بر آسوده از سلطه و مزاحمت کابالا و قابیلیان و این وعده حتمی الهی است.

حدیث: در الْجَمْعِ بَيْنَ الصَّحَاحِ السِّنّه که یک منبع معتبر سنیان است، از «صحیح ابی داود» و «صحیح ترمذی» آورده است که رسول خدا فرمود: لَوْ لَمْ يَبْقَ مِنَ الدَّهْرِ إِنَّا واحدا

[يَوْمُ وَاحِدٌ] لَبَعَثَ اللَّهُ رَجُلًا مِنْ أَهْلِ بَيْتِى يَمْلَأُ الْأَرْضِ عَدلًا كَمَا مُلِئَتْ جَوْراً: ⁽¹⁾حتى اگر از عمر دنیا نماند مگر تنها یک روز، خداوند مردی از اهل بیت من بر خواهد انگیخت که زمین را پر از عدل کند، همان طور که پر از ظلم بوده است. ابن بطریق از علمای اهل سنت در مستدرک» از «حلیهٔ» ابی نعیم از طریق ابن مسعود آورده است: لَا يَذْهَبُ الدُّنْيَا حَتَّى يَمْلَكَ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ بَيْتِى يُوَاطِئُ اسْمُهُ اسْمى: ⁽²⁾دنيا تمام نمی شود تا مردی از اهل بیت من دنیا را مالک شود که نامش مطابق نام من است.

امام صادق (علیه السلام): وَ اللَّهِ لَوْ لَمْ يَبْقَ مِنَ الدُّنْيَا إِلَّا يَوْمُ وَاحِدٌ لَطَوَلَ اللَّهُ تَعَالَى ذِكْرُهُ ذَلِكَ الْيَوْمَ حَتَّى يَخْرُجَ قَائمُنَا أَهْلَ الْبَيْت: ⁽³⁾به خدا سوگند اگر از عمر دنیا نماند مگر یک روز، خداوند متعال آن روز را طولانی می کند تا قائم ما اهل بیت ظهور کند.

مراد از این گونه حدیث ها تاکید است بر حتمیت پایان تاریخ کابالیسم و فرارسیدن تاریخ انسانی جامعه واحد جهانی که رهبریت و مدیریت آن با امام زمان (عجل الله تعالى فرجه) باشد. که إِنَّ الْباطِلَ کانَ زَهُوقاً: ⁽⁴⁾باطل محکوم است که از بین برود گرچه آمد آن طولانی باشد.

علاوه بر قرآن و حدیث اگر یک جامعه شناس واقعاً دانشمند جامعه شناسی باشد، دید و بصیرت علمی ژرف اندیش داشته باشد هم سقوط تاریخ و جامعۀ کابالی را به روشنی مشاهده می کند و هم تحقق تاریخ نوین و جامعه نوین را.

در روزگار عجیبی به سر می بریم؛ هم بهترین و زیباترین تجربه ها را مشاهده می کنیم- و نسل جوان بهتر از ماها خواهند دید- و هم در مشکل ترین و پرزحمت ترین و پر

مسئولیت ترین دوران به سر می بریم، شگفتا! مردم ایران بیش از دیگران این مسئولیت را به دوش گرفته اند.

مغز ابلیس از کار می افتد به پیام این آیه دقت کنید: نقدْفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْباطل فَيَدْمَغُهُ فَإِذا هُوَ زاهق: ⁽¹⁾حق را بر باطل می افکنیم که مغز باطل را متلاشی کند، آن وقت باطل از بین می رود.

ترجمه آزاد: در این درگیری تاریخی حق و باطل در این کُشتی حق و باطل، حق باطل را بر زمین می افکند و مغز آن را از کار می اندازد در آن هنگام باطل از بین می رود.

نکات:

1- لغت: يدمغه مغز او را متلاشی می کند.

2- نمی گوید: عقل او را از بین می برد. زیرا باطل عقل ندارد. گرچه در دوران کابالیسم دانشمندانی مانند (پاراتو) سخن از رفتار عقلانی انسان بزنند و رفتارهای خود محوری، سود جوئی و خود خواهی ها را رفتار عقلانی و رفتارهای انسانی از قبیل ایثار و اخلاق را رفتارهای غیر عقلانی بنامند.

3- مغز کابالیسم از کار افتاده است؛ چندین دهه است که یک «ایسم» ارائه نداده، حتى از ارائه یک فکر به صورت جعلی محض که باصطلاح برای خالی نبودن عریضه باشد نیز ناتوان گشته است دیگر مغز ابلیس کار نمی کند راه او به پایان رسیده است. براستی از کار افتاده است و به پایان تاریخ خود رسیده و اینک «لیبرال- دمکراسی» و مدرنیته مانند آب راکد می گندد و گندیده است.

جلسه هفتم

مشافهه حضوری با شیطان

گفته شد ابلیس (و نسل اولاد و ذریّه) او با انسان دو نوع تماس دارد:

1- تماس بدون رؤیت یعنی بدون آن که دیده شود در قلب های افراد به طور تک تک وسوسه می کند.

اکثریت مردم ابلیس را فقط چنین موجود، و کار او را نیز فقط در همین «وسوسه بدون رؤیت» منحصر می دانند.

2- تماس حضوری و به طور مجسم و گفتمان طرفینی قرآن در آیات متعدد، احادیث نیز به طور فراوان از این تماس و تخاطب ابلیس با برخی انسان ها سخن گفته.اند اخیراً نیز پخش فیلم های مختلف از محفل ها و کلوپ های کابالیست ها در حضور ابلیس پخش شده، و گزارش های افراد متشخص از چنین محافل، پرده از راز بزرگ کابالیسم برداشته و روشن شده است که ابلیس رسماً و حضوراً و به طور تخاطب و گفتگوی حضوری جریان چندین قرنی بل چندین هزارهای کابالیسم را رهبری و مدیریت کرده است.

و نیز در مبحث «اریستوکراسی و دمکراسی» خواهد آمد که این خود کابالیسم بود که خودش را افشاء کرد زیرا زمانی کابالیسم به جائی رسید که غیر از دمکراسی راهی نداشت، و دمکراسی از لیبرالیسم تفکیک ناپذیر است و لیبرالیسم هیچ چیزی را نمی گذارد پنهان و مخفی بماند و این ویژگی لاینفک لیبرالیسم است.

کابالیسم از همان آغاز بالقوه و ماهیتاً آبستن لیبرالیسم بود. همان طور که از قرآن شنیدیم که جریان باطل مدت زمان معین و اجل دارد و فرا رسیدن اجلش، جبری است؛ شبیه اجل فردی افراد انسان نیست شبیه اجل میوهٔ زرد آلو است وقتی که رسیده شد جبراً باید از روی شاخه سقوط کند.

جنین کابالیسم در شکمش به حدی بزرگ شد، که هنگام زایمان، مادر را ترکانید و متلاشی کرد و این است زایمان بزرگ تاریخ که پایان تاریخ کابالیسم و آغاز تاریخ نوین است.

این سخنان تکرار و یاد آوری بود از مباحث گذشته

اکنون سخن این است ابلیس که در تماس های نوع اولش با هر کس و هر فردی از افراد انسان تماس برقرار می کند، آیا در تماس هایش از نوع دوم (مشافهه و مکالمه حضوری و به طور مجسم و مشهود) نیز با همگان تماس می گیرد؟ پاسخ منفی است. زیرا او در این نوع تماس به هر کس از جامعۀ کابالیسم افتخار مذاکره و گفتگو نمی دهد. تنها با سران «قدرت» و سران «کهانت»، چنین رابطه ای دارد و در خارج از جامعه پیروان خودش نیز تنها با پیامبران الهی حضوری و به طور مجسم رابطه دارد بنابراین تماس حضوری و مشهود و مجسم ابلیس فقط با سه گروه زیر است:

1- سران قدرت کابالی: با اینان هم پیش از آن که قدرت را به دست گیرند، جلسه حضوری تشکیل می دهد، و هم پس از آن که به قدرت رسیده باشند اما باید دانست با اینان نیز با تبعیض برخورد می کند تنها با اشخاص مهم و مؤثر شان تماس می گیرد. گرچه اشخاص غير مهم را نیز با تماس های نوع اول رها نکرده است.

هم قرآن و حدیث به این نوع تماس های او نص کرده اند و هم اسرار فاش شده امروزی آن را به روشنی تایید بل تاکید می کنند.

2- کاهنان: کاهنان که در میان همۀ امت های پیامبران خودشان را تحت عنوان «تصوف» جا زده اند، گروه ها و طبقات مختلف هستند و در مبحث «آیا کابالا تصوف یهودی است؟» تا حدودی به شرح رفت ابلیس و شیاطین با همۀ اینان تماس ندارند با افراد هالو و غیر موثر اینان نیز کاری ندارند گرچه با تماس های نوع اول، آنان را نیز رها نمی کنند بل وادارشان می کنند که در شأن و شوکت و باصطلاح شرح مقامات کاهنان برتر و موثر به سرایش بپردازند.

افرادی مثل «نوستر آداموس» این همه پیشگوئی ها را که همه غربیان به آن ها ارزش وافر داده اند از کجا آورده اند؟ یا باید از طریق وحی باشد یا از طریق ابلیس. در مقاله «معجزه، کهانت و کرامت» هفت نوع کهانت از کتاب «دروس» تالیف شهید اول، این دانشمند بزرگ شیعی آورده ام که تماس با شیطان و جن، عمده ترین آن هاست که متاسفانه امروز مقامات و درجات عالیه و عرفان نامیده می شود.

3- تماس ابلیس به طور حضوری و مشهود با پیامبران: نمونه این را در مبحث «نوح و مبارزه با کابالیسم» و در مبحث ابراهیم و مباحث دیگر خواهیم دید.

تماس ابلیس با دانشمندان جهت تقویت جریان تاریخی خود در مباحث پیش اشاره شد که حتی گاهی ابلیس نه تنها یک یا دو نفر دانشمند را با خود همراه کرده، بل که گاهی کل جریان علمی و اندیشه ای را نیز در جهت و بستر مورد نظر خود به راه انداخته است مانند انکار وجود «آدم»، «هابیل» و «قابيل» و خرافه دانستن این ها و به راه انداختن جنگ فکری ترانسفورمیسم و فیکسیسم که خود زمانی از فیکسیسم استفاده کرده و زمانی از ترانسفورمیسم که هیچ کدام حقیقت و واقعیت درباره آدم و انسان، نه درباره گیاه و حیوان ندارند و تنها چیزی که نگذاشته است در عرصه علم و اندیشه مطرح شود، آفرینش آدم از دیدگاه مکتب قرآن (و نبوت ها) و اهل بیت (علیهم السلام) است.

و نمونه دیگر تسخیر دانش و دانشمند توسط ابلیس القاء دیگر است که بس عجیب است: زمانی روشنفکران را وادار کرد که اصل وجود خود ،ابلیس جن شیطان را انکار کنند و این ها را خرافه بدانند و چه غوغائی که به راه نینداخت؟

و نیز این همه «ایسم» ها را با عنوان زیبای «مکتب» به راه انداخت؛ بشر را روزی عاشق کانت و دکارت و هگل و روزی عاشق مارکس و ماکس وبر کرد.

اما ما نمی دانیم ابلیس با دانشمندان نیز تماس مستقیم و مشهود و به طور گفتمان حضوری، داشته یا نه، دو نمونه در قرآن داریم:

1 - بلعم باعور: دانشمندی که فریب ابلیس را خورد:

آیه 175 و 176 سوره اعراف: وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ الَّذى آتَيْنَاهُ آيَاتِنا فَانْسَلَخَ مِنْهَا فَأَتْبَعَهُ الشَّيْطَانُ فَكانَ مِنَ الْغَاوِينَ - وَ لَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنَاهُ بِها وَلَكِنَّهُ أَخْلَدَ إِلَى الْأَرْضِ وَاتَّبَعَ هواه و باز گو کن بر آنان ماجرای آن کس را که آیه های خود را به او داده بودیم و او خود را از آن آیات دانش منسلخ کرد پس شیطان پی او را گرفت (او را تملک کرد) و بدین سان از گمراهان شد.- و اگر می خواستیم او را در آن مقامات علمی بالا می بردیم، لیکن به زمین چسبید و از هوای نفسش پیروی کرد.

نکات: 1- دانستن یک فرمول از هر علمی و فهمیدن هر قانون از قوانین خلقت، یک آیه است علوم خواه تجربی و خواه انسانی، هر اصل و هر فرع شان یک آیه است. دانشمند آیات الهی را مالک می شود.

2- انسلخ: پوست انداخت آن علوم در جان آن دانشمند رسوخ نکرده بود، برایش مانند پوست بود، آن پوست را انداخت شبیه پوست اندازی مار. وقتی دانش در جان انسان رسوخ کند الهی و دائمی و ماندگار می شود.

در ادامه می گوید: ساءَ مَثَلاً الْقَوْمُ الَّذِينَ كَذَّبُوا بآياتنا وَأَنْفُسَهُمْ كَانُوا يَظْلِمُونَ: چه بد است مثل گروهی که (با) آیات ما آشنا می شوند اما آن ها را تکذیب می کنند. و به خودشان ستم کردند.

یعنی فرمول ها و قوانین را می شناسد اما سازنده و نظام دهنده آن ها را نمی شناسد!!.

در احادیث تعیین شده که نام این دانشمند «بلعم باعور» یا «بلعم بن باعور» بوده است. البته کابالیست ها داستان او را نیز فرو نگذاشته و با افسانه آمیخته اند.

نمونه دوم: آیه 16 و 17 سوره حشر: كَمَثَلِ الشَّيْطانِ إِذْ قالَ لِلْإِنْسانِ اكْفُرْ فَلَمَّا كَفَرَ قالَ إِنِّي بَرِىءُ مِنْكَ إِنِّى أَخافُ اللَّهَ رَبَّ الْعالَمينَ: مانند مَثَل شیطان وقتی که به انسان گفت: کافر شو. آن گاه که کافر شد گفت من از تو بیزارم زیرا که از خدا که پرورنده عالمیان است می ترسم. فَکَانَ عَاقِبَتَهُمَا أَنَّهُمَا فِی النَّارِ خَالِدَیْنِ فِیهَا وَ ذَلِکَ جَزَاءُ الظَّالِمِینَ: سر انجام هر دو (آن شخص و ابلیس) دوزخ شد جاودانه در آن خواهند بود. و این است کیفر ستمگران.

در حدیث آمده است که این انسان نیز باصطلاح یک فرد فرهیخته ای بوده است که ابلیس به طور حضوری آمده و با او گفتگو کرده است. این حضوری بودن از جمله إِذْ قالَ للإِنسان نیز بر می آید لیکن باصطلاح علم اصول فقه «ظهور» است نه «نصّ».

نوع سوم از تماس های ابلیس در میان اقوام و ملل دربارهٔ «هاتف غیبی» سخنان زیادی گفته شده، درست است که بیشتر آن ها دروغ و یا موهومات ساختهٔ افراد و یا افسانه است. لیکن چنین نیست که این همه نقل ها که در فرهنگ همه ملل تاریخ بوده همگی دروغ باشد؛ بی تردید چیز کی بوده که از آن چیزها ساخته شده. به شرح زیر:

در این موضوع نیز باید تاریخ کابالیسم را به دو دوره مشخص تقسیم کرد: یک: دوران پیش از باصطلاح روشنفکری دو دوران روشنفکری در دورۀ اول «هاتف غیبی» بوده است و کسانی را مخاطب قرار می داده است. اما در دورۀ دوم که برنامه ابلیس بر «انکار غيب» حتی انکار وجود خودش انکار وجود جن مبتنی بود بدیهی است که باید خودش نیز برنامهٔ هتف و هاتفی خود را تعطیل کند و تماس خود با بشرها را به دو نوع مذکور در بالا منحصر کند حضور مشافه های و صوتی او فقط در محافل محرمانه کابالا و در کلوپ های سران کابالیست باشد.

با فاش شدن راز چندین قرنی کابالیسم، می بینیم که سران این جریان در همین دورهٔ روشنفکری نیز اعتقاد کامل به غیب و غیبیات از آن جمله وجود ابلیس و شیطان و جن داشته اند، تنها محافل علمی و دانشمندان را فریب داده بودند و معلوم گشت که این دو دوره هر کدام باصطلاح برنامه استراتژیک خود را داشته است.

گفته شده قرن 17 میلادی قرن تنویر افکار است اگر این گفته را بپذیریم باید پایان هتف و هاتفی نیز همان قرن باشد و استراتژی دوره دوم برنامۀ همین چند صد سال اخیر باشد. و با فرهنگ مردمان دنیا از شرق آسیا تا غرب اروپا حتی فرهنگ بومیان آمریکا، می بینیم که پایان دروۀ اول و آغاز دورۀ دوم در همان حوالی از تاریخ است.

هتف و هاتفی که مخاطب فقط صدای ابلیس را بشنود و پیکر او را نبیند، بیشتر دربارهٔ بخش کهانت و تصوف جریان کابالا بوده است چرا فقط صوت و صدا؛ چرا گاهی با برخی ها به طور حضوری به گفتگو می پردازد، و با برخی دیگر تنها به پیام صوتی اکتفا کرده است؟ پاسخ این پرسش با اندکی تامل در چگونگی شخصیت افرادی که هاتف غیبی آنان را ندا داده است، روشن می شود.

کاهنان نیز دو گروه هستند گروه اول کسانی هستند که رسماً و دقیقاً می دانند که در راه ابلیس هستند و راه حق را ترک کرده اند اینان در جلسات حضوری ابلیس حضور پیدا کردند و می کنند گروه دوم کاهنانی هستند که در میان امت ها و پیروان انبیاء هستند و خود را نه تنها متدین بل عارف می دانند ابلیس نمی تواند با اینان به طور حضوری به گفتگو بپردازد. زیرا در آن صورت جناب کاهن یا باید خود را پیامبر و ابلیس را فرشته وحی بداند و یا طرف را بشناسد که ابلیس است.

اما در تماس صوتی، جناب کاهن ندا را از جانب حق تصور خواهد کرد و خیال می کند در اثر عبادت ها و ریاضت ها و تخیلاتی که نامش را تصوف یا عرفان ،نهاده، به مقامی رسیده است که از جانب غیب هدایت می شود و به قول خودشان مثلاً یک جن مؤمن برای شان پیام داده است.

نه فقط شیخ عطار برای هر کاهنی ندای غیبی شمرده است، ⁽¹⁾و نه فقط دیگران مثل حافظ مدعی دریافت نداهای غیبی هستند، بل که همین امروز حضرت عارف ما در کتابش رسماً مدعی هدایت از غیب است آن هم با شنیدن صدای هاتف یا آن که می گوید به کره مریخ رفتم و حتی بوی آن را نیز استشمام کردم و در هر چاپی مطالب چاپ گذشته را اصلاح می کند، معلوم نیست حضرت ایشان چگونه عارف است که این همه غلط داشته و اصلاح می کند!؟ عرفان علم نیست که همیشه امکان اشتباه در آن باشد عرفان یعنی دریافت حقیقت. و این چگونه حق و حقیقت است که هر روز چاپ مجدد می شود تا کهانت ها اصلاح گردد!؟

دوران جدید: اگر بایزید بسطامی همیشه از ندای غیبی بهرمند بوده و همچنین آن همه صوفیان پر شمار که نیازی نیست نام همه شان برده شود و اگر شیخ عطار ندای غیبی را دربارهٔ آن همه صوفیان، شرح داده همگی اینان در دوران پیش از دوره روشنفکری و مثلاً در عصر پیش از قرن 17 میلادی می زیسته اند.

امروزی ها که از غیب خبر می دهند وسیله ارتباطشان چگونه است؟ این دوره را باید دوره سوم نامید. با به بن بست رسیدن کابالیسم ظاهراً اوضاع ابلیس هم به شدت به هم ریخته است و چون دیگر نمی تواند برنامه منظم و کامل بدهد، شیاطین کوچک و جن های پیرو خود را آزاد گذاشته که با هر کاری که می توانند برای طولانی شدن «دورۀ گذر»: دورهٔ عبور از تاریخ کابالی به تاریخ نوین الهی، فعالیت کنند.

دوست روحانی که در صداقت این گفتارش تردیدی نیست، می گوید: یک برادر و یک خواهر از شیراز با دعوت من به قم آمدند، هر دو را سوار خودرو کردم و در یکی از جاده های خارج قم می رفتیم، شب بود. آقا گفت: مواظب باش این جا یک پل هست که سوراخ شده. خواهر نیز در جای دیگر سخنی شبیه آن را گفت. گفتم شما که به قول خودتان اولین بار است به قم آمده اید و این جاده را حتی خیلی از مردم قم نیز ندیده اند، چگونه به

جزئیات آن آشنا هستید؟ گفتند: درست است ما قبلاً نه به قم آمدیم و نه این جاده را به طور معمولی پیموده ایم، این جاده به موقعش به ما شناسانیده شده است.

این همه که می شنوید فلانی از غیب خبر داد، فلانی طی الارض کرد و یا... همگی دروغ نیستند برخی از آن ها واقعاً راست و درست است اما کهانت است که عرفان نامیده می شود، این گونه کارها یا از معصوم صادر می شود که دارای روح القدس است و یا از کاهن که کاهن کافر است و کهانت حرام مسلّم و گناه کبیره است و مراجعه کننده به کاهن، مسلمان نیست. این موضوع را در مقاله «معجزه، کرامت و کهانت» شرح داده ام و در این جا تکرار نمی کنم.

کاهنان همگی کابالیست هستند برخی به طور دانسته و برخی به طور ندانسته که گفته شد ندای غیبی و هتف هاتف برای این گروه است که نمی دانند کابالیست هستند.

اکنون نمونه ای از ندای غیبی برای افراد مذکور: 1- حسن بصری که اولین خشت تصوف را در میان مسلمانان بنا نهاد در زمان حضرت علی (علیه السلام) خیلی جوان بود و به شدت به زهد و عبادت می پرداخت. پس از ماجرای جمل که علی (علیه السلام) در بصره بود، حسن را دید که وضو می گیرد (اما نه مطابق آیه سوره مائده که آخرین سوره است در نزول بل وضوی منسوخ را انجام می دهد) ⁽¹⁾فرمود حسن وضو را اسباغ کن (درست به جا بیاور). گفت: همین دی روز شخصیت هائی را در میدان جنگ کشتی کارشان اسباغ وضو و عبادت بود. امام گفت: اگر آنان را بر حق می دانستی چرا به یاری شان بر نخاستی؟

حسن گفت: شمشیر و اسلحه برداشتم و به سوی شان رفتم وقتی که به «خریبه» ⁽²⁾رسیدم هاتفی صدا زد حسن به کجا می روی قاتل و مقتول هر دو در دوزخ اند. برگشتم. روز دیگر باز مسلح شده و می رفتم که باز در همان جا همان ندا تکرار شد برگشتم.

امام (علیه السلام) گفت: آن ندا راست گفته است قاتل و مقتول از لشکر جمل هر دو در دوزخ هستند. و گوینده برادر تو شیطان بود.

نکات: 1- این مکالمه را در بحار، ج 42، ص141، و در احتجاج باب احتجاجات امیرالمومنین و در منابع دیگر می توانید مشاهده کنید.

2- حسن بصری چگونه عارف است که هرگز ولایت علی (علیه السلام) را نشناخت بل به قول شیخ عطار خودش را ولی الله می دانسته که عطار او را در ردیف اول اولیاء در «تذکره الاولیاء» آورده است.

3- امام (علیه السلام) سخن حسن بصری را دربارهٔ آمدن ندای غیبی تأیید می کند و ندا کننده را شیطان می داند.

4- حسن بصری در اصل یک مسیحی زاده بود ابلیس او را از رفتن به جنگ باز داشت تا کشته نشود زیرا به وجود او نیازمند بود به وسیله او تصوف را در میان مسلمانان بنا نهاد. او حدود 110 سال عمر کرد و هنگام مرگش تصوف کاملاً جان گرفته بود.

برخی ها حسن بصری را یک فرد دوستدار علی (علیه السلام) می دانند و درباره موضوع بالا تردید می کنند. آن چه اینان را به این فکر انداخته دو چیز است:

الف: اینان می بینند که حسن بصری بر علیه معاویه سخنانی گفته است. و توجه نمی کنند (بل توان تحلیل تاریخ را ندارند) که آن سخنان را وقتی گفته است که در دمشق پس از مرگ یزید، میان آل سفیان و آل حکم، درگیری شدید برای تصاحب خلافت بود و حسن بصری می دید که مروان و آل حکم پیروز می شوند، شروع کرد بر علیه معاویه و به نفع آل حكم سخن گفتن که مورخین گفته اند «لو لا الحسن لمات خلافة آل مروان في المهد».

ب: اینان مشاهده می کنند که در برخی از مسائل فقهی که از او پرسیده شده، با تکیه بر نظر حضرت علی (علیه السلام) فتوی داده است و توجه ندارند که هر مدعی فقاهت در میان امت، در

برخی مسائل فقهی به علی (علیه السلام) استناد می کرد. زیرا بر همگان مسلّم بود که علی (علیه السلام) اعلم امت است و اساساً در تمسک به نظر علی (علیه السلام) نوعی افتخار برای هر کس بود حتی برای دشمنان او.

حسن بصری علاوه بر علی (علیه السلام) در برابر امام حسن (علیه السلام)، امام حسین (علیه السلام) و امام سجاد (علیه السلام) نیز کاملاً دکان باز کرده و مزاحم جدی بود.

جلسه هشتم

نبوت ها و اریستوکراسی ها، مجلس سنا

و در مرحله دوم نبوت ها و دمکراسی

ملاء و مترف

ولایت

بشر در طول تاریخی که بر او گذشته و در عرض جغرافی آن، یعنی در هر زمان و مکان، هرگز بدون مجلس سنا نبوده است و این یکی از ویژگی های این تاریخ است تاریخی که ماهیتش ساخته دست کابالیست ها است این تاریخ، مال انسان نیست مال کابالا است.

شوری، شور و مشورت اما تنها مختص به سران کسی می توانست عضو سنا باشد که شرایط زیر را دشته باشد:

1- ملاء: دارای «ثروت انباشت» باشد.

2- مترف: رفاه پرست ⁽¹⁾باشد- به اصالت لذت معتقد باشد نه به «اصالت سعادت».

3- هدف از بودن و زیستن را لذت بداند نه سعادت.

از نظر جهانبینی مورد دوم و سوم با هم کاملاً فرق دارند.

در تاریخ هیچ حاکم مستبد به معنی مطلق وجود ندارد نرون نیز با مشورت با سنا مصوبات سنا را اجرا می کرد چنگیز موظف بود که مصوبات «قورلتای» را اجرا کند. نادر ناچار بود در دشت مغان مجلس سنا تشکیل دهد تا پادشاهی او را امضاء کنند. با این فرق که گاهی قدرت سنا بر قدرت حاکم مستبد جهت میداد و در مواردی فرد حاکم به مصوبات سنا جهت می داد.

اریستوکراسی که انسان را با پول ارزش گذاری می کند اصلی ترین و اساسی ترین اصول کابالیسم است و نقطه جدائی راه نبوت ها با راه کابالیست ها از همین زاویه شروع می شود؛ آن عدالت است و این ستم و سلطه آن راهی است که جبرئیل نشان می دهد و این راهی است که ابلیس رهبر آن است.

اریستوکراسی در خدمت ابلیس: چرا چنین شده؟ چرا همیشه نظام کابالی دارای اریستوکراسی بوده؟ مگر نمی توانست یک جامعه هم منهای نبوت و هم منهای سنا، باشد؟ ممکن است یک جامعه شناس در پاسخ این پرسش بگوید آری یک جامعه نمی تواند بدون هسته مرکزی تکون یابد، و سنا یک پدیده قهری هر جامعه (در صورت عدم نبوت) است. و شاید چنین پاسخی درست و علمی باشد، اما دلیل اصلی پدیده ای به نام سنا، چیز دیگر است.

یک جامعه یا می بایست با رهنمائی و رهبری و مدیریت الهی تکون یافته و مدیریت شد و یا با راهنمائی و رهبری و مدیریت ابلیس.

جالب این است مکتب قرآن و اهل بیت (علیه السلام) در هیچ مسئله ای از مسائل اساسی علوم انسانی، به دوئالیسم (یعنی یا این و یا آن) معتقد نیست مگر در این مسئله. که راه باید یا از جبرئیل گرفته شود و یا از ابلیس و صورت سومی وجود ندارد. اگر راه ابلیس گوناگون به

نظر می رسد (و چنین هم هست لیکن) واقعیت آن تنها یک راه است الباطل ملّه واحدةً. ⁽¹⁾

اولاً کار ابلیس دخالت در زندگی بشر است و غیر از آن کاری ندارد گفت: فَبِعِزَّتِک لَأُغْوِيَنَهُمْ أجمعين: خدایا سوگند به عزت تو نسل بشر را اغواء خواهم کرد همه شان را. ⁽²⁾

این منطق ابلیس و ابلیسیان است که انحرافات و گمراهی رفتن های خود را به حساب خدا می گذارند.

ابلیس اولین مجلس سنا را تنها با دو عضو تشکیل داد قابیل (کابیل) و ابلیس.

شاید شنونده ای خواننده ای، این سخن من را نوعی سرایش و توصیفگری، تلقی کند لیکن در مباحث آتی خواهیم دید که این موضوع نه تنها واقعیت است بل مبنای اساسی این «تاریخ مشوم» است.

جامعۀ سنوی بدون حاکم: چیزی به نام سنا برای ابلیس اهمیت اول را داشت؛ علاوه بر این که با وجود سنا نظام جامعه بر پایه تبعیض و ستم مبتنی می گشت (و با تاسیس آن، اغواء مورد نظر ابلیس به خوبی و به طور همه جانبه حاصل می گشت. و نیز افسار جامعه را در دست او قرار می داد که هر وقت بخواهد در سنا حاضر شود و مشورت داده و مدیریت کند)، او می توانست با استفاده از سنا فرد حاکم را از تمرد در مقابل خود، کنترل کند.

این جاست که مشاهده می کنیم نظام کابالیستی از آغاز تا کنون، جامعه های منهای دولت داشته اما جامعه ای منهای سنا نداشته است از این نگاه؛ آن چه در زبان ها رایج شده و کتاب های علوم انسانی را پر کرده است و نظام «ملوک الطوایفی» خوانده می شود از اساس نادرست است آن چه طوایف یا جامعه های منهای دولت را اداره کرده است، «ملوک» یا «ملک» نبوده، شوراهائی بوده اند که باید نامشان را «سنای قبیله» یا به قول عرب های جاهلی «دارالندوه»، ⁽¹⁾گذاشت. دارالندوه قریش که ابلیس نیز در مواقع لزوم به طور مشهود در آن حضور می یافت و خواهیم دید که در سناهای بزرگ نیز در مواقع لزوم حاضر می شده است.

ملاء مترف: در سرگذشت گذشت بشر همیشه سناها بیش از حاکمان در برابر نبوت ها ایستاده اند. باصطلاح ادبی «مترف» اعم از «ملاء» است؛ ملاء یعنی سران ثروتمند مسلط بر مردم. اما مترف یعنی مرفه رفاه پرست. زیرا هر مرفه رفاه پرست نمی توانست عضو سنا باشد، تنها (باصطلاح) دانه درشت های مرفهان رفاه ،پرست حق عضویت سنا را داشتند که قرآن تنها آن دانه درشت ها را که عضو سنا بودند ملاء می نامد. گرچه همه مترفین به رهبری سنا و ملاء به مقابله با انبیاء بر می خواستند. اما قرآن حساب این دو را جدا می کند تا نقش تاریخی هر کدام مشخص شود و با همدیگر اشتباه نشود. برای نمونه:

ملاء: 1- آیه 60 سوره اعراف: قالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِهِ إِنَّا لَنَراكَ فِي ضَلَالٍ مُبين: ملاء قوم نوح گفتند ما به یقین می بینیم تو را در گمراهی آشکار.

2- آیه 66 همان سوره: قالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ إِنَّا لَنَراكَ فِي سَفَاهَهُ وَ إِنَّا لَنَظُنُّكَ مِنَ الْكاذبين: ملاء آن مردم کافر که قوم هود (آکدها= عادها) بودند گفتند: ما به یقین تو را در سفاهت می بینیم و گمان می کنیم (علاوه بر سفاهت) از دروغگویان نیز هستی.

3- آیه 75 و 76 همان سوره: قالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا مِنْ قَوْمه الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا لِمَنْ آمَنَ مِنْهُمْ أَ تَعْلَمُونَ أَنَّ صالِحاً مُرْسَلٌ مِنْ رَبِّهِ قَالُوا إِنَّا بِمَا أُرْسِلَ بِهِ مُؤْمِنُونَ قالَ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا إِنَّا بِالَّذى آمَنْتُمْ به كافِرُونَ ملاء که مستکبران قوم او (حضرت صالح) بودند به آن تعداد از مستضعفین که ایمان آورده بودند گفتند: شما یقین دارید که صالح از طرف خدایش فرستاده شده؟ گفتند ما به آن چه او آورده ایمان داریم- مستکبران گفتند ما به آن چه شما ایمان آورده اید کافریم.

4- آیه 88 همان سوره: قالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا مِنْ قَوْمِهِ لَنُخْرِجَنَّكَ يا شُعَيْبُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَكَ مِنْ قَرْيَتِنا أَوْ لَتَعُودُنَّ فى ملَّتنا قالَ أَوَلَوْ كُنَّا كارهين: ملاء آنان که مستکبر بودند نه همهٔ مستکبران ملاء مستکبران از قوم او، گفتند: ای شعیب ما تو را و آنان را که به تو ایمان آورده اند به همراه از شهرمان اخراج خواهیم کرد، مگر این که به آئین ما برگردی. گفت: آیا اگر ما نخواهیم (باز به زور این کار را خواهید کرد؟)

5- آیه 90 همان سوره: وَ قَالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ لَئِنِ اتَّبَعْتُمْ شُعَيْباً إِنَّكُمْ إِذَا لخاسرون: ملاء آنان که کافر بودند از قوم او گفتند: اگر از شعیب پیروی کنید در آن صورت خود را به خسران انداخته اید.

در مباحث آینده خواهیم دید که پیامبران نامبرده در آیه های بالا در میان مردمی مبعوث شده بودند که فاقد دولت بوده اند و تنها تحت مدیریت ملاء (سنا) زندگی می کردند.

و همین طور آیه 38 سوره هود درباره نوح و ملاء قومش، و نیز آیه 24 سوره مومنون درباره ملاء قوم نوح همان طور که پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) در برابر ملاء و اعضای «دارالندوه» که سنای قریش بود قرار داشت و در جامعه بدون دولت مبعوث شده بود که آیه 6 سوره ص درباره شان لفظ ملاء را به کار برده است.

اما در ماجرای انبیای دیگر، می بینیم که هم با دولت و شخص حاکم رو به رو هستند و هم با ملاء و سناء از آن جمله ابراهیم، مو جمله ابراهیم، موسى، يوسف، يحيى عليهم السلام و على جميع

الانبیاء که در مباحث آینده خواهد آمد در این جا تنها یک نمونه درباره سنای مصر و حضرت موسی را ببینیم آیه 20 سورة قصص: وَ جاءَ رَجُلٌ مِنْ أَقْصَى الْمَدِينَةَ يَسْعَى قَالَ يا مُوسى إِنَّ الْمَلَا يَأْتَمِرُونَ بكَ لِيَقْتُلُوک فَاخْرُجْ إِنِّى لَكَ مِنَ النَّاصحين: مردی شتابان از دور ترین نقطه شهر آمد و گفت: ای موسی ملاء درباره تو اجلاسیه (مؤتمر = کنگره) تشکیل داده اند تا حکم اعدام تو را تصویب کنند و تو را بکشند. پس خارج شو (فرار کن) من برای تو از خیر خواهانم.

یعنی اگر فرعون می خواست موسی را اعدام کند باید مؤتمر (سنا) آن را تصویب می کرد.

و یا چون موسی پسر خوانده فرعون بود، سنا می خواست با تصویب اعدام موسی فرعون را به آن کار مجبور کند.

دمکراسی: تاریخی که بر بشر گذشته است ماهیتاً «تاریخ کابالی» است. قرن ها بشر را با سناها (که سمبل تبعیض، آن هم تبعیض بر محور ثروت مادی- که ضد علم و آگاهی کُش و منشاء بی داد و ستم است) اداره کرد. اما مطابق سنت آفرینشی که خداوند در ذات هر مخلوق - اعم از جماد، گیاه و جاندار - گذاشته که رو به سوی تکامل برود «و لو کره الکافرون»، گرچه کابالیست ها دوست نداشته باشند رشد فکری بشر به حدی رسید که دیگر نمی توانست سنا را تحمل کند ابلیس برای این دوره نیز برنامه ریزی کرد: دمکراسی اما به شرط بقای سنا؛ هر فردی حق رأی داشته باشد اما زیر نظر سنا.

این برنامه جدید کابالیستی از طرفی به همه افراد حق رأی می دهد اما باز کاملاً در مسیر ابلیس است. زیرا:

1- باز سنا در کنار پارلمان، بل در راس آن حضور دارد.

2- با بر قراری مساوات میان اندیشمند و کودن، تساوی در مابین عاقل و جاهل، که به معنی مساوی بودن علم و جهل است باز هم افسار جامعه در دست ابلیس قرار می گیرد. نه در دست علم و دانش، و نه وحی و نبوت که با علم لاتناهی الهی پیوند دارد.

3- با بر قراری مساوات میان مجرم و معصوم ⁽¹⁾جامعه خواه و جامعه برانداز، صالح و فاسد، باز افسار جامعه را به دست ابلیس سپرده است.

4- نظر به این که همیشه اکثریت با جاهلان بوده و هست باز سرنوشت جامعه به دست شیطان قرار می گیرد:

إِنْ تُطِعْ أَكْثَرَ مَنْ فِي الْأَرْضِ يُضِلُّوكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ، آیه116 سوره انعام. أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ، آیه178 سوره اعراف. لكنَّ أَكْثَرَ النَّاس لا يُؤْمِنُونَ، آیه17 سوره هود. أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ، آیه21 سوره يوسف. لكنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ، آیه 40 سروه يوسف. وَ لَكنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ، آیه68 سوره يوسف. وَ ما أَكْثَرُ النَّاسِ وَلَوْ حَرَصْتَ بِمُؤْمِنين، آیه103 سورة يوسف. وَ لكنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يُؤْمِنُونَ، آیه1 سوره رعد. وَ لكنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ، آیه 38 سوره نحل. وَ لَكنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَشْكُرُونَ، آیه 243 سوره بقره وَ لكنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَشْكُرُونَ، آیه38 سوره يوسف. و چند آیه دیگر.

مراد این نیست که اکثریت جامعه بی ارزش و یا منفی و خطر ناک هستند. این موضوع یک «موضوع نسبی» است حتی اگر در جامعه ایده آل و آرمانی جامعه واحد امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)، قرآن را باز کنید و بخوانید خواهد گفت: اكثر الناس لا يعلمون.

یعنی در هر جامعه ای حتی در جامعه واحد جهانی که اعلاترین جامعه و مردمش عالم ترین مردم تاریخ خواهند بود باز باید اقلیت دانشمند الگو و سمبل اکثریتی باشند که نسبت به آن ها اهل دانش حساب نمی شوند.

در جامعه مورد نظر نبوت ها ملاک و معیار دانش است که همراه تقوی و پاکی باشد. و این است آن چه «نظام امامتی» نامیده می شود.

ليبراليسم: دمکراسی نمی تواند بدون لیبرالیسم باشد و این دو از همدیگر تفکیک ناپذیر هستند. اما در این جا یک اصل مهم جامعه شناختی هست و آن عبارت است از این که:

کاربرد دمکراسی در حقوق ضعیف تر، در تضییع اخلاق خیلی قوی تر است.

بدین شرح: دمکراسی اولاً به وجود سناها مبتلا است پس هرگز نمی تواند در عرصهٔ حقوق به عدالت نزدیک شود تا چه رسد بر اقامه عدل ثانیاً حتی در صورتی که فارغ از سنا باشد و سنائی در جامعه وجود نداشته باشد مبتلا به مساوات منفی است. این مساوات منفی یک عدالت است بر علیه عدالت.

ثالثاً: جانب فردیت فرد را به شدت تقویت می کند دمکراسی یعنی «اصالت فرد»، جانب «شخصیت جامعه» و حقوق جامعه را تضعیف می کند وقتی که عرصه بر حقوق جامعه تنگ شد، عرصه ظلم و ستم گسترده تر می گردد؛ قدرت فردی در جایگاه عدالت قرار می گیرد.

رابعاً: یکی از پایه های حقوقی جامعه اخلاق است، اساساً اخلاق یعنی بخش مهمی از حقوق جامعه یعنی اخلاق یک مقوله حقوقی است نه در تقابل با آن یا چیزی متفاوت از حقوق یا چیزی خارج از دایره حقوق.

و اصالت فرد، یعنی عدم اصالت اخلاق و در نتیجه رواج فسق و فجور، و از بین رفتن بنیان های اساسی جامعه و در رأس آن ها از میان رفتن بنیاد خانواده، از اقتضاهای اولیه دمکراسی است.

و همین ها یعنی همان لیبرالیسم پس تفکیک میان دمکراسی و لیبرالیسم، امکان ندارد. و در نتیجه یک جامعه ليبرال دمکرات یعنی عین خواسته ابليس.

اما امروز کفگیر ابلیس در این عرصه نیز به ته دیگش خورده و پایان تاریخ ابلیسیان و قابیلیان (کابالیسم) فرا رسیده است.

مترف: گفته شد که مترف اعم از ملاء است. یعنی ملاءها و سناتورها در عین این که مصداق ملاء هستند، مترف هم هستند اما مترف ها منحصر به ملاء نیستند. تنها عده ای از مترفین اتراف پرست (مرفهین رفاه پرست) عضو سنا می شوند. بقیه رفاه پرستان پشتیبان و بدنه جریان گسترده کابالیسم هستند.

گاهی سناتورها خود کنار کشیده و مترفین را به مبارزه با پیامبران و برای سرکوب نبوت ها، گسیل می داشتند این برنامه شیطانی در برابر هر پیامبری بدون استثناء، اجرا شده است:

وَ ما أَرْسَلْنا فِى قَرْيَة من نذير إلا قالَ مُتْرَفُوها إنَّا بما أُرْسِلْتُمْ به كافرون: ⁽¹⁾هیچ پیامبری را در هیچ جامعه ای نفرستادیم مگر این که مترفین شان گفتند که ما به آن چه شمارسالت دارید، کافریم. و نيز ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ فى قَرْيَةً مِنْ نَذير إلا قالَ مُتْرَفُوهَا إِنَّا وَجَدْنَا آبَاءَنَا عَلى أُمَّه: ⁽²⁾هیچ پیامبری را در هیچ جامعه ای مبعوث نکردیم مگر مترفین آنان گفتند که ما پدران مان را در راهی یافته ایم و به همان راه ادامه خواهیم داد.

قریه؛ قریه در اصطلاح قرآن، یعنی «مجتمع انسانی» شامل یک دهکده کوچک تا بزرگ ترین جامعه.

ممکن است یک فرد همین امروز نماز شب خوان باشد، و در عین حال مترف و رفاه پرست باشد که مصداق «عامله ناصبَةُ»: ⁽¹⁾یعنی کسی که از عبادتش غیر از زحمت عبادت، چیزی برایش نمی ماند پس باید بیشتر مواظب بود باید در انتظار امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) سوخت و دعای ندبه خواند اما با مواظبت. زیرا انتظار معکوس یکی از ابزارهای ابلیس است.

ولایت: از نظر مکتب قرآن و اهل بیت (علیهم السلام)، حاکم باید از طرف خداوند تعیین شود؛ به طور مستقیم؛ می شود «امامت نبی» و به طور غیر مستقیم به توسط نبی؟ می شود «امامت». و به توسط مکتب شناسان خبره می شود «ولایت فقیه». نظام امامتی ماهیت و ویژگی هائی دارد که نیازمند مجال دیگر است.

در دوران اریستوکراسی محور مسئله در جریان تاریخ کابالی، عبارت بود از «چه کس باید حکومت کند». دمکراسی آمد و آن را به محور چگونه باید حکومت کرد» تغییر داد. هر دو در بستر کابالیسم و خداوند مهلت داد تا در طول قرن ها همه ادعاهای شان را به اجرا بگذارند و در آخر به بن بست برسند.

اما اکنون با برافتادن پرده راز بزرگ کابالا، معلوم مشخص و روشن گشت که هر دو یعنی هم جریان کابالیسم و هم جریان نبوت ها به محور ولایت بوده اند، ولایت خدا، یا ولایت ابليس اریستوکراسی و دمکراسی و هر کراسی دیگر بهانه ای بیش نبوده اند. همچنین هر «ایسم» دیگر.

اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا: ⁽²⁾خداوند ولی مؤمنان است. اللَّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنينَ: ⁽³⁾خداوند ولی مؤمنان است.

إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ: ⁽¹⁾این است و جز این نیست که ولی شما خداوند و رسول او است. و: إِنَّا جَعَلْنَا الشَّياطينَ أَولِياءَ لِلَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ: ⁽²⁾ما شیاطین را ولی های کسانی قرار داده ایم که ایمان نمی آورند.

اتَّخَذُوا الشَّياطينَ أَولياء: ⁽³⁾آنان (کافران)، شیاطین را ولی های خود برگزیده اند. فَسَجَدُوا إِلا إِبْلِيسَ كَانَ مِنَ الْجِنِّ فَفَسَقَ عَنْ أمْرِ رَبِّهِ أَ فَتَتَّخِذُونَهُ وَ ذُرِّيَّتَهُ اولیاء: ⁽⁴⁾پس سجده کردند به آدم مگر ابلیس که از جن بود از فرمان خدا سر باز زد. آیا ابلیس و ذریه اش را ولی های خود بر می گزینید؟!

جلسه نهم

قابیل

اولین همکاری میان بشر و ابلیس

و اولین پیمان میان ابلیس و بشر

قرآن وَ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا رَبَّنا أرنَا الَّذِيْنِ أَضَلأَنَا منَ الْجِنِّ وَالْإِنسِ نَجْعَلْهُما تَحْتَ أقدامنا ليَكُونا منَ الْأَسْفَلين: ⁽¹⁾و كافران (در درون دوزخ) می گویند: پروردگارا بما بنمای آن دو کس از جن و بشر را که ما را گمراه کردند تا قرار دهیم آن دو را در زیر پاهای مان که باشند از پائین ترین ها.

کافران در درون دوزخ به دنبال دو نفری هستند که یکی از بشر و دیگری از جن همدست شده و جریان تاریخ را در بستر باطل قرار دادند پیدا کنند و آن دو را در زیر پای خودشان در عمیق ترین جای دوزخ قرار دهند.

توضیح:

1- الذين: با صيغة تثنیه: آن دو کس ابلیس و قابیل که اولین پیمان را بسته و قابالا (قباله، کابالا، کباله) را به جریان انداختند.

2- قرآن دربارۀ ابلیس می گوید: «کان من الجن»؛ لفظ جن در هر دو آیه به یک معنی است خواه ابلیس را از نوع جن معروف بدانیم یا نوع دیگر.

3- یک طرف این پیمان و همکاری، ابلیس است که همیشه بوده و هست و تا قیامت نیز خواهد بود. اما طرف دیگر پیمان، افرادی از بشر هستند که عمر محدود دارند و نسل به نسل، جانشین همدیگر می شوند و شگفت این که بر سر این جانشینی به شدت رقابت می کنند، و ابلیس از میان رقیبان به کسی کمک می کند و کسی را برمی گزیند که بیشتر و بهتر به کارش آید رقابت شاهزادگان ملا، زادگان و مترف زادگان بر سر جانشینی پدر.

4- در این آیه همه کافران در طول تاریخ از آغاز تا روز قیامت، هستند که چنین خواسته ای را در دوزخ از خداوند خواهند خواست آیا مراد از آن دو کس تنها قابیل در کنار ابلیس، است؟ یا هر جامعه قابیل زمان خود و ابلیس را در نظر دارد؛ یعنی مرادشان تنها آن دو بنیانگذار است یا دیگر سران کابالیسم در طول تاریخ نیز مورد نظرشان است؟؟ از لفظ «الذين كفروا» که شامل همه کفار می شود حتی رهبران و سران کابالیسم بعد از قابیل، باید گفت مرادشان تنها ابلیس و قابیل است و این خواسته فقط برای آن دو بنیانگذار است.

به عبارت دیگر همه کافران از آن جمله سران کابالا پس از قابیل، همگی این خواسته را دارند، پس موضوع این خواسته فقط ابلیس و قابیل است.

اما حدیث های متعدد و فراوان داریم که می گویند همۀ سران دانه درشت که در امت ها با ابلیس هم پیمان شده اند در این خواسته دوزخیان قرار دارند این حدیث ها دو دسته هستند دسته اول را می توانید در متون تفسیری از آن جمله «نور الثقلين» و «البرهان» ذیل همین آیه مشاهده کنید و دسته دوم حدیث هائی هستند که اشخاص طرف پیمان با ابلیس را در هر امت می شمارند؛ مانند سامری در امت موسی (علیه السلام) و پولس در امت عیسی (علیه السلام) و فلانی

در امت پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) و حدیث «لكل قوم سامری» معروف است. بنابر این حدیث ها، آن تعداد از رهبران قابیلیسم مورد نظر هستند که بنیان اولیه قابیل با ابلیس را از نو با همدستی ابلیس تجدید بنیان کرده اند یعنی در این صورت نیز همۀ رهبران و سران قابیلیسم مورد خواسته شان نیست بل که غیر از بنیانگذار و تجدید کنندگان بنیان همه کافران همصدا خواستار این موضوع خواهند بود.

5- به دنبال این آیه، آیه 24 دربارۀ آنان که توانسته اند خود را از جریان قابیلیسم جدا نگاه دارند و به آن نپیوندند، چنین می گوید: إِنَّ الَّذِینَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ الاَ تَخافُوا وَلا تَحْزَنُوا وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتى كُنتُمْ تُوعَدُونَ: ⁽¹⁾آنان که گفتند پروردگار ما الله است سپس در این باور (عملاً) استقامت کردند، (در روز محشر) ملائکه بر آنان نازل شده و خواهند گفت نه بترسید و نه غمگین باشید و بشارت باد شما را بهشتی که در دنیا به آن وعده داده شدید.

استقامت: همگان می گویند خداوند هست و پروردگار جهان است حتی خود ابلیس کاملاً به این اصل معتقد است و دارای کامل ترین دانش خدا شناسی است و هیچ کسی نیز در تاریخ وجود خدا را انکار نکرده است. مهم استقامت است که انسان به محور این باور استقامت کند آن را به قدرت پول مقام و ریاست نفروشد بویژه آن را به ابزار امتیاز خود تبدیل نکند وگرنه مانند ویل دورانت به «همه خدائی» = «همه چیز خدائی» و تصوف در لباس عرفان خواهد رسید. ⁽²⁾

6- تاریخ دو دوران را طی خواهد کرد:

الف: از آغاز تا پایان تاریخ قابیلیسم در این دوران جریان تاریخ و ساخت ماهیت آن در دست قابیلیست ها خواهد بود و اهل ایمان با استقامت مانند یک رگه ای در آن میان خواهند بود.

ب: از پایان تاریخ قابیلیسم تا پایان عمر دنیا در این دوران ماهیت تاریخ ماهیت انسانی (غیر ابلیسی و غیر قابیلی) خواهد بود و اینک خود کابالیست ها اعتراف می کنند که به پایان تاریخ شان رسیده.اند که صد البته تاریخ نوین آغاز می شود.

آدم: قابیل پسر آدم است. آدم چگونه آفریده شد؟

پاسخ این پرسش را از چه کسی و چه منبعی باید گرفت؟ بدیهی است که منحصر است به یکی از منابع زیر:

1- از خود مردم جهان: که طبعاً (مثلا) اگر در هر چیزی دچار تخیل و افسانه شوند، نباید در این مسئله که اساسی ترین و اولین اصل از اصول وجودی خودشان است، دچار اوهام گردند.

مردمان سامی می گویند: آدم به صورت یک مجسمه از گل ساخته شد و سپس بر آن تندیس روح دمیده شد و آدم یک موجود زنده، عاقل، و برتر از دیگر موجودات روی زمین گشت.

یونانیان باستان: اولین انسان را زادهٔ الهه ها و خدایان می دانستند. این باور در میان یونانیان قدیم دو مرحله را طی کرده است:

الف: تا زمان ارسطو انسان را زاده مستقیم خدایان می دانستند.

ب: ارسطو با اعلام اصل صدور کل هستی و همه چیز را زاده خدا، دانست که پس از صدور و زایش صادر اول از خدا، صادر دوم تا صادر دهم به عنوان «عقول عشره» از همدیگر زاده می شوند سپس نوبت به زمین و موجودات زمین از آن جمله انسان می رسد.

ایرانیان باستان، «مشی» و «مشیانه» آدم و حوا را دو انسان می دانستند که از گیاه «ریواس» به وجود آمده اند.

مردمان شرق آسیا باورهای مختلفی دارند که در میان آن ها سخن از پیدایش ابولبشر از گیاه نیز آمده است.

2- ادیان آن چه در عینیت باورهای مردمی عمومی جهان است، هیچ کدام صلاحیت و ارزش علمی ندارند و متاسفانه همگی به ادیان نسبت داده شده و به عنوان باور دینی تلقی شده اند. چرا چنین است؟ در مباحث بعدی خواهیم دید که همه این افسانه ها نتیجه تحریف های حساب شده قابیلیان جریان کابالیسم در ادیان است که اصیل ترین اصل نبوت ها را درباره پیدایش انسان تحریف کرده اند زیرا جهل مردم اولین نیاز آنان است. و همیشه کوشیده اند که مردم جهان را از حقایق بویژه حقایق وحیانی و نبوتی، باز دارند.

3- زیست شناسی: وقتی که سیمای تحریف شده مسئله کاملاً به حساب ادیان گذاشته شد و به صورت یک باور و اصل و اساس دینی تثبیت شد و در ردیف اول باورهای دینی جای گرفت، گفتند که ادیان دچار خرافه هستند بل دین یعنی خرافه و فسانه؛ مگر می شود مجسمه ای از گل درست شود و با دمیدن روح زنده شود ما در قوانین جهان و فرمول های آفرینش چنین پیدایشی را نمی بینیم.

این بار با تمسک به «اصول زیست شناسی» طرح نوی انداختند که: انسان تکامل یافته از حیوان است و غیر از «حیوان برتر» چیزی نیست بنابر این امکانات زمین هر چه هست باید مطابق اقتضاها و خواسته های حیوانی بشر، در اختیار او گذاشته شود.

ایده «اصالت لذت» و خرافه دانستن اصالت سعادت مبنای زیست فردی و اجتماعی بشر گشت.

قرآن: آن چه در این میان حضور ندارد و هرگز به باور عمومی نرسیده، اصل اصيل قرآنی است. در بخش های آینده با ادله روشن تاریخی خواهیم دید که کابالیست ها چنان بر جامعه مسلمانان مسلط شدند که خیلی از اصول وحیانی و نبوتی اسلام را نیز مطابق باورهای تحریف شده ادیان پیشین تفسیر کرده و از پیشرفت اصلاحاتی که اسلام در جامعه جهانی در پیش گرفته بود، جلو گیری کردند.

قرآن آدم را نه به صورت یک تندیس از گل و نه اولین موجود زنده روی زمین، بل او را آخرین پدیدۀ حیاتمند روی زمین می داند که از گیاه ویژه ای تکامل یافته است. نه از ریواس که یک گیاه کوهستانی است. بل از گیاهی باتلاقی در میان جنگلی گرمسیری.

توضیح این مبحث را در کتاب تبیین جهان و انسان آورده ام و در این جا تکرار نمی کنم.

مهم این است: امروز با برافتادن پرده از راز بزرگ قابیلیان (کابالیست ها) روشن شده که خود آنان هم به آدم ابوالبشر و هم به ابلیس و نیز به وجود جن و اجنه، کاملاً معتقد بوده اند و هستند و تنها با فکر و عقل جامعه جهانی بشر در این همه قرون بازی کرده اند. با ابلیس به طور حضوری و مخاطبه و مشافهه جلسه تشکیل داده و برنامه ریزی می کردند. اما دیگر تاریخ شان به پایان رسیده و سخت به بن بست رسیده اند.

انگیزهٔ قابیل: قابیل (قابال، کابیل، کاباله، قباله) چرا هابیل را کشت و انگیزه اش چه بود؟ جریان مدیریت شده ابلیسی کابالیسم همیشه و همه جا کوشیده و موفق شده که «شهوت جنسی» را منشأ این اولین حادثه منفی بشر تلقی کند و این باور را به عرصه ادیان نیز نفوذ داد تا موضوع همه گیر و عالمگیر گشت.

هر پیامبری و هر نبوتی که می آمد کابالیست ها فوراً در میان پیروان آن نفوذ کرده و برنامه های اصلاحی آن را به بستر القائات رایج شدهٔ پیشین خود بر می گردانیدند.

موسی (علیه السلام) از طور آمد دید سامری مردم را بت پرست کرده است: خشمناک و اندوهگین، گفت: ای قوم من مگر خداوند وعدۀ نیکو برای شما نداده است؟ آیا برای تحقق عهد و وعده خدا دیر شده است؟ یا می خواهید غضب خدا بر شما وارد شود؟ خداوند تحقق یک جامعه مدنی انسانی را به شما وعده داده تازه از خلیج قلزم عبور کرده اید، آیا وعده خدا به تاخیر افتاد که مقلد مصریان شدید و گاو پرستی (آپیس پرستی) آنان را تقلید کردید؟

گفتند: ما أَخْلَفْنا مَوْعدَكَ بمَلْكنا ⁽¹⁾ای موسی مخالفت وعده تو را با «خود آگاهی» مان، نکردیم فَكَذلك الْقَى السَّامری: ⁽²⁾سامری این گونه به ما القاء کرد. ⁽³⁾

و وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُول وَ لا نَبِيٍّ إلا إذا تَمَنَّى ألقَى الشَّيْطانُ في أمْنيَّته فَيَنْسَخُ اللَّهُ ما يُلْقى الشَّيْطانُ ثُمَّ يُحْكمُ اللَّهُ آيَاتِهِ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكيم ⁽⁴⁾: و نفرستادیم پیش از تو رسول یا پیامبری را مگر این که هرگاه خواست با برنامه اش آیات الهی را رواج دهد شیطان در برنامۀ او القاء می.کرد پس خداوند در آینده القائات شیطان را تباه خواهد کرد آن گاه آیات خود را در میان مردم استوار خواهد کرد. خداوند علیم و حکیم است.

لغت: منى (يمنى منيّاً) فلان لفلان الخير قدره له خیر را برای او پی ریزی و برنامه ریزی کرد.

نکات: 1- همیشه ابلیس که مدیریت جریان قابیلیان را در دست دارد و پیروانش در برنامه نبوت ها نفوذ و القاء کرده و می کردند.

2- خداوند با صیغهٔ مضارع وعده می دهد که در «آینده» برنامه نبوت ها را در جامعه بشری استوار خواهد کرد. و امروز همان «آینده» با برافتادن پرده از سر بزرگ کابالیسم، فرا رسیده است.

3- روز به روز زمینه برای نبوت باز و برای کابالیسم تنگ خواهد شد و می شود. و پایان تاریخ ساختهٔ قابیلیان فرا رسیده است.

انگیزه قابیل در قتل برادر، انگیزه جنسی و شهوت نبود: زیرا اگر او نادان بود، استادش ابلیس از دانا ترین موجودات بود و هست. که «لوكان في العلم بلا التقى شرف لكان ابليس اشرف الخلائق»: اگر در علم و دانش بدون تقوی شرف باشد ابلیس اشرف مخلوقات می گردد. ابلیس می دانست که «شهوت» بخشی از «قدرت» است قدرت نسبت به شهوت مقدم است تا قدرت نباشد امکانات شهوت فراهم نمی شود انگیزه ابلیس و قابیل «به دست گرفتن قدرت» در آن آغاز انعقاد نطفهٔ «جامعه» بود که احادیث اهل بیت (علیهم السلام)، در این ماجرا شهوت را رد کرده و انگیزه را «ولایت» و رهبری و ریاست، تعیین کرده اند.

گرچه القائات و نفوذ کابالیسم همه جای جامعه اسلامی را فرا گرفته بود، لیکن از آغاز نتوانست یک اطاق گلی چند متر در چند متر را فتح کند و آن خانه فاطمه (علیها السلام) بود.

این خانه در کربلا به آتش سوخت اما صاحبخانه در کنار دختر فاطمه زینب (علیها السلام) پس از طی دوره اسارت در دست کابالیست ها ⁽¹⁾آن را از نو ساخت که نسل به نسل در قبال نفوذ کابالیسم مقاومت و فعالیت می کرد امام عسگری (علیه السلام) درباره این خانه فرمود: يَحْملُ هَذَا الْعِلْمَ مِنْ كُلِّ خَلَفَ عُدُولُ يَنْفُونَ عَنْهُ تَحْرِيفَ الْغَالِينَ وَ انْتِحَالَ الْمُبْطِينَ وَ تَأْوِيلَ الْجَاهلين ⁽²⁾: این علم (علم قرآن و دین) را حمل می کند در هر نسل اشخاص عادل (با فکر و اندیشه متعادل که نه از آن طرف دچار نفوذ باشد و نه از این طرف) که کنار می زنند از آن، غلوّ غالیان و مكتب سازی مکتب ،سازان و تاویل جاهلان را.

اهل این خانه اهل بیت پیامبر - صلی الله علیه و آله- می گویند: انگیزۀ قابیل به دست گرفتن قدرت و رهبری بود: تفسیر نور الثقلین در ذیل آیه های ماجرای هابیل و قابیل، آورده است که امام صادق (علیه السلام) به سلیمان بن خالد فرمود: این قتل برای وصایت و رهبری بود. ⁽³⁾

پس از مرگ هابیل شیث برادر کوچک تر جانشین آدم می شود. در همان نورالثقلین می خوانیم: امام باقر (علیه السلام) فرمود: پس از دفن آدم قابیل پیش شیث آمد و گفت: پدرم تو را برگزید همان طور که برادرت هابیل را برگزیده بود، من او را کشتم تا نسلی از او نماند که بر نسل من فخر فروشی کند. و اگر تو از برتری هایت چیزی را اظهار کنی، تو را نیز خواهم کشت. شیث و نسلش از ترس قابیل برتری ها علم و دانش خود را همیشه پنهان می داشتند. ⁽¹⁾

در این حدیث که خلاصه آن را آوردم آمده است که هابیل با خواهری، دوقلو، به دنیا آمدند. اما سخن از رقابت جنسی به میان نیامده و انگیزه قتل فقط وصایت و رهبری، تعیین شده است همان طور که مشاهده کردید و در حدیث زیر نیز مشاهده می کنید.

مدیریت ابلیس: در آن آغاز که هنوز جامعه ای تکون نیافته و تنها یک خانواده گرچه با اعضای متعدد و زیاد وجود دارد ابلیس مدیریت خود را آغاز کرد در تفسیر برهان ذیل همین آیه ها از کافی نقل کرده ابلیس پیش قابیل آمد و گفت ای قابیل قربانی هابیل پذیرفته شد و قربانی تو قبول نشد اگر او را واگذاری نسلش بر نسل تو فخر فروشی خواهند کرد و خواهند گفت ما فرزندان کسی هستیم که قربانیش پذیرفته شد هابیل را بکش تا نسلی از او باقی نماند و قابیل هابیل را کشت. ⁽²⁾

توضیح: پیشتر این گونه حدیث ها را به «وسوسه ابلیس در قلب» معنی می کردیم. اما با بر افتادن پرده راز بزرگ کابالیسم می بینیم که در معنی این حدیث ها بی راهه رفته ایم. ابلیس رسماً به طور حضوری و مشافه های جریان کابالا را مدیریت کرده است. با سردمداران جریان خودش، به طور مشاهد و کاملاً حضوری برنامه ریزی می کرده است. البته وسوسه

های درونی ابلیس در دل انسان ها نیز سرجای خود هست که در حدیث بالا به عنوان یک «جمله معترضه» به این کار او نیز اشاره شده است اما با لفظ «ثم ان ابليس اتاه.... فقال يا قابیل...» دقیقاً یک تخاطب و گفتمان حضوری مشهود، بیان شده است.

در تفسیر برهان و نورالثقلین حدیثی از امام سجاد (علیه السلام) آمده است که نشان می دهد حتى چگونه کشتن هابیل را ابلیس به قابیل یاد داد و گفت: سر او را میان دو سنگ، خرد کن.

دقت در عبارت این حدیث نیز نشان می دهد که گفتمان قابیل و ابلیس به طور حضوری و رو در روی هم و مشافهه ای بوده است نه وسوسه قلبی، می گوید: جَاءَ إِبْلِيسُ فَعَلَّمَهُ قَالَ ضَعْ رَأْسَهُ بَيْنَ حَجَرَيْن ثُمَّ اشْدَخْهُ: ⁽¹⁾ابلیس آمد و به قابیل گفت: سر او را میان دو سنگ بگذار و بشکن.

و مطابق احادیث دیگر وقتی که هابیل خوابیده بود قابیل سنگی را برداشت و بر سر او کوفت. که یا او خودش سرش را روی سنگی گذاشته و خوابیده بوده، و یا قابیل سر او را بر می دارد روی سنگی می گذارد سپس با سنگ دیگر بر او می کوبد مطابق حدیث بالا صورت دوم صحیح است.

بنابر این همان طور که امروز فاش شده است شیطان همیشه با سران قابیلیسم به طور حضوری و تخاطبی جلسه و همایش گفتمانی برقرار می کرده و می کند و با دیگر مردمان اعم از کابیلیان و خوبان از طریق وسوسه در قلب، رفتار می کند.

مدیریت ابلیس به واسطهٔ دو گروه: سران کابالیسم که ابلیس با آن ها تماس می گرفت و می گیرد، دو گروه هستند:

1- سران قدرت امپراطوران و شاهان: تماس شیطان با اینان به طور مداوم نبوده، در طول تاریخ با برخی از آنان به گفتگو و برنامه ریزی می نشسته است. یعنی این تماس او مقطع بوده است.

2- کاهنان: کارآمدترین ابزار در اختیار نبوت ها و انبیاء عبارت بوده از «معجزه». ابلیس افرادی از بشرهای تحت مدیریت خود را به امور غیبی واقف می کرد، و کارهای شگفتی از دست آنان صادر می کرد و می کند تا معجزات انبیاء را در نظر مردم خنثی کند. تماس او با کاهنان به طور مداوم و در همیشه تاریخ بوده است و هست، که به وسیله کاهنان سردمداران قدرت را راهنمائی می کرده است و می کند. اما امروز دیگر (باصطلاح) کفگیر ابلیس به ته دیگش خورده و نظام کابالیستی سقوط می کند.

شرح مبسوط این موضوع در جلسات آینده خواهد آمد.

جلسه دهم

نوح و مبارزه با کابالیسم

پدیده ای به نام بعل

برخی از مورخین برای نوح و طوفانش رقم تاریخی تخمینی تعیین کرده اند؛ از آن جمله جواهر لعل نهرو نویسنده «نگاهی به تاریخ جهان» در نامه های پدری به دخترش» حوالی 5500 سال پیش را آورده است. لیکن او هم در رقم تاریخی و هم درباره سرزمینی که طوفان آن را فرا گرفته اشتباه کرده است؛ او گمان کرده که طوفان در بین النهرین و در اثر طغیان رودخانه های دجله و فرات و نیز بارندگی های شدید رخ داده است.

در متون تاریخی معتبر که در قرن بیستم تدوین شده اند، ⁽¹⁾سخن از «نوح بابلی» به میان آمده و او از مردم آکد (عاد) قلمداد شده است. البته حدیث هائی نیز در میان احادیث ما

هست از آن جمله حدیث مفضل بن عمر از امام صادق (علیه السلام) که نوح از اهالی بین النهرین و در جائی که بعدها شهر کوفه در آن جا بنا شد، می زیسته است.

اما نظر بر احادیث دیگر باید گفت: نوح و قومش در زمانی که جایگاه دریای مدیترانه جلگه ها و دره های سبز و خرم بود، در آن سرزمین زندگی می کردند.

طوفان نوح عبارت است از حادثه بزرگی که دریای مدیترانه را به وجود آورد گسل ها به حرکت در آمد، آب از زمین جوشید تنگه جبل الطارق شکافته شد آب از اقیانوس به دره های مدیترانه ،ریخت از آسمان نیز می بارید.

طبرسی در مجمع البیان ذیل آیه وَ یا سَماءُ أَقْلعی- 44 هود- از ائمه طاهرین آورده است در (پایان طوفان) آب هائی که از زمین جوشیده بودند به زمین فرو رفتند ولی از آب های آسمان دریاها و رودها به وجود آمدند.

از نظر زمین شناسی طبیعی است وقتی که گسل ها حرکت کرده فرو می روند آن بخش از زمین گود می شود و آب های سفره های زیر زمینی به طرف آن می ریزند اما وقتی که آن گودی با آب اقیانوس و باران پر شد از نو سفره های زیر زمینی را پر می کند.

