ای چشم ها بگریید اشعار مذهبی

مشخصات کتاب

سرشناسه : ژولیده نیشابوری، حسن، 1325 - 1386.

عنوان و نام پديدآور : ای چشم‌ها بگریید: اشعار مذهبی/ اثر ژولیده نیشابوری؛ مقدمه محمدباقر صدرا.

مشخصات نشر : تهران: سنایی، 1378.

مشخصات ظاهری : 350ص.

شابک : 13500ریال: 964-6290- 69-8 ؛ 16500 ریال ( چاپ دوم ) ؛ 60000 ریال: چاپ چهارم: 978-964-6290-69-3

يادداشت : چاپ دوم: 1380.

يادداشت : چاپ چهارم: 1390.

موضوع : شعر مذهبی -- قرن 14

شعر فارسی -- قرن 14

چهارده معصوم -- مدایح و مناقب

شناسه افزوده : صدرا، محمدباقر، 1314 - 1391.، مقدمه‌نویس

رده بندی کنگره : PIR8077 /و77‌الف78 1378

رده بندی دیویی : 8فا1/62

شماره کتابشناسی ملی : م‌78-5078

اطلاعات رکورد کتابشناسی : ركورد كامل

اشاره

ژولیده نیشابوری حسن 1325 -

ای چشم ها بگریید : اشعار مذهبی / اثر ژولیده نیشابوری مقدمه محمد باقر صدرا - [تهران] : سنایی، 1378 .

10، 351 ص.

13500 ریال : 8 - 69 - 6290 - 964 ISBN

فهرست نویسی بر اساس اطلاعات فیبا (فهرست نویسی پیش از انتشار).

78 الف 7 و/PIR8077

62/ 1 فا 8

1378 الف 71 ژ

1378

کتابخانه ملی ایران 5078-78 م

ای چشم ها بگریید

اثر : حسن فرح بخشیان (ژولیده نیشابوری)

با مقدمه : استاد محمد باقر صدرا

چاپ اول 1378 حروفچینی ،همراه لیتوگرافی و چاپ احمدی

صحافی ایرانمهر تعداد 3300 نسخه

تلفن ناشر 3903272 - 3914695 - دورنویس 3920659

ISBN: 964 - 6290-69-8

شابک :8 - 69-6290 - 965

شعر چیست و شاعر کیست؟

مدت هاست که این سئوال در فکر و ذهن من آمده و روح و روانم را می آزارد که چرا برخی از مردم برای رسیدن به شهرت و معروفیت دیواری از دیوار شعر و شاعری کوتاه تر نمی یابند و هر کس که کوره سوادی دارد چون بیکار می شود برای وقت گذرانی شعر می گوید و هر کارمندی که بازنشسته می شود و یا فردی که شب دچار بی خوابی می شود فوراً قلم بر می دارد و به حریم مقدس شعر و ادب پای می گذارد تا این جای قضیه ضرری به کسی نمی رساند و شاید تفریح نامناسب و ناپسندی هم نباشد مثل این است که کسی صدای دلنواز و دلپذیری نداشته باشد ولی دوست داشته باشد که هر وقت به حمام می رود در حین نظافت خود زمزمه ای هم سردهد و خودش کیفش را ببرد اما مصیبت بزرگ وقتی است که صاحب این صدا امر به خودش مشتبه شود که صدایش دلنشین است و بایستی دیگران را هم از این موهبت الهی بهره مند سازد در عالم شعر و شاعری هم عیناً چنین است همه مردم چه بیسواد و چه باسواد مختار هستند به هر هنری که دوست دارند دست بیازند و طبع آزمائی کنند؛ اما مجاز نیستند هر وقت فرصتی به دست آوردند مردم را زجر دهند و شکنجه کنند بویژه نبایستی از دبیران و کارگردانان انجمن های ادبی انتظار داشته باشند که برای رضایت خاطر افراد جمعی را بیازارند و آنان را به پشت تریبون ها دعوت کنند بهتر است به این نکته ی بسیار ظریف و پراهمیت توجه کنند که هر کسی نمی تواند شاعر باشد همان طور که کسی نمی تواند خواننده خطاط و یا نقاش بشود بایستی بدانند که هر خواننده ایباید صدائی خوش داشته باشد و هر خطاط و نقاشی بایستی زیربنای این هنر در

فطرت و ذاتش وجود داشته باشد تا بتواند این هنرش را عرضه کند بدون شک باید که در نهاد و ضمیرش قریحه و استعداد شاعری و قدرت مضمون یابی از طرف حضرت آفریدگار به ودیعت نهاده شده باشد تا شاعر شود و این همان است که ایرج گفته است «شاعری طبع روان می خواهد»اما در مصرع دوم کم لطفی کرده که فرموده است:«نه معانی نه بیان می خواهد» که هم معانی و هم بیان می خواهد. چرا که یک شاعر اگر خداوند در حقش عنایت فرموده و او را صاحب ذوق سلیم و قریحه و استعداد کرده است بایستی علم شعر هم بداند وزن و قافیه را تشخیص دهد صناعات ادبی را بشناسد به علم عروض و تقطیع مسلط باشد و با آثار و اشعار گذشتگان آشنا باشد که هر چه شعر بخواند و بیشتر حفظ کند شعرش شفاف تر محکمتر و رساتر خواهد بود اما باز هم تاکید می شود که آن هسته ی اولیه و محور اصلی که همان ذوق و قریحه است و به هر کسی داده نشده بایستی در نهادش باشد البته شک نیست که یک فرد خوش صدا هر چه به دستگاه ها گوشه های موسیقی تسلط پیدا کند صدایش دلنشین تر و دلپذیرتر خواهد بود و یک آدم خوش خط هر چه بیشتر استاد ببیند و خطش را روی قاعده و فرم بیاورد خطش زیباتر و خوش نقش تر می شود.

حسن فرح بخشیان متخلص به «ژولیده نیشابوری» از آن زمره شعرائی است که خداوند بیش از استحقاقش به او عنایت و لطف فرموده که نه تنها به او ذوق و استعداد و قریحه داده است بلکه بنده شخصاً معتقد هستم که در هر شعر و غزلی هم که می سازد او را به حال خود رها نکرده و از عنایات خاصه ی خود او را بهره مند می سازد و به او الهام می بخشد و این حرف این بنده نیست بلکه قولی است که جملگی بر آنند.

اگر سخنی درباره ی او می گویم سخن دل من است و اعتقاد راسخ دارم که مضامین او بکر و لطائف شعرش دست اول است و از طرف پروردگار به او تلقین و الهام می شود.

بنده به دلیل گرفتاری های بسیار و عدم اعتقاد به اغلب شعرائی که امروزه

ادعای شاعری دارند و اصرار هم دارند که سروده هایشان به صورت دیوان چاپ شود کمتر زیر بار مقدمه نویسی می روم چرا که چشم بسته و بدون مطالعه ی دقیق نمی توان آثار شاعری را تجزیه و تحلیل کرد و این امر مستلزم فراغت بال و وا آسایش خیال است که خداوند ما را از آن محروم کرده است اما چرا به ژولیده جواب رد ندادم به دو دلیل یکی ارادت چهل ساله ام به اوست و همچنین علاقه ی زائدالوصفی که به آثار و اشعارش داشته و دارم و دلیل دوم ارادتی است که به جناب آقای حاجی داود شیرازی مدیر با کفایت انتشارات سنائی دارم که این مرد برخلاف برخی ناشران دیگر چشم به جیب مؤلف و مصنف ندارد و بیشتر همش این است که اثری نیکو و نوشت های سودمند را چاپ و نشر سازد که خدا بیش از این ها توفیقش دهد.

علاوه بر آن چه رفت ژولیده از جمله افراد نادری است که از این نعمت الهی به کار استفاده نکرده و هیچ گاه ذوق و استعداد خود را در هجو و یا دم کسی به سوء نبرده است که خود بهتر می داند که حق جل و علا فرموده است: «لَئِنْ شَكَرْتُمْ لاَ زِیدَنَّكُم وَ لَئِن كَفَرتُم اِنَّ عَذابی لَشَدید»و این است رمز موفقیت او که هر چه می سازد از دیگری بهتر است و هم این است که یک بار بجای خدا می نشیند و به بندگان گنهکار و ناامیدش می گوید:

دلت را خانه ما کن مصفّا کردنش با من *** به ما درد دل افشا کن مداوا کردنش با من

اگر عمری گنه کردی مشو نومید از رحمت *** تو نام توبه را بنویس امضاء کردنش با من

و یک بار به جای ائمه ی اطهار علیهم السلام می نشیند و می گوید:

ما آل على رابطه با ضابطه داریم *** بی ضابطه با ذات خدا رابطه داریم

ما را بر حق هر که کند واسطه ی خویش *** ما فاطمه را نزد خدا واسطه داریم

نمک شناسی و قدردانی از نعمتی که خداوند در حقش عطا کرده است همین که دست تولی از دامن پربرکت محمد و آل محمد عليهم صلوات الله اجمعین نکشیده و بیشتر اشعار و سروده هایش را به منقبت ائمه اطهار علیهم السلام و یا ی به رثای آن بزرگواران اختصاص داده است.

او سعی کرده است اگر شعری درباره ی ان عزیزان می سراید مستند باشد مبادا که عشق زائدالوصفش به این خاندان جلیل موجب شود که سخنی خلاف و متعصبانه در شعرش بیابد. وی اغلب از اخبار و احادیث صحیح استفاده کرده است:مثل حدیث«حسین منی و انا من حسین»که گفته است:

در این جهان به خدا تا رمق به جان من است *** همیشه نام حسین بر سر زبان من است

چه گویمش که پیمبر به وصف او فرمود: *** «که من از ان حسین و حسین از ان من است»

و یا حدیثی که از معراج حضرت رسول اکرم صلی الله علیه و اله و سلم نقل شده است:

سر چشمه هستی جهان هست علی بود *** پیمانه عشق ازلی مست علی بود

می خواست نبی دست خدا را بفشارد *** دستی که خدا داد به او دست علی بود

و نیز نصایح و اندرز هائی را به نظم دراورده که مضمون ان را یا از قران گرفته است و یا از بیانات ائمه اطهار علیهم السلام به دست اورده و نمونه های ان بسیار است که در این مختصر نمی گنجد. اما بقول مولوی:

«آب دریا را اگر نتوان کشید *** هم به قدر تشنگی باید چشید»

اینک چند نمونه به عنوان مشت نمونه خروار و رفع تشنگی:

ای بی خبر از عمر گران عمر گران رفت *** سرمایه شد از دست و ز دل تاب و توان رفت

گفتم که بکن توبه بگفتی رمضان هست *** بی توبه به ره ماندی و ماه رمضان رفت

ای دل بیا و توبه به نزد اله کن *** با توبه ای سفید تو قلب سیاه کن

خواهی اگر شفاعت مولا به روز حشر *** شرم از رخ علی کن و کمتر گناه کن

و یا این غزل عرفانی بسیار اموزنده و پر محتوا که دو بیت ان چنین است:

هر ان کس از توانایی به خود مغرور می گردد *** سلیمان گر بود محتاج لطف مور می گردد

نظر مکن تو با چشم حقارت بر تهی دستان *** که موری باعث پیروزی تیمور می گردد

در ابتدا مقال نوشتم که ژولیده ار ان زمره شعرانی است که خداوند بیش از استحقاقش به او عنایت لطف فرمود است. چرا چنین نوشتم زیرا که او دنبال شعر

نرفته است بلکه شعر و شاعری به دنبال او آمده است. او نرفته درس این کار را بخواند و از صنایع و بدایع شعری اطلاع حاصل کند و به قولی او نرفته معانی و بیان بخواند و عروض و قافیه بیاموزد اما همه ی این ها به دنبالش آمده اند و در اشعارش به کار رفته است.

صنایعی که در اشعار او بیشتر به چشم می خورد صنعت تجنیس ترصیع، مراعات نظیر و بیشتر از همه صنعت «تلمیح» است که همان اشاراتی است که به داستان های تاریخی معروف می شود و با یک اشاره ذهن خواننده را متوجه اصل و تمامی داستان می کند.

ژولیده آن قدر نازک خیال و باریک پندار است که گاه از سبک معمول خارج می شود و پیرو سبک هندی می شود و باز هم نمونه های آن بسیار است که مطلب به درازا می کشد و موجب ملال خوانندگان ارجمند می شود.

خلاصه آن که ژولیده یکی از محبوب ترین و ماندنی ترین شعرای دوره ی معاصر است او به مناسبت آن که قلبی پاک از آلودگی و طبعی روان و قریحه ای خوش و سرشار دارد و از همه مهم تر اخلاص و صفای باطن او موجب شده که سروده هایش به دل همگان بنشیند و مورد اقبال و علاقه ی مردم قرار گیرد و او را در ردیف یکی از خوشبخت ترین و موفق ترین شعرای این زمان قرار دهد.

خداوند به او توفیق دهد و مشمول عنایات حضرت حق جل و علا و ائمه ی اطهار عليهم السلام قرار گیرد. . آمین.

قدر این عمر گران را نه تو دانی و نه من *** اسب آمال جهان را نه تو رانی و نه من

گیرم از لطف خدا عمر دو صد نوح کنی *** با خبر باش که آخر نه تو مانی و نه من

کمترین خدمتگزار ادب و فرهنگ این کشور ادب پرور و فرهنگ ساز محمد باقر صدرا دبیر انجمن ادبی هنری امیرکبیر

(اراکی های مقیم تهران)