حدیث دیگر از امام عسگری (علیه السلام) داریم که متاسفانه این روزها هر چه گشتم آدرس آن را پیدا نکردم می فرماید سرزمینی که طوفان نوح آن را فرا گرفت هنوز هم دریا است.

پس از دقت در مجموع احادیث و اعمال قاعده «تعادل و تراجیح» مسلّم می شود که حضرت نوح پس از طوفان به بین النهرین آمده است.

کابالیست ها داستان طوفان نوح را در تورات تحریف کردند، سپس در دوره خلفا که تفسیر قرآن انحصاراً در اختیار کابالیست هائی مانند تمیم داری بود، این تحریف به متون تفسیری اسلامی نیز نفوذ کرد و به زبان ها انداختند که طوفان نوح کل دنیا را گرفته بود و حضرت نوح از هر نوع حیوان یک جفت در کشتی جمع کرد.

جزائری در «قصص» از امام صادق (علیه السلام) آورده است که نوح فقط هشت جفت از حیوانات را در کشتی سوار کرده است.

گویا دام هائی بوده اند که برای استفاده از شیرشان یا به خاطر این که منحصر به دره های مدیترانه بوده اند در کشتی قرار گرفته اند.

بت پرستی: ما نمی دانیم که پدیده «بت پرستی» پیش از قوم نوح بوده، و اگر بوده چه قدر رواج داشته این قدر مسلّم است که اولین فراز و اوج و رواج آن در میان قوم نوح، تکون یافته است به حدی که نام و آوازه بتهای آنان به دیگر اقوام نیز رسیده بود و مورد تقلید آنان می گشت. در قرآن و نیز در متون تاریخی مذکور در بالا نام بت های آنان بدین شرح آمده است: 1: بعل، که نام شهر بعلبک لبنان از آثار باقیهٔ آن است که در قرون بعد از طوفان پایتخت دولت عمالقه بوده است.

2- ودّ: که او را در قرون بعدی در میان قبایل عرب می بینیم که حتی بر قریش نیز نفوذ کرده بود و نام پدر عمرو که در جنگ خندق به دست علی (علیه السلام) کشته شد «عبدود» بوده است.

3: سوآع. 4: یغوث. 5: یعوق. 6: نسر؛ به معنی عقاب. معنائی که با خودش از میان همان قوم به عربستان آورده بود.

نام پنج بت اخیر، در سوره نوح آمده است وَ قالُوا لا تَذَرُنَّ آلِهَتَكُمْ وَلَا تَذَرُنَّ وَدًّا وَلا سُواعاً وَ لا يَغُوثَ وَيَعُوقَ وَ نَسْراً ⁽¹⁾که پس از هلاکت قوم نوح آن ها را از سواحل مدیترانه تا سواحل خلیج فارس و دریای عمان مورد پرستش مردمان مختلف می بینیم. چون نام بعل در این آیه نیامده می توان گفت آن از پدیده های قرون بعدی است. لیکن نظر به ترکیب «بعلبک» از دو لفظ بعل و بک، بوی قدمت و کهن بودن آن به مشام می رسد. و خواهیم دید که بعل قدیمی ترین بت است.

از مسلمات تاریخی است که زبان مردم منطقه ای که «سرزمین سامی» نامیده می شود شامل سوریه، لبنان، فلسطین، عربستان، یمن و عراق - حتی در دوران اقتدار آکدیان (عادها) یک زبان واحد بوده که گونه های لهجه ای داشته اند. بک نمی تواند با «بکه» که نام آن زمانی مکه (اولین آبادی پدید شده در روی زمین) بی ارتباط باشد انسان مهاجر همیشه

اصولی از خاطرات بومی را حفظ می کند. حتی در اواخر که اروپائیان به قاره آمریکا رفتند نام شهرهای اروپائی شان را در امریکا گاهی با پیشوند «نیو» و گاهی بدون آن مانند «فیلادلفیا» بر شهرهای نو ساخته خود گذاشتند.

در قرآن نام بعل در سوره صافات آمده که الیاس پیامبر معروف با آن مبارزه کرده است: گفت: أَ تَدْعُونَ بَعْلاً وَ تَذَرُونَ أَحْسَنَ الخالقین: ⁽¹⁾آیا بعل را پرستش می کنید و خداوند را که احسن الخالقین است وا می گذارید بعل در نواحی مدیترانه در شهری بنام «بک» نمی تواند بی ارتباط با تمدن قوم نوح باشد.

بعل را به صورت سنگ مخروطی شکل مجسم می ساختند و در تصور ایشان اصل «نرینگی» در تولید مثل به شمار می رفت و عنوان شوهر «زمین و بارور کننده آن را داشت. ⁽²⁾

بعل در قرون بعدی به میان عبرانیان در سرزمین فلسطین که در امتداد لبنان در ساحل مدیترانه است نیز نفوذ کرد و پرستش هم می شد نام و لفظ بعل به میان مردمان ساکن در شبه جزیره عربستان از اردن تا یمن، نفوذ کرده است اما به عنوان بت دارای مجسمه کامل انسان، پرستش شده است. کلمه بعل در زبان عرب رواج و شیوع گسترده داشته و دارد که به معنی «شوهر» به کار می رود و چون اشتقاق اصیل و مشتقات اصیل ندارد زیرا خارج از ثلاثی مجرد، کمتر به ابواب رفته است معلوم است که یک واژه مهاجر و غیر بومی است. و اگر آن را یک واژهٔ مهاجر ندانیم از نشانه های اشتراک زبان قوم نوح، فینیقیان و عرب خواهد بود و بعید نیست که چنین باشد.

رابطهٔ «بکّ» با «بکّه» که اولین دهکده در تاریخ بشر و محل زندگی خانواده آدم بوده، و نیز رابطه بعل با قوم نوح و بت های قوم نوح با ادله و شواهد متعددی تأیید می شود شواهدی که در زمینه نزدیکی و همسایگی لبنان با منطقه مدیترانه که محل زندگی قوم نوح بوده و با

توجه به این که اولین رواج و فراز شدن بت پرستی به وسیله قوم نوح بوده، هر نوع تردید را از بین می برند و ما به این بحث بر خواهیم گشت.

نقش بت پرستی در جامعه: بت پرستی به هر معنی نتیجه اش «تکثر گرائی دربارهٔ خداوند» است. و لازمه حتمی و قهری خدایان کثیر، «عدم عدالت» به معنى عدم امکان عدالت است که حتی نباید کسی آرزوی آن را هم بکند تا چه رسد که خواستار تحقق عملی عدالت باشد.

نمونه روشن آن که کاملاً در دست تاریخ است خدایان یونان باستان است؛ الهه ها حتى با همدیگر جنگ هم می کنند و همدیگر را می کشند. در بهترین حالت سازگاری شان نیز به شدت در رقابت هستند. وقتی که خدایان چنین باشند چرا باید بشر چنین نباشد. این فرهنگ در رنسانس پس از شکست کلیسا، از نو احیاء گشت و فرهنگ اروپائیان گردید و نتیجه اش علاوه بر قتل عام بومیان آمریکا آن همه جنگ های بزرگ از جمله دو جنگ جهانی و استفاده از بمب اتمی گردید. گرچه جریان ماهوی تاریخ کابالیستی همیشه در خون ریزی بوده و این ارثیهٔ قابیل (کابیل) شان است.

در مرحله دوم که انسان می رفت تا بت پرستی را از صحنه جامعه براندازد، ابلیس برنامه جدیدی را به سران کابالا داد و آن «حذف اعتقاد به خدا» از ذهن های مردم، بود که در سه قرن اخیر در لباس اندیشه ،علمی واقعگرائی عبور از خرافات و از این قبیل لفافه های گول زننده رواج یافت و شگفت این که کسانی که بیشتر به این طبل می کوبیدند گمان می کردند که دانشمند محقق علم گرا و عقل گرا هستند و دیگران را سفیه و بی مغز می دانستند. بدون آگاهی و کاملاً به صورت ابزار فاقد عقل و به طور صد در صد احمقانه، فریب جریان ابلیسی کابالا را خوردند.

حماقتی که در طول زندگی بشر، احمقانه تر از آن یافت نمی شود. و امروز معلوم شده است چه کسانی سفیه بوده اند.

آن چه در مقابل این سیل حماقت در پوشش علم و دانش، مقاومت می کرد فقط و فقط «روح فطرت» مردم بود که در آخر نیز پیروز گشت. زیرا که تاریخ کابالی به پایان رسیده است. و این وعده خداوند بود که باید روشن می شد کدام یک از دو جریان، سفیه است:

وَ مَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ إِلا مَنْ سَفِهَ نَفْسَه: ⁽¹⁾کیست که از راه و آئین ابراهیم خارج شود مگر کسی که جانش را دچار سفاهت کرده باشد. کابالیست ها همیشه خود را عاقل، عالم و دانشمند می دانستند و پیروان نبوت ها را سفیه می نامیدند قالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ إِنَّا لَنَراكَ فِي سَفَاهَةً وَ إِنَّا لَنَظُنُّكَ مِنَ الْكَاذِبِينَ قالَ يَا قَوْمِ لَيْسَ بى سَفَاهَةً وَ لَكِنِّي رَسُولُ مِنْ رَبِّ الْعالَمينَ: ⁽²⁾سردمداران قوم هود (آکدیان) به هود گفتند ما تو را نمی بینیم مگر در سفاهت، گفت ای مردم من، هیچ سفاهتی در من نیست بل که من فرستاده پرورنده عالمیان هستم.

در زمان پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) نیز می گفتند: قالُوا أَنُؤْمِنُ كَمَا آمَنَ السُّفَهَاءُ أَلا إِنَّهُمْ هُمُ السُّفَهَاءُ وَ لَكنْ لا يَعْلَمُونَ: ⁽³⁾مشركان می گویند: آیا ایمان بیاوریم همان طور که سفیهان ایمان آورده اند بگو آنانند سفیهان لیکن نمی دانند.

توصیفگری را به عنوان تحقیق علمی به خورد مغزهای به ظاهر اهل دانش اما فريب خورده، دادند. چنان با سرعت پیش می رفتند که توصیفگری های ویل دورانت را به نام تاریخ تمدن محور اصلی محافل علمی قرار دادند که به هیچ وجه نه ارزش علمی دارد و نه ارزش تاریخ بودن حتی برای تاریخ کابالیستی تصمیم داشتند آن را جای گزین کتب آسمانی از جمله ،انجیل تورات و قرآن قرار دهند ژنو را نیز به جای واتیکان بگذارند. متاسفانه

هنوز هم در برخی جوامع از آن جمله جامعه ما عده ای به کتاب ویل دورانت به عنوان یک اثر علمی می نگرند.

کاروان رفته منزل به منزل *** ساربان خفته یا مانده در گل

ما که باید ساربان کاروان علم باشیم بویژه در شرایط امروزی که تاریخ متحول بل جا به جا می شود، هنوز بخش عمده ای از مراکز عملی مان با لالایی کابالیسم مشرف به سقوط خوابیده اند و کابالی تر از غربیان دوره پیش هستند.

بت و جامعه طبقاتی: دومین نتیجهٔ قهری و جبری بت پرستی و لازمه لاینفک آن، جامعه طبقاتی است. طبقاتی که هر طبقه پائین ملک طلق طبقه بالاتر از خود است و حق «من» گفتن ندارد اگر کشته شود کشته شدنش عین حق است. همان طور که با وجود بر چیده شدن نظام بت پرستی از جهان در دوران فئودالیته اروپا و همه جای جهان، ارباب مالک جان، مال و ناموس مردم بود زیرا که ابلیس در هر تحول مثبت که در تاریخ پیش آمده، آن را در بستر کابالیستی قرار داده است.

دولت در میان قوم نوح: می دانیم که ابراهیم موسی و پیامبران دیگری در بعثت شان، با دولت جامعه رو به رو بودند. آیا قوم نوح نیز دارای دولت بوده یا مانند قبایل عرب عدنانی در عصر پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله)، فاقد دولت مرکزی بوده است؟؟

از این که در قرآن و احادیث نامی از حاکم یا دولت در ماجرای نوح به میان نیامده، می توان گفت: آن مردم فاقد دولت بوده فاقد دولت بوده اند. البته اصل مسلّم تاریخی که می گوید اولین دولت در طول زیست بشری، توسط ثمود (سومریان) در بین النهرین تشکیل یافته، می تواند دلیل بر عدم دولت در میان قوم نوح باشد. گر چه دست تاریخ به آن حدود نمی رسد.

و این که عنوان «نوح بابلی» در میان مردم بین النهرین به زبان تاریخ آمده، خیلی روشن نیست که در عصر وجود دولت بوده یا پیش از آن زیرا می تواند شهر یا آبادی «بابل» خیلی کهن تر از تاسیس دولت سومر و آکد باشد.

همان طور که در ماجرای هود در میان آکدیان نیز سخن از دولت و حاکمیت به میان نیامده اما دربارهٔ ابراهیم که شخصیت چهار هزار سال پیش است و در همان بابل پایتخت آکدیان قیام کرده مناظره او با نمرود در قرآن آمده و همین طور یوسف با ملک عمالقه که آن روز مصر شرقی را تسخیر کرده بودند و همچنین مناظره موسی با فرعون.

راه باطل به هر نتیجه ای برسد، مطلوب شیطان است ابلیس فقط یک خواسته دارد، همان طور که اعلام کرده است لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعين ⁽¹⁾او می کوشد افراد بشر به بی راهه روند. و اصل هدف او آخرت است که یک جهان جاویدان است. می خواهد آن زندگی جاویدان انسان ها را تخریب کند خواه به وسیلهٔ بر خورداری منفی در دنیا باشد و خواه مصداق خسر الدنیا والاخره باشند.

قوم نوح با پیروی از ابلیس به ندای نوح و پیام انسانی او، پشت کردند. شیطان برای این که از نفوذ جان افزای تبلیغات نوح جلوگیری کند برنامه ریخته بود که مردم هنگامی که نوح در مقام تبلیغ می آید انگشتانشان را در گوش های شان کنند و لباس های شان را به سرشان بکشند تا پیام های او را نشنوند. إِنِّي كُلَّما دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصابِعَهُمْ في آذَانِهِمْ وَاسْتَغْشَوْا ثِيَابَهُمْ وَ أَصَرُّوا وَ اسْتَكْبَرُوا اسْتِكْباراً: ⁽²⁾نوح گفت: خدایا هر وقت آنان را به سوی بخشایش تو دعوت کردم انگشتانشان را به گوش های شان گذاشتند و با لباس های شان سرشان را پوشانیدند بر راه و روششان اصرار ورزیدند چه تکبر ورزیدنی!

دیگر نه پیام فایده داشت و نه پیامبری، نبوت و نبی به انزوای عجیب رانده شده بود، و آن مردم که همه راه ها را بسته بودند مستحق آن بلا شدند و طوفان آمد همه شان را از بین برد. که امروز آثار زندگیشان در زیر آب های مدیترانه باقی است.

پس از پایان طوفان ابلیس به طور حضوری و مشهود پیش نوح آمد و گفت: ای نوح تو حق بزرگی بر گردن من داری؛ باید به طور مداوم تلاش می کردم تا در قلب تک تک آن

مردم وسوسه کنم و نگذارم به راه راست تمایل کنند. و نیز باید می کوشیدم شخصیت جامعهٔ شان را در راه باطل نگه دارم تا همه افراد و جامعه شان به دوزخ بروند. تو نفرین کردی، از خدا بلا خواستی همه شان یکجا به دوزخ رفتند و کار من را آسان کردی. ⁽¹⁾

برداشت صوفیان از این حدیث ها این است که نوح به شدت پشیمان شد و عمری را با گریه به سر برد که چرا چنین دعائی را کرده که مطابق میل ابلیس بوده است. اینان که خود با عنوان «عارف» همیشه جنود ابلیس را تشکیل می دهند توجه ندارند که نوح هیچ اشتباهی نکرده است او پیامبر اولی العزم است و این گونه حدیث ها در مقام بیان یک اصل مهم هستند که نتیجه راه باطل هر چه باشد مطلوب ابلیس است.

آیه 6 سورة فاطر: إِنَّ الشَّيْطَانَ لَكُمْ عَدُوٌّ فَاتَّخِذُوهُ عَدُوا إِنَّمَا يَدْعُوا حِزْبَهُ لِيَكُونُوا من أصحاب السعير: اى مردم شیطان دشمن شما است، شما هم او را دشمن بدارید، او حزب خود را دعوت می کند (به راهی) تا از ملازمان دوزخ شوند. آیه 21 سورة لقمان: أ وَلَوْ كانَ الشَّيْطانُ يَدْعُوهُمْ إِلى عَذاب السعير: آیا با وجود این که شیطان آنان را به دوزخ دعوت می کند باز پیروی خواهند کرد؟

ارقام تاریخی: مورخین اجماعاً معتقد هستند که یک طوفان بزرگ در دوران پیش از تاریخ در آن زمان که انسان در دهکده های اولیه می زیست در سرزمین های سامی، رخ داده است. جواهر لعل نهرو نویسنده «نگاهی به تاریخ جهان» در نامه هائی که از زندان به دخترش ایندیرا گاندی نوشته است می گوید در حوالی 5500 سال پیش (3500 سال پیش از میلاد) طوفان بزرگی در بین النهرین در اثر طغیان رودخانه های دجله و فرات رخ داده است. ویل دورانت در فصل سومر» از طوفانی نام برده که در زبان مردم سومر بوده و سپس به زبان مردم آکد افتاده است. او نیز آن طوفان را با تمسک به آثار رسوبی فرات حادثه ای بین النهرینی می داند.

اما حضور داستان طوفان در خاطرات و داستان های سومری و آکدی و نیز آثاری از طغیان دجله و فرات دلیل نمی شود که مراد از طوفان نوح نیز یک حادثه بین النهرینی باشد. همان طور که گفته شد از ائمه طاهرین و از امام عسگری (علیه السلام) حدیث داریم که طوفان نوح سرزمین قوم نوح را به دریا تبدیل کرده است و هنوز هم دریا است. و این غیر از جایگاه دریای مدیترانه نمی تواند باشد.

درست است: می توان گفت که تسونامی سونامی طوفان به بین النهرین رسیده است همان طور که بعضی محل قرار گرفتن کشتی نوح را که در قرآن «جودی» نامیده شده، به جزیره ابن عمر در میان دجله و فرات تفسیر کرده اند.

تعیین رقم تاریخی برای هر موضوع تاریخی خوب لازم و گاهی ضروری و تعیین کننده و اساس بحث و تحقیق است. اما در بحث ما تنها اصول مسلّم ماجرا کافی است از قبیل:

1- وقوع طوفان بزرگ در سرزمین سامیان.

2- این طوفان پیش از تمدن سومر ،آکد آشور مصر و فینیقیه بوده است. بقیه مردم سامی پس از طوفان داستان ها از آن داشته اند و سرایش های غم انگیز از آن سروده اند.

هر مورخی به هر رقم تاریخی پیش از تاریخ در این باره برسد فرقی در اصل موضوع نمی کند، آن چه مسلم است ابلیس از زمان قابیل قابیلیسم را بنیان گذاشته و در اولین دهکده ها آن را به دقت و با کوشش تمام دنبال کرده و اولین سمبل و سمبل های آن را نیز ساخته است.

مورخين اعم از تاریخ نویسان و باستان شناسان در موارد مهم دیگر که قرن ها پس از طوفان رخ داده اند اختلافات فاحش دارند. مثلاً دربارۀ هجوم هکسوس ها (عرب عمالقه) به مصر و تسخیر مصر شرقی و حاکمیت شان بر آن سرزمین که در زمان فراعنه مصر رخ داده، سه چهار قرن با همدیگر اختلاف دارند فرید وجدی آن را در حوالی 2200 سال پیش از میلاد می داند و دیگرانی آن را در حوالی 1800 سال قبل از میلاد و....

می توان گفت یکی از علل خودداری قرآن از آوردن رقم های تاریخی، به همین جهت است که انسان ها علاوه بر اختلافات تاریخی دچار تغییر نظرهای تاریخی نیز می شوند؛ زمانی درباره یک ماجرا به یک رقم تاریخی کاملاً یقین پیدا می کنند، زمان دیگر با ادله یقینی (به نظر خودشان) آن را چندین قرن تغییر می دهند اگر قرآن رقم تاریخی می آورد، وقتی که به نظر خودشان به یک رقم یقینی مخالف رقم قرآن می رسیدند، حکم به بطلان قرآن می دادند. آن گاه که پس از زمانی به همان رقم قرآن می رسیدند، دیگر خیلی دیر بود و لطمه ای که به قرآن خورده بود قابل جبران نمی شد. قرآن با خودداری از آوردن ارقام، خود را از جهالت گستاخی آمیز بشر، حفظ کرده است و این یکی از عوامل محفوظ ماندن قرآن از تحریف است.

و مهمتر این که قرآن با این روش از تهاجمات عمدی کابالیست ها خود را محفوظ داشته است. ویل دورانت با همه چیز بشر بازی کرده اگر یک رقم تاریخی در قرآن می یافت بی تردید باصطلاح با آسمان را به «ریسمان بافتن» به ابطال رقم قرآنی اقدام می کرد. دو عنصر در کار دورانت همیشه هست گل آلود کردن جریان های تاریخی و آسمون ریسمون کردن درباره آن ها او همیشه جریان تاریخ را به بستری می اندازد که دقیقاً خواسته کابالیسم است. البته در این کار، بس قدرتمند، شیوا نویس القاء گر و ماهر است و از کل امکانات کابالیسم استفاده کرده است.

بعل: اولین سمبل و معبود کابالیسم

دیرینگی بعل تا حدی کهن و قدیمی است که تاریخ پیدایش آن معلوم نیست. آن چه مسلّم است پیدایش آن در حوالی مدیترانه و لبنان بوده است و همزمان با حضور انسان در آن نواحی، حضور داشته است.

اولین مردم شناخته شده در لبنان «فینیقیان» بوده اند که سرزمین لبنان در زمان آنان را «فینیقیه» نامیده اند. منابع تاریخی دربارهٔ فینیقیان نوشته اند فینیقیان از نژاد سامی که اقتدارشان در 2800 سال پیش از میلاد بوده در زمرهٔ قبایل ما قبل تاریخ قرار دارند. ⁽¹⁾

تاریخ بعل نیز همراه آنان به دوران ما قبل تاریخ می رسد.

نام شهر «بعلبک» که برگرفته از بعل است و نشان می دهد که خود بعل دیرین تر از آن شهر بوده، نیز از شهرهای کهن است. در این باره نیز می خوانیم بعلبک از شهرهای فینیقی است؛ در دورهٔ سلطه سلوقيان (سلوکیان) نام آن به «هلیوپولیس» تغییر یافت، سپس نام اصلی خود را باز یافت. ⁽²⁾

بنابر آن چه در مبحث پیش با تکیه بر حدیث ها گذشت، طوفان نوح، همان پیدایش دریای مدیترانه است که قوم نوح را غرق کرد بعل بت بزرگ و الهه تولید نسل، در باور آنان بوده است که فینیقیان پیش از تاریخ آن را از قوم نوح ارث برده اند.

در افسانه «ایسیس و اوسیرس»- ایزیس و اوزیرس که یکی از افسانه های کهن است، می گوید: اوزیرس را کشتند و پیکرش را سیزده تکه کردند و هر تکه را به جائی دور انداختند ایسیس آن ها را جمع کرد به غیر از تکه سیزدهم که عضو تناسلی او بود، پس از زمانی آن را از دریای مدیترانه یافتند و مجسمه اش (بعل) را ساختند.

درست است این یک افسانه است لیکن فرق است میان این که یک افسانه مخالف یک نظریه علمی باشد و این که موافق آن باشد حتی این افسانه نیز منشأ بعل را به مدیترانه ربط می دهد.

در قرآن نام بعل فقط یک بار آمده که به نفوذ بعل در میان بنی اسرائیل، ناظر است و به حوالی 2600 سال پیش مربوط می شود. یعنی در آن زمان دستکم 3300 سال از حضور بعل در سواحل مدیترانه م--ی گذشت؛ آی--ه ه-ای 123 تا 126 سوره صافات: وَ إِنَّ إِلْيَاسَ لَمِنَ

الْمُرْسَلِينَ - إذْ قالَ لَقَوْمه ألا تَتَّقُونَ - أ تَدْعُونَ بَعْلاً وَ تَذَرُونَ أَحْسَنَ الْخَالِقِينَ اللَّهَ رَبَّكُمْ وَ رَبَّ آبائِكُمُ الْأولين: الیاس از جمله پیامبران است زمانی به قوم خود گفت: آیا از خدا نمی ترسید؟- آیا بعل را فرا می خوانید و احسن الخالقین را وا می گذارید؟ - الله است پروردگار شما و پروردگار نیاکان تان. در تورات-کتاب دوم ملوک باب اول نیز آمده است شاه یهودی از طبقه بالای ساختمان افتاده و بیمار شده بود، کسانی را مأمور کرد که به «عق-رون» رفته و از کاهنان معبد بعل بپرسند آیا او از این بیماری نجات خواهد یافت یا نه به «ایلیا» وحی شد که بر سر راه آنان برود و به آنان بگوید کجا می روید؟ مگر در کشور اسرائیل خدا نیست که برای پرسش از بعل می روید.

در ادبیات و محاورات اسلام به ایلیا الیاس گفته می شود.

اما در آیه 23 سوره نوح رمزی هست که اگر گشوده شود، احتمالاً نشانی از بعل پیدا شود؛ قوم نوح در برابر تبلیغات نوح به همدیگر سفارش می کردند: قَالُوا لَا تَذَرُنَّ الهَتَكُمْ وَلَا تَذَرُنَّ وَدًّا وَ لا سُواعاً وَلا يَغُوثَ وَيَعُوقَ وَ نَسْرا گفتند خدایان تان را رها نکنید و رها نکنید ودّ را، و نه سواع را و نه یغوث و نه یعوق و نه نسر را.

به نظام و سازمان این آیه دقت کنید. ابتدا می گویند «خدایان تان را رها نکنید». سپس با حرف «و» که جملهٔ بعدی را به جمله قبلی عطف می کند، می گویند «و رها نکنید ودّ، سواع، يغوث، يعوق، نسر را» باصطلاح ،ادبی، در نگاه دقیق به نظر می رسد که جمله دوم «عطف تفسیر» نیست. هر جمله یک پیام مستقل دارد و جمله به جای جمله عطف شده و «عطف اعراض» است که گاهی به صورت عطف عام بر خاص می باشد و گاهی به صورت عطف خاص بر عام. در این آیه عطف خاص به عام است؛ ابتدا می گویند از «خدایان تان» که عام است سپس از میان همان خدایان نام پنج بت را می آورند یعنی خدایانی و دستکم یک خدای دیگر وجود داشته است که نامش را به زبان نیاورده اند.

بافت سخن، نظام و سازمان کلام در این آیه خیلی شگفت و استثنائی است. به نظر می رسد عمداً نمی خواستند نام بعل را بیاورند. چرا؟

مطابق مَثَل «تیرش را می اندازد کمانش را پنهان می کند» هدف شان دفاع از بعل است اما ابتدا با کلمۀ «خدایان» شروع کرده و فوراً کلام را لغزانیده نام بت های دیگر را ردیف می کنند و کاملاً واضح است که بت ها منحصر به آن پنج بت نبوده اند. این چرخانیدن و لغزانیدن سخن به خاطر آن است که بعل در بحران های اجتماعی به میزان بت های دیگر قابل دفاع نبود زیرا اساساً بت و بت سازی پاسخی بود به معنویت خواهی و خدا جوئی روح فطرت انسانی نسر (عقاب) به عنوان سمبل شجاعت می توانست اشاره به یک معنویت داشته باشد. ود نیز سمبل (مثلاً) مهربانی بود اما بعل کاملاً بر عکس بود و معنویت خواهی انسان را کور می کرد و خواهیم دید که از نظر انسان شناسی مکتب قرآن و اهل بیت (علیهم السلام)، عضو تناسلی هر کس برای خودش نیز مصداق «سوئه» است. هنگامی که افراد عاقل و یا پیامبری بت پرستی را محکوم می کرد، بعل غیر قابل دفاع می گشت. و این غیر قابل دفاع بودن، هنوز هم هست که می بینیم کابالیسم و ابلیس با همۀ کوشش برای رواج بعل که امروز در اکثریت قریب به اتفاق کشورهای جهان حضور دارد بحثش خواهد آمد نتوانسته بودند معنی و مفهوم این برج را به طور صریح به مردمان کشورها بگویندتا در این اواخر افشا شد.

راز پنهان کابالیسم دربارهٔ بعل

انسان شناسی: قوم نوح نیز در مواقع اضطراب نام آن را نمی آوردند سران قوم (ملاء مترف) اول مردم را به دفاع از همهٔ بت ها با بیان کلی فرا می خواندند و بلافاصله نام بت هائی را که سمبل مثلاً معنویت بودند به زبان می معنویت بودند به زبان می آوردند. زیرا یک مجسمه آلت نرینگی، به زودی زیر سوال می رفت بت های دیگر حفاظ و پوششی بودند که بعل از برابر عقل و استدلال غایب باشد و محفوظ بماند.

در انسان شناسی مکتب قرآن و اهل بیت (علیهم السلام) انسان موجودی است که به حکم روح فطرت (که حیوان فاقد آن است) از مشهود بودن دو عضو (مخرج بول و مدفوع) یک پرهیز

جدی دارد هم در ناخود آگاه و هم در خود آگاه قرآن این دو عضو را «سوئه» نامیده است؛ سوئه یعنی آن چه که دیدن و نیز نشان دادنش محبوب فطرت انسان سالم نیست. و چیز سوم که قرآن آن را سوئه نامیده جنازه و میته انسان است؛ آن جا که می گوید: قابیل پس از قتل هابیل احساس می کرد که باید کاری درباره آن جنازه انجام دهد و آن «سوئه برادر» را بپوشاند و نمی توانست همان طور رهایش کند كَيْفَ يُوارى سَوْأَةَ أخيه»: ⁽¹⁾چگونه بپوشاند سوئه برادرش را.

قرآن دربارۀ انسان سه نوع لباس و پوشش را بیان می کند و منشأ لباس و پوش شجوئی انسان را در دو انگیزۀ فطری محض و در یک انگیزه فطری عقلانی، نشان می دهد:

1- پوشش سواتی: می گوید وقتی که آدم و حوّا از آن درخت خوردند، خود را لخت و سوئه شان را عریان دیدند، شروع کردند از برگ های پهن جنگل به عقب و جلو خود می بستند تا آن دو عضو را بپوشانند: فَلَمَّا ذاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما وَطَفقا يخصفان عَلَيْهما من وَرَقَ الْجَنَّةَ: ⁽²⁾متاسفانه ما معمولاً آیه های قرآن را می خوانیم و بدون توجه عبور می کنیم و نمی پرسیم در آن محیط غیر از آدم و حوا کسی وجود نداشت که آن دو به خاطر حضور نامحرم با سرآسیمگی در صدد پوشانیدن دو عضوشان باشند؟ تا توجه کنیم که این آیه اساساً ربطی به مسئله محرم و نامحرم ندارد بل که در صدد بیان این اصل بزرگ از اصول انسان شناسی است که انسان سالم از عریان بودن این دو عضو، خوشش نمی آید خواه در معرض دید کسی دیگر باشد و خواه نباشد.

منشأ این لباس و پوشش سوات، روح فطرت انسان است.

2- پوشش دیگر بخش های بدن انسان خود را در لباس، زیباتر احساس می کند. حتی درباره برهنه ترین عضو یعنی «پا» نیز با جوراب بودن و بی جوراب بودن برایش فرق دارد و منشأ این بخش از پوشش خواهی حس زیبائی خواهی انسان است.

3- پوشش حجابی: که منشاء فطری آگاهانه و عقلانی دارد برای حفاظت از نهاد «خانواده» که خانواده خود منشأش روح فطرت است.

بهتر است به دلیل اهمیت مسئلهٔ «لباسخواهی «انسان» و ریشهٔ این مسئله در «انسان شناسی» و بررسی پدیده ای بنام لباس و منشأ آن را در یک جلسه ویژه بحث کنیم و مبحث بعدی را به آن اختصاص دهیم.

نوح با کابالیسم مبارزه کرد، قوم غرق شدند. اما بذر بعل پرستی در میان مردمان همسایه آن قوم نفوذ کرده بود و پس از طوفان از نو رواج یافت زمانی الیاس با آن مبارزه کرده. اما بعل هنوز هم هست و مورد پرستش کابالیست ها و فراماسونرهای جهان است.

بعلبکّ: گفته شد بعلبک از شهرهای مردم فینیقیه است که در زمره اقوام پیش از تاریخ قرار دارند: نام این شهر از دو واژه بعل و بک ترکیب شده مراد از بعل معلوم است. اما مراد از «بک» چیست؟ کسی در این باره به جایی نرسیده است. لیکن ما می بینیم این واژه نا شناخته برای مورخین و زبان شناسان و باستان شناسان در قرآن یک واژه شناخته شده است که برگرفته از اولین زبان بشری است و تقلیدی است از نام اولین دهکده در تاریخ: بکُه: إِنَّ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذِي بِبَكَّةَ مُباركاً. و خود نام آن شهر فینیقی نشان می دهد که مردمان سواحل مدیترانه به یاد و خاطره بگه آن را انتخاب کرده اند و چنین تقلیدی نشان از قدمت بس دیرین آن مردم دارد همان طور که پیشتر به شرح رفت.

طبرسی در مجمع البیان ذیل همان آیه 123 سوره صافات می گوید: بعل نام بتی است که مردم شهر بک در شامات آن را می پرستیدند.

حضور بعل در مصر: در مباحث آینده خواهد آمد که بعل به میان مردم مصر نیز نفوذ کرد و دو نماد مجسم بزرگ از آن در پیش کاخ رامسس دوم ساخته شد. و در زمان

خروج بنی اسرائیل از مصر به رهبری حضرت موسی (1350) ق، م) فرعون به آنان رسید و در برابر «بعل صفون» آنان را محاصره کرد. ⁽¹⁾

كابالا خیلی دیرین تر از یهود است: آیا کابالیسم تصوف یهودی است؟ در این مباحث حضور همیشگی کابالا یعنی بعل و منشأ آن، روشن شد (و در آینده نیز بیشتر روشن خواهد شد). به خوبی می بینیم که کابالا «تصوف یهودی» نیست بل بُعد و جنبه تصوفّی کابالا خیلی دیرین تر از پیدایش قوم یهود است. یهودیان چند هزار سال پس از تصوف کابالیسم، به دنیا آمده اند. پس از پیدایش جامعه ای به نام یهود، کابالیسم به میان آنان نفوذ کرده است همان طور که دیدیم الیاس پیامبر یهودیان با بعل مبارزه کرده است. اگر درگیری بعل پرستی با یهوه پرستی یهودیان را در تورات پیگیری کنید می بینید که جزر و مد نفوذ بعل به میان یهود بخش عمده ای از سرگذشت جامعه یهود را به خود مشغول کرده است. پیامبران یهود با آن مقابله می کرده اند لیکن بعل پرستی با توجیهات صوفیانه به آئین یهود وارد شد اما هرگز انست به طور آشکار به فعالیت بپردازد تنها در محافل خصوصی نسل به نسل تعلیمات

کابالیستی در میانشان ادامه داشت. سپس به مسیحیت نیز نفوذ کرد و بالاخره اتحاد مسیحی و یهودی را بر قرار کرد و در این اواخر پاپ پل ششم یهودیان را از قتل عیسی تبرئه کرد زیرا کابالیسم می خواست و می خواهد با ایجاد اتحاد میان مسیحیان و یهودیان جامعه مسلمانان را براندازد اما کابالیسم به پایان تاریخ خود رسیده است. شرح در مباحث آینده.

هبل حضور بعل در میان عرب ها پیش تر گفته شد که بعل به عنوان یک برج سنگی مجسم به میان عرب ها نفوذ نکرده اما لفظ آن به عنوان یک کلمه به معنی «شوهر» رواج و شیوع داشته و دارد.

اما بعل به شکل دیگری در قالب و عنوان بت مجسم به صورت یک انسان (نه صورت عضو نرینگی) پرستش شده است. اگر دقت شود بت معروف هبل همان بعل، است. هبل بت

مخصوص قریش بود که یک بت مذکر تصور می شد بر خلاف عزی که یک بت مؤنث بود. هبل بر خلاف بت های کهن و دیرین عرب، یک بت جدید و جوان بود پیدایش آن همزمان است با پیدایش بت پرستی در میان نسل اسماعیل (علیه السلام) یعنی قریش که در حدود 200 سال پیش از ظهور اسلام بوده است.

هبل تنها حدود 200 سال عمر کرده است در حالی که ودّ، یعوق، يغوث، سواع و نسر، ارثیه قوم نوح بوده اند که بر عرب نیز رسیده اند و نیز گروه دوم بت های عرب از قبیل: لات، عزی، منات، نائله، هزاران سال در میان عرب بوده اند.

در دورهای قبیلهٔ خزاعه بر اولاد اسماعیل چیره شده بگه و کعبه را از دست آنان می گیرند. عمرو بن لحى رئيس بنى خزاعه اولین کسی است که بت ها را در درون کعبه گذاشت. ⁽¹⁾تاریخ این حادثه را در کتاب جامعه شناسی کعبه حدود 400 سال پیش از اسلام بر آورد کرده ام. ⁽²⁾

وقتی که قریش (اولاد اسماعیل) به رهبری قصی کعبه را از دست قبایل دیگر پس گرفتند، بت ها را همچنان در درون کعبه نگه داشتند و بت هبل را به عنوان بت ویژهٔ قریش به آن ها افزودند که به منزله رئیس آن مجمع الاصنام بود و هر بت نمایندگی قبیله ای را به عهده داشت قریش این کار را برای جلب قلوب قبایل عرب کرده بود.

در منابع حدیثی، تعداد بت هائی که در روز فتح مکه توسط پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) در مسجد الحرام (اعم از درون کعبه، حجر اسماعیل صفا و مروه) بوده اند 360 بت بوده است. ⁽³⁾متاسفانه ما نمی دانیم تعداد آن چه در درون کعبه بوده چند بت بوده است، بدیهی است بت های محترم و باصطلاح والامقام را در درون کعبه گذاشته بودند. آیا به تعداد 333 یعنی رقم

مقدس کابالیسم بوده است؟ به هر روی هبل با این لفظ و صیغه یک کلمه مستقل است یعنی از ماده «هبل يهبل» مشتق نشده و رابطه ای با آن ندارد به طوری که المنجد یک ردیف

مستقل به شماره 6 باز کرده و نوشته است بتی که در کعبه قرار داشت. بنابر این ریشه عربی ندارد و از جای دیگر آمده است و چون نام بت شده آن هم محترم ترین بت قریش که در

مجلس سنای بت ها ریاست داشت بی تردید یک کلمه بی معنی نبوده است بت پرستان جدید (قریش) یک نام تاریخی برای بت شان برگزیده اند که بار معنی بزرگی نیز داشته است، آنان از جانبی از بعل پرستی که رایج و شناخته شده بود، تقلید کرده اند و در عین حال بعل به معنای عضو نرینگی را نپسندیده اند و کل یک پیکر را ساخته اند و گفته اند هو «البعل» يا «هو بعل» آن است بعل که در محاورات تخفیف یافته و تلخیص شده به صورت هبل آمده است. البته بعل در میان فینیقیان نیز گاهی به صورت پیکر کامل انسان مجسم شده است.

جلسه یازدهم

اولین سمبل کابالا

چرائی گزینش بعل به عنوان اولین سمبل

اولین برنامه ابلیس

اولین برتری عملی انسان بر حیوان

در ابتدای حضور آدم، ابلیس را در کنار او حاضر می بینیم که در ماجرای سجده بر آدم رسماً اعلام کرد: لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ - إِلا عِبادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصين: ⁽¹⁾آدم و نسلش همگی را اغواء خواهم کرد مگر بندگان خالص شده تو و می بینیم که اولین برنامه او درباره آدم و حوا لخت کردن آن دو است که وادارشان کرد از آن درخت ممنوعه خوردند و پوشش شان ریخت. ⁽²⁾ابلیس فوراً فهمید که اشتباه کرده است زیرا به نفع او بود که آدم و حوا در همان لاک سخت خود می ماندند و اینک به دست خود موجبات کمال آن دو را سرعت بخشیده

است. اگر از آن درخت نمی خوردند نسل ها طول می کشید تا انسان از لباس لاکی و سخت پوستی به در آید.

در همان حین متوجه یک نقطه حساس روحی آن دو شد می دید آنان به سرعت و با دستپاچگی تمام به پوشانیدن عقب و جلو خود پرداختند گویا با یک حادثه ناخوشایند بزرگ رو به رو شده اند رفتاری که ابلیس تا آن روز چنین رفتاری را از هیچ موجود دیگر (حتى موجودات دو پای پیش از آدم) ندیده بود فهمید که این اولین و پایه ای ترین انگیزش است که انسان را از حیوان متمایز می کند. تصمیم گرفت که او هم باید کارش و پایه برنامه اش را از همین نکته شروع کند تا انسان را از سیر انسانیت باز داشته و در مسیر حیوان ها که قبلاً دیده بود قرار دهد. در بخش انسان شناسی مبحث پیش اشاره شد که انسان موجودی است از لختی دو عضو عقب و جلو، به شدت مضطرب می شود. این اقتضای همان روح سوم (فطرت) است که انسان علاوه بر روح غریزه که حیوان هم دارای آن است دارای آن می باشد. و منشأ تار تاریخ، خانواده ،جامعه ،اخلاق هنجار و ناهنجار باید و نباید)، قانون، زیبائی خواهی حتی خنده و گریه در انسان همین روح سوم است که قرآن از آن با «نفس لوامه» و از روح غریزه با «نفس اماره» تعبیر می کند.

منشأ لباس در انسان چیست؟ چرا انسان پوشش خواه شده است؟ به دلیل حفاظت از سرما و گرما در حالی که لباس در اصل نه از سرما حفظ کند و نه از گرما و این نکته بس مهم است؛ حیوان که از لباس محروم است خیلی کمتر از انسان دچار سرماخوردگی یا گرما زدگی می شود. لباس انسان را آسیب پذیر کرده است. بحث در انگیزه اصلی لباس است وگرنه انسان در نسل های بعدی به خاطر سرما و گرما نیز نیازمند لباس است.

از نظر قرآن منشأ لباسخواهی و پوششجوئی ،انسان زیبائی خواهی است به دو صورت:

1- اضطراب شدید روحی از پیدا بودن «سؤات»: انسان با احساس درونی فطری، عریان بودن دو عضو عقب و جلو را خیلی نازیبا، منفور مشمئز کننده می داند.

آزمایش: آزمایش این موضوع با کودکانی که تحت تربیت پدر و مادر لخت بزرگ شوند، درست نیست. این آزمایش وقتی صحیح است که دو کودک دختر و پسر تنها در دامن

طبیعت (مانند آدم و حوا) بزرگ شوند. در این صورت هر دو به محض رشد شخصیتی خود اقدام به به پوشانیدن آن دو عضو خواهند کرد.

این حس در زنان دربارۀ پستان ها هم هست اما نه به شدت آن دو عضو.

2- زیبائی خواهی دربارهٔ بقیه اندام و بدن انسان موجودی است که خود را در لباس زیبا می داند و در لختی نازیبا یعنی لباس اولین آرایش انسان است.

درباره هر دو مورد به آیه های زیر توجه کنید:

فَلَمَّا ذاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما وَطَفقا يخصفان عَلَيْهما مِنْ وَرَقِ الْجَنَّهُ: ⁽¹⁾وقتی که (آدم و حوا) از آن درخت چشیدند سوات شان برای شان پدیدار شد و شروع کردند از برگ جنگل بر خود شان می چسبانیدند. سوات از ماده سوء و جمع «سوئه»: نا خوشایند، بد، منفور و مشمئز کننده در ماجرای هابیل و قابیل نیز می گوید يَبْحَثُ فِي الْأَرْضِ لِيُرِيَهُ كَيْفَ يُوارى سَواةَ أخيه ⁽²⁾قابيل جنازه هابیل را به دوش حمل کرده و سرگردان می گشت که چگونه سوئه (جنازه) او را بپوشاند. قابیل احساس می کرد که نباید جنازه را همچنان رها کند زیرا جنازه در احساس او سوئه بود. از نظر قرآن برهنگی عقب و جلو دقیقاً مانند جنازه ای است که در فضای بدون پوشش رها می شود بل از آن نیز ،منفورتر زیرا مشاهده جنازه دیگران و سوئه دانستن آن، شاید قابل تحمل تر از سوئه دانستن خود است.

در آن محیط که سوات آدم و حوا برهنه شد، چرا فوراً به فکر پوشش افتادند؛ در آن جا کس دیگری و باصطلاح نا محرمی حضور نداشت. پس این پوششجوئی آنان انگیزش ویژه ای داشته است انگیزش فطری.

به فاصله دو آیه از آیه بالا که درباره لباسجوئی آدم و حوا است، می فرماید: یا بَنی آدَمَ قَدْ أَنزَلْنَا عَلَيْكُمْ لباساً يُوارى سَوْآتِكُمْ وَ ريشاً وَ لِباسُ التَّقْوى ذلكَ خَيْرٌ ذلك من آيات الله

لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُونَ: ⁽¹⁾ای بنی آدم آفریدم برای شما لباس که بپوشاند سوات شما را و برای زیبائی شما، و لباس تقوی بهتر است این (موضوع و پدیده لباس) از آیه ها و نشانه های خداوند است اگر آنان فهمنده باشند. لغت: ریش: زیبائی: وسیله زیبائی

سه نوع لباس در این آیه ردیف شده اول لباس سواتی، دوم لباس ریش یعنی لباسی که اگر نباشد در حد نبود لباس سواتی اضطراب آفرین نیست اما انسان باز در آن حالت خود را زیبا نمی یابد. سوم لباس تقوی.

لباس تقوى: لباس سواتی لباس تقوی نیست، بی تقواترین افراد نیز آن را ضروری می دانند مگر برخی افراد که بیمار باشند و همچنین لباس ریش نیز در اصل لباس تقوی نیست برای زیبائی خواهی انسان است که خود را زیبا احساس کند می تواند همراه با تقوی باشد و می تواند بدون تقوی باشد.

تقوی یعنی به ندای روح فطرت در توجه به بایدها و نبایدها پاسخ مثبت دادن. بی تقوائی یعنی مطابق اقتضاهای غریزی رفتار کردن در این صورت لباس که اقتضای فطرت است ابزاری در اختیار غریزه خواهد بود.

با بیان دیگر: غریزه زیبا خواه نیست هیچ حیوانی به طور آگاهانه در صدد زیبائی خود و جنس مخالف، نیست. ⁽²⁾انسان اگر تنها روح غریزه را داشت مانند حیوان کاری با زیبائی نداشت. غریزه در صورت تسلط بر فطرت زیبا خواهی فطرت را نیز به خدمت خود می گیرد. بر خورد با زیبائی و زیبائی ها مطابق اقتضای فطرت یعنی تقوی و برخورد با آن مطابق اقتضای غریزه یعنی بی تقوائی.

و پوشش حجاب (خواه در مرد و خواه در زن هر کدام با شرایط خود) بخشی از تقوی دربارهٔ لباس است که برای حفاظت از پدیدۀ اساسی خانواده است حیوان فاقد روح فطرت

است لذا نه خانواده دارد نه جامعه و نه تاریخ و نه... بیش از این این موضوع تکراری را طول ندهیم ⁽¹⁾بر گردیم به اولین برنامه ابلیس:

ابلیس با فراست شیطانی خود با مشاهده پوشش جوئی آدم و حوا دانست که اگر بخواهد انسان را حیوان کند باید با این حس پوشش جوئی انسان مبارزه کند، این حس را در او کور کند و بر این کار تصمیم اکید گرفت به آیهٔ بعدی که در ادامه آیه پیش آمده توجه کنید: «یا بَنِي آدَمَ لا يَفْتِنَنَّكُمُ الشَّيْطانُ كَمَا أَخْرَجَ أَبَوَيْكُمْ مِنَ الْجَنَّةِ يَنْزِعُ عَنْهُما لِباسَهُما لِيُرِيَهُما سواتهما ⁽²⁾ای بنی آدم مواظب باشید که ابلیس شما را به دام فتنه نیندازد همان طور که پدر و مادرتان را از آن باغ خارج کرد برداشت از بدن آن دو لباسشان را تا بنمایاند به ایشان سوات شان را.

خداوند در بیان ماجرای آدم و ابلیس بلافاصله و فوراً اخطار می دهد که ابلیس در صدد عریان کردن شما خواهد بود یعنی این برنامه ابلیس را پیش از هر برنامه او تذکر می دهد.

فطرت به حدی در پوششجوئی سواتی قوی بود و هست که شیطان از این که سوات همگان را لخت کند تا حدودی مایوس شد و به سمبل سازی پرداخت و بعل را ساخت. این است که اولین سمبل کابالا (قابالا = جریان قابیلی تاریخ) بعل گشته است. بعل در قرن های بعدی با سمبل اهرام همراه شد که نماد ابدی بودن کاخ های عیاشی است.

ابلیس تا عصر مدرنیته حتی در برابر لباس ریش نیز عاجز بود و باصطلاح زورش به فطرت بشری نمی رسید در دوران مدرنیته به براندازی لباس ،ریش موفق گشت. در سوئیس به استاد جامعه شناسی دانشگاه گفتم چرا توانستید همه جای بدن زنان را لخت کنید اما این دو تکه که نام یکی مایو و دیگری سینه بند است همچنان مانده است؟؟ گفت: قانون برهنه کردن این دو بخش بدن را ممنوع کرده تا زنان مورد حمله قرار نگیرند. گفتم با کمی دقت در می یابی که منشأ این قانون چیز دیگر است و آن ناخوشایندی عریان بودن این دو بخش از

بدن برای خود زنان است؛ اگر قانون نیز نداشتید باز زنان از لختی عقب و جلو و پستان ها خودداری می کردند دلیلش هم روشن است چرا درباره هر قانون، قانون شکنی می شود و اما درباره این قانون هرگز قانون شکنی نمی شود.

وانگهی در اروپا جزیره ها و مکان هائی درست کردند و ورود به آن جاها را با لباس ممنوع کردند و هر کس باید کاملاً لخت به آن اماکن قدم می گذاشت. اما این برنامه کاملاً با شکست رو به رو شد و نیروی فطرت ثابت کرد که گزارشات توصیفگران از برخی بومیان بی چاره جزایر دور افتاده بیانگر ماهیت انسان و انسان شناسی نیست. بل در اثر بی چارگی است.

امروز جریان کابالیست در برابر پوشش خواهی ریش هم شکست خورده و مردم عریان ترین جامعه به تدریج از لختی بر می گردند و ابلیس در این موضوع نیز پایان تاریخ خود را مشاهده می کند.

اهل بیت (علیهم السلام) گفته اند: حتی در موقع خواب و در توی لحاف هم لخت لخت نباشید. حتی از امام باقر (علیه السلام) حدیث داریم که در حمام نیز یک نخ یا شبیه آن بر دوش تان بیاویزید. تا به آن ندای درونی فطرت همیشه پاسخ داده باشید انسان در حالت لختی در زیر لحاف در خانه خودش نیز آن احساس آسایش روحی و تعادل روانی را ندارد البته حساب بیماران روانی یا تربیت شدگان در محیط کابالائی، چیز دیگر است.

حدیث هائی زیبا و بس علمی در انسان شناسی اهل بیت (علیه السلام) در این موضوع داریم که نمونه هائی را در کتاب «دانش ایمنی در «اسلام» و نیز در کتاب مذکور آورده ام. و در این جا تکرار نمی کنم اما به یک نکته در آیه بالا اشاره می کنم:

فرمود: ذلك من آيات الله لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُونَ ⁽¹⁾این از آیه های خداوند است (اگر آنان دقت کنند) شاید بفهمند.

قرآن به هر چیز که انسان را آگاه کند و به او دانش ،دهد آیه می گوید. یعنی اگر در همین مسئله بزرگ «رابطه انسان با لباس» و چیزی بنام «پدیدۀ لباس» اندیشه کنند به دانش استوار و پرفایده در انسان شناسی روان شناسی و جامعه شناسی می رسند.

در این آیه به یک نکته دیگر باید دقت شود: بیان آیه ابتدا با خطاب و «یا بنی آدم» شروع می شود اما سپس به غیاب و صیغهٔ غایب «لعلهم» بر می گردد. نمی گوید «شاید شما بنی آدم بفهمید». این تغییر بیان از خطاب به غیاب، نشان می دهد که افراد بنی آدم بازیچه دست کابالیسم شده و با ژست محقق و دانشمند عکس مسئله را علمی خواهند دانست. اما این که به پیامبرش می فرماید شاید آن ها بفهمند نشان می دهد که بالاخره روزی جامعه جهانی به اصل و اساس و چگونگی رابطه انسان با لباس پی خواهد برد و ظاهراً (اگر فکرمان دچار عجله نباشد) این دورهٔ علمی آغاز شده است.

آن روز فرا می رسد و یک تاریخ با ماهیت جدید (بدون ماهیت کابالی) دارد می آید که همه چیز قرآن، همه سخنان قرآن حتی آن گزاره ها که مانند گزاره بالا از خطاب به غیاب می گرایند، تحقق پیدا کنند. وَ اللَّهُ مُتمُّ نُوره وَ لَوْ كَرِهَ الكافرون. ⁽¹⁾می توانید بگوئید و لو كره القابيليون».

جلسه دوازدهم

کابالیسم در تمدن بین النهرین

پیش از تاسیس دولت

هود به نبوت مبعوث می شود

اولین دهکده که در روی زمین پیدا شد «بکّه» نامیده شد که امروز شهر مکه نامیده می شود. ⁽¹⁾اما اولین تمدن معتنابه در بین النهرین (عراق) پدید شده است.

می توان گفت از پهلوی غربی رشته کوه زاگرس تا دره های مدیترانه، اقوامی نه چندان بزرگ با فاصله ای از همدیگر می زیسته اند؛ اینان همگی در اصل از بکّه به آن سرزمین ها آمده بودند ⁽²⁾و به طور روز افزون تکثیر می یافتند که از شرق به غرب عبارت بودند از:

1- ثمود (سومر) در سرزمینی که امروز شهر «قرنه» در جنوب عراق واقع است.

2- عاد (آکد) که ثقل مدنیتشان در «آکاد= آکداد» در حوالی شهر سامرّای امروزی با فاصله ای که ویرانه های شهر بابل به جای مانده است.

3- قوم نوح در دره ها و جلگه ای که امروز در زیر آب های مدیترانه، مانده است. همان طور که به طور اختصار، گذشت.

4- در سرزمین شمال منطقهٔ ثمود و عاد (شمال عراق کنونی) قوم آشور= آسور= اتور، نیز دهکده هائی برای خود ساخته بودند.

ظاهراً پیش از آن که در این اجتماع های کوچک، دولتی پدید آید ⁽¹⁾چند پیامبر در میان شان مبعوث شده اند نوح در میان قوم مدیترانه هود در میان آکدیان، صالح در میان سومریان و یونس در میان آشوریان.

هود در میان قوم آکد (عاد): در فاصلهٔ زمانی طولانی (اما غیر معلوم برای ما) ⁽²⁾از طوفان نوح و تباهی قوم نوح، مردمان آکد از نظر کثرت و دهکده سازی به بیش از آن چه قوم نوح رسیده بودند رسیدند و سمبل های تندیسی (بت ها) را پرستیدند. بت که تجسمی از خدا و خدایان بود باصطلاح متافیزیک و خالق فیزیک را نیز به فیزیک تبدیل می کرد و بدیهی است که چنین جامعه ای بر مبنای «اصاله ماده» و «اصاله حس و محسوس» مبتنی شده است. و بت پرستی مرز میان طبیعت و خالق طبیعت را از بین می برد انسان را طوری تربیت می کند که علاوه بر اصول فروع و جزئیات زندگی او روح و روان و شاکله شخصیتی او، بینش و جهانبینی او همه و همه بر اصالت ماده شکل می یابد.

و چون انسان علاوه بر روح غریزه که حیوان نیز آن را دارد مجهز به روح فطرت هم هست، اگر ماده گرا باشد روح فطرت را نیز در خدمت غریزه می گیرد و منفی تر و خطرناک تر از حیوان می گردد. اگر حیوان با شاخ و چنگ به همنوع خود ستم کند انسان با ابزار و سلاح همنوع خود را می کشد يُفْسِدُ فيها وَ يَسْفك الدماء، ⁽¹⁾انبیاء برای اصلاح چنین جامعه هائی مبعوث می شدند.

همیشه نبوت ها و کابالا برای به دست گرفتن سرنوشت جامعه با هم درگیر بودند. ابلیس کوشیده است تمدن ها را تمدن حیوانی کند و باید نبوت را به مثابه شلاق هائی دانست که هر از گاهی بر گردۀ جامعه فرود می آمد تا تکان و بیداری ای به بشر داده باشد.

در سبک و سیاق قرآن، پس از نوح هود را می بینیم که بر خاسته و علیه نظام جامعه عاد (آکد) شوریده است. این وقتی است که مرکزیت آکدیان قریه بزرگ «آکاد=آکداد» است و هنوز از شهر بزرگ آکدیان یعنی بابل خبری نیست.

متاسفانه هنگامی که کابالیست ها پس از رحلت پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) تفسیر قرآن را به طور انحصاری در اختیار گرفتند کلمه «احقاف» که در آیه های مربوط به هود آمده را به شهر احقاف که امروز در شمال غربی یمن نزدیک دریای سرخ است، تفسیر کردند، هنوز این تحریف در متون تفسیری جریان دارد در حالی که «احقاف» معرب «اَکّاه» است و ربطی به احقاف ساحل دریای سرخ .ندارد همان طور که «عاد» معرب «آکد» است. احادیث اهل بيت (علیهم السلام) حتى محل قبر هود را نیز تعیین کرده اند و این حدیث ها فراوان و باصطلاح متواتر هم هستند که نمونه ای از آن ها از امام حسن (علیه السلام) است از آن حضرت پرسیدند: امیرالمومنین را در کجا دفن کردید؟ فرمود: در کنار قبر هود. ⁽²⁾

بلاغی در فرهنگ قصص، بخش هود، سخن جالبی دارد می گوید: نام هود منحصراً در قرآن ذکر شده و در کتب اهل کتاب نامی از او به میان نیامده و تنها منبعی که درباره قوم عاد به سخن پرداخته قرآن است و اکتشافات اخیر کاملاً آن را تایید می کند.

اما در متن خود قصص، می گوید سرزمین «احقاف» میان یمن و عمان روزگاری....

اولاً: معلوم نیست آن کدام کشفیات است که ثابت کرده قوم عاد ساكن همین احقاف بوده اند؛ ثانیاً: مگر در آثار کشف شده نام یا عنوان عاد هست؟ نمی توان هر اثر به دست آمده از جائی را بی دلیل به قومی نسبت داد. ثالثاً احقاف در فاصله یمن و عمان نیست در ناحیه نزدیک دریای سرخ است. رابعاً گفته شد قرآن هود را دومین پیامبر پس از نوح می شمارد که باید تاریخش خیلی دیرین تر از آن باشد که آثار به دست آمده از جاهائی غیر از بین النهرین نشان از آن باشد.

اما سخنش دربارهٔ این که هود فقط در قرآن آمده درست است و در میان پیامبرانی که در تورات از آدم تا دانیال و حبقوق ردیف شده اند نام هود در آن بین نیست. و این از معجزات قرآن است.

مجلسی در بحار، ج 11 ص 350، از علی بن ابراهیم نقل می کند که آبادی های قوم هود در سرزمین ما بين «شقوق» تا «اجفر» بوده است به طول چهار منزل و در پی نویس از یاقوت حموی (معجم البلدان) آورده است که شقوق در مسیر کوفه به مکه بعد از «واقصه» دومین منزل است.

بنابر این طول آن سرزمین حدود یکصد کیلومتر بوده، زیرا هر منزل حدود 23 کیلومتر است. اما اجفر را نمی شناسیم، و چون در ادامه سخن علی بن ابراهیم آمده است «و كان لهم زرع و نخل کثیر» معلوم می شود که آن سرزمین از شقوق شروع شده و به سوی شمال آن کشیده می شده، نه به طرف مکه زیرا از شقوق به طرف مکه از قدیم نه جای زراعت بوده و نه استعداد برای نخلستان ها داشته است با این حساب دو منزل (معادل حدود 46 کیلومتر از طول آن سرزمین در جنوب غرب کوفه بوده و حدود 46 کیلومتر نیز به طرف شمال کوفه

کشیده می شده است. بدیهی است این سرزمین به دلیل وجود دجله و فرات، جایگاه اولین آبادی ها و اولین تمدن بوده است.

و نیز از حدیثی که در صفحهٔ 353، از امام هادی (علیه السلام) آورده، نشان می دهد که محل زندگی قوم عاد عراق بوده است و همچنین حدیث از امام کاظم (علیه السلام) در صفحه 356 ک-ه می گوید احقاف هم در عراق بوده است.

بنابر این علاوه بر ادله ای که ذکر شد و خواهد شد منبع حدیثی نیز تایید می کند که عاد همان «آکد» است.

ابن ابی الحدید در شرح نهج البلاغه ⁽¹⁾ضمن داستان تاریخی طولانی از امیرالمومنین (علیه السلام) آورده است که از محل ویرانه های بابل عبور کرد شب را در «ساباط» به سر برد و زمزمه کرد: أ تَبْنُونَ بِكُلِّ رِيعِ آيَةً تَعْبُثُونَ. ⁽²⁾یعنی این آیه که قرآن از زبان هود خطاب به قومش، نقل می کند، در همان جا بوده است.

قرآن: آیه های 65 تا 68 سوره اعراف: وَ إِلى عاد أخاهُمْ هُوداً قَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَكُمْ من إله غَيْرُهُ أفَلا تَتَّقُونَ - قَالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِن قَوْمِهِ إِنَّا لَنَراكَ فِي سَفَاهَةِ وَإِنَّا لنظنُّكَ منَ الْكاذِبِينَ - قَالَ يا قَوْم لَيْسَ فِي سَفَاهَةٌ وَ لَكنِّى رَسُولُ مِنْ رَبِّ الْعالَمينَ - أَبَلغُكُمْ بى رِسالاتِ رَبِّي وَ أَنَا لَكُمْ ناصح أمين: و به سوی قوم عاد (فرستادیم) برادرشان ⁽³⁾هود را، گفت ای قوم من خدا را پرستش کنید نیست برای شما خدائی غیر از او آیا نمی خواهید زندگی پاک داشته باشید؟ ملاء (سران مسلط) کفر ورزان از قوم او :گفتند: ما براستی تو را در سفاهت می بینیم و گمان می کنیم (که اگر سفیه هم نباشی) از دروغگویان هستی. گفت: ای قوم من، من سفاهتی ندارم لیکن رسول هستم از طرف پرورندهٔ عالمیان- پیام های پروردگارم را به شما می رسانم و من برای شما از دلسوزان و امین هستم.

نکات: 1- در مباحث گذشته دربارهٔ اصطلاح قرآنی «ملاء» بحث شد، ⁽¹⁾ملاء عبارت است از «مجمع شورائی» هر طایفه قبیله و قوم که در آغاز و پیش از پیدایش دولت ها مدیریت جامعه به عهدۀ آن مجمع بود که نطفه اولیه اریستوکراسی است. و در دوران پس از پیدایش دولت ها به صورت سنا تا امروز به کار خود ادامه می دهد.

2- چون در ماجرای هود چیزی به نام دولت و یا حاکم حضور ندارد، باید گفت هود نیز مانند نوح از پیامبران دوره پیش از پیدایش دولت است.

3- همیشه کابالیست ها مردان عدالت خواه و پاکی (تقوی) گرا را سفیه نامیده اند که این نیز در مباحث گذشته به شرح رفت.

4- در ادامه، در آیه 69، از زبان هود خطاب به قومش آمده است: وَ اذْكُرُوا إِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفَاءَ مِنْ بَعْدِ قَوْمٍ نُوحٍ وَ زَادَكُمْ فِي الْخَلْقِ بَصْطَةٌ و به یاد آورید که خداوند شما را جانشین قرار داده بعد از قوم نوح و از نظر جسم و پیکر بر شما بیفزود.

این آیه تصریح دارد که تمدن قوم عاد به دنبال تمدن قوم نوح بوده، و نیز پیشرفته تر از آنان بودند حتی در اندام بدن و هیکل شان.

در آیه 57 سوره هود، از زبان هود آمده است: فَإِن تَوَلَّوْا فَقَدْ أَبْلَغْتُكُمْ مَا أُرْسِلْتُ بِهِ إِلَيْكُمْ وَ يَسْتَخْلَفُ رَبِّي قَوْماً غَيْرَكُمْ وَ لا تَضُرُّونَهُ شَيْئاً: اگر از راه حق همچنان روی گردان باشید، پس من (وظیفه خود را انجام داده) و آن چه را که مأمور بودم به شما ابلاغ کردم، و خداوند دیگری را در جای شما قرار می دهد و نمی توانید ضرری به او برسانید.

بخش عمده ای از عاد (آکد) دچار بلا شده و از بین رفتند و بخشی که ایمان آورده بودند ماندند و اقتدار به دست آمده از دست رفت و قوم ثمود (سومر) از آنان پیشی گرفت و اولین دولت را در روی کره زمین تاسیس کرد.

در آیه 59 ویژگی های بزرگ منفی قوم عاد را چنین معرفی می کند:

1- جَحَدُوا بآیات ربِّهم: آیه های پروردگارشان را انکار کردند.

2- وَ عَصَوْا رُسُلَهُ: بر پیامبران خدا عصیان ورزیدند.

از این جمله یکی از دو چیز برداشت می شود:

الف: پیش از هود نیز پیامبرانی در میان آکد مبعوث شده مبعوث شده بودند که با عصیان مردم مواجه شده اند.

ب: مراد انکار اصل نبوت است که نبوت را انکار کرده و انبیای پیشین را (که در میان گروه های دیگر مردمان مبعوث شده بودند) تکذیب کردند.

3- وَ اتَّبَعُوا أَمْرَ كُلِّ جَبَّار عنید: و از فرمان هر زورگوی ستیزه گر، اطاعت کردند.

لغت: جبار: زورگو.- عنید: کسی که به طور دانسته راه باطل، و بی داد را برگزیده است.

قوم هود، جبار نیست، از جبار اطاعت می کند، و همچنین آن مردم عنید نیستند، از عنيدها اطاعت می کنند. این لفظ عنید را در کنار لفظ ملا که در آیه پیشین بود، قرار دهیم تا معنای ملاء را بهتر بشناسسیم همیشه چیزی به نام «مجلس سنا» از جباران عنید تشکیل شده است. و با فرو افتادن پرده از راز بزرگ کابالیسم معلوم گشت که سناهای مهم با راهنمائی و برنامه ریزی مستقیم ابلیس کار می کرده اند.

و همچنین؛ نماینده ابلیس یعنی کاهن همیشه در کاخ های حاکمان جبار و عنيد حضور داشته است. حتی امروز در کاخ سفید بخش مخصوصی و باصطلاح دفتر مخصوص خود را دارد و نظرهای مشورتی خود را به رئیس جمهور می دهد این یک برنامه مداوم در طول تاریخ بوده و نمونه روشن آن را خواهیم دید و نیز خواهیم دید که در موارد مهم و حساس، خود ابلیس در کاخ حاکم یا در سنا حاضر می شده و می شود.

سمبل سازی در تمدن های اولیه:

برج بابل: سمبل ها در تاریخ دو نوع بوده اند: 1- بت بتها دارای بار معنائی بزرگ و مهم بودند چون هم نماد خداوند و خدایان و هم بیانگر رابطه خدا با جهان و انسان، یعنی پایه و اساس جهان بینی و هستی شناسی بت پرستان بودند.

2- سمبل های بی معنی در میان قوم هود در آن عصری که هنوز بشر به تاسیس دولت نرسیده بود، سمبل هائی بوده اند که گویا در هر کدام از آبادیهای آکدیان (عادیان) ساخته شده بودند که نه مورد پرستش بودند و نه بت و هدفی غیر از «عبث و بی هودگی در آن ها نبود.

در آیه 128 سوره شعراء گفتار هود را به قومش چنین می بینیم تَبْنُونَ بِكُلِّ ريع آيَةً تَعْبَثُونَ: بر روی هر بلندی ای بنائی ساخته اید که به «عبث و بی هودگی بپردازید؟!

این رسم سمبل سازی پس از بلای عصر پیش از دولت ،نیز همچنان در خاطره ها مانده بود تا وقتی که عادها از نو قدرت یافته و دولت هم تاسیس کردند. این بار مرکز بزرگ شان بابل بود و دیگر خبری از (آکاد=احقاف) نبود در مرکز بابل بزرگترین نماد بی هودگی یعنی برج بابل را ساختند که امروز هم آن را از عجایب تاریخ می شمارند.

برج ایفل فرانسه (مثلاً) سمبل این سمبل های بیهوده است. برج بابل که (مثلاً) تکامل یافته برج های بی هوده عصر پیشین بود به تدریج نقش فکری و اجتماعی پیدا کرد و دیگر بی هوده نبود. برج های نمادین در زمان های بعدی به تقلید از همان بنیان ابلیسی، رایج گشت. در زمان اقتدار یونانیان مجسمه زئوس هم یک بت عظیم بود و هم نمادی از برج، و هم در درون آن طبقاتی متعدد وجود داشت که طبقه اول پادگان و طبقه دوم عشرتکده و قمارخانه تا می رسید به كله و چشم های تندیس که محل دیدبانی دیدبانان جهت نگهبانی از اطراف آن بود. این برج بی هوده به معنی صرفاً بی مصرف نبود زیرا برج سازی سمبلیک در طول تاریخ (باصطلاح) تکامل یافته بود.

برج میلاد ما نیز بیهوده نیست از طبقات آن استفاده می شود اما جنبه نمادی آن کاملاً عبث است اگر مورد پرستش بود دستکم جنبه نمادی آن نیز بیهوده نمی گشت و مانند برج زئوس همه ابعادش دارای معنی می گشت. چه قدر هزینه برای جنبه نمادی آن صرف شده و البته حضرات هر چه گشتند نامی غیر از «میلاد» برای آن نیافتند در این میان پیدا کنید القاء کننده اصلی این برج سازی ما را درست است هرگز ابلیس برای ما برنامه ریزی نمی کند ما

که مسلمانیم، شیعه ایم شیطان کجا و القاء برنامه برای ما کجا، ما کجا و این گونه تهاجم فرهنگی بر ما کجا.

پرداختن به سمبل های بیهوده یعنی بیهوده تر از بت حاکی از القائات ابلیس است و پیامبر خدا به نام هود همان طور که با بت مبارزه می کند با سمبل های بی هوده نیز مبارزه می کند. و نیز همان طور که ابلیس بر بت سازی اصرار می ورزد و نمادهای کوچک آکدیان در عصر هود را در دوره بعدی به برج عظیم بابل تبدیل می کند.

شگفت است قرن ها گذشت هزاره ها طی شد باز ابلیس به دست متوکل عباسی برج بابل را در همان سرزمین آکد (عاد) از نو ساخت که امروز هم وجود دارد و برجی است بی هوده دقیقا به شکل برج بابل.

ارتفاع برج بابل بیش از ارتفاع اهرام مصر بوده است ارتفاع آن را 200 متر (یعنی معادل ساختمان 67 طبقه ای امروزی نوشته اند). ⁽¹⁾

ارم ذات العماد باغ سمیرامیس: در بحث بالا دیدیم که حضور سمبل های بی هوده در دوره اول قوم آکد در خاطره ها ماند و در دوره دوم که عصر اقتدار آکدیان بود به صورت برج بابل در آمد.

در این جا یکی از سنت های ابلیس مشخص می شود که او برای روی گردان کردن جامعه از راه درست از نماد سازی و سمبل سازی های خود دست بر نمی دارد و بر آن اصرار می ورزد این گونه سمبل سازی ها خطرناک ترین عامل در به انحراف کشیدن جامعه است زیرا به طور خزنده در ضمیر ناخود آگاه جامعه جای می گیرد و جائی برای خدا پرستی، حق طلبی، جدیت اندیشه، باقی نمی گذارد انسان را خیالپرداز، غیر جدی در اندیشه، متسامح درباره اموری که بر جامعه می گذرد، عدم حساسیت به آن چه در جامعه می گذرد

بار می آورد. و ابلیس به حدی بر آن سنت خود اصرار می ورزد که از آن تمدن های اولیه تا به امروز دست از آن بر نداشته است.

این موضوع به حدی مهم و موثر است که مشاهده می کنیم ابراهیم در حوالی 1000 سال پس از هود می آید و در صحرای منا نمادهائی کوچک از بعل و برج بابل را به عنوان نماد ابلیس بر پا می کند و سنگ اندازی به آن برج ها دقیقاً به منزلهٔ سنگ اندازی به ابلیس می شود.

یکی دیگر از سنت های ابلیس نماد گرائی در نمای ساختمان ها است. خانه ای ساخته می شود که هزینه آرایش نمای آن گاهی بیش از هزینه ساخت هدفمند آن، می شود. باغی ساخته می شود که هزینه های عبث آن بیش از هزینه های هدفمند آن، می گردد.

ابلیس در همان آغاز تمدن ها که هنوز دولتی در روی کره زمین به وجود نیامده بود و مردمان آکد در دهکده های متعدد زندگی می کردند این سنت دوم خود را بنا نهاد:

آیه 129 سوره شعراء: هود گفت: وَ تَتَّخِذُونَ مَصانِعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ: ساختمان هائي می سازید گویا می خواهید به طور ابدی در آن ها زندگی کنید.

مراد نکوهش محکم کاری یا دقت در ساخت بنا نیست که هدفمند و عاقلانه است. حتی اگر بنای ساختمان با این هدف برای ابدیت نیز ساخته شود مثبت و مطلوب است که در صورت امکان یک خانه طوری ساخته شود که نیاز سکونتی نسل های آینده را نیز بر آورده کند. مراد ابدیت انگاری در یک نسل است که مورد نکوهش و اعتراض هود است.

با بیان دیگر سخن در تصورهای ناخودآگاه و عناصر روان شناختی است؛ خود ساختمان (نما و درون آن) با زبان خیلی روشن بیان می کند که سازنده آن در ناخود آگاهش، آن را برای خود ساخته یا برای نسل های بعدی شاید در هر هزار ساختمان این چنینی، تنها یکی دو تا پیدا شود که سازنده آن ناخود آگاه و خود آگاهش یکی باشد و آن را تنها برای استحکام و برای دوام برای نسل های بعدی بسازد. اکثریت قریب به اتفاق این همه هزینه را می کنند که گوئی به طور ابدی در آن زندگی خواهند کرد.

بدیهی است استحکام خواهی برای نسل های آینده یک ویژگی دارد و آن پرهیز از «آرایش های غیر هدفمند» است. کمتر ساختمانی می یابید که میان «استحکام خواهی» و «چشم و همچشمی» یا «فخر فروشی آن» تعادل عاقلانه ای بر قرار باشد. همیشه جنبه فخر فروشی (حتی نه فقط در آرایش) بل در عظمت ساختمان نیز عامل مورد نظر سازنده است. معماری های امروزی- بویژه در شهر قم ما طوری است که اصل ساختمان باصطلاح الکی ساخته می شود اما چه هزینه هائی برای فخر فروشی در آن مصرف می شود.

ابلیس از همان آغاز تمدن این سنت خود را نیز مصرانه دنبال کرده است؛ در عصر هود در آن دهکده های اولیه نطفه این سنتش را کاشته که در دوره دوم اقتدار آکد سر از «باغ سمیرامیس» در آورده است؛ هفت باغ تو در تو روی ستون های سنگی، مساحت وسیعی که روی ستون ها به وجود آمده روی آن سقف سنگی تپه ای عظیم از خاک ساخته شده به طوری که هفت قلعه تو در تو هفت باغ بس بزرگ را به وجود آورده اند، در آن بالای تپه قلعهٔ اصلی قرار داشته که کاخ سمیرامیس عروس دربار آکد و دختر شاه ماد ایران با باغ گسترده اش در آن قرار دارد.

در زبان آکدیان به این باغ که از عجایب هفتگانه تاریخ است، «ارم» می گفتند. و گاهی نیز از آن به باغ آکدآد تعبیر می کردند که در زمان های بعدی به «بهشت شدّاد»- شدّاد محرّف آکدآد- معروف گشته و مفسرین کابالیست دوره اول ،خلافت، افسانه ها درباره آن ساخته اند.

این باغ در بابل یا حوالی بابل پایتخت آکدیان که امروز ویرانه های آن در عراق موجود است ساخته شده بود. می دانیم که در آن سرزمین کوه و صخره ای وجود نداشته و ندارد تمام سنگ های صدها ستون سنگی، و نیز سنگ های زیر تپه و سقف ستون ها که چندین هکتار بود را از کوه های زاگرس توسط بردگانی که زیر شلاق ها جان می دادند، صدها کیلومتر کشانیده و به بابل رسانیده اند.

بنیان ظلم و ستم، از خانه های کوچک عصر هود در دهکده های کوچک، شروع می شود و در دوران بعدی از باغ سمیرامیس سر در می آورد و این سنت ابلیس است.

قرآن: أ لَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعاد - إِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِ - الَّتِي لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِي الْبِلادِ: ⁽¹⁾

ندیدی که پروردگارت بر سر آکد چه آورد- (و بر سر آن) باغ دارای آن ستون ها- باغی که ساخته نشده مانند آن در همه سرزمین ها.

نکات: 1- تا روز پایان نسل بشر در روی زمین هر وقت قرآن را باز کنند و بخوانند خواهند دید قرآن می گوید مانند آن باغ در هیچ سرزمینی ساخته نشده» یعنی کاری بوده که بشر فقط یک بار به ساختن آن قدرت یافته است.

2- این مطلب نشان می دهد که چه ستمی بر بردگان رفته است تا چنین باغی ساخته شده است. به دنبال همین آیه ها به اهرام مصر اشاره شده که در آینده بحث خواهیم کرد. اما از بیان قرآن این احتمال به ذهن می رسد که باغ سمیرامیس عظیم تر از اهرام مصر بوده است. این است سلطه کابالیسم بر انسان به رهبری ابلیس.

برج های آکدیان و بعل: آیا میان بعل و برج های متعدد عادیان در دوره پیش از دولت، رابطه ای هست؟ اگر چنین رابطه ای باشد باید گفت برج بزرگ بابل که (مثلاً) تکامل یافته آن برج ها است نیز رابطه ای با بعل داشته است. قراین و شواهد مهم تاریخی چنین رابطه ای را نفی می کنند. زیرا بعل یک «نماد مورد پرستش» بوده اما برج های دوره اول آکد سمبل های بی هوده و فاقد هر نوع معنی و کاربرد فردی و اجتماعی، بوده اند. در دوره دوم و اقتدار آکد برج بزرگ و معروف بابل باز مورد پرستش قرار نمی گیرد و تنها سمبل اقتدار و افتخار آن مردم است که البته نقش مهم و موثر دارد و دیگر بی هوده نیست.

می توان گفت پس از طوفان نوح بعل فقط در نواحی ساحلی مدیترانه مانند لبنان (فنیقیه) و فلسطین یعنی در میان همسایگان قوم نوح می ماند و به میان مردمان بین النهرین به طور بالاصاله نفوذ نمی کند. بل بر عکس مشهورترین بت سومریان «اینینی» است که «باکره و خدای زمین» شناخته می شود و مونث است نه مذکر این بت همان است که در میان آکدیان

به نام «عشتر= عشتروت= عشتاروت» معروف گشت و در قرون بعدی او را در میان همه مردمان سامی مشاهده می کنیم.

در دوره دوم آکد، نام بعل در میان آکدیان بود گاهی به آن «بعل مردوک» می گفتند. ⁽¹⁾در این تعبیر معنی اصلی بعل در نظر نبوده و بیشتر معنای استعاری آن را قصد می کرده اند، همان طور که در فارسی می گویند فلانی نر است یعنی بزرگ و قوی است و در عربی نیز به مردان بزرگ «فحل= نر» می گویند بعل مردوک به معنی مردوک بزرگ، به کار می رفته که صفت پیش از موصوف می آمده است.

در تمدن بابل خدای دیگری بوده به نام «بل». ⁽²⁾اگر این لفظ را مخفف بعل بدانيم بايد گفت آنان دو بت به نام بعل داشته اند یکی بعل مردوک و دیگری بل. در این صورت دربارهٔ بت اول کلمۀ مردوک صفت می شود یعنی بعلی که مردوک است و مطابق این احتمال، بعل در میان آکدیان نیز بالاصاله می شود.

دومین سمبل کابالا: برج های نمادین دومین سمبل است که ابلیس برای کابالیسم طراحی کرده است که تا امروز هر دو در میدان های شهرهای بزرگ حضور دارند.

ادغام دو سمبل در همدیگر: یک نگاه به برج های دو قلوی نیویورک- که در ماجرای یازده سپتامبر تخریب شدند و نیز یک نگاه به برج های دو قلوی مالزی در کوالالامپور، دقیقاً نشان می دهد دو نماد بعل هستند که در زمان رامسس دوم فرعون مصر در جلو کاخ او ساخته شدند و نیز پس از سلیمان در اثر نفوذ کابالیست ها، در دو طرف دروازه بزرگ هیکل سلیمان، ساخته شدند با این فرق که هم برج هستند و هم بعل هم یادگاری از برج بابل و هم یادگاری از بعل و همچنین برجهای متعدد دیگر در دیگر جامعه ها که

برخی دو قلو و برخی دیگر تک هستند از آن جمله برخی ساختمان ها در دبی و و آیا برج میلاد ما نیز هم نمادی از بعل و هم نمادی از برج بابل است؟ معلومات بنده به پاسخ این پرسش نمی رسد. اما روشن است که برج ایفل فرانسه حتی آن بخش پائین بعل را نیز دارد.

برج های مدغم امروزی علاوه بر کاربرد برج بابل و بعل، یک کاربرد سوم هم دارند. زیرا از درون آن ها به عنوان محل کار هتل و... نیز استفاده می شود دقیقا مانند مجسمه زئوس که به شرح رفت. یعنی در این گونه برج ها سه سمبل در هم ادغام شده است: بعل، برج بابل و مجسمه زئوس خدای خدایان یونان.

نقش کابالیسم در ساختن این گونه برج ها در برخی از جامعه ها علنی و در برخی دیگر به طور نفوذی است مثلاً مالزیائی ها ندانسته فریب کابالیست ها را خورده اند اما در دبی که علناً و حتى ناً و رسماً سمبل هرم کابالیسم را نیز در ساختمان های شان به کار برده اند، چگونگی موضوع، معلوم نیست.

جلسه سیزدهم

سمبل در دو جریان متضاد

کعبه و برج بابل

فرزندان آدم به مرور زمان بیش و بیشتر می شدند. دهکدهٔ «بکّه» خانواده های بسیاری را در خود جای داده بود هر خانواده برای خود خانه ای داشت برای تصمیمات اجتماعی خود در جائی جمع می شدند و سخنان «امام» شان را می شنیدند که کلاس درس امام با مامومان نیز بود؛ هر کس پرسشی داشت به آن جا می رفت و از امام می پرسید. به تدریج سایبانی برای آن موضع ساختند. سپس مأمور شدند همان جا را به صورت یک خانه در بیاورند. بدین سان اولین «خانه مردم» که خانه هیچکس و ملک کسی نبود ساخته شد.

إِنَّ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذِى بِبَكَةَ مُباركاً: ⁽¹⁾اولین خانه ناس، خانه ای که مال همه است نه مال یک کس یا یک خانواده یا یک نسل و به همین دلیل نامش «بيت الله»

می شود. و بس مقدس است زیرا که اولین سمبل اولین «جامعه» است و جامعه اولین فرق بزرگ زندگی انسانی از زندگی حیوانی است و انسان برای زیست اجتماعی آفریده شده است.

در میان پدیده های مجسم ،اجتماعی کعبه اولین پدیده اجتماعی است.

قرار بود با زایش دهکده های دیگر و آبادی ها و شهرهای دیگر نماینده کعبه در آن ها نیز با عنوان مسجد ساخته شود.

این موضوع را در کتاب «جامعه شناسی کعبه» شرح داده ام که بحثی است شیرین و نقش کعبه را در جهان و ادیان جهان از شرقی ترین نقطه آسیا تا غرب اروپا و کل جهان، شرح می دهد. و در این جا تکرار نمی کنم.

پیش از آن که نژادهای متعدد پدید آیند قومیت ها و ملیت ها پدید شوند، کعبه ساخته شد تا زمینه های ضد جامعه ای نژاد را پیشاپیش خنثی کند تا چیزی به نام قبیله و نژاد جامعه واحد انسانی را تکه تکه نکند انسان ها را تحت پرچم قومیت ها به جان هم نیندازد.

و نیز: مشخص بود که نسل آدم در آن محیط سالم و سازگار طبیعی آن روز که به سرعت تکثیر شده و گسترش می یافت در آن دنیای وسیع آن روزی پراکنده خواهد شد. کعبه ساخته شده بود که به عنوان یک سمبل به جغرافی طبیعی نیز اجازه ندهد تا عامل بریدگی و تفرقه جامعه واحد انسانی باشد.

کعبه تا چه حد توانسته این نقش خود را عملاً ایفاء کند و نمایندگانش (مساجد و معابد) در جوامع مختلف چه قدر توانسته اند نقش مادر را انجام دهند؟؟ پاسخ این پرسش ها را به همان کتاب «جامعه شناسی کعبه» وا می گذارم که گفتم بحث شیرینی دارد.

اما با وجود آن همه نقش بزرگ و تعیین کننده که کعبه در حفظ وحدت و حفظ عناصر مشترک میان اقوام مختلف داشت و دارد زمانی نقش و علت وجودی خود را از دست داد و به «مجمع الاصنام»- مجمع بت ها تبدیل شد. یعنی کابالا همه جا را تسخیر کرد حتی درون کعبه را

و پیش از دوره تقریباً چهار قرنی که کعبه مجمع بت ها شده بود، دورهٔ ویرانی را نیز طی کرده بود. و به عبارت مختصر تاریخ کعبه از آغاز تا به امروز در چند دوره زیر خلاصه می شود:

1- از آغاز تا پیدایش تمدن آکد (عاد) در سرزمین بین النهرین کعبه در این دوران دایر و به صورت یک خانه چهار دیواری ساده و بدون آرایش های زاید و خارج از فلسفه وجودیش به ایفای نقش خود می پرداخت.

2- از پیدایش قدرت آکد تا دوران ابراهیم (علیه السلام) که خود از سومریان در زمان حاکمیت آکدیان، بود: در این دوره که باید نام آن را دورۀ انتقال قدرت کابالی از بین النهرین به مصر، گذاشت و آن را حدود دو قرن می توان حدس زد، نه تنها کعبه بل که دهکده بگه بکلی ویران شده بود که ابراهیم (علیه السلام) مأمور می شود از نو آن را بسازد.

ما نمی دانیم بگه و کعبه در اثر هجوم نظامی آکدیان ویران شده یا در اثر جاذبه کابالیستی تمدن آکد و سومر؟؟ به هر صورت در آن زمان عاملی غیر از تمدن آکد برای ویرانی بکّه وجود نداشت.

برج های کوچک آکدیان در عصر هود (علیه السلام) و برج بزرگ بابل (در دوره دوم آکد که دوره اقتدار و همراه با نظام متمرکز دولتی بود) از طرف ابلیس برنامه ریزی شد و با کعبه مقابله کرد و در جهت عکس آن قرار گرفت و عامل نژاد و خاک گشته و چیزی به نام «جغرافی انسانی محکوم به جغرافی طبیعی» را به وجود آورد برج بابل سمبل قوم آکد، سمبل اقتدار آکد باری عظیم از معنای دافعه و به قول امروزی ها «چاشنی بزرگ ناسیونالیسم» بود. اولین سمبل نژاد پرستی و مرز سازی و توجیه کننده سلطه یک نژاد بر نژاد دیگر همان طور که مردم سومر و آشور که در آن زمان زیر حاکمیت آکد قرار داشتند، دو نژاد پست و به منزله بردگان ،آکدیان شمرده می شدند. بعدها باغ سمیرامیس در اثر شلاق ها بر گرده این دو قوم، ساخته شد وگرنه ساختن چنان باغی بدون شلاق از توان هر مردمی خارج بود.

کعبه سمبل است در جهت حفظ و تقویت وحدت انسان برج بابل سمبل است جهت تجزیه جامعه انسانی کعبه برای از بین بردن زمینههای درگیریها و جنگ ها، برج بابل برای عمیق کردن خندقها در میان مردمان و بزرگترین پرچم جنگ.

برج های کوچک در دهکده های اولیه آکد که هود با آن ها مبارزه می کند عبث و بی هوده بودند. زیرا هنوز مردم یا قوم دیگری در کنار آکدیان حضور نداشت تا این بی هودگی ها به نقشمندی تبدیل شود؛ مطابق برنامه ابلیس تنها نمادهائی بودند که برای خوشایند مردم

ساخته می شدند. لیکن این دوره دورهٔ بذر پاشی ابلیس بود؛ برج ها را می پرورانید برای آینده که توانست برج بزرگ بابل را در دورهٔ بعدی ایجاد کند و برج های دیگر را در هر روستا و شهر نماینده آن قرار دهد خدای مردم را به بت و کعبه مردمی را به برج تبدیل کرد.

با این همه افرادی از آکدیان که قداست کعبه را سینه به سینه از آبا و اجدادشان، در ذهن داشتند گاهی به زیارت همان کعبه ویران شده که به صورت تلی از خاک سرخ در آمده بود می رفتند این موضوع را در همان کتاب به نقل از دائره المعارف فريد وجدى آورده ام و در این جا سند دیگری می افزایم: مجلسی در بحار، ج 11 ص 359 حدیثی از امام صادق (علیه السلام) آورده است؛ با این که روشن است دست تحریف یا تصورات ذهنی برخی از راویان، چهرۀ حدیث را مخدوش کرده است اما جان اصلی حدیث محفوظ مانده است که امام می فرماید: قوم هود دچار خشکسالی شدند وامانده بودند که (باصطلاح یادشان فیل هندوستانشان کرد) به یاد کعبه افتادند گروهی را برای دعا و خواستن باران از خدا به زیارت کعبه فرستادند.

ابلیس در مواردی دوستان خود را می گذارد و می رود همان طور که در جنگ بدر سران قریش را وا گذاشت و رفت. او قادر نبود که خشکسالی را به پر بارانی تبدیل کند، دست آکدیان از دامن او کوتاه شده و به یاد کعبه افتاده اند و همین موارد عجز ابلیس است که

موجب شده همیشه رگه ای از نبوت،ها ادیان و کعبه ⁽¹⁾در میان مردمان دنیا بماند. یا نبوت ها بتوانند هر از گاهی بر گردۀ کاروان بشریت ضربه وارد کرده و بیدارشان کنند.

برج بابل درجائی ساخته شده بود که مردم قهراً در رفت و آمد شان بر آن طواف کنند (شبیه برج ایفل و هر برج امروزی دیگر از آن جمله برج شهیاد) در میدان آزادی تهران همان طور که طواف بر کعبه می شود. یک فرد عاقل و هر اندیشمند به روشنی می بیند که کودن های حاکم بر آکد یا بر هر جامعهٔ دیگر حتی در جوامع امروزی، فکر و اندیشه شان آن توان را ندارد که بدین گونه سمبل سازی کنند. همه این مسائل و اینگونه پدیده های ابلیسانه از علم عمیق و دانش گسترده ابلیس ناشی شده و از تعلیمات و برنامه های او است. این واقعیت را وقتی به خوبی مشاهده کنید که به تحولی که امروز در جامعه پیش آمده دقت کنید. جامعه ای که زمانی به دستور خود شیطان وجود جن شیطان و ابلیس را انکار می کرد و آن را خرافه می دانست امروز با شعار و آرم آشکار جریان «شیطان پرستی» را به طور عملی و رسمی به راه انداخته است و آن «تاریخ» که بر بشر گذشته ماهیتش آشکار گشته و پرده از راز بزرگ کابالا بر افتاده است به طوری که حتی از محافل ابلیسی شان و آموزشگیری های انسان از ابلیس، فیلم ها پخش شده است.

در اصطلاح قرآن به سمبل شعار گفته می شود کعبه شعار توحید و شعار جامعه واحد جهانی است که شعائر متعددی را با خود دارد:

قرآن: آیه 32 سوره حج ذلِكَ وَ مَنْ يُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِن تَقْوَى الْقُلُوب چنين است که هر کس شعائر خدا را بزرگ بدارد عملش کاری است که از پاکی دل ها بر می خیزد و آیه 2 سوره مائده: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُحِلُّوا شَعائِرَ اللَّهِ وَلَا الشَّهْرَ الْحَرامَ وَلَا الْهَدْيَ وَلَا الْقَلَائِدَ وَلَا آمِّينَ الْبَيْتَ الْحَرامَ يَبْتَغُونَ فَضْلاً مِن رَّبِّهِمْ وَ رِضوانا: ای آنان که ایمان آورده اید، حلال نشمارید (منحل نکنید شعائر خدا را و نه ماه حرام را و نه قربانی را

و نه قلائد را، و نه کسانی را که آهنگ زیارت کعبه (بیت الحرام) را دارند و در صدد نیل به فضل پروردگارشان هستند و خشنودی خدا را می جویند.

نکات: 1- این آیه به یکی از بزرگ ترین عوامل انحراف تاریخ، توجه می دهد که منحلّ کردن شعائر الهی برای بشر بس خطرناک و خواسته ابلیس است.

2- انحلال یک شعار و سمبل الهی، زمینه را برای تاسیس یک شعار کابالی باز می کند.

3- قلائد قربانی که در حج می شود دو نوع است:

الف: قربانی ای که حاجی در همان مکه خریداری کرده و ذبح می کند. و با بیان دیگر: قربانی ای که در مکه و منا تعیین می شود.

ب: قربانی ای که حاجی آن را از محل سکونت و وطن خویش همراه خود به مکه می برد؛ به گردن این قربانی از اول قلاده ای می آویزند که نشان تعیین آن به عنوان قربانی است.

گوئی آیه می گوید: روشنفکر بازی در نیاورید نگوئید قربانی یعنی چه، قلاده یعنی چه، همه این ها نقشی در جامعه و زندگی بشر دارند که در آیه 37 سوره حج، می فرماید: لَن ينالَ اللَّهَ لُحُومُها وَلا دماؤُها ولكن يَنالُهُ التَّقْوى مِنْكُمْ نه گوشت های قربانی ها به خدا می رسد و نه خون های شان آن چه به خدا می رسد تقوای شماست.

انسان متقی، انسانی پاک است که برای پاکی آفریده شده و ابلیس می کوشد و کوشیده و بسیار موفق شده که این موجود را در جریان رود خانه یک تاریخ کثیف، آلوده، پر از ستم و بی داد، انداخته و تمدنش را یک تمدن ابلیسی کرده است و در آیه 36 همان سوره حج می فرماید: وَ الْبُدْنَ جَعَلْنَاها لَكُمْ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ لَكُمْ فِيها خَيْرٌ: قربانی ها را برای شما از شعائر الهی قرار دادیم برای شما در آن ها خیر هست.

و چه خیری بالاتر از دفع شرّ کابالا-؟

آیه 158 سوره بقره: إنَّ الصَّفا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّه: صفا و مروه (سعی) از شعائر خداوند است.

در این جا یک موضوع شگفت است و شاید در آینده در جای خود به شرح آن بپردازیم افرادی در میان اصحاب پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) بودند که خواهیم دید جریان کابالا آنان را در میان مسلمانان کاشته بود اینان در مقابل قوانینی که رسول اکرم تشریع می کرد در هر مورد که مطابق میلشان نبود از پیامبر (صلی الله علیه و آله) می پرسیدند: «آمن الله ام من رسوله»: این از طرف خداست یا از طرف خود پیامبر است؟؟ و از همان آغاز بنا را بر این گذاشتند که در نظر مردم میان خدا و رسول جدائی بیندازند. مواردی که این پرسش را مطرح کرده اند زیاد است.

رسول خدا (صلی الله علیه و آله) مقرر کرد که در مراسم حج میان صفا و مروه سعی شود. این نفوذی های کابالیسم گفتند: ما این کار را نمی کنیم زیرا مردم جاهلیت این کار را می کردند ما مسلمانیم.

یک استدلال کاملاً مصداق «اسلام بر علیه اسلام» که این نیز از سنت های همیشگی ابلیس بوده و هست. در حالی که خود طواف و همه مراسم حج به نوعی، در دوران جاهلیت هم عملی می شد و رسومی بود که اصول آن از زمان ابراهیم (علیه السلام) در ذهن عرب ها مانده بود.

طوری در برابر تشریع پیامبر (صلی الله علیه و آله) مقاومت کردند و سعی میان صفا و مروه را به عنوان یک گناه اعلام کردند که این آیه آمد و در ادامه عین لفظ آنان را در ادعای شان، رد کرد: فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أوِ اعْتَمَرَ فَلا جُناحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِما: ⁽¹⁾هر کس که حج یا عمره کند، سعی صفا و مروه برای او گناه نیست.

این از بدیهیات است که هر سمبل، هر نمادی، هر شعاری که در جهت شعائر نبوت ها نباشد، بی تردید در جهت ابلیس است و این نیز یکی از مواردی است که ادیان در آن (باصطلاح) دوئالیست هستند یا این است یا آن و صورت سوم ندارد.

سمبل ها در ساختمان و سازمان ،تاریخ نقش بس مهمی ایفا کرده اند، و این در نظر جامعه شناس فرهیخته و هر تحلیل گر اندیشمند تاریخ، یک امر مسلم است.

جلسه چهاردهم

ثمود و سومریان

صالح در میان ثمود

سومریان اولین بنیانگذار تمدن نیستند، بل اولین تاسیس کننده دولت هستند، پیش از آنان آکدیان در دوره اول شان، اولین دهکده ها را به وجود آورده بودند و چون با بلای بزرگ متلاشی شدند دچار درنگ شدند و سومریان توانستند اولین دولت را تشکیل دهند. و پیش از آکدیان نیز قوم نوح جامعۀ بدون دولت را به وجود آورده بودند.

مورخین، از آن جمله ویل دورانت در «تاریخ تمدن» توضیح داده اند که: آن محقق اروپائی که توانست کتیبه های خط میخی را بخواند خود می گوید: نام این قوم سومر نیست لفظی شبیه آن است و من آن را بدین صورت تلفظ می کنم.

در زبان های باستان از آن جمله اقوام بین النهرین و مادها پارس ها و پارت های ایرانی، حرف هائی بوده که امروز وجود ندارند و تنها یادگارهائی از آن ها مانده است مثلاً واژه

«آتر» به صورت «آذر» و در قرآن به صورت «آزر» ⁽¹⁾آمده است پس حرفی با تلفظ میان «ت» و «ذ» و «ز» بوده است و نیز حرفی میان «د» و «ذ» وجود داشته که در ایران امروزی کلمه «بد» حضور دارد که در چند قرن پیش بذ» تلفظ می شد به معنی سخت و نفوذ ناپذیر که گاهی به معنی مثبت هم به کار می رفته مانند «بذ- بذستان» در تاریخ خرمدینان آذربایجان که تبریز هم به صورت «تَربذ» یعنی بذنو، از آن گرفته شده و در متون تاریخی عرب به هر دو «بذان-بذین» نیز گفته شده.

و همچنین حرفی میان تلفظ «ت» و «ث» بوده که دو واژهٔ «پارت= فارس» و «پارث= پارت» که هر کدام نام قومی از آریائیان ایران شده از این منشأ است. پارث در زبان میدیائی یعنی «پهلو» که مادها بر اقوام همجوار خودشان اطلاق کردند.

حرف دیگر با تلفظ میان حرف «ت»، «ش» در بین النهرین بوده که مثلاً امروز نیز واژهٔ «آشور» گاهی «آتور» تلفظ می شود و نیز حرف دیگر با تلفظ میان حرف «ث»، «ت» و «س» بوده که قرآن ثمود و آن اروپائی «سومر» آورده است درباره حرف آخر این کلمه نیز حرفی وجود داشته با تلفظ میان حرف «د» و «ر»، که قرآن حرف «د» را آورده و آن اروپائی حرف «ر» را. این موضوع را در این جا بیش از این شرح نمی دهم زیرا نیازمند مجال دیگر است و در برخی نوشته های پیشین نیز اشاره کرده ام اما نظر به این که نامی از ویل دورانت آمد، مطلبی را دربارۀ سفر سترگ او که تاریخ تمدن نام دارد به اشاره توضیح می دهم: با صرفنظر از جعل ها و دروغ های پر شمار در آن کتاب به سه اصل اساسی آن اشاره می کنم:

1- ویل دورانت در این کتاب مسیر «توصیفگری» را پیش گرفته نه راه علمی را.

2- مطالبش را با قلم و «بیان القائی» به ذهن مخاطب القا کند. یعنی از ناخود آگاه خواننده، سوء استفاده می کند.

در تاریخ تمدن او در تکون تاریخ و تمدن و نیز در روند تاریخ و روند تمدن، هیچ نقشی به ابلیس و کابالا داده نشده، در حالی که امروز مسلّم شده که ابلیس و کابالا نه تنها نقش عمده بل که سازنده اصلی ماهیت این تاریخ و این تمدن، بوده اند. همان طور که همه نبوت ها و ادیان (بدون استثناء) و نیز قرآن به این واقعیت تاکید دارند.

4- ویل دورانت یک اصل را کاملاً وارونه و برعکس مطرح کرده است (همان طور که همه دانشمندان علوم انسانی از قرن 17 تا بر افتادن پرده از راز کابالا، مطابق برنامه خود ابلیس ⁽¹⁾چنین می کردند) او منشأ سحر جادو و کهانت را عوام الناس، معرفی می کند که خرافه پرست این چیزها را ایجاد کردند در حالی که قضیه برعکس است؛ ملاء سران کابالا و ابلیس خودشان سحر و جادو و کهانت را ابداء کردند و در سلطه بر مردم از آن استفاده کردند و در عین حال مردم را به آن معتقد کردند.

عصر ویل دورانت (همان طور که پیش تر بیان شد) عصری بود که خود ابلیس برنامه ریزی کرده بود تا دانشمندان وجود خود ابلیس، جن و شیطان را انکار کنند و آن ها را خرافه معرفی کنند تا پرده از راز کابالا نیفتد.

ثموديان (سومریان) در قرآن: در قرآن حدود 25 مورد لفظ ثمود به طور مطلق آمده است. اما در سه مورد با یک «وصف» و ویژگی آمده که ثمود را از نظر جغرافی در دو سرزمین نشان می دهد و از نظر تاریخی نیز مردمان هر دو سرزمین ثمود نشین را به دو دورهٔ تاریخی تقسیم می کند.

تقسیم اول: وقتی که دربارۀ عاد (آکد) از زبان حضرت هود خطاب به آنان می گوید: وَ يَسْتَخْلَفُ رَبِّي قَوْماً غَيْرَكُم ⁽²⁾خداوند مردم دیگر را جانشین شما خواهد کرد از جانب دیگر از زبان حضرت صالح خطاب به ثمود می گوید: «وَ اذْكُرُوا إِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفَاءَ من بَعْدِ

عاد»: ⁽¹⁾یاد آورید که خداوند شما را بعد از عاد جانشین آنان کرد. پس معلوم می گردد که پس از دورۀ هود که نظام جامعه عاد متلاشی شده بود ثمودیان بر منطقه مسلط بوده اند. و از جانب دیگر از مسلمات تاریخ است که پس از تاسیس اولین دولت در کره زمین توسط ثمودیان در شهر «اور» حوالی قرنه امروزی پس از مدتی دوباره قدرت از ثمودیان به عادیان- از سومر به آکد- منتقل شده است.

بنا بر این در آغاز تفوّق با آکد بوده سپس ثمود رشد کرده آن گاه قدرت به آکد برگشته است. پس دوبار آکدیان برجسته شده اند و یک بار سومریان. و لذا قرآن می گوید: وَ أَنَّهُ أَهْلَكَ عاداً الأولى - وَ تَمُودَ فَما أبقى: ⁽²⁾و اوست (خدا) که عاد اول، را هلاک کرد و همچنین ثمود را و کسی از آنان را باقی نگذاشت.

عبارت «عاد اولی» نشان می دهد که عاد دوم نیز وجود داشته است. ⁽³⁾

تقسیم دوم، تقسیم جغرافی: وَ ثَمُودَ الَّذِينَ جَابُوا الصَّحْرَ بالواد ⁽⁴⁾و ثمود آنان (آن بخش از ثمود) که درون صخره ها را می کندند. نظر به این که در سرزمین ثمود نه کوه وجود دارد و نه صخره باید اینان بخشی از ثمود باشند که در دورۀ اقتدار آکد به سمت کوه های زاگرس رانده شده اند. البته آثار کنده شده سنگ ها و حتی اطاق های کنده شده در هر دو پهلوی زاگرس، وجود دارد.

و احتمال قوی هست ایلامیان که زمانی در ایلام دولتی را و زیگورات هائی را ساختند، همین ثمود باشند و در همنژادی ایلامیان با مردم بین النهرین، تردیدی نیست.

در متون تفسیری گفته اند مراد از این ثمود نیز همان ثمود است که صالح در میان شان مبعوث شده بود. در حالی که توصیف این مردم با «جابُوا الصَّحْرَ بالواد» دقیقاً برای تفکیک میان این گروه از ثمود اصلی است. و شگفت این که همان طور که قوم عاد را از بین النهرین به یمن کشانیده اند، ثمود را نیز از بین النهرین به نزدیکی های خلیج عقبه و دره «تبر» کشانیده اند. وقتی که تفسیر قرآن در همان آغاز به دنبال رحلت پیامبر-صلی الله علیه و آله-) منحصراً در اختیار تمیم داری کابالیست و پس از او کابالیست دیگر به نام کعب الاحبار، و بعد از او هم کابالیست سوم به نام وهب بن منبه قرار گیرد و خود مسلمانان از تفسیر قرآن ممنوع باشند چنین افسانه هائی متون تفسیری را فرا می گیرد.

ساکنان دره تبر در قرآن با عنوان «اصحاب الحجر» نامیده شده اند و لفظ ثمود دربارهٔ شان نیامده است. چون دربارۀ آنان نیز کندن دل صخره ها آمده، مفسرین کابالیست هر دو را یک مردم واحد قلمداد کرده اند.

نکته مهم دیگر این که حضرت صالح میان بخش اصلی ثمود مبعوث شده و هیچ سخنی از کوهکنی دربارۀ آنان به میان نیامده با این وجود منابع کابالیستی و به پیروی از آنان افراد غیر مسئولی مانند جبائی، حسن بصری کابالیست ⁽¹⁾و دیگران گفته اند که صالح در میان همان اصحاب حجر مبعوث شده است. در حالی که نامی از پیامبری در میان اصحاب حجر به میان نیامده است.

مردم تبریا «اصحاب حجر» به خانه های کنده شده در دل سنگ ها در دو طرف درهٔ تنگ بسنده کرده اند که آثارشان هنوز هم به همان صورت باقی مانده است. و به خوبی روشن است که آنان هیچ خانه دست ساز در محیط باز و دشت نداشته اند. در حالی که قرآن درباره ثمود از زبان صالح می گوید: تَتَّخِذُونَ منْ سُهُولها قُصُوراً وَ تَنْحتُونَ الْجبال بُيُوتاً: ⁽²⁾

صالح گفت: در زمین های هموار قصرها می سازید و در کوه ها دل سنگ را کنده به صورت اطاق در می آورید.

همان طور که گفته شد هنوز هم اطاق های کنده شده در طول رشته کوه زاگرس که مرز شرقی سومر با ایران آن روزی بود، اطاق های زیادی که در دل صخره ها کنده شده اند موجودند، خود من برخی از آن ها را از نزدیک دیده ام. می توان گفت: این اطاق ها محل دید بانان قوم ثمود بوده اند که در قبال تجاوزهای گروه های ایرانی مهاجم که برای غارت به دهکده های سومریان حمله می کردند، ساخته شده اند.

مدیریت ابلیس در میان سومریان: نمونه ای از مدیریت ابلیس در میان ثمود را در متون تفسیری می یابیم؛ مجلسی در بحار، ج 11 ص 377 از تفسیر عیاشی از امام صادق (علیه السلام) آورده است که سران ثمود با صالح قرار گذاشتند در کنار بتها جمع شوند و صالح هر چه می خواهد از بت ها بپرسد و جواب بگیرد در ساعت مقرر همگی در کنار بت ها حاضر شدند و به صالح گفتند هر چه می خواهی بپرس تا بت ها جواب تو را بدهند. صالح از تک تک بت ها پرسید اما جوابی از آن ها نیامد و سران قوم (ملاء) به شدت متاسف و درمانده شدند.

در صفحه 383 همین حدیث را از طریق علی بن ابراهیم نیز آورده است.

بدیهی است آن مردم بویژه ملاء و مدیرانشان در حدی احمق نبودند که تندیس های سنگی بی جان را در مناظره با صالح قرار دهند. بی تردید پیش از آن دیده بودند که بت ها گاهی سخن می گویند زیرا ابلیس از درون بت ها با آنان مخاطبه می کرده است. به طوری که موارد مشابه آن حتی در بتهای زمان بعثت پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) نیز، آمده است.

چون خداوند برای ابلیس سلطه ای نسبت به انبیاء و افراد مؤمن قرار نداده، ابلیس نتوانست در حضور صالح از درون بت ها سخن بگوید. آیه 42 سوره حجر چنین است: إِنَّ عبادى لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطَانُ إِلا مَن اتَّبَعَكَ مِنَ الْغاوين. و در آیه 99 و 100 سوره نحل، می گوید: إِنَّهُ لَيْسَ لَهُ سُلْطَانٌ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ - إِنَّمَا سُلْطانُهُ عَلَى

الَّذِينَ يَتَوَلَّوْنَهُ. بلی توگل مهمترین عامل است که ابلیس را از انسان دور می کند. که در آیه 65 سوره اسراء نیز کلمه «وکیل» به همین توکل توجه می دهد: «إِنَّ عِبادِى لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطَانٌ وَكَفَى بِرَبِّكَ وَكِيلا﴾. صالح و ملاء: ثمود یا سومر در زمان حضرت صالح هنوز به تاسیس دولت موفق نگشته بود. در بیان قرآن قدرتی که در برابر صالح مقاومت کرده، ملاء است؛ ملاء مترف. که بحثی درباره آن گذشت. در سوره مومنون آیه 33 و 34 می گوید: وَ قالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِهِ الَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بلقاء الآخرة و أتْرَقْناهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيا ما هذا إلا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يَأْكُلُ ممَّا تَأكُلُونَ مِنْهُ وَيَشْرَبُ ممَّا تَشرَبُونَ - وَ لَئِنْ أَطَعْتُمْ بَشَراً مِثْلَكُمْ إِنَّكُمْ إِذًا لَخَاسِرُونَ ملا، قوم او که کفر می ورزیدند و لقای آخرت را انکار می کردند و آنان را در این زیست دنیوی مترف کرده بودیم گفتند نیست این (صالح) مگر یک فرد بشر مثل شما؛ می خورد از آن چه شما می خورید از آن و می نوشد از آن چه شما می نوشید و اگر از بشری مثل خودتان اطاعت کنید، در آن صورت از خاسرین و زیان دیدگان خواهید بود.

نقش عامل برون قبیله ای در پدیده دولت

پیش تر بیان شد که دولت یک پدیده است که بعدها پیدایش یافته ليکن سنا (مجلس مشورتی ملاء) از پیدایش کوچک ترین دهکده در زندگی مردم حضور داشته و مردم را مدیریت می کرده است. می توان گفت علاوه بر عنصر کمیت و کثرت جمعیت و نیز علاوه بر کیفیت مجتمع های قریه ای یک عنصر جامعه شناختی دیگر نیز در پدید شدن دولت نقش اساسی داشته است که عنصر باصطلاح برون مرزی و بین القبایلی است، به این معنی: گروهی از مردم وقتی نسبت به دولت احساس نیاز می کرد که خود را در مقابل مردم دیگر در معرض آسیب می دید گرچه آن مردم دیگر خود فاقد دولت باشد.

و یا: قبیله و مردمی که در صدد می آمد تا قبیله و مردم دیگر را به زیر سلطه خودش در بیاورد، به تاسیس دولت که تمرکز قدرت است روی می آورد.

در هر دو صورت این عنصر پدید آورندۀ دولت بدون وجود و حضور یک مردم برون مرزی خود تکون نمی یافت تا چه رسد که در پیدایش ،دولت، علیت داشته باشد.

برخی از جامعه شناسان و تحلیلگران تاریخ، معتقدند که عوامل پدید آورنده دولت نیازهای درون قبیله ای (درون جامعه ای) بوده است اما به نظر می رسد که عامل تقابل و برون مرزی نقش تعیین کننده را داشته است. زیرا عرب عدنانی را مشاهده می کنیم که تا ظهور اسلام فاقد دولت بود به جهت این که مردمان اطراف شان کاری با آنان و سرزمین شان نداشتند؛ کسی علاقه ای به تسخیر آنان و سرزمین کویریشان نداشت و عامل برون مرزی به حدی فشار نمی آورد که قبایل عرب عدنانی در اندیشه تاسیس دولت مرکزی باشند. این خود یکی از ویژگی های اسلام است که بر اساس نبوت توانست دولتی را تاسیس کند بدون عنصر و عامل برون مرزی و شاید این یک مورد منحصر به فرد در سر گذشت بشر باشد.

ما نمی دانیم قوم ثمود در آن زمان که صالح مبعوث شد از چه کمیت و کیفیتی بر خوردار بود، این قدر می دانیم که به وسیله سنا اداره می شد و در دوره پیش از تاسیس اولین دولت در روی کره زمین قوم یا قبیله ای را نمی شناسیم که ثمودیان را تهدید کرده باشد. پیش از آنان قوم عاد اولی دچار بلا شده و به شدت ضعیف شده بود، اینک ثمود قوت گرفته و بر بقایای عاد نیز مسلط است اما گویا تعامل میان آنان و قوم متلاشی شده عاد طوری نبوده که آنان را به تاسیس قدرت مرکزی وادار کند.

در زمان صالح سومریان نیز دچار بلا می گردند. اینک دو قوم متلاشی شده در همسایگی همدیگر از نو قوت می گیرند؛ سومریان پیش از آکدیان به تاسیس دولت اقدام کرده و اولین دولت (قدرت مرکزی) را ایجاد می کنند و بر آکدیان سلطه دولتی پیدا می کنند. به هر روی؛ سومریان در زمان صالح فاقد دولت بوده و به وسیله ملاء مدیریت می شده اند.

مجلس سنا و معاد: در سر گذشت بشر همیشه مجلس سنا مخالف معاد و باور به معاد، بوده و هست. شگفت است حتی یک بار نیز پیدا نمی کنیم که مجلس سنا در میان قوم یا جامعه ای باشد و به معاد معتقد باشد. و این اصل بس مهم است و باید هر جامعه شناس

که شکافنده شکم تاریخ است به آن اهمیت وافر و اساسی بدهد که متاسفانه تا کنون به دلیل کنترل و سلطه کابالیسم بر جریان علمی و اندیشه ای جهان هیچ جامعه شناس ژرف اندیش نیز به برخی از اصول جامعه شناختی از آن جمله همین اصل توجه نکرده است.

این اصل خود نشان دهندۀ نفوذ ابلیس بل سلطه او بر مجلس های سنا در طول تاریخ است، خواه در دورۀ پیش از دولت و خواه در دوران پس از پدیده دولت.

در ادامهٔ آیه های مذکور در بالا از سوره مومنون این اصل سنوی را بدین گونه می می یابیم که ملاء (سناتورها) برای باز داشتن مردم از پیروی صالح می گویند: أ يَعِدُكُمْ أَنَّكُمْ إِذا مِتُّمْ وَ كُنتُمْ تُراباً وَ عِظَاماً أَنَّكُمْ مُخْرَجُونَ - هَيْهَاتَ هَيْهاتَ لِما تُوعَدُونَ - إِنْ هِيَ إِلَّا حَيَاتُنَا الدُّنْيا نَمُوتُ وَنَحْيا وَ مَا نَحْنُ بِمَبْعُوثين: ⁽¹⁾صالح شما را وعده می دهد وقتی که مردید و به خاک و استخوان تبدیل شدید (از نو) بیرون آورده خواهید شد؟ هیهات هیهات، به آن چه وعده داده می شوید.

خود ابلیس که همیشه سناها را اداره می کرد کاملاً به معاد و قیامت ایمان داشت و مطابق نص قرآن برای خودش از خداوند تا روز قیامت مهلت خواست. و نیز سران درجه اول سنا همیشه می دانستند و می دانند که معادی هست لیکن برای قدرت و ریاست دنیوی معاد را انکار می کنند. همین نکته نیز در موارد زیادی از قرآن دربارهٔ ابلیس و سران ملاء آمده است و در همیشه تاریخ چنین بوده است. حتی امروز محافل کابالیستی و به تبع آن محافل فراماسونی را می بینیم که هم به غیب معتقدند و هم مراسمی بر اساس همین عقيده شان در محافل شان دارند و به طور کاملاً دانسته معاد را به قدرت دنیوی می فروشند.

استکبار: در هر جائی از قرآن که لفظ استکبار یا مشتقات آن آمده، مراد مقاومت افرادی است که به طور دانسته و آگاهانه در برابر معاد ایستادگی می کنند.

ملاء مترفف چاره ای ندارد غیر از مقاومت در برابر معاد زیرا لفظ معاد و معنی معاد ملازم بل معادل است با «عدالت» و اولین بل منحصر به فردترین چیزی که با ملاء بودن و مترف بودن، تضاد دارد عدالت است پذیرش معاد یعنی پذیرش عدالت و پذیرش عدالت یعنی دست کشیدن از موقعیت ملائی و مترفی.

تذکّر: برخی از مفسرین این آیه ها را که از سوره مومنون خواندیم، به قوم عاد ربط داده اند، برخی دیگر آن ها را درباره قوم ثمود می دانند. بدیهی است که نظر دوم درست است. زیرا مطابق قرآن قوم عاد اولی به وسیله باد دچار بلا شدند و این قوم ثمود است که دچار بلای «صیحه» شده است و قرآن در چندین مورد به این موضوع تنصیص کرده است، به دنبال همین آیه ها نیز می گوید: فَأَخَذَتْهُمُ الصَّيْحَةُ بِالْحَقِّ. ⁽¹⁾

سومریان و کشاورزی و عمران در آیه 61 سوره هود، می خوانیم که صالح به مردم نمود می گوید یا قَوْمِ اعْبُدُوا اللهَ ما لَكُمْ مِنْ إله غَيْرُهُ هُوَ أَنْسَاكُمْ منَ الْأَرْضِ وَاسْتَعْمَرَكُمْ فيها فَاسْتَغْفِرُوهُ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ إِنَّ رَبِّي قَريبٌ مُجيب: اى قوم من خدا را بندگی کنید نیست برای شما غیر از او خدائی او شما را از زمین برانگیخت و شما را به عمران و آبادی در آن، بر گماشت. پس از او بخشش بطلبید و به سوی او برگردید که پروردگار من نزدیک است و خواسته شما را اجابت می کند.

در آن آغاز عمران و آبادی و شناخت چیزی به نام کشاورزی، یک احساس خود کفائی و بی اعتنائی به خداوند به بشر دست می داد که ملاء و مترفین آن را به شدت تحریک می کردند. همان طور که در آغاز دوره مدرنیته جامعه بشری در اثر کشفیات و اختراعات صنعتی، دچار این احساس خود کفائی گشت اومانیسم (انسان پرستی)، خدا پرستی و اعتقاد به معاد را از عرصه خارج کرد و جهانیان چهار نعل در الحاد و بی دینی پیش می رفتند و این

شتاب تا چند دهه پیش ادامه داشت. صریح تر بگویم این شتاب تا انقلاب اسلامی ایران، ادامه داشت.

متاسفانه نسل امروزی این واقعیت را لمس و تجربه نکرده است. و یا باید گفت: خوشبختانه. اما این «خوشبختانه» وقتی صحیح است که نسل امروزی با حقیقت مذکور آشنا باشد.

صالح با چنین احساس خود کفائی بشر و پشت کردنش به خداوند و معاد، روبه رو بوده است. اگر به «تکرار تاریخ» معتقد نباشیم، باید دستکم به تکرار برخی از «علیت های تاریخ» باور داشته باشیم مثلاً در قرن 18، 19 و نیمه اول قرن 20 جامعه بزرگ بشری به همان چیزی مبتلا می شود که جامعه کوچک و اولیهٔ ثمود به آن احساس دچار شده بودند. و استفاده کابالیسم از این احساس در هر دو زمان، و تحریک آن در هر دو مورد، بوده است. و اینک در این باره نیز به بن بست رسیده اند و لگام جامعه جهانی از دست شان خارج شده و مردمان جهان اعتنا بی به آنان به سوی دین برگشته اند. گرچه گروهی به طور علنی به شیطان پرستی می پردازند اما این خود نوید بخش است زیرا پرستش شیطان به طور آشکار و علنی و اعلام شده هیچ خطری برای جامعه جهانی ندارد آن چه خطرناک بود و همیشه ملاء مترف را بر گرده مردم جهان سوار می کرد کابالیسم یعنی شیطان پرستی مخفیانه، بود. مخفی کاری استفاده از ظلمات و تاریکی است روز روشن برای سارقان مناسب نیست. هر وقت نور آید ظلمات می رود. شیطان پرستی نوین ماندگار نیست حتی به مدت دو سه دهه.

یک جامعه شناس دقیق اندیش، و یک تحلیل گر قوی تاریخ، باید این «اصل» را بشناسد: اصل: بشر دوبار به شدت دچار توهم خود بیش بینی شده است: هنگام کشف ابزار مناسب برای کشاورزی و هنگام کشف و اختراعات صنعتی قرون اخیر. ⁽¹⁾

جلسه پانزدهم

آشوریان

یونس در میان آشور

آشور، آسور، اتور، سه تلفظ از نام قومی است که در دوران تمدن های اولیه در شرق دجله و شمال عراق می زیستند و اینان سومین مردمی هستند که در کنار سومریان و آکدیان، رشد کرده و زمانی نیز بر آن دو قوم مسلط شده اند.

قرآن، دربارۀ آنان غیر از اشاره ای به خشونت شان آن هم بدون ذکر نام قوم، سخن نگفته است. گوئی توجه قرآن به بنیانگذاران اولین دهکده ها است. و روشن است که آشور در این بنیانگذاری مبتکر نبوده و از دو قوم سومر و آکد تقلید کرده است. اما ویژگی خشونت شان که در تاریخ نمونه است لذا اشاره ای به آن شده است.

یونس در میان مردم آشور: آشوریان سومین مردم هستند که توانستند دولت تاسیس کنند؛ ابتدا سومر (ثمود) سپس عاد (آکد) و پس از آن آشور (آسور- آتور) است که

دولت مقتدری را در شمال بین النهرین تاسیس می کند. پایتخت آشور شهر نینوا بود که آثارش امروز هم در شمال عراق باقی است.

سه قوم سومر، سومر آکد و آشور به نوبت بر همدیگر حکومت کرده اند. آشوریان در دورهٔ اقتدار خود یک پایتخت زمستانی نیز برای خودشان در خاک آکد، ساختند و نام آن را نیز نینوا گذاشتند که دارای تاکستان های گسترده و زیبا و قصرهای مهم بوده است. این پایتخت زمستانی که در بخش گرمسیر عراق ساخته شده بود ناگهان دچار بلای طبیعی شده و از بین

می رود که این بار آشوریان نام آن را «کربد اله» می گذارند که واژه ای مرکب آشوری است به معنی «خشم خدا» بعدها گاهی نینوا و گاهی به طور مخفف «کربلا» نامیده می شد. ظاهراً کربلا سه بار آباد و آراسته به عمران شده، اما هر سه بار به کلی از بین رفته است، یعنی به هیچ تمدنی تمکین نداده مگر به تمدن حسین علیه السلام که حدود 1200 سال است به تمدن حسین (علیه السلام) تمکین داده است. در ماجرای کربلا تپه هائی از آثار نینوای قدیم وجود داشت که «تل زینبیّه» علیها سلام یکی از آن ها بوده است.

يونس: اما یونس نیز مانند هود و صالح از پیامبران پیش از پدیده دولت است. ظاهراً او پس از ترک قومش به سمت نوک خلیج فارس آمده و در آن جا بر شناوری سوار شده و آن ماجرای معروف برایش پیش آمده است قرآن دربارۀ شناوری که او سوار شده لفظ «فلک» به کار برده که شامل کوچکترین شناور (مانند لنج کوچک) تا بزرگترین کشتی می گردد. اما در ماجرای حضرت موسی و خضر واژه «سفینه را به کار برده که درباره شناورهای بزرگ به کار می رود. بر این اساس می توان گفت در آن زمان مردم ثمود که در ساحل نوک خلیج فارس زندگی می کردند با این که هنوز به تاسیس دولت موفق نشده بودند، در صنعت تا جائی پیش رفته بودند که فلک و لنج ساخته بودند.

در متونی که برای قصص انبیاء نوشته شده و نیز در اکثر متون تفسیری، حضرت یونس را از شخصیت های معاصر با انبیای بنی اسرائیل قرار داده اند در حالی که او از انبیای پیش از پیدایش «تاریخ قلمی» بوده و بنی اسرائیل از آغاز تا به امروز مردمانی هستند که در عصر

تاریخ قلمی زیسته اند و لذا ما چیزی از جزئیات زندگی یونس و حتی از مشخصات قومش، در دست نداریم غیر از گزارشات جسته و گریخته از آن جمله حضور قبر او در سرزمین آشور.

ظاهراً منشأ اشتباه قصص نویسان، برداشتی است که از آیه 163 سوره نساء داشته اند که می فرماید: إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَى نُوحٍ وَ النَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَوْحَيْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَ إِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَ الْأَسْبَاطِ وَ عيسى وَ أَيُّوبَ وَ يُونُسَ وَ هَارُونَ وَ سُلَيْمَانَ وَ آتَيْنا داوُدَ زبُوراً. بدیهی است که این آیه در صدد بیان ترتیب تاریخی انبیا نیست زیرا مسلّم است که ایوب پیش از عیسی می زیسته است. و همچنین است آیه 86 سوره انعام.

یونس (علیه السلام) تنها برای مردم یک قریه مبعوث شده بود؛ قریه در اصطلاح قرآن به «مجتمع انسانی» از یک دهکده کوچک تا یک شهر بزرگ گفته می شود. اما به یک جامعه ای که دارای شهرها و روستاها باشد، قریه گفته نمی شود. زندگی یونس (علیه السلام) پیش از تاریخ قلمی است و اساساً تصویری که از او و قومش ارائه شده یک تصویر این چنینی است.

آشور سه دوره را طی کرده است دورهٔ پیدایش اولین دهکده ها، دوره ای که تحت سلطه سومریان و سپس آکدیان بودند، و دوره سوم که خودشان دارای دولت بودند. و یونس اگر از شخصیت های دو دورۀ آخر بود، می بایست با حاکمیت درگیر می شد. در حالی که می بینیم او با مردم بدون دولت رو به رو است. و این ویژگی دربارهٔ او بیش از دیگر پیامبران پیش از تاریخ قلمی، است به طوری که در سرگذشت او تنها دو شخصیت ممتاز در میان مردمش مشاهده می کنیم یکی اهل علم و اندیشه و دیگری اهل عبادت بوده است که در کنار یونس با ملاء قوم به مناظره و دعوت پرداخته اند.

یونس پس از ماجرای کشتی: فَنَبَدْنَاهُ بِالْعَرَاءِ وَ هُوَ سَقِيمٌ وَ أَنْبَتْنَا عَلَيْهِ شَجَرَةً من يَقْطين - وَ أَرْسَلْناهُ إِلى مِائَةِ أَلْفِ أَوْ يَزِيدُونَ - فَآمَنُوا فَمَتَعْناهُمْ إِلى حين: ⁽¹⁾يونس را از دريا

به ساحل انداختیم در حالی که بیمار بود- و رویانیدیم برای او درختچه ای از کدو- و فرستادیم او را (برای دعوت) یکصد هزار نفر و یا بیشتر- آنان ایمان آوردند و بر خوردار شان کردیم تا مدتی.

یونس از قریه خارج می شود، زیرا قرار است بر آن مردم بلا بیاید. اما مردی عالم و اندیشمند به آن مردم پیشنهاد می دهد که اگر توبه کنید شاید بلا برگردد. مردم توبه کنند و بلا بر می گردد.

یونس از نو مأمور می شود که به موطن خود برود؛ این بار رسالتش به مردم آن قریه منحصر نیست بل که به یاری آنان همه مردم آشور را دعوت نبوتی می کند و موفق می شود که جمعیت بیش از یکصد هزار نفری آشور را هدایت کند.

جملۀ «وَ مَتَّعْنَاهُمْ إِلى حِین» نشان می دهد که آشوریان پس از یونس زمانی در نعمت و برخورداری از نوع نبوتی و جامعه الهی بودند که مورد تایید خداوند بوده است. زیرا این برخورداری در قبال ایمانشان به آنان داده شده بود. سپس زمانی تحت سلطه سومر و زمانی تحت سلطه آکد و زمانی بر آن دو قوم حاکم شدند و در آخرین دوره شان (که معاصر کوروش ایران می شوند) تنها به سرزمین خود حاکم بوده اند.

برخورداری مذکور که برخورداری «نبوتی با جامعه ای مبتنی بر نبوت» بوده است، با تاسیس دولت به تدریج در اثر نفوذ ابلیس، به ماهیت کابالی تبدیل می شود. و قابیلیان به کشتار خشونت آمیز افراد مؤمن می پردازند: قُتِلَ أَصْحابُ الْأَخْدُودِ - النَّارِ ذَاتِ الْوَقُودِ - إِذْ هُمْ عَلَيْهَا قُعُودٌ وَ هُمْ عَلى ما يَفْعَلُونَ بِالْمُؤْمِنِينَ شُهُودٌ - وَ ما نَقَمُوا مِنْهُمْ إِلا أَنْ يُؤْمِنُوا بِاللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ: ⁽¹⁾صاحبان خندق ها ملعون (مطرود از رحمت خدا) شدند- صاحبان آتش که دارای هیزم بسیار و مشتعل - گاه که آنان (برای تماشای سوختن مؤمنان) بر کنار آن خندق ها می نشستند- و به آن چه می کردند بر مؤمنان نظاره می کردند- و کینه شان نبود مگر این که آنان به خداوند ستوده و عزیز، ایمان آورده بودند.

در تاریخ، هیچ مردمی آن طور که آشوریان برای کشتار مخالفان شان از آتش استفاده کرده اند، استفاده نکرده است آتش اولین و باصطلاح دم دست ترین وسیله آنان هم درباره مخالفین داخلی و هم دربارهٔ قبایل دیگر بود.

آتش: سلاحی که با برنامه ریزی های ابلیس تکامل یافته و امروز غیر از آتش اسلحه دیگری به کار گرفته نمی شود آن روز در خندق ها ده ها نفر را می سوزانیدند، و امروز در هیروشیما صدها هزار نفر را در یک لحظه در مبحث ذى القرنين خواهد آمد که احتمالاً مراد از ذی القرنین یکی از پادشاهان آشور باشد. اگر این احتمال پذیرفته شود باید گفت که زمانی قدرت آشور از دست کابالیست ها خارج شده و در اختیار یک مرد صالح قرار گرفته است. اما در کتیبه ای از خود آشور بانی پال آمده که با افتخار می گوید سه هزار اسیر را سوزانیده و یکی از آنها را به عنوان گروگان زنده نگذاشته است. ⁽¹⁾

جلسه شانزدهم

کهانت

هاروت و ماروت

کهانت قوی ترین سلاح در براندازی نبوت ها

ثنویت

ای کاش: انسان گاهی آروزهائی می کند که با اصل آفرینش مربوط است مثلاً می گوید: ای کاش ابلیس وجود نداشت همان طور که در اولین مبحث به شرح رفت. انسان ها بل افراد مؤمن از انسان ها زمانی گفتند: ای کاش ما هم می توانستیم مانند ابلیس و شیاطین و پیروان کابالیست شان از بشر کارهای شگفت شبیه کهانت های آنان انجام می دادیم و در برابرشان (باصطلاح) کم نمی آوردیم.

خداوند در مواردی این قبیل آرزوهای بشر را بر آورده کرده تا انسان به تجربه بداند که این «ای کاش ه»ا و بر آورده شدنشان به ضرر بشر .است یکی از این موارد ماجرای هاروت و ماروت است. به شرح زیر:

پیامبران سه ابزار برای ابلاغ رسالتشان داشتند بیان شیوا و بلیغ علم و دانش و معجزه معجزه و کهانت در مقاله «معجزه کرامت و کهانت» شرح داده ام که قرآن معجزه را دوست ندارد، انبیاء (علیهم السلام) و ائمه (علیهم السلام) تا باصطلاح مجبور نشده اند معجزه نکرده اند. معجزه بر خلاف قوانین طبیعت است و قوانین طبیعت سلیقه و حکمت خدا .است معجزه خلاف سلیقهٔ خدا و بر خلاف حکمت خداوند است برای شخص عاقل تک تک قوانین هستی هر کدام یک معجزه بس بزرگ است و لذا خداوند آنها را «آیه» می نامد و هر پدیده طبیعی اعم از جماد، نبات و جاندار را نیز «آیه» می داند؛ یعنی آئینه نشان دهنده قدرت خداوند و توحید او.

معجزه خواهی یا کار احمقان است و یا افراد مستکبر که عمداً الحاد می ورزند.

تعریف ها:

1- معجزه کار و رفتاری است بر خلاف قوانین طبیعت (باذن الله الخاص) با اذن خاص خداوند.

اذن خاص: حضرت عیسی می گوید: أخْلُقُ لَكُمْ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ فَأَنْفُخُ فِيهِ فَيَكُونُ طَيْراً بإذن الله وأَبْرِئُ الْأكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ وَ أَحْى الْمَوْتِى بإذن الله وَأَنبِّئُكُمْ بِمَا تَأْكُلُونَ وَما تَدَّخِرُونَ في بُيُوتِكُمْ إِنَّ في ذلك لآيَةً لَكُمْ إِن كُنتُمْ مُؤمنين. ⁽¹⁾

2- کھانت کار و رفتاری است بر خلاف قوانین طبیعت باذن الله العام با اذن عام خداوند.

اذن عام: این اذن مساوی است با «اختیار»؛ خداوند به انسان اختیار داده که می تواند گناه هم بکند.

3- کرامت کاری است مطابق قوانین طبیعت لیکن بر خلاف عادت. مثال: کسی دعا کند و از خداوند بخواهد در عرض زمان کوتاه مثلاً یک ساعت پول هنگفتی را به او برساند.

دعایش مستجاب شود و آن پول هنگفت در همان یک ساعت به او برسد از طریق مردمی و اجتماعی. یا دعا کند که گمشده اش پیدا شود و به طوری پیدا شود که عادتاً شگفت باشد. یا دعا کند بیماری شفا یابد به طور غیر عادی نه به طور خلاف قوانین طبیعت.

کرامت از هر مومنی امکان صدور دارد اما یک کار و رفتار خلاف طبیعت، یا از معصوم با اذن خاص صادر می شود و یا از کاهن با اذن عام یعنی هر شخص غير معصوم که کار خلاف طبیعت انجام دهد؛ مثلاً از آینده خبر دهد، یا از غیب خبر دهد، طی الارض کند، آب را رو به بالا حرکت دهد و... چنین کسی کاهن است و کاهن کافر است و کهانت گناه کبیره است. خواه چنین فردی بداند که کاهن است و خواه گمان کند که به مقاماتی رسیده است و خود را در راه عبادت، زهد، حق بداند.

در مبحث «انسان شناسی» گفته شد که معصومین یک روح بیش از افراد معمولی دارند به نام «روح القدس» و توان معجزهٔ آنان از روح القدس ناشی می شود اما کهانت با سوء استفاده از همین روح دوم (غریزه) و روح سوم (فطرت) ناشی می شود حتی اگر خود شخص متوجه نباشد که دارد از دو روح خود سوء استفاده می کند.

در آن مقاله هفت نوع کهانت را از کتاب «دروس» دانشمند بزرگ شیعه شهید اول، شرح داده ام.

ابلیس می توانست در مقابل بیان بلیغ ،پیامبران بیان بلیغ تر ارائه دهد. همین طور ملاء و مترف، بل آنان می توانستند بلیغ تر از انبیاء سخن بگویند زیرا یکی از اصول بلاغت مطابقت با حال مخاطب است از این جهت ابلیس، ملاء و مترف برنده و موفق تر بودند و هستند. و همین است رمز بزرگ سلطۀ کابالا بر تاریخ زیرا:

تربیت بر علیه طبیعت است. و کار انبیاء تربیت است اما راه کابالا عين طبیعت و مصداق «نسخه مطابق اصل» است. اگر تاک مو را به سر خود رها کنید هر سال شاخه هائی می دهد و خود را از بین می برد. اما اگر قیچی باغبان شاخه های آن را هرس کند، هم بر طول عمرش می افزاید و هم آن را به کمال می برد.

آب در سراشیب هدر می رود اگر بخواهید با آن زمین ها را آبیاری کنید و وجود هدر او را به وجود مفید تبدیل کنید به وجود سد یا به غرش موتور نیاز هست.

کابالا قیچی درد آور و برنامه محدود کننده غرایز ندارد؛ هر کس به آسانی پیام او را می فهمد. و درک پیام او نه علم و دانش می خواهد و نه تحمل تلخی محدودیت ها. برنامه کابالا هیچ گونه «باید» و «نباید» ندارد مگر در یک مورد پذیرش سلطه او، و عدم سرپیچی از اطاعت او اما نبوت ها صدها باید و صدها نباید دارند و این است معنی تربیت انسان و رسیدن او به کمال انسانی.

با این حساب ابلیس و کابالا تنها در برابر سلاح معجزه انبیاء باید کاری می کرد و کرد و می کند؛ او راه کهانت را برای عده ای باز کرد و بدین سان کابالا از همان آغاز تمدن بشری به کهانت مسلح گشت.