ستایش

سپاس و حمد بی حد مر خدا را *** که خلق از خون بسته کرد ما را

خداوندی که از خوان عطایش *** دهد روزی خلق ما سوا را

خداوندی که ز آدم تا به خاتم *** فرستاد است صد ها رهنما را

خداوندی که بهر نوح و یاران *** کند آرام طوفان بلا را

خداوندی که از بهر خلیلش *** گلستان کرد نار مرگ زا را

خداوندی که اندر دست موسی *** ز رحمت اژدها سازد عصا را

خداوندی که بر عیسی عطا کرد *** دم گرم و بیان جان فزا را

خداوندی که بر ما کرد رهبر *** ابوالقاسم محمد مصطفی را

خداوندی که از بعد پیمبر *** کند رهبر علی مرتضی را

خداوندی که بر او رنگ عصمت *** نشاند مظهر شرم و حیا را

خداوندی که خواند مظهر صلح *** فروغ چشم زهرا مجتبی را

خداوندی که با خون حسینش *** به بخشد در قیامت جرم ما را

خداوندی که بر ما داد از لطف *** برای رهبری روح خدا را

دعا کن تا که بگشاید دوباره *** به روی خلق راه کربلا را

من ژولیده می گویم دوباره *** سپاس و حمد بی حد کبریا را

مناجات

الهی کن قوی دل های ما را *** صفا ده خاطر شیدای ما را

الهي كن قبول از راه رحمت *** چو آوای دگر آوای ما را

الهی مجری احکام اسلام *** بکن از مهر کاندیدای ما را

الهی از گزند چپ گرایان *** بری کن مجلس شورای ما را

الهی کن به نور خویش روشن *** ز رحمت سینه سینای ما را

الهی تا قیام مهدی ایمن *** بدار این نهضت والای ما را

الهی از برای ما نگهدار *** یگانه رهبر پویای ما را

الهی از پی ترویج اسلام *** به از امروز کن فردای ما را

الهی بهر سرکوبی دشمن *** رساتر کن از این آوای ما را

آرزوی ملت ایران

روز و شب بر درگه حق های و هو داریم ما *** با خدا از پرده دل گفتگو داریم ما

او بود بخشنده و ما بنده محتاج او *** هر چه داریم از عطای لطف او داریم ما

طول عمر عزت و پیروزی و فتح و ظفر *** از برای رهبر خود آرزو داریم ما

از قیام سرخ ما خون باغبانی می کند *** زان که صد ها لاله خوش رنگ و بو داریم ما

از پی ایثار جان، غسل شهادت کرده ایم *** زان که قصد جنگ کردن با عدو داریم ما

از پی ابقا قد قامت به میدان نبرد *** خون به جای آب از بهر وضو داریم ما

مرگ ما بنیانگذار خشت کاخ زندگی است *** زان که آب زندگی را در سبو داریم ما

در بر مخلوق سر را ما نمی سازیم خم *** زین جهت در نزد خالق آبرو داریم ما

شاعر ژولیده می گوید به سوز دل چنین *** روز و شب بر درگه حق های و هو داریم ما

نکته سنجیده

ای بشر بشنو ز من این نکته سنجیده را *** تا به عالم حل کنی هر مشکل پیچیده را

زندگی گر می کنی در این جهان مردانه کن *** باز کن ای بی خبر از خواب غفلت دیده را

لذت از شادی خود بردن ندارد ارزشی *** سعی کن تا شاد سازی یک دل غمدیده را

دیده حق بین دمی ای کور باطن باز کن *** تا به چشم خویش بینی خالق نادیده را

در بر ظالم بکن از حق مظلومان دفاع *** زان که ایزد دوست دارد این مرام و ایده را

رو قوی شو تا توانی ورنه سیل حادثات *** طعمه خود زودتر سازد تن رنجیده را

پاسبان گله را چشم بصیرت لازم است *** تا بهر جلدی شناسد گرگ باران دیده را

ریسمان محکمی باید وگرنه چرخ چاه *** با فشاری پاره سازد رشته پوسیده را

صبر باید کرد تا گردد درختی بارور *** باد خواهد تا بیزد خرمن کوبیده را

پیشه خود خدمت خلق کن ای بشر *** ضبط خاطر کن تو پند شاعر ژولیده را

مناجات

آن که از فرط گنه ناله کند زار کجاست *** آن که ز اغیار برد شکوه بر یار کجاست

باز ماه رمضان آمد و بر بام فلک *** می زند بانگ منادی که گنه کار کجاست

سفره رنگین و خدا چشم به راه من و توست *** تا که معلوم شود طالب دیدار کجاست

بار عام است خدا را به ضیافت شتاب *** تا نگوئی که در رحمت دادار کجاست

مرغ شب نیمه شب دیده به ره می گوید *** سوز دل ساز بود دیده بیدار کجاست

ماه رحمت بود ای ابر خطاپوش ببار *** تا نگویند که آن وعده ایثار کجاست

حق به کان کرمش طرفه متاعی دارد *** در و دیوار زند داد خریدار کجاست

آن خدائی که رحیم است و کریم است *** و غفور گوید ای سوته دلان عاشق دلدار کجاست

من ژولیده به آوای جلی می گویم *** آن که با تو به ستاند سپر نار کجاست

مناجات

ای بنده بیا ساکن میخانه ما باش *** ما شمع تو گردیم و تو پروانه ما باش

تا چند خوری با ده ز پیمانه اغیار *** پیمان بشکن طالب پیمانه ما باش

از عشق مجازی نشود کام تو حاصل *** از عشق بتان بگذر و دیوانه ما باش

بیگانه شو از دیده که نادیده ببینی *** بیزار تو از دیدن بیگانه ما باش

باز است در رحمت ما رحم به خود کن *** در دام نیفتاده بیا دانه ما باش

این کهنه خرابات چرا می کنی آباد *** بگذر تو ز آبادی ویرانه ما باش

یک عمر شدی خانه به دوش هوس و آز *** یک ماه بيا معتکف خانه ما باش

هر در که زدی دست رد آمد به جوابت *** پس منتظر پاسخ جانانه ما باش

ژولیده مشو ریزه خور سفره اغیار *** مهمان منی بر سر پیمانه ما باش

بنده من

بنده من پیش من باز آ که شیدایت کنم *** رو سپید از رحمت خود در دو دنیایت کنم

ای که عمری از تغافل راه را گم کرده ای *** خویش را در خویشتن گم کن که پیدایت کنم

من به مهمانی خود یک ماه کردم دعوتت کن *** اجابت دعوت ما را که ارضایت کنم

بار ها گر توبه کردی و شکستی توبه را *** ناامید از ما مشو تا بی من و مایت کنم

از منیت ها جدا شو تا شوی با ما یکی *** عبد شو تا با یکی در دهر مولایت کنم

در مقام آدمیت همچو آدم ندبه کن *** با خلوص دل بیا تا محفل آرایت کنم

ناخدای کشتی دل باش تا مانند نوح *** ایمن از طوفان و خشم موج دریایت کنم

گر خدا را بنده گردی از طریق بندگی *** چون خلیل خود در آتش محو گل هایت کنم

دست رد بر سینه شیطان بزن تا فرصتی است *** گر زنی با دست قدرت مثل موسایت کنم

گر کنی دل مرده ای را زنده با اعمال خویش *** زین عمل عرش آشیان مانند عیسایت کنم

هر که هستی هر چه هستی در بر ما هیچ شو *** هیچ شوکز هیچ هستی بخش دل هایت کنم

هر زمان خواهی بیا در نزد ما تنها میا *** تا اجابت زودتر عرض تمنایت کنم

غیر آل الله نزد ما مقرب تر مجوی *** دامن آنان مده از کف که معنایت کنم

مناجات

بنده من غم مخور كز غم نجاتت می دهم *** گر گنه کاری بیا خط براتت می دهم

من خدایم هر چه می خواهد دل تنگت بگو *** آن چه می خواهی بخواه از من زکاتت می دهم

بار ها گر تو به خود را شکستی غم مخور *** توبه کن کز تو به سر خط ثباتت می دهم

صبر کن از تلخی ایام دل را بد مکن *** با خلوص دل بیا حب نباتت می دهم

بر رخت در های رحمت را گشودم شاد زی *** میهمان شو باده از جام صفاتت می دهم

در دل شب بهر قد قامت تو ترک خواب کن *** چون صفای باطن از صوم و صلواتت می دهم

نفس سرکش را بکش آب از سبوی کس منوش *** بهر رفع تشنگی آب حیاتت می دهم

گوهر اشک تو را من دوست دارم گریه کن *** چون لب پرخنده در وقت مماتت می دهم

تا به کی قهری بکن ژولیده با ما آشتی *** آشتی کن پرتوی از فضل ذاتت می دهم

هو المعز

من آن گنجینه پر محتوایم *** که بر اسرار خلقت آشنایم

کلید قفل در های بهشتم *** و اگرچه خود بهشتی جانفزایم

بشر را در مسیر کهکشان ها *** به فرمان الهی رهنمایم

پی اثبات نشر دین اسلام *** بزرگ اعجاز ختم الانبیام صلی الله علیه و اله سلم

پس از احمد به تأئید ولایت *** و همه وصف على مرتضایم

برای حفظ مکتب بی تعارف *** زمینه ساز صلح مجتبایم

شکوه روز عاشوراست از من *** که من خونین قیام کربلایم

به وقت استجابت هر چه خواهی *** دعا جسم است و من روح دعایم

علوم اولین و آخرینم *** که لاینحل بود قدر و بهایم

خدا را مخزن فقه و اصولم *** به موسی نص شمس والضحايم

پی جلب رضای حق تعالی *** بشر را خط تسلیم و رضایم

به وقت جود می بخشد جوادم *** نگین پادشاهی بر گدایم

حقیقت را یگانه هادیم من *** که بر سیر تکامل رهگشایم

ظهور حجه ابن العسکری را *** به بیت عسکری تنها ندایم

در این عالم طبیبان را طبیبم *** که بر هر درد بی درمان دوایم

نه انسانم نه حورم نه فرشته *** ولیکن هر چه هستم کیمیایم

اگر خواهی بدانی کیستم من *** شکوه نص نون انمایم

منم قرآن کتاب آسمانی *** که این سان بسته در دست شمایم

بگو ژولیده با ذات الهی *** مکن از عترت و قرآن جدایم

مناجات

بنده من من خدایم سوز دل را ساز کن *** هر چه می خواهد دل تنگت بمن ابراز کن

گر در از راه محبت کس به رویت وا نکرد *** باز کردم در بیا و اخم خود را باز کن

هر که هستی هر چه هستی با خلوص دل بیا *** گر نیازت را ندادم شکوه را آغاز کن

دوزخی را من بهشتی می کنم با توبه ای *** پس بیا با تو به خود را پیش ما ممتاز کن

گر که از بار گنه خم گشته پشتت غم مخور *** دل به عفو ما ببند و ترک حرص و آز کن

گر بدام نفس افتادی توکل کن بما *** با توکل خویش را آماده پرواز کن

سر به زیر افکنده ای بازآ سرافرازت کنم *** عبد ما شو پس چو عیسی دعوی اعجاز کن

در مقام توبه کردن عاری از کبر و ریا *** می خرم ناز تو را پس هر چه خواهی نازکن

مناجات

الهی بی پناهان را پناهی *** به عبد رو سیاهت کن نگاهی

من آن خانه به دوش شهر دردم *** که نبود جز توام پشت و پناهی

اگر عمری گنه کرده خدایا *** غلط کردم نفهمیدم الهی

نمک خوردم نمکدان را شکستم *** پذیرا شو تو عذر عذر خواهی

سیه رو آمدم کن رو سپیدم *** ترحم کن به عبد رو سیاهی

به هر کویی که رفتم بود بن بست *** ندیدم غیر راه توبه راهی

خداوندا بگیر از مهر دستم *** که من افتاده ام در قعر چاهی

یقین دارم که بی تأثیر نبود *** در این ماه مبارک تیر آهی

الهى من علی را دوست دارم *** ندارم جز علی من داد خواهی

من ژولیده دل امیدوارم *** که می بخشی تو کوهی را به کاهی

بنده من

بشنو از من این بیان دلنشین *** آن چه بر ما گفته رب العالمین

من خدا هستم خدائی مهربان *** دلنواز و رازق و روزی رسان

بندگان را غرق رحمت می کنم *** زیر زین عمل اتمام حجت می کنم

بهر هر امت رسولی داده ام *** سیره و درس اصولی داده ام

در صحف نقش است فرمان نخست *** تا که گردد نادرستی ها درست

در زبور آورده ام صد ها تحف *** تا که بشناسی خذف را از صدف

نقش تورات است خط و مشی من *** زینت انجیل باشد وحی من

نص قرآن وحی من کامل شده *** آن چه بر پیغمبران نازل شده

هست قرآن یک کتاب سرنوشت *** سر خطی از دوزخ و باغ بهشت

بندگان را من مخیر کرده ام *** عقل را با نفس رهبر کرده ام

اختیاری هست کار شیخ و شاب *** تا چه راهی را نماید انتخاب

بنده من هست خاطر خواه من *** ره نمی پوید به غیر از راه من

بنده من از منیت ها جداست *** با همه بیگانه با ما آشناست

بنده من نوش هست و نیش نیست *** همچو گرگی در لباس میش نیست

بنده من از تغافل عاری است *** مست می از ساغر هشیاری است

بنده من ریزه خوار فیس نیست *** سینه چاک و پیر و ابلیس نیست

بنده من چاره سازی می کند *** از فقیران دلنوازی می کند

بنده من می شناسد راه را *** می دهد تشخیص راه و چاه را

بنده من بنده دینار نیست *** دین فروش عرصه بازار نیست

بنده من یار مظلومان بود *** همدم و غمخوار محرومان بود

بنده من اهل آز و کینه نیست *** کینه ای از کس و را در سینه نست

بنده من بر رضای ما رضاست *** آن چه خواهد مرضی ذات خداست

بنده من پیرو راه علیست *** قلبش از نور ولایت منجلی است

پس بیا ای بنده من بنده باش *** از برای دیگران سازنده باش

لحظه ای بر خود بیا اندیشه کن *** خدمت خلق خدا را پیشه کن

عبد ما شو تا که مولایت کنم *** بندگی کن تا که شیدایت کنم

ماه رحمت انتظارت می کشم *** پرده بر زشتی کارت می کشم

آن چه را خواهی تو تأمین کرده ام *** از برایت سفره رنگین کرده ام

گر گنه کردی بیا می بخشمت *** تو دعا كن من صفا می بخشمت

توبه کن تا از گنه پاکت کنم *** یکه تاز خطه خاکت کنم

جای گریه از عطای ما بخند *** شو بهشتی باب دوزخ را ببند

ستایش

پرستش سزاوار ذات خداست *** که از هستیش ملک هستی بپاست

خدائی که نادیدنش دید نیست *** سزاوار حمد و سپاس و ثناست

خدائی که روزی رساند بخلق *** پرستیدن خلق جز او خطاست

بفرمان او روز و شب شد پدید *** بتمكين او فرش و عرش علی است

بگردش از او هست هفت آسمان *** بچرخش از او چرخ نه آسیاست

ز بسکه بود مهربان و رحیم *** در رحمتش باز بروی ماست

هر آن کس به او آورد حاجتی *** در آنی همه حاجت او رواست

اگر دردمندی به او واگذار *** که هر درد را بی دوا او دواست

بژولیده یا رب نظر کن که او *** سر سفره نعمت تو گداست

ستایش

يا رب بما تو قدرت ترک خطا بده *** توفیق بندگی بدون ریا بده

از بحر بیکرانه الطاف خویشتن *** بر آن چه لایقیم ز راه وفا بده

از ما بگیر کینه و بخل و حسد ولی *** بر ما صفای باطن صدق و صفا بده

ما مجرم و تو مجری دیوان کیفری *** حكم براءة گنه ما به ما بده

ما غافل از تو مالک روز جزا توئی *** بر ما جزای خیر بروز جزا بده

بیگانه بود گر دل ما با تو سال ها *** امشب ز راه لطف دلی آشنا بده

خم گشته پشت ما اگر ز بار معصیت *** بر دست ما ز خوان عطایت عصا بده

هستی تو ره گشا و جهان ریزه خوار تو *** از خوان نعمتت نعمی بر گدا بده

تنها توئی طبیب دل دردمند ما *** بر درد بی دوای دل ما دوا بده

خون شد ز هجر کرببلا قلب شیعیان *** بر دست ما تو تذکره کربلا بده

گوید به طعنه خصم که مهدی تان کجاست *** لطفی نما و مهدی ما را به ما بده

چون نی نوا کند دل ژولیده ای خدا *** بر بی نوای خویش تو برگ و نوا بده

مناجات

یا رب از فرط گنه نامه سیاهم چه کنم *** گرنه بخشی زره لطف گناهم چه کنم

بسته گردیده ز هر سو بر خم راه نجات *** ندهی گر تو در این معرکه راهم چه کنم

جز تو ما را نبود پشت و پناهی به جهان *** بی پناهم ندهی گر تو پناهم چه کنم

یوسف افتاد بچاه از اثر بی گنهی *** من از فرط گنه افتاده بچاهم چه کنم

بخشش و لطف تو پاینده تر از کوه بود *** من که ناچیزتر از یک پرکاهم چه کنم

به هدف گر نخورد تیر دعایم هیهات *** به اثر گر نرسد شعله آهم چه کنم

سایه لطف تو از لطف اگر روز معاد *** نشود شامل احوال تباهم چه کنم

کس به روی من ژولیده نگاهی نکند *** نکنی گر تو هم از مهر نگاهم چه کنم

غزليات

اشاره

اول و آخر

گر عاشق خدایی اول ببین علی را *** گر طالب صفایی اول ببین علی را

ای بنده گر که خواهی حکم برائت از حق *** در موقع گدایی اول ببین علی را

خواهی اگر ببخشد جرم تو را خداوند *** با سوز بینوایی اول ببین علی را

هنگام توبه کردن گفتا خدا به آدم *** خواهی اگر عطائی اول ببین علی را

با نوح هاتفی گفت از دست موج طوفان *** خواهی اگر رهائی اول ببین علی را

گفتا خلیل حق را آتش پی اجابت *** در وقت هر دعایی اول ببین علی را

آمد ندا به موسی خواهی خدا ببینی *** از بهر آشنایی اول ببین علی را

روح الامین به عیسی فرمود وقت درمان *** گر طالب شفایی اول ببین علی را

در خم ندا به احمد آمد که یا محمد *** با حکم کبریایی اول ببین علی را

سرخی رخسار

مدینه داده از کف گوهرش را *** چه گوهر دختر پیغمبرش را

بگو با چشم خود خون بارد امشب *** که ساقی داده از کف کوثرش را

همان زهرا که می بوسید احمد *** مکرر دست و روی انورش را

همان زهرا که می بوئید چون گل *** پیمبر سینه گل پرورش را

حمایت از علی کرد و شکستند *** به یک ضرب لگد بال و پرش را

بسوزد تار و پودش گر که خواند *** حدیث سینه و میخ و درش را

ز شاخه غنچه را نشگفته چیدند *** که تا بستند دست شوهرش را

سیه کردند پیش چشم شوهر *** به ضرب تازیانه پیکرش را

پی غصب فدک در کوچه دشمن *** رقم زد بار دیگر دفترش را

به سیلی سرخ کرد آن پست جانی *** رخ از برگ گل نازکترش را

مهدی موعود

دلم ز دوری رویت به خون طبید بیا *** در انتظار تو جانم به لب رسید بیا

خمید قامت سروم ز شادی دشمن *** کنون که قامتم از بار غم خمید بیا

پسند دیده بود آن چه را پسندد دل *** ندیده دیده و دل مهر تو خرید بیا

گره به کار فتاده گره گشائی نیست *** توئی به قفل مهمات ما کلید بیا

به جان ما در پهلو شکسته ات زهرا *** به حق محسن شش ماهه شهید بیا

به خون سرخ شهیدان راه آزادی *** که بهر وحدت ما نهضت آفرید بیا

به سینه ای که شد آماج تیر نامردان *** برای یاری این ملت رشید بیا

به مادری که پسر را فدای قرآن کرد *** به آه پرشرری کز جگر کشید بیا

کنون که دشمن ما رو سیاه گردیده *** کنون که نائب تو گشته رو سپید بیا

شعار شاعر ژولیده روز و شب این است *** انان با دهانه تونی امید دل خلق ناامید بیا

دیوانه ایم ما

عمری بود که از همه بیگانه ایم ما *** بیگانه ایم و عاشق دیوانه ایم ما

تا در غدیر خم می خمخانه اش علی است *** برگو به شیخ ساکن می خانه ایم ما

تا گردش زمانه به وفق مراد ماست *** دردی کشان گردش پیمانه ایم ما

جان را به کف گرفته و در ره نشسته ایم *** چشم انتظار دلبر جانانه ایم ما

دل را نداده ایم به هر خار و خس *** ولی دلدادگان آن گل یکدانه ایم ما

ای شمع دل فروز شب تیره کن تو روز *** کز جان و دل به گرد تو پروانه ایم ما

مهدی بیا که فاطمه چشم انتظار توست *** مرثیه خوان میخ در خانه ایم ما

در کوچه باغ خاطره ها یاد کوچه ایم *** در انتظار همت مردانه ایم ما

مادر به پشت در به پسر گفت غم مخور *** تا کشته ولایت جانانه ایم ما

ای خون بهای خون شهیدان کربلا *** بازآ که خصم زاده مرجانه ایم ما

یا حسین

قتیل دشنه کجا ظلم بی حساب کجا *** لبان تشنه کجا و دو نهر آب کجا

صدای العطش کودکان به پیر عطش *** ندا دهد تو کجا و دل کباب کجا

شکسته ساغر و ساقی به پای خم مدهوش *** که نوش آب کجا و شراب ناب کجا

فتاده دریم خون سر و قامت اکبر *** تن بنیه کجا و توان باب کجا

گلی ز باغ حسن چید روزگار و بگشت *** جفای خار کجا و گل گلاب کجا

به شیر خواره عدو شیر داد از پیکان *** شرار آه کجا و دل رباب کجا

شعر شاعر ژولیده روز و شب این است *** لبان تشنه کجا و دو نهر آب کجا

فریادرس

تا در قفس سینه عالم نفسی هست *** صیاد بسی صید بسی دام بسی هست

مرغ دل ما زین قفس آزاد نگردد *** تا در سر مامیل هوا و هوسی هست

ما را هوس دیدن رخسار کسی نیست *** چون دیده ما طالب دیدار کسی هست

ما منتظران منتظر منتظر هستیم *** کو دادرس هر دل بی دادرسی هست

زین قافله سالار دل قافله داران *** ما را بدل امید نوای جرسی هست

از کینه بیدادگران غم مخور ای دل *** فریاد مکن بهر تو فریادرسی هست

تا داد دل از کهتر و مهم تر بستاند *** در دادگه عدل خدا دادرسی هست

ای چشمه امید جهان بشریت *** بازا که بشر را به تو امید بسی هست

باز آی به صد جلوه گری زان که به عالم *** ژولیده صفت عاشق روی تو کسی هست

پشیمان

آن پشیمانی که بود طالب دادار کجاست *** آن که از فرط گنه ناله کند زار کجاست

باز ماه رمضان آمد و بر بام فلک *** می زند بانگ منادی که گنه کار کجاست

سفره رنگین و خدا چشم به راه من و توست *** تا که معلوم شود طالب دیدار کجاست

بار عام است خدا را به ضیافت بشتاب *** تا نگویند که آن وعده ایثار کجاست

آن خدایی که رحیم است و کریم است و غفور *** گوید ای سوته دلان عاشق دلدار کجاست

مرغ شب نیمه شب دیده به ره می گوید *** سوز دل ساز بود دیده بیدار کجاست

حق به کان کرمش طرفه متاعی دارد *** در و دیوار زند داد خریدار کجاست

ماه رحمت بودای ابر خطا پوش ببار *** تا نگویند که آن یار وفادار کجاست

من ژولیده به آوای جلی می گویم *** آن که با توبه ستاند سپر نار کجاست

دام

اهل دل را دلبری جز دلبر جانانه نیست *** آشنا را حاجتی با مردم بیگانه نیست

روشنائی بخش بزم دیگران شو همچو شمع *** ورنه هر کرمی که دارد بال و پر پروانه نیست

بی بها شونزد مردم تا شوی شیخ بها *** ورنه سودی زهد را از سبحه صد دانه نیست

تا نرفتی زین سرای عاریت کاری بکن *** کز پس امروز فردایی بود افسانه نیست

ما اسیر دام دنیا از برای دانه ایم *** خالی از صید است آن دامی که در او دانه نیست

تمرکز فکر

هر آن که چوب به دستش گرفت موسی نیست *** کسی که مادر او مریم است عیسی نیست

حديث حكمت لقمان مکن بر نادان *** که هر که شهرت او بوعلی است سینا نیست

كليد قفل معما تمركز فکر است *** سرکلاف اگر گم شود معما نیست

توان به سیرت زیبا دل از زلیخا برد *** وگرنه ارزش یوسف به روی زیبا نیست

بهار عمر جوانی بود ولی افسوس *** که بهر دیدن آن فرصت تماشا نیست

ز اعتبار سند معتبر شود ای دوست *** وگرنه هر سندی معتبر به امضا نیست

کنایه گویم و گویم هر آن چه بادا باد *** که ذره ای به دلم در زمانه پروا نیست

ز آستین وطن دسته فتنه پیدا شد *** ولی چه سود ز گفتن که وقت انشا نیست

به نرخ روز هر آن کس که می خورد نان را *** به فکر حل گرانی نرخ فردا نیست

بگو شاعر ژولیده دم فرو بندد *** که از امام اجازت برای افشا نیست

کبوتر دل

دلم خوش است به عالم که بخت یار من است ما *** سخن به وصف تو گفتن همیشه کار من است

غلام حلقه به گوش توام که این منصب *** ودیعه ای به من از لطف کردگار من است

کبوتر دل من را ترانه ایست دگر *** که واژه آن برگ اعتبار من است

به تاج پادشهی پشت پازدم که به دهر *** گدایی در تو تاج افتخار من است

میان این همه نقش و نگار می گویم *** که نقش روی علی نازنین نگار من است

مرا به چشم حقارت مکن نظر ای دوست *** که عزت دو جهان تحت اختیار من است

به کوچه باغ دلم نخل آرزویی نیست *** که آرزوی من خسته برگ و بار من است

به غیر دیدن مهدی مرا بهاری نیست *** که روئیت رخ زیبای او بهار من است

به پرده نیست نهان تا بگویمش بازآ *** به هر کجا که روم یار در کنار من است

بیا برای فرج دست بر دعا گیریم *** که نام نامی او روز و شب شعار من است

دادرس بی کسان

ما را به جهان غیر علی دادرسی نیست *** ما ملتمسان را بجز او ملتمسی نیست

دادگه عدل خدا روز قیامت *** جز آل على ملجا و فریادرسی نیست

با تیغ اگر بند ز بندم بشکافند *** جز مهر علی در دل من مهر کسی نیست

تا نام تو شد سنبل گلزار ولایت *** بیمی دگر از سرزنش خار و خسی نیست

از هم نفسان رشته الفت بگسستیم *** چون غیر تو ما را به خدا هم نفسی نیست

تا طالب دیدار تو شد ساخت دیده *** ما را هوس دیدن رخسار کسی نیست

ژولیده منم من که زنم دم ز ولایت *** چون غیر تو ما را به جهان دادرسی نیست

گل

در دلم نخل بلند واژه ها گل کرده است *** در تنور سینه داغ لاله ها گل کرده است

از غم رخسار مهدی ناله در نای زمان *** بانوای بی نوایی ای خدا گل کرده است

فرصت هجران رویش کی به پایان می رسد *** کز فراغش سوز و ساز سینه ها گل کرده است

گوهر اشکی که می ریزد دو چشمم از صدف *** فاش می گوید که مظلومی ما گل کرده است

بارالها رحمتی کن تا بیاید یار ما *** کز برای مقدمش نخل ولا گل کرده است

بهر تعجیل ظهورش بر لب اهل ولا *** گلبن ذکر مناجات و دعا گل کرده است

تا بگیرد انتقام محسن شش ماهه را *** باغ سبز سینه خیرالنسا گل کرده است

تا برافرازد به عالم پرچم آزادگی *** پرچم سرخ شهید کربلا گل کرده است

فرق بین شاعر ژولیده و آزاده نیست *** زان که شعرش در بر آل عبا گل کرده است

بخشش

آن چه را حق ز گنه روز جزا می بخشد *** بخدا از قبل آل عبا می بخشد

برو ای دوست دمی در حرم قدس رضا *** که تو را سر خط تسلیم و رضا می بخشد

درد هایی که به درمان نرسد نزد طبیب *** او طبیبی است که بی نسخه شفا می بخشد

بر سر کوی رضا همچو گدایان بنشین *** که خراج در جهان را به گدا می بخشد

گر گناه من و تو در خور بخشش نبود *** دست بر دامن او زن که خدا می بخشد

از خدا هر چه طلب می کنی از او به طلب *** که خدایت به تو با دست رضا می بخشد

آب از چشمه او نوش اگر تشنه لبی *** که به خورشید از این چشمه صفا می بخشد

یار فرخ رخ

اگر آن یار فرخ رخ نقاب از رخ براندازد *** نقاب شرم بر رخ شمس شهر خاور اندازد

اگر از پرده غیبت در آید آن پری طلعت *** فرشته جای فرش زیر پایش شهپر اندازد

اگر پا در رکاب رف رف عزت کند مهدی *** بنای کاخ ذلت را از بیخ و بن براندازد

در این دریای طوفانی که موجش می کند طوفان *** به همت کشتی ما را به ساحل لنگر اندازد

اگر تیغ از نیام آرد برون آن حیدر ثانی *** بپای خلق مستضعف ز پیکر ها سر اندازد

بگیرد داد ما از دیو استبداد با دادش *** که عدل و داد او در دهر طرحی دیگر اندازد

گر آن قامت قیامت قامت مردی علم سازد *** قیامش خرقه شادی به گوش محشر اندازد

بگو ناباوران را تا به جای خویش بنشینند *** که می آید ابر مردی که خوان باور اندازد

عقده دلان

عقده دل را سرشک دیده گان وا می کند *** جلوه گل باغ و بستان را مصفا می کند

هر سخن کز دل برآید می کند بر دل اثر *** هر کجا آتش بیفتد جای خود وا می کند

یک بزگر گل های را گر نماید در مثل *** فتنه گر هر جا که باشد فتنه برپا می کند

امتحانی می دهد تشخیص دشمن را ز دوست *** قدر صاد و ضاد را یک نقطه افشا می کند

بر در دون همتان هرگز مکن اظهار عجز *** عجز و لابه ظالمان را بی محابا می کند

تا توانی ای بشر از آه مظلومان بترس *** گر نکرد آهش اثر امروز فردا می کند

هر که خندد همچو شمعی بر شب تار کسی *** روز خود را تیره تر از شام یلدا می کند

هر که کوشد در پی رسوائی همنوع خویش *** خویش را چون پسته بی مغز رسوا می کند

از من ژولیده بشنو بندگی کن بندگی *** چون خدا درد تو را زین ره مداوا می کند

سیرت

آدم دانا از صورت پی به معنا می برد *** درک معنا از ضمیر ما و من ما می برد

سیرت یوسف به صورت چون که می گردد *** حجاب گوی سبقت از تمنای زلیخا می برد

از تغافل هیچکس در زندگی طرفی نبست *** با تفکر دزد هم از زنده کالا می برد

اهل دنیا را به عقبا غیر حسرت کار نیست *** بنده حق سود دنیا را به عقبی می برد

مرگ صیاد است و انسان صید و دامش هست گور *** نازم آن صیدی که با خود گل ز صحرا می برد

هیچ کس را نیست از چنگ اجل راه گریز *** گر تو را با خود نبرد امروز فردا می برد

در مقام واقعیت پایداری کن که خضر *** در عمل از کف عنان صبر موسی می برد

اهل محشر را به محشر قدرت انکار نیست *** دست قدرت پرده انکار بالا می برد

دوزخی هستم من ژولیده اما در بهشت *** گر نبرد اعمال زشتم حب مولا می برد

على تنها

شب است و مرغ سحر این ترانه می خواند *** ترانه غم دل عارفانه می خواند

علی نشسته سر قبر مخفی زهرا *** ز روز حادثه از باب خانه می خواند

حدیث سینه مجروح مادر سادات *** به شب نشینی ماتم شبانه می خواند

به یاد پهلوی از در شکسته زهرا *** سرود درد به گوش زمانه می خواند

قصیده ای به بلندای سینه تاریخ *** ز ضرب و شتم تن و تازیانه می خواند

مقاله ای که به خون لاله کرده بود رقم *** علی به غربت خود غمگنانه می خواند

به خانه زینب او قصه پریشانی *** برای زلف پریشان و شانه می خواند

به کوچه باغ دل مجتبی کبوتر غم *** سرود سیلی و صورت به لانه می خواند

غزل سرای غزالان روزگار حسین *** کتاب پیر عطش عاشقانه می خواند

اشک دانه دانه

فلک از دیده امشب اشک دانه دانه می ریزد *** پسر خاک غم از فرط غم جانانه می ریزد

بنال ای دل چونی از دل ز جور دشمنان امشب *** که ساقی جای می غم در دل پیمانه می ریزد