باز هم تکرار می کنم: کابالا تصوف یهودی نیست تصوف ابزاری است در دست کابالا که چند هزار سال پیش از پیدایش قوم یهود بوده است کابالا با تسلط و تصرف در سرنوشت انسان و تاریخ در برابر هر پیامبری کهانت را باصطلاح علم کرده است. و پس از هر پیامبری کهانت را در امت او با عنوان «تصوف» و «عرفان» «نفوذ داده و ادیان را از درون متلاشی کرده است.

اولین فراز و اوج کهانت در تمدن بین النهرین: در تمدن قوم نوح و اقوام سومر، آکد و آشور که اولین سازندگان دهکده های اولیه بوده اند از همان آغاز، کهانت و تصوف توسط ابلیس در میان مردم کاشته شده است. بت یعنی چه؟

بت یعنی چه؟ آیا موجودی به نام انسان که جاهل ترین فردش این قدر می فهمد که سنگ و چوب نه می تواند خدا باشد و نه می تواند سمبل خدا باشد پس چرا آن را به عنوان خدا یا به عنوان سمبل خدا می پرستید؟

آیا این پرستش بی توجیه و بدون یک مبنای باصطلاح فلسفی، و بدون یک مبنای تبیینی بوده؟ تاریخ گواه است که همگی با یک تبیین توجیهی توجیه می شده اند. و هر بت پرستی بر اساس «مظهر» و «جلوه» مبتنی بوده است که بت را مظهر و جلوه خدا می دانستند.

در کتاب «محی الدین در آئینه فصوص» بیان محی الدین عربی را آورده ام که می گوید: عیب بت پرستان این است که فقط مثلاً یک تندیس را می پرستند و نمی فهمند که همه چیز و همه اشياء عين خدا هستند حتی شیطان نیز مظهر خدا است.

شیخ محمود شبستری وارث وفادار محی الدین می گوید:

مسلمان گر بدانستی که بت چیست *** بدانستی که دین در بت پرستی است.

ببینید کابالیسم تصوف را از کجا شروع کرده و به کجا رسانیده است. امروز شما افراد نماز شب خوان در جامعۀتان دارید که همه چیز را مظهر ذات خدا. می دانند حتی شیطان را دنیا بیدار شده پرده از راز بزرگ کابالا افتاده اما هنوز برخی از ما ها پیرو محی الدین و ملاصدرا هستیم!!

این انحراف و بی راهه رفتن از یک نقطه به ظاهر کوچک شروع می شود؛ اسلام و همهٔ نبوت ها همه چیز را مظهر قدرت خدا و مظهر فعل خدا می دانند نه «مظهر ذات خدا» و نه «مظهر وجود خدا» ابلیس و کابالیسم با خلط همین نقطه و نکته همه ادیان را از درون می پوساند، به حدی که هیچ دینی را سالم نگذاشته است حتی دین اسلام را دچار فرسایش عظیم کرده است.

پس این تصوف و عرفان از همان پیدایش اولین دهکده بوده و حضور داشته و جاده بازکن قدرت قابیلی (قابالا) بوده و تصوف یهود هزاره ها پس از آن بر همان مبنا بنا نهاده شده. تصوف پیش از یهود و نیز تصوف بودیسم و تصوف پس از یهود همیشه برای ارائه نسخه ای معکوس از هر ،دین در برابر نبوت ها و در درون امت ها بوده و فقط برای تبدیل ادیان به آن چه که مطابق خواست کابالیسم است می پرداخته و می پردازد.

محققین باید توجه کنند این که امروز منابع کابالیسم سعی می کنند کابالا را به عنوان «تصوف یهود» قلمداد کنند برنامۀ خود ابلیس و جریان کابالیسم است که می کوشد بدین صورت اندکی آبرو به کابالیسم بدهد و گرنه خیلی بدیهی است که کابالیسم راه قابیل و به نام او جریان ابلیس است که در هر دوره ای با برنامه ویژه ای بر سرگذشت بشر، مسلط شده است.

و اگر اهل تحقیق توجه نکنند این بار نیز کلاه گشادی بر سر ما خواهد رفت و دیگران پیش از ما به تاریخ نوین و جامعه نوین مهدوی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) خواهند رسید.

ابلیس از همان ماجرای هابیل و قابیل که نطفه قابالا را کاشت، از تعاطی میان غریزه، قدرت و تصوف بهره جسته و برنامه خود را پیش برده است این مثلث ابزار او است که منشأ و مبنای دیگر برنامه ها و دیگر ابزارهای او است از قبیل سمبل هائی که جنبه بت ندارند اما تاثیر بزرگ دارند مانند برج بابل که شرحش ،گذشت و امثال آن و سمبل سازی های دیگر.

اینک اولین فراز تصوف و کهانت را در تمدن بین النهرین از بیان قرآن و حدیث بشنوید: آیه 102 سوره بقره: وَ ما أُنْزِلَ عَلَى الْمَلَكَيْنِ بِبَابِلَ هَارُوتَ وَمَارُوتَ وَ ما يُعَلِّمان من أَحَدٍ حَتَّى يَقُولا إِنَّمَا نَحْنُ فِتْنَةٌ فَلا تَكْفُرْ فَيَتَعَلَّمُونَ مِنْهُما مَا يُفَرِّقُونَ بِهِ بَيْنَ الْمَرْءِ وَ زَوْجِهِ وَ مَا هُمْ بِضَارِّينَ بِهِ مِنْ أَحَدٍ إِلا بِإِذْنِ اللَّهِ وَيَتَعَلَّمُونَ مَا يَضُرُّهُمْ وَلَا يَنْفَعُهُمْ وَلَقَدْ عَلِمُوا لَمَنِ اسْتَرَاهُ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ خَلَاقٍ: و شيطان ها ⁽¹⁾پی گیری کردند از آن چه نازل می شد بر آن دو ملک در بابل که هاروت و ماروت بودند و آن دو ملک یاد نمی دادند بکسی مگر قبلاً به او می گفتند ما فتنه ایم پس کافر مشو. پس از آن دو یاد می گرفتند چیزی را که به وسیله آن میان مرد و همسرش جدائی می انداختند و اینان نمی توانستند با این کارشان به کسی ضرر برسانند مگر با اذن خدا و یاد می گرفتند از آن دو فرشته (و نیز از همدیگر)

چیزی را که به ضررشان بود و نفعی برایشان نداشت و می دانستند هر کس مشتری این کار باشد بهره ای در آخرت نخواهد داشت.

نکات: 1- آیه می گوید دو ملک دو فرشته که در بابل بودند و می دانیم که مَلک اساساً توان گناه کردن را ندارد اما جریان کابالیسم ساکت ننشسته این موضوع را نیز تحریف کرد و در فرهنگ امت جای داد که آن دو فرشته آمدند با یک زن زنا کردند، مرتکب قتل شدند و در بابل در چاهی زندانی شدند به حدی این خرافه را رواج دادند حتی در «جدول کلمات متقاطع» به طور فراوان میآید دو فرشته مطرود درگاه الهی. اگر گفته شود ملک چگونه می تواند با زن که بشر است زنا کند؟ کابالیسم در پاسخ یک توجیه شوخ و شیرین برایت تقدیم می کند شرک با انواع گوناگون، هستی شناسی وارونه شرح وارونه رابطه خدا با کائنات شرح رابطهٔ وارونه خدا با انسان، توسط ابلیس و کابالیسم تصوف و عرفان نامیده شده است توجیه گری که می تواند خدا را عین مخلوقات کند می تواند دو فرشته را نیز ،زناکار ،شرابخوار و قاتل کند.

مجلسی در بحار، ج 59 ص 319، 321، 322 از عیون الاخبار و نیز از احتجاج طبرسی، از بیان امام عسگری (علیه السلام) آورده است که: پس از نوح، سحر و تمویهات عوامفریبی، رواج یافته بود، خداوند دو فرشته را فرستاد که با پیامبر آن زمان همکاری کرده و در برابر کارهای ساحران مقابله کنند آن پیامبر آموزش هائی را از آن دو ملک به افرادی منتقل می کرد تا در قبال ساحران ایستادگی کنند. آن دو فرشته تذکر می دادند که آن چه از ما می آموزید باصطلاح تیغ دو بر است و اگر تقوی نداشته باشید خودتان مانند ساحران می شوید.

اما آموزه های آنان نیز به دست شیاطین رسید.

2- پرسش: چرا خداوند آن دو ملک را به بابل مرکز تمدن آکد فرستاد؟ این برنامه عجیب چرا هیچ وقت تکرار نشده؟

پاسخ: برای این که انسان بداند که خودش باید به وسیله تقوی از شر شیاطین محفوظ بماند و همه چیز را از خداوند نخواهد و بداند که اگر تقوی نباشد آمدن فرشته ها نیز نه

تنها فایده ندارد بل به ضرر بشر تمام می شود. آن دو فرشته در اوج فراز کهانت به بابل (اولین تمدن بزرگ) فرستاده شدند تا انسان این گونه توقعات را کنار بگذارد و خود در اندیشه خود باشد. و اگر متقی شود از سلطه ابلیس در امان می ماند که: إِنَّما سُلْطانُهُ عَلَى الَّذِينَ يَتَوَلَّوْنَهُ وَ الَّذِينَ هُمْ به مُشْرِكُونَ: ⁽¹⁾سلطهٔ شیطان فقط بر کسانی است که از او پیروی کنند و بر خداوند مشرک شوند.

بابل مرکز بزرگ کابالا، که نامش هنوز هم در زبان ها جاری است و قصه ها و فیلم ها درباره اش ساخته شده بخش عمدهٔ قدرتش را از کهانت گرفته بود و با بهره گیری از کاهنان غیبگو و ساحران، قدرت و سلطه خود را توجیه می کرد و باغ سمیرامیس و برج بابل را به قیمت جان هزاران برده بی نوا در زیر شلاق جلادان می ساخت.

3- آیه می گوید «إلا بإذن الله»؛ کاهن، ساحر و جادوگر نمی توانند به کسی ضرر برسانند مگر باذن الله.

این جمله در صدد است اولاً: از پیدایش زمینه ذهنی برای یک توهم ذهنی، جلوگیری کند؛ آیا ابلیس و کاهنان که کارهای شگفت و بر خلاف قوانین طبیعت انجام می دهند در مقابل قدرت خداوند اعمال قدرت می کنند؟ با خداوند به منازعه پرداخته و بر خدا پیروز می شوند که تاریخ را در سلطه خود گرفته اند؟

در این جا می فرماید: هیچ موجودی نمی تواند در برابر خداوند (باصطلاح) عرض اندام کند و به قدرت نمائی بپردازد؛ کار کاهن ساحر و جادوگر گناهی است که مانند هر گناه دیگر، بر اساس «اذن عام» انجام می یابد. خداوند انسان را یک «موجود مختار» آفریده است؛ کهانت نیز یک گناه است لیکن گناه بس بزرگ.

ثنویت: ثانیاً آیه در صدد است که ما ها را از اندیشهٔ «ثنویت» که دین ایرانی به آن دچار شد، باز دارد. ظاهراً تفسیر جهان و حوادث جهان بر مبنای ثنویت (در دین ایرانی از

آغاز که جاماسب آن را در میان کادوسیان بنیان نهاد) ⁽¹⁾تا چند قرن پس از زردشت نبوده و پس از آن پیدایش یافته است که باید این تحریف را نیز از نیرنگ ها و نفوذ کابالیسم دانست که دین توحیدی ایران را به ثنویت گرایش داده است.

ثنویت یعنی جهان و پدیده های جهان از آن جمله حوادث فردی و اجتماعی انسانی، از دو منشأ ناشی شده اند و می شوند یزدان و اهریمن اسلام ماده اولیهٔ جهان را پدید آمده به وسیله «امر» كن فيكون= ایجاد- می داند و پدیده های جهان را بر اساس قوانین خلقت (قدرها) می داند. تنها وقتی که نوبت به انسان می رسد دو راه دو صراط در برابر انسان قرار گیرد راه نبوت و راه کهانت یا راه جبرئیل و یا راه ابلیس.

که همین دو راه نیز بر اساس خواست خداوند است. اگر دوگانگی راه نبود، نه تکلیف معنی داشت و نه عدالت و نه بهشت و دوزخ بنابر این ثنویت در نظر اسلام تنها دربارهٔ انتخاب انسان هست که کدام یک از دو راه را برگزیند و ربطی به جهان و پدیده های جهان ندارد.

پس دو تا بودن راه نیز یعنی همین ثنویت نیز خواست و اراده خداوند است.

به عبارت دیگر: مطابق نظر اسلام ثنویت ایرانی از سه جهت مردود است:

1- ابلیس (اهریمن) هیچ نقشی در پیدایش ماده اولیه جهان ندارد و خود او یک مخلوق است.

2- اهریمن در پدید شدن هیچ کدام از این همه پدیده های جهان از اتم تا کهکشان ها، هیچ نقشی ندارد.

3- این صراط راه پیش روی انسان دو تا است، این نیز خواست خدا و بر اساس ارادهٔ خداوند است که انسان انتخابگر باشد و یک موجود مکلف باشد.

البته مطابق آن چه موبدیار افلاطون، مدیر آتشکده شماره 2 یزد، برای من توضیح داد، امروز زردشتیان این تحریف کابالیستی را نیز از دین خود می زدایند.

محور درگیری نبوت ها و کهانت ها: ابلیس عالم و بزرگ ترین دانشمند است آن هم در همه علوم؛ یعنی در حدی علم و دانش دارد که نیاز به رشته بندی و جراحی میان علوم، ندارد. ⁽¹⁾او از اول می دانست که هر موجود برای تکامل آفریده شده بویژه انسان که دارای روح سوم است و می دانست قرار است انسان دارای تاریخ، جامعه اخلاق و تمدن باشد. و این یک سرنوشت حتمی و قطعی و جبری انسان است. باصطلاح دعواها بر سر همین سرنوشت قطعی است؛ نبوت ها می کوشند این تمدن تاریخ و تکامل اجتماعی، در مسیر انسانی باشد و ابلیس می خواهد در مسیر حیوانی باشد.

و با بیان دیگر: نبوت ها می کوشند تمدن با ماهیت «مدنیت» و بر اساس روح سوم «فطرت» باشد. و ابلیس می کوشد تمدن بر اساس روح دوم (غریزه) باشد.

باز به عبارت دیگر ابلیس می خواهد روح فطرت در سلطهٔ روح غریزه قرار گیرد و فطرت در خدمت غریزه باشد اصالت لذت. و نبوت ها می خواهند روح غریزه در جهت اقتضاهای روح فطرت قرار گیرد.

در برنامه ،ابلیس تمدن یک «تمدن حیوانی» است و در برنامه نبوت ها تمدن یک «تمدن انسانی» است.

ابلیس با تاسیس جریان کابالیسم از همان آغاز توانست بر جریان تمدن سلطه پیدا کند و در هر دوره ای تاریخ و تمدن را در یک قالب و ماهیت مشخص، که آخرین قالب آن «مدرنیته» بود، پیش ببرد و اینک کارت های این لیلاج قمار، به پایان رسیده که خود به زبان بزرگان حزب کابالیست خود پایان تاریخ خود را اعلام کرده است.

خرافه: یکی دیگر از ترفندهای ابلیس و کابالیسم «نسبت معکوس» است؛ کابالیسم از آغاز بنائی و مبنائی غیر از خرافه ندارد اما همیشه نبوت ها را به خرافه منتسب کرده و عده ای را در سیمای دانشمند تحریک کرده و می کرد و می کند که ادیان را خرافه گرا بنامند.

هاروت و ماروت: آیه مورد بحث دربارهٔ یهودیان عصر پیامبر (صلی الله علیه و آله) سخن می گوید؛ تصوف یهود را ریشه یابی می کند و می گوید که کهانت یهود دو ریشه دارد:

1- آن چه در زمان سلیمان (علیه السلام) از شیاطین یاد گرفته اند یعنی 1450 سال پیش از اسلام زیرا که سلیمان در حوالی 1850 سال پیش از میلاد و حدود 2850 سال پیش از امروز می زیسته است.

2- از کهانت بابل به ارث برده اند حتی از تعلیمات هاروت و ماروت نیز برای شان رسیده است. یعنی حدود 600 سال پیش از تولد موسی و پیدایش آئین یهود. زیرا حضرت ابراهیم از شخصیت های حوالی 4000 سال پیش از این و 2000 سال پیش از میلاد است و ماجرای بحران کهانت در میان آکدیان پیش از قیام ابراهیم در میان آکدیان است.

بنابر این، یکی از چشمه های کهانت و تصوف یهودی دستکم در 600 سال پیش از پیدایش یهود بوده است موسی (علیه السلام) از شخصیت های حوالی 3400 پیش از این، و 1400 سال پیش از میلاد بوده است.

چشمه دیگر آن عصر فرعون و کهانت مصر باستان است.

چشمۀ سوم آن بر گرفته از تخیلات یونانی است که چارت الهه ها و چارت خدایانی که محی الدین در فصوص برای خدایان ترسیم می کند همان چارت «مثل» و الهه های افلاطون است. ⁽¹⁾

چشمه چهارم آن، کابالیست های نفوذی آگاه و نا آگاه در میان امت موسی است در همان آغاز که از مصر خارج شدند. ⁽²⁾

و چشمه پنجم آن، تعلیمات مستقیم است که کاهنان از شیاطین بر گرفتند.

كابالا خیلی دیرین تر از تصوف یهود است تصوف یهود ساخته پرداخته کابالا است همان طور که با هر دین چنین کرده و یک تفسیر معکوس به بهانه «باطن گرائی» از هر دین، رواج داده است.

دربارۀ همۀ مباحث فوق در آینده بحث خواهیم داشت. در این جا نظر به این که گام به گام با کابالا از آغاز پیدایش اولین دهکده ها پیش می رفتیم و رسیدیم به تمدن آکد در دورهٔ دوم و چون ماجرای هاروت و ماروت به همان دوره مربوط بود بحثی از آن به میان آمد وگرنه مشروح بحث می ماند به جایگاه های دیگر.

در پایان این مبحث توضیح یک نکته لازم است مطابق آن چه دربارۀ هاروت و ماروت بیان شد، ماجرای این دو فرشته به قرن ها پیش از پیدایش مردمی بنام بنی اسرائیل و یهود، مربوط است. یعنی آثار و تعلیمات آن دو فرشته که به دست کابالیست ها افتاد دست به دست گشته و در زمان بنی اسرائیل به میان آنان نفوذ کرد.

ممکن است برخی ها گمان کنند که یهودیان در دورۀ اسارت و پس از سلیمان که در بین النهرين اسير بودند کابالا را از آن دو فرشته بر گرفته اند. این تصور کاملاً اشتباه است زیرا:

1- این تصور مبتنی است بر ترتیب سخن آیه که اول سخن از عصر سلیمان (علیه السلام) آورده سپس از هاروت و ماروت در حالی که محض ترتیب سخن بر ترتیب حوادث محتوای سخن دلالت نمی کند بل ترتیب حوادث محتوای سخن وقتی است که دارای «واژه های زمانی» باشد.

2- وقتی که سخن درباره یک چیز یا یک انسان یا یک جامعه موجود و حاضر، باشد در این صورت ترتیب معکوس حجت است از باب مثال کسی می خواهد کس دیگر را معرفی کند می گوید این فرزند زید ،است نوهٔ مشممد ،است نبیرهٔ غضنفر است و... آیه نیز درباره معرفی سرچشمه های نفوذ کابالیسم در میان یهودیان موجود در زمان پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) است می گوید: این یهودیان به طور دانسته نبوت پیامبر (صلی الله علیه و آله) را انکار می کنند و آگاهانه راه شیطان را بر می گزینند علت این گزینش شان این است که از تعلیمات شیاطین

در زمان سلیمان (علیه السلام) و از تعلیمات زمان هاروت و ماروت پیروی می کنند یعنی ابتدا ابتدا به علت قریب می پردازد سپس به علت بعید.

3- مطابق احادیث یک پیامبری با کابالیست ها (ساحران و جادوگران) مبارزه می کرد؛ کهانت ها و سحرهای آنان روحیه پیروان آن پیامبر را تضعیف می کرد، او خواست که برخی از اطرافیانش نیز در این گونه کارها وارد و ماهر باشند و از خداوند تقاضا نمود که در این امر یاریش ،کند خدا نیز دو فرشته را برای آموزش افرادی از مومنین فرستاد.

بدیهی است که پیامبران بنی اسرائیل در دورهٔ اسارت نه با دولت بابل مبارزه کرده اند و نه با کاهنان و ساحران آن جامعه زیرا اسیر و درمانده و بی چاره بودند از قبیل دانیال حبقوق و ارمیا در حالی که حدیث ها از یک مبارزۀ نسبتاً تنگاتنگ خبر می دهند.

4- حدیث امام عسگری (علیه السلام) را دیدیم که به طور نص ماجرای هاروت و ماروت را به دنبال قوم نوح، تعیین می کند.

نتیجه: این آیه از دو منشأ فراز، دربارۀ سحر، جادو و کهانت سخن می گوید که قرن ها با همدیگر فاصله داشته اند؛ یکی در دوران تمدن های اولیه و دیگری در عصر سلیمان (علیه السلام) که حوالی 2800 سال پیش است.

توجه: درباره منشأ دوم یعنی منشأ كهانت و سحر در عصر سلیمان، در آخر «جلسه 29» که با مبحث «شیطان مجسم نشسته بر «تخت سلیمان» شروع می شود در آخر مبحث تحت عنوان «شوالیه های معبد» بحث جالبی خواهد آمد.

جلسه هفدهم

ادریس در دوران گذر

گذر:

1- گذر و عبور تدریجی ثقل قدرت کابالا از بین النهرین به مصر.

2- گذر سرگذشت بشر از تاریخ آثاری و شفاهی، به تاریخ قلمی.

3- گذر از دوران استفاده از طبیعت خام، به دوران صنعت.

4- گذر از مبادله کالا با کالا به دوران «پول» و تجارت

پیدایش دهکده های اولیه در مصر و همچنین پیدایش دولت در آن سرزمین، پس از سرزمين بين النهرين است اما این فاصله خیلی زیاد نیست همزمان با اوج اقتدار آکد در بین النهرین، دولتی در مصر پدید شده و به رشد خود ادامه می داد که در حوالی 2800 پیش از میلاد به حدی رسید که گوئی ثقل تمدن از بین النهرین به مصر منتقل شده است.

با پیدایش قدرت مصر، قدرت بین النهرین از بین نرفت و همزمان با آن به عنوان دومین ثقل تمدن به عمر خود (در میان سومر، آکد و آشور) ادامه می داد تا در حوالی 2500 سال

پیش از این به دست کوروش ایرانی سقوط کرد و بلافاصله قدرت مصر نیز توسط هخامنشیان ساقط شد یعنی قدرت بین النهرین پیش از مصر پیدایش یافته اما سقوط هر دو تقریباً همزمان بوده است.

فرید وجدی در «دائره المعارف» تصریح می کند که مدیران جامعه مصر پیش از پیدایش دولت، کاهن ها بودند. می گوید: کاهنان در این دوره نفوذ قوی داشتند و برای مردم دیانت درست کردند و برای خدایان شان نام هائی را تعیین کردند. مقر مرکزی کاهنان در آن زمان شهر «ابیدوس» بوده است. ⁽¹⁾

کاهنان: در این جا لازم است به یک اصل مهم دربارۀ کهانت توجه شود: کاهنان از نظر بهرمندی و بر خورداری از مواهب زندگی، افراد بد بخت و نا بهرمند بوده اند. حتی امروز نیز در جامعه هندوئی و بودائی با بدبختی، ژولیدگی، بی چیزی، انزوا، عزلت و بی سروسامانی زندگی می کنند. همین طور کاهنان سرخ پوست قاره آمریکا، و کاهنان در هر جامعه از جمله جامعه امروزی ما.

یعنی کاهنان، نه زندگی مشابه به زندگی انبیاء را دارند و نه زندگی مشابه با ملأ و مترف (کابالیست ها) زیرا آنان که همیشه با شیاطین رابطه دارند و همه معلومات شان از جمله اخبار از غیب و پیشگویی ها را از شیاطین می گیرند به فرمان ابلیس نمی توانند غیر از این باشند؛ در برنامه ابلیسی قرار است کاهنان ابزار جاده صاف کن برای مراکز قدرت کابالا باشند و هیچ بهره ای از قدرت نداشته باشند اگر به فکر قدرت یا زندگی مترفی باشند، شیاطین (باصطلاح) به حساب شان می رسند.

پیدایش کهانت مرفه: در آخرین بخش ها از این سلسله مباحث خواهيم ديد که کهانت و تصوف در میان امت اسلامی، مطابق آخرین برنامه ابلیس در دو بستر جاری شده است کاهنان ،بدبخت و کاهنان مرفه و چرائی این برنامه مقابله با «تضمین الهی» است.

چون خداوند تضمین کرده که کتاب مسلمانان (قرآن) تحریف نشود، دوام و بقاء داشته باشد، ابلیس به جریانی از کهانت اذن رفاه و اتراف داده است تا بتوانند یک جریان مداوم در همه نسل ها داشته باشند و مردم را از پیروی خط اصیل قرآن به بهانه «باطن گرائی» باز دارند.

برگردیم به تمدن مصر: در تمدن بین النهرین پیش از پیدایش دولت، چیزی از کهانت نمی بینیم اما همان طور که از فرید و جدی شنیدیم در تمدن مصر پیش از پیدایش دولت، کهانت بر مدیریت جامعه مسلط بوده است آیا در تمدن بین النهرین در آن دوره کهانت وجود نداشته یا وجود داشته لیکن خیلی فراز نبوده، و یا گزارشات تاریخی در این باره به ما نرسیده؟؟؟ پاسخ قاطعی بر این پرسش نمی توان داد می توان گفت کهانت در مرحله پس از پیدایش دولت در بین النهرین (باصطلاح) به تکامل رسیده و ابزار دست دولت بود و در آن وقت به مصر منتقل شده است. همان طور که پس از مدت زمانی ثقل قدرت کابالا نیز از بین النهرین به مصر منتقل شده است.

در کنار انتقالات قدرت، کهانت صنعت تجارت و دیگر انتقال ها، مشاهده می کنیم که یک پیامبر نیز از بین النهرین به مصر منتقل شده است:

ادریس: او متولد بین النهرین است و در آن جا به پیامبری رسیده اما مأمور شده که به مصر برود.

قرآن: وَ اذْكُرْ فِى الْكِتابِ إِدْرِيسَ إِنَّهُ كَانَ صِدِّيقاً نَبِيًّا - وَ رَفَعْنَاهُ مَكاناً عَلِيًّا: ⁽¹⁾و ياد كن در کتاب (قرآن) ادریس را زیرا او راستگو و پیامبر بود.

وَ إِسْمَاعِيلَ وَ إِدْرِيسَ وَذَا الْكِفْلِ كُلِّ مِنَ الصَّابِرِينَ - وَأَدْخَلْنَاهُمْ فِي رَحْمَتِنَا إِنَّهُمْ مِنَ الصَّالحين: ⁽²⁾و اسماعیل و ادریس و ذالکفل همگی از شکیبایان و صالحان بودند که داخل کردیم آنان را در رحمت خودمان.

شرح: 1- طبرسی در مجمع البیان می گوید «ادریس» پدر بزرگ نوح بوده است. در همان جا می گوید: ادریس اولین کسی است که با قلم نوشت» در حالی که قلم از کشفیات عصر دولت سومر است که به دورههای پس از قوم نوح تعلق دارد.

صدوق در کمال الدین و مجلسی در بحار، ج 11 ص 271 در حدیثی از امام باقر (علیه السلام) آورده اند که «ادریس در زمان یک پادشاه جبار مبعوث شده است که دارای کشور و دولت بوده است». و این با دوره پیش از نوح سازگار نیست. و در صفحه 277 در حدیث ابوذر از پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) نقل کرده که «خداوند 30 برگ صحیفه بر ادریس نازل کرده بود». پس او اولین پیامبر است که با کتاب و نوشته سروکار داشته است. ⁽¹⁾

و در صفحه 280 حدیث 10 آورده است که امام صادق (علیه السلام) فرمود که مسجد سهله در عراق، جایگاه خانه ادریس بوده است و همچنین در صفحه 284 دو حدیث آورده است.

ابن اثیر در تاریخ (الکامل) او را از شخصیت های پیش از نوح دانسته و گفته است اهل تورات نیز بر این باورند.

دکتر معین در فرهنگش می گوید در روایات اسلامی به سه تن هرمس گفته شده هرمس اول قبل از طوفان نوح بوده و به عربی او را ادریس نامند. او اول کسی است که از موجودات علوی سخن گفته و برای عبادت خدا هياكل بنا نموده و علم طب به مردم آموخته و در مصر اهرام و مدائن بنا نمود و طوفان را پیشگوئی کرده، خط را اختراع کرده خیاطی را به مردم آموخت.

هرمس دوم که معروف به هرمس بابلی است وی بعد از طوفان نوح بوده است و در شهر كلدانيان (بین النهرین) اقامت داشت و استاد فیثا غورث است و در علم طب و فلسفه مهارت داشت و آن چه از علوم و صنایع در زمان طوفان از بین رفته بود تجدید کرده است.

هرمس سوم: او هم بعد از طوفان بوده و شاگرد استعلیوس اول است و ...

بررسی: هرمس دوم که در بین النهرین می زیسته چه رابطه ای با فیثاغورث یونانی داشته؟ در صورت وجود چنین هرمسی، چه ارتباطی با طوفان داشته زیرا فاصله میان فیثاغورث بل فاصله میان تمدن یونانی با تمدن بین النهرین بیش از هزار سال است و با طوفان بیشتر از آن.

اما در این میان نکته ای در این سخن دکتر معین هست که ارزشمند است و ما نمی دانیم او این نکته مهم را از کجا به دست آورده است زیرا او تخصصی در حدیث شناسی ندارد، او در رشته های مختلف از متخصصین بهره می گرفت همان طور که هر فرهنگ نویس این کار را می کند. آن نکته این است که بر اساس احادیث اسلامی باید به تعدد شخصیت ادریس معتقد باشیم و دربارهٔ بحث ما که بحث از پیامبران است تنها دو شخصیت می شوند: هرمس اول پدر بزرگ نوح که پیش از نوح می زیسته، ریسندگی و بافندگی و دوزندگی را اختراع کرده است. در قرآن نیز قوم نوح که اولین سازندگان دهکده های اولیه بوده اند، دارای لباس معرفی شده اند: «وَ اسْتَغشوا ثيابَهُمْ»: ⁽¹⁾لباس هایشان را بر سرشان کشیدند.

هرمس دوم هرمس یا ادریس بابلی (بین النهرینی) است که مخترع خط بوده و باید پیش از اقتدار آکدیان بوده باشد، یعنی در عصر اقتدار سومریان می زیسته که اختراع خط و قلم به نام آنان است. و همین ادریس است که به مصر منتقل شده است و علوم دیگر که در حدیث ها آمده از آن این ادریس است.

البته فريد وجدی دربارهٔ تمدن مصر خیلی متعصبانه سخن گفته است؛ مطابق نظر او تمدن مصر خیلی قدیمی تر از تمدن بین النهرین می شود که بر خلاف اصول مسلّم تاریخ است.

2- گروهی از یونانیان که در مصر بوده اند و در قرون بعدی بر مصر مسلط شدند در مصر با ادریس آشنا شدند او را هرمس نامیده و علوم وی را یاد گرفتند. او را الهه فصاحت، تجارت و رسول خدایان نامیدند. ⁽²⁾

امروز سبک و متدلوژی هرمنوتیک را که به معنی تکثر «حقیقت» و «برداشت های مختلف از حقیقت» می باشد به او منسوب می کنند در بینش هرمنوتیک «حقیقت»ی باقی نمی ماند و از نظر هرمنوتیست ها حقیقتی وجود ندارد.

و هر کس مطابق مذاق خود، برداشت دارد و آن را حقیقت می نامد، صدق و کذب گزاره ها معیاری ندارد و هرمس می توانست با توان ذهن و سخنوری که داشت هر کذب را صدق، و هر صدق را کذب کند.

شگفت است قرآن در رد این بینش (هرمنوتیک) و تبرئه ادریس از کذب می گوید: إِنَّه كان صديقاً نَبِيًّا ⁽¹⁾او صدیق و پیامبر بود. اگر کسی با داستان هرمس و هرمنوتیک آشنا نباشد به نظرش می آید که قرآن به توضیح واضحات پرداخته است زیرا بدیهی است که هر پیامبری صدیق است چرا قرآن به صدیق بودن او آن هم با لفظ «ان» تاکید می کند مگر ممکن است یک پیامبر صدیق نباشد اما توجه به بینش «هرمنوتیک» روشن می کند که قرآن نه به توضیح واضحات پرداخته و نه به بیان بدیهیات بل در مقام روشن کردن یک مسئله بس مهم علمی است.

3- در حدیث های ما علوم مختلف از جمله حساب هندسه کیهان شناسی، به او نسبت داده شده. صابئین که از قدیم با مسائل کیهانی سروکار داشته اند، او را از بزرگان خود می دانند. ابراهیم بن هلال صابئی تکه هائی نوشته به هرمس (ادریس) نسبت داده که توحید نیکو و سالم را نشان می دهد. ⁽²⁾گویا او کوشیده صابئین (زروانیان= زرهانیان) عصر خود را با توحید اسلامی بیشتر نزدیک کند.

كابالا: منابع تاریخی و حدیثی از آن جمله مسعودی در «اخبار الزمان» صفحه 78، آورده اند که ابلیس پیش از تولد و پس از تولد ادریس با سران قدرت سیاسی به شور و مشورت

می پرداخت تا او را از بین ببرند خداوند با عنایت ویژهٔ خود ادریس را از توطئه های آنان حفظ کرد.

کابالیسم در این برنامه شکست می خورد. اما بی کار نمی نشیند ابلیس برنامه ریزی دیگری می کند از علوم و ابتکارات او و حتی نام او استفاده معکوس می شود هم در بین النهرین و هم در مصر و مهندسی او در ساختن اهرام مصر بکار گرفته می شود. ⁽¹⁾ابلیس علاوه بر آن توسط کابالیست های یونانی چهرۀ کاذب از ادریس ساخته بود او را سمبل سوداگری، سخنوری که قادر است به قدرت بیان حق را ناحق و ناحق را حق ،کند قرار داده بود. برنامه ای که در اواخر قرن بیست و امروز با عنوان هرمنوتیک مطرح شده و ریشه عقل و عقلانیت را و نیز حق و حقانیت را با نام «عقلگرائی» می زند.

نگاهی به تاریخ مصر: فرید وجدی که تعصب ورزی او معروف است (هم در تعصب نسبت به مصر و هم در تعصب به مذهب تسنن در حدی که با جهالت تمام نهج البلاغه را که همه محتوای آن به طور بخش های متعدد در متون تاریخی و حدیثی از علی (علیه السلام) نقل شده، انکار می کند. و شگفت این که آن حضرت را از نهج البلاغه تبرئه می کند) تمدن مصر را به 5004 سال پیش از میلاد یعنی 7004 سال پیش می رساند به رقم 5004 توجه کنید گویا مسئله به حدی برایش روشن بوده که 4 سال را هم دقیقاً نوشته است. او اولین دولت تاسیس شده در مصر را به همان 5004 سال پیش از میلاد می برد. اما دکتر معین ذیل کلمه فراعنه آن را در 3300 سال قبل از میلاد نوشته است یعنی با 1700 سال اختلاف.

فريد وجدی «خوفو» را که هرم بزرگ را ساخته از سلسله حکومتی می داند که از 4235 تا 3951 ⁽²⁾پیش از میلاد حکومت کرده اند. اما المنجد بخش اعلام، خوفو را در حوالی 2600

قبل از میلاد می داند. اگر خوفو را آخرین فرعون این خاندان بدانیم (که خود وجدی او را در اوایل آن خاندان می داند) اختلاف دو رقم 1351 سال می گردد.

شاید یکی دو نفر باستان شناس پیدا شوند که مستمسک فرید وجدی باشند. اما می دانيم افراد کثیری از باستان شناسان برای این که به آثار یافته شان ارزش بیشتری بدهند قدمت آن ها را دیرین تر نشان می دهند ویل دورانت اغراق برخی باستان شناسان را حتی به رقم 4000 سال رساند که مثلاً 5000 سال را 9000 سال اعلام می کنند ⁽¹⁾بدیهی است که رقم های دکتر معين و المنجد درست است و اولین دولت که «منس» آن را در مصر تاسیس کرده در

حوالی 3300 پیش از میلاد بوده است در آن زمان از دولت سومریان 200 سال (دو قرن) گذشته بود. که باز المنجد می گوید سومریون در اواسط قرن 4 قبل از میلاد تمدن بزرگی تاسیس کرده بودند که گستره آن بس وسیع بود. ⁽²⁾

ویل دورانت در «تاریخ تمدن» دربارۀ پیدایش فلزات، می گوید: کشف مس در بین النهرین به 4500 سال قبل از میلاد مربوط می شود و در مقابر بداری مصر تقریباً به 4000 سال قبل از میلاد. ⁽³⁾یعنی همان دو قرن تقدم تمدن بین النهرین بر تمدن مصر. اما فريد وجدی تقریباً آن را به حوالی 5004 پیش از میلاد در مصر پیش می برد یعنی 1500 سال اغراق می کند.

اولین پایتخت شناخته شده مصریان سه نام دارد منف، ممفیس و بابليون. ⁽⁴⁾عنوان بابليون خود نشان از تقلید مصریان از بابل آکدیان است گرچه در آن زمان مرکز آکد عاد، شهر «اَکّاد= احقاف معرّب» بود لیکن بابل نیز در آن زمان وجود داشت.

به هر صورت، سخن فرید و جدی دربارهٔ دو موضوع هیچ ارزش ندارد: تعصب ورزی او برای اشاعره و تهاجم جاهلانه به معتزله و شیعه و تعصب او نسبت به مصر. در حدی که

هیچ متعصب نادان به لجاجت او نمی رسد اما سخنان او در غیر این دو مورد ظاهراً خالی از تعصب است می گوید پیش از تاسیس دولت در مصر، کاهن ها مردم را مدیریت می کردند برای شان معبدها درست کرده و برای خدایان مردم نام ها برگزیدند. منس (مینس، مینیس) اولین فرعون سلطهٔ کاهنان را تضعیف کرد و بر قدرت سلطنت افزود.

بنابر این تمدن مصری با کهانت شروع شده سپس قدرت حکومت با قدرت کهانت در کنار هم قرار گرفته اند.

اهرام و ادریس: هرم سازی در مصر در دو دوره بوده دوره اول: در زمان سلسله سوم هرم هائی ساخته شده اند که چندان اهمیتی نداشته و ندارند در دوره دوم توسط سلسله چهارم اهرام ثلاثه ساخته شده اند که اولین آن ها را «خوفو» که دیدیم در حوالی 2600 سال پیش از میلاد می زیسته، ساخته است.

بنابر این مهاجرت ادریس از بین النهرین به مصر دستکم بیش از 2600 سال پیش از میلاد یعنی 4600 سال پیش از امروز بوده است و در زمان همین سلسلهٔ چهارم بود که ثقل تمدن کابالی در مصر قرار گرفت و باصطلاح ناف جهان در مصر می طپیده است اما باید گفت ناف کابالیسم.

بت و سمبل: بشر عاقل در مصر احمقانه تر از بین النهرین به بت پرستی کشیده شد. «آپیس» گاو پیشانی سفید را در رأس بت های دیگر می پرستیدند وقتی که آن گاو می مرد گاو پیشانی سفید دیگر به معبد می آوردند و گاو مرده را با مراسم بزرگ و دقیق دفن می کردند که کاهنان به زیارت قبرش هم می رفتند بت های آکدیان به صورت انسان بودند مصریان گاو را جای گزین انسان کردند سمبل آکدیان برج های پیشین سپس برج بابل بود. سمبل مصریان هرم و اهرام از همان روز هرم به دلیل دوام و بقایش، مورد علاقه شدید ابلیس گشت که سمبل و شعار کابالیسم گردید و با نفوذ به ادیان و امت های انبیاء سمبل یهودیان کابالیست و مسیحیان کابالیست و بالاخره سمبل فرماسونری گردید که امروز هم

این سمبل در قدرت مرکزی کابالیسم یعنی آمریکا بر روی اسکناس آمریکائی جا خوش کرده است.

ما در مباحث آینده به تمدن مصر و تمرکز کابالیسم در مصر، بر خواهیم گشت. در این جا تنها به شمه ای از انتقال مرکز ثقل قدرت کابالا از بین النهرین به مصر، اشاره شد که لازم بود. در جلسه بعدی به مبارزه یک پیامبر دیگر با کابالیسم که مبارزه اش را از جامعه کابالی بین النهرین آغاز کرد سپس به مصر رفت و سپس در فاصله آن دو تمدن (فلسطین) ساکن شد، می پردازیم. این پیامبر بزرگ ابراهیم (علیه السلام) است.

جلسه هجدهم

ابراهيم

تولد در میان سومر، قیام در مرکز آکد

کاهنان تولد او را پیشگوئی می کنند

شیطان پرستی در جامعه آکد و سومر

ابراهیم (علیه السلام) در شهر «اور» از شهرهای سومر (ثمود) متولد می شود.

کابالا: پیش از هر بحث لازم است موضوعی دربارۀ سومر عنوان شود: مردم سومر از کدام تبار و از کدام ریشه نژادی هستند؟ ویل دورانت بزرگ صاحب قلم که در خدمت کابالیسم است در پاسخ این سؤال طوری سخن می گوید که یک کلاف بدون سرنخ» درست می کند

احتمالات مختلف را ردیف می کند و اصل مسئله را در آن میان عمداً گم می کند. می گوید: سومریان سامی نیستند احتمالاً از ناحیه آسیای مرکزی و محتمل است از شمال قفقاز و ممکن است از مغول و ممکن است از نژاد عیلامیان باشند که به جنوب بین النهرین آمده اند. در این میان غیر سامی بودن آنان را طوری مسلّم می گیرد که حتی خلاف آن قابل احتمال هم نباشد؛

از هر نژادی می خواهند باشند غیر از سامی با سبک القائی طوری بحث می کند گوئی تکیه او بر مطالعات دقیق روی آثار و اسکلت های باقی مانده از سومر است که ثابت می کند سومریان سامی نبوده و از جای دیگر آمده اند.

در «جامعه شناسی کعبه» شرح داده ام که همۀ اقوام قوم نوح، سومر، آکد، عیلام، مصر، همگی انشعاباتی از خانواده مرکزی آدم در «بکّه» بوده اند این اقوام اولین مردمانی هستند که از خانواده مرکزی منشعب شده اند.

ویل دورانت که خود آثار شناسان را متهم به مبالغه و اغراق گوئی می کند. و در مبحث پیش دیدیم که 9000 سال آنان را 5000 سال می داند و آنان را به مبالغه 4000 ساله محکوم می کند، با تکیه (آن هم تکیه تلویحی) به گزارشات آنان سومریان را غیر سامی می داند.

انگیزه کابالیست ها در این تحریف: در آغاز دورهٔ مدرنیته که مرکز ثقل قدرت کابالیسم در انگلیس و لندن بود یهودیان کابالیست با مسیحیان کابالیست به اتحاد رسیدند. به موقع خود بحث خواهد شد که کابالیست ها از هر نژاد و آئین همیشه متحد بوده اند. مراد از این اتحاد اتحاد دربارهٔ «تعیین سر گذشت گذشته و سرنوشت آیندهٔ جهان» است که مطابق برنامه ریزی شیطان به راه افتاد.

پس از جنگ های اندلس و صلیبی و حمله مغول به ایران و مردمان سامی، که در اثر اتحاد واتیکان و چنگیز رخ داده بود، تحریف تاریخ شروع شد که انگیزه شان عبارت بود از:

1- کابالیست ها که بر همه مردمان مسیحی و یهودی مسلط شده بودند و با نفوذ خود در متن آن دو دین، هر دو را با خود سازگار کرده بودند، اینک مقاومتی در برابر خود نمی دیدند مگر مسلمانان که آغازش در میان سامیان و جبههٔ درگیری کابالیسم نیز با مسلمانان سامی بود در سرزمین سامی با این تحریف کوشیدند که افتخار بنیانگذاری اولین تمدن را از سامیان سلب کنند.

2- وقتی که ویل دورانت می گوید سومریان سامی نیستند و ممکن است از مردمان مصر باشند، به طور القائی می گوید که مصریان نیز شاخ های سامی نیستند و آن افسانه را تایید

می کند که قبطیان بومی مصر از نژاد حامی هستند این تحریف نیز به خاطر آن است که افتخار بنیانگذاری دومین تمدن را از سامیان سلب کنند.

3- از همان روزها که دربار انگلیس مدعی شد که خاندان سلطنتی انگلیس از تباری است که از بزرگان بشر تشکیل می شود و نسب شان را به نوح و ابراهیم (علیه السلام)، فرعون و اسکندر رسانیدند و نخواستند که مدعی وراثت خون سامی نیز باشند زیرا که به ریختن خون سامیان و براندازی نسل آنان و آئین آنان مشغول بودند.

پس از گذشت قرن ها مشاهده کردند که به مقصود نرسیدند، از براندازی نژادی منصرف شده و بر ردیف بزرگانی که مدعی وراثت آنان بودند محمد (صلی الله علیه و آله) را نیز افزودند. ابراهیم (علیه السلام) در کنار اسکندر خونخوار و محمد (صلی الله علیه و آله) در کنار فرعون نیاکان خاندان سلطنتی انگلیس شدند.

4- اگر ابراهیم سومری، غیر سامی می گشت دو دین یهودی و مسیحی نیز غیر سامی می شدند زیرا هر دو منشأ ابراهیمی دارند اما اسلام را به حساب دين عرب، برخاسته در ناحیه مسلّم سرزمین سامی، سامی تلقی می کردند گرچه پیامبر آن از قریش مستعرب و از نسل ابراهیم باشد. زیرا نمی توانستند در عین اشتغال به براندازی دین اسلام اسلام را نیز غیر سامی بدانند.

کابالیسم همیشه از هر ابزار منفی بهره برده است نژاد، زبان، شهوت و دیگر غرایز تا بتواند افسار تاریخ را به دست گیرد.

ویل دورانت و امثال او برای تامین این هدف، یک علامت سوال بزرگ روی «اولین تمدن» می گذارد.

5- ویل دورانت وقتی که می گوید سومریان سامی نیستند اضافه می کند ممکن است از نژاد عیلامی باشند یعنی عیلامیان نیز سامی نیستند و آثار تمدنی آنان را به 20000 سال پیش می رساند.

در پی نویس مترجم می گوید پروفسور برستد چنان معتقد است که در قدمت این فرهنگ، و نیز در قدمت فرهنگ آنائو به وسیلهٔ دمورگان و پمپلی و دیگر دانشمندان مبالغه شده است.

همان طور که در مبحث پیش اشاره شد؛ ویل دورانت خود دربارهٔ نظر پمپلی دربارهٔ تمدن آنائو (در ترکستان جنوبی) رقم 9000 سال پمپلی را متهم کرد که دستکم .. 4000 سال مبالغه کرده است.

جریان کابالا با این گونه گزافه گوئی ها با همه چیز بشر (تاریخ، فرهنگ، تمدن، شخصیت های تاریخی اقوام و نژادها و...) بازی کرده است و به طور عمدی حدس های گزاف را در جایگاه دلیل و ادله قرار داده است.

6- از پیچیده کردن، و کلاف سردر گم کردن مسائل اولیه تاریخ، انگیزه دیگری نیز داشتند: زمینه را برای موضوع بزرگ «پیدایش» بشر مطابق نظر کابالیسم فراهم می کردند و آن عبارت بود از حیوان بودن انسان و ترانسفورمیسم چنان طوفانی از نظریه های مختلف با ارقام مختلف تاریخی درباره انسان و تمدن انسان به راه انداختند که همه متفکران را کور کرده و از این آب گل آلود ماهی خود را گرفتند.

در این اواخر با برافتادن پرده از راز کابالیسم و پایان تاریخ کابالا، روشن شد که خودشان هم به آدم ابوالبشر کاملاً اعتقاد داشتند و دارند و هم به وجود ابلیس، شیاطین و جن. زمانی فیکسیسم را ساخته و به متن دین ها نفوذ دادند سپس ترانسفورمیسم را ساختند. و آن چه در این میان مسکوت ماند نظر اصلی دین درباره آدم بود چنان بلائی بر سر تاریخ آوردند که امروز هر دانشجو و هر مورخ، هیچ حضوری از انبیاء در تاریخ نمی بیند گوئی همه پیامبران پیش از ابراهیم همگی افسانه بوده اند. ابتدا با نفوذ به میان امت های پیامبران، شخصیت انبیاء را افسانه ای کردند، سپس در عصر مدرنیته با تدوین متون تاریخی مطابق نظر خودشان، جائی برای انبیا باقی نگذاشتند.

یادم هست زمانی که ما در کلاس پنجم ابتدائی درس می خواندیم، یک کتاب تاریخ عریض و طویل و پر از نقاشی های بزرگ برای تاریخ ایران پیش از اسلام، تهیه کرده بودند

که از سلسله ماد تا پایان ساسانیان را به طور خلاصه در آن نوشته بودند. در پایان چند برگی را برای تاریخ افسانه ای پیشدادیان و کیانیان که فردوسی آورده، اختصاص داده بودند.

پس از پیروزی انقلاب در ایران برای یکی از کلاس های راهنمائی تاریخی تهیه کردند که در پایان یک بخش برای انبیاء اختصاص دادند که دقیقاً تقلید از دوره طاغوت بود و تاریخ انبیاء را افسانه حساب کرده بود. در این باره نامه ای به آقای حدادعادل نوشتم که... این هم نمونه ای از نفوذ کابالیسم در میان خود ما.

پیش تر برخی ها گفته بودند تاریخ تمدن ویل دورانت جای گزین کتاب عهد عتیق و عهد جدید (تورات و انجیل) در عصر مدرنیته است. اما امروز باید گفت: کتاب ویل دورانت تاریخ تمدنی است که مطابق اقتضاهای کابالیسم تدوین شده بود تا جای گزین هر کتاب دینی و هر نبوت باشد که به پایان رسیدن تاریخ کابالا از تکون این ایده منصرف شان کرد. اکنون کابالا قدرتش را متمرکز کرده تا در زیر پوشش اتحاد مسیحی و یهودی در بستر کابالیسم تاریخ نوین را که شروع شده، به «دجال بودن» متهم کند و جهان زیر سلطه خود را برای مبارزه با تاریخ نوین آماده کند. می کوشد با استفاده از احساس دینی مردمان یهودی و مسیحی، آنان را برای مقابله با موعود آماده کند و هیاهوی «آرماگدون» را به راه انداخته است. اما همه این کوشش ها برای به درازا کشانیدن مقطع عبور جامعه بشری از تاریخ کابالی به تاریخ نوین است. زیرا خودشان به روشنی درک کرده اند که در پایان تاریخ کابالا هستند.

ادیان سامی= ادیان ابراهیمی: قلم، بیان، نوشته ها و تبلیغات تحریف کننده مورخین دانشمند که برخی به طور دانسته (مانند ویل دورانت) و برخی ندانسته، در طول بیش از دو قرن کوشیدند که سومر و ابراهیم را غیر سامی معرفی کنند، باز امروز به دین های یهودی، مسیحی و اسلام ادیان سامی می گویند حتی خودشان نتوانستند این اصطلاح را از محاورات شفاهی و قلمی خارج کنند و در تدوین متون از این اصطلاح استفاده نکنند.

حتی اگر فرهنگ معین را باز کنید که از تاثیرات کابالیست معروف محمد علی فروغی بی نصیب نیست می بینید که ابراهیم را سامی دانسته است اهل تحقیق اگر دقت کنند؛ این

موضوع را یک موضوع صد درصد استثنائی و آن را یک شگفت بزرگ تاریخی می یابند. البته اگر آب و هوا و جو بخار آلود کابالیسم ذهن شان را از توجه به این موضوع، کور نکرده باشد؛ به طوری که تا امروز کسی به این موضوع بس بزرگ و مهم توجه نکرده و همگان این نیزنگ کابالیست ها را مثل حلوا بلعیده اند.

سترونی و عقیم بودن این برنامه ابلیسی یکی از دو لطف معجزه ای است که خداوند به ابراهیم داده است نجات از آتش و مصون ماندن شخصیت او از تحریف. که در جلسه بعدی به شرح خواهد رفت.

کاهنان و ابراهیم: در آن دوران که آکدیان بر کل سرزمين بين النهرين (عراق) حکومت می کردند، آشور و سومر نیز تحت حاکمیت آنان بودند کاهنان پیشگوئی کردند: ابراهیم از مردم سومر متولد خواهد شد و بر علیه نظام اجتماعی آکد (سلطه کابالیسم) قیام خواهد کرد.

باز تکرار می کنم: در مقاله «معجزه، کرامت، کهانت» از بیان شهید اول دانشمند بزرگ شیعی، هفت نوع کهانت را شرح داده ام که از آن جمله است ارتباط با شیاطین، ارتباط به نوع دیگر از جن ها و تصفیه درون بدون ارتباط با شیطان و جن و هر هفت نوع کهانت از آغاز تاریخ در جامعه ها حضور داشته اند و هر هفت نوع شان کفر و حرام مؤکد و گناه كبيره بل منشأ سلطۀ ابلیس و کابالیسم بر تاریخ بشر است.

و اخبار از غیب یا کار معصوم است و یا کار کاهن.

فرمان دولت آکد صادر شد که ماموران مراقب زنان سومر باشند تا مولود موعود را شناسائی کرده و او را از بین ببرند. مادر ابراهیم او را در حومه شهر «اور» از شهر های سومر در غاری پنهان از چشم ماموران مونث و مذکر دولتی به دنیا آورد.

یکی از برنامه های ابلیس که همیشه به دست جریان کابالیسم اجرا شده، اعطای سمت در دربار به افراد خود فروخته مردمان تحت سلطه شان بود و هست در اتحاد شوروی در مرکزیت حزب کمونیست از آن همه مردمان مختلف که زیر سلطه روس ها بودند، از هر

کدام چند نفری عضویت داشتند. در دربار آکد نیز عموی ابراهیم از همان ها بود که مثلاً نماینده سومریان بود.

کهانت (که همیشه به عنوان «تصوف» که امروز عرفان هم نامیده می شود) همیشه جاده صاف کن کابالا بوده و هست و وافرترین بهره را به قدرت کابالیسم داده است. اما در مواردی که خواست و قضای حتمی خداوندی بوده کهانت نتوانسته کاری از پیش ببرد. ابراهیم حوالی 4000 سال پیش بزرگ شد و در بابل (پایتخت مشهور و معروف آکد در دوره دوم) بر علیه نظام اجتماعی جامعه کابالیست قیام کرد ابتدا سمبل ها و به قول قرآن شعارهای آنان را که پایه ماهیت جامعه شان بود به زیر سؤال برد.

به گواهی تاریخ: در آن زمان در کشور وسیع آکد هر نوع پرستش آزاد بود غیر از توحید، بت پرستی، خورشید پرستی، ستاره پرستی. لیبرالیسم (آزادی همه چیز غیر از توحید) از همان آغاز یکی از ویژگی های قدرت کابالی بود هر اندیشمندی می داند که توحید همیشه بر علیه راه ابلیس و کابالیسم بوده و هست.

قرآن: إذْ قالَ لأبيه يا أبت لم تَعْبُدُ ما لا يَسْمَعُ وَلا يُبْصرُ وَلا يُغْنى عَنْكَ شَيْاً - يا أَبَتِ إِنِّي قَدْ جَاءَنِي مِنَ الْعِلْمِ مَا لَمْ يَأْتِكَ فَاتَّبِعْنِي أَهْدِكَ صِراطاً سَوِيًّا - يا أبت لا تَعْبُدِ الشَّيْطَانَ إِنَّ الشَّيْطَانَ كَانَ للرَّحْمَن عَصيًّا: ⁽¹⁾گاه که ابراهیم به پدرش (عمویش که پدر خواندهٔ او بود) گفت: ای پدر چرا پرستش کنی چیزی را که نه می شنود و نه می بیند و نه از چیزی بی نیاز می کند- ای پدر جداً برای من از دانش چیزی رسیده که به تو نرسیده، از من پیروی کن تا تو را به راه صاف و راست رهنمائی کنم- ای پدر پرستش نکن شیطان را زیرا که شیطان بر خدای بخشنده، متمرد است.

شیطان پرستی در این بیان (ابراهیم (علیه السلام) بت پرستی فرع بر شیطان پرستی است. سران جامعه آکد و سومر شخص ابلیس را نیز پرستش می کردند و مردم را به پرستش بت ها

تشویق می کردند. یعنی سران جامعه از آن جمله آزر هم خود ابلیس را می پرستیدند و هم بت ها را، و مردم بت ها را این آیه دقیقاً هر دو پرستش را به آزر نسبت می دهد. تک تک مردم به دیدار ابلیس نمی رسیدند که او را پرستش کنند و امروز معلوم شده که سران کابالیسم همیشه در طول تاریخ به حضور شخص ابلیس رسیده و رسماً با او به گفتگوی حضوری می پرداخته اند.

يا أبت إلى أخاف أن يُمَسَّكَ عَذَابٌ مِنَ الرَّحْمَنِ فَتَكُونَ للشيطان وليا: ⁽¹⁾اى پدر جداً من می ترسم که عذابی از جانب خداوند رحمان به تو برسد، پس بشوی دوست صمیمی تر شيطان. توضیح: یعنی تا فرصت توبه و برگشت هست بر گرد می ترسم در جزای گمراهی به نهایت صمیمیت با ابلیس برسی.

ولیّ: صمیمی ترین دوست.

قالَ أ راغِبٌ أَنْتَ عَنْ آلِهَتى يا إِبْرَاهِيمُ لَئِنْ لَمْ تَنتَهِ لَأَرْجُمَنَّكَ وَاهْجُرْنِي مَلِيًّا: ⁽²⁾پدر گفت: ای ابراهیم تو از خدایان من روی گردان می شوی؟ اگر وا نایستی (ادامه دهی این راهت را) سنگسارت می کنم، از من دور شو. قالَ سَلَامٌ عَلَيْكَ سَأَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّي إِنَّهُ كَانَ بي حَفِيًّا - وَأَعْتَزِلُكُمْ وَ مَا تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ أَدْعُوا رَبِّي عَسى ألا أكُونَ بِدُعاءِ رَبِّي شَقِيًّا: ⁽³⁾ابراهیم گفت: سلام بر تو (یعنی من با تو دشمنی ندارم) برای تو از پروردگارم آمرزش خواهم خواست که او برای من مهربان است- و دوری می گزینم از شما و از آن چه غیر خدا، می پرستید، و می پرستم پروردگارم را امید است که از دعای خدایم محروم و بدبخت نباشم.

توضیح: می گوید: فعلاً از تو دور نمی شوم برایت دعا می کنم اگر باز هدایت نشدی، تو و خدایانت را وا گذاشته و دور می شوم که بار دوم نیز با عمو مذاکره می کند.

وَ إِذْ قَالَ إِبْراهيم لأبيهِ آزَرَاً تَتَّخِذُ أصناماً آلِهَةً إلى أراكَ وَ قَوْمَكَ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ: ⁽¹⁾و آن گاه که ابراهیم به پدرش (عمویش) آزر :گفت آیا بت ها را به خدائی می گیری البته من می بینم تو و مردمت را در گمراهی آشکار. فَلَمَّا جَنَّ عَلَيْهِ اللَّيْلُ رَأَى كَوكَباً قَالَ هذا رَبِّي فَلَمَّا أَفَلَ قالَ لا أُحِبُّ الْآفِلين: ⁽²⁾پس آن گاه که شب همه جا را فرا پوشانید ستاره ای طلوع کرد گفت این پروردگار من است وقتی که غروب کرد گفت من غروب کنندگان را دوست ندارم. فَلَمَّا رَأَى الْقَمَرَ بازغا قالَ هذا رَبِّي فَلَمَّا أَفَلَ قَالَ لَئِنْ لَمْ يَهْدِنِي رَبِّي لَاكُونَنَّ مِنَ الْقَوْمِ الضَّالِّينَ: ⁽³⁾وقتی که ماه را تابنده دید گفت خدایم این است آن گاه که غروب کرد، گفت: اگر پروردگارم مرا هدایت نکند از این مردم گمراه، خواهم شد. فَلَمَّا رَأَى الشَّمْسَ بازِغَةً قَالَ هذا ربِّى هذا أكْبَرُ فَلَمَّا أَفَلَتْ قَالَ يَا قَوْمِ إِنِّي بَرِيءٌ مِمَّا تُشْرِكُونَ - إِنِّى وَجَهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِى فَطَرَ السَّمَاواتِ وَالْأَرْضَ حَنِيفاً وَ ما أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ: ⁽⁴⁾وقتی که خورشید را تابنده دید، گفت: این بزرگتر است این است خدای من. وقتی که غروب کرد، گفت: ای مردم من من از آن که شرک می ورزید بریی هستم من متوجه کردم روی خود را به سوی خدائی که آسمان ها و زمین را آفریده است در حالی که از همه باورهای باطل به سوی حق روی می گردانم و من از مشرکان نیستم. ⁽⁵⁾

ابتدا بت پرستی را نکوهش کرده و مردود می داند. سپس زمانی که ستاره پرستان در معبد شان جمع می شوند به آن جا رفته وانمود می کند که از آنان است و دین آنان را ابطال می کند. بعد از آن به معبد ماه پرستان، و در آخر به معبد خورشید پرستان.

مناظره ابراهیم (علیه السلام) با سران مردم آکد و سومر: «و حاجَّهُ قَوْمُه»: ⁽¹⁾قوم او با او به مناظره پرداختند.

بدیهی است که همۀ آن مردم با او به محاجه نپرداخته اند نمایندگان شان یک همایش بزرگ ترتیب داده و با او به مناظره پرداخته.اند و تردیدی نیست که ملاء و مترف، و در کنارشان کاهنان بزرگ، او را ظاهراً به مناظره و در واقع به محاکمه کشیده اند. و اگر گفته شود این همایش در مجلس سنای بابل بوده دور از حقیقت نیست. همان طور که در مبحث «اریستوکراسی» گذشت. گفت: «أ تُحاجونى فِي اللَّهِ وَ قَدْ هَدانِ» ⁽²⁾با من مناظره و محاجه می کنید درباره خدا؟! در حالی که او من را هدایت کرده است.

توضیح: یعنی کسی که به ماهیت نظام شیطانی که شما بر جامعه مسلط کرده اید، پی ببرد توان مناظره با او را ندارید و خودتان این را بهتر می دانید پس چرا با من به محاجه بی هوده می پردازید.

وَ لا أَخافُ ما تُشْرِكُونَ بِه: ⁽³⁾در حالی که من از خدایان شرکی شما هیچ ترسی ندارم. زیرا پی برده ام که آن ها کاره ای نیستند. إلا أنْ يَشَاءَ رَبِّي شَيْئًا: ⁽⁴⁾مگر تنها از این که پروردگارم چیزی را مشیت کند (می ترسم) علم پروردگار من همه چیز را شامل است.

أ فَلا تَتَذَكَّرُونَ: ⁽¹⁾آيا (بنا دارید) بیدار نشوید؟! وَ كَيْفَ أَخَافُ ما أَشْرَكْتُمْ وَلا تَخَافُونَ أَنَّكُمْ أشْرَكْتُمُ باللَّهِ مَا لَمْ يُنَزِّلُ بِهِ عَلَيْكُمْ سُلطاناً: ⁽²⁾چگونه بترسم از آن چیزها (بت ها) که بر خداوند شریک قرار داده اید در حالی که خداوند هیچ سلطه ای برای آنان دربارۀ شما قرار نداده است!؟ توضیح: بت ها بر شما سلطه ای ندارند شما به اختیار خود آنان را بر خود و بر جامعه مسلط کرده اید.

گویا به ابراهیم گفته اند ثبات نظم و امنیت جامعه ما بر اساس همین نظام پرستشی استوار است تو می خواهی امنیت جامعه را بر هم بزنی که در پاسخ می گوید: فَای الْفَرِيقَيْن أَحَقُّ بالأمن إن كُنتُمْ تَعْلَمُون ⁽³⁾کدامیک از دو گروه (دو جریان توحیدی و شرک) سزاوار امنیت هستند!؟! اگر باشید دانایان.

امنیتی که شما بر قرار کرده اید بر پایه ظلم، ستم و استثمار است، شما اساساً استحقاق سخن گفتن از امنیت را ندارید امنیتی که مبتنی بر ترس و بیم باشد، امنیت نیست؛ شما شدت بی امنیتی را امنیت می نامید.

ابراهیم (علیه السلام) در این بیان بزرگترین دست آویز تاریخی کابالیسم را به محاکمه کشیده و فاش می کند. قدرت ابلیسی در همیشه ،تاریخ شدت بی امنیتی را امنیت نامیده است. امروز نیز قدرت مرکزی کابالیسم به هر گوشه ای از دنیا یورش نظامی می کند که مثلاً امنیت جهانی را حفظ کند.

إن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ: ⁽⁴⁾اگر باشید دانایان با این جمله نیز ادعای دانش و علم نظام کابالیستی را به زیر سوال می برد که مدعی بودند به وسیله علم و دانش جامعه بین النهرین را به تمدن

رسانیده اند. می گوید شما نادان هائی بیش نیستید که جریان تکامل بشری و حرکت تمدن را که یک حرکت جبری الهی در آفرینش بشر است، به بی راهه برده اید که تمدن ابلیسی شده است.

گفت: الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَ هُمْ مُهْتَدُونَ: ⁽¹⁾آنان که ایمان آورند و ایمانشان در لباس ظلم نباشد آنان هستند که برای شان امنیت محقق می شود و آنان ره یافتگانند.

نکته مهمی را تذکر می دهد: هم شما (سران) می دانید که خداوند هست و واحد هم هست و هم من لیکن شما عمداً این اعتقاد را در لباس و پوشش بت پرستی در آورده اید که نظام ستم و سلطه تان را به وسیله آن توجیه کنید. خداوند در ادامه می فرماید: تلْكَ حُجَّتُنَا آتَيْناها إِبْراهِيمَ عَلَى قَوْمِهِ نَرْفَعُ دَرَجَاتِ مَنْ نَشَاءُ إِنَّ رَبَّكَ حَكيمٌ عَليم: ⁽²⁾این گونه است منطق، استدلال و دلایل ما که به ابراهیم دادیم تا بر مردم خود استدلال کند. کسی را که بخواهیم (این گونه) در درجات بالا می بریم، که پروردگارت حکیم است و علیم.

ادامه در مبحث بعدی

جلسه نوزدهم

ابراهیم (علیه السلام) در مناظره با مردم آکد و سومر

ظاهراً ابراهیم (علیه السلام) را پس از آن محاکمه با تهدید و وعده وعید آزاد می گذارند و به دنبال فرصتی هستند تا او را توسط خود مردم محکوم و مجازات کنند. این فرصت شیطانی را به دست آوردند این بار ابراهیم در مراسم معبد حاضر شده هم عمو و هم مردم را با صدای بلند مورد خطاب قرار می دهد:

إذْ قالَ لأبيه وَ قَوْمه ما هذه التّمائِيلُ الَّتى أَنْتُمْ لَها عاكفون: ⁽¹⁾این تندیس ها چیستند که شما آن ها را پرستش می کنید؟!

قالُوا وَجَدْنا آباءَنا لَها عابدين: ⁽¹⁾گفتند ما نیاکان مان را این چنین یافته ایم که این بت ها را عبادت می کردند. قالَ لَقَدْ كُنتُمْ أَنتُمْ وَ آبَاؤُكُمْ فِی ضَلالٍ مُبین: ⁽²⁾گفت به راستی شما و نیاکان تان در ظلالت بدیهی بوده اید. قالُوا أ جِئْتَنا بِالْحَقِّ أَمْ أنتَ مِنَ اللاعبين: ⁽³⁾گفتند: آیا حقیقت را برای ما آورده ای یا از بازیگران هستی؟؟ قالَ بَلْ رَبُّكُمْ رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ الَّذِى فَطَرَهُنَّ وَ أَنَا عَلَى ذلِكُمْ مِنَ الشَّاهِدِينَ: ⁽⁴⁾گفت: بل پروردگار شما پرورندۀ آسمان ها و زمین است که آن ها را نظام بخشیده است و من برای شما بر این حقیقت از گواهی دهند گانم. و گویا یواشکی زمزمه کرد: وَ تَاللَّهِ لَأكيدَنَّ أَصْنامَكُمْ بَعْدَ أَنْ تُوَلُّوا مُدْبِرِينَ: ⁽⁵⁾سوگند به خدا نقشه ای طرحی برای بت های تان عملی خواهم کرد آن گاه که از این جا (معبد) برگردید و بروید.

فَجَعَلَهُمْ جُذاذاً إِلا كَبِيراً لَهُمْ لَعَلَّهُمْ إِلَيْهِ يَرْجِعُونَ: ⁽⁶⁾پس (از رفتن آنان) بت ها را تکه تکه کرد بجز بزرگ شان را (که باقی گذاشت) تا به او مراجعه کنند. توضیح: بت بزرگ (که گویا تندیس بعل مردوک بود) را سالم گذاشت تا مردم به آن مراجعه کرده و ماجرا را از آن بپرسند و جوابی نشنوند یا بت بزرگ را باقی گذاشت تا وقتی که مردم به او رجوع می کنند از وجود آن در مناظره استفاده کند و کرد:

قالُوا مَنْ فَعَلَ هذا بالهَتِنا إِنَّهُ لَمنَ الظَّالمین: ⁽¹⁾گفتند چه کسی این بلا را بر سر خدایان ما آورده بی تردید او از ستمکاران است. توضیح: همیشه جریان ابلیس و کابالا مخالفان خود را ستمگر معرفی کرده اند.