وفای شمع را بنگر که بعد از سوختن هر دم *** بسر خاکستری در ماتم پروانه می ریزد

سیه پوشیده امشب خانه حق هیچ می دانی *** که امشب خون سرخ از فرق صاحبخانه می ریزد

به محراب عبادت کشته شد شیر خدا امشب *** که از غم خون دل از دیده بیگانه می ریزد

من ژولیده می گویم به آه و شیون و زاری *** که بهر حق پرستی خون حق مردانه می ریزد

على

قبل از جهان خلقت چشم خدا علی بود *** سر چشمه حیات و راز بقا علی بود

مشتق ز نور سرمد گردید نور احمد *** چون خلقت محمد در خلق یا علی بود

در وقت توبه کردن آدم به نزد خالق *** ذکری که داشت بر لب وقت دعا علی بود

شد بیمه ولایت کشتی نوح و ایمن *** شد از بلای طوفان چون ناخدا علی بود

گردیده کوه آتش تبدیل بر گلستان *** زیرا خلیل حق را قالو بلی علی بود

می خواست از خدایش موسی ببیند او را *** آن کس که دید موسی جای خدا علی بود

عیسی که مردگان را در دهر زنده می کرد *** وقت دعای عیسی معجز نما علی بود

تنها کسی که او را حق خوانده خانه زادش *** شهکار کلک خلقت در ما سوا علی بود

یا فاطمه

تا دست نوازشگر بابا به سرم بود *** شادی و شعف در همه جا همسفرم بود

تا رفت پدر تاب و توان از تن من رفت *** جاری ز غمش خون دل از چشم ترم بود

از غربت و مظلومی شوهر چه بگویم، *** تنهائی او باعث رنج دگرم بود

بین در و دیوار گه یورش دشمن *** شمشیر زبان اسلحه محسن پسرم بود

تا بود سپر سینه من حصن امان بود *** بشکافتن سینه ز سوز جگرم بود

از ضرب لگد مرغ دلم از نفس افتاد *** بی هوشیم از شدت درد کمرم بود

یا زهرا

اشاره

کجاست آن که می از ساغر ظفر می زد *** شرار تیغ کجش طعنه بر شرر می زد

کجاست آن که یتیمان کوفه را هر شب *** چو قبر فاطمه اش مخفیانه سر می زد

کجاست آن که به دلجویی تهیدستان *** به خانه فقرا عاشقانه در می زد

دریغ و درد که قدر علی ندانستند *** در آن زمان که ستم ریشه بشر می زد

اگر چه حق علی بود و جای پیغمبر *** و لیک تکیه بر آن خصم بد سیر می زد

به باب خانه او آتشی زدند از کین *** که ناله فاطمه او به پشت در می زد

شکست ضربت در استخوان پهلویش *** چنان که محسن شش ماهه بال و پر می زد

ز خانه شیر خدا را ستمگران بردند *** که زینبش ز قفا دست غم بسر می زد

به یاد کوچه حسن هر زمان که می افتاد *** به ناله بر جگر پاره نیشتر می زد

یا زهرا

تا زیر خاک پیکر ختمی مآب شد *** چشم فلک چو چشمه زمزم پر آب شد

تنها گلی که ماند از او بود فاطمه *** آن هم به جرم حفظ ولایت گلاب شد

آن سینه ای که باغ بهشت رسول بود *** با میخ درب خانه بخونش خضاب شد

از ناله ای که پشت در خانه شد بلند *** (مرغ هوا و ماهی دریا کباب شد)

ضرب غلاف بازوی زهرا کبود کرد *** آن دم که بسته دست علی بر طناب شد

تا ماجرای کوچه به گوش علی رسید *** گفتا علی که خانه صبرم خراب شد

ای دل بسوز تا که بسوزند عاشقان *** کز ظلم خانه نشین بوتراب شد

گرمی بازار

آن دل که غم دوری دلدار ندارد *** سنگی است که احساس در این دار ندارد

هر کس که بود منتظر دیدن مهدی *** در ملک جهان با دگران کار ندارد

ای یوسف ثانى بخدا يوسف مصری *** مانند تو این گرمی بازار ندارد

ما سوته دلان جمله خریدار تو هستیم *** سوز دل ما جز تو خریدار ندارد

تا کی به تمنای وصال تو نشینیم *** باز آی که دل غیر تو دلدار ندارد

بشتاب که بر گریه ما خصم نخندد *** دل طاقت خندیدن اغیار ندارد

ای منتقم محسن شش ماهه زهرا *** تا چند بگویند علی یار ندارد

از ناله بین در و دیوار چه گویم *** لعل لب من قدرت اظهار ندارد

ای کاش یکی بود در آن کوچه و می گفت *** ناموس نبی این همه آزار ندارد

رخسار ز برگ گل نازکتر زهرا *** تابی به بر سیلی اشرار ندارد

بر برگ شقایق بنوشتند عزیزان *** گل تاب فشار در و دیوار ندارد

سه بت شکن

سه بت شکن سه معلم سه رهبر و سه انیس *** که از صلابت شان رو سیاه شد ابلیس

سه انقلاب به پا شد به همت آنان *** که هست نهضتشان هر سه در خور تقدیس

یکی ز کعبه علم کرد قامت مردی *** که کرد مکتب اسلام در جهان تأسیس

یکی ز شهر مدینه به علم وفقه و اصولی *** که هست مذهب ما را در این زمانه رئیس

یکی به عصر اتم کرد در جهان برپا *** قیامتی ز قیامش ز حومه پاریس

برای آن که شوی در جهان سعادتمند *** بیا به مکتب اسلام نام خود بنویس

یکی به خلق یکی با قلم یکی با علم *** کنند خلق جهان را به امر حق تدریس

آمادگی

ای بنده بیا ساکن میخانه ما باش *** ما شمع تو گردیم و تو پروانه ما باش

تا چند خوری باده ز پیمانه اغیار *** پیمان بشکن طالب پیمانه ما باش

از عشق مجازی نشود کام تو حاصل *** از عشق بتان بگذر و دیوانه ما باش

بیگانه شو از دیده که نادیده ببینی *** بیزار تو از دیدن بیگانه ما باش

باز آ بدر رحمت ما رحم به خود کن *** در دام نیفتاده بیا دانه ما باش

این کهنه خرابات چرا می کنی آباد *** بگذر تو ز آبادی و ویرانه ما باش

یک عمر شدی خانه بدوش هوس و آز *** یک ماه بيا معتکف خانه ما باش

هر در که زدی دست رد آمد به جوابت *** پس منتظر پاسخ جانانه ما باش

ژولیده مشو ریزه خور سفره اغیار *** مهمانی منی بر سر پیمانه ما باش

ماه خدا

از منادی دمبدم آید ندا آماده باش *** می رسد از گرد ره ماه خدا آماده باش

کرده ذات حق تو را دعوت به مهمانی خود *** و خودشکن درخط تسلیم و رضا آماده باش

از گرانباری بار معصیت دل بد مکن *** از برای توبه و ترک خطا آماده باش

خوان رحمت را خدا گسترده بهرت رنگ رنگ *** گر غذای روح خواهی بی ریا آماده باش

با خلوص دل دعاکن استجاب می شود *** بهر تأثیر دعا وقت دعا آماده باش

ذات حق در های رحمت را برویت کرده باز *** گر که محتاج نیازی چون گدا آماده باش

کس نمی گردد از این درگاه هرگز ناامید *** پس به تأئید تعز و من تشا آماده باش

حصن امان

ای بنده بیا معتکف حصن امان باش *** غافل منشین با خبر از سیر زمان باش

ای مست می از ساغر خود خواهی نخوت *** از ما و منی بگذر از دردکشان باش

تا کی خبرت نیست که فردا خبری هست *** در یک لحظه در اندیشه عمر گذران باش

تا چند خوری حق و حقوق دیگران را *** یک لحظه بفکر جواب دگران باش

از نفس فرومایه چه دیدی که اسیری *** از پیر خرد درس بیاموز و جوان باش

تا خوار نگشتی مطلب خواری کس را *** گل باش ولی با خبر از باد خزان باش

یک ماه زدی کوس اطاعت رمضان را *** بعد از رمضان هم تو مطیع رمضان باش

در رهگذر عمر مکن عزم اقامت *** آماده رفتن به دیار همگان باش

تا کی نگران بر سر بازار جهانی *** از واقعه روز قیامت نگران باش

فردای قیامت

سراسر شعر باور بود دریایی که من دیدم *** گمانم روز محشر بود آن جایی که من دیدم

زمین چون کوره حداد حسرت بود و واویلا *** خطر از پای تا سر بود آن جایی که من دیدم

گروهی شکل انسان و گروهی چون سگ و خنزیر *** عقوبت بود و کیفر بود عقبایی که من دیدم

به نوبت پای میزان عمل دیدم جماعت را **** حساب از روی دفتر بود غوغایی که من دیدم

جهنم بود و آتش بود و ظلمت بود وحشت بود *** عطش طوفان ساغر بود دریایی که من دیدم

خدا را پای میزان عمل شد منبری بر پا *** پیمبر روی منبر بود صحرایی که من دیدم

درمان

من آن درمانده دردم که درمان از تو می خواهم *** من آن بدبخت ولگردم که پیمان از تو می خواهم

تو آن دریای غفرانی که آن را نیست پایانی *** من آن آلوده دامانم که پایان از تو می خواهم

تو آن بخشنده لطفی که من محتاج آن لطفم *** من آن محتاج احسانم که احسان از تو می خواهم

تو آن آرامش جانی که جانان منی یا رب *** من آن محکوم بی جانم که جانان از تو می خواهم

گنه کارم ولی چشم طمع بر عفو تو دارم *** عنایت کن که عفو این پشیمان از تو می خواهم

منت دونان مکش

من مست و خراب از می پیمانه خویشم *** هم ساقی و جام و می و میخانه خویشم

من عاشقم و شکوه ز بیگانه ندارم *** از خویش کنم شکوه که بیگانه خویشم

من مرغ سبک روحم و جایم به قفس نیست *** افتاده به دام از طمع دانه خویشم

در سوختن و ساختن و جامه دریدن *** هم بلبل و شمع و گل و پروانه خویشم

دیوانه نیم لیک ز بد عهدی ایام *** دیوانه ز دست دل دیوانه خویشم

گر مسند شاهی بدهندم نپذیرم *** چون معتکف گوشه ویرانه خویشم

سر خم نکنم بهر دونان در بر دونان *** تاریزه خور همت مردانه خویشم

افسانه به گوش من ژولیده مخوانید *** چون بیخبر از قصه و افسانه خویشم

یا علی

من علیم کز غم زهرا ز پا افتاده ام *** جسم بی جانم که از جانم جدا افتاده ام

او به زیر خاک پنهان گشته و در خانه من *** در شگفتم او کجا من در کجا افتاده ام

یا رسول ا... داغی بر دلم افزوده شد *** کز شرارش همچنان نی از نوا افتاده ام

قتلگاهش مروه هست و قبرش صفا *** بسکه کردم سعی در این ره ز پا افتاده ام

هستی من بود زهرا هستیم از دست رفت *** گوهری بودم که از قدر و بها افتاده ام

بعد زهرا زندگی کردن علی را مشکل است *** مشکلی دارم که بی مشکل گشا افتاده ام

آشنای دردم و داروی دردم کیمیاست *** بین این بیگانگان بی آشنا افتاده ام

یا حسین

ای امید دل من با دل شیدا چه کنم *** با غم هجر تو ای یوسف زهرا چه کنم

بین ما و تو جدایی عملی بود محال *** حال با درد جدایی تو مولا چه کنم

تن تو غرقه به خون و سر تو بر سرنی *** با تن غرقه به خونت من تنها چه کنم

بی کفن پیکر صد پاره تو روی زمین *** سایه ای گر نکنم بهر تو پیدا چه کنم

گر زنان را کنم آرام من سوخته دل *** با یتیمان تو و کینه اعدا چه کنم

دست من بسته ای و امر به صبرم کردی *** تو بگو با غم بی دستی سقا چه کنم

داغ قاسم، غم اکبر، بخدا کشت مرا *** با دل زار رباب و دل لیلا چه کنم

یاد محسن کنم از یاد علی اصغر تو *** نکنم ناله گر از این غم عظما چه کنم

بر سر نیزه چو دیدم سر خونین تو را *** دیده گر وا نکنم محو تماشا چه کنم

من ژولیده چه گویم که به هنگام سفر *** گفت زینب به برادر من شیدا چه کنم

یا ابوالفضل

چنان از باده عشق تو مستم *** که از مستی دل از هستی گسستم

مرا شیر شهادت داده مادر *** که پیمان شهادت با تو بستم

بجان مادرت تا زنده ام من *** غلام حلقه در گوش تو هستم

از آن روزی که دل بستم به مهرت *** دل از قید علایق ها گسستم

درون آبم و آبی ننوشم *** که یاد لعل عطشان تو هستم

اگر دشمن زند بر دیده ام تیر *** اگر افتد ز پیکر هر دو دستم

عمود آهن آید گر به فرقم *** به پای قامت سرو تو پستم

برای آن که زهرا را ببینم *** به امید چنین روزی نشستم

یا ثامن الائمه

عمری بود که کلب در خانه توام *** از خود مران که عاشق دیوانه توام

چشم طمع ز سفره اغیار بسته ام *** محتاج یک نگاه کریمانه توام

حجاج گرد کعبه چو پروانه در طواف *** من در طواف قبر تو پروانه توام

ای هشتمین ودیعه خالق بی نیاز *** آبادی ام ببخش که ویرانه توام

از آن زمان که با تو شدم آشنا رضا *** آسوده دل ز منت بیگانه توام

منت پذیر سفره شاهان نمی شوم *** تا ریزه خوار سفره شاهانه توام

کمتر نیم ز آهوی صحرا عنایتی *** آبم بده که تشنه پیمانه توام

مولا مزن به سینه من دست رد که من *** یک عبد رو سیاه در خانه توام

ژولیده را به نوکری خود قبول کن *** چون مستحق لطف كريمانه توام

ترک گناه

گفتم که گشته کارم تفسیر آه کردن *** گفتا به آه شاید راضی اله کردن

گفتم که تیر آهم خواهم خطا نگردد *** گفتا بجو خطا را در اشتباه کردن

گفتم چگونه باید ره بر بهشت بردن *** گفتا اگر توانی ترک گناه کردن

گفتم کلید قفل ترک گناه توبه است *** گفتا بلی به شرط یک کوه کاه کردن

گفتم چگونه باید راضی خدا نمودن *** گفتا به بی پناهی خود را پناه کردن

گفتم که یک مسلمان گردد چگونه سلمان *** گفتا مشخص اول ره را از چاه کردن

گفتم که شیعه بودن برگو نشانه اش چیست *** گفتا به زیر دستان هر دم نگاه کردن

گفتم که شعر گفتن جز مدح آل عصمت *** گفتا که هست نامش عمری تباه کردن

مریض عشق

مریض عشق توام بی دوا دوایم کن *** گدای لطف توأم رحمتى عطایم كن

عنان هستی خود را به دست تو دادم *** تو خواه طلب در خویش یا رهایم کن

ولی توقع من از تو ای رضا این است *** رها مکن ز در خویشتن گدایم کن

کجا روم که جز این در مرا پناهی نیست *** اگر که جای دگر هست آشنایم کن

اگر لیاقت خدای تو در من نیست *** مقیم کفش کنت همچو کفش پایم کن

من آن کبوتر گم کرده لانه ای هستم *** بیا و از غم سر درگمی رهایم کن

اگر بدم که بدم ای رضا تو خوبم کن *** به بندگی خدا من مسم طلايم کن

تو را به جان جوادت به روز محشر هم *** شفاعت از من مسکین بر خدایم کن

ترا صدا کنم این جا به هر کجا هستم *** به روز حشر تو هم از وفا صدایم کن

مدال نوکریت را به سینه دارم من *** بدین سمت تو نگهدار و باوفایم کن

به یک نگاه کریمانه تو محتاجم *** به یک نگاه نوا خوان نینوایم کن

به درگه تو نیم کمتر از بشیر مولا *** مقيم حصن امان با می ولایم کن

شعار شاعر ژولیده در جهان این است *** ساغر حرم قدس کربلایم کن

قبله راز

روی تو مرا قبله راز است حسین جان *** کوی تو به از ملک حجاز است حسین جان

چون شمع شب افروز دل خسته عشاق *** از عشق تو در سوز و گداز است حسین جان

هرکس به کسی نازد و ما هم به تو نازیم *** چون عشق تو سرچشمه ناز است حسین جان

از بس که بود سفره احسان تو رنگین *** دست همه سوی تو دراز است حسین جان

از روز ازل تا به ابد ذکر صفاتت *** بهر دل ما فلسفه ساز است حسین جان

از فیض طفیل تو در رحمت یزدان *** پیوسته به روی همه باز است حسین جان

قد قامت ما زنده شد از شور قیامت *** قائم ز قیام تو نماز است حسین جان

تا مهر توزد مهر محبت به دل ما *** با عشق تو در راز و نیاز است حسین جان

ژولیده زند صبح و مسادم ز ولایت *** ذکر تو مرا محرم راز است حسین جان

مصلح کل جهان مهدی موعود

يا رب آن مصلح کل رهبر ما را برسان *** یوسف فاطمه تاج سر ما را برسان

دیده ما به جهان منتظر منتظر است *** یا رب آن نور دو چشم تر ما را برسان

رحمتی کن که شب تیره ما صبح شود *** آن فروزنده مه انور ما را برسان

دل ما خون شد و نامد خبر از دلبر ما *** بهر دلجوئی ما دلبر ما را برسان

بهر نابودی روبه صفتان از ره مهر *** زاده شیر خدا سرور ما را برسان

نایبش آمد و شد فاتح و پیروز ولی *** رهبر روح خدا رهبر ما را برسان

تا دهد خرمن هستی ددان را بر باد *** از کرم مصلح فرخ فر ما را برسان

شرق و غرب از پی سرکوبی ما گشته بسیج *** آن که تجهیز کند لشکر ما را برسان

کشور ما که بود دستخوش جنگ و ستیز *** آن که پیروز کند کشور ما را برسان

تا دهد در کف ما تذکره کرب و بلا *** آخرین یاور پیغمبر ما را برسان

من ژولیده دل از پرده دل می گویم **** بارالها فرج رهبر ما را برسان

اذان

بچه ها مظهر صفایم من *** روح را بهترین غذایم من

خواندنم هست بر همه واجب *** مصحف كل انبیایم من

دریم رحمت خداوندی *** گوهری بس گران بهایم من

سد فحشا و دشمن شیطان *** طالب عزت شمایم من

با خدا وقت راز دل کردن *** سخنانی خدا نمایم من

در شناسایی خدای بزرگ *** برگ زرین واژه هایم من

بهترین رهنمای انسان ها *** سوی دربار کبریایم من

قفل دوزخ کلید باب بهشت *** مهر آمرزش خطابم من

با من اعمال تان بود مقبول *** زان که امضای حق نمایم من

دختران را به نهمین نوروز *** جامه عصمت و حیایم من

پانزده ساله چون که گشت پسر *** به سرش تاج پر بهایم من

پنج بار از فراز مأذنه ها *** گوش را گوش کن نوایم من

وصف

نتوان به وصف تو لب خود وا کند کسی *** باشد محال مثل تو پیدا کند کسی

از دیدگاه عشق به عالم ندیده ام *** مانند تو که غارت دل ها کند کسی

از بس که دیده ها شد محو نگاه تو *** جائی دگر نمانده تماشا کند کسی

عشق است جاودانه و ممکن نمی شود *** تا عمر جاودانه به دنیا کند کسی

گاهی به روی فرش و گهی بر فراز عرش *** از فیض صاحبان نظر جا کند کسی

جای شراب ذوق روا نیست ای عزیز *** درد فراق در دل مینا کند کسی

بیدار باشد آن که به بال و لای دوست *** پرواز بر فراز ثریا کند کسی

آن جا که پر عقاب بریزد ز اوج قاف *** از مدّعای پوچ مبرا کند کسی

نگه دار تویی

ای خدا آن که بود محرم اسرار تویی *** محرم راز دل ما به شب تار تویی

وحشتی در دل ما از دو ابر قدرت نیست *** و زان که ما را به جهان یار و نگهدار تویی

ما همه تشنه و بازار شهادت گرم است *** آن که بخشید به ما گرمی بازار تویی

از پی دادن جان در ره اسلام عزیز *** ما فروشنده خونیم و خریدار تویی

آن که در دوزخ سوزنده شن های کویر *** خصم ما را به بلا کرد گرفتار تویی

حاجتی نیست به رادار پی نشر خبر *** زان که سازنده سازنده رادار تویی

آن که با نعره تکبیر کند زیر و زبر *** کاخ صدام دغلباز و تبهکار تویی

من ژولیده به آوای جلی می گویم *** ای خدا آن که بود محرم اسرار تویی

دستگیر

گفتم بیا که کارم گردیده آه و زاری *** گفتا برای عاشق خوبست بیقراری

گفتم که کی رسانی دست مرا به دامن *** گفتا به دست داری گر دست برنداری

گفتم که دوست دارم روی مهت ببینم *** گفتا که با تو هستم گر غیر واگذاری

گفتم که دوست دارم سر در رهت سپارم *** گفتا هوای دنیا داری و سر نداری

گفتم که چند گویم عجل علی ظهورک *** گفتا کنون تو مستی تا مرز هوشیاری

گفتم که حفظ آن را شرطی است در مقابل *** گفتا خطا نکردن از ترس ذات باری

گفتم عنایتی کن ژولیده را به محشر *** گفتا که شاعر ما هستی تو غم نداری

مادر

تو شعر ناب کتاب زمانه ای مادر *** تو بهترین سخن جاودانه ای مادر

یگانگی است از آن خدا و می گویم *** پس از خدای یگانه یگانه ای مادر

بهار بی تو غم انگیزتر از پاییز است *** که نخل سبز صفا را جوانه ای مادر

غروب عمر تو باشد طلوع حسرت و غم *** که شور و شادی ما را بهانه ای مادر

ز طره طره موی سیاه تو پیداست *** که یکه تاز دعای شبانه ای مادر

بلور اشک تو گوید که در نهایت عشق *** تو بحر عاطفه بی کرانه ای مادر

به مهر مهر تو من سجده بر خدا کردم *** که لطف ذات خدا را نشانه ای مادر

به دشت خاطره هایم تو باز کن آغوش *** که مرغ روح مرا آشیانه ای مادر

کسی که اف به تو گوید بسوزدش هستی *** کشد گر آتش قهرت زبان های مادر

دریغ و درد که داغ تو نقره داغم کرده *** که همچو اشک از چشمم روانه ای مادر

مرغ سعادت

مرغ سعادت از وفا نشسته روی بام ما ***ریخته جای می ملک شیر و عسل به جام ما

به دشمن خدا بگو به کوری دو چشمتان ***شکر خدا که گردش چرخ بود به کام ما

قامت خصم خم شده از جلوه قعود ما ***قامت دین علم شده از نهضت و قیام ما

غرب نمی توان کند قصد تجاوزی دگر ***شرق نمیکشد دگر نقشه ی انهدام ما

نهضت ما حسینی است رهبر ما خمینی است ***که شهره گشته در جهان مزیت مرام ما

گسسته رشته الم ز شادی و سرور ما ***شکسته قامت ستم ز وحدت کلام ما درود ما

درود ما به ملت غیور ما سلام ما ***سلام ما بنايب الامام ما

مهدی فاطمه بیا جهان پر انقلاب کن*** ز شرق و غرب بد گهر بگیر انتقام ما

صدام بهر صید ما چیده زکینه دامها*** صدام را از رحمتت بکن اسیر دام ما

بیا بیا و داد ما بگیر از فدائیان ***که کرده اند از ستم خون بدل امام ما

یوسف فاطمه بیا پای تو در رکاب کن ***که سکه ولایتت خدا زده به نام ما

کنون که از طفیل تو نهضت ماست محترم

به خون پاک شهدا مریز احترام ما

2۲ بهمن

یاد آن روزیکه ما با هم شدیم ***فارغ از تحلیل بیش و کم شدیم

کوچه هامان پایگاه جنگ بود ***خانه هامان بر جوانان هنگ بود

ورد ما بود این کلام معنوی ***مرگ بر شاه و رژیم پهلوی

دست خالی مرد میدانها شدیم ***راه پیمای خیابانها شدیم

نقش خون بر هر در و دیوار بود ***کشور ما سنگر ایثار بود

ماه بهمن بود ماه انسجام***ماه تاریخی برگشت امام

ماه بهمن اشک ریزان شاه رفت*** شیر آمد از ره و روباه رفت

ماه بهمن رشته ذلت گسست ***بت شکن آمد همه بت ها شکست

ماه بهمن ماه مرگ زور بود ***در حقیقت انفجار نور بود

ماه بهمن ماه از خود رستگی است ***ماه راحت گشتن از دلبستگی است

ماه بهمن ماه نیک اقبال بود ***ماه آزادی و استقلال بود

امت ایثارگر ایثار کرد*** روز دشمن را چوشام تار کرد

خواب آزادی ما تعبیر شد ***خون ما پیروز بر شمشیر شد

غرب را پیوند خودکامی گسست ***شرق را سد جهانخواری شکست

ملت ما ضد اسرائیل شد ***جنگ تحمیلی به ما تحمیل شد

با رژیم بعث جنگیدیم ***ما پوزه اش بر خاک مالیدیم ما

آرزو داریم با خون شهید*** مكتب اسلام گردد روسپید

تاکه جان در تن بود ایستاده ایم ***جان به کف در راه حق آماده ایم

بمناسبت بعثت نبی اکرم صلی الله علیه و اله و سلم:

شب گشت و تیره گی همه جا را فرا گرفت *** وز نور ماه دامن گیتی ضیا گرفت

در هفده ربیع به شوق وصال حق *** جا در درون غار حرا مصطفی گرفت

مهد صفا به غار حرا تا نهاد پای *** غار حرا زیمن قدومش صفا گرفت

پاسی ز شب گذشت که از ماورای عرش *** نوری جهید و جلوه اش ارض و سما گرفت

روح الامین به غار حرا آمد و بگفت *** این آیه را بخوان که دل از او جلا گرفت

اقرء باسم ربک یا ایها الرسول *** کز خواندنش سزاست ره هر خطا گرفت

باید برای کشتن نمردویان دهر *** جا در درون آتش عشق خدا گرفت

تا بگسلی ز پای تو زنجیر برده گی *** باید بدست خویش چو موسی عصا گرفت

بهر نجات خلق ز گرداب هم و غم *** باید ره جنایت و ظلم و جفا گرفت

محکم ببند دامن همت که ز امر حق *** باید بدست خود علم اقتدا گرفت

کاخ بستان خراب کن و کاخ معدلت *** آباد کن که دست تو را کبریا گرفت

تاج رسالتی که بفرقت نهاده حق *** ارض و سما ز قدر و بهایش بها گرفت

برخیز و گو بخلق جهان این کلام نغز *** باید برای درد خود از حق دوا گرفت

بانگی برآر از دل و برگو خدا یکی است *** آن خالقی که خلق ز جودش بقا گرفت

ژولیده شادزی که برای نجات خلق *** احمد بدست خویش کتاب خدا گرفت

در بعثت نبی اکرم صلی الله علیه و اله و سلم:

شد ورد زبان ثنای قرآن *** از مرحمت خدای قرآن

برپا شده جشن باشکوهی *** در محفل ما برای قرآن

امروز که بعثت رسول است *** گردیده لب آشنای قرآن

در غار حرا نشسته احمد *** نی خوانده الف نه بای قرآن

بیگانه ز خود بدی که ناگاه *** آمد بخود از ندای قرآن

با گفتن اقرء باسم ربک *** شد غار حرا حرای قرآن

بشنید نبی که هاتفی گفت *** ای مظهر آیه های قرآن

برخیز و بگو به خلق عالم *** شد نوبت اقتضای قرآن

برخیز که جهل و بت پرستی *** نابود شد از ندای قرآن

آینه دل صفا بگیرد *** از جلوه با صفای قرآن

دردی که دوا نمی پذیرد *** درمان شود از دوای قرآن

از غار حرا نبی برون شد *** بگرفته بكف لوای قرآن

بر شد به سما نوای تکبیر *** از یمن فرح فزای قرآن

بر قله قاف معنویت *** زد پرچم حق نمای قرآن

در قدر و شرف بدان کتابی *** هرگز نرسد بپای قرآن

ارزنده ترین کتاب دانش *** نبود بجهان سوای قرآن

تسخیر کنی تو کهکشان ها *** از رحمت آیه های قرآن

ژولیده بگو بخلق عالم *** جان دو جهان فدای قرآن

چهارده معصوم

مادح آل عبایم من ندارم هیچ غم *** شامل لطف خدایم من ندارم هیچ غم

تا بود در این جهان دین محمد برقرار *** دوستدار مصطفایم من ندارم هیچ غم

شكر لله كز عنایات خداوند بزرگ *** شیعه شیر خدایم من ندارم هیچ غم

تا بسر هوش و بتن تاب و رمق دارم بجان *** خادم خیر النسايم من ندارم هیچ غم

حسن یوسف ذره ای باشد بر حسن حسن *** محو حسن مجتبایم من ندارم هیچ غم

تا لوای عاشقی در این جهان باشد بپا *** عاشق کرببلایم من ندارم هیچ غم

تا حسین ابن علی باشد شفیعم روز حشر *** شامل لطف و عطایم من ندارم هیچ غم

تا بود نامی ز زهد و طاعت و جود و سخا *** ذاكر زين العبايم من ندارم هیچ غم

علم عالم زنده از علم امام باقرست *** پیرو آن مقتدايم من ندارم هیچ غم

تا بود صادق رئيس مذهب مادر جهان طالب صدق و صفایم من ندارم هیچ غم تا بود موسی ابن جعفر رهنمای راه من *** گمرهان را رهنمایم من ندارم هیچ غم

چون که راضی بر رضای حق علی موسی الرضاست *** بر رضای او رضایم من ندارم هیچ غم

مظهر جود و سخا تا در جهان باشد جواد *** بر سر کویش گدایم من ندارم هیچ غم

تا بود هادی بعالم مشعل عدل و شرف *** مایل آن پیشوایم من ندارم هیچ غم

پرچم فتح و ظفر تا عسکری دارد بکف *** فارغ از چون و چرایم من ندارم هیچ غم

تا بود مهدی صفا بخش دل ژولیده گان *** در مناجات و دعایم من ندارم هیچ غم

خود خواهی

گنه چون بگذرد از حد بشر خودخواه می گردد *** بلی هر کس که ره را گم کند گمراه می گردد

بزور و زر مشو مغرور کز فرط غرور انسان *** بعالم واژگون با سر درون چاه می گردد

تواضع پیشه کن در زندگی ای کور دل زیرا *** خروس از خودستائی طعمه روباه می گردد

اساس خود نمائی را فروهل زان که می بینی *** رخ آئینه مات از یک شرار آه می گردد

برو ز آئینه دل پاک کن گرد دو رنگی را *** که تاریکی شب روشن از نور ماه می گردد

نبندد آدم عاقل به دنیا رشته الفت *** که بر هر رشته ای افتد گره کوتاه می گردد

من از پست و بلندی جهان سفله دانستم *** که گاهی کاه کوه و گاه کوهی کاه می گردد

نظر با دیده تحقیر کم کن بی نوایان را *** که گاهی شه گدا و گه گدائی شاه می گردد

من ژولیده می گویم از قول ساقی کوثر *** ز خودخواهی بشر کمتر ز خاک راه می گردد

افتاده گی:

به پیری چون رسد انسان دگر برنا نمی گردد *** قد سروی اگر خم شد دگر رعنا نمی گردد

مده بیهوده از کف گوهر نقد جوانی را *** که این در گران قیمت دگر پیدا نمی گردد

بدنیا دل مبند ای دل بفکر توشه ره باش *** که با مرگ من و تو آخر دنیا نمی گردد

مخور هرگز فریب زرق و برق مال دنیا را *** که شیرین کام کس از گفتن حلوا نمی گردد

مكن تعریف از فضل و کمال دیگران ای دل *** که با تعریف کردن هیچ کس دانا نمی گردد

لیاقت باید انسان را که گردد منجی مردم *** هر آن فردی بکف گیرد عصا موسی نمی گردد

من از حسن خدا دادی که یوسف داشت دانستم *** به آرایش رخ زشت کسی زیبا نمی گردد

علی یک عمر با افتادگان بنشت تا گوید *** از این بالا نشستن ها کسی والا نمی گردد

دلی کز مهر آل الله ندارد بهره ای دل نیست *** لب ژولیده جز بر مدح آنان وا نمی گردد

شب خفتن بغداد

رهروان راه حق را وحشتی از گور نیست *** تیره گی را قدرت جنگیدن با نور نیست

طعنه بر آئین حق ای مدعی هرگز مزن *** جامه دین درخور هر وصله ناجور نیست

بهر سیم و زر نگردد مرد حق مزدور کس *** آری آری هر که از زر بگذرد مزدور نیست

نیستی تاکی بفکر مرگ خود ای بی خبر *** چشم عبرت بازکن کاین راه چندان دور نیست

راز دلکن با خدا تا زنده ای چون زیر خاک *** محرم رازی برایت غیر مار و مور نیست

هر شکستی راست پیروزی ولی گاه عمل *** هر که درس از مور گیرد ثانی تیمور نیست

گر بود شب خفتن بغداد روح انگیز لیک *** هیچ شهری را هوای صبح نیشابور نیست

ناعت

خوشا آنان که:

خوشا آنان که در این دار فانی *** به خوب و بد رضا بودند و رفتند

خوشا آنان که در بازار گیتی *** خریدار صفا بودند و رفتند

خوشا آنان که مشغول عبادت *** به محراب دعا بودند و رفتند

خوشا آنان که دائم در نیایش *** بدرگاه خدا بودند و رفتند

خوشا آنان که وقت دادن جان *** بدین مصطفی بودند و رفتند

خوشا آنان که از روی ارادت *** محب مرتضی بودند و رفتند

خوشا آنان که درگاه عبادت *** بهر دردی دوا بودند و رفتند

خوشا آنان که از راه محبت *** نوای بینوا بودند و رفتند

خوشا آنان که در عین رفاقت *** رفیقی با وفا بودند و رفتند

خوشا آنان که در عالم شب و روز *** بفکر کربلا بودند و رفتند

حرف حق؟

نه هر که چوب بدستش گرفت چوپان است *** نه هر عصا که بیفتد بخاک ثعبان است

نه هر که خرقه بدوش افکند بود دانا *** نه هر که کرد بتن کهنه جامه نادان است

نه هر که لاف محبت زند محب علی است *** نه هر که گشت مسلمان بسان سلمان است

نه هر که سیم و زری داشت می شود قارون *** نه هر که بنده حق شد مطیع فرمان است

مطاع دین بکف آور که بهر فتنه و شر *** مطاع کفر برای بشر فراوان است

گدای درگه حق شوکه در مقام نیاز *** گدای درگه او برتر از سلیمان است

بپوش جامه انسانیت که در معنا *** کسی که فخر کند بر فرشته انسان است

تو را نکرده خدا خلق بهر خوردن و خفتن *** که خورد و خواب بعالم مرام حیوان است

بزن تو دست توسل بدامن شاهی *** که خاک تربت او بهر درد درمان است

همان کسی که خریدار جان انسان ها *** بر غم دشمن قرآن به قیمت جان است

همان کسی که بگفتا بظهر عاشورا *** قيام من بجهان بهر حفظ ایمان است

همان کسی که علی اصغرش بخون غلطان *** برای یاری قرآن ز نوک پیکان است

همان کسی که برای حمایت اسلام *** سرش بنوک سنان همچو ماه تابان است

همان کسی که ز گفتار نغز خواهر او *** بنای ظلم و ستم در زمانه ویران است

همان کسی که سفیرش سه ساله دختر او *** به شهر شام بکوری چشم عدوان است

جزای خیر به ژولیده می دهد یزدان *** که ورد او بجهان مدح مرد مردان است

عاقبت اندیشی

ای بشر تا می توانی عاقبت اندیش باش *** با خبر از اعمال زشت نفس کافر کیش باش

تا بکی در خواب غفلت خفته ئی ای بیخبر *** دیده بگشا و بفکر خویش بیش از پیش باش

تا جوان هستی به غفلت عمر خود منما تلف *** فکر روز پیری و افتاده گی خویش باش

نزد ظالم هم چو شیر و نزد مظلومان حقیر *** خصم گرگان ستمکار و رفیق میش باش

تن بزیر بار ظلم ذلت و خواری مده *** با خدا باش و مترس و عاری از تشویش باش

بهر روز واپسین خویش فکر توشه باش *** پای میزان عمل آماده تفتیش باش

روزگاری گر بلندت کرد دست روزگار *** گاه گاهی هم بفکر مردم دلریش باش

از من ژولیده بشنو ای بشر در زندگی *** همچو مردان خداجو عاقبت اندیش باش

استغنای طبع

من مسلمانم اگر ثانی سلمان نیستم *** بنده حقم مطیع امر شیطان نیستم

تا مرا برگ و نوائی هست و استغنای طبع *** قانعم چون مور و محتاج سلیمان نیستم

گر فقیرم من ولی شادم که چون دون همتان *** بنده زور و زر و مزدور سلطان نیستم

گر تهی خوانم بودا زنان گرم و آب سرد *** فخرم این بس ریزه خوار خوان دو نان نیستم

خم بود گر قامت سروم ز بار معصیت *** ناامید از درگه خلاق سبحان نیستم

گر نماز جعفر طیار را خوانا نیم *** منکر صوم و صلات و حکم قرآن نیستم

بنده شرمنده ای هستم که از فرط گناه *** دشمن سرسخت دین و دزد ایمان نیستم

گر محیط ما بود آلوده از فسق و فجور *** شكر لله فاسق و آلوده دامان نیستم

هم چو مجنون از غم مهدی به صحرای جنون *** تا مرا با شد سری در فکر سامان نیستم

گر بیاید یوسف زهرا بدلجوئی من *** این چنین اندوهگین و دیده گریان نیستم

دیده ژولیده گر روشن شود از نور او *** دردمند و ختسه و سر در گریبان نیستم

فضل ابن شاذان

ای دل بیا و خیمه بزن در دیار فضل *** بنشین ز روی صدق دمی در جوار فضل

رو کن ببارگاه ملک پاسبان او *** بنگر مقام و حشمت و عز و وقار فضل

دانی که کیست صاحب این قبر با شکوه؟ *** فضل است آن که هست در شاهوار فضل

بوی بهشت می وزد از تربتش بیا *** لذت بر از هوای همیشه بهار فضل

ناخورده می بحق خدا مست می شود *** هر کس که روی می کند اندر دیار فضل

فضل و کمال فضل نگرکز فضائلش *** شیخ مفید بوسه زند بر مزار فضل

خواند کتاب فضل و را گر که بوعلی *** گردد مطیع و بنده و خدمتگزار فضل

علم و نبوغ و دانش و فقه و اصول او *** هم افتخار ماست هم افتخار فضل

درک امام و گفته معصوم بهر او *** از بهر ماست این سند اعتبار فضل

ای زادگاه شعر و ادب ایمن از بلا *** باشی بزیر سایه پروردگار فضل

ژولیده دیده بست چو از دار این جهان *** دارد هوای آن که بخوابد کنار فضل

راز دل ما

جز سر کوی تو ما وا نکنم جای دگر *** جز تو دلبر ندهم دل بدل آرای دگر

گر دو صد بار زنی سنگ و کنی نومیدم *** از سر کوی تو هرگز نروم جای دگر

ز آتش عشق تو سوزم که ببازار وجود *** نیست ارزنده تر از عشق تو کالای دگر

من که از روز ازل واله و شیدای توام *** چه نیازی که شوم واله و شیدای دگر

دیده را محو تماشای تو کردم زان رو *** که نگردم بجهان محو تماشای دگر

تا که مست از می مینای توام می گویم *** حاجتی نیست مرا بر می و مینای دگر

دیده دهر ندید است و نبیند هرگز *** از ازل تا به ابد غیر تو مولای دگر

کلک قدرت نکشیده است بدیوان قضا *** بهتر از طلعت تو طلعت زیبای دگر

داشتم یک دل و آن هم بتو کردم تقدیم *** دل ندارم که دهم من بدل آرای دگر

دارم امید ببالين من آئی دم موت *** غیر از این نیست مرا از تو تمنای دیگر

به گناهان من ار جامه عرفان پوشی *** ابلهم گر که کنم از تو تقاضای دگر

نی غلط گفتم و ابله نیم و از کرمت *** این بود قطره و خواهم ز تو دریای دگر

بار ها گفتم و صد بار دگر می گویم *** من ژولیده ز کویت نروم جای دگر

غفلت

تا کی بخواب غفلت بیهوده آرمیدن *** تا کی به ملک هستی چون گاو و خر چریدن

تا کی کنی اطاعت از نفس کینه پرور *** تا کی بدامن خود این مار پروریدن

تا کی بخاطر زر مزدور خلق گشتن *** تا کی بخاطر دل دل از خدا بریدن

تا کی به بی نوایان ظلم و ستم نمودن *** تا کی بشانه خود با رستم کشیدن

تا کی به کنج عزلت از بیم جان نشستن *** تا کی چو موش ترسو در گوشه ای خزیدن

تا کی به مزرع دل تخم هوس فشاندن *** تا کی ز شر شیطان دنبال شر دویدن

تا کی ز خود پرستی پیمان حق شکستن *** تا کی بجای تقوا مکر و ریا خریدن

تا کی بخاطر خود از دیگران گذشتن *** تا کی بسان زالو خون کسان مکیدن

تا کی بنزد ظالم سر زیر جیب بردن *** تا کی بسان تیری زود از کمان جهیدن

می کوش تا بدانی معنای آن چه خوانی *** حیف است جای دانش بی دانشی گزیدن

باید چو مرغ یا حق در راه حق بکوشی *** تا بال و پر بیابی در موقع پریدن

حق دیدنی است اما دانی چرا نبینی *** ما راز خودستائی چون نیست چشم دیدن

بشمار تا توانی یک لحظه را غنیمت *** کز گلستان هستی حیف است گل نچیدن

ژولیده خوش مرا می است از بهر حق پرستان *** با مرد حق نشستن گفتار حق شنیدن

از آه مظلومان مکن

حق گرائی:

جوانی چون که از کف رفت انسان پیر می گردد *** نفس در سینه چون شد حبس دامن گیر می گردد

بعالم هر شکستی می رسد بر خویش از خویش است *** بدیده چو اصابت کرد مژگان تیر می گردد

عدالت چون رود از بین ذلت می شود حاکم *** چو دولت گشت ظالم ملت از جان سیر می گردد

چو بنشیند علی در خانه می گردد عدو قاضی *** چو بیند شیر را در بند روبه شیر می گردد

سخن با سوز دل توام چو گردد خانمان سوز است *** برون از کوره چون آهن شود شمشیر می گردد

خریداری نمی باشد بعالم سرد مهری را *** ز گرمی نور مهر و ماه عالم گیر می گردد

سر میثم چو شد زینت فزای دار دانستم *** که حق گو در میان جامعه تکفیر می گردد

مشو در زندگی غافل از مرگ خویش ای عاقل *** که این خواب گران بهر همه تعبیر می گردد

من ژولیده می گویم از قول حضرت صادق *** جوانی چون که از کف رفت انسان پیر می گردد

طمع

هر آن کس از طمع بازیچه در هم نمی گردد *** اسیر منت دو نان در این عالم نمی گردد

بر مخلوق و خالق سر بلند است آن که در عالم *** سرش در نزد ظالم بهر در هم خم نمی گردد

کرامت بایدت تا صاحب جود و کرم گردی *** که از راه درم داری کسی حاتم نمی گردد

طلب کن آن چه می خواهی ز بحر رحمت یزدان *** که از دریای لطفش هر چه بخشد کم نمی گردد

به اشک نیمه شب دل را بری کن از دو رنگی ها *** که در گلزار بی شبنم گلی خرم نمی گردد

هزاران سر شود زیب سر دار فنا اما *** سری در سرفرازی چون سر میثم نمی گردد

ز دانائی بر نادان مزن ژولیده دم هرگز *** بگوش خرمخوان یاسین که خر آدم نمی گردد

خدمت بخلق

هر آن قدی که بهر خدمت مردم علم گردد *** بودا از قامتی بهتر که در محراب خم گردد

نگردد گردش گردون بکام آن که از غفلت *** صمد را پشت سر اندازد و گرد صنم گردد

قدم در ساحت خلد برین بگذارد آن فردی *** که با افتاده گان وادی غم همقدم گردد طواف کعبه دل کن که صدره بهتر از آن است *** که حاجی در درون کعبه دنبال حرم گردد

نگهدارد هر آن فردی بعالم حرمت مردم *** بر مخلوق و خالق در دو عالم محترم گردد

سزاوار سردار است در نزد خردمندان *** سری کاندر بر ظالم خم از بهر درم گردد

مكن ظلم و ستم ظالم که یک آه دل مظلوم *** در آنی باعث نابودی ظلم و ستم گردد

من ژولیده می گویم که بحکم محکم قرآن *** خوش آن قدی که بهر خدمت مردم علم گردد

شادی دل

هر آن فردی که شاد از او دلی ناشاد می گردد **** دل ناشاد او از شادی او شاد می گردد