قالُوا سَمِعْنا فَتَى يَذْكُرُهُمْ يُقالُ لَهُ إِبْراهيم: ⁽²⁾گفتند شنیدیم که جوانی دربارهٔ آن ها سخن می گفت، به او ابراهیم می گویند. ابراهیم در حضور نمرود: در مباحث نوح، هود، یونس و ادریس، همان طور که بیان شد؛ چیزی به نام دولت و یا شخص حاکم، عنوان نشده اما در ماجرای حضرت ابراهیم دومین محاکمه او در حضور نمرود امپراطور آکد برگزار می شود امپراطور شخصاً او را استنطاق می کند ابراهیم را دستگیر کرده و به حضور نمرود بردند: ⁽³⁾

أ لَمْ تَرَ إِلَى الذى حاج إبراهيم فى ربِّه أن آتاه اللهُ الْمُلْكَ إِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّيَ الَّذى يُحْيِي وَيُمِيتُ قَالَ أَنا أَحْيِي وَ أميتُ قَالَ إِبْرَاهِيمُ فَإِنَّ اللَّهَ يَأْتِى بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بها مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذِى كَفَرَ وَ اللَّهُ لا يَهْدِى الْقَوْمَ الظَّالِمِين»: ⁽⁴⁾آیا ندیدی آن (نمرود) را که محاجه می کرد با ابراهیم دربارهٔ پروردگارش برای این که خداوند به او پادشاهی داده بود. ابراهیم گفت: خدای من آن است که زنده می کند و می میراند. گفت: من هستم زنده می کنم و می میرانم. ابراهیم گفت: خداوند خورشید را از مشرق می آورد تو آن را از مغرب بیاور. پس مبهوت شد عقلش متحیر ماند که چه بگوید آن کس که کفر ورزید. و خداوند هدایت نمی کند گروه ستمکاران را. نکات: 1- انسان شناسی قدرت خود عامل توجیه خود است در عرصه روانی ناخود آگاه بشر، ای هر چیز و هر «داشته» ای نیازمند توجیه است و همیشه چرائی «بود» ها و داشته

ها در ذهن ها جای می گیرد. مال و ثروت اندام و زیبائی هوش و درایت، علم و دانش، و هر امتیازی که افراد نسبت به همدیگر و یا جامعه ها نسبت به همدیگر دارند، زیر هاله ای از «چرا» قرار دارد و نیازمند توجیه است. تنها قدرت است که خود توجیه گر خود است و نیازمند هیچ توجیهی نیست.

چرا نمرود با پیامبر جوان به محاجه بر خاسته، «أنْ آتَاهُ اللَّهُ الْمُلْک» چون خداوند به او پادشاهی و قدرت داده است او به خود حق می دهد که هر کس را حتی اگر پیامبر باشد محاکمه کند و ضمیر ناخود آگاه افراد بشر و جامعه نیز چنین حقی را به او می دهند و انسان چنین موجودی است.

اگر یک قدرت در صدد توجیه خود برآید می خواهد عرصهٔ آگاهی ها و ضمیر خود آگاه افراد را نیز به مشروعیت خود معتقد کند. و یا اگر کسی یا مردمی بر علیه یک قدرت قیام می کند، بر اساس انگیزش های خود آگاه است. خواه قیام کننده خود اندیشه منفی و باطل داشته باشد و خواه مثبت و لذا هر قیام نیازمند پشتوانه آگاهانه است اما هر اطاعت از قدرت منشأ نا آگاه دارد مگر در موارد اندک.

2- خداوند به نمرود پادشاهی داده این موضوع مشمول همان اذن عام» و «امهال عام» است که پیشتر نیز اشاره شد. خداوند انسان را مختار آفریده هم می تواند نیکوکار باشد و هم بدكار. اما وجود او و کار او هیچ کدام خارج از سلطه خدا نیست؛ هر کس کاری را می کند در ملک خدا انجام می دهد آن شراب خوار که شراب می خورد، شراب را که مخلوق خدا است این گونه مصرف می کند قاتل با نیروئی که خداوند به او داده این کار منفی را انجام می دهد. هیچ کس و هیچ فعلی اعم از مثبت و منفی خارج از ملک خدا نیست. خداوند به نمرود پادشاهی داده یعنی این اذن عام و این «امهال عام» و این امکان را برای او قرار داده است.

بحث اساسی و شرح کامل این مسئله در کتاب «دو دست خدا» سایت بینش نو.

بنی امیه که قدرت شان عرصه ضمیر ناخود آگاه افراد و جامعه را کاملاً مطیع و رام کرده بود، برای اقناع برخی افراد که با انگیزش های آگاهانه هرازگاهی مشروعیت قدرت آنان را به زیر سؤال می بردند، می گفتند: قرآن می گوید خداوند به نمرود پادشاهی داده بود، نمرود بی دین و متمرد و ملحد ما که مسلمان و نماز خوان هستیم، سلطنت مان به طریق اولی از عطایای الهی است. ⁽¹⁾

جریان فکری معتزله با این «جبر الهی» موافق نبود و لذا مورد بی مهری خلافت اموی و عباسی قرار گرفت. لیکن جریان اشعری که به این جبر مبتنی بود رشد و توسعه یافت و توسط دربارها تقویت شد و همۀ مردمان سنّی اشعری هستند و لذا تا امروز توان دفع هیچ حاکم دست نشانده را نداشتند.

ترکان عثمانی تا زمانی که روحیه عشایری خود را داشتند و با آموزه های اشعری آشنا نبودند، تا قلب اروپا پیش رفتند. سپس به همان میزان که اشعریت در روح شان نفوذ کرد به همان میزان روز به روز دچار ضعف شدند.

4- بحث در توحید است وگرنه نه نمرود و نه فرعون که «أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلى» گفت، و نه خود ابلیس، هیچ کس وجود خدا را انکار نکرده است و این که نمرود می گوید: من هستم که زنده می کنم و می میرانم منظورش این نیست که به راستی زنده کننده و می راننده او است. هیچ احمقی چنین ادعائی را نمی کند و هیچ احمق دیگر چنین ادعائی را نمی پذیرد. مرادش این است که ابراهیم جایگاهی و نقشی بر بت های ما قائل نیست و کلامش کلی است، می توان زنده کردن و میراندن را دربارۀ هر چیز و هر کس ادعا کرد، مثلاً من ادعا می کنم که زنده کننده و می راننده خود من هستم باید ابراهیم سخنی بگوید تا مشخص شود که امور جهان فقط در اختیار خداوند است که ابراهیم می گوید خداوند خورشید را از طرف مشرق می آورد اگر تو می توانی آن را از مغرب بیاور.

با این بیان ابراهیم (علیه السلام)، جائی برای کثرت خدا و خدایان نمی ماند.

این گونه است منطق انبیاء و قرآن و اهل بیت (علیهم السلام) که هر موضوع را فیصله داده و به داوری نهائی می رساند. به خلاف منطق های فلسفه ها و جهان بینی های مختلف، که هیچ کدام هرگز نه به فیصله مسائل رسیده اند و نه به داوری نهائی و هر کدام عرصه گسترده اختلافات، آراء و بینش ها و گزینش های متضاد و حتی متناقض هستند و از آغاز پیدایش بشر تا به امروز هیچ کدام به جائی نرسیده اند جز افزودن شبهات و مشکلات فکری.

محاکمۀ سوم: «قالوا..» گفتند... صیغهٔ جمع این کلمه دلالت دارد که این فرمان را نمرود به تنهائی صادر نکرده بل محصول مشورتی او با اعضای مجلس سنا (ملاء) بوده است که در مبحث «اریستوکراسی» به شرح رفت.

قالُوا فَأْتُوا بِهِ عَلى أَعْيُنِ النَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَشْهَدُونَ: ⁽¹⁾گفتند: او را به پیش چشمان مردم بیاورید تا مردم محاکمه او را نظاره کنند. محاکمه در حضور مردم شروع می شود قالُوا أ أَنْتَ فَعَلْتَ هذا بالهتنا يا إبراهيم: ⁽²⁾گفتند: این کار را بر خدایان ما تو کرده ای ای ابراهیم-؟

قالَ بَلْ فَعَلَهُ كَبِيرُهُمْ هذا فَسْتَلُوهُمْ إِنْ كَانُوا يَنْطِقُونَ: ⁽³⁾گفت: بل که همین بزرگ شان بت بزرگ این کار را کرده پس از خود بت ها بپرسید اگر توان سخن گفتن داشته باشند. فَرَجَعُوا إلى أنفُسِهِمْ فَقَالُوا إِنَّكُمْ أَنتُمُ الظَّالِمُونَ: ⁽⁴⁾مردم با شنیدن (این سخن ابراهیم) هر کدام به درون خودشان توجه کردند و به همدیگر گفتند براستی این شما هستید که ستمگرید. نکته: در منطق انبیاء، قرآن و اهل بیت (علیهم السلام)، «ارجاع مخاطب به درون خود»، یک اصل مهمی است؛ کاری می کنند که مخاطب در خویشتن خود بازنگری کند. انسان در این حالت

از سلطه عادت ها و سنت های باطل و تربیت باطل که داشته رها می شود و به حقیقت متوجه می شود.

(اگر خداوند توفیق عنایت فرماید در تدوین اصول منطق قرآن و اهل بیت-علیهم السلام-» خواهم آورد).

حضرت ابراهیم با آن بیان کاری کرد که مردم لحظه ای از سنت نیاکانی به در آیند و با عقل آزاد اندیشه کنند و نتیجه بگیرند که ابراهیم ستمگر نیست این ما هستیم که ستمگریم.

سران و بازپرسان محکمه نیز سرافکنده شدند:

ثُمَّ نُكسُوا عَلَى رُوسِهِمْ لَقَدْ عَلِمْتَ ما هؤلاء يَنْطِقُونَ: ⁽¹⁾سپس با سرافکندگی گفتند: تو خود می دانی که این ها توان سخن گفتن ندارند. قالَ أفَتَعْبُدُونَ من دون الله ما لا يَنْفَعُكُمْ شَيْئاً وَلا يَضُرُكُمْ - أَفَ لَكُمْ وَلِما تَعْبُدُونَ مِنْ ما دون الله أ فَلا تَعْقِلُونَ: ⁽²⁾گفت: آیا پس می پرستید غیر خدا آن چه را که نه می توانند نفعی به شما برسانند و نه ضرری!؟! ننگ باد بر شما و بر آن چه می پرستید غیر خدا آیا تعقل نمی کنید!؟! حکم صادر می شود: قالُوا حَرِّقُوهُ وَ انْصُرُوا آلِهَتَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ فاعلين: ⁽³⁾گفتند: او را بسوزانید و خدایان تان را یاری کنید اگر یاری کنندگان (خدایان تان) هستید.

نقش فقر و فقرا در تاریخ

هیزم بس فراوان برای آتش بزرگ: در احادیث آمده به حدی هیزم فراهم آوردند، وقتی که آتش افروخته شد خودشان نمی توانستند به آن نزدیک شوند و ابراهیم را به دورن آن بیندازند.

ابراهیم آمده تا مردم بی نوا و اکثریت فقیر را از جور و ستم سران ابلیس و کابالیسم نجات دهد. اما آن همه هیزم را با امکانات اولیه آن ،روز چه کسانی جمع کرده و آورده بودند؟ ملاء و مترف و اغنیاء که تاب تحمل جمع کردن هیزم از دشت، صحرا و یا جنگل را ندارند، زیرا دست مبارکشان تاول می زند نه بار کردن هیزم به استر و الاغ را بلد هستند و نه می توانند به دوش بکشند این فقرا بودند، آری فقرا بودند که به فرمان ملاء و مترف و اغنیا، از همه جا؛ کوه، دشت و جنگل آن همه هیزم جمع کرده و با نیت صادقانه برای سوزانیدن ابراهیم (این جوانی که قلبش برای آنان سوخته و می سوزد) شبیه یک کوه تلنبار کردند.

اینک همان فقرا می خواهند ابراهیم را به درون آتش بیندازند اما از شدت حرارت نمی توانند نزدیک آن شوند وامانده اند که برای انجام فرمان بزرگان شان چه کار کنند.

ابلیس و کابالیسم: در احادیث به طور نص و صریح آمده است که ابلیس در حضور سران قوم حاضر شد حضور مشهود، و به آنان گفت: منجنیق بسازید، به سرعت با مهندسی خود منجنیق سازی را به آنان یاد داد. ⁽¹⁾منجنیق ساخته شد و ابراهیم به زور بازوی فقرا در حرکت منجنیق به درون آتش افکنده شد.

در کربلا در کنار عمر سعد چند نفر از ملاء مترف در آن گرمای سوزان حضور داشتند؟ هر چه بشمارید به تعداد انگشتان دست نمی رسند. آن 30/000 نفر غیر از طبقه پائین چه کسانی بودند؟

وای از دست فقر که جهل را می زاید و جهل بر می گردد همان فقر را تشدید می کند و «هَلُمَّ جَراً» تا پایان تاریخ ظاهراً در این پایان فقرا اندکی به هوش آمده اند. شاید.

تا آن روز تمدن سومر و آکد به کارآئی اهرم کاملاً پی برده بودند. اما منجنیق که اهرم بزرگ است دو نوع است:

1- منجنیق به عنوان «جرثقیل»: این نیز برای آن مردم شناخته شده بود و به وسیله آن با مشک های بزرگ از رودخانه ها آب می کشیدند. حتی در ساختن باغ سمیرامیس و برج بابل از آن استفاده کرده بودند.

2- منجنیق پرتابی که چیزی را در حالتی قرار دهند تا به وسیلهٔ نیروی گریز از مرکز، به جای مورد نظر پرتاب شود این نوع منجنیق را ابلیس در همان ماجرای ابراهیم مهندسی کرد.

آنان که به نکته فوق توجه نمی کنند، می گویند مردم آکد با آن پیشرفت هنوز منجنیق را نمی شناخته اند؟ و در نتیجه حدیث ها را به ضعف و یا حتی به افسانه بودن متهم می کنند. اما اگر به نکته فوق توجه کنند آن گاه در تاریخ نیز تحقیق کنند حقیقت را در می یابند.

ابراهیم در میان آتش جوان اصلاح طلب و شوریده بر نظام کابالیسم، به طور دست و پا بسته توسط منجنیق به درون آتش پرتاب شد. این بار خدا تصمیم داشت که مکر ابلیسیان را خنثی کند:

قُلْنا يا نارُ كُونى بَرْداً وَ سَلاماً عَلى إِبْراهیم: ⁽¹⁾گفتیم ای آتش باش برای ابراهیم خنک و سالم (غير مضر). وَ أرادوا به كَيْداً فَجَعَلْنَاهُمُ الْأخْسَرينَ: ⁽²⁾آنان دربارۀ ابراهیم به نیرنگ متوسل شدند، پس قرار دادیم آنان را زیانکارتر یعنی محاکمه را در حضور مردم انجام دادند تا نظر مردم را همراه خود کنند اما وقتی که ابراهیم از درون آتش سالم بیرون آمد، همه آن نیرنگ ها به ضرر خودشان تمام شد.

اما قدرت؛ «قدرت کابالیسم» با برنامه ریزی ابلیس توانست مردم را در زیر سلطه خود نگاه بدارد. و ابراهیم جامعۀ سومر و آکد را گذاشت و رفت.

لطف ویژهٔ خدا: خداوند از همه چیز و همه کس بی نیاز است، برای او فرقی نمی کند یک فرد یا یک جامعه مانند جامعه بین النهرین در مسیر باطل خود بماند، تنها ابراهیم به قدر یک امت ارزش دارد:

إِنَّ إِبْرَاهِيمَ كَانَ أُمَّةً قَانِتًا لله حَنِيفًا وَلَمْ يَكُ مِنَ المُشْرِكِينَ: ⁽¹⁾براستی که ابراهیم یک امت بود، روی کردان از باطل ها و روی به حق داشت و نبود از مشرکان. خداوند نیز دربارۀ او دو لطف ویژه کرده که یکی از دیگری شگفت تر است:

1- او را با معجزه واضح و آشکار از آتش نجات داد که چنین لطفی درباره هیچ انسان مقدس و پیامبری، نشده است.

2- دعای او را پذیرفت: وَ اجْعَلْ لى لسانَ صِدْقٍ فِي الآخرين: ⁽²⁾خدایا در آیندگان «زبان صدق» برای من قرار ده.

ابلیس و جریان مداوم کابالا برای هر پیامبری بهتانی بل بهتان هائی بسته اند؛ به برخی از آنان نسبت زنا دادند، به برخی دیگر نسبت طمع در ناموس دیگران. می توان گفت هیچ بهتان بزرگی نمانده مگر آن که آن را به یک پیامبری بسته اند.

اما خداوند همان طور که ابراهیم را از آتش محفوظ داشت از هر گونه بهتان کابالی و کابالیان (قابیلیان) محفوظ داشت. امروز همه ادیان دنیا ادیان تحریف شده و اسلام از مجوسی (جاماسبی)، هندو، بودائی یهودی مسیحی و اسلام خود را منتسب به ابراهیم می دانند. که شرح این موضوع را در کتاب «جامعه شناسی کعبه» آورده ام.

کابالیسم توانست همه ادیان را تحریف ،کند گرچه به تحریف قرآن قادر نگشت (زیرا این نیز لطف بزرگ خداوند به پیامبر اسلام- صلی الله علیه و آله- است) و هر جامعه شناس زبردست و تحلیل گر قوی تاریخ، نمی تواند این موضوع را یک مسئله عادی و طبیعی بداند.

شیطان پرستان: شیطان پرستان وقتی که خدمات ابلیس بر تمدن بشری را می شمارند، می توانند این یکی یعنی آموزش «ساختن منجنیق پرتابی» را یکی از خدمات او بشمارند.

ادامه دارد.

جلسه بیستم

مهاجرت ابراهیم (علیه السلام) از بین النهرین

به فلسطین؟ یا به مصر؟

به شرح رفت که عمویش ⁽¹⁾به او گفت: از من دور باش و گرنه، سنگسارت می کنم. ابراهیم گفت: این کار را خواهم کرد لیکن پس از فرصتی که دوباره شماها را به راه حق دعوت کنم و نیز برای هدایت شخص تو دعا کرده باشم. و این فرصت به محاکمه ها و ماجرای آتش، منجر شد. اینک می گوید:

وَ أَعْتَزِلُكُمْ وَ ما تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ أَدْعُوا رَبِّي: ⁽²⁾از شما و از آن چه می پرستید دوری می گزینم.

مرحوم کلینی در کافی در یک حدیث مستند و قوی از امام صادق (علیه السلام) نقل می کند که نمرود نیز فرمان تبعید ابراهیم را صادر کرد. ⁽¹⁾

فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَ ما يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَهَبْنَا لَهُ إِسْحَاق وَ يَعْقُوب: ⁽²⁾پس از آن که از آنان و الهه های شان دوری برگزید هبه کردیم بر او اسحق و یعقوب را. ابراهیم به همراه همسرش سارا که دختر خاله اش بود از سرزمین بین النهرين خارج شد. نوجوانی بنام لوط که فرزند خواهر سارا بود با آن دو همراه بود گفته می شود این کاروان تبعیدی سه نفره چند حیوان بارکش و شیرده نیز در اختیار داشته اند.

در آن زمان جاده ای تمدن بین النهرین را به تمدن مصر وصل می کرد که در تاریخ به نام «جاده اعظم» موسوم است. جاده دیگر از حوالی یمن، طول رشته کوه حجاز را پیموده و در شهر «سدوم» در کنار رود اردن به جاده اعظم می رسید و یک سه راهی را تشکیل می داد. این جادۀ دوم در قرون بعدی به «جاده بخور» معروف گشت. در مبحث «قوم لوط» دربارهٔ شهر سدوم و این سه راهی دو جاده بحث جالب و شنیدنی با عناصر جامعه شناختی، خواهیم داشت و بازی ابلیس و کابالیسم با سرنوشت مردم سدوم را خواهیم دید.

کاروان کوچک ابراهیم از شهر سدوم گذشت و وارد سرزمین فلسطین شد فلسطین در آن وقت که جمعیت چندان فشرده ای نداشت به صورت قریه های پراکنده به سرزمین «عمالقه» موسوم بود. عرب عمالقه که مورخین آنان را (هکسوس- هیکسوس» ها نیز نامیده اند، از عربستان آمده و فاصله میان دو تمدن بزرگ آن روزی را گرفته بودند.

برای روشن شدن یک موضوع بهتر است پیش از آن به چند اصل مسلّم درباره این مهاجرت ابراهیم توجه کنید:

1- او از شخصیت های حوالی 4000 سال پیش، یعنی 4000 سال پیش یعنی 2000 سال پیش از میلاد است.

2- خروج او از بین النهرین و ورودش به فلسطین، مسلم است.

3- او تا پایان عمر در فلسطین زیسته و چند مسافرت نیز به حجاز داشته است.

4- او با پادشاه هکسوس ها رو به رو شده است.

اکنون یک پرسش دربارۀ زندگی او هست: آیا او از فلسطین عبور کرده و به مصر رسیده سپس برگشته و در فلسطین ساکن شده یا هرگز وارد خاک مصر نشده است.؟؟

توراتی که امروز در دست است می گوید ابراهیم هنگام خروج از بین النهرین 75 ساله بود. اما همان طور که دیدیم قرآن او را در ماجرای محاکمه و آتش، «فَتّی» یعنی یک جوان، معرفی می کند. گفتار تورات با روح و روند این داستان تاریخی نیز سازگار نیست. این تورات که دست تحریف کابالیسم در جای جای آن مشهود است و در داستان ابراهیم می گوید: خداوند برای ابراهیم دیده شد ⁽¹⁾و به او گفت: این دیار را به تو و ذریه ات خواهم داد.

همان طور که ابلیس به کابالیست ها ظاهر می شود و با آنان سخن می گوید، در توراتنیز خدا مجسم شده و با ابراهیم سخن می گوید همان طور که مجسم شده و با یعقوب کشتی می گیرد و ده ها تحریف کابالیستی دیگر.

تورات در ادامه می گوید: ابراهیم از همان جا که خدا گفته بود آن جا را به او و ذریه او داده است، کوچ کرده و به مصر وارد شد و با فرعون مصر روبه رو گشت؛ فرعون می خواست سارا را تصاحب کند که نتوانست.

درباره این گزارش تورات، پرسش های متعددی وجود دارد از آن جمله اساساً در 4000 سال پیش در مصر فرعون وجود داشت؟

بویژه مصر شرقی که مابین خلیج قلزم (سوئز) و رود نیل قرار دارد. زیرا هکسوس ها مصر شرقی را از دست مصریان خارج کرده و بر آن مسلط بودند.

فرید وجدی در دائرة المعارف دربارۀ عرب عمالقه می گوید آنان در حوالی 4200 سال پیش بر مصر شرقی مسلط شدند و می دانیم (همگان معتقد هستند) که در زمان یوسف که

فرزند نوه ابراهیم بود هکسوس ها بر آن دیار حکومت می کردند و شاهان شان «ملک» نامیده می شد، نه فرعون.

مصریان پس از تاسیس دولت دوبار دچار هرج و مرج شده اند؛ اول پس از سال 1631 قبل از میلاد دوم پس از 1800 پیش از میلاد.

مورخین دربارهٔ حمله هکسوس ها به مصر چند قرن با هم اختلاف دارند که آیا هکسوس ها در هرج و مرج اول به مصر حمله کرده و آن جا را تسخیر کرده اند یا در هرج و مرج دوم. ⁽¹⁾اگر گزارش تورات را بپذیریم باید گفت حاکمیت هکسوس ها بر مصر دو قرن پس از مسافرت ابراهیم (علیه السلام) به آن دیار بوده است و او در فاصله میان دو هرج و مرج به آن جا رفته و با فرعون وقت روبه رو شده است.

لیکن این موضوع با ماجرای یوسف (علیه السلام) که در عصر پادشاه هکسوس بوده نه فرعون ها، سازگار نیست؛ یوسف در کودکی به مصر رفته و فاصلهٔ او با ابراهیم فقط يعقوب و اسحاق است که خیلی بعید است عمر دو نسل که بخش عمده شان در کنار هم است دو قرن باشد، مگر افسانه عمرهای بسیار طولانی را بپذیریم کاملاً روشن است که کابالیست ها با نفوذ در امت موسی و یهود افسانه سفر ابراهیم به مصر (آن هم تا ساحل نیل در نقاط جنوبی مصر که ممفیس یا تبس پایتخت مصریان بوده) را ساخته اند تا زمینه را برای ادعای صهیونیست های کابالیست که «از نیل تا فرات» است آماده کنند و قرن ها آن را ایدۀ کابالای یهودی قرار دادند و امروز در اندیشه پیاده کردن آن هستند.

در احادیث اهل بیت (علیهم السلام) کوچ و مهاجرت و سفر ابراهیم (علیه السلام) تنها به فلسطین آمده و چیزی از رفتن او به مصر ذکر نشده حتی ماجرای سارا که شاه می خواست او را از دست ابراهیم

بگیرد نیز به شاه فلسطین نسبت داده شده رجوع کنید روضهٔ کافی ص 370 تا 373- بحار، ج 12 ص 44 تا 47 در این حدیث دو بار لفظ «قبط» آمده؛ اول دربارهٔ شاه فلسطین که «رجل من القبط». ظاهراً این لفظ در نسخه برداری ها اشتباه شده است و باید اصل آن «نبط» باشد.

مردم مصر قبطی هستند اما به مردمان فلسطین در آن زمان نبط نبطی گفتند. همان طور که در حدیث شماره 2 ص 77 ج 12 بحار، به آن تصریح شده است.

دوم دربارۀ هاجر کلمه «قبطیه» آمده که خود دلیل است بر این که آن پادشاه اهل مصر نبوده و نیز ساکن مصر هم نبوده. زیرا مطابق طبع و روحیه انسان وقتی به نژاد و دیار کسی اشاره می کنند که بومی آن جا نباشد کسی که در مصر نشسته نمی گوید این «کنیز مصری» است تنها به لفظ کنیز اکتفا می کند. شاه به ابراهیم کند. شاه به ابراهیم می گوید: این کنیز قبطی را به تو می بخشم.

قرآن از ابراهیم یک شخصیت شجاع، آزادی خواه، شوریده بر نظام اجتماعی تمدن بزرگ آکد، نشان می دهد اما تورات از او یک شخصیت مکار و حیله گر و اهل التماس می سازد که مثلاً چند بره داده و زمین کوچکی در حوالی بیت المقدس خریده تا نسلش (آن هم نسلش از بطن سارا فقط) مدعى كل سرزمین فلسطین باشند.

از قرآن و احادیث اهل بیت (علیهم السلام) بر می آید که ابراهیم (علیه السلام) در سرزمین فلسطین، نتوانسته وارد جامعه شود و به عنوان عضوی از آن جامعه زندگی کند و به قول قرآن در «اعتزال» به سر برده ابتدا یک خانه ای برای خانواده خود و لوط درست می کند، سپس چوپان های متعددی استخدام می کند و محل زندگی او به یک دهکده چند خانواده ای تبدیل می گردد.

بدیهی است کسی که آن شورش و ماجرای بزرگ را در بابل بزرگ پایتخت آکد، به راه انداخته و خبر آن به همه جا رسیده اینک در همسایگی آکد در ساحل دیگر رود اردن حضور یافته است. هیچ حکومتی حاضر نمی شود او را به عضویت جامعه خویش بپذیرد و

اگر به او اجازه داده در گوشه ای از سرزمینش ساکن شود در اثر معجزه ای بود که از ناحیه ابراهیم در ماجرای سارا رخ داد.

اسماعیل و اسحاق: اسماعیل از هاجر (همان کنیز قبطی) متولد شد. حدود 15 سال پس از آن اسحاق از سارا متولد شد. در این موضوع در کتاب «جامعه شناسی کعبه» بحث کرده و تحریفات قابیلیان (کابالیسم) را دربارۀ این دو پسر ابراهیم شرح داده ام. و در مباحث آینده نیز بخش هائی از زندگی آنان که به موضوع کابالیسم مربوط است، خواهد آمد.

جلسه بیست و یکم

کابالیسم و شهر لوط

شهر سدوم در سه راهی جاده اعظم با جاده بخور

مسافر خانه و جهانگردی

فرهنگ شهر سدوم در عصر مدرنیته

اعلامیه حقوق بشر و اقتضاهای کابالیستی آن

فلسطین سرزمینی که میان دو قدرت بین النهرین و مصر قرار دارد، در آن زمان (بقول ویل دورانت) شبیه این بود که میان دو سنگ زیرین و زبرین آسیاب قرار دارد و از هر دو طرف همیشه تحت فشار بوده است جاده اعظم که در مبحث پیش به اشاره رفت، از فلسطین عبور می کند و دو تمدن بین النهرین و مصر را به همدیگر متصل می کند، از بابل شروع شده از رود اردن عبور کرده فلسطین را در نوردیده و از شمال ارتفاعات سینا در کنار ساحل مدیترانه به مصر وارد شده به دو پایتخت متناوب مصر یعنی ممفیس و تبس، می رسد.

در این جا باید به وضعیت جغرافی صحرای سینا که میان فلسطین و مصر واقع است اندکی توجه شود زیرا در مباحث آینده لازم خواهد بود صحرای سینا از هر چهار جانبش به زمین های هموار محدود می شود و وسط آن کوهستان سینا است. در سمت مدیترانه نوار ساحلی باریک و همچنین در ساحل خلیج قلزم (سوئز) و خلیج عقبه نیز نوار باریک هموار، کوهستان طور را در برگرفته اند و از جانب مصر همان طور که امروز به کانال سوئز ختم می شود فاصله کوهستان و کانال ناحیه چندان پهناوری نیست، در قدیم هم تقریباً همان حدود مرز سینا محسوب می شده.

جاده اعظم در جائی که به صحرای سینا می رسید از باریکه هموار میان کوه سینا و دریای مدیترانه عبور می کرد. پس از ویرانی شهر سدوم مردمان بین النهرین و مصر به شدت از مشاهده شهر ویران شده مشمئز بل ترسان بودند لذا جاده به سمت جنوب گرایش یافت و سه راهی جاده اعظم با جاده بخور به شهر مدین در حوالی نوک خلیج عقبه منتقل شد. از آن پس، مسیر عبور جاده اعظم از جنوب کوهستان سینا و باریکه ساحل خلیج عقبه و خلیج قلزم (سوئز) می گذشت.

جاده ای که از حوالی یمن و دریای عمان پس از پیمودن طول کوه های حجاز، در دورهٔ پیش از ویرانی شهر لوط (سدوم) در آن جا به جاده اعظم می رسید، در دوره دوم در شهر مدین به هم رسیده و سه راهی را تشکیل می دادند این جاده دوم در قرون بعدی به جاده بخور معروف گشت.

زمینه جامعه شناختی شهر لوط: شهر سدوم محل حضور مردمان مختلف از نژادهای مختلف بود واقعاً مصداق یک کاروان سرای بزرگ گشته بود. مسافران از هر جانب با کاروان های روان در سه جاده پشت سر هم به سدوم می رسیدند. آنان در آن سفرهای طولانی علاوه بر هر نیاز، به شدت احساس نیاز جنسی می کردند. سدومیان نیز در صدد جمع پول و مال بودند زنان را در اختیار مسافران (به قول امروزی ها جهان گردان) قرار می دادند.

میان رواج فحشای زنانگی در میان یک مردم با همجنس گرائی مردان، یک ملازمه لا ینفک وجود دارد. یعنی مردانی که زنان را در اختیار دیگران قرار دهند، خود به همجنس گرائی مبتلا می شوند و رونق همجنس گرائی مردان نیز منشأ همجنس گرائی زنان می شود. خواهیم دید که مردم سدوم به مرحله سوم یعنی همجنس گرائی زنانه نیز رسیده بودند.

ابلیس: در حدیث های ما آمده است که شهوت (غریزه جنسی) برنده ترین و کار آمدترین ابزار در دست شیطان است ابلیس توانست با استفاده از موقعیت شهر سدوم، از شهوت مردم برای نظام کابالیستی خود بهره کافی را ببرد. ⁽¹⁾

به خوبی روشن است که منشأ شیطانی فساد جنسی جامعۀ سدوم، سه راه بودن و ماهیت کاروان سرائی آن شهر بوده است. البته تکرار عبارت سه راه به خاطر اهمیت دو جاده اعظم و جاده بخور است و گرنه از یک دیدگاه باید آن را چهار راه نامید. زیرا از همان جا به طور مستقیم به آبادی های لبنان فنیقیه نیز رفت و آمد (گرچه به صورت ضعیف تر از سه جانب دیگر) مستمر بود. قرآن نیز به این که سدوم در سر راه قرار داشته و مردمان مختلف در آن رفت و آمد داشته اند، تصریح می کند:

وَ إِنَّها لَبِسَبيل مُقيم: ⁽²⁾آن شهر در اقامتگاه جاده، قرار داشت. توضیح لفظ «مقیم» صفت «سبیل» است راه مقیم جاده مقیم.

وَ تَقْطَعُونَ السَّبيل: ⁽³⁾شما (مردم سدوم) راه را می بندید.- مراد راه بستن تجاری و اقتصادی مانند گرانفروشی و کمفروشی و سرقت از ترازو در حق مسافران است. در عصر ظهور اسلام جاده بخور باز از کنار ویرانه های سدوم می گذشت و در شامات به بندرهای بیروت، صور، صيدا، حيفا و عکا می رفته است که قرآن خطاب به قریش

می گوید: وَ إِنَّكُمْ لَتَمُرُّونَ عَلَيْهِمْ مُصْبِحِينَ: ⁽¹⁾و شما در سر راه تجاری تان) بر (آثار) آن مردم مرور می کنید صبحگاهان در نقل ها آمده که تجار قریش وقتی که در سحر سحرگاه از یکی از منازل حرکت می کردند در صبح روشن از کنار ویرانه های شهر لوط می گذشتند.

ابراهیم (علیه السلام) که در آن سوی رود اردن ساکن بود ماموریت یافت که لوط را برای هدایت و اصلاح جامعه سدوم به آن شهر بفرستد. لوط مردی قوی هیکل و هوشمند بود اینک به نبوت و وحی نیز مجهز شده بود، در شهر سدوم ساکن شد و همسری نیز از آن مردم برگزید و به تبلیغ پرداخت. مدت تبلیغات او در آن جامعه به طور دقیق روشن نیست. اما نظر به این که همسرش اهل سدوم بوده و هنگامی که مقدر می شود بلا بیاید، دستکم دارای دو دختر بالغ و بزرگ بوده است. با این حساب دستکم 15 سال در تبلیغ کوشیده است لیکن نتیجه ای (غیر از ابلاغ ماموریت خود) ندیده است.

جامعه مدرنیته قوم لوط: قرآن ویژگی های جامعه سدوم را از زبان لوط چنین می شمارد:

1- کمونیسم جنسى: قالَ لِقَوْمِهِ أ تَأْتُونَ الْفَاحِشَةَ وَ أَنْتُمْ تُبْصِرُون: ⁽²⁾عمل فحشاى جنسی را در پیش نگاه های تان انجام می دهید!؟!

وَ تَأْتُونَ فى ناديكُمُ الْمُنْكَرَ: ⁽³⁾عمل جنسی منکر را در میدان های عمومی شهرتان انجام می دهید. در اروپا (بویژه سوئد، دانمارک، سوئیس و...) در روی چمن ها، پارک ها پیش چشم انظار عمومی حتی فقط با دو متر فاصله با خیابان عمل جنسی را انجام می دهند. حتی برخی

روابط عاطفی جنسی در فرودگاه ها، پیاده روها، کافه ها، رواج دارد. در دانمارک و سوئد زمانی کیوسک های ویژه برای عمل جنسی در کنار میدان ها و خیابان ها گذاشته بودند.

من سال ها پیش در اروپا بودم، گزارش های اخیر نشان می دهد که گویا به تدریج از رواج این گونه بی حیائی ها کاسته می شود. اگر درست باشد، باید این را نیز نشان دیگری از پایان تاریخ کابالیسم دانست.

2- همجنس بازى، أ إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجالَ شَهْوَةً مِنْ دُونِ النِّسَاءِ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ: ⁽¹⁾آیا شما با مردان آمیزش می کنید زنان را وا می گذارید!؟! (این نادانی نیست) خودتان را به نادانی می زنید.

توضیح: در عصر مدرنیته نیز با وجود علم بر مفاسد بهداشتی، فرهنگی و اجتماعی همجنس بازی باز غربیان به آن عمل می کنند. پارلمان ها از آن جمله پارلمان انگلیس این رفتار را به عنوان حقی از حقوق بشر تصویب کرده است و رئیس جمهور آمریکا و یا وزیر امور خارجه اش با افتخار تمام در همایش همجنس بازان شرکت کرده و برای شان سخنرانی می کنند.

لوط دربارۀ همجنس بازی به آن مردم می گوید: أ تأتُونَ الْفَاحِشَةَ مَا سَبَقَكُمْ بِهَا مِنْ أَحَدٍ مِنَ الْعالَمينَ - إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِنْ دُونِ النِّسَاءِ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ: ⁽²⁾آیا این عمل بد را انجام می دهید؟ عملی که پیش از شما هیچ احدی از عالمیان مرتکب آن نشده است با مردان آمیزش جنسی می کنید زنان را وا می گذارید شما مردمی اسرافکار (تعدی کننده از حد و مرز) هستید.

توضیح: لفظ فاحشه در زبان فارسی و نیز ترکی به «شخص» اطلاق می شود؛ یعنی شخص مونث مبتلا به فساد جنسی. اما در عربی و از آن جمله در اصطلاح قرآن و حدیث، فاحشه به

«عمل» و رفتار گفته می شود نه به شخص فاحشه یعنی «بدترین عمل غیر انسانی». و در این آیه همان طور که خودش شرح می دهد، مراد از فاحشه عمل همجنس بازی و آمیزش همجنس با همجنس است.

نکته: می گوید: شما عملی را مرتکب می شوید که هیچ فردی از افراد عالم ها، مرتکب آن نمی شود؛ رفتاری که نه در عالم گیاه هست و نه در عالم میکروب و باکتری، و نه عالم حشرات، و نه در عالم انواع حیوانات و حتی نه در عالم فیزیک از اتم (هسته، الکترون) تا کرات و تا منظومه و کهکشان این رفتار شما در هیچ عالمی سابقه ندارد، بر خلاف همهٔ قوانین هستی است.

چنین است که انسان مصداق اسفل سافلین پست ترین پست ها می گردد.

3- نفرت از پاکی در منطق قوم نوح پاکیزگی جنسی، دلیل عقب ماندگی و امل بودن، بود: قالُوا أَخْرِجُوهُمْ مِنْ قَرْيَتِكُمْ إِنَّهُمْ أَناسٌ يَتَطَهَّرُونَ: ⁽¹⁾به همدیگر گفتند: لوط و خانواده اش را از شهرتان بیرون کنید زیرا آنان پاکیزه گرا هستند.

بلی!!! جرمشان این است که پاکی گرائی کنند. امروز بر سر ایران و مردم ایران می کوبند که چرا به حقوق بشر عمل نمی کنید چرا روسپی گری عمل جنسی در انظار مردم همجنس گرائی را آزاد و قانونی نمی کنید. در عصر کابالیستی مدرنیته پاک زیستی و پاکیزه بودن جرم است (!!!) و این یعنی تکامل، ترقی و مدرن زیستن(!!!).

جهان گردی: مسافرت و جهان گردی خوب است و در اسلام نیز مورد تشویق است: أ فَلَمْ يَسيرُوا فِي الْأَرْضِ فَتَكُونَ لَهُمْ قُلُوبٌ يَعْقِلُونَ بها: ⁽²⁾چرا پس در زمین سیر و سفر نمی کنند تا دارای قلب (شخصیت) هائی باشند و با آن تعقل کنند.

أ فَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَلَدارُ الْآخِرَةِ خَيْر: ⁽¹⁾چرا در زمین سفر نمی کنند تا ببینند سرانجام پیشینیان چه بوده و بدانند زندگی اخروی بهتر و ارزشمندتر است. و آیات دیگر و احادیث فراوان که در این باره آمده است.

اما جهانگردی در فرهنگ کابالیسم چیز دیگر است هدفی غیر از اهداف ابلیسی در آن نیست. حتی سفرهای مطالعاتی طبیعی و اجتماعی همگی در جهت بهره برداری کابالیستی است که فحشا و همجنسگرائی از لوازم لا ینفک آن است

بعضی ها غصه می خورند و مثلاً دلسوزانه می گویند فلان کشور فلان مقدار از جهانگردی درآمد دارد از این همه مبالغ هنگفت که در دنیا برای جهانگردی هزینه می شود چیزی به ملت ما نمی رسد.

نفت را خوردیم. اینک این گونه دلسوزان می خواهند ناموس این مردم را نیز بخورند. اگر قرار است این کشور مسلمان و شیعه باشد (که هست) این گونه دلسوزی های انسانیت فروش، نه به درد این مردم می خورد و نه مردم خواستار آن هستند. تنها افرادی خود باخته در پی این مسائل هستند.

عده ای را نیز گمان بر این است که می توان در جهان کابالیستی امروز، نوع سالمی از جهانگردی را پذیرفت که جهانگردان بیایند و با پاکی کامل در میان این مردم بگردند و با پاکی نیز بروند. اینان نه تنها بوئی از علم انسان شناسی و جامعه شناسی نبرده اند، حتى واقعیتی را که با دو چشم شان می بینند، درک نمی کنند. اینان می بینند و اگر درک کنند می دانند که علت روی گردانی جهان گردان اعم از مونث و مذکرشان از سفر به ایران، عدم آزادی فحشا و همجنس بازی است. مرتب سخن از کیفیت هتل ها و خدمات می گویند. و نمی فهمند که اگر بهترین خدمات و کامل ترین رفاه را برای آنان تامین کنند باز به اندازه فلان کشور فقیر و فاقد امکانات جهانگرد نخواهند داشت.

کسی نیست که به اینان بگوید بابا والله مردم ایران این درآمد کابالیستی را نمی خواهد، عطای جهانگردان را به لقایشان می بخشد. شما چرا دست از سر این مردم بر نمی دارید. کی مردم از شما این دلسوزی را خواستند؟ کو؟ کجا؟ شما از اسراف هایتان بکاهید، مردم نیازی به درآمد جهانگردان ندارند یا به طور دانسته کابالا گرائی و در واقع شیطان پرستی می کنید، و یا به طور ندانسته از کابالیسم و شیطان پرستی نمایندگی می کنید. که البته و انشاء الله صورت دوم صحیح است اگر بیدار شوند.

منافذ نفوذ ابلیس و کابالیسم یکی دو تا نیست هزاران گونه دارد، باید همگی مواظب باشیم.

پرسش مهم: چرا خداوند شهر لوط را از بین برد و با بلای ناگهانی آن را در لحظه ای با خاک یکسان کرد اما برای غرب مدرنیته این همه مهلت داده است؟؟

پاسخ: در همین پرسش است که یکی دیگر از برنامه ریزی های ابلیس برای کابالیسم، شناخته می شود. ابلیس در آغاز مدرنیته می دانست که اگر جریان مطابق جریان شهر لوط پیش برود، همان نتیجه را برایش خواهد داد. این بار طور دیگر شروع کرد؛ همزمان با شروع کابالیسم جنسی انسان دوستی از نوع کابالیسم را نیز شروع کرد بمب ها از بالای سر مردم فرود آمده مردم را می کشند اما در این پائین آمبولانس های صلیب سرخ برای نجات زخمیان زوزه می کشند.

تمام ثروت جهان مال چندین خانواده کابالیست است اما «تامین اجتماعی» نیز به راه انداخته اند. و از این قبیل خدمات ابلیسی برای تداوم بخشیدن به تاریخ کابالا.

اما دفع بلا با این برنامه فقط مدت معینی بلا را به تاخیر می اندازد و در عوض این درنگ، سر نوشت قطعی سقوط شان فرا می رسد این نکته مهم است توجه فرمائید: این تاخیر بلا یک عوض دارد؛ بلای قوم لوط، موردی و در ناحیهٔ معین و محدود بود، اینک جهان به یک شهر، بل به یک دهکده تبدیل شده است. در عوض این درنگ، سقوط جهانی کابالیسم و پایان تاریخ آن به طور کلی خواهد آمد که می آید.

القاء، نفوذ، توجیه: کدامیک از حق و باطل نیازمند توجیه القاء و نفوذ هستند؟ از آغاز تاریخ، جریان حق همیشه سخنش را رک، صریح بدون نیاز به توجیه و بدون استفاده از رفتار خزنده نفوذی به فرد و جامعه اعلام کرده است.

باطل هرگز از توجیه، القاء به ناخود آگاه مخاطب رفتار نفوذی، بی نیاز نبوده و نیست. و هیچ مردمی بدون توجیه راه باطل را انتخاب نمی کند. قوم لوط به حدی رفتارشان برای شان توجیه شده که رسماً نتیجه گرفته اند پاکی خواهی و اجتناب از همجنس گرائی، یک بینش نادرست و باطل است می گویند باید لوط و خانواده اش را از شهرمان بیرون کنیم زیرا آنان پاکی گرا هستند.

مگر قوم لوط دیوانه بودند که پاکی گرائی را جرم می دانستند؛ اگر دیوانه بودند، اساساً خداوند مجازاتشان نمی کرد زیرا دیوانه به هیچ وجه مکلف نیست و مؤاخذ هم نیست. رفتار شنیع شان برای شان توجیه شده بود آن را صحیح و لازم و عمل درست می دانستند. هیچ معمار نفوذی نمی آید به پولداران دبی بگوید بیا از نو بزرگترین بعل را در دبی بر پا کنیم. او این کارش را با القاء و توجیه به طور نفوذی انجام می دهد. ملاصدرا نمی آید با صراحت بگوید رفتار قوم لوط صحیح و لازم و ضروری است می گوید بهره جوئی از پسران زیبا روی لازم و ضروری است چون آنان مظهر جمال «الله» هستند و جالب این که از مردمان پیشین بین النهرین و سواحل مدیترانه یعنی از همان حوالی بعل پرستان که خدای شان بعل= آلت نرینگی است و حوالی شهر لوط مثال می آورد. و این خصلت قدیم آنان را دلیل ظرافت طبع آنان می داند در مقابل مردمان عرب و ترک و... را انسان های زمخت غیر ظریف معرفی می کند و نکوهش می کند که چرا به همجنس گرائی نمی پردازند. ⁽¹⁾

کابالیسم همیشه در قالب اصلاح گرائی، روشنفکری و دلسوزی سخن می گوید. ابلیس به آدم و حوا گفت: إِنِّى لَكُما لَمِنَ النَّاصِحين: ⁽²⁾من برای شما از دلسوزانم.

یکی از صدرویان در منزل عالمی مهمان بود گفت مراد ملاصدرا بهرمند شدن از حسن جمال پسران زیبا روی است که جمال شان جمال الله است.

عالم گفت: اولاً هیچ صفت مخلوق صفت خالق نیست و این سخن او همان سمبل سازی بت پرستان است. ثانیاً چرا او زیبائی پسران را جمال الله می داند اما زیبائی دختران را جمال الله نمی داند، ترجیح مذکر بر مونث خصلت قوم لوط است که لوط با لحن پدرانه می گوید: ای قوم چرا از این همه دختران من مرادش دختران جامعه است صرفنظر کرده همجنس گرانی می کنید: یا قَوْم هؤلاء بناتى هُنَّ أَطْهَرُ لَكُم. ⁽¹⁾

اگر صدرا بیماری فکری، یا قلبی و یا غرض معین ندارد چرا جمال الله را در مونث ها نمی بیند و بهرمندی از مذکرهای زیبا روی را لازم و واجب می داند؟!

ثالثا: از جمال پسر مذکر بهرمند باش که (نعوذبالله) جمال الله است، از چشم او استفاده کن که «چشم الله» است و از لبش ببوس که «لب الله» است و از سینه اش... از... و رابعاً: پاشو گم شو که اگر احمقانی مثل تو در تاریخ نبودند پیامبران به جائی می رسیدند.

دوستی گفت: قرن ها برای این فلسفه زحمت کشیده شده است.

گفتم: نه فقط قرن ها بل از آغاز پیدایش انسان تا به امروز برای فلسفه صدروی زحمت کشیده شده از همان زمان که ابلیس با قیافه دلسوزی برای قابیل برنامه ریزی می کرد.

امام خمینی(رحمت الله علیه) فرمود: هر کار و رفتارتان را غربیان تأیید کنند، بدانید همان اشتباه بزرگ شماست امروز با کاریکاتورهایشان به پیامبر ما توهین می کنند شدیدترین توهین موهن ترین فیلم ها را می سازند از سلمان رشدی کاملاً حمایت می کنند و... اما ملاصدرا را به شدت تبلیغ و ترویج کرده و می کنند هنری کربن (این موفق ترین جاسوس کابالیست ها در ایران مشاور فرهنگی فرح پهلوی طراح جشن هنرهای شیراز که رسوائی آن در هیچ کشور کابالیستی دنیا مشاهده نشده بود). سال ها در ایران به ترویج راه ملاصدرا پرداخت در

دانشگاه تدریس کرد شاگردان با اطلاع اما تهی از استقلال اندیشه و خود باخته پرورش داد و به حوزه علمیه نیز نفوذ کرد.

امروز هم (پائیز سال 1389) یونسکو همایش و کنگرۀ بزرگ فلسفه (که مراد اصلی همان فلسفه صدروی است) را در ایران تشکیل داد اما این بازوی قدرتمند ابلیس از حضور در آن همایش معذرت خواست. چرا؟

پاسخ این چرا را از قرآن بشنوید: این اصل از اصول کار ابليس است: كَمَثَل الشَّيْطان إذ قالَ لِلْإِنْسانِ اكْفُرْ فَلَمَّا كَفَرَ قَالَ إِنِّي بَرىءٌ مِنْكَ إِنِّى أخافُ اللَّهَ رَبَّ الْعالَمينَ: ⁽¹⁾مانند ابليس که به انسان گفت کافر شو آن گاه که کافر ،شد گفت من از تو بیزارم من از خداوند عالمیان می ترسم.

یونسکو برنامه ریزی کرد همه چیز آماده شد و برنامه به راه افتاد، در آخرین ساعات اعلام کرد که خودش شرکت نخواهد کرد.

ترس ابلیس از خدا: در پاسخ پرسش «چرا خداوند شهر لوط را ویران کرد اما به مدرنیته که به همان خصلت آلوده است این همه مهلت داد؟» بیان شد که ابلیس از شکست برنامه هایش می ترسد، طوری پیش می رود که خشم خدا متوجه برنامه اش، نشود او همیشه به تدریج و تا حدودی پیش می رود و ادامه برنامه را به خود مردم می سپارد. به حدیث های شماره 13 و 15 بحار، ج 12 صفحات 161 تا 165 توجه کنید می بینید که ابلیس اول به طور حضوری قوم لوط را منحرف کرد سپس خودش را کنار کشید.

یونسکو که شاخه فرهنگی سازمان ملل (بزرگ لانه کابالیسم، بزرگ سنای سناها که شرحش در مبحث اریستوکراسی گذشت) مثلاً ماموریت دارد حتی از خرده فرهنگ های رو به زوال حفاظت و حمایت کند چرا در برابر اهانت به پیامبر یک میلیارد و نیم جمعیت مسلمان سکوت کرده است؟ چرا عملاً برنامه عملی یونسکو حمایت از همه فرهنگ هاست غیر از فرهنگ اسلام و در آن میان غیر از فرهنگ تشیع همۀ فرهنگ ها در نظر یونسکو

از یک مادرند تنها ایران و فرهنگ ایران از هَوو، است. اما این نا مادری می آید برای فرزند هووی خویش همایش راه می اندازد!!!

بازگوئی این دردها دقیقاً نیازمند زمان طولانی ای است به طول تاریخ کابالیسم یعنی از آدم و حوا، هابیل و قابیل تا به امروز، که کابالیست های آگاه با شیطنت شان همیشه به وسیله افراد ساده لوح بر فرهنگ جامعه بشری و تاریخ بشری حاکم شدند.

سال گذشته، ایران ترکیه و ازبکستان، آن دعوا و رقابت شدید را بر سر این که «مولوی از آن کیست» به راه انداختند چه غوغائی به پا شد مولوی متولد ازبکستان است که در قونیه ترکیه زیسته است هیچ ربطی به ایران حتی به فلات ایران ندارد. او اشعارش را به فارسی گفته، چون در آن دوران تصوف کابالیسم بودائی توسط صوفیان ایرانی از هند و چین گرفته می شد و به ممالک عربی منتقل می گشت. مولوی یک ترک زاده است.

عده ای (از آن جمله بقایای جریانی که محمد علی فروغی فراماسونر کابالیست به راه انداخت) با شنیدن این سخنان من خشمگینانه می گویند: ببینید چگونه مفاخر ما را منفور می کند.

عرض می کنم: من به این افراد حق می دهم که مرید دلسوخته مولوی باشند. زیرا آنان نه با قرآن آشنا هستند و نه با اهل بیت (علیهم السلام) و لذت علمی این مکتب به ذائقه شان نرسیده، حق دارند عاشق دلسوخته مولوی، عطار و دیگر کابالیست ها باشند اما کسی که با قرآن و اهل بیت (علیهم السلام) آشناست در عین حال به این قبیل افراد ارزش می دهد یا عقل ندارد و یا مانند کابالیست های آگاه، آگاهانه راه ابلیس را می رود.

امسال نیز یونسکو میان ایران عراق و سوریه دعوا و رقابت به راه انداخته که «سهروردی مال کیست» که اخبارش همین روزها پخش شد چرا بیدار نمی شویم؟ مگر هر کدام از ما چند تا مغز، چند قلب چند شخصیت درونی داریم که انبار این همه شخصیت های گوناگون با اندیشه های گوناگون با راه های مختلف و متضاد در آن ها جای بگیرد؟ مگر کاهدان چه قدر وسعت دارد که این همه کاه و علف های مختلف در آن تلنبار شود؟!

ما جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُل مِنْ قَلْبَيْنِ في جَوْفِه: ⁽¹⁾خداوند در درون هیچ کس دو قلب قرار نداده است. که با یکی مرید یک مکتب باشد و با قلب دیگرش مرید مکتب دیگر. وَ لا تَتَّبِعُوا السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَنْ سَبیله: ⁽²⁾پیرو راه های متعدد (و مختلف) نشوید تا این پیروی شما را از راه واحد حق متفرق کند تکلیف این مردم را روشن کنید: از کدامین راه از این همه راه های شما پیروی کنند؟ در این کشور از تشیع انتقاد شد از ولایت فقیه از اسلام از امام حسین (علیه السلام) از قرآن حتی از خود خدا نیز انتقاد شد. اما هر کس از ملاصدرا انتقاد ،کند از عطار از مولوی، و از هر خود سر و خود پرست و کابالیست انتقاد کند ،آشوبگر اهانت کننده، گستاخ، متمرد و... شمرده می شود. این چه خود باختگی است؟ چرا بیدار نمی شویم؟ هر کس یک چیز را برای خودش (باصطلاح) نون دونی نان دانی کرده و هر کس بخشی از دین را برای نفع شخصی خود می بخشد. آن یکی نان صدروی می خورد این یکی نان مولوی و.... هر چه بر سر مردم، نظام، انقلاب، شیعه و تشیع بیاید (آن هم با این همه دشمنان) به نظرشان مهم نیست. بل نا آگاهان شان رویه خود را عین خدمت به دین و تشیع می دانند.

مولوی و امثالش فقط ارزش ادبی و هنری دارند از نظر بینش و جهان بینی، پلورئالیست لیبرالیست و هرمنوتیست هستند که اهل تحقیق این خصیصه های آنان را بهتر می دانند و لذا نور چشم کابالیست های غربی هستند.

جلسه بیست و دوم

ابراهیم (علیه السلام) و دو کار بزرگ دیگر

احياء مجدد کعبه و ارسال رسل به تمدن های نوپدید

هند و اصحاب الرّس

نبوت و کهانت

ارسال رسل در مبحث پیش به شرح رفت که ابراهیم (علیه السلام) لوط را به شهر سدوم که در نزدیکی محل سکونتش بود فرستاد اما او دو پیامبر دیگر به دو تمدن جدید نیز فرستاده است: پیامبری به هند و پیامبری به ایران.

هند: اگر از احتمال اغراقی ویل دورانت و روش های افراط آمیز برخی باستان شناسان ⁽¹⁾صرفنظر شود، پیدایش اولین دهکده ها در هند حداکثر حوالی 2900 سال پیش از میلاد، ⁽²⁾

یعنی 900 سال پیش از ابراهیم بوده است و پدیده ای که بتوان به آن «جامعه» گفت در هند خیلی دیرتر از جامعه های سرزمین سامی بگه، قوم نوح، سومر، آکد، مه مصر و حتى سواحل مدیترانه مانند لبنان و فلسطین پیدایش یافته است.

اگر فریب ترانسفورمیست ها را نخوریم باید گفت پیدایش تمدن ها مطابق انتشار نسل آدم در سرزمین ها بوده است؛ اولین تمدن در نزدیک ترین سرزمین به بکه و با همین نسبت تا رسیده به مصر، ایران و هند مورخین ترانسفورمیست با این که کوشیده اند «وحدت زبان» را که کاملاً متکی بر ادله زبان شناختی است نادیده بگیرند و منشأ انسان را در نقاط متعدد جغرافی و از ریشه های متعدد قلمداد کنند اما در مواردی نتوانستند ابعاد مختلف مسئله را پوشش دهند. از بیان ویل دورانت بر می آید (به طوری که در پی نویس صفحه 459 جلد اول نیز به آن تصریح شده) که «دراویدی ها» از اولین مردمان هند و از اولین بنیانگذاران تمدن هند بوده اند که از مسیر ایران به آن سرزمین رفته اند.

ویل دورانت خود در فصل سومر (ج 1 ص 163) اعتراف می کند که کشت دانه بار و اهلی کردن حیوانات ابتدا در کهن ترین روزگار در جائی که امروز عربستان می نامیم، پیدا شده و از آن جا به سرزمین بین النهرین سومر و بابل و آشور و مصر انتقال یافته است.

این گونه گفتارها که به طور پراکنده در متون تاریخی تدوین شده توسط قلم بدستان کابالیسم زیاد است به اصطلاح گاه گاهی از دست شان در رفته است، نشان می دهد که خانواده مرکزی و نیز اولین دهکده در جای گاه امروزی مکه بوده که به قول قرآن نام آن دهکده بکّه بوده است. اهمیت کشاورزی و بار و دامداری روشن است که پایه اصلی تمدن می باشد.

بار: مراد دورانت از بار چیست به جای خود خواه بار به معنی محصول و میوه باشد و خواه به معنی محموله در کنار کشاورزی و اهلی کردن حیوانات، هر سه پایه های اصلی مدنیت هستند. از این جا معلوم می شود که پراکنش نسل به همراه اصول مدنیت از بکّه که

قرآن آن را «أُمَّ الْقُری» ⁽¹⁾می نامد بوده است. علی رغم کابالیست ها که سیمای روشن تاریخ را مشوش و جریان آن را گل آلود می کنند.

این موضوع یعنی «انتشار نسل انسان از بکه و سرزمینی که امروز آن را عربستان می نامیم به اطراف» مسئله ای است که هیچ مورخی نتوانسته آن را پنهان کند و به طور جسته و گریخته به آن اذعان کرده اند و مراد ما از «انسان» این موجود دو پا است که دارای زبان بوده است. و مسئلهٔ موجودات دو پا که دیرین شناسی از آن ها گزارش می دهد، از قبیل بشر ساپینس، بشر نئاندرتال و غیره امری دیگر است که در اصطلاح مكتب قرآن و اهل بیت (علیهم السلام) به آن ها «نسناس» و نیز «بشر» گفته شده نه انسان، و همگی آن ها فاقد زبان بوده اند و منقرض هم شده اند. گویا دخترانی از یکی از انواع آنان در اختیار پسران آدم قرار گرفته اند. از تکرار این موضوع که در نوشته های دیگر آورده ام بگذریم.

دین «هندو» به عنوان اولین دین شناخته شده در هند باستان، بنابر تقریرات سران آن دین، از جانب ابراهیم به هند رسیده است مشروح این مسئله و ادله تاریخی و اعتقادی آن را در کتاب «جامعه شناسی کعبه» شرح داده ام این دین بعدها دچار تصوف کابالیسم شده و به «همه چیز خدائی»- وحدت موجود- منتهی شده است که می بینیم ویل دورانت این کابالیست صاحب قلم جادوئی در آغاز فصل هند پیش از هر چیز و هر مطلب به طور شتابزده تابلوئی از این تصوف درست کرده است به صورت زیر:

والاترین حقیقت این است که خدا در همه موجودات حاضر است

این ها شکل های گوناگون او هستند. جز این دیگر خدائی نیست که بجوئیش و...

(ویل دورانت، ج1 ص447).

و در صفحه 453 مشعوفانه می گوید از تمدن موهنجو دارو در 2900 قبل از میلاد (یا شاید هم کمتر از این تاریخ) گرفته تا زمان گاندی و رامان و تاگور؛ ایمان هائی در آن (هند)

بوده و هست که از مراحل بت پرستی خام و ابتدائی تا لطیف ترین و معنوی ترین «همه خدائی» را شامل می شود.

این بزرگ سخنگوی کابالیسم در تاریخ، که به هیچ معنویتی اعتقاد ندارد وقتی که به همه خدائی می رسد این گونه مشعوف می گردد مسرت و شادمانی از مولکول های جوهر قلمش می ریزد، قهقهه ابلیس بر بام جهان را تداعی می کند. تصوف با یدک کشیدن لفظ عرفان از آغاز زیست بشر تا به امروز همان طور که خودش می گوید از پرستش اشیاء طبیعت (بت) شروع شده و مثلاً تکامل یافته و به همه چیز پرستی رسیده است. شعف و شادی او به مفهوم کلمه «هست» است که می گوید «بوده و هست».

آری «هست» حتی برخی از افراد که خود را عالم تشیع می دانند افتخار می کنند که پیرو ملاصدرا بوده و به «همه خدائی» رسیده اند چه زیبا در کنار ویل دورانت و در ردیف کابالیست های درجه یک جای می گیرند.

بودا: در حوالی 2600 پیش از میلاد بودا برای اصلاح دین هندو قیام می کند. اما پس از او بودیسم بیش از هندوئیسم دچار تصوف کابالیسم (دینی) می گردد. اما همین بودائیان نیز اتصال و انتساب شان به ابراهیم (علیه السلام) و نیز ،کعبه را هنوز هم به عنوان یک اصل اعتقادی (اما فقط در میان فهمیدههای شان دارند که باز شرح این موضوع را به آن کتاب حواله می دهم.

جاماسب پیامبری در میان کادوسیان: کادوسیان قومی بودند که پیش از آمدن آریائی ها به ایران، در کنار رود ارس می زیستند. امروز اگر به زبان اوستائی دقت کنید می بینید با این که کتاب دینی آریائیان ایران بوده با هر سه زبان آریائی (پارتی، پارسی میدیائی) با فاصلهٔ زیادی فرق دارد اصل این زبان «کادوسی» بوده و پیامبرشان معاصر ابراهیم (علیه السلام) و از پیامبران دستیار او بوده است یعنی در حوالی 4000 سال پیش و 2000 سال پیش از میلاد.

آریائی ها در حوالی 3700 سال پیش به ایران آمده و زئوس (ذئو) را کنار گذاشته و دین جاماسب یا بگوئیم دین کادوسی را پذیرفته اند. این بحث مهم و تحقیقی را نیز به کتاب

«جامعه شناسی کعبه» واگذاشته و تکرار نمی کنم با یاد آوری این مطلب که زردشت بنیانگذار دین ایرانی نیست او نیز مانند بودا در حوالی 2600 سال پیش برای اصلاح دین جاماسبی (مجوسی) مأمور شده زیرا آن دین توحیدی دچار میترائیزم و خورشید پرستی، همجنس گرائی و ازدواج با محارم، شده بود.

جاماسب اصول و فروع آیئن خود را بر هزار تکّه کوچک از چرم گاو نوشته بود و در میان کادوسیان در ساحل رود ارس که دوازده شهر داشتند به تبلیغ پرداخت. اسامی شهرها عبارت بودند از فروردین اردیبهشت تا اسفند که هیچ کدام از این کلمات آریائی نیستند سپس در زبانهای سه گانه آریائی ایران رایج شدند همین طور الفاظی از قبیل: آب، روشن، روز و... همگی توسط اوستا منتقل و ماندگار شده اند.

کادوسیان (اصحاب ارس) دعوت جاماسب را نپذیرفته و او را کشتند اما دین او مانند دین عیسی (علیه السلام) رواج یافت.

ابلیس: کادوسیان در هر ماه در یکی از شهرهای دوازده گانه شان، جشن می گرفتند. بزرگ ترین جشن شان در شهر اسفندار بود که سیزده روز طول می کشید. در هر کدام از شهرها یک درخت بزرگ صنوبر داشتند که جشن را در کنار آن انجام می دادند. در ساعت معین در پیش صنوبر به نیایش می پرداختند. ابلیس می آمد از پیکر درخت با صدای دلچسب به دعای آنان پاسخ می داد.

ابلیس آنان را وادار کرد که جاماسب را بکشند اما برای این که اثری از قبر او باقی نماند و باصطلاح زیارتگاه دوستانش نباشد برنامه ریزی کرد که در وسط دریاچه یا برکه ای که از آب چشمه «روشناب» جمع می شد لوله هائی از آهک و مصالح دیگر ساخته سپس داخل لوله ها را به صورت چاه بکنند، جاماسب را در آن چاه گذاشته و دفن کنند و کردند. ⁽¹⁾

آریائیان به آئین جاماسب پیوستند «ذئو= ذیو = دئو = دیو» که خدای بزرگ شان در آسیای میانه بود را رها کرده و از آن پس «دیو» را اهریمن دانستند. اما شاخه دیگر آنان که به یونان رفته بودند تا زمان مسیحیت ذئو را با تلفظ «ذئوس» می پرستیدند.

تصوف: تصوف که در هر دین توسط ابلیس پیدا شده و اصالت را بر پرستش محسوسات می گذارد (گاهی یک شیئ معین از محسوسات مانند خورشید و بت ها را در جای خدا قرار داده و گاهی همۀ محسوسات را در قالب همه چیز خدائی مانند عرفان هندی و امروزی ما) به سراغ دین جاماسب رفت و آنان را به پرستش خورشید گرایش داد. لقب «مهر= میترا» به خورشید داد و آن را به جای خدای جاماسب در آئین و دین ایرانی جای داد.

در تاریخ می بینیم که اردشیر اول هخامنشی به خورشید سجده می کند و در عصر او میترائیزم ایرانی رواج داشته است یعنی هنوز در زمان او اصلاحات زردشت از شرق ایران به پارس نرسیده بود.

من گمان می کردم ازدواج با محارم نیز در زمان او پیدایش یافته است. اما در یک جلسه که با موبدیار آتشکدهٔ شماره 2 یزد «موبدیار افلاطون» داشتم او می گفت اولین شاهی که ازدواج با محارم را بنا نهاد کمبوجیه ⁽¹⁾پسر کوروش بوده است.

اصلاحات زردشت از بلخ شرق فلات ایران شروع شد و توانست میترائیزم را از سرتاسر ایران براندازد. اما طولی نکشید که باز ابلیس با بیان تصوف آتش را جای گزین میترا کرد و هفت خوان میترائیزم را به هفت شهر عشق تبدیل نمود. پس از آمدن اسلام به ایران،

تصوف آتش پرستی با تصوف حسن بصری، با تغذیه از تصوف بودائی ادغام شده و زبان فارسی زبان تصوف گشت و همه ممالک اسلامی را فرا گرفت که در همۀ ممالک عربی زبان نیز تصوف با زبان فارسی تعلیم و تعلم می شد و از لوازم ضروری مرشد بودن، آشنائی با زبان فارسی بود مثلاً صدر قونوی تصوف عمر فارض را در مصر، با زبان عربی تدریس می کرد.

کابالا: کابالا |(بر خلاف آن چه شایع شده) تصوف یهودی نیست. کابالیسم بر امت هر پیامبری تصوف را نفوذ داده از آن جمله تصوفی که بر امت موسی (علیه السلام) نفوذ داده است. تصوف یکی از برنامه های اساسی کابالیسم است.

اولوالعزم: در حدیث ها و نیز در فرمان پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) که فرموده بود با ایرانیان رفتار اهل کتاب داشته باشید و در زمان فتح ایران نیز ناچار شدند مطابق نظر علی (علیه السلام) ایرانیان را اهل کتاب حساب کنند و تصریح شده که جاماسب کتابش را بر تکه های چرم گاو نوشته بوده با این همه او از پیامبران صاحب کتاب به معنی اولوالعزم شناخته نمی شود. این خود نشان می دهد که جاماسب پیامبر مستقل نبوده و فرستاده ابراهیم بوده است. و دقیقاً همین طور است پیامبری که بنیانگذار دین اصلی هندو بود که کتاب نیز داشته است.