هر آن فردی که با غمدیده گان گردد شریک غم *** از این شرکت دلش از قید غم آزاد می گردد

فریب این عروس دهر را هرگز مخور ای دل *** که هر ساعت اسیر عشق صد داماد می گردد

مزن بر ریشه خود تیشه هرگز از غم شیرین *** که از صد کوهکن نام یکی فرهاد می گردد

مزن حرص از طمع ای دل که هر مرغ طمع کاری *** به آسانی گرفتار کف صیاد می گردد

بترس از آه مظلومان مكن ظلم و ستم ظالم *** که آه از سینه چون گردد برون فریاد می گردد

اگر مظلوم بردارد ز لب مهر خموشی را *** ز آهش خرمن ظلم و ستم بر باد می گردد

ز قول فرخی بشنو تو از ژولیده این مصرع *** خرابی چون که از حد بگذرد آباد می گردد

گرگ و میش

ای بشر عمر گران ما دو روزی بیش نیست *** پس چرا اندیشه ای ما را بکار خویش نیست

چشم حق بین باز کن تا کی بخواب غفلتی *** کانچه می بینی بچشم خویش خوابی بیش نیست

این سخن بشنو ز عقل کل محمد آن که گفت *** دشمنی خونخوارتر از نفس کافر کیش نیست

گول هر گندم نمای جو فروشی را مخور *** چون بفکر خویشتن هست و بفکر خویش نیست

گر به از بهر شکار موش عابد می شود *** ورنه هرکس خرقه بر دوش افکند درویش نیست

آن چنان مستم از مینای حب زندگی *** کز برای ما مشخص قدر نوش و نیش نیست

بس که گردیده ملبس در لباس میش گرگ *** فکر ما را قدرت تشخیص گرگ و میش نیست

زهد و تقوا با عمل توام چو گردد پر بهاست *** ورنه با گفتار شیرین و عبا و ریش نیست

از من ژولیده بشنو كن بوجدانت رجوع *** چون که وجدان رشوه خوار و دزد نادرویش نیست

انسان باش

دلا بزهد و ورع جانشین سلمان باش *** اگر که طالبی سلمان نی ای مسلمان باش

بسان میثم و مقداد و بوذر و جابر *** بفکر تقویت روح و کسب ایمان باش

بقول خواجه شیرازی با خدای بزرگ *** اگر رفیق شفیقی درست پیمان باش

لباس میش چو گرگان مپوش در عالم *** بهر لباس که حق کرده خلقتت آن باش

غرور و شهوت و نخوت از آن حیوان است *** فروگذار تو این خلق و خوی و انسان باش

بسان مور مکش منت سلیمان را *** تو هم برای خودت در جهان سلیمان باش

چو زیر دست نگشتی در این زمانه پست *** انیس و مونس و غمخوار زیردستان باش

به مال و ثروت دنیا مناز می بازی *** بفکر بردن زادی و دادن جان باش

مشو تو غره به گرمی فصل تابستان *** بفکر سردی صد روزه ی زمستان باش

مدار دست تکدی به پیش خلق دراز *** به آن چه داده خدایت بساز و سلطان باش

مپوش جامه جهل و بکوش در ره علم *** برای خویش تو هم بوعلی و لقمان باش

مرو بنزد طبیبان و خود بسان طبیب *** هنوز نامده دردی بفکر درمان باش

بسان خار مكن قدر و ارزش خود کم *** چو گل همیشه صفا بخش باغ و بوستان باش

بدوش خویش مکش بار منت نامرد *** همیشه ریزه خور خوان شاه مردان باش

برای آن که شوی ایمن از بلا ای دل *** بزیر پرچم اسلام و ظل قرآن باش

زیاد خویش مبر پند نغز ژولیده *** به آن چه گفته بیاندیش و عامل آن باش

مهر علی

ترک من و وصل رخ دلبر شدنی نیست *** این کار محال است و میسر شدنی نیست

گر جان من غمزده بیرون شود از تن *** از خانه دل مهر علی در شدنی نیست

هر طفل یتیمی نشود ناجی مردم *** هر کس که امین گشت پیمبر شدنی نیست

هر بی خردی را نتوان گفت خلیفه *** هر حیه دری ساقی کوثر شدنی نیست

هر فرد مسلمان نشود ثانی سلمان *** هر شخصی علی دوست اباذر شدنی نیست

هر سر که شود زیب سردار بعالم *** با میثم تمار برابر شدنی نیست

هر شیشه نگردد به جهان لولو و مرجان *** هر سنگ درخشنده که گوهر شدنی نیست

جائی که برادر به برادر نکند رحم *** بیگانه برای تو برادر شدنی نیست

یک عمر اگر دایه به ما و تو دهد شیر *** غافل مشو ای دوست که مادر شدنی نیست

ژولیده مده دل بکسی بیهوده هرگز *** دل خانه حق است و مسخر شدنی نیست

جان جهان

آه از سینه و سوز از سخن آید بیرون *** اشک از دیده عقیق از یمن آید بیرون

می گذارد بدل سنگ اثر گر سخنی *** از دل مردم صاحب سخن آید بیرون

می شود داخل از این گوش از آن گوش بدر *** سخن بیهوده تا از دهن آید بیرون

گوی سبقت برد از حکمت لقمان حکیم *** از دل آدم اگر ما و من آید بیرون

قرن ها چرخ زند چرخ و کند طی طریق *** تا اویس دگری از قرن آید بیرون

سال ها صبر بباید که کند مادر دهر *** تاز آذر پسری بت شکن آید بیرون

چشم یعقوب زمان باز و منور گردد *** بوی یوسف اگر از پیرهن آید بیرون

کار ها می شود اصلاح بتوفيق خدا *** از پس پرده اگر یار من آید برون

به چمن گر رسد آن بلبل شیرین حرکات *** لشکر زاغ و زغن از چمن آید بیرون

گر که آن جان جهان جلوه نماید بجهان *** جان بیدادگران از بدن آید بیرون

گر رسد یوسف ما یوسف مصر از دل خاک *** بهر دیدار رخش با کفن آید بیرون

مهدیا زود بیا کز دل هر مرد و زنی *** روز و شب ناله یا ابن الحسن آید بیرون

شعر ژولیده پسندد اگر آن طبع سلیم *** سرفراز از در هر انجمن آید بیرون

انتظار فرج

جان شیرین را بکف وقت خطر باید گرفت *** پیش دشمن سینه را جای سپر باید گرفت

کاخ استبداد را باید ز بن بر باد داد *** داد دل از مردم بیدادگر باید گرفت

محترم حق و حقوق دیگران باید شمرد *** حق خود را از دهان شیر نر باید گرفت

کوس آزادی سر بازار ها باید زدن *** سر خط آزادگی از دادگر باید گرفت

پرچم ظلم و ستم را سرنگون باید نمود *** بر کف خود پرچم فتح و ظفر باید گرفت

نام عدل و داد را با آب زر باید نوشت *** انتقام از ظالمان بدسیر باید گرفت

رشته الفت زهر بیگانه ای باید گسست *** تیشه را از دست دشمن با تبر باید گرفت

در بردو نان قد مردی علم باید نمود *** گوی سبقت را از آنان پیشتر باید گرفت

گر که می خواهی نگردی سرنگون در قعر چاه *** پیش پای خویش را زیر نظر باید گرفت

از پی ترویج دین جد و جهد باید نمود *** درس نیکی و بدی از خیر و شر باید گرفت

دامن هر بی سر و پا را رها باید کنیم *** دامن مهدی امام منتظر باید گرفت

تا نهد پا در رکاب آن خسرو ثانی عشر *** سوی حق دست دعا شب تا سحر باید گرفت

نتیجه بدی

ای دل ز چه رو طاعت دادار نکردی *** خوفی ز عذاب و شرر نار نکردی

یک عمر تو را داد خدا مهلت و هیهات *** دل را بری از صحبت اغیار نکردی

گفتم که مکن پیروی از نفس بداندیش *** کردی تو از او پیروی و عار نکردی

گفتم که مرو از ره بیراهه که چاه هست *** رفتی و هراسی ز شب تار نکردی

گفتم بره خیر بکن سیم و زر ایثار *** بس سیم گرفتی و زر ایثار نکردی

گفتم که مزن تیشه تو بر ریشه ی اسلام *** رحمی تو بر این نخل پر از بار نکردی

مزد زحمات علی و آل ندادی *** شرمی ز رخ احمد مختار نکردی

دستی بسر طفل یتیمی نکشیدی *** وز پای بره مانده برون خار نکردی

در مرگ کسی قطره اشکی نفشاندی *** همدردی خود را به کس اظهار نکردی

جز فتنه و شر از تو دگر کار نیاید *** از خیر چه دیدی که تو این کار نکردی

صد بار بدی کردی و دیدی ثمرش *** را نیکی چه بدی داشت که یکبار نکردی

ژولیده مزن دم به عمل کوش که کاری *** از بهر خود از گفتن اشعار نکردی

سوز دل

ایها الناس در این شهر مرا کاری هست *** دلبر حوروشی گم شده دلداری هست

نزنید از ره کین سنگ جفا بر سر من *** که مرا سوز دل و آه شرر باری هست

من غریبم ز ره مهر نشانم بدهید *** گر شما را خبر از خانه ی خماری هست

سینه ام را بشکافید و دلم شاد کنید *** کاندر این کنج قفس مرغ گرفتاری هست

ای صبا رو توبه آن روح روانم برگو *** که تو را عاشق یکرنگ و وفاداری هست

ای طبیبی که بهر درد شفا می بخشی *** کنج میخانه تو را غمزده بیماری هست

گر تو را با من ژولیده سرو کاری نیست *** من دل سوخته را با تو سروکاری هست

بار عصیان

ما بدوش خویش عمری بار عصیان می کشیم *** بهر ما هر چند سنگین است آسان می کشیم

گرگ هستیم و لباس میش را پوشیده ایم *** بره را در خاک و خون در پیش چوپان می کشیم

پاسبانیم و به سرقت مال دزدان می بریم *** شحنه ایم و نقشه دزدی دزدان می کشیم

آن چنان پستیم کز پستی برای سیم و زر *** دست از ایمان و دین و درک قرآن می کشیم

همچو زالو روز و شب خون ضعیفان می خوریم *** خط بطلان روی نام باده نوشان می کشیم

از برای داوری ما وضع قانون می کنیم *** بر قوانين الهي خط بطلان می کشیم

خود سرا پا مایه نازیم و باز از فرط آز *** با کمال بی نیازی ناز دو نان می کشیم

می دهد نان دیگری ما را و مادون همتان *** منت از دو نان برای لقمه نان می کشیم

روز و شب در انتظار مهدی صاحب زمان *** خسته دل از پرده دل آه و افغان می کشیم

خود نمی دانیم آید مهدی از بهر چه کار *** ورنه بهر قتل او صد تیغ بران می کشیم

با تمام این تفاصیل از تغافل روز و شب *** ای انتظار رحمت از خالق یزدان می کشیم

این سخن را دمبدم ژولیده گوید تا به حشر *** این همه بدبختی از افعال شیطان می کشیم

مقام عالم:

ز علم خویش عالم را منظم می کند عالم *** حمایت از حقوق خلق عالم می کند عالم

کشد بار غم ما را بدوش خویشتن اما *** دل ما را بری از محنت و غم می کند عالم

میان حق و باطل می دهد تشخیص با تحقیق *** حقیقت را برای ما مسلم می کند عالم

ندارد یک دم آرامش ولی اسباب آسایش *** برای راحتی ما را فراهم می کند عالم

بدو خوب جهان را با جهاد و اجتهاد خود *** به پیش دیدگان ما مجسم می کند عالم

دلار و قدر عالم دان که محرم در حریم حق *** ز علم خود دل اولاد آدم می کند عالم

کند از ریشه نخل جهل را با تیشه علمش *** ز فضلش پایه دین تو محکم می کند عالم

بنای عدل را آباد گرداند ولی بر عکس *** بنای ظلم را ویرانه از دم می کند عالم

زیاد خود مبر هرگز تو پند نغز ژولیده *** که از علمش منظم نظم عالم می کند عالم

اهل معنا

هر که با دانا نشیند اهل معنا می شود *** چون ز دانائی دل هر پیر برنا می شود

کسب علم و فضل و دانش کن که از بی دانشی *** آدمی چون پسته بی مغز رسوا می شود

علم خورشید فروزانی است کز انوار آن *** دیده هر کور مادر زاد بینا می شود

در عمل کوش و مکن تنها بدانش اکتفا *** کز عمل قدر و بهای علم پیدا می شود

چون شود علم و عمل توام ز راه اتحاد *** زین توافق سینه ما طور سینا می شود

قطره باران بظاهر گرچه ناید در حساب *** قطره قطره چون که گردد جمع دریا می شود

از مکافات عمل غافل مشو چون روز محشر *** گندم از گندم جو از جو حاصل ما می شود

از من ژولیده بشنو این کلام معنوی *** هر که با دانا نشیند اهل معنا می شود

دانائی

اهل معنا می شود هر کس که با فاضل نشیند *** از حقیقت دور گردد هر که با جاهل نشیند

آدم عاقل شود دیوانه از اعمال جاهل *** می شود دیوانه عاقل گر که با عاقل نشیند

ناخدای کشتی دل باش چون در وقت طوفان *** کشتی بی ناخدا مشکل که در ساحل نشیند

از خدا غافل مشو در زندگی زیرا که ترسم *** پای تو از غفلت بی جای تو در گل نشیند

تا که گردد حق و باطل روشن از بهر خلایق *** می تواند چند روزی جای حق باطل نشیند

در بر اهل سخن برگو سخن سنجیده زیرا *** هر سخن کز دل برآید لاجرم بر دل نشیند

کسب علم از محفل استاد کن تا می توانی *** کز ندانستن بشر مانند خر در گل نشیند

بد و خوب بشر

دلا قدر بشر در نزد داور می شود پیدا *** مقام و ارزش زر پیش زرگر می شود پیدا

بدست باغبان چون تربیت گردد گلی زیباست *** وگرنه خاروخس هر جا مکرر می شود پیدا

به شیر پاک مادر پرورش یابد اگر انسان *** ابر مردی بپا کی اباذر می شود پیدا

پسر رو قدر مادر دان بعالم تا که جان داری *** که حسن تربیت از شیر مادر می شود پیدا

قلم تا هست بی جوهر بود چو شیء بی مصرف *** چرا چون طینت هر کس از جوهر می شود پیدا

بروی آب دریاگر نشیند خس مشو نومید *** که در اعماق دریا لعل و گوهر می شود پیدا

سخن سنجیده باید گفت در نزد سخن سنجان *** چرا چون از سخن قدر سخنور می شود پیدا

خدا گفته است در قرآن فمن یعمل که در معنا *** بدو خوب بشر در روز محشر می شود پیدا

من ژولیده می گویم به نص آیه قرآن *** دلا قدر بشر در نزد داور می شود پیدا

پیروزی تیمور

هر آن کس از توانائی بخود مغرور می گردد *** سلیمان گر بود محتاج لطف مور می گردد

نظر مفکن تو با چشم حقارت بر تهی دستان *** که موری باعث پیروزی تیمور می گردد

خدا یار کسی گردد بهنگام غم و محنت ها *** که یار مردم محنت کش و رنجور می گردد

کند اظهار همدردی هر آن کس با تهی دستان *** بفردای قیامت با علی محشور می گردد

به نص آیه قرآن كل من عليها فان *** به قعر گور هر جنبنده ای مستور می گردد

بصورت از چه می نازی برو در فکر سیرت باش *** که این صورت خوراک مار و مور گور می گردد

کمال نعمت ایزد بعالم جز ولایت نیست *** هر آن کس شکر این نعمت کند منصور می گردد

برو کسب کمال از مکتب شاه ولایت کن *** که از فیض ولای او دلت پر نور می گردد

مگو ژولیده جز حق و حقیقت تا که جان داری *** که هر کس راه حق پوید بحق محشور می گردد

گل چینی

اگر هنگام گل چیدن شوی ای یار یار من *** صفای دیگری دارد کنار تو بهار من

بهار آمد بیا یکدم بسان لیلی و مجنون *** کنار گل چو بنشینم تو بنشینی کنار من

بیا چون وامق و عذرا به عشق ماه فروردین *** بگویم راز دل با تو تو گردی راز دار من

کند فرهاد فریادی که کوه بیستون لرزد *** چو بیند بهتر از شیرین تو هستی غمگسار من

بیا چون شمع و پروانه درون سعد آتش زا *** بسوزم من به عشق تو تو گردی سوگوار من

بیا چون بلبل و گل ای گل بی خار در گلشن *** کنم من جان نثار تو، تو سازی گل نثار من

بتاریکی شام من شب یلدا برد حسرد *** بتاریکی بود از شب سیه تر روزگار من

نبارد آسمان دیگر سرشک از دیده چون بیند *** بجای اشک خون بارد ز چشم اشکبار من

فراموشش شود داغی که دارد لاله در صحرا *** چو بیند از فراقت داغ قلب داغدار من

من ژولیده در پیری ز کف دادم جوانی را *** بپایان گر رسد روزی زمان انتظار من

آه صاحب دل

آه دل صاحب دل سوز دگری دارد *** سوز شرر افروزش در دل اثری دارد

برخیز بصد شادی ده مژده تو بر عشاق *** حق در افق آفاق پنهان قمری دارد

از هجر رخ دلبر فریاد مکن دیگر *** کاین شام سیه آخر نیکو سحری دارد

بیهوده مشو ای دل از رحمت حق غافل *** کاین قافله در محمل یک راهبری دارد

از درد و غم و محنت بر خویش مده زحمت *** کاندر صدف عصمت خالق گهری دارد

از سرزنش دشمن بیهوده تو دل مشکن *** چون در پی این جوشن خالق سپری دارد

تا آن که کند ملقا از ظلم و ستم اعدا *** در مهد بقا زهرا زیبا پسری دارد

فریاد مکن ای دل از فرط پشیمانی *** کاین بی سرو سامانی سامان و سری دارد

تا آن که زند بیرق با نعره جاء الحق *** در بیشه شیر ،حق حق شیر نری دارد

ژولیده مکن افغان از هجر رخ جانان *** کاندر پس این پرده حق پرده دری دارد

صبح نیشابور

هر آن فردی که دارد زر بعالم زور هم دارد *** بلی هرکس دارد زور و زر مزدور هم دارد

مخور هرگز فریب زرق و برق زر که می گویند *** اگر ویرانه دارد گنج مار و مور هم دارد

امیری را اگر دیدی فقیری را مکن تحقیر *** که هر شمعی بقدر قدرت خود نور هم دارد

مزن نیش ار نداری بهره ای از نوش ای منعم *** که این قدرت نمائی تو را زنبور هم دارد

عصا در دست موسی چون که باشد می شود ثعبان *** وگرنه این عصا در کف خود کور هم دارد

اگر بهرام گور از گور آرد سر برون گوید *** که هر صیاد صیادی بنام گور هم دارد

اگر تاریخ دارد داستان کاوه را ای دل *** بدفتر قصه خونخواری تیمور هم دارد

بجائی گر رسیدی از نظر مفکن ضعیفان را *** سلیمان با همه حشمت نظر بر مور هم دارد

مکن ترک وطن ژلیده بهر خفتن بغداد *** که آن آب و هوا را صبح نیشابور هم دارد

بینش

دلا قدر سخن هنگام سنجش می شود پیدا *** بلی معیار زر هنگام ارزش می شود پیدا

ز دانشگاه اسلامی دلا رو کسب دانش کن *** که قدر و ارزش انسان ز دانش می شود پیدا

ز بی کاری نخواهی کرد کسب افتخار ای دل *** که کسب افتخار از کار و کوشش می شود پیدا

گل خود روز خودخواهی شود پژمرده در آنی *** مقام تربیت زین سان پژوهش می شود پیدا

نه هرکس روی زیبا داشت دارد سیرت زیبا *** مقام مهر و ماه در وقت تابش می شود پیدا

نه هر کس چشم بینا داشت حق را می تواند دید *** که حق از دیدگاه اهل بینش می شود پیدا

نگردد آدمی ایمن ز چنگ شر و خون ریزی *** که امنیت ز راه صلح و سازش می شود پیدا

دلا با نفس خود بستیز کاندر عرصه گیتی *** تمام فتنه ها از نفس سرکش می شود پیدا

خلیل آسا توکل کن تو بر لطف خداوندی *** که بهرت مسندی از گل در آتش می شود پیدا

من ژولیده می گویم به هنگام سخن رانی *** مقام هر سخن درگاه سنجش می شود پیدا

خزان عمر

تا بکام دل تو چرخ زمان می گردد *** لحظه ای هم تو چنان باش که آن می گردد

شیشه عمر تو با سنگ جهالت مشکن *** که اجل در پی آن گرد جهان می گردد

باغبان غره مشو باد به غبغب مفکن *** گل چو از شاخه جدا گشت خزان می گردد

گهر مهر و محبت بکس ارزان مفروش *** جنس گردید چو نایاب گران می گردد

فکر فردا بکن ای دوست که امروز گذشت *** چون که فردا گذرد سود زیان می گردد

روز محشر که کسی را ز کسی نیست خبر *** آن چه در پرده نهان است عیان می گردد

گول هر دانه مخور جانب هر دام مرو *** که بیک تیر نصیبت دو نشان می گردد

آن که غافل بود از حال دل گرسنه گان *** روز و شب در پی یک لقمه نان می گردد

بشنو این پند و تو با نیک و بد خلق بساز *** آن چه را خواست خدای تو همان می گردد

شعر ژولیده بخوان و تو ببر لذت از آن *** که ز اشعار خوشش پیر جوان می گردد

محبت

بی تو برون ز خانه دل غم نمی شود *** اسباب عيش بی تو فراهم نمی شود

گر خون دل ز چشمه چشمم شود روان *** بی تو برون ز خانه دل غم نمی شود

از من مپوش دیده که از خانه دلم *** یک ذره از محبت تو کم نمی شود

مهدی بیا که پایه ایمان و دین ما *** در این جهان بدون تو محکم نمی شود

ای آخرین شکوفه گلزار دین بیا *** بی تو نظام دهر منظم نمی شود

مهدی بیا که گلشن پژمرده جهان *** بی جلوه جمال تو خرم نمی شود

آئی اگر ز پرده غیبت برون بحق *** دیگر سری بنزد کسی خم نمی شود

باز آ که بی تو نیک و بد خلق این جهان *** در پیش چشم خلق مجسم نمی شود

ژولیده روز و شب ز غمت گوید این سخن *** بی تو برون ز خانه دل غم نمی شود

قدرت ایمان

دلا شخصیت انسان زایمان می شود پیدا *** همان طوری که گل در باغ بوستان می شود پیدا

برو تا می توانی کسب ایمان کن که از ایمان *** ابر شخصیتی مانند سلمان می شود پیدا

ز سخت و سستی عالم مترس و استقامت کن *** که گنج از بردن رنج فراوان می شود پیدا

مشو در زندگی نومید کز لطف خداوندی *** پس از شام سیه صبح درخشان می شود پیدا

ز اعمال بد خود توبه کن ای دل که می گویند *** کلید فتح بعد از یاس و حرمان می شود پیدا

مکن پا را تو از حد گلیم خویشتن بیرون *** که نهی این عمل از نهی قرآن می شود پیدا

مکن از تن برون هرگز لباس خیرخواهی را *** که قدر میزبان از خوان احسان می شود پیدا

حدیث حكمت لقمان مکن خود درک حکمت کن *** که از آثار حکمت قدر لقمان می شود پیدا

غم روزی مخور ژولیده کز لطف خداوندی *** چو روزییت مقرر گشت دندان می شود پیدا

پند

بشنو این پند پر بها دختر *** که شوی با حق آشنا دختر

حق تو را کرده خلقت از آن رو *** که حمایت کند تو را دختر

سرنتابی اگر ز فرمانش *** دوست دارد تو را خدا دختر

به قوانین حق مزن هرگز *** بهر لذت تو پشت پا دختر

گر که خواهی سعادت دوران *** پا منه در ره خطا دختر

مده از کف عنان عفت خویش *** تا شوی در خور دعا دختر

پیروی کن ز مکتب زهرا علیهم السلام *** که شود حاجتت روا دختر

مشو اغفال نفس اماره *** که تو را می کند فنا دختر

شکر حق کن که ذات حق برخت *** در رحمت نموده وا دختر

درس عصمت ز مکتبش آموز *** که شوی پاک و با صفا دختر

حفظ کن گوهر نجابت خویش *** که خدایت دهد جزا دختر

هاتفی از عوالم ملکوت *** می زند دم بدم ندا دختر

گوش کن پند نغز ژولیده *** پا منه در ره خطا دختر

راز دل

اشاره

از پرده اگر چهره هویدا کنی ای دوست *** صد ها گره از مشکل ما وا کنی ای دوست

آن روز که آئی ز پس پرده غیبت *** آسوده دل از محنت دنیا کنی ای دوست

آن روز که از در بدو صد جلوه در آئی *** ما را تو زهر طعنه میرا کنی ای دوست

باز آی که پرونده آزادی ما را *** با کلک درربار خود امضا کنی ای دوست

باز آی که در محکمه عدل و عدالت *** محكوم فنا قاتل زهرا کنی ای دوست

بین در و دیوار ندانم که چه رخ داد *** باز آی که این مساله افشا کنی ای دوست

باز آی که بهر من ژولیده محزون *** آزادی گفتار مهیا کنی ای دوست

لب نمکین

گل ز گلزار رخ ماه تو چپیدن دارد *** قامت سرو دل آرای تو دیدن دارد

بهر دیدار گل روی تو چون بلبل مست *** هی از این شاخه به آن شاخه پریدن دارد

هر که شد ریزه خور سفره احسان تو گفت *** لب لعل نمکین تو مکیدن دارد

بهر عشاق جگر سوخته در مذهب عشق *** دل به عشق رخ ماه تو طپیدن دارد

به حقیقت لب خود بازکن ای آیت حق *** که حقیقت ز لبان تو شنیدن دارد

نازنینا همه دارند بناز تو نیاز *** ناز کن نازکه ناز تو کشیدن دارد

همچو مجنون دل افسرده به صحرای جنون *** در ره وصل تو صد جامه دریدن دارد

عوض اشک ز دوری توای سرو روان *** خون دل از صدف دیده چکیدن دارد

بهر صید تو چو صیاد بهر کوه و کمر *** سختی و خستگی راه و دویدن دارد

من ژولیده بهر جا که رسم می گویم *** گل ز گلزار رخ ماه تو چیدن دارد

ظفر:

چه باید کرد تا دنیا بری ز آشوب و شر گردد *** و یا از قید لاقیدی رها فکر بشر گردد

چه باید کرد تا بعد از هزاران سال نادانی *** از این راه خطرناکی که انسان رفته برگردد

چه باید کرد تا کاخ نفاق و قتل و خون ریزی *** پی آسایش نسل بشر زیر و زبر گردد

چه باید کرد تا جای لوای ظلم و استبداد *** بعالم پرچم عدل و عدالت مستقر گردد

چه باید کرد تا جای درخت کبر و خودخواهی *** نهال حکمت و نخل ولایت بارور گردد

چه باید کرد تا انسان بجای هرزه گوئی ها *** ز رمز مخفی آیات قرآن باخبر گردد

چه باید کرد تا آدم بجای این همه دوری *** پی احقاق حق خود به حق نزدیک تر گردد

بلی باید مهیا گشت بهر یاری قرآن *** که تا عالم بکام مهدی ثانی عشر گردد

بلی آن روز موعودی که حق فرموده نزدیک است *** که دنیا زنده زیر پرچم فتح و ظفر گردد

من ژولیده می گویم به نص آیه قرآن *** که انسان تحت فرمان امام منتظر گردد

محرم دل

در حریم خانه دل جز تو دل محرم ندارد *** هر که دارد مهر تو در خانه دل غم ندارد

چون ندارد در جهان دل جز تو دلبر دلبربائی *** هر چه دارد از تو دارد دل دگر ماتم ندارد

چون تو هستی محرم راز دل شب زنده داران *** در حریم خانه دل راه نامحرم ندارد

ای خدا ای واقف اسرار دل های پریشان *** تا تو را دارد دل ما غصه در عالم ندارد

کرده ای ما را تو مستغنی ز هر چیزی و چیزی *** غیر مهدی محفل مادر زمانه کم ندارد

رحمتی کن ای خدا تا مهدی ما زود آید *** چون دگر تاب فراقش را بنی آدم ندارد

دوست دارم توتیای دیده گردد خاک پایش *** چون بغیر از خاک پایش زخم دل مرهم ندارد

تا که دارد جان به غیر از دیدن مهدی دل ما *** آرزوی دیگری از خالق اعظم ندارد

خرم آن روزی که آید روشنی بخش دو عالم *** چون نگینی غیر او انگشتر خاتم ندارد

غم مخور ژولیده گر ظالم بنوشد خون مظلوم *** چون که کاخ ظلم ظالم پایه محکم ندارد

عقده دل

عقده دل را سرشک دیده گان وا می کند *** جلوه گل باغ و بستان را مصفا می کند

هر سخن کز دل برآید می کند بر دل اثر *** هر کجا آتش بیفتد جای خود وا می کند

یک بز گر گله ای را گر نماید در مثل *** فتنه گر هر جا که باشد فتنه بر پا می کند

تا توانی ای بشر از آه مظلومان بترس *** گر نکرد آهش اثر امروز فردا می کند

هر که خندد همچو شمعی بر شب تار کسی *** روز خود را تیره تر از شام یلدا می کند

هر که کوشد در پی رسوائی همنوع خویش *** خویش را چون پسته بی مغز رسوا می کند

از من ژولیده بشنو گریه کن بهر حسين *** عقده دل را سرشک دیدهگان وا می کند

مرگ ماه

گر بشر شاه بود یا که گدا می میرد *** گر غنی هست و یا از فقرا می میرد

ناخدا غره مشو باد بغبغب مفکن *** که بجز ذات خدا غیر خدا میمیرد

آدمیزاد اگر عمر دو صد نوح کند *** یا که چون خضر خورد آب بقا می میرد

کاسه از آب چو لبریز شود می ریزد *** هر درختی که بیافتاد ز پا می میرد

شمع گر شعله کشد از سر شب تا بسحر *** ز نسیمی که وزد باد صبا می میرد

تا صداقت بود از صدق و صفا بهره بری *** چون صداقت رود از بین صفا میمیرد

مهدیا مهر تو دریا و دل ما ماهی است *** ماهی از آب چو گردید جدا می میرد

مهدیا زود بیا کز اثر فسق و فجور *** نور ایمان بخدا در دل ما می میرد

ما مریضیم و تو هستی به همه خلق طبیب *** به مریضت ندهی گر تو دوا می میرد

من ژولیده چه گویم که از دوری رخت *** آه در سینه ما وقت دعا می میرد

قرب حق

خوش آن فردی که در دنیا ز حق غافل نمی گردد *** اگر گردد از حق غافل بحق واصل نمی گردد

برو ای مدعی برگو تو با جهال بد اندیش *** که عاقل پیرو نفس وره باطل نمی گردد

شود دیوانه هر عاقل چو با دیوانه بنشیند *** ولی بر عکس آن دیوانه ای عاقل نمی گردد

میان نقطه غین است هزاران عین پنهانی *** دانه هزاران فعل می باشد یکی فاعل نمی گردد

بکن آینه دل را تو پاک از گرد خودخواهی *** که در دربار حق هر هدیه ای قابل نمی گردد

لیاقت بایدت تا لایق لطف خدا گردی *** که بی حب علی ایمان کس کامل نمی گردد

برو کسب کمال از مکتب شاه ولایت کن *** که هرگز آدم خودخواه روشن دل نمی گردد

این شعر در زمان طاغوت سروده شده

راز دل از اوضاع جهان

دلم ز هجر تو در خون طپیده مهدی جان *** بیا بیا که بلب جان رسیده مهدی جان

بیا که رنگ ز چهر جهان و خلق جهان *** ز دوری رخ ماهت پریده مهدی جان

اگر چه روی مهت را ندیده ام اما *** ندیده مهر تو را دل خریده مهدی جان

به عدل و داد و جوانمردی و جهانداری *** تو را نمونه خدا آفریده مهدی جان

قدم بدیده مانه که دیده گیتی *** ندیده چون تو کسی نور دیده مهدی جان

در آز پرده غیبت که خون دل ز فراقت *** بجای اشک بریزد ز دیده مهدی جان

بیا ببین که بجای فرشته اهریمن *** بروی مسند دین آرمیده مهدی جان

بیا ببین که چو زالو بنفع خویش عدو *** ز کینه خون ضعیفان مكيده مهدی جان

همای بخت و سعادت ز بس که دیده ستم *** ز آشیانه دل ها رمیده مهدی جان

بپرتگاه فلاکت رسیده شرع نبی *** ز بار غم کمر دین خمیده مهدی جان

کشیده کاخ ستم سر به آسمان و فلک *** چنین زمانه پستی ندیده مهدی جان

بشر به فتنه و شر کرده خو ز نادانی *** جهان به اوج ضلالت رسیده مهدی جان

جفا و کینه و جنگ و نفاق و خون ریزی *** محیط دهر در آتش کشیده مهدی جان

بکش تو تیغ دو دم از نیام خود که جهان *** به عدل و داد تو را برگزیده مهدی جان

روا مدار که ژولیده زین جهان برود *** گلی ز گلشن رویت نه چیده مهدی جان

حرف حق

دل غمدیده ما در جهان غم خوار هم دارد *** برای راز دل دل محرم اسرار هم دارد

سخن بسیار دارد دل ز جور روزگار اما *** اگر گوید سخن داند ضرر بسیار هم دارد

نمی گویم بغیر از حق بعالم گر چه می دانم *** که گوش از بهر بشنیدن در و دیوار هم دارد

سر سبزم زبان سرخ آخر می دهد بر باد *** چرا چون حرف حق گفتن طناب دار هم دارد

غنی حق ضعیفان را بغارت می برد اما *** نمی داند جهان یک خالق جبار هم دارد

مكن ظلم و ستم ظالم بترس از آه مظلومان *** که روز روشن هر فرد شام تار هم دارد

بترس از آتش قهر خدا کز بهر ما ایزد *** اگر دارد بهشت و آب کوثر نار هم دارد

اگر تیغ تو می برد مبر نان کسی هرگز *** که این برنده گی را خنجر خونخوار هم دارد

بجای نوش دائم می زنی نیش و نمی دانی *** که این راه و روش را عقرب جرار هم دارد

بگرد هیچ بهر هیچ در عالم مپیچ ای هیچ *** که این پیچیده گی را در طبیعت مار هم دارد

هنوز ای مدعی بهر فراز دار در عالم *** علی در مکتب خود میثم تمار هم دارد

گنه کارم من ژولیده یا رب خود تو می دانی *** که گل با آن همه حسن و لطافت خار هم دارد

طبع بلند

شاد آن دلی که تابع شیطان نمی شود *** مست از غرور و شهوت و عصیان نمی شود

نازم بفکر و طبع بلندی که بهر نان *** اغفال خوان نعمت دو نان نمی شود

صد آفرین به همت مردانه کسی *** کز فرط از بنده سلطان نمی شود

مور ضعیف تا که قناعت کند بدهر *** منت کش جناب سلیمان نمی شود

سر خم مکن بنزد لئیمان برای زر *** چون سیم و زر برای تو ایمان نمی شود

موسی هزار و دست هزار و عصا هزار *** اما یکی چو موسی عمران نمی شود

هر کافری که گشت مسلمان مسلم است *** در این زمانه ثانی سلمان نمی شود

صد ها کتاب گر بنویسند کاتبین *** در قدر و رتبه طالی قرآن نمی شود

در بین عاشقان جهان هیچ عاشقی *** عاشق تر از حسین بدوران نمی شود

غیر از غلام ترک برای خدا کسی *** جسم برهنه وارد میدان نمی شود

ژولیده قدر عمر گرانمایه را بدان *** عمر گران گران بود ارزان نمی شود

بندگی

عیار بندگی کردن ز تقوی می شود پیدا *** چنان که قدر عرضه از تقاضا می شود پیدا

به ظرف هر کسی روزی خدا اندازه می ریزد *** چو از حد بیش گردد جمع و منها می شود

پیدا ز تلخی دوا شیرین شود کامت تحمل کن *** که صبر صبر غوره ثابت کرد حلوا می شود پیدا

رسالت با ولایت لازم و ملزوم هم باشد *** که میزان تولا از تبری می شود پیدا

مشخص می کند حق را ز باطل آن که می داند *** مقام روشنی از شام یلدا می شود پیدا

خطوط مختلف بعد رسول الله پیدا شد *** ولی حق باوری در خط مولا می شود پیدا

قدم مگذار در باغی که نخل آرزو دارد *** که زیر سایه اش صد ها تمنا می شود پیدا

اجل دست از سر ما و تو هرگز بر نمی دارد *** اگر پیدا نشد امروز فردا می شود پیدا

دم

به بزم اهل دل چون پا نهی دم می شود پیدا *** که از تاثیر دم معیار آدم می شود پیدا

به وقت شادمانی یک دل غمدیده شادان کن *** که بی چون و چرا بهر تو هم غم می شود پیدا

خلوص دل اگر داری مده از کف در این عالم *** که در بازار هستی این گهر کم می شود پیدا

به اشک دیده روشن کن چراغ خانه دل را *** طراوت گرگلی دارد ز شبنم می شود پیدا

هدف را از مسیر راستی چون تیر پیدا کن *** که قدر راستان از قامت خم می شود پیدا

در آن جوی که دشمن می کند سب علی ناگاه *** ندای یا علی از نای میثم می شود پیدا

گل و گل را به هنگام نوشتن هیچ فرقی نیست *** ولی با نقطه ای حاتم ز خاتم می شود پیدا

ملاک بندگی تنها نماز و روزه داری نیست *** که در محراب گاهی ابن ملجم می شود پیدا

هجران

سخت است که دور از رخ دلدار بمیرم *** از حسرت گل در صف گلزار بمیرم

درد است مراکز غم هجران تو دلبر *** باشی تو طبيب و من بيمار بميرم

ای یوسف زهرا بنما گوشه چشمی *** یک بار تو را بینم و صد بار بمیرم

مپسند که بی فیض حضور تو به عالم *** از سرزنش و طعنه اغیار بمیرم

ای منتقم محسن شش ماهه زهرا *** ترسم که به یاد در و دیوار بمیرم

ژولیده منم من که بگویم ز فراقت *** سخت است که دور از رخ دلدار بمیرم

پیمان

با کسی پیمان مبند ای دل که پیمان بشکند *** بگسل از آن که خورد نان و نمکدان بشکند

تا توان داری مکن کاری که در سیر کمال *** در حرمت سعی تو را خار مغیلان بشکند

حیف باشد با وجود رازق روزی رسان *** قامتت بهر دو نان در نزد دو نان بشکند

دین به دیناری در این بازار هستی می خرند *** شیشه ایمان خود مگذار شیطان بشکند

تن به زیر بار منت کی دهد مور ضعیف *** را با قناعت شوکت خوان سلیمان بشکند

در مقام آدمیت ترجمان خویش باش *** تا برایت همچو یوسف قفل زندان بشکند

خشم بی جا بهر انسان حاصلش شرمندگی *** و سرفرازی از کسی باشد که طغیان بشکند

نیست امید نجاتی ناخدا را بی خدا *** با خدا ناخدا چون شد پشت حیوان بشکند

گفت پیغمبر نباشد عترت از قرآن جدا *** که با عترت نباشد قدر قرآن بشکند

ساغر جرم و گناه شیعه را در روز حشر *** ذات حق با یک نگاه شاه مردان بشکند

دوزخی هستم من ژولیده دل اما علی *** کی گذارد حرمت شعرم به نیران بشکند

عشق

ای که می خواهی بدانی عشق چیست *** جز ولایت چیز دیگر عشق نیست

عشق پیوند خدا و بنده است *** عشق از مهر علی پاینده است

عشق تأثیر دعا را واسطه است *** در مقام وصل سیم رابطه است

عشق اقیانوسی از پای علی است *** ساحل آن حب زهرای علی است

عشق با مولا خدایی می کند *** قلب ها را کیمیایی می کند

عشق بوی خوش به هر گل می دهد *** شور و حالی هم به بلبل می دهد

عشق شمع محفل جانانه است *** رمز بی پروایی پروانه است

عشق معراج تمام انبیاست *** چون براقش عشق و حب مرتضی است

عشق بوی اسم اعظم می دهد *** آدمیت را به آدم می دهد

عشق بر ما می کند توصیف هو *** آیه آیه نکته نکته مو به مو

عشق کشتی را به ساحل می برد *** عشق از نوح نبی دل می برد

عشق ساغر ها پر از مل می کند *** آتش نمرود را گل می کند

عشق عیسی را کند عرش آشیان *** کز دم او می دهد بر مرده جان

عشق از نور خدا شد منجلی *** عشق احمد شد که احمد شد علی

عشق سير ماه تا ماهی کند *** تا که خود را عصمت الهی کند

فاطمی گردید عشق از فاطمه *** تا که شد عرش خدا را قائمه

عشق زهرا با علی همدست شد *** عقدشان را بست و شادی مست شد

عشق زهرا بود نیروی علی *** پایگاه زور بازوی علی

عشق زهرا با ولایت گشت جفت *** بر علی اول خدا تبریک گفت

عشق زهرا را بود حرف نخست *** تا از او شد نادرستی ها درست

عشق یعنی عقل را سیر کمال *** عاشقان را جوهر حسن جمال

عشق یعنی ساختن در سوختن *** درس بی پروا شدن آموختن

عشق یعنی در خدا فانی شدن *** در منای قرب قربانی شدن

عشق زهرا را نخستین سنگر است *** ناله او بین دیوار و در است

عشق خواهد محسن مذبوح را *** سوزش آن سینه مجروح را

عشق شرح خوردن سیلی بود *** شاهد آن صورت نیلی بود

صبر و تاب از دست مولا برد عشق *** تا که مولا پیش زهرا برد عشق

خصم زهرا را اگر پهلو شکست *** مرتضی را فرق تا ابرو شکست

ز هر درد مجتبی را چاره شد *** عشق شد محو و جگر ها پاره شد

نهضت عاشور کار عشق شد *** منشأ دستور کار عشق شد

عشق آمد خیمه زد در کربلا *** تا که گردد روبرو با هر بلا

کربلا سر تا قدم محراب شد *** آب بود و آبرو بی آب شد

روز عاشورا در آن دشت فتن *** عشق ساقی بود و ساغر پر محن

لاله از داغ شقایق گشت مست *** باده از پیمانه خورد و خود شکست

نسترن پای چمن افتاده بود *** گل به پیش یاسمن افتاده بود

پور لیلا بود با پور حسن *** غرق در دریای خون صد پاره تن

لیلی حسن قدم بی تاب بود *** چشم ها در انتظار آب بود

پای خم سقای ساقی مست شد *** قطعه قطعه پیکرش بی دست شد

عشق آمد گفت با پیر عطش *** از عطش شش ماهه طفلی کرده غش

در جوابش گفت پیر تشنگی *** تشنگی باشد کمال بندگی

آبرومند خدا بی تاب نیست *** آبرو دارد به فکر آب نیست

آن که باشد تشنه نامش اصغر است *** گرچه اصغر هست اما اکبر است

عهد کرده با من از روز الست *** تا بمیرد تشنه لب بر روی دست

جای مادر تیر شیرش می دهد *** باده از خم غدیرش می دهد

اصغر من خود فدایی علی است *** نام او نام خدایی علی است

او علی شد چون علی مولا بود *** تا قیامت حاکم دل ها بود

آن چنان گردیده او مست علی *** تا بنوشد آب از دست علی

روی دست من تلزّی می کند *** نزد خالق خود عزیزی می کند

دست خصم از پشت می بندد علی *** تا به مرگ خویش می خندد علی

خنده او بهر دشمن زاری است *** خواب او سر منشأ بیداری است

عشق شد خاموش و دیگر دم نزد *** قطره گشت و دم به پیش یم نزد

گفت ای مولا قدح نوش توام *** من غلام حلقه در گوش توام

بعد تو من سرفرازی می کنم *** گرچه عشقم عشقبازی می کنم

خواهرت را هم عنان کوفه ام *** خطبه اش را ترجمان کوفه ام

می کنم کاری که او دل بشکند *** از غمت سر را به محمل بشکند

گل

صبحگاهان اشک در چشمان من گل کرده بود *** سینه ام از سوز آه مرد و زن گل کرده بود

قصه گوی بزم ما می گفت از باغ فدک *** در دل ما ناله یا بن الحسن گل کرده بود

شعر جانسوزی به لوح سینه ما نقش بست *** کز شرارش آتش درد و محن گل کرده بود

خصم دون در را شکست و لاله را در خون کشید *** غنچه پر پرگشت و خون پای چمن گل کرده بود

میخ در از آتش بیداد ثانی سرخ شد *** پشت در از سوز سینه پیرهن گل کرده بود

پهلوی زهرا شکست و اشک زینب می چکید *** پیش چشم هفتاد و دو تن گل کرده بود

تازیانه رفت بالا و به هنگام فرود *** بازوی کفو علی بت شکن گل کرده بود

در میان کوچه زهرا خورد سیلی پس چرا *** مهر نیلی بر رخ ماه حسن گل کرده بود

بیت جانسوزی از مولا شمع با پروانه گفت *** کز شرارش خشت خشت انجمن گل کرده بود

«شهیدان»