آوردن کتاب به پیامبران اولوالعزم منحصر نیست. می توان ادعا کرد که حتی اگر آوردن کتاب را به پیامبران اولوالعزم منحصر بدانیم می توان ادعا کرد که آن دو پیامبر هندی و ایرانی نیز اولوالعزم بوده اند و این که در برخی حدیث ها پیامبران اولوالعزم تنها پنج نفر شمرده شده اند مراد پیامبران اولوالعزم سامی است. زبور داود وحی های خدا به داود نیست بل که دعاها و خطاب های داود به خداوند است مانند صحیفه سجادیه امام سجاد (علیه السلام) که گفته اند: صحیفه سجادیه زبور آل محمد (صلی الله علیه و آله) است. حتی اگر بپذیریم که محتوای زبور وحی بوده و بر این نیز ادله قوی از احادیث داریم باز کتابی نبوده که تبیین مستقیم اصول دین و تشریع فروع دین باشد و داود پیرو کتاب موسی (علیه السلام) بود اما کتاب جاماسب و هندو هر کدام کتاب کامل یک دین بوده.اند که ابلیس هر دو را با تاویلات تصوف تحریف کرده است.

وقتی که گفته می شود دین هندو و بودائی (مانند دین جاماسب و زردشتی) در اصل دین صحيح الهی و بر اساس نبوت بودهاند و در درگیری با کهانت (تصوف) تحریف شده اند، برخی ها تعجب می کنند مگر در هند هم دین صحیحی بوده!؟!

علاوه بر این که در مقام تحقیق روشن می شود که دین هندی در آغازش کاملاً یک دین توحیدی بوده قرآن نص کرده است که هیچ جامعه ای نبوده و نیست مگر این که برای شان ارسال رسل شده است: وَ إِنْ مِنْ أُمَّهُ إِلا خَلَا فِيها نَذِيرٌ: ⁽¹⁾و نیست هیچ جامعه ای مگر این که گذشته است در میان شان پیامبری.

و از جانب دیگر در اصول اعتقادات معتقد هستیم که همۀ انسان ها در محشر حاضر و بازخواست خواهند شد و لازمه آن ارسال رسل است.

و صد البته که بازخواست ها در محشر بر اساس «تقصیر» است نه «قصور»، که اکثریت مردمان امت ها و پیروان ادیان تحریف شده قاصر هستند نه مقصر و دوزخ در مقایسه با بهشت چیز کوچکی است و اکثریت مردم به بهشت خواهند رفت زیرا که قاصرند نه مقصر؛ دچار جریان کابالیسم شده و ندانسته پیروی کرده اند مگر آنان که «شرک جلی» داشته باشند چیزی از طبیعت (بت) را پرستش کنند، یا کل طبیعت «همه چیز خدائی» را بپرستند زیرا هر انسان سالم با فطرت سالمش باید از شرک جلی، دوری کند.

قرآن درباره قاصرین می فرماید: إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِكَ لِمَنْ يَشاء: ⁽²⁾خداوند شرک را نمی بخشد و هر گناه پائین تر از شرک را درباره هر کسی که مشیت کند می بخشد.

ابراهیم (علیه السلام) و بازسازی کعبه

در مبحث تمدن های بین النهرین بخش آکد (عاد) گذشت که در رقابت میان «برج بابل» و کعبه کعبه ویران شده و بکّه از ساکنان خالی شده بود و ظاهراً این ویرانی از آغاز اقتدار آکد در دوره دوم تا زمان ابراهیم طول کشیده است که زمانی بس طولانی است.

ابراهیم (علیه السلام) اول مأمور می شود که همسرش هاجر و فرزندش اسماعیل را از فلسطین برده و در جایگاه ویرانه های بگه ساکن کند و برگردد. او نیز همین کار را کرد: وَ إِذْ قالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هَذَا الْبَلَدَ آمِناً وَ اجْنُبْنِي وَ بَنِيَّ أَنْ نَعْبُدَ الْأَصْنَامَ - رَبِّ إِنَّهُنَّ أَضْلَلْنَ كَثِيراً منَ النَّاسِ فَمَنْ تَبعَنى فَإِنَّهُ مِنِّى وَ مَنْ عَصَانِى فَإِنَّكَ غَفُورٌ رَحِيمٌ رَبَّنَا إِنِّي أَسْكَنْتُ من ذُرِّيَّتِي بِوادٍ غَيْرِ دَى زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ رَبَّنَا لِيُقِيمُوا الصَّلَاةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِى إِلَيْهِمْ وَارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَرَاتِ لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُونَ: ⁽¹⁾آن گاه که ابراهیم گفت: ای پروردگار ما، این شهر (بکّه) را زیستگاه آمن کرده و دور گردان من و فرزندانم را از آن که بپرستیم بت ها را- پروردگار من این بت ها اکثریت مردم را گمراه کردند پس هر کس از من پیروی کند، او از من است و هر کس (بر این راه) عاصی شود، خودت بخشنده و مهربانی، ای پروردگار ما، من بخشی از ذریه خود را در این وادی بی کشت و زرع در کنار خانه محترم تو، ساکن کردم، خدایا تا نماز بر پا دارند پس دل هائی از مردم را متوجهشان ساز تا به سوی اینان بیایند، و آنان را از میوه ها روزی ده امید است شکر گزار باشند.

اول خبری از ماموریت نوسازی کعبه نیست ابتدا باید بگه از نو محل زندگی مردمی شود. ابراهیم همسر و پسر را در آن سرزمین خشک گذاشت و رفت، با پیدایش چشمه زمزم، مردمانی در اطراف هاجر و اسماعیل جمع شدند، بگه از نو زنده شد با نام مکّه.

کعبه احیاء می شود، بعل سنگسار:

کابالیسم همه جا را گرفته حتی آنان که به خاطر آب و چشمهٔ زمزم تازه جاری شده، به آن جا آمده و در همسایگی اسماعیل زندگی می کنند در بازسازی کعبه به کمک ابراهیم و اسماعیل نمی آیند اسحاق نوجوان در فلسطین در کنار مادرش سارا مانده است. گوئی در زیر آسمان خدا غیر از دو زن و سه مرد کسی از سلطه کابالیسم خارج نبوده است. همان طور که خواهیم دید زمانی کابالیسم همه جا را گرفت تنها چهار دیوار خانه گلی فاطمه (علیه السلام) ماند که فقط چهار مرد با ایمان قلبیشان پیرو آن خانه بودند: سلمان، ابوذر مقداد و عمار. که: «ارتد الناس (عن الولاية) الا ثلاثة او اربعة».

اینک همگان در ولایت ابلیس و کابالیست هستند کسی به یاری ابراهیم (علیه السلام) و اسماعیل (علیه السلام) نمی آید. دو نفری آن خانه بزرگ را ساختند و به دعا پرداختند.

ابلیس: شیطان می دانست ابراهیم به محض فراغت از ساختن کعبه، به ساختن چند نماد از بعل خواهد پرداخت و آن ها را در همان سه جا قرار خواهد داد که او را با سنگ از خود دور کرده و بعل اولین سمبل کابالیسم سنگ باران و سنگسار خواهد شد. می کوشید کسی را نگذارد که به کمک او بیایند تا بدین وسیله ساختن کعبه به درازا بکشد و ابراهیم دیر تر سمبل شیطان یعنی بعل را در جمرات قرار دهد.

و امروز با نفوذ و فرمان کابالیست ها نماد بعل از جمرات برداشته شده و به جای آن دیوارکی مانده است.

درنگ: به تاخیر انداختن و توسل به درنگ یکی از اصول اساسی برنامه ابلیس و کابالیسم است همان طور که امروز چون پایان تاریخ خود را فرا رسیده می بینند، ابلیس انواع برنامه های «تاخیر اندازنده» را طرح ریزی می کند و کابالیست ها آن برنامه ها را به اجراء می گذارند تا مرحله عبور؛ «مرحله گذر» از تاریخ کابالی به تاریخ انسانی به طول انجامد.

اما تاریخ جدید با ماهیت جدید و انسانی موسائی است که در دامن فرعون بزرگ می شود. این همه تقلای ابلیس و کابالیسم خود زمینه ساز آن تاریخ است که خواهد آمد و می آمد.

ابلیس و کابالیسم کار را به جای باریک و حساس رسانیده اند به کعبه و جمرات دست اندازی کرده اند. و این خود نشان می دهد که عمرشان به پایان رسیده است. مرگ مدیریت ابلیس ⁽¹⁾و کابالا فرا رسیده و کابالیسم در احتضار است. این یک اصل حتمی و امروز یک موضوع مشهود است اما نباید در روند تحولات جامعه آن هم تحولات جامعه جهاني عجلة کودکانه داشت و در عین حال باید برای کوتاه کردن این مرحلهٔ گذر، در مقابل درنگ خواهی کابالیسم کوشید.

مورخین کابالیست و یک تناقض بزرگ

نبوت و کهانت: در این مبحث که سخن از دو دین هندو و مجوسی است و دیدیم که ویل دورانت با چه شتاب و شعف به «همه خدائی» پرداخته و چگونه درباره آن با الفاظ شیرین سرایش می کند، لازم است به یک تناقض بزرگ در شیوۀ مورخین کابالیست توجه شود گرچه به اختصار:

سبک و روش: این مورخین به طور القائی دو اصل را در ذهن خوانندگان شان می کارند:

1- ادیان همگی تکامل یافته از باورهای خرافی مردمان اولیه هستند. منشأ اصلی ادیان عبارت است از اوهام خیالات و ترس و طوری در این مسئله بس بزرگ پیش می روند گوئی چیزی به نام وحی خرافه ای بیش نیست گرچه معمولاً به این موضوع تصریح نمی کنند اما آن را به طور ارسال مسلّم به ذهن خواننده القاء می کنند. البته برخی نادان های شان که مانند دورانت پخته نیستند گاهی به آن تصریح نیز کرده اند.

2- مورخین کابالیست در این مسئله طوری پیش می روند به انگاره خواننده القاء می کنند که چون وحی ارتباط با غیب است و ارتباط با غیب غیر ممکن است پس وحی نه حقیقت دارد و نه واقعیت پیامبران را مدعی و به قول قرآن مفتری می دانند. و در ذهن مخاطبان شان نیز همینگونه می کارند.

از جانب دیگر کاهنان (صوفیان) را در طول تاریخ اشخاص مرتبط با غيب می دانند.

گوئی وقتی که نوبت به کاهنان و صوفیان می رسد ارتباط ناممکن، ممکن می شود. همه جای متون تاریخی شان پر است از غیبگوئی کاهنان مثلاً اسکندر در فتوحاتش همه جا ابتدا پیشگوئی کاهنان را به دست می آورد سپس حمله را آغاز می کرد. ⁽¹⁾یا در ماجرای ایلیا (الياس) دیدیم که پادشاه یهودیان کسانی را می فرستد از معبد بعل برای او پیشگوئی بیاورند که از بیماری نجات خواهد یافت یا نه و نیز همان صوفیان که ویل دورانت دین «همه خدائی» آنان را آن طور می ستاید و درباره اش به سرایش می پردازد دین آن همه کاهن و مرتاض است که از غیب خبر می دهند.

این گونه اخبار از غیب و غیبگوئی همیشه مورد تبلیغ و ترویج مورخین کابالیست بوده و هست. تنها غیب گوئی که با آن دشمن هستند و در برابرش ژست روشنفکری و رئالیسم (واقعیت گرائی) می گیرند ارتباط وحیانی با غیب است. تناقضی که یک طرف آن را به ناخود آگاه های خوانندگان القاء می کنند و طرف دیگر آن را به صراحت می پذیرند. در طول تاریخ، سران قدرت کابالا از آغاز از عصر فرعون ها تا به امروز (در درون کاخ سفید) كاهن غیب گو داشته اند و دارند.

غیب نبوتی را انکار و غیب کهانتی را اقرار و ترویج می کنند.

و تربیت شدگان شان نیز با نادانی تمام این روش متناقض آنان را پذیرفته اند. در ایران ما جریان محمد علی فروغی کابالیست فراماسونر با آن همه دست پرورده هایش، و نسل دوم شان، هنوز هم علم غیب پیامبر (صلی الله علیه و آله) و ائمه (علیهم السلام) را زیر سؤال برده و می برند لیکن تمام اخبار

از غیب کاهنان را می پذیرند و با شوق و شعف از آن ها سخن می گویند. همه آن افرادی که عطار در تذکره الاولیاء ردیف کرده و آنان را خبر آورندگان از غیب می داند، تایید می کنند، ابلیس و کابالیسم در کور کردن چه قدر قوی و قدرتمندند!!!

ویل دورانت و همراهانش خیلی بهتر می دانند که دین ایرانی در میان کادوسیان بنیانگذاری شده و از قدیم نام آن «مجوس» و بر گرفته از نام «جاماسب» است، و محتوای آوستا با واژه های فراوان و ترکیبات بسیار و بافت ویژه کلامش کاملاً نشان می دهد که آن دین در میان کادوسیان پیدایش یافته و زردشت بنیانگذار آن نیست بل که حدود هزار سال پس از آن آمده و به اصلاح آن کوشیده است تا آن را از میترائیزم نفوذی کابالیسم، نجات دهد. اما آنان می دانند اگر به عمق تاریخ این دین بروند، ماهیت توحیدی و وحیانی و نبوتی آن روشن می شود.

مسئله دین ایرانی برای موضوعی بنام «دین شناسی» بس مهم است. زیرا آن دین خیلی قدیمی تر از یهودی و مسیحی و اسلام است و از نظر ادله تاریخی بنای اصلی کابالیسم (یعنی تکامل ادیان از بت پرستی) را از بین می برد زیرا در تاریخ ایران از زمان های اول و پیش از آریائیان در زمان کاسپیان و همان کادوسیان، هرگز و هیچ وقت خبری از بت پرستی در ایران نبوده است؛ گرچه دوره ای دچار میترائیزم و پس از زردشت نیز دچار نوعی آتش پرستی شده اند.

مرثیه خوانی ابلیس: ویل دورانت خود را به غفلت زده و در پیشینه دین ایران بحث نمی کند اما در پایان برای سقوط دین ایرانی با آمدن اسلام، به شدت به مرثیه خوانی می پردازد به طوری که در سرتاسر کتاب چند جلدی ،او هرگز به چنین مرثیه خوانی نپرداخته است. چنان سوگمند می شود و عزادار می گردد که بالاتر از آن امکان ندارد. چرا؟

برای این که ابلیس با زحمات زیاد توانسته بود به مرکز قدرت کابالیستی هخامنشیان نفوذ کند و اردشیر اول (یا به قول موبدیار افلاطون) کمبوجیه را وادار کند که با محارم خود

ازدواج کند و ازدواج با محارم را در ایران رواج دهد و در دوره دوم پس از اصلاحات زردشت باز آتش را به جای خورشید بگذارد و ازدواج با محارم را از نو ترویج کند.

ابلیس نه بر مرگ دین جاماسب گریه می کند و نه به از بین رفتن دین زردشت. او به مرگ دینی که در اثر زحمات زیاد ابلیس جامعه ایرانی را به فساد و تباهی کشانیده بود می گرید.

ویل دورانت در جای دیگر نیز به مرثیه پرداخته اما نه در آن حد، و آن زمانی است که درباره اکبرشاه هندی سخن می گوید شاه به ظاهر مسلمان اما مقتدر که لیبرالیست ترین فرد در تاریخ شاهان ممالک اسلامی است. همه پادشاهان کابالیست بوده و هستند اما چرا اکبرشاه برای ابلیس این قدر اهمیت دارد؟ برای این که «گفتگوی فرهنگ ها» ⁽¹⁾که او با برنامه ریزی ابلیس، بنا نهاد هنوز هم ابزار خوبی در دست ابلیس و کابالیسم است.

جلسه بیست و سوم

اهرام مصر: سومين سمبل كاباليسم

فرعون ذى الاوتاد

ویل دورانت

در مبحث «ادریس» سخن از انتقال تمدن از بین النهرین به مصر رفت. اگر تمدن مصری همه چیز خود را از بین النهرین نگرفته باشد، دستکم سرعت پیشرفت خود را وامدار سومر و آکد است.

اهرام زمانی ساخته شده که ثقل قدرت در مصر جای گرفت و ناف جهان در منفیس می طپید و بابل قدرت دوم محسوب می گشت. شخصی مهندس، طبيب و هنرمند بنام «ایمحوتپ» در حوالی 3150 پیش از میلاد علوم و دانسته های خود را در اختیار دربار قرار

می دهد. ⁽¹⁾این باید همان شخص باشد که علوم را از ادریس گرفته و در خدمت دربار مصر قرار داده و باید گفت او شاگرد با واسطه ادریس بوده است البته با این حساب مهاجرت ادریس از بین النهرین به مصر پیش از 3150 قبل از میلاد بوده است.

نخستین و بزرگ ترین هرم از اهرام ثلاثه را «فرعون خوفو» ساخته است. هرودت او را با تلفظ یونانی خئوپس نامیده و تاریخ او را 3098 نوشته است. المنجد بخش اعلام آغاز سلسله خوفو را که خود او اولین فرعون آن خاندان بود 2600 قبل از میلاد نوشته است یعنی میان دو تاریخ مذکور حدود 4 قرن اختلاف است پیشتر نیز دیدیم که اختلاف مورخین درباره تاریخ کهن مصر، سر از قرن ها در می آورد. فرید و جدی در دائره المعارف، آغاز سلسله چهارم «الاسرة الرابعه» را 4235 ثبت کرده است ⁽²⁾می شود 2235 پیش از میلاد که باز تفاوتش با دو رقم مذکور به قرن ها می رسد.

هرودت از زبان کاهنان مصری می گوید «چون خئوپس به سلطنت نشست به همهٔ کارهای پلید دست زد و درهای معابد را بست به همه مصریان فرمان داد که برای او بیگاری کنند. به بعضی دستور داد تا از کوه های عربستان سنگ بکنند و به دره نیل بیاورند، گروهی دیگر را بر آن داشت که سنگ ها را با کشتی بر روی رودخانه جا به جا کنند. در هر نوبت صد هزار نفر ناچار بودند برای مدت سه ماه بیگاری کنند. مدت ده سال طول کشید تا مردم راه را ساختند و سنگ ها را به پای هرم رسانیدند. به نظر من این کار از ساختن خود هرم کمتر نیست».

هرم خوفو دارای دو میلیون و نیم پاره سنگ است که وزن بعضی از آن ها به یکصد و پنجاه تن می رسد ولی وزن متوسط پاره سنگ ها دوتن و نیم است. گوئی چنان بوده است که این سنگ ها همه در نزدیکی دست کارگران بوده و آن ها را از صدها فرسخ راه به پای

هرم نیاورده اند. این هرم زمینی به وسعت چهل و شش هزار متر مربع را می پوشاند و یکصد و چهل و شش متر ارتفاع دارد.

انتقال قدرت از کاهنان به شاهان: از گزارشات مورخین از آن جمله فرید وجدی و هرودت، مشخص می شود که پیش از پیدایش دولت در مصر که اداره جامعه طبعاً با ریش سفیدان و رؤسا بود و ما آن را «مدیریت سنائی» نامیدیم) کاهنان معابد بت پرستی، قدرت اول را در سناهای محلی داشته اند. با پیدایش دولت، از قدرت کاهنان کاسته می شود؛ این انتقال قدرت در آن زمان دو بار رخ داده است بار اول توسط «مینا= مینیس» اولین کسی که در مصر به سلطنت رسیده و سلطه کاهنان را تضعیف کرده و بر شوکت سلطنت تبدیل کرده است.

بار دوم با حدود دو قرن فاصله، الباقی قدرت کاهنان توسط خوفو تضعیف شده و کهانت ابزار و از متعلقات سلطنت گشته کاملاً از دایره سیاست و مدیریت خارج شده است تنها مجلس سنا است که در کنار دربار حضور دارد. ⁽¹⁾

این سنت و برنامه کابالیسم است که در همه تمدن های اولیه عملی شده است؛ معلوم می شود که برنامه ابلیس تنها به انحراف انسان از توحید و بت پرستی محدود نمی شود او همیشه کوشیده است زیست دنیوی انسان را تحت سلطه خود در آورد تا ماهیت تاریخ را مطابق خواسته خود بسازد.

همیشه قدرت کابالیسم از ویران شدن توحید ناشی شده و در ویرانه های توحید رشد یافته است. و این است فلسفۀ توحید و خدا پرستی و گرنه خداوند نیازی به پرستش بندگان ندارد.

قرآن: أ لَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بعاد - إِرَمَ ذات العماد - الَّتى لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُها في البلاد - وَ ثَمُودَ الَّذِينَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوادِ - وَ فِرْعَوْنَ ذِي الْأَوتاد - الَّذِينَ طَغَوْا فِي الْبِلادِ - فَأَكْثَرُوا فِيهَا

الفساد: ⁽¹⁾آیا ندیدی پروردگارت چه کرد با عاد (آکد)- چه کرد با باغ دارای ستون ها باغی که مانندش ساخته نشده در سرزمین ها و چه کرد بر ثمود (سومر) که صخره ها را در دره می بریدند- و چه کرد با فرعون صاحب اوتاد- اینان که طغیان کردند در سرزمین ها- پس افزودند فساد را در جامعه ها. درباره ثمود (سومر) و عاد (آکد) و باغ عظیم سمیرامیس در بین النهرین در حد لزوم سخن رفت. اما مراد از این فرعون و مراد از اوتاد کیست و چیست؟

متاسفانه مفسرین مانند کابالیست یهودی- مسیحی، تمیم داری که در زمان عمر به حکم عمر، تفسیر قرآن منحصراً در اختیار او بود و مسلمانان حق تفسیر قرآن را نداشتند، سپس افراد کابالیست دیگر مانند کعب الاحبار یهودی و پس از او وهب بن منبه یهودی کابالیست به عنوان بنیانگذاران تفسیر قرآن گشتند، نه تنها اسرائیلیات تحریف شده را وارد متون تفسیری کردند بل از آن فراتر رفته موضوعاتی را وارد فرهنگ مسلمانان کردند که تورات تحریف شده هم از آن ها بریی است.

اینان لفظ «فرعون» را نه به معنی شاه بل به عنوان نام شخصی یک شخص کردند شخصی که 400 سال عمر کرده است و در زمان موسی (علیه السلام) در آب غرق شده است. این تحریف حتی به میان شیعه نیز نفوذ کرده و توسط افرادی از قبیل ابوالجارود کذاب و جعل کننده حدیث و ابان بن عثمان الاحمر و امثال شان به ائمه طاهرین (علیهم السلام) نیز نسبت داده شده است. متاسفانه این فرد دوم (ابان بن عثمان الاحمر) را خیلی از رجال شناسان تایید کرده اند؛ معلوم می شود که باصطلاح از آن زرنگ ها بوده اما علامه حلی و فخرالمحققین او را به شدت رد کرده اند. آیه های بالا دقیقاً دربارهٔ سمبلهای کابالیسم در تمدنهای اولیه سخن می گویند و آن ها را در کنار هم ردیف کردهاند فرعون در این آیه با «وصف خاص تعیین شده که با دیگر فرعون ها اشتباه نشود به ویژه با دو فرعون معاصر موسی (علیه السلام) که حضرت موسی در زمان یکی از آن دو در دربار او بزرگ شد و در زمان دیگری قیام کرد که در جای خود خواهد آمد.

در این آیه سخن از فرعونی است که صاحب اوتاد است «و فرعون ذى الاوتاد».

لغت: اوتاد الارض: الجبال: اوتاد زمین یعنی کوه ها.

خوفو فرعونی که بنیانگذار کوه ها است کوهی که انسان بتواند آن را ایجاد کند، بزرگتر از اهرام نمی باشد و تا کنون نیز کسی نتوانسته آن گونه بسازد، آسمان خراش های امروزی هر چه باشند مصداق کوه نیستند اما اهرام مصر مصداق آن هستند به ویژه شکل هرمی شان. این هرم سومین سمبل مقدس قدرت کابالیسم در تاریخ بوده و تا به امروز نیز

مورد پرستش جریان کابالیسم است و در اسکناس دلار ایالات متحده حضور دارد و کوشیده اند آن را در نقاط جهان در ساختمان های جدید به ظهور رسانیده و حفظ کنند که باز باید گفت دبی در قلب ممالک اسلامی در احیاء و حفظ این سمبل گوی سبقت را از دیگران ربوده است.

آیه های 12 و 13 سورة ص: كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَ عادٌ وَ فِرْعَوْنُ ذُو الْأَوْتَادِ - وَثَمُودُ وَ ط وَ أَصْحابُ الْأَيْكَةَ أولئك الأحزاب: پیش از آنان (کافران= قریش)، قوم نوح، عاد و فرعون صاحب اوتاد تکذیب کردند (پیامبران را)- و ثمود و قوم لوط و اصحاب ئیکه، آنانند حزب ها.

همه این مردمان که در این دو آیه آمده اند همگی جوامع زمان های پیش از موسی و پیش از دو فرعون معاصر موسی هستند و ربطی به ماجرای حضرت موسی ندارند.

و آیه های 17 و 18 سوره بروج: هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ الْجُنُود - فرْعَوْنَ وَ ثَمُودَ: آیا داستان لشکرها به تو رسیده است؟ لشکرهای فرعون و ثمود؟

ظاهراً این دو آیه که سخن از ثمود نیز آورده اند به پیدایش اولین لشکرها توجه دارند.

یک اصل قرآن: قرآن دربارهٔ تمدن ها نام قوم ها را آورده و درباره تمدن مصر به عنوان «فرعون» اکتفا کرده و اگر لفظ قوم آورده است باز آن را به فرعون اضافه کرده «قوم فرعون» نامیده است و به عبارت دیگر در ادبیات و تعبیرات قرآن در میان بنیانگذاران تمدن

(که متاسفانه همهٔ آن ها در اثر سلطه ابلیس تمدن کابالیستی بوده اند. غیر از دهکده بکّه) دو است که نام مشخص قومی ندارند:

1- قوم نوح: این قوم که بنیانگذار اولین تمدن کابالی است نام نژادی ندارد و با نام پیامبر مبعوث شناخته می شود تاریخ اساطیر و افسانه ها نیز نامی برای آن قوم ذکر نکرده اند. زیرا آن مردم قدرت مرکزی که به آن نامیده شوند نداشته اند.

2- مردم مصر: دربارۀ مردم مصر، تاریخ به خوبی نام نژادی آنان را می شناسد و آنان را قبطی نامیده است. قرآن هرگز آنان را به این نام ذکر نکرده است. چرا ثمود و عاد را با عنوان نژادشان یاد کرده اما دربارهٔ مصریان از آن عنوان خودداری شده است؟ می توان گفت: چون جریان تاریخی کابالیسم در مصر به نصاب بلوغ خود و بلوغ قدرت، رسیده است و تاریخ گواه این واقعیت است قرآن به جای عنوان قومی و نژادی عنوان قدرت آنان را آورده و فرعون سمبل آن قدرت است یعنی عکس آن علت که درباره قوم نوح است.

بعل و نسر در میان مردم مصر: از دومین سمبل کابالیسم یعنی «برج بابل» اثری در مصر نیست یا ما نمی دانیم اما بعل در زمان رامسس دوم در جلو کاخ او بوده است. این فرعون که مورخین در تاریخ زندگی او نزدیک به یک قرن با هم اختلاف دارند و در آن میان رقمی که فرید وجدی ارائه می دهد و 1400 پیش از میلاد را آغاز حکومت او تعیین می کند صحیح تر به نظر می رسد به کاخ سازی و شهر سازی علاقمند بوده و در محوطه بیرون قصرش دو ستون بعل که هنوز هم یکی از آن دو در کنار ویرانه قصر او قرار دارد، ساخته بودند.

گرچه زمان نفوذ بعل به جامعه مصر معلوم نیست ولی بی تردید پیش از زمان رامسس بوده است و باید عصر او را دورهٔ اعتلای بعل نامید نه آغاز نفوذ آن.

دومین الهه قوم نوح که در مصر مشاهده می شود نسر (عقاب) است. مجسمه ای از «خضرع»- و به قول هرودت «خضرن» به دست آمده که بر بالای سر آن مجسمه عقاب قرار دارد این فرعون به عنوان جانشین خوفو که فرعون ذى الاوتاد بود سلطنت می کرده . با

این حساب نسر در حوالی 2200 پیش از میلاد در مصر حضور داشته است یعنی حدود 800 سال پیش از نصب بعل در جلو کاخ رامسس دوم.

مصر و کابالیسم جنسی: ویل دورانت دربارۀ رواج ازدواج با محارم در مصر به ویژه ازدواج فرعون ها با دختران و خواهران خود چنان با وجد و شعف به سرایش می پردازد که حتی برای ستایش از آن به القائات می پردازد که اگر خواننده یک فرد خام باشد هیچ نکوهیدگی در آن نمی بیند بدون حب و بغض هر شخص محقق و اهل دقت با تجربه، می یابد که دورانت نه تنها از جانب ابلیس ماموریت دارد بل گوئی خود ابلیس است که قلم به دست گرفته و این کتاب چند جلدی قطور را نوشته است.

او ماهیت کابالی تاریخ را کابالی تر نشان می دهد انسان را بیش از حد ممکن حیوان می کند. و شگفت این که همین حیوانیت انسان را می ستاید گوئی انسانیت ضد ارزش است و حیوانیت بالاترین و ارزشمندترین منش انسان است. او با قلم جادوئی خود می تواند اصول فکری هر خواننده معمولی را از اساس وارونه کند تا آن چه را پیش از مطالعه کتاب او به عنوان پایه های اندیشه داشته همه را کنار بگذارد و کاملاً به شخص دیگر با اصول اندیشه ابلیسی تبدیل شود دورانت در واقع (باز هم بدون حب و بغض و صرفاً با نگاه علمی) دجال مجسم، مشهود و فعال است که همه چیز بل انسانیت انسان را وارونه می کند. یک تحصیل کرده در حد کارشناس علوم انسانی بل در حد کارشناسی ارشد نمی تواند در برابر القائات او مقاومت کند مگر این که دارای شخصیت اندیشمند تحلیل گر باشد وگرنه، به فردی تبدیل خواهد شد که همۀ هنجارها و ناهنجارها را اعتباری محض، جرم و جزا را ساخته شرایط فرد و جامعه خواهد دانست و اخلاق در نظرش امری ناشی از اعتبارها و قراردادها خواهد بود که همه اصول آن در دوره های تاریخ متغیر بوده است اصول اخلاقی یک دوره از تاریخ در دورهٔ دیگر اصول ضد اخلاقی بوده است و همین طور اصول هنجار و ناهنجار و اصول جرم و جزا در میان مردمی کاملاً از اساس بر عکس آن بوده که در میان مردم دیگر بوده است.

دورانت در این کارش بس موفق گشت تاثیر عمیق و پردامنه ای در علوم انسانی و فرهنگ مدرنیته گذاشت. دقیقا ماهیت انسان را طوری تعریف کرد و در ذهن ها جای داد، که خواسته ابلیس بود. او با توصیفگری های غیر علمی خود مردم عصر مدرنیته را براستی اغوا کرد به ویژه اکثریت قریب به اتفاق آن عده را که خودشان را دانشمند علوم انسانی می دانستند که وعده ابلیس بود

وَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ - إِلا عِبادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصين: ⁽¹⁾همه نسل آدم را اغواء خواهم کرد مگر بندگان خالص شده تو. مخلصين: خالص شدگان لفظی است خیلی سهمگین یعنی همۀ آنان که خود را خالص و ناب نکرده اند فریب شیطان را خواهند خورد گرچه انباشتی از علم و دانش در مغز و سینه داشته باشند.

با وجود ویل دورانت ابلیس به مدت چندین دهه به استراحت پرداخت و هدایت و مدیریت کابالیسم را در پهنهٔ جهان به قلم جادوئی و القائی او سپرد که «توصیف» و توصیفات القائی را به جای «تبیین علمی» جای گزین کند و به مغز جهانیان تزریق کند.

دورانت در هر گوشه ای از تاریخ نمونه ای برای رواج زنا بویژه زنا با محارم یافته به کم و کیف آن افزوده و طوری دربارۀ آن به سرایش پرداخته گوئی شخص تشنه ای که در شرف مرگ بوده به آب حیات رسیده است.

دورانت نه در صدد بیان تاریخ است و نه هدفش بیان تاریخ تمدن است او در کتابش به دنبال سه هدف است:

1- خالص کردن ماهیت تاریخ او کوشیده است (و در این کوشش تا جائی که ممکن است موفق شده است) که تاریخ را به طور کامل و تمام کابالیستی کند؛ حتی جرقه ها و یک رگه ای که با عنوان نبوت در تاریخ بوده را نیز حذف کند. او طوری پیش می رود که

پیامبران تا زمان موسی (علیه السلام) کاملاً از صحنهٔ تاریخ غایب می شوند گوئی در بستر جریان تاریخ چنین رگه ای وجود نداشته است.

همۀ نویسندگان کابالیست همین روش را دارند لیکن هیچ کدام (بل همگی روی روی هم رفته نیز) به قدر یک هزارم دورانت موفق نگشته اند. زیرا در تاریخ قلم هیچ در هنر توصیفگری و هنر القاء به پای او نرسیده است.

او نسبت به پیامبران از موسی (علیه السلام) به بعد نیز -که نتوانسته وجودشان را در خلال توصیفات، دفن کند- آنان را به دو گروه تقسیم کرده است سه پیامبر اولوالعزم (موسی، عیسی و پیامبر اسلام علیهم السلام) را شخصیت های بزرگ می داند که آمدند و کاری کرده و رفتند. و هیچ اذعانی به نبوت آنان و «وحی» نمی کند و آن چه در ذهن خواننده اش می کارد صرفاً ادعای «نبوت» است که مثلاً هر کس برای اهداف خودش راهی را برگزیده و این سه نابغه نیز این ادعا را برگزیده اند.

گروه دوم از پیامبران که اولوالعزم نیستند را دقیقاً گروهی از کاهنان می داند که سبک و سلیقه شان با دیگر کاهنان تفاوت داشته است. همان طور که پتروشفسکی در کتاب «اسلام در ایران» انبیای بنی اسرائیل را کاهن می نامد.

کابالیست ها در قرون پیشین با تحریف تورات برخی از این پیامبران را به پادشاه تبدیل کرده بودند مانند داود و سلیمان نوبت که به دورانت رسید آنان را شاهان خودکامه و عیاش و مستبدتر از هر شاه، معرفی کرد. دورانت نبوت و وحی را بدینگونه باصطلاح ماست مالی کرده و از آن عبور می کند و آن همه حقایق و واقعیات بزرگ تاریخ را نه انکار بل مضمحل می کند.

2- «انسان شناسی»: کسی که کتاب دورانت را مطالعه کند در آخر از خود بپرسد: چه چیزی از این اسفار سترگ یاد گرفته است؟ خواهد دید نه چیز تازه ای از تاریخ و نه چیز مشخص و منظم از سیر تمدن در شخصیت علمیش افزوده بل یک «انسان شناسی» همه جانبه و همه بعدی در شخصیت علمیش حاصل شده گوئی ده سال پای درس انسان شناسی دورانت نشسته است نه مطالعه تاریخ تمدن بشر از یک درب حمام وارد شده و از درب

دیگر آن خارج شده و دیگر آن شخص اول نیست نه تنها انسان ها بل خودش را نیز یک حيوان كثيف (اسیر در دست غرایز ناسازگار با اخلاق زناکار با محارم، قدرت طلب آدم کش یا نا توان ستم کشیده سرایندهٔ بی چارگی های خود موجودی که چیزی به نام «خانواده» بر او تحمیل شده موجودی که اگر دقیقه ای ساعتی از عمرش را برای غیر از قدرت، شکم و شهوت صرف کرده سخت دچار حماقت شده است) احساس می کند.

تازه این وقتی است که خود چنین احساسی را احساس کند و یک فرد هوشمند باشد بتواند اندکی مسئله را از ناخودآگاه خود به خودآگاهش بکشاند و از این تور کور کننده که دورانت از تارهای ابلیسانه برایش بافته است کمی به در آید.

گفتم حمام. اما باید گفت کتاب دورانت یک سازه ای کارخانه ای است که خواننده را اندر پیچ هنرمندانه وارد کرده ذوب نموده از آن طرف در قالب و ماهیت در لوله های پیچ دیگر خارج می کند.

افراد دقیق اندیش همان طور که امروز خود غربی ها معتقد هستند) می دانند که کتاب دورانت یک کار علمی نیست یک محصول توصیفگری است که در توصیف نیز «توصیف هنری» است نه توصیف محض.

3- مشروعیت بخشیدن به «قدرت»: مخاطب دورانت در پایان مطالعه کتاب او عدل و عدالت خواهی را یک ایده ایدئالیستی و مصداق دقیق خیالپردازی بل خرافه گرائی، خواهد دانست و اگر غیر از این باشد یا خودش را فریب می دهد و یا از افراد استثنائی است که توانسته از این سازه عظیم ذوب شخصیت سالم بیرون بیاید و اینان خیلی اندک هستند.

یک جریان شگفت حدود سه دهه است که دنیای اندیشه به راه و رسم دورانت پشت کرده است. و نیز جریان جامعه جهانی به طور کاملاً بی اعتنا به راه او و همقطارانش، به سوی دیگر می رود. و این یک مسئله بزرگ شگفت است؛ به این معنی که هیچ جامعه شناس متبحر و هیچ تحلیل گر زبردست تاریخ نمی تواند چرائی این پشت کردن و این بی اعتنائی را توضیح دهد.

نه اغراق می کنم و نه مبالغه امروز میدان علم بس وسیع است و گوی دانش نیز آماده است این گوی و این میدان هر کس توان توضیح این پشت کردن جریان علمی و این بی اعتنائی جریان عمومی جامعه جهانی (نسبت به انسان شناسی کابالیسم دورانتی و نسبت به تاریخ دورانتی و نسبت به روند تمدنی مورد نظر دورانت) را دارد بفرماید تا ما و دیگران نیز استفاده کنیم. تنها دو جمله می دانیم که طناب دروغ و زنجیر توصیفات ضد علمی از کلفتی پاره می شود. و سلطه کابالیسم بر روح و افکار بشر به پایان تاریخ خود رسیده است. دورانت با بهره گیری از توصیف گری و به ویژه با بهره گیری از هنر القاء، و ارسال مسلم هنرمندانه همهٔ ادله تاریخی و آثار تاریخی را آن طور تنظیم می کند و در آن بستری قرار می دهد که مورد نظر خودش است و در مواردی بس مهم نه به دلیل متمسک می شود و نه به مدرکی؛ جای خالی دلیل و مدرک را با هنرهای مذکور که در آن ها انصافاً سرآمد کل بشر است، پر می کند.

اعتراف می کنم افرادی مثل من و شاید هر کس در معرفی و توضیح ماهیت ویل دورانت و قدرت های هنری او، کاملاً ناتوان هستیم. او درجای خود نه یک شخصیت استثنائی بل معجزه آفرینش است همان طور که اربابش ابلیس چنین است.

اما از نگاه دیگر دورانت یک خدمت نیز کرده است؛ او و امثال او و پیروان او کاری کردند که زردآلوی کابالیسم زودتر به مرحله رسیدگی رسید و اینک (همان طور که اشپنگلر پیش بینی کرده بود) این زرد آلو منتظر یک نسیم است که سقوط کند و تاریخ ماهیتاً کابالی به پایان برسد و تاریخ ماهیتاً انسانی شروع شود و می شود.

او در این نگرش جامعه شناسانه اشپنگلری یک عنصر بس بزرگ جامعه شناختی می شود برای فرا رسیدن پایان تاریخ کابالا.

به هر روی؛ تمدن مصر هر چه ترقی می کرد بر ماهیت کابالیستی آن افزوده می گشت به حدی که اهرام مصر به عنوان سمبل سوم کابالا از حوالی 4200 سال پیش تا به امروز بوده و هست.

جلسه بیست و چهارم

موسی و فرعون

مبارزه نبوت با قدرت کابالیسم

کهانت، مبارزه تصوف و عرفان با نبوت

وقتی که ابلیس دچار ضعف شدید می گردد

یک مقدمه برای ورود به مبحث بنی اسرائیل

این همه الطاف الهی به بنی اسرائیل چرا؟ در این مبحث که به بررسی تقابل و حتى تعاطی میان بنی اسرائیل و کابالیسم می پردازیم لازم است پیش از هر مسئله به این پرسش پرداخته شود که «چرا خداوند این همه دربارهٔ بنی اسرائیل لطف ویژه کرده است؟» انبیای فراوان از میان شان مبعوث کرده است، بیش از هر مردمی در میان آنان معجزه نشان داده است؛ معجزاتی که برخی از آنان به حدی بزرگ، مهم و خارق قوانین طبیعت است که مانندش در میان مردمان دیگر واقع نشده است.

با این که تاریخ پیدایش قومی به نام بنی اسرائیل کاملاً در دست تاریخ است (و این همه معجزات از آن جمله شکافته شدن خلیج سوئز و عبور از دریا و غرق شدن فرعون در پیش چشم مردم 400/000 نفری بنی اسرائیل بوده و از مسلّمات تاریخ است) اما نظر به عظمت و سترگی معجزه ای مثل شکافته شدن دریا و عبور از آن قدری اندیشان طبیعت گرا را وادار می کند که درباره آن دچار شک و تردید شوند.

چرا خداوند چنین اعجوبه هائی را درباره آنان انجام داده است؟

و چرا از میان این همه جامعه ها و مردمان جهان، آنان را به این امتیاز اختصاص داده است؟

پاسخ: پاسخ این قبیل پرسش ها را باید در «انسان شناسی» پی گیری کرد: قوانین طبیعت سلیقه خدا و حکمت خدا است بی تردید اگر قوانین دیگر یا هر برنامه دیگری بهتر بود خداوند آن را جاری می کرد زیرا خداوند علیم و حکیم کار غیر علمی و غیر حکیمانه را انجام نمی دهد و لذا انبیاء قرآن و اهل بیت (علیهم السلام) از معجزه خوششان نمی آید آن همه آیه ها در قرآن وجود دارند که معجزه خواهی و معجزه خواهان را نکوهش می کنند

اما گاهی پرسش هائی در ذهن انسان پدید می آید و به تدریج ریشه دار می گردد؛ مثلاً انسان می گوید چرا خداوند دین داران و مؤمنان را با قدرت خود از طریق اعجاز یاری نمی کند تا بتوانند در برابر جریان مداوم کابالیسم پیروز شوند؟

برای وضوح بیش تر این مسئله به سراغ پرسش همیشگی بشر برویم که به قول قرآن می گویند: لَوْ شَاءَ اللَّهُ ما أَشْرَكْنا وَ لا آباؤنا: ⁽¹⁾اگر خدا می خواست و مشیت می کرد ما مشرک نمی شدیم.

در جواب شان می گوید: قُلْ هَلْ عِنْدَكُمْ مِنْ عِلْمٍ فَتُخْرِجُوهُ لَنَا إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَ إِنْ أَنتُمْ إِلا تَخْرُصُون: ⁽¹⁾آیا به این گفته تان علم دارید تا آن علم تان را به ما توضیح دهد؟؟ شما (در این گفتارتان) پیروی نمی کنید مگر از ظن و نیستید شما مگر گمانه می زنید.

یعنی این موضوع که در ذهن شما هست پایه علمی ندارد تخیل محض و فقط گمانه زنی است. قرار بود «انسان» آفریده شود انسان مختار و موجود گزینشگر.

اگر قرار بود یک موجود فاقد گزینش و مؤمن جبری، آفریده شود دلیلی بر آفرینش انسان نبود. زیرا خداوند پیش از آن فرشتگان را با مشیّت جبری خود، مؤمن آفریده بود.

قُلْ فَللَّه الْحُجَّةُ الْبالَغَهُ: ⁽²⁾بگو خدا (شما را گزینشگر و دارای اختیار آفریده و با ارسال رسل) حجت را بر شما تمام کرده است. بلی درست است فَلَوْ شَاءَ لَهَداكُمْ أَجْمَعین: ⁽³⁾اگر می خواست و مشیّت می کرد همۀ شما بشرها را (با مشیّت اعجازی) هدایت می کرد.

و بر شما موجودات مختار، ارسال رسل کرده تا حجت برای تان تمام شود: رُسُلاً مُبَشِّرِينَ وَ مُنذرين لئلا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةً بَعْدَ الرُّسُل: ⁽⁴⁾پیامبران را بشارت دهنده و هشدار دهنده فرستاد تا انسان ها حجتی بر خداوند نداشته باشند.

و پرسش مورد بحث ما نیز مشمول این آیات است. اما برای فراهم شدن کامل زمینه برای پاسخ نهائی، باز به سراغ یک پرسش دیگر برویم گاهی به ذهن انسان می رسد: چرا خداوند این جهان و انسان را این همه در گیرودار سختی ها آفریده ای کاش زندگی دنیوی بشر آسوده تر و راحتتر از این بود چرا این همه غم، غصه، رنج و گرفتاری ها؟

بلی: خود خدا می فرماید: لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ في كَبَد: ⁽¹⁾به تحقیق انسان را در فشار و سختی آفریدیم.

و آن چه شما انسان ها می خواهید و یک زندگی آسوده و کاملاً راحت، بدون غم و غصه و رنج در ذهن تان هست آن را نیز آفریده ایم؛ بهشت آن چه در ذهن تان هست بهشت است که راه برای تان باز است.

در این دو پرسش اخیر به هر کدام از پرسش ها یک نمونه داده شده؛ برای پرسش اول آفرینش فرشتگان نمونه است و برای زیست راحت و آسوده، بهشت نمونه است.

پاسخ نهائی: پس لازم بود برای پرسش مورد بحث (یعنی: چرا خداوند دین داران و مؤمنان را با قدرت خود از طریق اعجاز یاری نمی کند تا بر جریان مداوم کابالیسم پیروز شوند؟) مانند دو پرسش ،فوق نمونه ای باشد و حجت بر انسان تمام شود.

بدین جهت قومی را برگزید و آنان را از طریق اعجاز و معجزات از دست کابالیست ها نجات داد و پیروز کرد تا سر گذشت این قوم نمونه ای باشد و بشر بفهمد که موفقیت و پیروزی به وسیله اعجاز و معجزه ها مشکل بشر را حل نمی کند بنی اسرائیل با مشاهدهٔ عینی معجزات عظیم و با وجود آن همه پیامبران به آن آرمان مورد نظر نرسیدند؛ در زمان موسی (علیه السلام) در حیرت و سرگردانی (تیه) و چادر نشینی در سینا به سر بردند. اما در عصر یوشع بن نون بدون استفاده از اعجازها و از طریق روند طبیعی قوانین طبیعت و بر اساس پیروی از قوانین طبیعی به تاسیس دولت موفق شدند.

پس انسان با تمسک به معجزه به جائی نمی رسد. اما ابلیس و کابالیسم با استفاده از کهانت و کاهنان، به مراد خود می رسد.

و به عبارت دیگر انسان با تمسک به عوامل غیر طبیعی به آن چه برای آن آفریده شده (یعنی انسانیت) نمی رسد لیکن با تمسک به عوامل غیر طبیعی می تواند در مسیر ابلیسی بهرمند شود.

و استدلال شیطان پرستان نیز همین است که می گویند: خدا که کمک و امداد غیر طبیعی به ما نمی کند پس ما پیرو شیطان می شویم تا از یاری های غیر طبیعی او بهرمند شویم وَ قُلْ رَبِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ هَمَزاتِ الشَّياطين: ⁽¹⁾بگو پروردگارا، از وسوسه های شیاطین به تو پناه می برم وَ أَعُوذُ بِكَ رَبِّ أَنْ يَحْضُرُون ⁽²⁾و به تو پناه می برم از این که در نزد من حاضر شوند.

چرا بنی اسرائیل؟ بخش دوم پرسش این بود چرا بنی اسرائیل را برای ارائه این نمونه، برگزید؟

پاسخ: اگر هر قوم دیگری را نیز برای ارائه چنین نمونه ای بر می گزید، باز می پرسیدیم چرا آن قوم را برگزیده است. یک قوم از نسل ابراهیم، اسحاق و یعقوب را برگزید که آن ایده آل که در ذهن پرسشگر است از هر حیث و در همه ابعاد کامل باشد و انسان پاسخ خود را به صورت کامل دریافت کند.

پیشگوئی کاهنان درباره تولد موسی (علیه السلام):

یک موضوع اجماعی که همۀ ادیان تاریخ و مورخان حتی خود کابالیست ها در آن اجماع دارند این است که کاهنان یعنی صوفیان و عارفان قدرت کابالیسم در مصر، پیشگوئی کردند که موسائی متولد خواهد شد و با قدرت کھانتی سنائی و فرعونی مصر مبارزه خواهد کرد و قیام او موجبات سقوط سلسله نوزدهم فراعنه را فراهم خواهد کرد.

کاهن یعنی کسی که خبر از غیب می دهد و کارهائی بر خلاف قوانین طبیعت انجام می دهد.

قدرت و توان اخبار از غیب به صورت های زیر است:

1- انبیاء و معصومین که دارای روح القدس هستند می توانند هم با منبع وحی مرتبط باشند و هم از غیب خبر دهند و این معجزه است که در انحصار معصومین است.

2- تماس و ارتباط با ابلیس بیشتر احادیث و علمای ما این نوع ارتباط با ابلیس را معرفی کرده بودند و امروز با برافتادن پرده از راز کابالا همه جهانیان آن را شناخته اند.

3- تماس با شیاطین دون پایه (دون پایه تر از خود ابلیس)

4- تماس با برخی از جن ها.

5- ریاضت و تصفیه درون انسان موجودی است که با ریاضت و تصفیه درون، می تواند کارهای شگفت از جمله اخبار از غیب داشته کاهن باشد و ممکن است گمان کند که این توان را از تقوی و مثلاً نماز شب خواندن به دست آورده است که مصداق خسر الدنیا و الاخره است.

دو نوع دیگر از کهانت هست که همۀ آن ها را در مقاله «معجزه، کرامت و کهانت» شرح داده ام. و از قول دانشمند شیعی که سمبل تقوی و تدین است یعنی شهید اول آورده ام هم او می گوید که یکی از منشأهای کهانت تصفیه درون است. ⁽¹⁾و به اجماع همه مسلمین کهانت کفر است.

مشکل بزرگ ادیان و نبوت ها: عوام الناس گمان می کنند اگر کسی غیبگوئی کند لابد از اولیاء الله است و به مقام بالا رسیده است. بویژه اگر چنین شخصی به عنوان روحانی نیز شناخته شود و شگفت این که برخی از روحانیان ما که در فقه خوانده و تدریس هم کرده اند که کهانت گناه کبیره و کفر است با این همه هر وقت می شنوند که فلانی

غیب گوئی می کند او را از اولیاء الله می نامند و شگفت تر از همه؛ امروز ما کسانی را داریم که اعتقاد به علم غیب انبیاء را منحصر و محدود به وحی می دانند و ائمه طاهرین را فاقد علم غیب می دانند و این گونه باورها را خرافه می پندارند، اما همین ها غیب گوئی افراد غیر معصوم را به عنوان «تقرب الی الله» باور می کنند. شاید در تاریخ بشر احمقانه تر از چنین اندیشه ای وجود نداشته باشد؛ شاید توضیح چرائی چنین بینشی سخت دشوار باشد که چرا این حضرات علم غیب ائمه (علیهم السلام) را نمی پذیرند و آن را محال می دانند اما غیب گوئی افراد معمولی را می پذیرند؟ لیکن اگر اندکی دقت کنیم پاسخ این پرسش به خوبی روشن می شود: پاسخ: چون غرب کابالیست آن را نمی پذیرد و این را می پذیرد.

غرب کابالیست و پیش از آن کابالیسم در شرق، در همه جابا نبوت ها جنگیده و پیامبران را کذاب و مفتری که ادعای وحی و نبوت را به خداوند افترا بسته اند، معرفی کرده و کهانت را تبلیغ کرده است.

نمونه: چرا غربیان این همه کار باصطلاح علمی در آثار کاهنان غیبگو انجام داده اند، اما نبوت را از عرصه های فکری، علمی و فرهنگی تا جائی که توانستند کنار زده اند؟ چرا آقای «نیکلسون» آن همه وقت گذاشته زحمت کشیده و «تذکرهٔ الاولیای» عطار نیشابوری را تصحیح و منتشر کرده است که آن همه کاهن را اولیاء الله نامیده و در فرهنگ مسلمانان جای داده است!؟! چرا مرکز باصطلاح تحقیقاتی استراسبورک آثار محی الدین را این همه نشر و ترویج کرده است!؟! آنان که درباره پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) کاریکاتورهای توهین آمیز و فیلم ها ساختند و سلمان رشدی را از جان و دل دوست داشتند. نمی دانم کی قرار است بفهمیم؟ کی مسائل اظهر من الشمس را درک کنیم؟ تا کی باید آب به آسیاب دشمن کابالیست بریزیم؟ تا کی؟ تا کی باید لقب مقدس «عارف» و «ولیّ الله» را به اولیاء ابلیس بدهیم؟!

در آینده در جائی که سخن از نفوذ کابالیسم در امت اسلام بحث خواهد شد، مداحی های حسن بصری، مولوی سنائی، محی الدین و... را دربارۀ ابلیس و شیطان پرستی خواهیم دید. شنونده این سخن حق دارد باصطلاح از تعجب شاخ در بیاورد. زیرا کابالیسم از آغاز

تاریخ در یک جریان واحد به طور کاملاً موفق کوشیده است که اولیاء ابلیس را جای گزین اولياء الله كند. لطفاً تعجب نکنید و تا آن مبحث صبر کنید تا دلایل شیطان پرستی افراد مذکور را از زبان خودشان بشنوید.

در جامعه ای که جایگاه مولوی در عرصه فرهنگی وسیع تر، محکم تر و شناخته تر و تر از جایگاه انبیا و ائمه باشد نفوذ کابالیسم در آن جامعه معلوم است. هیچ طاغوتی، هیچ فرعونی با صوفیان و باصطلاح ،عارفان درگیر نشده است و بالعکس.

موسی و فرعون: در دورهٔ سلسلهٔ نوزدهم ،فراعنه کاهنان پیشگوئی کردند که پسری متولد خواهد شد و سلسله نوزدهم در اثر قیام او دچار ضعف و سقوط خواهد گشت. برخی گفته اند موسی (علیه السلام) در عصر رامسس دوم متولد شده، و به نظر برخی دیگر در زمان منفلی اول (منفطا) به دنیا آمده است

صوفیان کابالیست بر آئین یهود و میان یهودیان نفوذ کرده و تورات را تحریف کردند؛ تورات که سهم بزرگی در سازمان تاریخ دارد در این نکته اساسی که تاریخ خودش است، چیزی به دست نمی دهد و هر چه در این باره از آن بر آید دچار اشکالات است. قرآن نیز چنان که پیش تر به شرح رفت ⁽¹⁾بنابر دلایلی حکیمانه، از آوردن ارقام تاریخی خودداری کرده است.

به هر صورت آن چه مسلم است؛ موسی (علیه السلام) در دورۀ سلسلهٔ نوزدهم در زمان یک فرعون متولد شده و در خانه او بزرگ شده و از مصر فرار کرده است و در زمان فرعون بعدی که جانشین او بوده به مصر باز گشته است.

بر اساس غیبگوئی صوفیان، قدرت کابالیسم فرمان داد؛ ماموران مذکر و مونث به کشتن نوزادان پسر طایفه بنی اسرائیل گسیل شدند؛ سر نوزادان پسر با خنجرها بریده شد، شکم کودکان پسر با نیزه ها پاره گشت.

ابلیس در مجلس سنای مصر: کاهنان این غیبگوئی را از ابلیس گرفته بودند.

درباره تماس کاهنان با ابلیس و شیاطین آیه های 221، 222، 223، سوره شعراء، می گوید: هَلْ أَنبِّئُكُمْ عَلَى مَنْ تَنَزَّلُ الشَّيَاطِينُ - تَنَزَّلُ عَلى كُلِّ أَقَاى أنيم - يُلْقُونَ السَّمْعَ وَ أكْثَرُهُمْ كَاذِبُونَ: آیا خبر دهم شما را از کسی که شیاطین بر او نازل می شوند؟ شیاطین نازل می شوند-؟ بر هر کسی که از راه خارج کننده و نیز مرتکب غیر حلال باشد- می شنوند (سخنان شیاطین) را و اکثرشان دروغگویانند.

لغت: 1- افّاک: از ماده «اَفِکَ یأفکُ»: دروغگو، بهتان زننده.

2- اَفّاک: از ماده «افک یافک» از راه به در کننده: آن که دیگران را از رأی و تصمیم درست به رأی و تصمیم نادرست بر می گرداند.

در آیه بالا مراد همین معنی دوم است یعنی شیطان بر کسی نازل می شود که دو صفت داشته باشد دیگران را از راه درست به راه نادرست بکشاند و روش غیر حلال را برگزیند.

و البته دروغگوئی در همین معنی دوم نیز نهفته است.

و مراد از چنین شخصی، کاهن و کاهنان هستند. نکته و مهم این است که می فرماید يُلْقُونَ السَّمْعَ: گوش فرا داده و می شنوند. نمی گویند از وسوسه های شیطان پیروی می کنند و آیه نص است در این که آنان با شیطان به صورت مشافهه حضوری رابطه داشته و به طور مجسم او را می بینند و گفته هایش را نیز می شنوند. همه مفسرین گفته اند مراد آیه کاهن ها هستند.

اصول کافی: ج 1 ص252-253، از امام باقر (علیه السلام): ... إِنَّهُ لَيْسَ مِنْ يَوْمٍ وَلَا لَيْلَةٍ إِلَّا وَ جَمِيعُ الْجِنِّ وَ الشَّيَاطِينِ تَزُورُ أَئِمَّةَ الضَّلَالَةَ: هیچ شبانه روزی نیست مگر این که همه جن ها(ی کافر) و شیاطین رهبران جریان گمراهی را زیارت می کنند.

لغت: تزور زیارت می کنند یعنی دیدار می کنند دیدار حضوری و مجسم

رهبران ضلالت و گمراهی دو گروه هستند رهبران فکری و نظری و رهبران قدرت و اجرائی

پیشتر به شرح رفت و در آینده بویژه در مبحث اسلام و کابالیسم خواهیم دید که ابلیس در مجالس سنا نیز شخصاً حاضر می شده و در دارالندوهی قریش نیز در جلسه سران قریش حاضر شد و برای شان نظر مشورتی داد و برنامه ریزی کرد.

در ماجرای حضرت موسی سه جریان کابالی را در برابر او مشاهده می کنیم: کاهنان ملاء (= سنا و به قول قرآن: مؤتمر) و فرعون یعنی او هم با جریان معنوی و هم با جریان ملاء و مجلس سنا، و هم با سمبل قدرت به نام فرعون، مبارزه کرده است.

مجلس سنای مصر مطابق برنامه ریزی ابلیس، کشتار کودکان بنی اسرائیل را تصویب کرد و فرعون فرمان اجرای آن را صادر کرد. دربارهٔ سنای مصر سخن خواهد آمد. اما نمی دانیم که افرادی از کاهنان معبد بزرگ علاوه بر پیشگوئی در مجلس سنا نیز به عنوان عضو حضور داشته اند یا نه. قدر مسلّم این است که هر سه جریان به طور متحد در تصویب و اجرای این قانون عمل کرده اند. بر خلاف زمان بعثت موسی و برگشت مجدد او به مصر میان فرعون و سنا اختلاف بوده است که شرحش خواهد آمد.

کابالیسم همیشه موفق بوده زیرا ابلیس برایش برنامه ریزی می کرده و غرایز انسان نیز در خدمتش بوده است. تنها در مواردی شکست خورده که «قضاء» بر «قَدَر» مسلط شده است ابلیس و هر کس مثبت یا منفی در برنامه ریزی خود از قَدَرهای خلقت بهره می جوید. اما قضا چیز دیگر است و جریان قدرها (قوانین طبیعت) را تحت تاثیر می گذارد و آن ها را در مسیر ویژه قرار می دهد در این صورت ماهرترین نیرومندترین و اندیشمندترین برنامه ریز شکست می خورد خواه کسی باشد که در برنامه ریزی خود از قوانین طبیعت حسن استفاده می کند و خواه کسی باشد که سوء استفاده می کند برای مشروح این مسئله بس مهم پیچیده و عمیق، رجوع کنید کتاب دو دست خدا» در سایت بینش نو.

سرنوشت موسی (علیه السلام) مشمول قضا گشت و یکی از موارد آن شد و موسی در دامن فرعون و خانه او بزرگ شد.

و یکی از موارد بزرگ قضاء، دو بخش بودن تاریخ است؛ تاریخ با ماهیت کابالیسم- که از آغاز تا به امروز بوده و اکنون به پایان خود رسیده و بخش دوم، تاریخ با ماهیت انسانی است و هم اکنون دارد شروع می شود.

سنا اعدام موسی را تصویب می کند: موسی جوان هیجده ساله بر درشکه سلطنتی سوار و از قصر خارج شده وارد شهر شد: وَ لَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ اسْتَوى آتَيْنَاهُ حُكْماً وَ عِلْماً وَ كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ - وَ دَخَلَ الْمَدِينَةَ عَلَى حِينِ غَفْلَهُ مِنْ أَهْلِها فَوَجَدَ فيها رَجُلَيْنِ يَقْتَتِلانِ هذا مِنْ شيعَتِهِ وَهَذَا مِنْ عَدُوِّهِ فَاسْتَغانَهُ الَّذِي مِنْ شِيعَتِهِ عَلَى الَّذِي مِنْ عَدُوِّهِ فَوَكَزَهُ مُوسى فَقَضَى عَلَيْهِ قَالَ هذا مِنْ عَمَلِ الشَّيْطانِ إِنَّهُ عَدُوٌّ مُضِلٌ مُبِينٌ - قَالَ رَبِّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسي فَاغْفِرْ لِى فَغَفَرَ لَهُ إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ - قَالَ رَبِّ بِمَا أَنْعَمْتَ عَلَيَّ فَلَنْ أَكُونَ ظَهيراً لِلْمُجْرِمِينَ - فَأَصْبَحَ فِى الْمَدِينَةِ حَائِفاً يَتَرَقَّبُ فَإِذَا الَّذِي اسْتَنْصَرَهُ بِالْأَمْسِ يَسْتَصْرِخُهُ قالَ لَهُ مُوسَى إِنَّكَ لَغَوِيٌّ مُبِينٌ - فَلَمَّا أَنْ أَرادَ أَنْ يَبْطِسَ بِالَّذِي هُوَ عَدُوٌّ لَهُما قَالَ يَا مُوسَى أَ تريد أن تقتلنى كما قتلت نفساً بالأمس إن تريد إلا أن تكون جَبَّارًا فِي الْأَرْضِ وَ مَا تُرِيدُ أَنْ تَكُونَ مِنَ الْمُصْلِحِينَ - وَ جَاءَ رَجُلٌ مِنْ أَقْصَى الْمَدِينَةِ يَسْعَى قَالَ يَا مُوسَى إِنَّ الْمَلَا يَأْتَمِرُونَ بكَ لِيَقْتُلُوكَ فَاخْرُجْ إِنِّى لَكَ من الناصحين - فَخَرَجَ منها خائفاً يَتَرَقَبُ قَالَ رَبِّ نَجْنى من الْقَوْمِ الظَّالِمینَ: ⁽¹⁾آن هنگام که به کمال نیروی جسمی و روحی رسید و کامل شد، به او دانش، توان داوری و تشخیص دادیم و ما این چنین پاداش می دهیم نیکوکاران را از قصر در آمده و داخل شهر شد در وقتی که مردم شهر در بی خبری (فاصله میان مغرب و عشاء) بودند (زیرا می خواست به اوضاع شهر سرکشی کند و از چگونگی جامعه خبردار شود) دو مرد را دید با همدیگر به قصد کشت دعوا می کنند یکی از حزب او و دیگری از دشمنانش، آن که از حزب او بود از موسی بر علیه دشمن یاری خواست؛ موسی مشتی بر دشمن نواخت و او مرد موسی به آن مرد که از حزبش بود گفت: این دعوا که به راه انداخته بودید از عمل

شیطان بود که او دشمن گمراه کننده آشکار است (زیرا آن درگیری بر خلاف برنامه سیاسی موسی بود)- گفت خدایا من بر نفس خود ظلم کردم که بر خلاف برنامه ام وارد درگیری شدم) پس ببخش بر من خدا نیز بر او بخشید که خداوند بخشاینده و مهربان است- و گفت: پروردگار من آن چه را که به من ارزانی داشته ای در پشتیبانی از مصریان و درباریان مجرم به کار نخواهم گرفت شب را در شهر با ترس به صبح رسانید در حالی که مترقبانه به اطراف می نگریست ناگهان همان مرد دی روزی را دید که باز با یک مصری دیگر درگیر است و از او کمک می طلبد، موسی موسی گفت: تو آشکارا در اشتباه هستی (که با دشمنان درگیر می شوی و این با برنامه من مطابق نیست لیکن باز از یاری او دریغ نکرد) پس وقتی که خواست مرد مصری را بگیرد گفت: ای موسی می خواهی من را نیز بکشی همان طور که دی روز یکی را کشتی تو در صدد اصلاح جامعه نیستی می خواهی در زمین جبار باشی و مردی از گوشه دور شهر شتابان فرا رسید و گفت ای موسی ملا کنگره تشکیل داده اند تا تا اعدام تو را تصویب کنند. پس بیرون رو که من از خیر خواهان تو -هستم پس موسی از شهر خارج شد در حال ترسان که اطراف را می پائید. گفت: پروردگار من مرا از این قوم ستمگر نجات ده.

از کلمهٔ «شیعه= حزب» بر می آید که موسی (علیه السلام) نیز به عنوان پسر خوانده فرعون عضو کنگره بوده و یک گروهی را نمایندگی می کرده است.

موسی از «تبس» پایتخت فرعونیان خارج شد تا از مصوبه مجلس سنا= مؤتمر = کنگره، نجات یابد. در چهار جانب کشور مصر مردمان بدوی غیر متمدن حضور داشتند. اما پیامبران هجرت از مدنیت را حرام می دانستند برای موسی تنها یک راه بود و آن حرکت به سوی خلیج قلزم (سوئز) بود تا خود را به صحرای سینا و سپس به یکی از مدنیت های سامی برساند.

خود را به نوک خلیج قلزم رسانید و وارد صحرای سینا شد، باریکه هموار ساحل را طی کرد که کوهستان سینا در سمت چپ او قرار داشت از سینا نیز خارج شد و در شهر مدین (فاصله میان عربستان و اردن) میهمان شعیب شد. او که به ظاهر شاهزاده دربار فرعون بود اینک به دامادی شعیب در آمده و گله گوسفندان او را چوپانی می کند.

وقتی که ابلیس دچار ضعف شدید می گردد:

سنا و دولت مقتدر مصر از یافتن موسی بازماندند شاید این اولین مصوبه مؤتمر مصر بود که به مرحله اجرا نرسید وگرنه خود فرعون ناچار بود که فرزند خوانده خود را اعدام کند. کاهنان و سناتورها تبلیغات شدیدی در انتقاد به فرعون راه انداخته بودند که بر خلاف پیشگوئی ها همان کس را پرورانید که قرار است بر علیه قدرت کابالی مصر قیام کند و سلسله نوزدهم را از بین ببرد همین انتقادها خود علت ضعف دولت کابالی می گشت به طوری که ده سال پس از آن که موسی بر از آن که موسی برگشت هم دولت دچار ضعف شده بود و هم رقابت شدید میان سنا و فرعون در جریان بود.

ابلیس با همه توان ابلیسی خود در ایجاد وحدت میان مثلث معبد (کاهنان)، سنا و فرعون عاجز مانده بود. زیرا قضاء چنین ایجاب می کرد همان طور که به شرح رفت. و ابلیس هوشمند و برنامه ریز در مورد قضا، ناتوان و ضعیف است و در این مواقع است که: إن كيد الشَّيْطان كان ضعيفاً: ⁽¹⁾كيد و رهکار ماکرانه ابلیس ضعیف است.

سه رکن کابالیسم (کاهنان سنا و پادشاه) با همدیگر ناسازگار شده بودند در حالی که نمی دانستند همین ناسازگاری شان زمینه را برای موسای موعود آماده می کند. همان طور که فرعون نمی دانست با دست خودش موسی را می پروراند همان طور که قدرت کابالیست امروزی به رهبری بزرگ مرکز کابالی آمریکا به منطقه لشکر کشی کرده عراق را گرفته، در کشورهای عربی پایگاه ها زده و آن همه اسلحه به آنان فروخته افغانستان را اشغال کرده، نمی داند که همگی این کارهایش زمینه را برای موعود آخرالزمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) آماده می کند. و در عين حال مراكز قدرت کابالیستی به شدت تضعیف شده است و از جانب دیگر خودشان به

وضوح پایان تاریخ منحوس کابالی را مشاهده می کنند. و از جانب چهارم پرده از راز کابالا بر افتاده و کاملاً واضح است که این بار نیز کید ابلیس برای حل معضلات کابالیسم دچار ضعف شدید شده است و دیگر کاری از او برای سامان دادن به نظام کابالا بر نمی آید.