ای شهیدان وطن پر لاله گلزار شماست *** چهره سرخ شفق مرآت رخسار شماست

ملک ایران گشته داغستان ز فرط داغتان *** ملت بیدار دل مدیون ایثار شماست

رونق بازار هستی را بدون شک شکست *** بس که گرم و با صفا گرمی بازار شماست

آن قدر زیبا بود عکس جهان آرایتان *** کز دل و جان یوسف کنعان خریدار شماست

ای بخون غلتیدگان جبهه قرآن و دین *** راضی و خشنود ذات حق ز پیکار شماست

خلق مشتاق بهشتند و بهشت جاودان *** با هزاران آرزو مشتاق دیدار شماست

هر وجب از خاک ایران کربلای دیگری است *** چون حسینی رهبر بیدار و هشیار شماست

غرب مات و شرق حیران و جهانی در شگفت *** از شکوه همت و ایثار پر بار شماست

شرار عشق

همه شب شرار عشقت کشد از دلم زبانه *** که ز آبشار چشمم شده سیل خون روانه

چو روم به خانه زینب ز تو گیردم نشانه *** که مرا ببر تو بابا سر قبر بی نشانه

ز حسین تو چه گویم به دیار بی قراری *** که برای آب گیرد همه شب تو را بهانه

گل یاس خورده سیلی شده بازوی تو نیلی *** نرود ز خاطر من ضربات تازیانه

ز حدیث کوچه برگو که حسن چه کرد آن جا *** که شرر زند به جانم زنگاه غمگنانه

تو به زیر خاک و زینب به ندای سوگواری *** نزند به گیسوانش ز غم زمانه شانه

تو بیا به خانه زهرا که علی غریب و تنها *** بگرفته زانوی غم به بغل به کنج خانه

پر و بال من شکسته ز فراق روی ماهت *** که کبوتر دل من نرود به آشیانه

به خدا ز بس که دارد دل من به تو علاقه *** به کنار تربت تو زده خیمه جاودانه

ز تو مانده یادگاری در و میخ غرقه در خون *** که شود مطاف زینب همه شب در این میانه

ولایت

راویان بر ما روایت می کنند *** خاصه تبلیغ ولایت می کنند

از ولایت زاده شد حرف نخست *** نادرستی ها ز حرفش شد درست

از ولایت خلق شد شکر و سپاس *** چون ولایت هست هستی را اساس

از ولایت آب و گل آدم شده *** خاتمیت ختم بر خاتم شده

از ولایت زهر شکر می شود *** نیش نوش و قطره گوهر می شود

از ولایت سنگ گردد در ناب *** ذره بنشیند به جای آفتاب

قبل از آدم شد ولایت منجلی *** در لباس نور با اسم علی

چون ولایت بر علی دارد خدا *** این ولایت را علی دارد به ما

از ولایت کعبه زایشگاه شد *** روشن از نور ولی الله شد

از ولایت نعمت حق شد تمام *** بعد احمد شد علی بر ما امام

از ولایت نازل از حق شد به خم *** آیه الیوم اکملت لکم

از ولایت فاطمه امضا گرفت *** تا که صلح مجتبی معنا گرفت

از ولایت شب اسیر نور شد *** جاودانه نهضت عاشور شد

ای مسلمانان مسلمانی کجاست *** نغمه های ضد شیطانی کجاست

ناخدایان بی خدا گردیده اند *** پیرو دیو هوا گردیده اند

هر که بهر خویش سازی می زند *** سینه بهر امتیازی می زند

جای دین دینار فرمان می دهد *** دیو استعمار جولان می دهد

تا درد این گله را مانند گرگ *** در کمین ماست شیطان بزرگ

ای مسلمان عاقل و هوشیار باش *** آگه از ترفند استکبار باش

زنگی شب در کمین ما و تست *** در پی تاراج دین ما و تست

دین تو مجموع دست آورده است *** نوشداروی تمام دردهاست

مكتب اسلام نافرجام نیست *** هیچ دینی بهتر از اسلام نیست

لحظه ای در دین خود تحقیق کن *** نیک را از جمع بد تفریق کن

عقل دور اندیش را کن یار خویش *** تا شناسی گرگ را در جلد میش

تا علی داری برای داوری *** سر مکن خم پیش موسی اشعری

تا ولایت هست افتد از خواص *** حیله و تزویر و مکر عمروعاص

تا ولایت هست عزت زنده است *** تا که عزت هست امت زنده است

تا که باشد پرچم مولا بلند *** مكتب ما را نمی باشد گزند

گر تو را خطی بجز توحید نیست *** بی ولایت مورد تأیید نیست

مكتب اسلام فرهنگش غنی است *** آن هم آن مکتب که مولایش علیست

مكتب ما از منيتها جداست *** چون تداوم بخش راه انبیاست

مكتب ما مکتب آزادی است *** خط و مشی اش ضد استبدادی است

مكتب ما هست معیارش عمل *** چون عمل از ز هر می سازد

مكتب ما علم را باشد قلم *** تا که گردد قامت دانش علم

مكتب ما مکتب سازندگی است *** محور سازندگی اش بندگی است

مكتب ما خوب می خواهد نه زشت *** دوزخی را می کند اهل بهشت

عیب و نقصی نیست او را در ز من *** عیب گردیدی بجو در خویشتن

هر چه گوید پخته هست و خام نیست *** عیب از ما هست و از اسلام نیست

سیل تهمت گر که گردد رهسپار *** دامن یوسف نگردد لکه دار

اف بر آن هایی که سنگ تفرقه *** بهر زر انداختند در جامعه

مناظره زمین و آسمان

آسمان چون خلق شد گفتا که من ناز آفرینم *** بر بلندای زمان همسایه عرش برینم

کرسی لوح و قلم را همجوار و همنشینم *** جلوه گاه مهر و ماه و زهره زیبا جبینم

اختران بی شماری کرده حق نقش نگینم *** فاش می گویم میان بهترین ها بهترینم

در مقام و مرتبت در ملک هستی یکه تازم *** در جهان آفرینش سربلند و سرفرازم

من ز شهد کهکشان ها باده در پیمانه دارم *** همچنان عیسی بن مریم ساقی میخانه دارم

من ملایک را به گرد خویشتن پروانه دارم *** من نشان از رد پای دلبر جانانه دارم

بهر معراج پیمبر مسند شاهانه دارم *** حامل وحی الهی را درون خانه دارم

سوز دارم ساز دارم در دو عالم غم ندارم *** آن قدر بخشیده حق نعمت که چیزی کم ندارم

من درون سینه ام صد ها هزاران راز دارم *** صد براق عرش پیما طالب پرواز دارم

مات و حیران می شوی رازی اگر ابراز دارم *** در جهان آفرینش شور انسان ساز دارم

بهر انسان جلوه ای بالاتر از اعجاز دارم *** می خرد ناز مرا خالق ز بس که ناز دارم

صد هزاران اختر زیبا جبین از من بروید *** کیست بالاتر ز من در كُل ما فيها بگوید

در جواب او زمین گفتا برایت نوش دارم *** شور و غوغائی است در من گر لبی خاموش دارم

خاتم پیغمبران را زینت آغوش دارم *** چون علی بن ابی طالب علم بر دوش دارم

عقل دارم درک دارم علم دارم هوش دارم *** همچو زهرا گوشوار عرش را در گوش دارم

من شکوه آفرینش را به عالم یکه تازم *** هست بالاتر از آن چه گفته ای تو امتیازم

آدمیت را به عالم سنگر ایثار هستم *** مهبط وحی خدای قادر قهار هستم

کعبه را من زادگاه حیدر کرار هستم *** مروه و رکن منا را من طلایه دار هستم

پایگاه دلبری چهارده دلدار هستم *** کاروان عشق رامن قافله سالار هستم

در مقام و مرتبت بالاتر از عرش برینم *** صاحب خط امان و معنى حصن حصینم

صاحب شهر مدینه مجد ختم الانبیایم *** در نجف من پاسدار تربت شیر خدایم

بهر انسان مجتبی را مکتب صلح و صفایم *** شاهد خونین قیام سرخ دشت کربلایم

پایگاه کاظمین و جلوه گاه سامرایم *** در خراسان جنت مولا على موسى الرضايم

من ولایت را به فرمان الهی مهد نورم *** پای تا سر چشم بهر دیدن روز ظهورم على

آید آن روزی که حاکم مهد عدل و داد گردد *** مهدی موعود در من رهبر اوتاد گردد

ریشه کن با ذوالفقارش نخل استبداد گردد *** خرمن هستی دونان در جهان بر باد گردد

شیعیان پاک از گنه چون طفل مادرزاد گردد *** قلب زهرا با ظهور مهدی او شاد گردد

آن مسیحایی که داری تو جلودار است او را *** آن چه داری تو فدایی بهر ایثار است او را

مهدی زهرا چو آید بر سر افسر می گذارد *** روی دیوار بقیع از فرط غم سر می گذارد

سر بروی تربت مخفی مادر می گذارد *** نخل زهد عابدین را در جهان بر می گذارد

قبر باقر را به زیر بقعه زر می گذارد *** دسته ای از گل به پاس فقه جعفر می گذارد

گر بگویم از برایت بیکران دریاست وصفم *** از ازل با مُهر مهر فاطمه امضاست وصفم

غزل

ز قیل و قال دو عالم همین مقالم بس *** که از عنایت حق نوکری آلم بس

کمال هر که به حسن است و حشمت و زر و مال *** گدای عشق علیم همین کمالم بس

به نان خشک بسازم که از مناعت طبع *** ز خوان رزق رسد روزی حلالم بس

ز دام کس نخورم دانه که آزادم *** که براسارت من وصف خط و خالم بس

کنار برکه چشم نشسته تشنه خیال *** برای رفع عطش ساغر وصالم بس

مرا به ساقی و میخانه احتیاجی نیست *** که بهر مستی من نشته خیالم بس

به کوچه باغ دلم فکر دیگران گم شد *** که خط دیدن آن یار ایده آلم بس

غلام حلقه بگوش علی و آل شوم *** ز فیض عالم هستی همین مدالم بس

بهشت را چه کنم چون بهشت من مهدی است *** به ناز طرفه کلاهی گل جمالم بس

شعار شاعر ژولیده در جهان این است *** ز مال هر دو جهان نوکری آلم بس

نگذاشت

خواستم خنده کنم ماتم طه نگذاشت *** خواستم گریه کنم طعنه اعدا نگذاشت

خواستم داد دل فاطمه گیرم ز عدو *** حکمت و مصلحت خالق یکتا نگذاشت

آن زمانی که در خانه عدو آتش زد *** خواستم من بروم ام ابیها نگذاشت

آن زمانی که گل و غنچه من پرپر شد *** خواستم داد زنم ناله اسماء نگذاشت

دیدن میخ در خانه مرا آتش زد *** خواستم جان بدهم زینب کبری نگذاشت

دست از عسل کشیدم که به من فرصت آه *** صورت نیلی و آن سینه سینا نگذاشت

خصم میخ واست مرا جانب مسجد ببرد *** تا نفس داشت در آن معرکه زهرا نگذاشت

آن زمانی که عدو فاطمه ام را می زد *** چاره ای صبر به من غير تماشا نگذاشت

خواستم قصه آن کوچه بپرسم ز حسن *** ترس جان دادن آن شاهد تنها نگذاشت

مدایح

اشاره

میلاد رسول اکرم

مکه آن روز از جهالت روح در پیکر نداشت *** خانه بر پا بود اما این همه زیور نداشت

سفره رنگین بود اما در سرای سفله گان *** آب شیرین بود اما کام کس را تر نداشت

در حرم لات و هبل را می پرستیدند خلق *** نام خالق غير بتها معنی دیگر نداشت

خنده معنا داشت اما بر لب می خوارگان *** گریه تلخش به ساغر بود هر کس زر نداشت

دفتری از بهر تحریر مسلمانی نبود *** خامه ای از بهر ثبت بندگی جوهر نداشت

لکه ننگی به دامن بود دختر داشتن *** چاره ای دیگر جزای کشتن دختر نداشت

زیر یوغ بردگی هر برده ای جان می سپرد *** چون بشر اندیشه خیری به غیر شر نداشت

از سیاهی شام یلدا بود روز روزگار *** از تباهی نخل درک علم و دانش بر نداشت

بینوایان را نوائی جز نوای دل نبود *** ظالمان را ظلم بر مظلوم حد و مر نداشت

در چنین جوی یتیم مکه آمد در جهان *** بهتر از این هدیه از بهر بشر داور نداشت

از قدوم میمنت بار رسول ممتحن *** معجزاتی روی داد آن سان که کس باور نداشت

شاه ساسانی از تخت بخت شد نقش زمین *** چون بهوش آمد توان و تاب در پیکر نداشت

آتش زرتشتیان خاموش گشت و موبدان *** فکرشان در جبهه تحقیق آن سنگر نداشت

طاق کسری شد خراب و شیروان شد در شگفت *** شد زبان ها لال و سر های شهان افسر نداشت

ساوه در دریاچه خشکید و سماوه شد پر آب *** هیچ نقصی معجز میلاد پیغمبر نداشت

زد قدم در ملک هستی آن که هستی آفرین *** آفرینش را بجزا و خلعتی بهتر نداشت

کودکی آمد بدنیا تا شود ثابت به ما *** در صدف دریای رحمت غیر از او گوهر نداشت

احمد محمود ابوالقاسم محمد نام اوست *** در الفبا بهر او حق نام نیکوتر نداشت

گر نمی آمد به دنیا رحمت للعالمين *** آدمیت بهر آدم افسری بر سر نداشت

گر نمی آمد به دنیا حضرت ختمی مآب *** کشتی نوح پیمبر بی گمان لنگر نداشت

گر نمی آمد وجود اقدس خير الانام *** تخت گل از بهر ابراهیم حق آذر نداشت

گر نمی شد پیر موسی جلوه گر در شهر نور *** سینه سینای قرآن سوره کوثر نداشت

گر نمی شد پیرو او حضرت عیسی مسیح *** بی گمان بر مردگان انفاس احیاگر نداشت

نور او نور على نور على نور خدا *** چون خدا غیر علی از بهر او یاور نداشت

گر نمی شد با علی همدست ختم الانبیا *** بهر حکم خاتمیت خاتم انگشتر نداشت

میلاد حضرت محمد صلی الله علیه و آله

ساقی بده زان باده که از سر بردم هوش *** کز رحمت حق دیگ کرم آمده در جوش

با شور و شعف گشته دل خلق هم آغوش *** یک جرعه اگر خضر از آن جام کند نوش

خود را کند از نشأت آن باده فراموش *** آید هله این مژده که نافله در گوش

کامد به جهان جان جهان سید امجد *** مکی، مدنی، احمد و محمود و محمد

سالی که بزد ابرهه پا بر زبر فیل *** تا مکه کند فتح و از این واقعه تجلیل

از امر خدا لشگر مرغان ابابیل *** کیدش بکشیدند ز یک سنگ به تذلیل

بر یأس شد اندیشه خامش همه تبدیل *** کز فرط شعف داد ندا حضرت جبریل

کامد به جهان جان جهان سید امجد *** مکی، مدنی، احمد و محمود و محمد مول

از مقدم فرخنده فرمانده توحید *** ایوان مدائن به شگفت آمد و خندید

کسری به خود از هیبت این واقعه لرزید *** خاموش شد آتشکده و نور درخشید

از دود سماوه ز شعف آب خروشید *** دریاچه ساوه به فغان آمد و خشکید

کامد به جهان جان جهان سید امجد *** مکی، مدنی، احمد و محمود و محمد

روزی که خدا ساخته دست بشر بود *** از جهل بشر پیرو شر، بنده زر بود

دخترکشی از بهر پدر فتح و ظفر بود *** قوت ضعفا خون دل و اشک بصر بود

احساس تفکر همه احساس خطر بود *** شب منتظر آمدن پیک خبر بود

کامد به جهان جان جهان سید امجد *** مکی، مدنی، احمد و محمود و محمد

در محفل ما زیب و فری داد *** بر سوز دل سوته دلانش اثری داد

مرغ دل دلسوخته را بال و پری داد *** کز مقدم او نخل ولا برگ و بری داد

کامد به جهان جان جهان سید امجد *** مکی، مدنی، احمد و محمود و محمد

او آمده تا روز کسی تار نباشد *** بر دوش کسی بار کسی بار نباشد

شلاق ستم دست ستمکار نباشد *** دل باشد و دلدار که اغیار نباشد

دین باشد و کس بنده دینار نباشد *** کن باخبر آن را که خبردار نباشد

کامد به جهان جان جهان سید امجد *** مکی، مدنی، احمد و محمود و محمد

او آمده تا داد ز بیداد بگیرد *** با داد توان از تن الحاد بگیرد

ناخوانده الف کلک ز استاد بگیرد *** تا علم از او عمل یاد بگیرد

یاری ز خدا خواهد و امداد بگیرد *** تا آن که بشر حق خود آزاد بگیرد

کامد به جهان جان جهان سید امجد *** مکی، مدنی، احمد و محمود و محمد

او آمده تفسیر کند نور جلی را *** جاری بکند چشمه فیض ازلی را

از بن بکند نخل سياه دغلی را *** اثبات کند جاذبه لم یزلی را

بر تخت ولایت بدهد جای ولی را *** در سینه ما مهر زند مهر علی را

کامد به جهان جان جهان سید امجد *** مکی، مدنی، احمد و محمود و محمد

توصیف حضرت محمد صلی الله علیه و آله

دوش دیدم نگار باده فروش *** کوزه باده می کشد بر دوش

گفتمش ای ز پرتو اسمت *** گشته خورشید و ماه برقع پوش

از کجا آمدی بدین تعجیل *** به کجا می روی به جوش و خروش

خیره خیره به من نگاهی کرد *** کز نگاهش برفت از سر هوش

گفت هر جا که می روم باز آی *** این بگفت و شد از سخن خموش

همه جا رفتم از پی او من *** بود می ساکت و سراپا گوش

تا به غار حرا شدیم اندر *** محفلی بود پر ز جوش و خروش

دیدم آن جا فرشته صف در صف *** جام در دست و طلیسان ⁽¹⁾بر دوش

دیدم آن جا امین وحی خدا *** بود همچون غلام حلقه بگوش

در بر ختم الانبیا به ادب *** این ندایش به لب بودی منقوش

گفت ای عقل کل بگیر این جام *** نوش جان کن بنوش بادت نوش

گفته حق با تو کس برابر نیست *** جز محمد کسی پیمبر نیست

میلاد حضرت رسول

آن روز، روزگاران همچو شب بود *** شلاق بی رحمی بدست بولهب بود

آن روز مولا بود هرکس سیم و زر داشت *** فرمانروا بود آن که قدرت بیشتر داشت

آن روز انسان جای حیوان کار می کرد *** با بردگی برگ معیشت بار می کرد

آن روز دختر داشتن ننگ بشر بود *** گر بود دختر زنده در گور پدر بود

آن روز کوس جهل را بوجهل می زد *** توسن نفس هوس ها بغل می زد

آن روز در بیت خدا لات و هبل بود *** در زادگاه شیر، روباه دغل بود

آن روز عفریت ستم بیداد می کرد *** بیداد او هر ظالمی را شاد می کرد

مستضعفان چشم انتظار یار بودند *** خواهان نابودی استکبار بودند

سالی که جیش ابرهه با لشگر فیل *** شد روبرو با حمله طيراً ابابیل

زیبا گلی از باغ رحمت باز گردید *** کز بوی او عالم سراپا ناز گردید

از دامن بنت وهب از امر سرمد *** آمد به دنیا عقل کل، یعنی محمد

آمد به دنیا پاسدار اسم اعظم *** طفلی که خیل انبیاء را هست خاتم

آمد به دنیا مظهر وحى الهى *** بنیان کن بنیاد طغیان و تباهی

آمد به دنیا آن که نورش منجلی شد *** کوثر از او زهرا شد و زهرا علی شد

فرمانروای کل عدل و داد آمد *** جانی که از او شد جهان آباد آمد

قدوسیان معراج را آماده کردند *** کروبیان پیمانه ها پر باده کردند

لاهوتیان شعر رسالت می سرودند *** ناسوتیان آهنگ شادی می نمودند

او آمده گردد سعادت بخش انسان *** با نور حق ایفا نماید نقش انسان

او آمده تا با علی علیه السلام همدست گردد *** در دو بدن جان جهانی هست گردد

چون جمع گردد با علی علیه السلام میهنا ندارد *** نام محمد صلی الله علیه و اله و سلم بی علی علیه السلام معنا ندارد

چون با علی علیه السلام گردد یکی نعمت تمام است *** هم آخرین پیغمبر و اول امام است

تا این شگفتی در جهان رخ داد آن روز *** نوشیروان از تخت بخت افتاد آن روز

ایوان کاخ شاه ساسانی فرو ریخت *** مستکبران را ز هر درنای گلو ریخت

شاهان عالم زین تحول لال گشتند *** دیوانه از گلبانگ استقلال گشتند

رود سماوه خشک بود و آب نوشید *** دریاچه ساوه فروکش کرد و خشکید

گردید از میلاد احمد نیش ها نوش *** زرتشت را آتشکده گردید خاموش

میلاد پیغمبر اکرم

ساقی خمار باده ام از آن می نابم بده *** از بوی مشک افزای می مستم کن و تابم بده

بگشا در خم خانه را تسکین اعصابم بده *** مردم ز سوز تشنگی آبم بده آبم بده

داروی درد دین مرا در نور مهتابم بده *** یک جرعه سیرم کی کند ساغر زهر بابم بده

کامشب و شب های دگر الحق سرآمد آمده *** میلاد ختم الانبیا یعنی محمد صلی الله علیه و اله و سلم آمده

امشب ز نور احمدی عالم سراپا ناز شد *** بر روی ابناء بشر در های رحمت باز شد

خیل ملائک فوج فوج آماده پرواز شد *** از بهر ختم المرسلین آهنگ رجعت ساز شد

از امر حق روح الامین آئینه دار راز شد *** از مقدم ختم رسل اعجاز شد اعجاز شد

کامشب و شب های دگر الحق سرآمد آمده *** میلاد ختم الانبیا یعنی محمد صلی الله علیه و اله و سلم آمده

گفتا به جبریل امین حق امر ما را گوش کن *** دریاچه ساوه تهی از بانگ نوشانوش کن

کن طاق کسرا سرنگون نوشیروان مدهوش کن *** شهر سماوه ساقی صد ها سبو بر دوش کن

آتشکده زرتشتیان خاموش کن خاموش کن *** این بیت روح افزای را بر لوح دل منقوش کن

کامشب و شب های دگر الحق سرآمد آمده *** ميلاد ختم الانبیا یعنی محمد صلی الله علیه و اله و سلم آمده

زنده بگوران را بگو ظلمت حریف نور نیست *** برنامه دختر کشی ملغی بود دستور نیست

دختر بود محبوب اب جایش دگر در گور نیست *** انسان بود آزاده و بر بردگی مجبور نیست

در سایه عدل خدا فرمان بدست زور نیست *** در حبس بیداد بتان دیگر کسی محصور نیست

کامشب و شب های دگر الحق سرآمد آمده *** ميلاد ختم الانبیا یعنی محمد صلی الله علیه و اله و سلم آمده