موضوع به حدی روشن است که از محدودۀ تخصصی دست اندرکاران علوم انسانی و جامعه شناسان خارج شده و اکثریت توده مردم نیز جریان زوال کابالیسم را درک می کنند. گرچه کابالا که خود دجال واقعی است در صدد دجال سازی در اذهان جامعه جهانی است، و با تبلیغات به محور «آرماگدون» به هیاهو پرداخته تا مرحلهٔ گذر از تاریخ کابالیسم به تاریخ انسانی را دچار درنگ و تاخیر کند تا در آخرین دوره شان ایامی را به وجود خود ادامه دهند لیکن اجل شان فرا رسیده است و إذا جاءَ أَجَلُهُمْ فَلا يَسْتَأْخِرُونَ سَاعَةً وَلَا يَسْتَقْدمُونَ. ⁽¹⁾لحظه ای نخواهند توانست که سقوط شان را به تاخیر اندازند همان طور که دانشمندان شان به این واقعیت اعتراف می کنند.

موسی (علیه السلام) به مصر بر می گردد

گفتگوی تمدن ها

قرآن دربارهٔ یهودیان کابالیست عصر پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) که در مدینه و اطراف حضور داشتند می گوید: بَأْسُهُمْ بَيْنَهُمْ شَديدٌ تَحْسَبُهُمْ جَميعاً وَقُلُوبُهُمْ شَتَّى ذلكَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا يَعْقِلُون: ⁽²⁾درگیری شان میان خودشان شدید است پنداری با هم متحد هستند در حالی که دل های شان پراکنده است این بدان علت است که آنان مردمی هستند که تعقل نمی کنند.

ابعاد سه گانه قدرت مصر ده سال است که با همدیگر در چالش هستند. فرعونی که موسی پسر خوانده او بود مرده و فرعون دیگر به جای او نشسته است ⁽¹⁾(حوالی سال های 1350 و 1400 پیش از میلاد) هنوز هم قدرت کابالیست دچار اختلاف درونی است. و موسى قصد دارد به همراه همسر و فرزندان و گله گوسفندانش به مصر برگردد تا در کنار مادر و برادر خود زندگی کند. او ده سال است که در شهر مدین که در سه راهی جاده بزرگ که تمدن بین النهرین را به تمدن مصر وصل می کند و جاده بخور که هند، جنوب ایران دریای عمان و یمن را به جاده بزرگ وصل می کند به چوپانی گله شعیب مشغول است او برابر اخبار رسیده از مصر و اوضاع نابه سامان حاکمیت آن می اندیشد در این شرایط کسی در صدد شناسائی او نخواهد بود زیرا دیگر سرو وضع شاهزادگان را ندارد. چرا باید حاکمیت مصر برای یک چوپان حساس باشد.

از شهر مدین که در امتداد نوک خلیج عقبه قرار دارد خارج می شود وارد صحرای سینا شده و از باریکه هموار ساحل همگام با پای گوسفندان پیش می رود. هنگام فرار از مصر، کوهستان سینا در سمت چپ او قرار داشت این بار در سمت راست او قرار دارد. وادی ایمن= دره ای که در سمت راست او از دامنه تا بالای کوه کشیده شده آتشی را در آن دور دست ها دید به خانواده اش گفت بروم از آن آتش قبسی بیاورم بر افروزیم تا شما در این شب سرد و تاریک گرم شوید.

قرآن: سارَ بأَهْلهِ آنَسَ من جانب الطُّور ناراً قالَ لأهله امْكُنُوا إِنِّي أَنَسْتُ ناراً لَعَلَّى آتيكُمْ منها بخير أو جذوة مِنَ النَّارِ لَعَلَّكُمْ تَصْطَلُونَ - فَلَمَّا أتاها نُودِيَ مِنْ شاطئ الْوادِ الْأَيْمَنِ الْبُقْعَة الْمُبارَكَة منَ الشَّجَرَةَ أنْ يا مُوسى إِنِّى أَنَا اللَّهُ رَبُّ الْعالَمينَ - وَ أَنْ أَلْقِ عَصَاكَ فَلَمَّا رآها تَهْتَزُّ كَأَنَّهَا جَانٌّ ولى مُدْبراً وَلَمْ يُعَقِّبْ يا مُوسى أَقْبلُ وَلا تَخَفْ إِنَّكَ من الآمنين: ⁽²⁾

خانواده اش را پیش می برد از طرف کوه سوسوی آتش را بدید به خانواده اش گفت: درنگ كنيد من آتشی را دیدم شاید از آن آتش برای شما خبری یا پاره ای بیاورم تا گرم شوید- وقتی که به آن رسید از جانب در سمت راست از درختی که در جایگاه با برکت بود، ندا داده شد که: ای موسی منم خدائی که پرورندهٔ عالمیان است عصایت را بیفکن آن که که دید عصا به جنبش در آمده گویا ماری است می جنبد برگشت پشت کرده و می رفت و باز نگشت. ای موسی پیش آی و نترس زیرا که تو از ایمن ها هستی اذْهَبْ أَنْتَ وَ أَخُوكَ بِآيَاتِي وَ لا تَنيا في ذكرى - اذْهَبَا إِلَى فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغَى - فَقُولا لَهُ قَوْلاً لَيْناً لَعَلَّهُ يَتَذَكَّرُ أَوْ يَخْشَى: ⁽¹⁾برو تو و برادرت با معجزه های من، و سستی نکنید در یاد کردن من (در دعوت مردم به یکتا پرستی سستی نکنید)- بروید به سوی فرعون که او نافرمانی را از حد گذرانیده است و با او به نرمی سخن بگوئید شاید به خود آید و یا از خدا بترسد. فَقُلْ هَلْ لَكَ إِلَى أَنْ تَزَكَّى - وَ أهْدِيَكَ إِلى رَبِّكَ فَتَخْشى: ⁽²⁾به فرعون بگو: آیا ممکن است به پاکی گرائی؟ و هدایت کنم تو را به سوی پروردگارت خدا ترس شوی؟

کابالا و گفتگوی تمدن ها: هنری کربن مشاور فرهنگی فرح پهلوی و طراح اصلی جشن هنر شیراز، و موفق ترین جاسوس غرب در ایران که هم دانشگاه ما را به تصوف آلوده کرد و هم به رواج آن در حوزه کوشید برنامه «گفتگوی فرهنگ ها» را برنامه ریزی کرد و توسط فرح پهلوی به اجرا گذاشت پس از انقلاب برخی از برادران ما همان برنامه کربن را با عنوان «گفتگوی تمدن ها» به اجرا گذاشته و به شدت تبلیغ کردند، علاوه بر رسانه های دیگر، میزگردهائی در تلویزیون به راه انداخته از ثمرات عالیه آن بحث ها و اجتهادها کردند. آیه فَقُولا لَهُ قَوْلاً لَيْنا ⁽³⁾را نیز دلیل می آوردند که اولاً گفتگو با جبهه ناحق ماموریتی است که خداوند به امر کرده. و ثانیاً امر کرده است که با نرمی گفتگو کنیم.

نمی دانم چرا در دنیا و در کشور ما همه چیز تخصصی است غیر از دین شناسی و تفسیر قرآن هر کس مجاز نیست که خود را متخصص تولید کود حیوانی برای کشاورزی بداند باید در این کار مهندس متخصص نظر دهد اما هر کس و ناکس در قرآن به اجتهاد می پردازد. آن هم کسی که به حدی ناتوان و کوتاه فکر است که دو آیه فَقُلْ هَلْ لَكَ إِلَى أَنْ تَزَكَّى - وَ أَهْدِيَكَ إِلَى رَبِّكَ فَتَخْشى را با همه وضوح شان، نمی فهمد.

موسی گفتگو نمی کند درس می دهد و در جای گاه آموزگاری قرار می گیرد و مأمور است آموزگاریش را به نرمی انجام دهد. اول به فرعون اعلام می کند که تو ناپاک هستی، راهت و تمدنت و نظام فردی و اجتماعیت باطل است حتی اندیشه و شخصیت روانی تو بیمار است آیا امکان دارد که اصلاح شده و به راه درست انسانی هدایت شوی؟ و این اعلامیه را پایه اصلی بیان خود قرار می دهد و این اعلامیه را با بیان نرم هَلْ لَكَ إِلى أَنْ تَزَكَّى: ممکن است پاکی گرا شوی؟ تا تو را به حقیقت رهنمائی کنم؟

حضرات توجه نداشتند که برنامه شان دقیقاً مصداق نفوذ کابالیسم است. زیرا اول موقعیت طرف مقابل را به عنوان یک موقعیت کاملاً ،انسانی و تمدنش را کاملاً تمدن انسانی، به رسمیت می شناختند سپس با آنان به گفتگو می پرداختند و هنوز هم این برنامه ادامه دارد.

نه رهبر و رهبران گفتگوی تمدنها توجه داشتند و نه اجتهاد کنندگان میزگردها توجه داشتند که کارشان دقیقاً خواسته ابلیس است و گام اول آن به رسمیت و به مشروعیت شناختن کابالیسم و فراماسونریسم و سلطه ستمگرانه طرف مقابل بر جامعه ها است. چنین گفتگوئی غیر از فرسایش طرف حق و پیشروی طرف ،باطل هرگز نتیجه ای نخواهد داشت.

قرآن و اصل «اعراض»: در همیشه تاریخ، جبهه ابلیس خواستار گفتگو بر پایه به رسمیت شناخته شدن اصول و نظام خود بوده و هست. لذا قرآن در 10 مورد از چنین گفتگوئی منع کرده است گوئی همۀ این آیه ها فقط به خاطر امروز ما و برنامه حضرات

نازل شده اند چه شگفت است که قرآن یک اصل بزرگ و مهم را با عنوان «اعراض» در این باره تعیین کرده است. توجه کنید:

1- آیه 63 سورۀ نساء: أُولئِكَ الَّذِينَ يَعْلَمُ اللَّهُ ما فِي قُلُوبِهِمْ فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ: آنان کسانی هستند که خداوند می داند در دلشان چه چیز هست پس اعراض کن از آنان.

این آیه درباره منافقین است که پیامبر (صلی الله علیه و آله) و امت را از گفتگو با منافقین منع کرده و به اعراض از گفتگو مأمور می کند زیرا گفتگو حق را دچار فرسایش می کند و باطل به دلیل همان ماهیت باطلش هرگز دچار فرسایش نمی شود.

2- آیه 81 سوره نساء: فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَ تَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ: از آنان اعراض کن و توکل کن بر خداوند.

این آیه درباره کسانی سخن می گوید که از جبهه کفر می ترسند و به آنان اهمیت می دهند به پیامبر (صلی الله علیه و آله) و امت دستور می دهد که نه از جبهه کفر بترسید و نه به این گروه ترسو احساس نیاز کنید از هر دو اعراض کنید و به خدا توکل کنید.

3- آیه 42 سوره مائده: فَإِنْ جَاؤُكَ فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ أَوْ أعْرِضْ عَنْهُمْ وَ إِنْ تُعْرِضْ عَنْهُمْ فَلَنْ يَضُرُّوكَ شَيْئا: اگر به سوی تو به سوی تو آمدند در میانشان به داوری بپرداز یا از آنان اعراض کن. و اگر از آنان اعراض کنی نمی توانند هیچ ضرری به تو برسانند.

این آیه دربارهٔ رفتار با یهودیان است که امر می کند: اگر به تو روی آورند یا باید داوری تو را بپذیرند و یا از آنان اعراض کن یعنی یا باید حقانیت راه و دین تو و داوری های تو را بپذیرند و اعتراف کنند که تو در راه حق و خودشان در راه باطل هستند و یا از آنان اعراض کن.

4- آیه 68 سوره انعام: وَ إِذا رَأَيْتَ الَّذِينَ يَخُوضُونَ في آياتِنَا فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ حَتَّى يَخُوضُوا فِي حَدِيثِ غَيْرِهِ وَ إِمَّا يُنْسِيَنَّكَ الشَّيْطَانُ فَلا تَقْعُدْ بَعْدَ الذِّكْرِى مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمين: آن گاه که دیدی آنان (کافران) دربارۀ آیات ما به گفتگو فرو می روند، پس اعراض کن از

آنان تا در چیز دیگر در میان خودشان به گفتگو بپردازند و اگر شیطان این اصل (اعراض) را از یاد تو ببرد (دستکم) در وقتی که به یاد آوردی با گروه ستمگران جلسه نگذار.

توضيح: الف: هر گفتگوئی که میان دو آئین، دو اندیشه، دو دین و دو تمدن باشد، بی تردید هر کدام از طرفین دستکم برخی از اصول همدیگر را به زیر سئوال خواهند برد. خوض در آیات یعنی به زیر سؤال بردن اصول.

ب: اکثر مفسرین «خوض در آیات را به مسخره کردن ،آیات تفسیر کرده اند. بدیهی است هر مسخره کردن بر «به زیر سوال بردن» مبتنی است

ج: با آنان در جلسه ننشین اگر جلسه شان را ترک کنی آنان به موضوعات دیگر می پردازند و دستشان از فرسائیدن حق کوتاه می شود.

د: اگر احیاناً شیطان موجب شود که اصل اعراض را فراموش کنی و به گفتگو بپردازی، دستکم وقتی که این اصل از نو به یادت آمد، گفتگو را رها کن.

بدیهی است این خطاب که ظاهراً به پیامبر (صلی الله علیه و آله) است مانند خیلی از خطاب های دیگر در واقع متوجه امت است. زیرا رسول خدا (صلی الله علیه و آله) از نفوذ ابلیس مصون است. مخاطب آیه دقیقاً امت و سردمداران امت است.

5- آیه 106 سوره انعام: أَتَّبِعْ مَا أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْمُشرکین: از آن چه از جانب پروردگارت بر تو وحی شده پیروی کن نیست خدائی مگر او، و از مشركين اعراض كن.

6- آیه های 198 و 199 سوره اعراف: وَ إِنْ تَدْعُوهُمْ إِلَى الْهُدَى لَا يَسْمَعُوا وَ تَراهُمْ يَنظُرُونَ إِلَيْكَ وَهُمْ لا يُبْصِرُونَ - خُذ الْعَفْوَ وَ أَمُرَ بِالْعُرْف وَأَعْرض عن الجاهلين: و اگر آنان را به هدایت دعوت کنی نخواهند شنید و می بینی که به تو نگاه می کنند لیکن نمی بینند- عفو را مدنظر داشته باش و به «عرف» امر کن و از جاهلان اعراض کن.

توضیح: الف: آنان در جلسه گفتگو نه تنها چیزی را از تو نخواهند پذیرفت بل حتى سخن تو را نخواهند شنید.

ب: آنان در گفتگو به تو می نگرند اما اساساً وجود تو را نادیده می گیرند. نه تنها هرگز حقی به تو نخواهند داد بل بود و وجود تو را نیز به رسمیت نمی شناسند. و این خصلت باطل و خاصیت ابلیس است.

ج: و به «عرف» امر کن امر به عرف یا امر به معروف عرف یعنی «شناخت»، معروف یعنی شناخته شده مراد از این شناخت، شناخت صرفا فکری و تعلیمی نیست. شناخت فطری است که بیشتر به معلومات پیش از تجربه «انسان برمی گردد انسان فطرتاً نسبت به چیزها و رفتارهائی احساس نیکو و باصطلاح «احساس خوبی دارد و نسبت به چیزها و رفتار هائی احساس نفرت دارد. نوع اول عرف و معروف است یعنی فطرت انسان آن ها را می پسندد و با آن ها آشنا و دوست است. نوع دوم منکرات است؛ یعنی فطرت انسان آن ها را قابل تنفر دانسته و رابطه آنها را با نیکوئی انکار می کند.

آیه می گوید: در رفتار بین المللی سه اصل را در کنار هم داشته باش: بزرگوار و اهل عفو و گذشت باش. منادی دعوت به عرف و معروف فطری باش و از گفتگو اعراض کن.

7- آیه 94 سوره حجر: فَاصْدَعْ بِمَا تُؤْمَرُ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكين: آن چه را که مأمور هستی با وضوح تمام تبیین کن و از مشرکان اعراض کن.

سخن و پیامت را به مردم به مردم جهان برسان و از سران شرک اعراض کن. زیرا اگر توجهت به سوی سران باشد، قهراً از مخاطبه با مردم باز خواهی ماند. زیرا در این صورت آنان را به عنوان نمایندگان مردم پذیرفته ای و در واقع کمک کرده ای که مردم نیز آنان را نماینده خود بدانند و پشتیبانی کنند. و این بارزترین و خطرناک ترین مصداق «نقض غرض» و تیشه به ریشه خود است.

8- آیه 30 سوره سجده: فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَ انْتَظِرْ إِنَّهُمْ مُنتَظِرون: از آنان اعراض کن و منتظر باش که آنان نیز منتظرند.

تو با مردم باش و مردم را تبلیغ کن از سردمداران کفر اعراض کن و چشم به راه نتایج پیامت باش که آنان نیز نتایج پیام تو را رصد می کنند. اعراض کن اعراض، وگرنه خودت پیام خودت را خنثی می کنی.

9 - آیه 29 سورۀ نجم: فَأَعْرِضْ عَنْ مَنْ تَوَلَّى عَنْ ذِكْرِنا وَلَمْ يُرِدْ إِلَّا الْحَيَاةَ الدُّنْيا: پس اعراض کن از کسی که به پیام ما پشت می کند و هدفی غیر از زیست مادی دنیوی ندارد.

با چه کسی می خواهی گفتگو کنی؟ با کسی که نه در صدد حق و عدالت است و نه در اندیشه نیکوئی و انسانی!؟ او که عامداً و عالماً راه باطل را برگزیده است گفتگو با او چه فایده ای دارد، گفتگو وقتی مفید است که طرف مقابل نیت پذیرش حق را داشته باشد.

10 - آیه 95 سوره توبه: فَأعْرِضُوا عَنْهُمْ إِنَّهُمْ رِجْسٌ وَ مَأْواهُمْ جَهَنَّم: پس پس اعراض کنید از آنان، آنان پلید هستند و سرانجامشان دوزخ است است.

این آیه درباره منافقین است همان طور که در ابتدا نیز آیه ها با منافقین شروع شدند گفتگو: کار و برنامه هر صاحب پیام گفتگو است و اساساً لفظ «قرآن» یعنی گفتگو و پیام رسانی اما گفتگو با چه کسی و با چه هدفی؟؟ ابلیس به طور دانسته و آگاهانه راه باطل را برگزیده است و لذا هیچ پیامبری با او به گفتگو نپرداخته است زیرا چنین گفتگوئی نتیجه ای برای حق ندارد غیر از فرسایش حق همین طور است گفتگو با هر قدرت، نظام و هر کس که نیت یافتن حقیقت را ندارد.

علاوه بر اصول علمی انسان شناسی، جامعه شناسی، روان شناسی فردی و اجتماعی، و اصول دعوت و اصلاح و اصول مدیریت، که همگی نشان می دهند و دلالت دارند که گفتگو با سران باطل به نفع باطل و به ضرر حق خواهد بود تجربه عینی تاریخ نیز این واقعیت را کاملاً نشان می دهد:

اولاً: هیچ پیامبری به گفتگو با سران کفر نپرداخته است بل مأمور بوده است اگر بتواند با رهبران کفر بجنگد: فَقاتلُوا أئمَّةَ الْكُفْرِ إِنَّهُمْ لا أَيْمانَ لَهُم: ⁽¹⁾با رهبران کفر بجنگید زیرا آنان به هیچ پیمان و قراردادی پای بند نیستند و اگر توان اعمال قدرت ندارد، مأمور است که اعراض کند و به تبلیغ بدنه مردم اکتفا کند.

ثانیاً: این تاریخ و این هم شما لطفاً یک نمونه پیدا کنید که گفتگو با ستمگران سودی برای مظلومان داشته باشد این همه مذاکرات صلح اجلاسیه های گفتمانی که در تاریخ بوده همیشه و بدون استثناء به نفع طرف ستمگر بوده است و اگر هر دو طرف ستمگر و باطل بوده به سود طرفی منجر شده که باطلتر و ستمگرتر بوده است.

و در دورهٔ معاصر؛ گفتگوهای لومومبو در آفریقا، گفتگوی زاپاتا در آمریکای لاتین، گفتگو خیره سرانه فلسطینیان با اسرائیل، همگی مصداق حماقت بود و مصداق کمک کردن به ناحق که به مقاصدش برسد.

ثالثاً: گفتگو یا صادقانه است و یا آمیزه ای از مکر و فریب و ساده لوح است کسی که ناحق آگاه و متعمّد را دارای صداقت بداند و باطل اگر صداقت داشت باطل نمی شد.

رابعاً: امروز با بر افتادن پرده از راز کابالا روشن و واضح شده است که کابالیست ها، قدرت کابالیست تاریخ با ماهیت کابالیسم از آغاز از زمان قابیل تا به امروز کاملاً متعمدانه و آگاهانه و دقیقاً مانند ابلیس و با پیروی از ابلیس و برنامه هایش و با استفاده از توان طرح ریزی ،ابلیس بر تاریخ مسلط بوده و هست پس گفتگو با سران کابالا چه معنائی دارد.

جلسه بیست و پنجم

موسی (علیه السلام) برگشته و قدرت کابالیسم منسجم نیست

رقابت میان سه رکن کابالیسم: کاهنان، سنا و فرعون

موسی با قصد قرار گرفتن در کنار مادر و برادر از شهر مدین آهنگ مصر کرده است. و از همین موضوع می فهمیم که بردگی بنی اسرائیل در مصر به صورت و ماهیت «استثمار جامعه» بوده است. یعنی مردم بنی اسرائیل که در آن وقت حدود 400/000 جمعیت بودند، به عنوان یک «جامعه برده در زیر استثمار مصریان بوده اند نه به عنوان «بردگان فردی» که مالک هیچ چیزی نباشند. بدیهی است که شخصی مانند حضرت موسی خود را در معرض بردگی به معنی فردی قرار نمی دهد و چنین کاری از گناهان بس بزرگ است.

و دلیل دیگر این است که او گله گوسفندان خود را نیز به همراه می برد، معلوم می شود که مردم بنی اسرائیل در میان خودشان از حق مالکیت برخوردار بوده اند.

در آن زمان دو جامعه کوچک در درون جامعه بزرگ مصر حضور داشته اند؛ یکی بنی اسرائیل که در زمان یعقوب (علیه السلام) و یوسف (علیه السلام) به صورت 12 خانواده وارد مصر شدند و اینک

در زمان موسی به 400/000 نفر رسیده اند. دوم یونانیانی که به هر دلیل به مصر مهاجرت کرده و یا به صورت موردی به اسارت گرفته شده بودند؛ جمعیت اینان در زمان موسی (علیه السلام) خیلی بیشتر از بنی اسرائیل بوده است زیرا آنان توانستند بعدها برهه ای بر همه مصر مسلط شوند.

بنی اسرائیل ⁽¹⁾در ساحل شرقی رود نیل در خلال کشتزارها و نیزارها در دهکده هائی زندگی می کردند و باج و خراج هنگفت به دولت مصر و نیز به ملاء (سناتورها) می پرداختند. موسی نیز قصد دارد به آن جا رفته و زندگی کند آیا او به عنوان یک فرد که هنوز به نبوت مبعوث نشده، تصمیم دارد زیر بار ستم و استثمار جانکاه مصریان برود و تسلیم شود؟ بدیهی است او حتی به عنوان یک فرد غیر مبعوث نیز چنان شخصی نیست که چنین تصمیمی داشته باشد.

تاریخ، گزارشات تاریخی، تورات و قرآن به خوبی نشان می دهند که او با همه تحمل اذیت و آزار قوم یهود پرخاشگرترین پیامبر در میان پیامبران است، بی تردید چنین شخصی با چنین شخصیتی تن به ذلت نمی دهد و لابد به عنوان یک فرد غیر مبعوث برنامه ای برای خود و بنی اسرائیل در برابر قدرت کابالیسم مصر داشته که با بعثت در وادی ایمن تکلیفش روشن تر اما مسؤليتش سنگین تر می گردد.

موسی در قصر امپراتوری: ابتدا به میان مردم بنی اسرائیل می رود و آنان را در جریان رسالت خود قرار می دهد او پیامبر خدا است و اگر بتواند همه بشر را هدایت می کند اما ماموریت اصلی او نجات دادن بنی اسرائیل از یوغ مصریان و خارج کردن آنان از سرزمین مصر است؛ موسی و هارون به فرعون گفتند: «أن أرسل مَعَنا بَنى إسرائيل»: ⁽²⁾كه بنى اسرائيل را رها کن تا با ما بروند و در آیه 47 سوره طه خداوند به آن دو می فرماید: فَأتياهُ فَقُولا

إِنَّا رَسُولا رَبِّكَ فَأَرْسِلْ مَعَنا بَنِي إِسْرائيلَ وَ لا تُعَذِّبْهُم بروید پیش فرعون و بگوئید ما دو نفر فرستاده پروردگارت هستیم پس رها کن با ما بنی اسرائیل را و (دیگر) عذاب شان نکن. فرعون می توانست در همان ساعت فرمان قتل هر دو برادر را صادر کند. اما این کار را نکرد او معجزه موسی را دید و کاملاً یقین داشت که یک معجزه الهی است زیرا همه صدرنشینان کابالا هم به خدا اعتقاد داشتند و هم به نبوت ها لیکن مانند خود ابلیس راه تمرد در برابر خدا را برگزیده بودند اینک طمع سیاستمدارانه کرده که کاهنان را با موسی درگیر کند تا شکست خورده و موقعیت شان در جامعه مصر تضعیف شود، گفت: اً جئتنا لتُخرجنا مِنْ أَرْضنا بسحْركَ يا مُوسى - فَلَنَأْتِيَنَّكَ بسخر مثله فَاجْعَلْ بَيْنَنَا وَبَيْنَك مَوْعداً لا تُخْلِفُهُ نَحْنُ وَ لا أَنْتَ مَكاناً سُوى ⁽¹⁾آيا آمده ای ما را به وسیله سحرت از سرزمین خودمان بیرون کنی ای موسی- پس باید ما نیز مانند سحر تو را بیاوریم پس قرار ده میان ما و خودت وعده ای (وقتی) را که از آن تخلف نکنیم نه ما و نه تو، جایگاهی مستوی.

در تاریخ پیامبران این اولین و آخرین بار است که یک سمبل قدرت کابالیسم با یک پیامبر این گونه با برد باری و حوصله برخورد می کند، علتش چیست؟ شاید گمان کنیم که فرعون از معجزه موسی (علیه السلام) ترسیده بود می خواست مسئله را به فرسایش بسپارد. لیکن همه پیامبران معجزه داشتند و تکبر فرعون اگر از دیگر قدرتمندان بیشتر نبود، کمتر نیز نبود. او حتی برای قتل موسی توطئه هم نکرد و حتی او را بازداشت هم نکرد آزادش گذاشت تا روز موعود به میدان آید و نکته جالب این است موسی می گوید بنی اسرائیل را رها کن تا آنان را از مصر ببرم فرعون می گوید آیا آمدهای ما مصریان را از سرزمين مان خارج کنی، عمداً خواسته موسی را بزرگ تر می کند تا ماجرا بزرگ شود و مهم تر این که در فاصلهٔ آن روز و روز موعود اعضای سنا را نیز به اجلاس فراخواند و موسی (علیه السلام) را نیز در آن اجلاسیه حاضر کرد.

موسی (علیه السلام) در مجلس سنا: قالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمٍ فِرْعَوْنَ إِنَّ هذا لساحِرٌ عَليمٌ - يُريدُ أَنْ يُخْرِجَكُمْ مِنْ أَرْضِكُمْ فَما ذا تَأْمُرُون: ⁽¹⁾ملاء قوم فرعون به همدیگر گفتند این موسی ساحر است و در سحر خود دانش دقیق دارد- می خواهد شما را از سرزمین خودتان بیرون کند پس رای تان چیست؟ نتیجه رای گیری قالُوا أَرْجِه وَ أَخاهُ وَ أرْسِلْ فِي الْمَدائن حاشرين - يَأْتُوكَ بِكُلِّ ساحِرٍ عَليم: ⁽²⁾به فرعون گفتند: او و برادرش را وا گذار و کسانی را به شهرها بفرست گرد آورند و- بیاورند برای تو هر ساحر دانشمند را.

یعنی همان نظر فرعون در سنا نیز تصویب شد. ظاهراً هم فرعون و هم اعضای سنا می خواستند باصطلاح امروزی توپ را به زمین کاهنان معابد بیندازند تا آنان را دچار شکست کرده و از قدرت شان بکاهند زیرا جریان موضوع بدین صورت، بر خلاف سنت قابیلیان است که دشمن را مهلت داده واگذارند. دقت در پیام آیه ها نشان می دهد که قدرت کابالیسم در آن دوره در مصر دچار اختلاف شدید بوده و انسجام ابلیسی خود را از دست داده است. چنان که خواهیم دید پس از شکست کاهنان نوبت به تضعیف سنا می رسد. از میان کاهنان همهٔ معابد شهرهای مصر هفتاد کاهن ماهر، عارف و «علیم» حاضر شدند که با معجزه موسی مقابله کنند اما در برابر عظمت معجزه الهی از حزب ابلیس خارج شده و به راه الهی بازگشتند.

سنا دوباره جلسه تشکیل داد: فرعون اولین سخنران بود گفت: ذَرُونى أَقْتُلْ مُوسى لْيَدْعُ رَبَّهُ إِنِّى أَخافُ أَنْ يُبَدِّلَ دِينَكُمْ أَوْ أَنْ يُظْهِرَ فِي الْأَرْضِ الْفَساد: ⁽³⁾بگذارید من موسی را بکشم و (ترسی ندارم از این که) او خدایش را به یاری خود بطلبد من می ترسم از این که او دین شما را عوض کند یا فسادی را در زمین به راه اندازد.

امپراتوری که هر وقت خواسته فرمان قتل کس یا کسانی را صادر کرده اینک برای کشتن موسی (علیه السلام) تصویب سنا را می خواهد.

موسی در جوابش گفت: إِنِّي عُذْتُ بِرَبِّي وَ رَبِّكُمْ مِنْ كُلِّ مُتَكَبِّرٍ لا يُؤْمِنُ بِيَوْمِ الحساب: ⁽¹⁾من به پروردگارم که پروردگار شما نیز هست پناه می برم از هر متکبری که به روز معاد ایمان نداشته باشد.

فرعون و سناتورهایش به زندگی پس از مرگ معتقد بودند و لذا در مقابرشان امکانات زندگی می گذاشتند آنان مانند ابلیس به طور دانسته در برابر معاد تسلیم نمی شدند، می کوشیدند معاد را نیز طوری که خودشان می خواهند تنظیم کنند. و مراد از «لایؤمن» تسلیم نشدن است.

در آن میان یکی از سناتورها برخاست: وَ قالَ رَجُلٌ مُؤْمِنٌ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَكْتُمُ إِيمَانَهُ أ تَقْتُلُونَ رَجُلاً أَنْ يَقُولَ رَبِّيَ اللَّهُ وَقَدْ جَاءَكُمْ بِالْبَيِّنَاتِ مِن رَّبِّكُمْ وَ إِنْ يَكُ كَاذِبَاً فَعَلَيْهِ كَذِبُهُ وَ إِن يَك صادقاً يُصِبْكُمْ بَعْضَ الَّذى يَعِدُكُمْ إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِى مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ كَذَّابٌ يَا قَوْمِ لَكُمُ الْمُلْكُ الْيَوْمَ ظاهرين فى الْأَرْضِ فَمَنْ يَنْصُرُنَا مِنْ بَأْسِ اللَّهِ إِنْ جَاءَنَا قَالَ فِرْعَوْنُ ما أريكُمْ إلا ما أرى وَ ما أَهْدِيكُمْ إِلا سَبيل الرشاد: ⁽²⁾مردی از فامیل فرعون که مؤمن بود و ایمانش را پنهان می داشت گفت: آیا مردی را می کشید به جرم این که می گوید پروردگار من الله است؟ در حالی که از پروردگارتان معجزات روشنی برای شما آورده است اگر دروغگو باشد دروغش بر علیه خودش است (ضرری متوجه شما نمی شود) و اگر راستگو باشد ممکن است برخی از آن و عیدها که به شما می دهد به شما اصابت کند. خداوند کسی را که (زیاده روی کند هدایت نمی کند. زیاده روی نکنید بگذارید برود قبیله اش را هر کجا می خواهد ببرد). ای قوم من امروز قدرت در دست شماست و قدرت مسلط در روی زمین هستید، پس

چه کسی ما را یاری می کند اگر بلای خدا بیاید؟ فرعون گفت: من برای شما پیشنهاد نمی کنم مگر آن چه را که تشخیص می دهم و رهنمون نیستم شما را مگر به راه رشد.

از این بگومگو و اظهارات موافق و مخالف بر می آید که هم فرعون می توانست موسی را بکشد و هم سنا می توانست اعدام او را تصویب کند اما این بار ابلیس از ایجاد انسجام میان ارکان سه گانه قدرت به دلیل «قضاء الهی» بازمانده است که شرحش رفت به حدی که یک مرد مؤمن که تا آن روز ایمانش را کتمان می کرد برخاسته و ملاء را مورد خطاب قرار داده و همۀ اصول و فروع کابالیسم را به زیر سؤال می برد: وَ قالَ الَّذِي آمَنَ يا قَوْمِ إِنِّ-ي أخافُ عَلَيْكُمْ مِثْلَ يَوْم الْأَحْزاب - مثلَ دَابِ قَوْمِ نوح و عاد وَثَمُودَ وَالَّذِينَ مِنْ بَعْدِهِمْ وَ مَا اللَّهُ يُرِيدُ ظُلْماً لِلْعِبادِ وَ يَا قَوْمِ إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ يَوْمَ التَّنادِ - يَوْمَ تُوَلُّونَ مُدْبِرِينَ مَا لَكُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ عَاصِمٍ وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِنْ هَادٍ - وَلَقَدْ جَاءَكُمْ يُوسُفُ مِنْ قَبْلُ بِالْبَيِّنَاتِ فَما زِلْتُمْ في شَكٍّ مِمَّا جَاءَكُمْ بِهِ حَتَّى إِذا هَلَكَ قُلْتُمْ لَنْ يَبْعَتَ اللَّهُ مِنْ بَعْدِهِ رَسُولاً كَذَلِكَ يُضِلُّ اللَّهُ مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ مُرْتَابَ الَّذِينَ يُجَادِلُونَ فِي آيَاتِ اللَّهِ بِغَيْرِ سُلْطَانٍ أَتَاهُمْ كَبُرَ مَقْاً عِندَ الله وَ عِنْدَ الَّذِينَ آمَنُوا كَذلِكَ يَطْبَعُ اللَّهُ عَلى كُلِّ قَلْبِ مُتَكَبِّرٍ جَبَّار: ⁽¹⁾و آن مؤمن ادامه داد: ای قوم من، من می ترسم بر شما که به مانند روزگار حزب ها گرفتار شوید به مانند حال قوم نوح و عاد (آکد و ثمود سومر) و آنان که پس از آن ها آمدند ای قوم من، من می ترسم بر شما از روز واژگونی از روزی که برگشته و فرار کنید در حالی که هیچ نگهدارنده ای از جانب خداوند نداشته باشید (امروز قدرت اول روی زمین هستید می ترسم روزی بیاید شکست خورده و فراری شوید و هیچ چیزی نتواند شما را از این بلای خداوند حفظ کند) و که خداوند گمراهش کند نمی ماند برای او هیچ هدایتگری- پیش از این یوسف برای شما آمد با دلیل روشنگر و همچنان در آن چه او آورده بود در شک بودید تا این که از دنیا رفت گفتید خداوند پس از او پیامبری را مبعوث نخواهد کرد خداوند این گونه گمراه می

کند هر کس را که زیاده روی کرده و ایجاد شُبهه کند آنان که در آیه های خدا به جدال می پردازند در حالی که برهانی ندارند این رفتار کینه آمیزشان بس بزرگ است در نظر خدا و در نظر ایمان داران خدا این چنین مهر می زند بر قلب هر متکبر جبار.

مرد مؤمن هر چه دل تنگش می خواست گفت، او از جانش گذشته بود. اما خواهیم دید که نظام کابالیست او را مجازات نکرد. این همه حاکی از عدم انسجام در میان شان است.

فرعون برخاست و خطاب به وزیر اعظمش گفت: یا هامانُ ابْنِ لى صَرْحاً لَعَلَّى أَبْلُغُ الْأَسْبَابَ - أَسْبَابَ السَّماواتِ فَاطَّلِعَ إِلى إِلَهِ مُوسى وَ إِنِّي لَأَظُنُّه كاذبا: ⁽¹⁾اى هامان بناي برافراشته ای برای من درست کن می خواهم به راه هائی برسم- به راه های آسمان ها و بنگرم خدای موسی را، و من گمان می کنم او دروغگو است.

توضیح: 1- فرعون سخن مرد مؤمن را برید و این کلام تمسخر آمیز را گفت، در عین حالی که مرد مؤمن را مسخره می کرد بر پایه اصالت محسوس که پایه اولیه مادی اندیشی و کابالیسم است استناد کرد؛ مرد مؤمن را به خیال گرائی متهم و از موضع باصطلاح واقعگرائی به او پاسخ داد. در آن وقت، میان سه منبع قدرت اختلاف بود که مرد مؤمن از فرصت استفاده می کند. و فرعون به جای موضع گیری قاطع به طنز پردازی می پردازد و اعضای جلسه نیز قاطعیتی نشان نمی دهند گوئی حقوق بشر شان گل کرده است و آزادی جان کابالیسم گشته است.

2- سخن فرعون كاملاً طنز تمسخر آمیز بود و گرنه او آن قدر احمق نبود که قصد سفر آسمان ها را کرده باشد. یهودیان کابالیست که در صدر اسلام تفسیر قرآن را به انحصار خود گرفتند افسانه کهن ایران باستان دربارهٔ کیکاوس را در تفسیر این آیه وارد کردند که هامان تختی ساخت و بر بالای تخت لاشه های گوشت را از نیزه ها آویخت، بر هر پایه تخت عقابی بست عقاب ها به طمع گوشت ها به پرواز در آمدند و فرعون را به آسمان بردند.

مرد مؤمن به سخنانش ادامه داد و در چندین آیه بعدی می بینیم که حاضران را پند داده و به سوی حق راهنمائی می کند. او از جان گذشته بود اما فَوَقاهُ اللَّهُ سَيِّئات ما مَكَرُوا: ⁽¹⁾خداوند او را از بدی هائی که درباره اش نیرنگ می کردند حفظ کرد. خداوند قضا کرده و خواسته بود که آنان به حدی دچار اختلاف داخلی شوند که این دشمن گستاخ (که در تاریخ مصر چنین کسی با چنین صراحت بر علیه شان سخن نگفته بود) را نیز نتوانند مجازات کنند.

سومین جلسه سنا: وَ قَالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمٍ فِرْعَوْنَ أَ تَذَرُ مُوسَى وَ قَوْمَهُ لِيُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ وَ يَذَرَكَ وَ آلِهَتَک: ⁽²⁾و ملاء قوم فرعون (به فرعون) گفتند: آیا موسی و قومش را رها می کنی تا در زمین فساد کرده تو و خدایان تو را واگذارد!؟!

توضیح: 1- دیدیم که در جلسه پیش این فرعون است که می گوید: بگذارید من موسی را بکشم وگرنه فساد خواهد کرد و باصطلاح توپ را به زمین سناتورها می اندازد اما در این جلسه سناتورها توپ را به زمین فرعون بر می گردانند.

2- فرعون در پاسخ گفت: سَنُقَتِّلُ أَبْنَاءَهُمْ وَ نَسْتَحْيِي نِسَاءَهُمْ وَ إِنَّا فَوْقَهُمْ قَاهِرُونَ: ⁽³⁾به زودی پسران شان را خواهیم کشت، زنان و دخترانشان را زنده می نداریم (نگران نباشید) ما بر بالای سرشان مسلط هستیم.

3- در جلسه اول سنا تصویب کرد که موسی و برادرش را واگذار و کاهنان را برای مقابله با او فرا خوان این بار فرعون به مسامحه متوسل می شود. حتی سخنی از اعدام موسی هارون و مردان بنی اسرائیل به زبان نمی آورد بل قانون زمان فرعون قبلی را یاد آوری می کند: کشتن پسران بنی اسرائیل.

4- پس از شکست کاهنان و ایمان آوردن هفتاد کاهن، قدرت آنان به حدی تضعیف شده که پس از آن اثری از کاهنان در ماجرای موسی (علیه السلام) مشاهده نمی شود و حتی معلوم نیست که

آن هفتاد نفر را نیز کشته باشند فرعون دربارۀ آنان به مقصود خود رسیده است. اینک در صدد است که با استفاده از قیام موسی (علیه السلام) سنا را نیز مهار کند.

فرعون در اجرای نظر سنا تا جائی مسامحه کرد که مردم 400/000 نفری بنی اسرائیل با زن و فرزند، همراه اثاثیه زندگی، دام و طیور با گاری و ارابه از دهکده های اطراف پایتخت جمع شده و به طرف صحرای سینا به حرکت در آمدند باز تا جائی مسامحه کرد که آنان فاصله های زیادی را طی کردند.

جلسه بیست و ششم

فرعون پیروز می شود

اما در خلیج قلزم غرق می گردد

قیچی کابالا

كابالا تصوف یهودی نیست

تصوف یکی از دو تیغه کابالاست

سامری و بت طلائی

فرعون بر خلاف نظر سنا، موسی (علیه السلام) و بنی اسرائیل را آزاد گذاشته بود. زیرا فرصتی به دست آورده بود تا اهمیت سلطنت و قدرت اجرائی را اثبات کند سنا بدون همکاری فرعون از هر اقدامی برای از دست ندادن 400/000) برده که در مزارع و مراکز صنعتی و حتی زرگری برای شان کار می کردند ناتوان بود فرعون توانست با مسامحه هایش ثابت کند که اعضای سنا غیر از چانه زنی های اشرافی چیزی ندارند.

همان طور که پس از شکست کاهنان، دیگر نامی از آنان در ماجرا نمی بینیم، پس از جلسه سوم سنا نیز اثری از ملاء در ماجرا مشاهده نمی شود و فرعون یکه تاز میدان است.

این سرگذشت شبیه سرگذشت قیصر است که از سال 101 تا 44 پیش از میلاد می زیست و در رم قدرت را در دست داشت او معبد رم و سنای رم را به شدت تضعیف کرد و معتقد بود که کاهنان و سناتورها دست و پای امپراتور را می بندند و از کشور گشائی باز می دارند و کاهنان پیشگوئی کردند که او به زودی کشته خواهد شد و بالاخره سناتورها او را در داخل مجلس سنا کشتند. همان طور که کاهنان مصر مرگ فرعون و سقوط سلسله نوزدهم را پیشگوئی کرده بودند.

فرعون پس از پیروزی بر کاهنان و سنا (مانند هنری هفتم پادشاه انگلستان که قدرت سیاسی اشراف را درهم شکست و هنری هشتم نیز قدرت کلیسا را درهم کوبید و خود را رئیس کلیسا خواند 1535 میلادی) کل قدرت را به دست گرفت و شعار أنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلى ⁽¹⁾سر داد. پیش از آن خدایان متعدد از قبیل: آمون، آپیس و بت های ریز و درشت دیگر را می پرستید. همان طور که از زبان ملا، خواندیم: موسی وَ قَوْمَهُ لِيُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ وَ يَذَركَ وَ الهَتَک ⁽²⁾= خدایانت، تعبیر می کنند و معلوم است که فرعون در آن وقت خدایانی داشته است. اینک خود را در مقام اول خدایان قرار می دهد او ربوبیت الهه ها را انکار نمی کند خودش را رئیس خدایان می نامد و به مدیریت و کارهای اجرائی خود افتخار می کند و بر مردم مصر منت می گذارد:

فَحَشَرَ فَنادى - فَقالَ أَنَا رَبُّكُمُ الْأعْلى: ⁽³⁾مردم را جمع کرد و ندا در داد- منم بالاترین خدای شما.

و نادى فرْعَوْنُ في قَوْمه قالَ يا قَوْم أَلَيْسَ لى مُلک مصر وهذه الأنهار تجرى من تحتى أ فَلا تُبْصِرُون: ⁽¹⁾و فرعون با صدای بلند بر مردمش گفت: ای مردم من، مگر سلطنت از آن مصر من نیست و این همه نهرها در زیر فرمان من جاری نیستند؟ آیا نمی بینید (قدرت من را)؟ حیات و تمدن مصر به رود نیل وابسته است، فراعنه از جمله پدران همین فرعون و خودش، نهرهای متعددی از نیل منشعب کرده بودند که آب را به مزارع می رسانیدند. او به مردم یاد آوری می کند که این کارهای حیاتی را نه کاهنان انجام داده اند و نه ملاء، همگی کار فرعون ها است پس باید قدرت در دست فرعون باشد.

آن گاه با ادبیات شاهانه تصمیم مبارزه با موسی (علیه السلام) را اعلام می کند: أَمْ أَنَا خَيْرٌ مِنْ هذا الذى هُوَ مَهِينٌ وَلا يَكادُ يُبينُ - فَلَوْلا أَلْقَى عَلَيْهِ أسْورَةٌ من ذَهَب أَوْ جَاءَ مَعَهُ الْمَلائِكَةُ مُقْتَرِنین: ⁽²⁾بل من والاترم از این مردی (موسی) که او زبون است و نمی تواند راهش را به روشنی تبیین کند. پس اگر راست می گوید چرا فرود نمی آید برایش دستبندهای زرین (همان طور که من دارم) یا چرا گروه فرشتگان ردیف شده، همراه او نیستند؟!

فَاسْتَخَفَّ قَوْمَهُ فَأطَاعُوهُ إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْماً فاسقين: ⁽³⁾در نتیجه فرعون (با این سخنرانی ها) مردمش را سبک عقل کرد اطاعتش کردند زیرا آنان مردمی فاسق بودند. فَأَرْسَلَ فِرْعَوْنُ فِي الْمَدائِنِ حاشرین: ⁽⁴⁾فرعون کسانی را به شهرها فرستاد که لشکرها جمع شوند. مراد شهرهائی است که در مسیر اردوی موسی بودند.

و گفت: إِنَّ هؤلاء لشردُمَةٌ قَلِيلُونَ - وَإِنَّهُمْ لَنَا لَغَائِظُونَ - وَ إِنَّا لَجَميع حاذِرُونَ: ⁽¹⁾آنان (موسی و بنی اسرائیل) گروهی اندک هستند و البته ما را به خشم آورده اند و ما جميعا مسلح هستیم.

يا البته ما همگی نگران هستیم.

اگر ترجمه دوم انتخاب شود، باید گفت او در عین حال می خواهد کاری را که تصمیم به انجام آن گرفته، مهم و بزرگ قلمداد کند که مثلاً می خواهد بنی اسرائیل را به بردگی برگرداند و این کار بزرگی است و در موفقیت این لشکر کشی و جنگیدن با مردم 400/000 نفری بنی اسرائیل جای نگرانی نیز دارد.

از تبس تا سوئز: تبس در بخش جنوبی مصر قرار داشت که امروز شهر «اقصر» در جای آن است. شهر قلزم که امروز سوئز نامیده می شود در ساحل شرقی خلیج قلزم قرار دارد که خلیج و زمانی دریای سرخ به نام آن موسوم بود. پهنای خلیج در دو موضع کمتر می شود؛ یکی در محاذی خود شهر سوئز و دیگری در جنوب آن البته با فاصله زیاد.

اردوی موسی (علیه السلام) با اثاثیه کالا، زن، کودک، بیماران، دام و طیور اگر پرشتاب ترین حرکت را داشته باشد باید چند شبانه روز طی طریق کند تا در محاذی شهر سوئز به ساحل غربی خلیج برسد. معلوم می شود که فرعون دستکم دو شب پس از حرکت بنی اسرائیل به دنبال آنان حرکت کرده و در طلوع آفتاب یکی از روزها در ساحل تنگترین نقطه خليج به آنان رسیده است.

مقصد موسی نه خلیج بود و نه سوئز او در جاده ای حرکت می کرد که تبس را به صحرای سینا و از آن جا به مدین (شهر شعیب) تا به بابل مرکز بین النهرین، وصل می کرد. این جاده در نوک خلیج که امروز کانال سوئز در آن کنده شده وارد صحرای سینا می شد سپس به جنوب برگشته و باریکه هموار ساحل را طی کرده و به شهر قلزم می رسید،

کوهستان سینا را دور زده ساحل خلیج عقبه را نیز طی کرده وارد سرزمین امروزی اردن و شهر مدین می گشت که پیشتر اشاره رفت مدین در سه راهی این جاده با جاده بخور قرار داشت.

اگر اردوی حضرت موسی (علیه السلام) مطابق معمول سیر می کرد احتمالاً جانب شمال کوهستان و ساحل مدیترانه را انتخاب می کرد که در زمان های پیش جاده از آن جا می گذشت و به نام جاده اعظم معروف بود زیرا مقصد او فلسطین بود و نیاز نداشت مسیر طولانی جنوب کوهستان را دور بزند اما در محاذی شهر سوئز در محاصره فرعون قرار گرفت.

فرعون می توانست سپاهی را به فرماندهی برخی از ارتشبدهای خود به دنبال بنی اسرائیل گسیل کند و خود در تبس بماند همان طور که در تاریخ مصر این قبیل اعزام نیرو همیشه بوده است. مطابق اوضاع زیستی و اجتماعی آن روز در میان جمعیت 400/000 نفری بنی اسرائیل حداکثر 6000 مرد می توانست در مقام دفاع نظامی برآید آن هم بدون سلاح و امکانات جنگی و در چنین شرایطی شخص فرعون اقدام نمی کرد. اما فرعون پس از براندازی قدرت کاهنان و سنا، می خواست شخصاً خدمتی را انجام داده باشد و آن همه بردگان را به خدمت مصریان برگرداند کارآئی و صداقت خود را ثابت کند.

قرآن: وَ أَوْحَيْنَا إِلى مُوسى أَنْ أَسْرِ بعبادى إِنَّكُمْ مُتَّبَعُون: ⁽¹⁾به موسی وحی کردیم که بندگان ما را حرکت ده و بدان) (که شما تعقیب خواهید شد.

و آیه 23 سوره دخان معین می کند که حرکت شان در شب شروع می شود: فَأسْرِ بِعِبَادِي لَيْلاً إِنَّكُمْ مُتَّبَعُونَ. ⁽²⁾

در طلوع آفتاب یکی از روزها نیروی فرعون فرا رسید: فَأَتْبَعُوهُمْ مُشرقین: ⁽¹⁾از پی آنان فرا رسیدند در حال طلوع آفتاب فَلَمَّا تَراءَا الْجَمْعان: ⁽²⁾وقتی که دو اردو همدیگر را دیدند. قالَ أَصْحابُ مُوسَى إِنَّا لَمُدْرَكُون: ⁽³⁾همراهان موسی گفتند گرفتار خواهیم شد. قالَ كُلاً إِنَّ مَعي رَبِّي سَيَهْدین ⁽⁴⁾موسی گفت: نه چنین است (اسیر نخواهیم شد) زیرا خدای من با من است و ره چاره ای برایم نشان خواهد داد.

عرض خلیج در آن نقطه، مطابق حدیث امام عسگری (علیه السلام) چهار فرسخ بوده ⁽⁵⁾امروز نیز تقریباً همان مقدار است ید بیضای موسی عصا را بر خلیج کوبید دریا شکافته شد اردوی موسی عبور کرد و اردوی فرعون غرق شد.

فرعون دیگر به جای فرعون نشست، لیکن قدرت کابالی مصر در اثر این حوادث به تحلیل رفت نه کاهنان می توانند نقش پیشین خود را ایفاء کنند و نه سنا و نه دربار یک نظام اجتماعی (که پیرو نبوت نیست و ابلیس نیز مطابق قضای الهی از مدیریت آنان بازمانده است) این گونه محکوم به سقوط می گردد. خاندان نوزدهم ساقط شد و خاندان بیستم قدرت را به دست گرفت اما مصر به طور مداوم از ناحیه مدیترانه مورد هجوم دریائی ساکنان جزاير مديترانه حتی برخی از دریانوردان سوریه و لیبی و دزدان دریائی، قرار می گرفت، سلسلهٔ بیستم نیز به پایان رسید و کاهنان قدرت را به دست گرفتند و مدت 200 سال (1110 - 890 پیش از میلاد) بر مصر حکومت کردند در سال 890 پادشاه آشور از عراق به مصر حمله کرد و آن سرزمین را گرفت. ⁽⁶⁾

کابالا و برنامه جدید ابلیس ابلیس: هیچ کس هیچ قوم و جامعه ای را رها نمی کند. اکنون که جامعه جدیدی به رهبری موسی (علیه السلام) تاسیس می شود بی درنگ افراد کابالیست خود را در آن جامعه می کارد؛ سامری، مرعقیبا، قارون، بلعم باعور، اولی دانشمند هوشمند دومی در قیافه ریش سفید بی آزار، سومی سرمایه دار پول پرست، چهارمی روحانی خدا شناس احمق.

حدیث از امام صادق (علیه السلام): مَا بَعَثَ اللَّهُ رَسُولًا إِلَّا وَفي وَقْته شَيْطَانَان يُوْدْيَانه و يَفْتِنَانِهِ وَ يُضِلَّانِ النَّاسَ بَعْدَهُ فَأَمَّا الْخَمْسَةُ أُولُو الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ نُوحٌ وَإِبْرَاهِيمُ وَ مُوسَى وَعِيسَى وَ مُحَمَّد (صلی الله علیه و آله وَأَمَّا صَاحِبَا نُوح ففيطيفوس و خرام وَ أَمَّا صَاحِبَا إبْرَاهِيمَ فمكيل و رذام وَ أَمَّا صَاحِبَا مُوسَى فَالسَّامرى و مرعقيبا وَ أَمَّا صَاحِبًا عيسى فبولس و مريسا وَ أَمَّا صَاحِبَا مُحَمَّد (صلی الله علیه و آله) فَحَبْتَرٌ وَ زُرَيْق): ⁽¹⁾خداوند پیامبری را مبعوث نکرد مگر در زمانش دو شیطان او را اذیت و دچار فتنه می کردند و پس از آنان دین شان را عوض می کردند. پنج پیامبر اولوالعزم عبارتند از نوح، ابراهیم، موسی، عیسی، و محمد (صلی الله علیه و آله). اما دو ملازم نوح فیطیفوس و حزام بودند، دو ملازم ابراهیم عبارت بودند از مکیل و رذام. و دو ملازم موسی به نام سامری و مرعقیبا بودند. دو ملازم عیسی پولس و مریسا، و دو ملازم پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) حبتر و زریق بودند.

درباره دو شیطان در میان مردم (نوح علیه السلام) چیزی نمی دانیم و همین طور درباره دو شیطان معاصر ابراهیم (علیه السلام). اما دربارهٔ یکی از دو شیطان معاصر موسی (علیه السلام) یعنی سامری اطلاعات کافی در دست است و همچنین دربارۀ پولس مسیحیان او را قدیس بس محترم می دانند و در عین حال اقرار می کنند که او خیلی از احکام دین را برای مردم بخشید؛ خوردن گوشت حیوان از آن جمله خوک را حلال کرد مردم را از ختنه کردن معاف کرد، هیچ چیز را پلید و نجس که قابل پرهیز باشد ندانست (نجاسات و احکام شان را از دین حذف کرد)،

مطابق میل و سنت رومی و اروپائی طلاق را تحریم کرد پولس به حدی از دین مسیح تکلیف زدائی کرد که کاملاً فاقد احکام و قوانین گشت. وقتی که اروپا مسیحیت را پذیرفت در واقع اروپا مسیحی نشد بل مسیحیت اروپائی گشت.

صدوق در «ثواب الاعمال» ص 215 و مجلسی در بحار، ج 30 باب 21 ص 236، و237، حدیث شماره 4 از امام کاظم (علیه السلام) نقل کرده اند که پنج نفر از امت های پیشین و دو نفر از امت اسلام، در دوزخ در صندوق هائی در کنار هم خواهند بود که عبارتند از قابیل، نمرود، فرعون که گفت «انا ربّکم الاعلی» و آن یهودی که دین موسی را تحریف کرد و پولس که دین عیسی را تحریف کرد و دو اعرابی از امت اسلام.

لغت: اعرابی بدوی غیر مدنی کسی که تربیت و درک مدنی ندارد.

بنی اسرائیل از خلیج خارج شده و در طول ساحل خلیج سوئز تا ساحل دریای مدیترانه در سرزمین هموار شمال قلزم اردو زدند برای تامین مایحتاجشان با شهر قلزم (سوئز) و دهکده های اطراف آن رفت و آمد داشتند، دیدند که مردم آن نواحی نیز بت هائی را می پرستند. سامری و گروهش به ذهن مردم القاء کردند همه مردم جهان در همه جا بت پرست هستند، بت پرستی عامل پیشرفت است مگر ندیدید مصریان آن تمدن بزرگ را دارند و آن همه بت ها را می پرستند اگر موسی خواهان توحید است ما نیز از او اطاعت می کنیم و از او بخواهیم تنها یک بت واحد برای ما تعیین کند:

وَ جاوَزْنَا بِبَنِي إِسْرَائِيلَ الْبَحْرَ فَأَتَوْا عَلَى قَوْمٍ يَعْكُفُونَ عَلَى أَصْنَامٍ لَهُمْ قَالُوا يَا مُوسَى اجْعَلْ لَنَا إِلهَا كَما لَهُمْ آلِهَةٌ قَالَ إِنَّكُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ ⁽¹⁾و بنى اسرائیل را از دریا گذرانیدیم رسیدند به مردمی که بت های شان را می پرستیدند. گفتند ای موسی برای ما یک بت واحد قرار بده چنان که آنان را بتهائی هست. موسی گفت: بی تردید شما مردم جهل گرا هستید. إِنَّ هؤلاءِ مُتَبَّرِّ ما هُمْ فِيهِ وَباطِلٍّ ما كَانُوا يَعْمَلُون: ⁽²⁾آن چه آن مردم در آن هستند راهی

است تباه و باطل است رفتارشان قالَ أَ غَيْرَ اللَّهِ أَبْغِيكُمْ إِلهاً وَ هُوَ فَضَّلَكُمْ عَلَى الْعالَمين: ⁽¹⁾

آیا غیر از خدا، خدائی برای شما برگزینم در حالی که او شما را برتری داد بر همه عالمیان.

مراد از برتری ارسال پیامبر و عبور دادن از دریا است.

گرچه پیشنهاد مردود گشت، پیشنهادی که ابلیس بت واحد را به عنوان توحيد تلبيس کرده بود، طرح چنین پیشنهادی خود یک موفقیت برای ابلیس بود زیرا «حس تقلید» را در آن مردم تحریک کرده بود. مردمی که تازه از بند بردگی و استثمار رها شده اند عجله دارند چه زودتر صاحب یک تمدن توسعه یافته باشند ابلیس و گروهش در ذهن آنان کاشتند که بت پرستی عامل توسعه مصر است.

و این بهره جوئی ابلیس از «حس تقلید مردمان تازه آزاد شده» یک سنت همیشگی ابلیس است در طول تاریخ بشر. حتی در این اواخر در انقلاب اسلامی ایران به جای این که از این آیه ها درس بگیریم گمان کردیم قرآن صرفاً به قصه سرائی پرداخته است.

موسی (علیه السلام) گفت: باید بروم به بالای کوه همان جا که روز اول مبعوث شدم، پس از 30 روز بر می گردم و برای شما کتابی بنام تورات می آورم خداوند 30 روز را به 40 روز تبدیل کرد. گروه ابلیس به ریاست سامری آماده فرصت بودند در همان روز سی و یکم گفتند: ای مردم موسی پیامبر است دروغ نمی گوید خلف وعده نمی کند، اینک که تاخیر کرده حتماً مرده است باید خودمان به مدیریت جامعه مان بپردازیم.

این تاکتیک دین بر علیه دین، موسی بر علیه موسی صداقت بر علیه صداقت، نیز از سنت های همیشگی ابلیس است.

سامری که خود یک زرگر ماهر و در مصر در خدمت ملاء برای شان زرگری می کرد مجسمه گاو طلائی نرِ جوان را ساخت که با مجسمه آپیس گاو پیشانی سفید و معبود

مصریان دو فرق داشت پیشانیش سفید نبود، خالص و یکرنگ بود و سمبل گاو پخته و مسن نبود، گاو جوان طلائی رنگ اخته نشده ⁽¹⁾(که زیباترین و با ابهت ترین حیوان روی زمین است) را در نظرها مجسم می کرد.

ابلیس: بت زرین را بر بالای تپه ای گذاشتند که در دامنه های کوهستان سینا قرار داشت، نیاز نبود که مردمان آن اردوی پراکنده را فرا بخوانند همگان شنیدند که سامری الهه ای زرین ساخته است از چادر در آمده و کارها را رها کرده به سوی تپه روان شدند.

اینک بت پرست کردن مردمی که حدود 400 سال در زیر یوغ مصریان بت پرست زندگی کرده و زیر بار بت پرستی نرفته اند کار آسانی نبود درست است که جارچیان سامری ندا می دادند ما موحدیم و غیر از یک سمبل واحد نخواهیم داشت. و به مردم می گفتند: همه جامعه های پیشرفته سمبل دارند اکنون که ما نیز مستقل شده ایم باید سمبل داشته باشیم تا پیشرفت کنیم و این گونه برنامه های ابلیس را تبلیغ کردند اما باز جا انداختن یک بت در میان نسل یعقوب کار آسانی نبود.

ابلیس آمد در زیر سکوی گاو زرین در اطاقکی که تعبیه کرده بودند و از آن جا به درون بت دمید، تندیس به صدا در آمد ⁽²⁾گروهی از تعجب فریاد کشیده هلهله کردند جارچیان سامری گفتند: ای مردم می بینید که سمبل ما بر سمبل های همۀ مردمان دیگر امتیاز دارد، ⁽³⁾صدا هم می دهد و فَقالُوا هذا إِلَهُكُمْ وَ إِلهُ مُوسى ⁽⁴⁾گفتند این است خدای شما و خدای موسى. بدین سان عنصر نژاد گرائی و نژاد پرستی نیز به خدمت ابلیس در آمد که تا امروز بر

بدبختی های یهود افزوده و عامل نفوذ کابالیسم در میان آنان به طور ویژه شده است و شیطان امروز هم خواسته های خود را به دست آنان عملی می کند.

گروهی در پیشگاه بت به سجده در آمدند. به تدریج بر تعداد سجده کنان افزوده می شد پند و اندرز هارون ثمر بخش نبود.

فَرَجَعَ مُوسى إلى قَوْمه غضبان أسفاً قَالَ يا قَوْم أَلَمْ يُعدكُمْ رَبُّكُمْ وَعْداً حَسَناً أَفَطَالَ عَلَيْكُمُ الْعَهْدُ أمْ أَرَدْتُمْ أَنْ يَحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌ مِنْ رَبِّكُمْ فَأَخْلَفْتُمْ مَوْعِدی: ⁽¹⁾موسی برگشت به سوی قومش غضبناک و متاسف گفت: ای قوم من آیا خدای تان وعده نیکو برای تان نداد، زمان دوری من خیلی برای تان طولانی گشت؟؟ یا می خواهید غضب (خدا) بر شما فرود آید پیمان میان من و خودتان را برهم زدید. آن گاه خشمگینانه از موی سر و صورت برادرش گرفت و می کشید چرا از انحراف قوم پیشگیری نکردی.

هارون گفت من کوشیدم اما اینان نپذیرفتند ترسیدم اگر اقدام شدید تری بکنم مورد مؤاخذہ تو قرار گیرم صبر کردم تا بیائی.

به دستور موسی مجسمه زرین پودر شد و به دریای مدیترانه ریخته شد. اما امتیازی که ابلیس برای شان داده بود ⁽²⁾و حس تقلید از تمدن های پیشرفته و نیز «حس محسوس گرائی» ⁽³⁾شد که محبت آن سمبل در دل های آن مردم بماند وَ أَشْرِبُوا فِي قُلُوبِهِمُ الْعِجْل. ⁽⁴⁾از مردم نمی توانستند گاوهای طلائی رنگ را بکشند و از گوشت آن ها بخورند. ک-ه آن پس ماجرای بقره پیش آمد و ناچار شدند یک گاو طلائی رنگ جوان و اخته نشده را بکشند، البته موسى (علیه السلام) سامری را ناچار کرد به دست خودش آن گاو را ذبح کند. با این همه قداست

گاوهای طلائی رنگ همچنان باقی ماند و پس از دورۀ داود و سلیمان که کشور بنی اسرائیل به دو دولت تقسیم شد هر پادشاه یک تندیس طلائی گاو در معبدش گذاشت. ⁽¹⁾

پرسش: درست است عجل به معنی گاو بالغ جوان اخته نشده است. اما در ماجرای «بقره» ماده گاو طلائی رنگ را ذبح کرده اند این دو با هم منافات دارند و نمی توان داستان بقره را به عجل مورد پرستش مربوط دانست.

جواب: گویند قتاده یکی از مفسرین قرآن که آفت هائی را به عرصه تفسیر وارد کرده وارد کوفه شد مردم در اطرافش جمع شدند گفت: از هر چه می خواهید بپرسید. ابوحنیفه در آن وقت نوجوان بود گفت از او بپرسید آیا آن مورچه که با سلیمان سخن گفت نر بود یا ماده. از قتاده پرسیدند، جوابی نیافت و خاموش ماند ابو حنیفه گفت: ماده بود چون قرآن با لفظ «نمله» آورده است که هم بر مذکر اطلاق می شود و هم بر مؤنث مانند حمامه، شاه، و تعیین مذکر و مونث آن، از الفاظ ماقبل و ما بعدش روشن می شود و چون در آیه فرموده است «قالَتْ نَمْلَهُ» به دلیل قالت که مونث است آن مورچه مونث بوده است.

ابن حاجب می گوید: تأنيث مثل شاه و نمله و حمامه در حیوانات، تانیث لفظی است. آنان که گمان کرده اند نمله سلیمان ماده بوده به دلیل لفظ «قالت» در اشتباه هستند.

و لذا گفته اند: «إفحام قتادة خير من جواب أبي حنيفة» سكوت قتاده بهتر از جواب ابوحنیفه است.

بنابراین آنان که «بقره» را در سوره بقره به گاو ماده تفسیر کرده اند در اشتباه هستند.

کابالا: بی تردید نفوذ بت پرستی در میان بنی اسرائیل که ذریه پیامبران بودند، بدون توجیه نبوده و هرگز امکان نداشت که ذريّه بت شکنانی مانند ابراهیم، اسحاق و یعقوب، بدون توجيه مستقیماً بت پرست شوند حتی بت پرستی در میان هر مردمی هرگز بدون

توجیه نبوده است بشر عقل دارد باید در اقدام به کار غیر عقلانی با توجیهاتی عقل خود را فریب دهد.

توجیه، جواز و رواج پرستش بت در همه جوامع (هند و چین، یونان، آفریقا، اقیانوسیه، همه و همه) امکان نداشت مگر با «تصوف» و «اصالت خیال» که در میان همه مردمان بت پرست به «عرفان» معروف است.

امروز، دیگر این واقعیتی است که برای همه محققین بشر از هر جامعه ای روشن و مبرهن و واضح شده است غیر از برخی از ماها که هنوز به دنبال تخیلات خلاف حقیقت و خلاف واقعیات تعلیم و تعلم این توجیهات ابلیسی را مقام والای عرفان می دانیم و بر اشخاصی که در این باتلاق بیشتر فرو رفته اند و به ملاقات و تماس با شیاطین و از آن طریق به غیبگوئی (کهانت) رسیده اند، لقب «اولیاء الله» می دهیم (!!) کی بیدار خواهیم شد، خدا می داند.

ابلیس و قیچی کابالا: قیچی دارای دو تیغه است که بر خلاف همدیگر حرکت می کنند. قیچی کابالیسم نیز دو تیغه دارد که ضد همدیگر بوده و بر خلاف همدیگر حرکت می کنند و می بُرند:

1- واقعیت گرائی.

2- خیال گرائی.

قیچی دارای یک میخ است که دو تیغه را به همدیگر متصل می کند.

در آخر، دو دو جای انگشت دارد که نیرو بر آن وارد می کند و دو تیغه متضاد را در دو جهت مخالف به حرکت در می آورد. بنابر این هر قیچی دارای چهار عنصر است.

ابتدا لازم است دو تیغه متضاد قیچی کابالا را بشناسیم برای این مسئله باید به سه مقوله «حقیقت»، «واقعیت» و «خیال» و تفاوت شان با همدیگر، توجه شود:

میان حقیقت و واقعیت باصطلاح عموم و خصوص من وجه» است؛ یعنی برخی از واقعیت ها در عین واقعیت بودن حقیقت هم هستند مثال پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) در حقیقت

پیامبر بود، در واقعیت نیز عملاً و به طور مشهود و ملموس نیز پیامبری کرد. یعنی این حقیقت به واقعیت هم پیوست.

مثال برای حقیقتی که به واقعیت نرسید: امام حسین (علیه السلام) در حقیقت امام بود اما در واقعیت یزید امام شد.

پس برخی از حقیقت ها به واقعیت می رسند و برخی از حقیقت ها به واقعیت نمی رسند.

و نیز: برخی از واقعیت ها مطابق حقیقت هستند و برخی از واقعیت ها مطابق حقیقت نیستند.

اما نسبت میان حقیقت و خیال تباین کلی است؛ یعنی هیچ خیالی حقیقت نیست.

و همین طور است نسبت میان واقعیت و خیال هیچ خیالی واقعیت نیست. مثلاً شما در ذهن تان خیال کنید درخت سنگ است. این نه حقیقت دارد و نه واقعیت و یا خیال کنید بعل يا هبل خدا است و یا سمبل خدا .است این خیال شما نه حقیقت دارد و نه واقعیت.

واقعیت گرائی: واقعیت گرائی (رئالیسم) خوب است در مقابل خیال گرائی، نه در مقابل حقیقت گرائی.

و این موضوع بس مهم است که ابلیس در همین نکته جامعه انسانی را به بازی گرفته است. ابلیس در محفل و مجلس سران کابالا برنامه ریزی کرد که عصر جدیدی به نام «عصر مدرنیته شروع کنند بر اساس «واقعیت گرائی». واقعیت گرائی مطلق، که ریشه حقیقت را در زندگی انسان از بین ببرد.

نتیجه این برنامه این شد :که حقیقت= واقعیت.

هر چه به واقعیت پیوسته یا بپیوندد همان حق و حقیقت است و غیر از آن نه حقی وجود دارد و نه حقیقتی و این ،بینش پایه عصر مدرنیته گشت.

در نتیجه هر ظلم و ستم که به واقعیت عینی و عمل برسد، عین حق و جان حقیقت است. قدرت یک واقعیت است و هر کار بکند همان کار حق است و حقیقت است.

بدین صورت حق و حقیقت از بین می رود زیرا دو واژه حقیقت و واقعیت با همدیگر مساوی می شوند مانند دو واژه مترادف انسان و بشر و هر دو به جای همدیگر به کار می روند و یک معنی واحد را می دهند و اگر از زندگی و زبان بشر واژه حقیقت را حذف کنید هیچ اشکالی پیش نمی آید.

حق آن است که واقع شود و هر چه که به وقوع نپیوندد حق نیست. در این صورت حق مساوی می شود با توان و قدرت که شعار دادند «قدرت حق آور است». و این جان واقعیتگرائی (رئالیسم) در عصر مدرنیته است گرچه آن را به صراحت اعلام نکنند لیکن اقتضای لاینفک و لازمه جدائی ناپذیر رئالیسم غربی این است.

در عصر مدرنیته نام این بینش ضد عقلی را عقلانیت و خردورزی گذاشتند. یعنی رعایت حق رعایت عدالت، ایثار، نوع دوستی و... همه و همه رفتار غیر عقلانی و نابخردانه است که «پاراتو»ی ایتالیائی رسماً آن را اعلام کرد و به نصیحت و اندرز ابلیس گوش نداد و پنهان کاری را کنار گذاشت.

یکی از دو تیغه قیچی کابالا (از قدیم و آغاز تاریخ) واقعیتگرائی به همین معنی است.

خیال گرائی: خیال گرائی و واقعیتگرائی به معنی درست با همدیگر تضاد تمام دارند. و حرکت هر کدام در جهت ضد حرکت دیگری است خواه در ذهن و خواه در عینیت و عمل.

اما تیغه دوم کابالا همین خیال گرائی است؛ ابلیس این دو ضد را با همدیگر جمع کرده و با همدیگر همکار و سازگار کرده است. گفته اند «الضدان لا يجتمعان»: محال است دو ضد با همدیگر جمع شوند اما ابلیس توانسته است این کار را بکند و تاریخ، زندگی بشر، اندیشه و فکر بشر را بر آن مبتنی کند او این کار را از قیچی یاد گرفته است:

قیچی یک میخ دارد که دو تیغه متضاد را به همدیگر پیوند می دهد و حرکت هر دو تیغه را برای هدف بریدن اشیاء سازگار و هماهنگ می کند که در جای خود به عنوان ابزار بریدن درست است. اما در بنیانگذاری اندیشه ،دانش ایدئولوژی برنامه زندگی، نه تنها غلط و نادرست است بل بر خلاف اصول اولیه تعقل و خردورزی است.

بت را خدا دانستن یا بت را سمبل خدا دانستن اولین گام تصوف در تاریخ است که توسط ابلیس به همکاری با تیغه واقعگرائی به معنی بالا در آمد.

نیروی محرکه در قیچی دو انگشت انسان است و نیروی محرکه قیچی ابلیس «قدرت» و «عوامفریبی» است و آن چه با این قیچی بریده می شود «حقیقت» و «حق» است.

آن چه که از آغاز تا به امروز تاریخ را با ماهیت کابالیسم ساخته است همین قیچی ابلیس است که:

تیغه اول آن واقعگرائی ابلیسانه است.

تیغه دوم آن خیال گرائی صوفیانه است.

میخی که این دو تیغه را به همدیگر پیوند می دهد «محسوس گرائی» و تبدیل نامحسوس به محسوس است؛ خدای غیر محسوس باید محسوس شده و به صورت بت در آید یا بت محسوس سمبل خدای نامحسوس شود.

بدین صورت واقعگرائی با خیال پردازی همکار و همجهت می شود و آن چه محال عقلی است به ممکن عملی و ممکن اندیشه ای تبدیل می شود.

دو نیروی محرکه آن نیز «قدرت» و «عوامفریبی» است.

به عبارت دیگر: کهانت و تصوف یک تیغه این قیچی است که در معابد و نیروی کاهنان بوده و هست.

واقعگرائی ابلیسی تیغۀ دیگر آن است که از آغاز تاریخ راه و رسم سنا (کابالیست ها و ماسون ها) است.

محسوس گرائی که هم عنصری از واقعگرائی ابلیسی مذکور را دارد و هم عنصری از خیال گرائی را، میخ این قیچی است.

قدرت سیاسی همراه نیرنگ نیز پشتوانه و نیروی محرکه آن است، که دولت کابالی مرکز قدرت و تصوف کانون نیرنگ است.

کاهنان، ملاء، فرعون؛ سه عنصر این مثلث انسانیت برانداز بوده و هستند.

به قول ویل دورانت (که در مباحث پیش گذشت) بت پرستی تکامل یافت و قرن ها پیش از این به «همه خدائی» رسید. یعنی همان چیزی که امروز با عنوان «عرفان» در میان ما مطرح است و بعضی ها برای رسیدن به آن مسابقه گذاشته اند و باصطلاح برای نیل به مقامات آن له له می زنند افتخار می کنند که از غیب خبر می دهند یعنی تازه به کهانت کاهنان عصر نمرود می رسند که تولد ابراهیم (علیه السلام) را پیشگوئی کردند. تازه به مقام کاهنانی می رسند که به دنیا آمدن موسی (علیه السلام) را غیبگوئی کردند.

و سوگمندانه باید گفت: عوام الناس میان معجزه، کرامت و کهانت اشتباه می کنند و این است مساعدترین زمینه برای ابلیس که در طول تاریخ بهره وافر از آن برده است. بدین سان كاهن «ولى الله» و کاهنان «اولیاء الله» نامیده می شوند. مردم عوام (بل خیلی از خواص) توجه ندارند و نمی فهمند که اخبار از غیب دلیل حقانیت نیست بل ضد حقانیت است و کهانت از محرمات و کاهن کافر است. غیر از معصومین که با روح القدس شان با غیب ارتباط دارند، هر کس از غیب خبر دهد خبرها را از ابلیس و شیاطین می گیرد و می دهد. این موضوع را در مقاله «معجزه، کرامت و کهانت» شرح داده ام و در این جا تکرار نمی کنم.

خلاصه نتایج بحث در این جلسه:

1- ابلیس مایوس شده و مرکز ثقل کابالیسم در مصر را رها کرده است.

2- هنگام برگشت موسی (علیه السلام) به مصر نظام کابالی منسجم نبود و دچار اختلاف داخلی بود.

3- فرعون در مقابل معبد (کاهنان) و سنا پیروز می شود، اما غرق می گردد.

4- ابلیس مرکز ثقل فعالیت خود را از نو به بین النهرین منتقل کرده و دولت کابالی آشور را تقویت می کند.

5- ابلیس با آغاز فعالیت هر پیامبر فوراً نمایندگان خود را در کنار او و در میان امت او، می کارد؛ در کنار موسی و امتش سامری عقیبا، قارون و بلعم باعور را کاشت، و در کنار پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) و امتش حبتر و زریق را کاشت که در جای خود بحث خواهد شد.

6- قیچی ابلیس دو تیغه، یک میخ و دو نیروی محرکه دارد؛ یک تیغه اش تصوف، تیغه دیگرش واقعگرائی در مقابل حق گرائی و حقیقت گرائی است. میخ این قیچی محسوس گرائی دمساز با خیال گرائی .است و نیروی محرکه آن قدرت و عوامفریبی است.

محسوس گرائی: پس از ماجرای عجل و بت زرین، بنی اسرائیل از موسی (علیه السلام) خواستند که خدا را به طور حسی به آنان نشان دهد. بدیهی است که این نیز از توطئه های ابلیس و ایادی نفوذی او بود. گفتند: یا مُوسى لَنْ نُؤْمِنَ لَكَ حَتَّى نَرَى اللَّهَ جَهْرَةَ: ⁽¹⁾ای موسی به تو ایمان نمی آوریم تا خدا را آشکارا به ما نشان دهی.

که آن ماجرای معروف پیش آمد.

در سرگذشت بنی اسرائیل همان طور که دیدیم پنج عامل ابزار دست ابلیس و جریان کابالیسم او بود:

1- تحریک «حس پیشرفت طلبی» مردم.

2- استفاده از استقلال تازه به دست آمده که هر مردمی در این وضعیت دچار خیالات پرشتاب می گردد.

3- «تحریک رگ نژاد پرستی».

4- ایجاد روحیه پرتوقعی در مردم با استفاده از نژاد پرستی و القاء امتیازات نژادی در قلب آنان.

که مشاهده می کنیم به جای این که خدا را شکر کنند که از فرعون و دریا نجات شان داده می گویند: یا مُوسى لَنْ نَصْبِرَ عَلَى طَعَامٍ واحدٍ فَادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنَا مِمَّا تُنْبِتُ الْأَرْضُ من بَقْلُها وَ قَتَائها وَ فُومها وَ عَدَسَها وَ بَصَلها: ⁽²⁾اى موسى ما نمی توانیم به یک نوع

غذا بسنده کنیم از خدایت بخواه تا با معجزه برای ما از زمین در آورد رویانیدنی های زمین از قبیل سبزیش، خیارش، سیرش، عدسش و پیازش.

5- «مجسم خواهی و حس گرائی».

چهار عامل اول، از آغاز تا امروز ابزار دست ابلیس و مساعدترین زمینه برای کابالیسم بوده و هست. اما عامل پنجم به دلیل آن همه فرسایش های تاریخی امروز از بین رفته و حتی بت پرستان حس گرای شرق آسیا نیز، بت پرست به معنای کهن نیستند. و در ذهن جامعه جهانی درباره خداوند اصالت با خدای نا محسوس است. تثلیث،ها ثنویت ها نیز به سرعت از عرصه پرستش خارج می شوند و توحید به سرعت در حال پیشرفت است مگر در میان صدرویان ما که لجوجانه به همه خدائی اصرار می ورزند یعنی در این مورد حتی از قبایل وحشی برخی جزایر نیز عقب مانده ترند.

تذکر: عوامل پنجگانه بالا عوامل فریب بینش جامعه است اما برای فریب بینش های فردی افراد زمینه های دیگری نیز هست مانند خود خواهی فردی (تکبر)، جاه طلبی، مال دوستی شهوت و... که ابزارهای ابلیس و کابالیسم هستند.

جلسه بیست و هفتم

شیطان پرستی

شیطان پرستی از ملازمات پایه ای تصوف است

هیچ صوفی ای نمی تواند شیطان را پرستش نکند

در مباحث پیشین دیدیم که بت پرستی مرحله اولیه تصوف است که در اثر دو عنصر «محسوس گرائی» و «خیال گرائی» بشرهای اولیه، پدید شده است. در مرحله دوم به «کثرت بت ها» می رسد. زیرا هر قومی برای خود یک بت تعیین می کرد این موضوع برای ابلیس ایجاد مشکل کرده بود، طوری برنامه ریزی کرد که منافات میان بت های کثیر را از بین ببرد.

منافات: از باب مثال بعل پرستان تنها بعل را می پرستیدند که یغوث، يعوق، سواع، ودّ، معاونین او بودند. مردم بين النهرين عشتر عشتاروت را می پرستیدند که معاون های خود را داشت. این دو جریان همدیگر را نفی می کردند؛ مردمان سواحل مدیترانه عشتر را خدا نمی دانستند و مردمان بین النهرین ریاست بعل را نمی پذیرفتند.

در مرحله سوم ابلیس کوشید تا با نفوذ دادن خدایان یک قوم به میان قوم دیگر، همه بت ها را همگانی کند تا این تنافی و منافات از بین برود مشاهده می کنیم که چندین قرن برای این برنامه کوشش شده است.

در مرحله چهارم عنوان همه چیز خدائی از ناحیه ابلیس القاء شد. ابلیس برای این برنامه محیط جغرافی طبیعی و انسانی هند را مناسب تر یافت و این بحث جغرافی طبیعی و جغرافی انسانی، نیازمند بحث مشروحی است و بذر «همه چیز خدائی» را در آن جا کاشت. ویل دورانت سخنگوی بزرگ کابالیسم این القاء ابلیس را از نو از منابع هندی به مخاطبانش القاء می کند.

والاترین حقیقت این است که خدا در همه موجودات حاضر است. این ها شکل های گوناگون او هستند جز این دیگر خدائی نیست که بجوئیمش.... ⁽¹⁾

و نیز در ستایش «همه خدائی» می گوید: از 2900 قبل از میلاد، شاید هم کمتر از این تاریخ گرفته تا زمان گاندی و رامان و تاگور ایمان هائی در آن (هند) بوده و هست که از مراحل بت پرستی خام و ابتدائی تا لطیف ترین و معنوی ترین همه خدائی» را شامل می شود.

بلی در نظر دورانت همه خدائی معنوی ترین است!! او که پیامبران را مدعی محض می داند که به دروغ ادعای نبوت کرده اند، وقتی که به کنفوسیوس می رسد به او آفرین گفته می ستاید که می توانست ادعای پیامبری کند اما صداقتش این اجازه را به او نداد. یعنی صداقتی که انبیاء از آن بی بهره بوده اند.

دورانت که شیرین بیانی و زیبا گوئی و شیوا نویسی و دیگر هنرهای ابلیس از آن جمله «القاء به ناخود آگاه مخاطب» را یک جا به ارث برده است دربارهٔ «همه خدائی» این چنین به وجد می آید و آن را در ذهن مخاطب به عنوان لطیف ترین و معنوی ترین پرستش، می کارد.

در مرحله چهارم باز ابلیس دچار مشکل شد. زیرا افکار و اندیشه ها می گفتند: یا خدائی هست و یا نیست. این همه چیز خدائی هیچ فرقی با این که نعوذ بالله «خدا نیست» ندارد، پس یکباره خودمان را راحت کنیم و چیزی به نام خدا را از ذهنمان خارج کنیم.

از جانب دیگر فطرت انسانی انسان دست از باور به خدا و خدا خواهی، بر نمی داشت و بر نمی دارد و در این زمان اسلام آمد بت پرستی به صورت تک بت پرستی»، «پرستش بت های کثیر» و نیز «همه چیز پرستی» را ابطال کرد به خدائی معتقد شد که غیر از همه چیز است و پدید آورنده کائنات و خالق همه چیز است. «كَانَ وَلَمْ يَكُن معه شَيْء»: او بود و چیزی با او نبود، او اولین پدیده کائنات را با کن فیکون ایجاد کرد.

ابلیس مشاهده می کرد که همۀ بافته هایش پنبه می گردد. از نو برنامه ریزی نو کرد:

مرحله پنجم: ابلیس تصوف از نوع دیگر را به راه انداخت که حسن بصری بزرگ پرچمدار آن بود؛ جریان حسن بصری توانست زمینه تصوف را در میان امت مسلمان، از نو باز کند و بیش از این پیشرفتی نداشت.

مرحله ششم: ابلیس توسط عده ای از ایرانیان که دین استقلال و فرهنگ شان را از دست رفته می دیدند تصوف بودائی را وارد جامعه مسلمانان کرد. زبان فارسی زبان رسمی و انحصاری تصوف گشت و هیچ صوفی ای حتی در ممالک عربی یافت نمی شد مگر این که می بایست زبان فارسی را کاملاً بداند. در این مرحله تنها «همه کس خدائی» جای افتاد نه همه چیز خدائی و با شعارهائی از قبیل انسان خلیفه «الله» است «انسان به صورت و شکل خدا است» و خرافه های تخیلی از این قبیل، توجیه می گشت. ⁽¹⁾

مرحلهٔ هفتم: در این مرحله چیزی به نام «تفکیک» مطرح گشت: تفکیک «وجود» از «تعینات». یعنی از ویژگی های هر چیز صرفنظر کنید آن گاه که به «محض وجود» توجه کنید خواهید دید که وجود هر چیز عین وجود خدا است اما باز ذهن ها و اندیشه ها چنین

خیالی را نمی پذیرفت: اساساً «وجود محض» یعنی چه؟ غیر از یک مفهوم ذهنی و خیالی محض چیزی نبود.

مرحله هشتم: محی الدین عربی آمد و گفت: همه چیز در همان حال شان و بدون تفکیک، عین خدا هستند و اصطلاح وحدت موجود یعنی همان «همه خدائی» هندی را در میان مسلمانان، کاشت با این تفاوت که برای پاسخ به حس کنجکاوی فطرت انسان، تصوف خود را با طرح ابلیسی «وحدت در عین کثرت و کثرت در عین وحدت» توجیه کرد. و رسماً و علناً اعلام کرد که «تناقض» هیچ اشکالی ندارد ببینید این کابالیست ⁽¹⁾جاسوس، جاده صافکن جنگ های اندلس جنگ های صلیبی و حمله مغول چگونه مردم مسلمان را دچار حماقت کرد. بطلان تناقض اصل و پایه اندیشه هر اندیشمند است اگر انسان تناقض را باطل نداند عقل و جنون هیچ فرقی برایش نخواهد داشت؛ وحدت در عین کثرت، کثرت در عین وحدت، بارزترین و فرازترین مصداق تناقض است. ⁽²⁾

مرحله نهم: تصوف کابالیسم بخشی از امت آخرین پیامبر (صلی الله علیه و آله) را نیز به بت پرستی (همه خدائی) که هندیان در قرن های پیشین به آن رسیده بودند مبتلا کرد تصوف همه خدائی، ذهن همه مسلمانان را آلوده کرد و عنوان «عرفان» را به خود گرفت.

مرحله دهم: در این بین شیعیان از این آفت دین برانداز کابالیسم در امان مانده بودند که سید حیدر آملی در قرن هفتم هوس ریاست بر اسماعیلیان البرز مرکزی را کرد و به تصوف گرائید. او اولین روحانی شیعه است که موفق شد هم صوفی شود و هم از دایره تشیع طرد نگردد و و در دیوار دافعه شیعه رخنه حاصل شد و راه برای نفوذ کابالیسم به میان شیعه باز شد. اما خصوصیت اندیشه شیعی و مبانی اصیلش، مجال چندانی به توسعهٔ تصوف نمی داد و کابالیسم در این بخش از امت اسلامی با بن بست رو به رو بود همه جای کره زمین و مردمانش را فتح کرده بود لیکن در برابر دژ مستحکم اندیشه شیعی عاجزانه تقلی می کرد که:

مرحله یازدهم در زمان شاه عباس صفوی پای انگلیسی ها و پرتقالی ها و اسپانیائی ها اسپانیائی ها هموطنان محی الدین کابالیست جاسوس به ایران یعنی مرکز تشیع باز شد. ملاصدرای سنی زاده اشراف زاده به در تشیع نفوذ کرد و خود را مأمور دانست که کابالیسم محی الدین را در میان شیعیان رواج دهد و داد. او میان کابالیسم ارسطوئی- که شرحش خواهد آمد و کابالیسم محى الدين دقیقاً قیچی جدید اما مطابق همان قیچی ابلیسی که در مبحث گذشته به شرح رفت، ساخت و تشیع را میان دو تیغه قرار داد.

ملاصدرا با فراغ بال کامل به کار خود پرداخت نه تبعید شده و نه محدودیتی برایش آمده، او برای اداره املاک ارثی به جای مانده از پدر زنش به ناحیه کهک قم آمده بود. این مسلّم تاریخی را تحریف می کنند و چه مدیحه سرائی که از این کابالیست نمی کنند و او را به مقام ولی اللهی می ستایند. در حالی که هیچ کفری نمانده مگر ملاصدرا به آن معتقد شده حتی همجنس گرائی کابالیستی.

مرحله دوازدهم: پس از پیروزی انقلاب اسلامی کابالیست ها می کوشیدند تا سخنی از زبان امام خمینی (رحمت الله علیه) دربارۀ اخبار از غیب و امثال آن در بیاورند تا آرزوی شان را یکسره برآورده کنند. اما این مرد آگاه در جواب شان می گفت: «من به این چیزها کور باطنم». ⁽¹⁾ببینید با چه تعبیری از آنان تبرئه می جوید، درباره خودش عبارت «کور باطن» را به کار می برد تا آنان را کاملاً مأیوس کند.

کابالیست ها در این کوشش به هدف نرسیدند اما پس از رحلت این مرد بزرگ، طوفانی از تصوف در حوزه و دانشگاه به راه انداختند اما در اثر مقاومت علمی و استدلالی که برخی از دوستان نیز کمک کردند شکست خوردند امروز نویسندگان محقق بسیارند که به مقابله با توطئه های کابالیسم برخاسته اند. کابالیسم در همه جا مرده است می خواست در ایران انقلابی شیعی لانه کند که نتوانست گرچه برخی از دانشگاهیان و برخی از حوزویان، هنوز

نمی خواهند دست از آن بردارند زیرا گمان می کنند که اگر توبه کنند شخصیت شان و احترام شان از بین می رود و لجوجانه آب در هاون می کوبند.

هیچ صوفی ای نیست مگر این که شیطان پرست است بدیهی است یکی از «همه چیز» شیطان است چگونه ممکن است کسی «همه چیز پرست» باشد و شیطان را نپرستد. محی الدين شيطان را مظهر خدا می داند که در دو مجلد «محی الدین در آئینه فصوص» شرح داده ام. و برای نمونه دربارۀ دیگر سران بزرگ صوفیان، از مقاله دانشمند عزیز جناب آقای سید محمود هاشمی- نشریه مکتب وحی شماره 8 ص 136، 137 برای تان می آورم و جای دوری.

نمی روم؛

جمعی از بزرگان تصوف برای ابلیس، مقام والا و برجسته ای قائل شده و از وی به عنوان پاک باز ترین عاشق که سجده بر غیر معشوق را روا ندانست پاسبان درگاه حضرت حق، سرور مهجوران، ⁽¹⁾یگانه وجود، شحنه مملکت ملکوت که صدو بیست و چهار هزار نبی زخم او خورده اند اسیر مشیت ابتلا ⁽²⁾و بزرگ موحد در توحید تنزیه، ⁽³⁾مجروح فراق، ⁽⁴⁾مظهر غیرت ⁽⁵⁾و عاشقی صادق که محک محبّت را پذیرفت و محظوریت بین طلب و اراده را به جان خرید، ⁽⁶⁾یاد کرده اند.

حسن بصری گوید: «لَوْ أَظْهَرَ نورَهُ لِلْخَلْقِ لَعَبدَ إِلَهَا».

یعنی: اگر ابلیس نور خود را به خلق ظاهر کند به خدایی پرستیده می شود. منصور حلّاج نیز می گوید: «در آسمان عابد و یکتاپرستی چون ابلیس وجود ندارد». ⁽¹⁾

سنایی غزنوی گوید: «ابلیس می دانست که باید با امر الاهی مخالفت کند؛ زیرا در لوح چنین خوانده بود و از قبل با خدای یکتا چنین قرار گذاشته بود». ⁽²⁾

«نقل است که نوری با یکی نشسته بود و هر دو زار می گریستند؛ چون آن کس برفت، نوری رو به یاران کرد و گفت دانستید آن شخص که بود؟ گفتند نه، گفت: ابلیس بود؛ حکایت خدمات خود می کرد و افسانه روزگار خود می گفت و از درد فراق می نالید و چنان که دیدید می گریست و من نیز می گریستم». ⁽³⁾

شیخ احمد غزالی ابلیس را «سيّد «الموحدین» (= سرور یکتا پرستان) می نامیده و در مورد او می گفته است: «مَنْ لَم يَتَعَلَّمِ التَّوْحِيدَ مِنْ إِبليس فهُوَ زِنديق».

یعنی: کسی که علم توحید را از شیطان ،نیاموخت، زندیق و ملحد است. ⁽⁴⁾

مولوی نیز سجده نکردن شیطان را بر آدم از روی عشق بسیارش به خدا دانسته، در این باره سروده است:

ترک سجده از حسد گیرم که بود *** آن حسد از عشق خیزد نی جحود

هر حسد از دوستى خيزد يقين *** کی شود با دوست غیری همنشین ⁽⁵⁾

و ابوالعباس قصاب که عطّار او را «مقبول الله»، «کامل «معرفت» و «عامل مملکت» می نامد می گوید: «ابلیس» کشته خداوند است جوانمردی نبود کشته خداوند خویش را

سنگ انداختن! اگر در قیامت حساب در دست من کند بیند که چه کنم همه را در پیش کنم و ابلیس را مقام ساز». ⁽¹⁾

و منصور حلاج گفت: «ما صحت الفتوة الا لأحمد و ابليس».

یعنی: جوانمردی دو کس را مسلَّم بود: احمد [حضرت محمد (صلی الله علیه و آله)] و ابلیس را. جوانمرد و مرد رسیده، این دو آمدند؛ دیگران خود جز اطفال راه نیامدند!!

و عين القضات گوید: «آن عاشق دیوانه که تو او را ابلیس خوانی در دنیا، خود ندانی که در عالم الاهی او را به چه نام خوانند!». ⁽²⁾

مگر ممکن است ملاصدرا یا هر کسی که امروز خود را «عارف» می داند همه چیز را خدا بداند شیطان را خدا نداند؟ مگر شیطان یکی از همه چیز نیست؟ ملاصدرا در اسفار دو فصل و یک نیم فصل تحت عنوان «اعلم ان واجب الوجود كل الاشياء» باز کرده است. مگر شیطان از کل الاشیاء نیست؟ یک فصل تمام بحث کرده دلش آرام نگرفته، با فصل دیگر نیز به آرامش نرسیده، بخشی از فصل دیگر را نیز به این خدا بودن همه چیز و شیطان، اختصاص داده است.

شیطان پرستان مسکین: در این سال های اخیر برخی از جوانان مسکین، محافلی تشکیل داده و خود را شیطان پرست می نامند و همگان از چنین پدیده ای یکه می خورند. چه شده است؟ چرا از این مسکینان بدبخت می ترسید اما شیطان پرستان بزرگ را «اولیاء الله» می نامید؟؟ این تصوف و عرفان از زمان قابیل در جریان است هر از گاهی مقداری رنگ عوض کرده است. چرا کسانی می آیند و در شبکه چهار سیما تکرار می کنند «شیطان مظهر خدا است» چرا می آیند و ترجیع بند شوم محی الدین - این کابالیست بزرگ- را در تلویزیون و حتی بعضی ها در دورهٔ گذشته مجلس مقدس شورای اسلامی از تریبون سردادند:

وحدت در عین کثرت، کثرت در عین وحدت.

کی باید بیدار شویم و از نفوذ بعل، برج بابل مجسمه زئوس هرم مصری، به جامعه تشیع و انقلاب و راه شهدای گرانقدر، جلو گیری کنیم!؟!

چه قدر برای برخی ها پذیرفتن ولایت فقیه سنگین است اما نامیدن فلان صوفی با «ولی الله» و «اولیاء الله» آسان است. در یکی از مباحث پیش گفتم انسان هرگز نمی تواند بدون «ولایت» باشد یا تحت ولایت الله و ولایت فقیه است و یا تحت ولایت ابلیس است. اما ما خودمان به دست خودمان ولایت ابلیس را به نام عرفان ترویج می کنیم، عرفانی که بومیان امریکائی، مرتاضان، هندی، نوستر آدامس های اروپائی، کاهن کاخ سفید، خیلی پیشرفته تر از عارفان ما هستند.

هر راهی که به کابالیسم می،رود آسوده و راحت و فارغ از هر انتقاد است، اما چرا جهان غرب و عده ای در داخل از این که یک نظام شیعی مبتنی بر ولایت الله در ایران به وجود آمده، اینهمه به هراس افتاده اند؟ پاسخ این پرسش حاصل نمی شود مگر با شناخت کابالیسم تاریخی چرا افرادی از اروپا می آیند و با روحانی صوفی در قم ملاقات می کنند؟ همان طور که زمانی هنری کربن این جاسوس موفق و طراح جشن هنرهای شیراز می کرد.

آیا اینان که همه چیز ما را دشمن می دارند، عاشق حضرت صوفی ما شده اند؟!

بلعم باعور: وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ الَّذِى آتَيْنَاهُ آيَاتِنا فَانْسَلَخَ مِنْهَا فَأَتْبَعَهُ الشَّيْطَانُ فَكَانَ مِنَ الغاوين: ⁽¹⁾و بگو به آنان داستان آن کس را که برایش علم و دانش دادیم اما او آن علم را پوست انداخت (مانند پوست انداختن مار) و شیطان او را پیگیری کرد و گشت از گمراهان.

علم و دانش باید در عقل قلب و جان انسان رسوخ کرده و شخصیت شخص شود نه مانند پوست برخی حشرات و مارها باشد که در موقعیتی مانند پوست انداختن آن ها، از او سلخ گردد.

بلعم باعور کسی است که این آیه دربارۀ او سخن می گوید درباره جزئیات و زندگی نامهٔ او اطلاعات کافی را نداریم حتی در این که او معاصر کدام پیامبر بوده اختلاف هست. آن چه مسلم است او یک عالم روحانی عابد و زاهد بوده که برای شکست یک پیامبر (به احتمال قوی حضرت موسی) و پیروزی امپراتور، دعا کرده است.

و نیز مسلّم است که او از وابستگان، اطرافیان و پیروان امپراتور نبود (و باصطلاح این مباحث ما) او کابالیست نبود، دین دار و عابد بود.

با شنیدن داستان او فوراً تعجب می کنیم؛ چگونه ممکن است یک عالم روحانی، عابد، زاهد بر علیه پیامبر و برای پیروزی فرعون دعا کند!! و پس از تعجب از موضوع عبور می کنیم.

بلعم باعور به علم و عبادت خود مغرور بود؛ گمان می کرد از هر چه خوشش بیاید آن عین حق است و از هر چه که خوشش نیاید حتماً باطل و ناحق است. خودش را معیار حقانیت قرار داده بود.

اگر مردمان اعصار پیشین با شنیدن داستان او تعجب کرده و از موضوع عبور می کردند، ما باید نه تعجب کنیم و نه به سادگی از آن عبور کنیم زیرا امروز ده ها بلعم باعور داریم که نماز شب خوان هم هستند؛ شب و روز بر علیه انقلاب بر علیه نظام شیعی کشور، بر علیه راه شهدا دعا می کنند و دقیقاً خواسته شان خواسته قدرتهای کابالیستی از آن جمله آمریکا و اسرائیل است و اگر (مثلاً) دعاهای شان مستجاب شود نتیجه اش پیروزی قدرت های کابالیست و شکست تشیع است.

اگر نهضت حضرت موسی (مثلاً) به یک بلعم باعور گرفتار بود انقلاب ما که محصول خون صدها هزار شهید است دچار ده ها بلعم باعور است که نه فقط دعاهای شان در جهت پیروزی کابالیسم است بل دائماً با قیافه های حق به جانب و دلسوزانه بر عليه اساس نظام

تبلیغ می کنند که بلعم باعور از این گونه تبلیغات منزه بود و قرآن در ادامه می فرماید: فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ: ⁽¹⁾این داستان ها را برای آنان باز گو تا شاید اندیشه و فکر کنند.

اینان غیر از بیماری شخصیتی و روانی انگیزه ای برای این دعاها و تبلیغ ها ندارند، برای توجيه مواضع شان نواقص و عیوبی که در جامعه و در اداره کشور هست را به شماره می آورند.

بدیهی است که نواقص بل عیوب و احیاناً کجروی هائی وجود دارد که قابل دفاع نیست و حتی در مواردی بسیار قابل توجیه هم نیست و گاهی دامنه خطاها به مسائل اصولی می رسد. اما چارۀ آن چیست؟ وظیفه دینی و وجدانی و انسانی در این باره چیست؟ آیا باید برای حل این مسائل آرزوی پیروزی قدرت های کابالیست را بکنیم با قدرت های فرعونی هم صدا شویم و خواسته مان عين خواسته ابلیس باشد؟! حتی آن کس که خیلی دلگیر است و گمان می کند که ایمانش او را به این روش وادار می کند باید دقت کند و درک کند که آرزویش با آرزوی ابلیس یکی نباشد.

آیا این جمله اخیر که گفتم عین ندای قرآن نیست؟ جان اسلام نیست؛ آن کدام کس است که نداند امروز تضعیف این نظام عین خواسته کابالیسم و ابلیس است؟ اگر چنین کسی پیدا شود و تضعیف هائی که دربارۀ نظام می کند را نوعی متفاوت از خواسته ابلیس بداند، همان بلعم باعور است که خود و نفس خود و خوشایند خود را معیار حقانیت قرار داده است، کشور و تشیع شکست بخورد و یا اسیر قدرت های کابالیست شود تا دل این آقا خوش باشد. یا چون به او یا به فلان شخص مهم ظلم شده حتماً نظام باطل است و خون این همه شهید باید هدر شود.

ما امروز دچار سه جریان خطرناک هستیم که هر سه (خواه بدانند یا ندانند) در خدمت کابالیسم هستند: تصوف، ارسطوئيات و بلعم باعورها.

قال ابوذر: مَا تَرَكَ الْحَقُّ صَدِيقاً لى: حقگوئی هیچ دوستی برایم باقی نگذاشت.

درست است باید انتقاد کرد، باید امر به معروف و نهی از منکر کرد.

جلسه بیست و هشتم

کابالیسم در ملک سلیمان

متوفای 953 قبل از میلاد

تحریفات درباره شخصیت سلیمان

میان شخصیت سلیمان که در تورات آمده با شخصیت سلیمان که در قرآن آمده به حدی فرق هست که تقریباً هیچ شباهتی به همدیگر ندارند توراتی که امروز در دست است او را یک پادشاه هوسران دنیا دوست و مستکبر که در اواخر عمرش به دین خدا پشت کرده و باصطلاح کافر شده است معرفی می کند و توضیح می دهد که انحراف او به دلیل علاقه او به زنانی بود که از مردمان مختلف بت پرست گرفته بود و آن ها در فکر و روح او نفوذ کرده بودند ⁽¹⁾در حالی که تصریح کرده است سلیمان در حکمت از همه پادشاهان جهان برتر بود و همه اهل جهان آرزو داشتند به حضور او برسند و حکمت هائی را که خدا در دل او

نهاده بود بشنوند. ⁽¹⁾اکنون چنین شخصی که در حکمت سرآمد جهانیان بود چگونه تحت تاثیر هوس های جنسی و شهوت دین خود و اجدادش را رها کرد پرسشی است که نشان از تحریف های اساسی و عمیق در تورات را نشان می دهد.

از این جا می فهمیم که کابالیسم علاوه بر فتنه هائی که بر سر خود سلیمان در زمان خودش آورده (و شرحش خواهد آمد) در دوره های بعدی شخصیت او را در متن تورات نیز تحریف کرده است.

اما سیمای او در قرآن و احادیث ما یک شخصیت زاهد و آخرت خواه معرفی شده است: به عنوان نمونه: قَالَ الصَّادِقُ (علیه السلام كَانَ سُلَيْمَانُ (علیه السلام) يُطْعِمُ أَضْيَافَهُ اللَّحْمَ بِالْحُوَارَى وَ عيَالَهُ الْخُشْكَارَ وَ يَأْكُلُ هُوَ الشَّعِيرَ غَيْرَ مَنْخُول): ⁽²⁾امام صادق (علیه السلام) فرمود: سلیمان (علیه السلام) برای میهمانانش گوشت با نان سفید می داد و برای عیالش نان خشکار می داد و خودش از نان جو سبوس دار می خورد.

لغت: خشکار گندم آرد و یا نانی که سفید نباشد و به سبزی گراید- ظاهراً مراد «چاودار» است. (رجوع کنید: اقرب الموارد، جلد استدراک).

سلیمان در قرآن در ردیف انبیا و پیامبری از پیامبران خدا معرفی شده است:

إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَى نُوحٍ وَ النَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَوْحَيْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَ إِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَ الْأَسْبَاطِ وَ عيسى وَ أَيُّوبَ وَ يُونُسَ وَ هَارُونَ وَسُلَيْمَانَ وَ آتَيْنا دَاوُدَ زَبُوراً - وَ رُسُلاً قَدْ قَصَصْناهُمْ عَلَيْكَ مِنْ قَبْلُ وَ رُسُلاً لَمْ نَقْصُصْهُمْ عَلَيْكَ وَكَلَّمَ اللَّهُ مُوسى تَكْلِيماً - رُسُلاً مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّه حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُل وَكَانَ اللَّهُ عَزِيزاً حكيماً: ⁽³⁾البته ما وحى کردیم بر تو همان طور که وحی کردیم بر نوح و پیامبران پس از او (مانند هود) و وحی کردیم به ابراهیم و اسمعیل و اسحاق و یعقوب و نوادگان

(مانند یوسف) و عیسی و ایوب و یونس و هارون و سلیمان و دادیم به داود زبور را و پیامبرانی که باز گو کردیم سرگذشت شان را و پیامبرانی که درباره شان برایت بازگوئی نکردیم. و سخن گفت خدا با موسی سخن گفتن-ی - پیامبران-ی ک-ه بشارت دهنده و هشدار دهنده بودند آنان را فرستادیم تا مردمان حجتی بر خداوند نداشته باشند و خداوند غالب

است و حکیم. فَفَهَّمْناها سُلَيْمانَ وَكُلاً آتَيْنَا حُكْماً وَ علما: ⁽¹⁾و فهمانیدیم آن (داوری و حکمیت) را به سلیمان و هر کدام از آن دو (داود و سلیمان) را حکمت و علم دادیم.

توضیح: هر کس در حدی توان داوری داشته باشد که این توانش مورد امضای خداوند باشد، او معصوم است. داوری چنان سنگین است که شخصیت هر انسان را خُرد می کند؛ حتی داوری پدر میان فرزندانش بس مشکل است. یعنی علاوه بر تشخیص حق که خود نیازمند نیروی علمی، شخصیتی اندیشه ای و سلامت کامل روحی است اعلام همان تشخیص نیز با سنگین ترین مشکلات مواجه می گردد.

در ردیف نسبیت، خیلی از داوران و قضات به بهشت خواهند رفت اما نه به عنوان قاضی ای که داوریش مورد تایید خداوند است بل به دلیل مقبولیت او در ردیف نسبیت و بر اساس رحمت و بخشش خداوند.

در مکتب قرآن و اهل بیت (علیهم السلام) اصل دربارۀ قاضی، دوزخ است؛ یعنی قاضی در دوزخ است مگر جریان قضاوتش به حد نصابی از مقبولیت برسد.

گاهی برخی از آقایان پس از گذرانیدن دورۀ کار آموزی قضائی، پیش من می آیند و چون به بنده لطف دارند راهنمائی می خواهند در جوابشان می گویم: مطابق مکتب تشیع، قاضی در دوزخ است مگر از جانب حاکم مشروع (امام معصوم یا ولی فقیه در عصر غیبت) منصوب باشد اگر امروز شبه های در حاکمیت داشته باشی اگر همه قضاوت هایت به حق و

صحيح باشد باز جایت دوزخ است تا چه رسد به اشتباهات یا خدای نکرده قضاوت به ناحق به طور عمدی. اما اگر حاکمیت را مشروع و مبتنی بر ولایت بدانی حتی اگر در قضاوت اشتباه هم کنی باز ماجور خواهی بود.

در میان ابواب فقهی ما قضاوت جایگاه ویژه ای دارد زیرا قاضی با حکمش نوعی کار قضا و قدری می کند. در ملک خدا سرنوشت اشیاء، انسان ها و رابطه های میان افراد با همدیگر، افراد با جامعه و بالعکس، را رقم می زند.

به رابطه میان «قضاوت» با «قضا» توجه کنید. ⁽¹⁾

وَ لَقَدْ آتَيْنا دَاوُدَ وَ سُلَيْمَانَ عِلْماً وَ قَالَا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي فَضَّلَنا عَل-ى كَثِيرٍ مِنْ عِبادِهِ الْمُؤْمِنين: ⁽²⁾و حقا که به داود و سلیمان علم دادیم و هر دو گفتند حمد خدای را که ما را برتری داد بر بسیاری از بندگان مومنش. بندگان مؤمن خدا: همۀ انبیاء و مؤمنان دیگر مراد تنها بندگان معمولی نیستند. آن دو بر برخی از انبیاء نیز برتری دارند زیرا این پدر و پسر توانستند در مقابل قدرت های کابالیستی یک قدرت الهی تشکیل دهند. گرچه قطعاً پیامبران اولوالعزم برتر از آن دو هستند و شاید در میان انبیاء دیگرانی نیز باشند که از این پدر و پسر برتر باشند به هر صورت، علاوه بر خود این آیه از آیات دیگر نیز بر می آید که مراد از «فضلنا» حاکمیت و تاسیس قدرت در برابر قدرت های کابالی است.

کشور سلیمان: بر خلاف آن چه مفسرین کابالیست قرآن در عصر خلفا، از قبیل: تمیم داری، کعب الاحبار، وهب بن منبه و..... شایع کرده اند و توانسته اند بینش تاریخی مسلمانان را بیمار کنند و بینششان را افسانه خواه و افسانه دوست بکنند- آفت عظیمی است هنوز

هم اندیشه و تفکر مسلمانان از این آفت رنج می برد سلیمان فقط بر سرزمین فلسطین حکومت کرده است.

دریانوردان او از طریق خلیج عقبه و دریای سرخ با مردم یمن مراودات تجاری داشتند که به آشنائی سلیمان با بلقیس ملکه یمن انجامید و با ازدواج آن دو برای مدتی اتحادیه ای میان دولت سلیمان و دولت یمن برقرار شد که از ناحیه خلیج عدن و خلیج فارس با دولت پارس به مرکزیت شهر استخر همسایه شدند که در برخی از احایث ما آمده قلمرو سلیمان به مرز دولت استخر رسیده بود از جمله:

الصَّدُوقُ عَنْ أَبِيهِ عَنْ سَعْدِ عَنِ ابْنِ عِيسَى عَنِ ابْنِ مَحْبُوبِ عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ الثَّمَالِيِّ عَنْ أَبِي جَعْفَرِ (علیه السلام قَالَ: كَانَ مُلْكُ سُلَيْمَانَ مَا بَيْنَ الشَّامَاتِ إِلَى بِلَادِ إصطخر): ⁽¹⁾امام باقر (علیه السلام) فرمود: ملک سلیمان از میانه های شامات تا بلاد استخر بود. از میانه شامات به سرزمین های ساحل مدیترانه سوریه، لبنان، فلسطین و صحرای سینا، شامات گفته می شود. سوریه و لبنان تحت حکومت سلیمان نبودند.

اما افراد کابالیست که در دورهٔ سه خلیفه اول، تفسیر قرآن را به انحصار خود در آورده بودند (بترتیب: تمیم داری، کعب الاحبار، وهب بن منبه و...) گفتند سلیمان بر کل دنیا حکومت می کرد و این گونه افسانه ها به زبان افراد جاهل و غیر مسئول مانند عکرمه قتاده، سدّی و... افتاد و تفسیر قرآن پر از افسانه گشت که متاسفانه در فرهنگ شیعیان نیز نفوذ کرد.

در این که سلیمان زبان مرغان و مورچگان را می دانست تردیدی نیست زیرا همه انبیاء و معصومین هر وقت می خواستند زبان آن ها را می فهمیدند و قرآن از زبان سلیمان می گوید «عُلِّمْنا مَنْطَقَ الطَّيْرِ»: خداوند زبان مرغان را نیز به ما یاد داده است.

اما در میان آیه هائی که به او مربوط است در یک آیه لفظ «طیر» را می بینیم که ظاهراً مراد از آن «مردان سریع السیر» مانند عیاران در تاریخ ایران، است، نه مرغ:

وَ حُشِرَ لِسُلَيْمانَ جُنُودُهُ مِنَ الْجِنِّ وَالْإِنسِ وَالطَّيْرِ ⁽¹⁾لشکریان سلیمان از انس و جن و طیر در پیشگاه او حاضر شدند. و همچنین لفظ «هدهد» نام یک انسان است در آن زمان الفاظی از قبیل: هدهاد، هدهد، هدد، در میان بنی اسرائیل و برخی اقوام دیگر از آن جمله مردم یمن به وفور مشاهده می شود؛ «هدد» به عنوان نام یک شخص در تورات آمده ⁽²⁾و نام یکی از پادشاهان یمن «هدهاد» است که معاصر سلیمان (علیه السلام) بود دختر عمویش بلقیس هدهاد را کشته و در جای او به سریر حکومت نشسته ⁽³⁾و با سلیمان اتحادیه تشکیل داد.

و «هداد» نام بتی بوده در میان برخی قبایل سامی. ⁽⁴⁾

گویا این هدهد نیز یکی از «مردان پرواز= مردان سریع السیر» و از عیاران و جاسوسان دولت سلیمان بوده است.

در صدد روشنفکر بازی نیستم و این گونه گرایش را از القائات کابالیستی می دانم، در مقام تحقیق و پیرو دلیل هستم و الا وقتی که به حکومت سلیمان (علیه السلام) بر جن و شیاطین، ایمان داریم چرا باید از حکومت او بر مرغان استیحاش داشته باشیم برای روشن شدن موضوع، آیات و احادیث را در این باره بررسی می کنیم قوی ترین مستمسک بر این که هدهد یک مرغ بوده، یک برداشت ادبی است از آیه 17 سوره نمل که می گوید: وَ حُشِرَ لِسُلَيْمانَ جُنُودُهُ مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ وَ الطَّيْرِ فَهُمْ يُوزَعُونَ: برای نمایش و سان نظامی در برابر سلیمان، لشکریانش از جن و انس و پرنده، جمع شدند و هر گروه در جای گاه خود قرار گرفتند.

لغت: حشر: محشور شد حشر جمع شدن یک اجتماع برای حساب رسی، سخنرانی، سان دیدن، نمایش. که درباره فرعون، می فرماید: «فَحَشَرَ فَنادی» ⁽¹⁾مردم را جمع کرد و با صدای بلند سخنرانی کرد.

می گویند: ظاهر آیه نشان می دهد که ارتش سلیمان در سه بخش تشکیل می شد: جن ها، انسان ها و پرندگان.

در حالی که آمدن لفظ «طیر» بعد از «انس» عطف خاص بر عام و مصداق «ذكر الخاص بعد العام» است که به خاطر ویژگی فوج عیاران و مردان پرواز به طور ویژه از آنان نام برده است. آیه در هیچ کدام از دو معنی، «نص» نیست و از نظر «ظهور» نیز با توجه به آیه دیگر که پس از آن ،آمده بیشتر دربارهٔ انسان ظهور دارد تا مرغ

وَ تَفَقَّدَ الطَّيْرَ فَقالَ ما لِيَ لا أَرَى الْهُدْهُدَ أَمْ كَانَ مِنَ الْغَائِبین: ⁽²⁾پروازیان را باز نگری کرد و گفت: چیست مرا که هدهد را نمی بینم؟ یا او از غایبان است؟ اگر آیه را به مرغ تفسیر کنیم یا باید بگوئیم از همۀ هدهدها تنها یکی در لشکر سلیمان حاضر می شده و آن روز غایب بوده است. زیرا لفظ هدهد مفرد است. و یا باید بگوئیم او رئیس فوج هدهدها بوده، خودش غایب و فوجش حاضر بوده است. و برای هیچ کدام از این دو برداشت دلیلی نداریم مگر توجیه خیالی اما اگر او را یک انسان بنام هدهد بدانیم که در آن زمان رایج بوده، بدون توجیه، معنی ظاهری و ظهور آیه می شود. در ادامه می فرماید: لَا عَذِّبَنَّهُ عَذَاباً شَديداً أَوْ لَأَذْبَحَنَّهُ أَوْ لَيَأْتِيَنِّى بِسُلْطان مُبين: ⁽³⁾او را مجازات خواهم کرد، مجازات شدید یا می کشم او را مگر برای من دلیلی روشن برای غیبتش بیاورد.

شاید گفته شود: معمولاً لفظ «ذبح» درباره حیوان به کار می رود نه درباره انسان. اما در ادبیات قرآن لفظ ذبح در مواردی که درباره انسان به کار رفته بیش از آن است که دربارهٔ

حیوان به کار رفته است؛ در قرآن هشت واژه از ماده ذبح آمده که سه واژه درباره حیوان و چهار واژه دربارۀ انسان است و مورد هشتم همین آیه مورد بحث ما است.

اما در عرصۀ حدیث: نهج البلاغه، ج 1 ص 341- 342: وَ لَوْ أَنَّ أَحَداً يَجِدُ إِلَى الْبَقَاءِ سُلَّماً أَوْ لِدَفْعِ الْمَوْتِ سَبِيلًا لَكَانَ ذَلِكَ سُلَيْمَانَ بْنَ دَاوُدَ الَّذِي سُخَّرَ لَهُ مُلْكُ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ مَعَ النُّبُوَّةَ: ⁽¹⁾اگر قرار بود کسی برای جاودان زیستن وسیله ای بیابد می بایست سلیمان به آن وسیله می رسید که بر جن و انس حکومت می کرد.

در این حدیث حکومت او بر جن و انس آمده اما نامی از مرغان نیامده است. و هیچ حديث مستند نداریم که حضرت سلیمان مرغان را نیز به خدمت کارهای خود بگیرد.

سؤال: در حدیث شماره 19 ص 75 ج 14 بحار که سندش نیز صحیح است به نقل از «من لا يحضره الفقیه» آمده است: سلیمان (علیه السلام) به همراه جن، انس، طیر باد، به زیارت کعبه رفته است.

پاسخ مرغان برای حضرت داود نیز جمع می شدند و گفته شد که پیامبران (علیهم السلام) و ائمه (علیهم السلام) زبان مرغان را نیز هر وقت می خواستند، می دانستند. و آن چه برای بحث ما لازم است اولاً یک آیه یا حدیث مستند وجود داشته باشد که ثابت کند حضرت سلیمان از مرغان در امور حکومتی کار می کشید همان طور که از جن شیاطین و انسان ها کار می کشید. ثانیاً: از قرآن و حدیث ثابت شود که آن «هدهد» نیز همان مرغ است نه نام یک انسان.

البته احادیث مجعول و غیر مستند و یا مستند اما منقول از کابالیست ها زیاد است از امثال وهب بن منبّه، حسن بصری و... که در همان بحار می یابید وهب بن منبه می گوید: وقتی که سلیمان سوار می شد همۀ اهل خود، حشم و خدم خود و کاتبانش را در یک شهر مصنوعی متحرک که هزار سقف داشت، حمل می کرد و..... ⁽²⁾

یا حسن بصری می گوید: سلیمان در صبح در دمشق بیدار می شد و در شهر استخر (پارس) قیلوله می کرد (نزدیک ظهر) نزدیک غروب از استخر حرکت می کرد و شب را در کابل می گذرانید و... . ⁽¹⁾

و خیلی افسانه هائی از این قبیل که تحریف کنندگان تورات نیز چنین افسانه ها را نسروده اند. البته ما درباره تسلط سلیمان (علیه السلام) بر جن و شیاطین و دربارهٔ باد که در اختیار او بود و برای چه کاری بود بحث خواهیم کرد و اساساً هسته اصلی بحث ما و انگیزه مان در این مباحث همین سلطه او بر شیاطین است که نه پیش از او کسی به چنین قدرتی رسیده و نه کسی پس از او خواهد رسید تا پایان تاریخ کابالا و در دوران تاریخ انسانی که خواهد آمد و می آید، انسان تاریخ انسان، تمدن انسان، از سلطهٔ شیاطین خارج خواهد شد.

بر خورد کابالیسم با اولین حاکمیت ولائی: ابلیس مهره هایش (سامری، عقیبا، بلعم باعور، قارون) را در همان آغاز بعثت موسی (علیه السلام) در کنار او در امتش کاشت؛ ماجرای گوساله و بقره و جریان قارون را که هر کدام یک فتنه بزرگ بود به راه انداخت که موسی به ناله آمد: يا قَوْمِ لِمَ تُؤْذُونَى وَ قَدْ تَعْلَمُونَ أَنِّى رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُم: ⁽²⁾اى قوم من چرا این همه من را اذیت می کنید در حالی که می دانید من پیامبر خدا بر شما هستم.

ابلیس و کارگزارانش کاری کردند که برنامه موسی در همان صحرای سینا، به بن بست رسید و مردم از حرکت جهادی در رکاب او خودداری کردند و سال های مدیدی به طور «تیه»- چادر نشینی غیر مدنی به سر بردند که هارون و موسی نیز در همان دوره از دنیا رفتند، تا نسل دوم بزرگ شده و به صحرا نشینی قانع نشدند و ذهن شان نیز از رسوبات تمدن مصری به کنار بود و نیز چون دیگر موسی نبود که از او بخواهند با همان معجزه که دریا را

شکافت، خود به تنهائی به جهاد دشمن برود این نسل توانست به رهبری یوشع بن نون، دولتی را تاسیس کند.

ابلیس به وسیله کابالیست های مطیع خود، پس از مدتی کاری کرد که دولت بنی اسرائیل از بین رفت؛ هر طایفه به طور جداگانه زندگی می کردند و هر کدام از دوازده طایفه به ملوک الطوایفی دچار شدند و مورد هجوم و تجاوزات مردمان دیگر قرار گفتند. سران طوایف پیش پیامبر وقت (سموئیل) آمدند و خواستند که یک فرد را به عنوان رئیس دولت مرکزی برای شان انتخاب کند تا دارای قدرت مرکزی شده و از خود دفاع کنند. بالاخره پس از کشاکش بسیار مقرر شد که طالوت (شاؤل) حاکم شان باشد پس از طالوت قدرت به داود رسید و سپس به سلیمان.

نقطه ضعف ابلیس در به انحراف کشیدن بنی اسرائیل حضور پیامبران پی در پی در میان آنان بود. براستی پیامبران (حدود هفتاد نفر در طول زمان خروج بنی اسرائیل از مصر تا پایان اسارت شان در بین النهرین) در میانشان همیشه با شدیدترین و خطرناک ترین برنامه های ابلیس و کابالیسم مبارزه می کردند سرانجام ابلیس موفق شد و اکثریت قوم یهود به طور ندانسته و اقلیت شان به طور دانسته به کابالیست تبدیل شدند.

اما تعدادی اندک از بنی اسرائیل همیشه هستند و تا تحقق جامعه واحد جهانی خواهند بود که در کابالیسم ذوب نخواهند شد گرچه از دین عیسی (علیه السلام) و پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) نیز بی بهره خواهند بود: وَ مِنْ قَوْمِ مُوسَى أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَ بِهِ يَعْدِلُون: ⁽¹⁾از قوم موسی گروهی هستند که به حق راهنمائی می کنند و به آن گرایش دارند.

مراد از این «حق»، حق نسبی است کابالیست نشده و نمی شوند نه این که در صراط مستقیم قرار دارند. زیرا آنان دو پیامبر اوالوالعزم را انکار می کنند. و جالب این که تفسیر این آیه که ظاهرش با آیات متعدد بل کل قرآن و اصول اسلام ناسازگار است، به خوبی روشن نمی شود مگر با توجه به جریان تاریخی کابالا همان طور که تا کنون روشن نشده است. اما

امروز با بر افتادن پرده از راز کابالا می بینیم در ادبیات قرآن هر کس و هر گروه که کابالیست نباشد به نوعی نسبی از حق بر خوردار معرفی می شود گرچه دو پیامبر را انکار کند. یعنی سرگذشت بشر فقط دو جریان است و هر کس تابع جریان کابالا نباشد در جریان دوم قرار دارد و در قیامت نیز یهودی کابالیست با یهودی غیر کابالیست فرق خواهد داشت.

فتنه کابالیسم در زمان سلیمان: داود به یاری پیامبران دیگر توانست خود و نظام ولایتش را از شر برنامه های ابلیس و کابالیسم به سلامت عبور دهد. اما نوبت که به حکومت سلیمان نوجوان رسید ⁽¹⁾ابلیس اقدامی ترین و جسارت آمیزترین برنامه ریزی را کرد که تا آن روز چنین گستاخی را نکرده بود. او از زمان داود برای اولین بار در برابر قدرت های مورد قبول خود تحقق یک قدرت ولایتی را مشاهده کرد اینک می دید که با وجود رهبری کسی مانند سلیمان تداوم این قدرت ولائی به درازا خواهد کشید و الگوی جامعه های دیگر شده و تاریخ را از سلطه او خواهد گرفت. برنامه صبورانه ای را طرح ریزی کرد روزی که سلیمان از مرکز حکومتش به تنهائی به جائی رفته بود شیطانی را مأمور کرد که به قیافه او در بیاید و بر تخت نشیند.

جلسه بیست و نهم

شيطان مجسم نشسته بر تخت سلیمان

چرائی و چگونگی «باد» در اختیار سلیمان

همه گیر شدن و رسوب کابالیسم در میان یهود

شوالیه های معبد

گفته شد این اولین بار بود که ابلیس یکی از شیاطین را مجسم کرده و عملاً بر سریر حکومت بنشانید. سنت ابلیس این است که همیشه خواسته هایش را به دست انسان ها انجام دهد و برنامه هایش را به وسیله انسان ها پیاده کند و برای این سنتش دو رویّه دارد:

1- برای اهدافی که درباره افراد انسان دارد معمولاً از وسوسه قلبی استفاده می کند و خیلی کمتر و در موارد بس نادر مجسم و مشهود ظاهر می شود.

2- برای اهدافی که دربارهٔ جامعه به عنوان جامعه در نظر دارد تنها با گروه معینی که در ماهیت جامعه موثر هستند تماس می گیرد. در این رویه علاوه بر وسوسه قلبی آنان، در

موارد لزوم با سران آن گروه به طور مجسم و مشهود، به شور و مشورت می نشیند و برای شان برنامه ریزی می کند.

ابلیس دربارهٔ جامعه بنی اسرائیل در زمان داود نتوانست به اهداف خود برسد. خداوند چیزی به داود داده بود که زمینه عوام فریبی را از ابلیس سلب کرده بود؛ وقتی که زبور می خواند کوه با او همصدا می شد و مرغان جمع شده با او هم آواز می شدند:

وَ لَقَدْ آتَيْنا داوُدَ منَّا فَضْلاً يا جبالُ أوّبي مَعَهُ وَ الطَّيْرَ وَ النَّا لَهُ الْحَديد: ⁽¹⁾و به تحقیق دادیم. به داود از نزد خودمان یک موهبت استثنائی؛ ای کوه ها با او همصدا شوید و نیز مرغان. و نیز نرم کردیم برای او آهن را. یک موهبت استثنائی به این پیامبر غیر اولوالعزم داده شده که به پیامبران اولوالعزم داده نشده و این موجب شده بود که زمینه عوام فریبی از دست ابلیس و افراد کابالیست گرفته شود. و تجربیات پیشین از سامری قارون، بلعم باعور، نیز بر بصیرت مردم افزوده بود.

وَ سَخَّرْنا مَعَ دَاوُدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَ وَكُنَّا فاعلين: ⁽²⁾و مسخر کردیم بر داود کوه ها را که تسبیح می کردند و مرغان را و بودیم کننده این کار. جمله وَ كُنَّا فاعلين نشان از مظلومیت قرآن است؛ همیشه عده ای بوده اند که توان پذیرش این گونه معجزات را نداشته اند و باصطلاح این گونه امور را «متافیزیکی» نامیده و انکار می کردند. حتی برخی از دین داران در صدد تاویل می آمدند که قرآن با این جمله می گوید: باور کنید که ما این کار را انجام داده ایم و در صدد تاویل نباشید.

اما امروز که پرده از راز کابالا افتاده می بینیم که کابالیست ها متافیزیکی تر از ماها بوده اند تنها عده ای سبک مغز را به عنوان دانشمند مغرور کرده و به جنگ ادیان بسیج کرده بوده اند تا همه مصاديق غيب حتى وجود خود ابلیس را نیز انکار کنند زیرا هدف ابلیس از این طریق حاصل می گشت. چه بازی هائی که با دانش و دانشمند، علم و اندیشه

نکردند!؟! در حالی که همیشه کاهنان مرتبط با ابلیس در دربار قدرت های کابالیست بوده اند حتی در کاخ سفید آمریکا در همین امروز و گاهی نیز با ابلیس جلسه رسمی مشورتی تشکیلدادند.

می ظاهراً خداوند می خواست یک نمونه ای از نظام اجتماعی ولایتی گرچه به طور موقت، نشان دهد. از زمینه فعالیت و سلطهٔ ابلیس بر بشر کاسته بود آن هم فقط در یک کشور کوچک.

ابلیس پای از گلیم خود بیرون نهاد: در آن گفتگو میان خداوند و ابلیس، مقرر شد که خداوند به او مهلت دهد و او به اغوای اولاد آدم بپردازد نه این که عملاً بر مردم حکومت کند.

داود از دنیا رفت و پسر سیزده ساله اش به جای او نشست ابلیس امیدوار گشته بود اما سلیمان در اولین سخنرانیش دوباره او را مایوس کرد وَ وَرتَ سُلَيْمانُ داوُدَ وَقالَ يا أَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَ أُوتِينَا مِنْ كُلِّ شَيْءٍ إِنَّ هذا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبين: ⁽¹⁾سليمان جانشين داود شد و گفت: ای مردم به ما آموختند زبان مرغان را و داده شده به ما از هر چیز البته این نعمت استثنائی است آشکارا.

اما هم نوائی مرغان و هم آوازی کوه با سلیمان نبود و این یک امیدواری برای ابلیس بود؛ سلیمان از این دو پشتوانه محروم بود ابلیس که چنین دید از فرصت استفاده کرد با گستاخی تمام پای از گلیم خود بیرون نهاد و یک شیطان را به قیافه سلیمان در آورد و در غیاب سلیمان که به بیرون از شهر رفته بود به جای او بر اریکه حکومت نشانید. سلیمان (علیه السلام) آوارهٔ کوه و بیابان شد، به سجده افتاده و گفت خدایا اگر قرار آفرینش بر این است که انسان بر شياطين حکومت نکند این قرار هم هست که شیطان به طور مجسّم و عملاً بر انسان حکومت نکند. خدا خودت می بینی که ابلیس از این قرار آفرینشی پای فراتر نهاده و آن را

درهم شکسته است. خدایا به من حکومت و قدرتی عطا کن که استثناء خارج از قرار اول باشد و من بتوانم بر شیاطین مسلط باشم.

قالَ رَبِّ اغْفِرْ لي وَ هَب لى ملكاً لا ينبغى لأحد من بَعْدِى إِنَّكَ أَنتَ الْوَقَاب: ⁽¹⁾پروردگارا بر من ببخش و هبه کن به من حکومتی را که قرار است به هیچ کس بعد از من ندهی و توئی بسیار توانا بر هر هبه ای. دعایش مستجاب شد، نه فقط به خاطر این که او یک پیامبر و مستجاب الدعوه بود، بل خود ابلیس (نیز با گستاخی که کرده بود) زمینه را بر استجابت دعای او فراهم کرده بود.

فَسَخَرْنا لَهُ الرِّيحَ تَجْرى بأَمْرِهِ رُخاءً حَيْثُ أصاب: ⁽²⁾مسخر کردیم بر سلیمان باد را که به امر او می وزید و به نرمی با هر چیز برخورد می کرد. این موهبت که شرحش خواهد آمد به جای هم آوازی کوه و مرغان، به او داده شد. وَ الشَّياطينَ كُلَّ بَنَّاءِ وَ غَوَّاص - وَ آخَرِينَ مُقَرَّنِينَ فِي الأصفاد: ⁽³⁾و مسخر کردیم بر او شیطان ها را هر بنا و غواص (که لازم داشت)- و نیز شیاطین دیگر که در بندهای اسارت او بودند. لغت: صفد: بند زنجیری- گاهی به بندهای غیر مادی نیز اطلاق می شود. مثلاً احسان را صفد گفته اند در این جا با توجه به «سخّرنا» مراد بند اسارت زنجیری نیست.

اینک سلیمان (علیه السلام) به حکومت برگشته و شیاطین را به خدمت گرفته است.

افسانه: پیش از ادامه بحث لازم است کمی درباره این باد که در اختیار سلیمان (علیه السلام) گذاشته شده بود، درنگ کنیم: در آیه پیش دیدیم که یک باد نرم بوده نه شدید. اکنون آیه دیگر: وَ لِسُلَيْمانَ الرِّيح عاصفة تجرى بأمره إلى الأرْضِ الَّتى بَارَكْنَا فِيهَا وَكُنَّا بِكُلِّ شَيْءٍ

عالمین: ⁽¹⁾و در اختیار سلیمان گذاشتیم باد وزنده را که با فرمان او بر سرزمینی که برکتش دادیم می وزید و بودیم بر هر چیز عالم. ابلیس دید که جای هم آوازی کوه و مرغان چیز دیگری به سلیمان داده شده که از آن مهمتر است زیرا کارائی موثر و مهم در زندگی مردم دارد و راه آن امید که داشت نیز بسته شد.

آیه پیش نص بود در این که آن باد یک باد نرم بود و این آیه محدوده وزش آن را تعیین می کند و می بینید این آیه به طور نص می گوید تجرى بأمره إلى الْأَرْضِ الَّتي باركنا فيها. یعنی این باد به امر سلیمان فقط در سرزمین ارض «مبارک» که به اجماع همگان مراد از آن فلسطین است، می وزید. نه خارج از آن.

اما آن همه افسانه ساختند؛ سلیمان خود و حرمسرا و لشکریانش را بر باد سوار می کرد و همۀ جهان را می گشت (!) یهودیان کابالیست که در دورۀ خلیفه ،اول، دوم و سوم تفسیر قرآن را منحصراً در اختیار داشتند این همه افسانه ها را وارد تفسیر قرآن کردند که باز باید با تاسف گفت به برخی از متون حدیثی ما نیز نفوذ کرده است.

زمانی آگاهان می گفتند و هنوز هم می گویند که افرادی اسرائیلیات را وارد تفسیر قرآن کرده اند. اما باید گفت ماجرا فراتر از اسرائیلیات است افسانه هائی را وارد تفسیر قرآن کرده اند که نه در متنی از متون اسرائیلیات پیدا می شود و نه در فرهنگ یهودیان. بلائی بر تفسیر قرآن آورده اند که در آئین های تحریف شده نیز وجود ندارد، بل در خورجین هیچ افسانه سرائی یافت نمی شود.

باد و تب نوبه نوبه: نام قدیم سودان است که در گذشته های دور گاهی به همه شمال آفریقا اطلاق می شد، سالانه در موسمی از سال جریان هوا تب نوبه و حتی طاعون را از سودان به صحرای سینا و فلسطین و نیز سرزمین عرب می آورد و موجب آفات و تلفات

بسیاری می گشت که در زمان داود (علیه السلام) کشتار عمومی به راه انداخته بود ⁽¹⁾و پیش از آن هم همه ساله رخ می داده ظاهراً می توان گفت از خصوصیات فلسطین و صحرای سینا شده بود. خداوند باد دیگری در اختیار سلیمان گذاشت که از مدیترانه در خلاف جهت باد نوبه می وزید و از آن بلای موسمی همه ساله جلوگیری می کرد.

بعد ها در میان برخی جوامع به تبی که به طور متناوب عارض کسی می شد، تب نوبه گفتند که متخذ از «نوبت» است و ربطی به تب نوبه .ندارد این باد خیلی شدید نبوده قرآن سرعت وزش آن را تعیین کرده است غُدُوهَا شَهْرٌ وَ رَواحُها شَهْر ⁽²⁾تا صبح مسیر یک ماه و تا شب مسیر یک ماه را طی می کرد.

اینک مسیر یک ماه را محاسبه کنیم کاروان ها در یک شبانه روز یک «منزل» را طی می کردند؛ هر منزل معادل چهار فرسخ بوده و هست که قصر نماز و افطار صوم را امروز نیز با آن محاسبه می کنیم و هر چهار فرسخ تقریباً معادل 22 کیلومتر است. و باد مذکور در یک شبانه روز مسیر دو ماهه کاروان را می رفته است:

مسیر کاروان در یک ماه کیلومتر 22×30=660

مسیر کاروان در دو ماه کیلومتر 660×2=1320