باید خدا با خلق خوش نیکو پیمبر پرورد *** در دامن بنت وهب او را مطهر پرورد

کز صلب او یک فاطمه با نص کوثر پرورد *** او فاطمی شد تا از او حق نور دیگر پررود

از فاطمیون فاطمه مانند جعفر پرورد *** دیگر نشاید مثل او در دهر مادر پرورد

کامشب و شب های دگر الحق سرآمد آمده *** ميلاد ختم الانبيا يعنی محمد صلی الله علیه و اله و سلم آمده

در ملک هستی زامر حق محبوب عالم زد قدم *** خاتم به کل انبیاء با خلق اعظم زد قدم

بر پیکر بی روح ما روحی مجسم زد قدم *** روحی که دم از او زند دم دمادم زد قدم برگو به ختم الاوصیا در دهر خاتم زد قدم *** كز او صديق الصادقین با عزم محکم زد قدم

کامشب و شب های دگر الحق سرآمد آمده *** ميلاد ختم الانبيا یعنی محمد صلی الله علیه و اله و سلم آمده

امشب بیا در بزم ما شادی بی مر را ببین *** در جمع ما سوته دلان یک دل دو دلبر را ببین

چشم حقیقت بازکن روی پیمبر را ببین *** از دیدنی ها درگذر نادیده داور را ببین

شعر محمد را بخوان اوصاف جعفر را ببین *** پر از می حب علی پیوسته ساغر را ببین

کامشب و شب های دگر الحق سرآمد آمده *** ميلاد ختم الانبیا یعنی محمد صلی الله علیه و اله و سلم آمده

او آمده ما را بری از جهل و نادانی کند *** این آمده با دانشش نعمت فراوانی کند

او آمده بت بشکند تا فقر را فانی کند *** این آمده با مذهبش در دهر سلطانی کند

او آمده اسلام را بر خلق ارزانی کند *** این آمده اوهام را با علم قربانی کند

که امشب و شب های دگر الحق سرآمد آمده *** میلاد ختم الانبیا یعنی محمد صلی الله علیه و اله و سلم آمده

میلاد پیغمبر صلی الله علیه و اله و سلم:

جهان سر سبز و خرم گشت از میلاد پیغمبر *** منور قلب عالم گشت از میلاد پیغمبر

بده ساقی می باقی که غرق عشرت و شادی *** دل اولاد آدم گشت از میلاد پیغمبر

تعالی الله از این نعمت کز او اسباب آسایش *** برای ما فراهم گشت از میلاد پیغمبر

ز لطف و رحمت ایزد ز یمن مقدم احمد *** ظهور حق مسلم گشت از میلاد پیغمبر

بشام هفده ماه ربیع و سال عام الفيل *** رسالت ختم خاتم گشت از میلاد پیغمبر

بشارت ده به مشتاقان که زامر قادر منان *** دل ما عاری از غم گشت از میلاد پیغمبر

ز ناموس قدر بشنو تو گلبانگ خطر زیرا *** سرنابخردان خم گشت از میلاد پیغمبر

بنای جهل ویران شد ز یمن میمنت بارش *** جهان از علم اعلم گشت از میلاد پیغمبر

دو صد اعجاز شد ظاهر که در عرش علی حیران *** دو صد عیسی ابن مریم گشت از میلاد پیغمبر

بشد دریاچه ساوه تهی از آب و بر عکسش *** سماوه همچنان یم گشت از میلاد پیغمبر

به شهر فارس چون شمی بشد آتشکده خاموش *** جمال حق مجسم گشت از میلاد پیغمبر

ز یمن مقدمش منشق جدار طاق کسری شد *** که حیران خسرو جم گشت از میلاد پیغمبر

بنای ظلم شد ویران ولی در سایه ایمان *** بنای عدل محکم گشت از میلاد پیغمبر

قدم در ملک هستی زد چو ختم الانبیا احمد *** مقام ما مقدم گشت از میلاد پیغمبر

نوای بانگ جاء الحق بباطل چیره شد ای دل *** نظام دین منظم گشت از میلاد پیغمبر

ز حسن پرتو رویش خجل در مغرب و مشرق *** مه و خورشید اعظم گشت از میلاد پیغمبر

من ژولیده می گویم بگو بر دوستارانش *** که شر دشمنان کم گشت از میلاد پیغمبر

در مولودیه ختمی مرتبت

مژده که روی زمین دوباره پرنور شد *** جهان بقدر و شرف چو وادی طور شد

بساط شادی ما ز هر جهت جور شد *** محنت و اندوه و غم ز بزم ما دور شد

غرق شعف شد ملک مست طرب حور شد *** چشم حسود و بخیل از این خبر کور شد

که زد قدم در جهان ودیعه داوری

آمنه بنت وهب نكو خلف یافته *** که کعبه از مقدمش قدر و شرف یافته

چه پربها گوهری حق از صدف یافته *** مروه و سعی و صفا شور و شعف یافته

تیر دعای بشر باز هدف یافته *** راه سعادت فلک زهر طرف یافته

که می کند طبع من به مدح او شاعری

مژده که باب کرم بروی ما باز شد *** ز يمن خير البشر بشر سرافراز شد

جهان ز شوق رخش جلوه گه ناز شد *** بگو به عیسی بیا که گاه اعجاز شد

شادی و شور و شعف دوباره آغاز شد *** ز پشت پرده عیان رسول ممتاز شد

که دل برد از گفت به شیوه دلبری

گشت به یمن نبی طاق مدائن خراب *** گشت سماوه پر آب ساوه تهی شد ز آب

فتنه و شر ریشه کن گشت از این انقلاب *** کوکب بخت بشر پریده ناگه ز خواب

آتش زردشتیان خموش شد با شتاب *** ز پرده تا شد عیان چهره ختمی مآب

شمس و قمر شد خجل مات رخش مشتری

اوست که بر هم زند دفتر اوهام را *** اوست که با فکر خود پخته کند خام را

اوست که سازد علم پرچم اسلام را *** اوست که شیرین کند تلخی ایام را

وز می وحدت کند پر همه دم جام را *** به تیشه عدل خود بشکند اصنام را

تا که جهان را کند ز بت پرستی بری

میلاد علی ابن ابی طالب علیه السلام

مادری باردار و اشک افشان *** بی قرار و پریش و سرگردان

در حرم گرد کعبه می گردید *** همچو پروانه با دلی سوزان

ناله می کرد همچون نی از دل *** اشک می ریخت همچنان باران

از سویدای دل همی می گفت *** با خداوند قادر منان

کای خدای کریم و بنده نواز *** بنوازم که نیست پشتیبان

هست لطف تو لطف بی منت *** بحر جود تو بحر بی پایان

تو طبیبی و آمدم به برت *** که تو هستی به درد من درمان

گره از کار من تو باز کنی *** کز تو هر مشکلی شود آسان

می رسد از عوالم ملکوت *** دم به دم این ندا به مضمر جان

که به فرمان قادر مطلق *** حق بود با علی علی با حق

این بگفت و خدا جوابش داد *** ناتوان بود و خسته تابش داد

فارغ از رنج و التهابش کرد *** تشنه لطف بود و آبش داد

بهر او حق جدار خانه شکافت *** به حرم ره ز فتح بابش داد

گفت بازآ که میهمان منی *** سر خط حس انتخابش داد

تا که شد وارد حریم حرم *** از خم عشق حق شرابش داد

آسیه گل به مقدمش بفشاند *** هاجر از جام گل گلابش داد

بوسه ها خورد از لب و رویش *** آفرین گفت بر لب نوشش

تا فزاید به قدر مهر علی *** کرد بر لوح سینه منقوشش

چشم حق بین مرتضی شد باز *** بر رخ شمس عافیت کوشش

مصطفی را به یادگار بماند *** این سخن از زبان حق جوشش

که به فرمان قادر مطلق *** حق بود با علی علی با حق

میلادیه خانه زاد حق

امشب حرم سر تا قدم دارد صفای دیگری *** گسترده رنگین سفره ای بگشوده از رحمت دری

آماده کرده بهر گل از لطف خالق بستری *** ساعت شماری می کند بهر ورود مادری

تا آورد با دلبری از بهر دل ها دلبری *** برگو به ساقی بهر ما از باده پر کن ساغری

امشب قدم در بیت حق محبوب سرمد می زند *** پیوند الفت با علی دین محمد می زند

بنت اسد را با احد راز و نیاز دیگری است *** در پهندشت سینه اش سوز و گداز دیگریست

او را به درگاه خدا زیبا نماز دیگریست *** در راه وصلش با خدا شیب و فراز دیگریست

با تار و پود او عجین درد مخاز دیگریست *** در قطره قطره اشک او سوزی و ساز دیگریست

امشب قدم در بیت حق محبوب سرمد می زند *** پیوند الفت با على دين محمد می زند

بنت اسد با ذات حق گفتا که سوزم ساز کن *** درمانده ام در پشت در در را به رویم باز کن

مرغ دلم را از قفس آماده پرواز کن *** با رحمت خود ای خدا اعجاز کن اعجاز کن

درد مرا آسان کن و شوری دگر آغاز کن *** بنده نوازی کار تو پس بنده ات را ناز کن

امشب به بیت حق قدم محبوب سرمد می زند *** پیوند الفت با علی دین محمد می زند

آمد ندا از سوی حق بازآ که مهمان منی *** مهمان سه شب بر سفره رنگین احسان منی

جان جهان را مادری زین رو تو جانان منی *** از بی دوایی دم مزن چون تحت درمان منی

باز آ درون خانه ام چون مهد عرفان منی *** خوش باش زیرا شامل لطف فراوان منی امشب به بیت حق قدم محبوب سرمد می زند *** پیوند الفت با علی دین محمد می زند

ناگه جدار بیت حق چون نامه از هم باز شد *** از حق ندای ادخلی بر او طنین انداز شد

بهر ورود میهمان گسترده خوان ناز شد *** بنت اسد را از احد لطف و کرم دمساز شد

دیوار کعبه بسته شد حق پرده دار راز شد *** ماه رجب در رتبه و قدر و شرف ممتاز شد

امشب قدم در بیت حق محبوب سرمد می زند *** پیوند الفت با علی دین محمد می زند

بعد از سه شب از بیت حق جان جهان آمد برون *** با یک جهان شور و شعف آرام جان آمد برون

شمس ولایت از افق دامن کشان آمد برون *** از بیت هستی آفرین هستی نشان آمد برون

مهد کرم کان سخا حصن امان آمد برون *** سحر نبی یعنی علی قطب زمان آمد برون

امشب قدم در بیت حق محبوب سرمد می زند *** پیوند الفت با علی دین محمد می زند

آمد ابر مردی کز او شادی دل صد باره شد *** بهر ظهور مهدیش هموار ره همواره شد

آغوش ختم الانبیا بهر علی گهواره شد *** پیوند تنهائی او از هم گسست و پاره شد

آمد علی و درد دین با بودن او چاره شد *** گنجینه شعر مرا حب علی رهواره شد

امشب قدم در بیت حق محبوب سرمد می زند *** پیوند الفت با علی دین محمد می زند

چشم خدا بین علی بر روی احمد باز شد *** انجیل و تورات و صحف بالعل او دمساز شد

گفت از زبور و در جهان افشا هزاران راز شد *** با خواندن قرآن او اعجاز شد اعجاز شد

از جلوه روی علی عالم سراپا ناز شد *** و ز مقدمش بر روی ما در های رحمت باز شد

امشب به بیت حق قدم محبوب سرمد می زند *** پیوند الفت با علی دین محمد می زند

یا علی

از بعد نبی نام علی انجمن آراست *** زیرا که علی بعد نبی بر همه مولاست

جمعی به خدایی علی قائل و فوجی *** گویند علی حادثه خلقت دنیاست

حق توبه پذیر است که در وقت اجابت *** او در بر حق واسطه آدم و حواست

بر کشتی طوفان زده نوح پیمبر *** لوحی است که بنوشته علی ساحل دریاست

بر لوح مقدر سخنی غیر علی نیست *** کز او به خلیل آتش نمرود مصفاست

حق بهر کلیمش سخن از نای علی گفت *** کو مظهر اعجاز عصا در کف موسی است

گر زنده کند مرده مسیحا عجبی نیست *** زیرا زدم گرم علی زنده مسیحاست

بر فاطمه بنت اسد گفت خداوند *** شو داخل این خانه مخور غم علی از ماست

در وادی خُم گفت ز قول احد احمد *** امروز شما باعث خوشبختی فرداست

این دست که بر دست من امروز بلند است *** فردا که نیم من به شما رهبر و مولاست

هر کس که بود منکر او منکر حق است *** چون دشمن او دشمن خلاق تواناست

تا روز قیامت به شکاف حرم دوست *** چشم حقیقت طلبی محو تماشاست

او را بجز از خالق من کس نشناسد *** کز درک بشر قدر علی در خور منهاست

در وصف علی بس که خدا گفته به قرآن *** در آیه تطهیر که از رجس مبراست

کیست مولا

کیست مولا ذات بی همتای حق *** بعد حق آن کس که شد شیدای حق

کیست مولا نور حق را منجلی *** آن که نام نامیش باشد علی

کیست مولا لام خلقت را هدف *** عین علم و یای دریای شرف

کیست مولا بیت حق را پرده دار *** خانه زاد خانه پروردگار

کیست مولا دین احمد را کمال *** متصل نورش به ذات لایزال

کیست مولا نعمت حق را اتم *** جوهر تفسير نون و القلم

کیست مولا کفو زهرای بتول *** حجت بر حق حق نفس رسول

کیست مولا قاسم نار جحیم *** صاحب تقسيم جنات النعيم

کیست مولا ناخدا بعد از خدا *** در عطا مشکل گشای انبیا

در ولایت حب او تکوینی است *** دین منهای علی بی دینی است

بی علی در جسم هستی روح نیست *** کشتی شرع نبی را نوح نیست

بی علی قرآن کتابی بی بهاست *** چون علی یک نقطه هست وزیر باست

بی علی مفتاح فتح باب نیست *** عالمی لب تشنه اند و آب نیست

بی علی اسلام تمثالی بود *** در مثل چون طبل تو خالی بود

بی علی هر کس بمیرد جاهل است *** بی علی اصل عبادت باطل است

بی علی تقوا گلی بی رنگ و بوست *** بندگی همچون نمازی بی وضوست

جز علی کو آن که گردد سد راه *** ضمیر خویش بر فکر گناه

اولین مظلوم عالم کیست او *** دومین معصوم عالم کیست او

بوسه ها خورد از لب و رویش *** آفرین گفت بر لب نوشش

تا فزاید به قدر مهر علی *** کرد بر لوح سینه منقوشش

چشم حق بین مرتضی شد باز *** بر رخ شمس عافیت کوشش

مصطفی را به یادگار بماند *** این سخن از زبان حق جوشش

که به فرمان قادر مطلق *** حق بود با على على يا حق

طبق فتوای تمام انس و جان *** نقطه ضعفی نداد از خود نشان

این علی معنی نون انماست *** شامل شأن و نزول هل اتی ست

این علی جمع است و ما منهای آن *** این علی عین است و ما جویای آن

ما همه چون قطره و دریاست او *** ما به صورت آدم و معناست او

تا علی مولا بود ما کیستیم *** پیرو راه علی ما نیستیم

پیرو راه علی راهش جداست *** ما همه محو خود او محو خداست

پیرو راه علی شیاد نیست *** کاسه لیس دیو استبداد نیست

پیرو راه علی زحمت کش است *** در ولایت چون طلای بی غش است

پیرو راه علی گمراه نیست *** بنده سیم و زر و خودخواه نیست

پیرو راه علی آزاده است *** دستگیر هر ز پا افتاده است

پیرو راه علی دجال نیست *** طالب تاراج بیت المال نیست

پیرو او میثم تمار بود *** رشته مهرش طناب دار بود

پیرو او طاعت از قرآن کند *** آن چه را فرموده حق کن آن کند

پیرو او در خدا فانی شود *** گرچه در این راه قربانی شود

پیرو او خیرخواه مردم است *** از خودی بیگانه و در خود گم است

پیرو او بینوایان را نواست *** گاه گاهی با یتیمان غذاست

هم پیرو او خیره و گستاخ نیست *** تا که کوخی هست فکر کاخ نیست

حرف کوته کن بنوش از این عسل *** از علی آموز اخلاص عمل

مولا

یا علی نام تو دل ها را مصفا می کند *** طبع خاموش مرا وصف تو گویا می کند

گر ز ابر رحمتت بارد به صحرا قطره ای *** برگ را بر خاک گل غنچه را وا می کند

گوشه چشم تو را نازم که از امر خدا *** مرده زنده لال گویا کور بینا می کند

گر نمی از باده حب تو ریزد بر زمین *** سنگ را در خاک را زر راز افشا می کند

گر شود نقش لبانت آيه كن فيكون *** نیستی را هست و هستی را بحق لا می کند

گر بخواهد جلوه عشقت دهد خود را نشان *** حق و باطل را جدا چون جمع و منها می کند

گر برون آید ید بیضای تو از آستین *** خشک را تر بحر را ابر قطره دریا می کند

من نمی گویم علی باشد خدا عبد خداست *** آن هم آن عبدی که مهرش عبد مولا می کند

شاعر ژولیده می گوید که با نام خدا *** یا علی نام تو دل ها را مصفا می کند

يا على

به تایید حق قطب عالم علیست *** ز اسماء حق اسم اعظم علیست

علی قبل از آدم علی بوده است *** که احیاگر نسل آدم علیست

خدا لاشریک است و او ناخداست *** به بخشندگی خدایم علیست

ز طوفان رها بخش نوح نبی *** که آرامش یم مسلم علیست

از او نار نمرود شد گلستان *** که قاسم به نار جهنم علیست

به فرمان خالق برای کلیم *** شکافنده نیل از هم علیست

مسیحا به او می کند افتخار *** که او را به حق صاحب دم علیست

قدم در حرم زد که ثابت شود *** حرم را اگر هست محرم علیست

به حکم احد بعد احمد به ما *** وصی بلافصل خاتم علیست

همه کاره خالق بی نیاز *** ز بعد رسول مکرم علیست

نبی شهر علم و علی باب اوست *** که در علم از خلق اعلم علیست

به تیغ کجش نخل دین راست شد *** که در راستی مرد عالم علیست

کسی که به هنگام بخشندگی *** گدای درش گشته حاتم علیست

کسی که کلامش برای بشر *** چو قرآن بود نغز و محکم علیست

کسی که سرش را به جز نزد حق *** نکردی بر هیچ کس خم علیست

در مدح مولا

قلم با من نه تنها یا علی گفت *** سخن چون یافت معنا یا علی گفت

به فرمان مطاع حق تعالى *** چو خلقت گشت دنیا یا علی گفت

اساس خلقت ما شد مهیا *** که آدم خواست از جا یا علی گفت

به طوفان بلا نوح پیمبر *** دل را چون زد به دریا یا علی گفت

چو ابراهیم در آتش مکان کرد *** پی برداً سلاما یا علی گفت

عليه ساحران کاخ فرعون *** عصا در دست موسی یا علی گفت

به وقت مردگان را زنده کردن *** بدون شک مسیحا یا علی گفت

جدار کعبه تا گردید منشق *** حرم از شوق مولا یا علی گفت

قدم زد تا علی در خانه حق *** خدا در عرش اعلی یا علی گفت

گه بشکستن بت ها ز شادی *** در و دیوار بطحا یا علی گفت

به وقت رجعت از معراج احمد *** به ذات حق تعالی یا علی گفت

به زیر برگه ختم رسالت *** خدا در وقت امضا یا علی گفت

چو کامل گشت آئین محمد *** هر آن کس بود آن جا یا علی گفت

به وقت فتح خیبر گفت احمد *** شنیدم کوه و صحرا یا علی گفت

ولی افسوس از بعد پیمبر *** علی گردید تنها یا علی گفت

به پشت در نمی دانم چه رخ داد *** که جای ناله زهرا یا علی گفت

يا على

ای خدا را به جهان محرم اسرار علی *** ای نبی را به قدم یار و جلودار علی

من کیم تا به مدیح تو بگویم سخنی *** ای خداوند سخن در همه اعصار علی

نیست در دایره کون و مکان جز تو کسی *** بعد احمد به جهان نقطه پرگار علی

مریم آمد به حرم در به رخش حق نگشود *** به رخ مام تو منشق شده دیوار علی

هدف از رفتن معراج نبی نصب تو بود *** چون تویی منتخب حضرت دادار علی

ملک هستی همه از بود تو آمد بوجود *** جود ما ذره بود جود تو بسیار علی

هر چه گویند به توصیف صفات تو کم است *** چه کند مشت کمی در بر خروار علی

تو همان خرقه بدوشی که به شب برقعه پوش *** می زدی سر به یتیمان به شب تار علی

تو همانی که در از قلعه خیبر کندی *** ذوالفقار تو بود قاتل کفار علی

تو همانی که به معراج خدا گفت سخن *** با زبان تو به سر حلقه احرار على

کارپرداز خدایی که به یک برق نگاه *** می کنی باز هزاران گره از کار علی

تا به دامان تو زد دست توسل آدم *** توبه اش گشت قبول از کرم یار علی

کشتی اش از دل طوفان به سلامت برخاست *** تا تو را نوح نبی گشت خریدار علی

به خلیل آتش نمرود گلستان گردید *** کز گل روی تو شرمنده شود نار علی

اژدها گشت عصا در کف موسی که کلیم *** کرد پیوسته به لب نام تو تکرار علی

دم تو صاحب دم کرد مسیحا را چون *** کرد بر مرتبه و قدر تو اقرار على

انبیا را به شرف مایه فخر است نبی *** می کند فخر به تو احمد مختار علی

حیف و صد حیف که نشناخت بشر قدر تو را *** که شدی خسته دل از کینه اغیار علی

آه از آن لحظه که از ضرب لگد بشنیدی *** ناله فاطمه بین در و دیوار علی

يا على

علی خدا نبود بنده خداست علی *** ولی به نام خدا واقعاً سزاست على

اگر نکیر بپرسد بگو خدای تو کیست *** بگو خداست علی زان که دلرباست علی

اگر سؤال کند مُنکر از تو چیست کتاب *** بگو علی است کتابم که هل اتی است علی

اگر که نام رسولت ز تو سئوال کنند *** بگو که نفس محمد به انماست علی

اگر ز قبله بپرسند کز تو می پرسند *** بگو که کعبه دل مروه و صفاست على

خداشناس نئی گر ورا تو نشناسی *** که همچو آینه بر ما خدا نماست علی

دعا بدون على قابل اجابت نیست *** که مُهر اصل اجابت به هر دعاست علی

وسیله ساز خداست و او وسیله ماست *** برای آن که همه کاره خداست علی

چه گویم و چه بخوانم به وصف مولایی *** که ذکر روز و شب ختم الانبیاست علی

اگر نَبُود علی عالم وجود نبود *** که جوهر گل آدم در این سر است علی

به وقت حادثه نوح نبی به طوفان گفت *** در این سفینه بیا ز آن که ناخداست علی

خلیل حق چو در آتش قدم نهاد بگفت *** قسیم دوزخ و جنت صف جزاست على

خدا به حضرت موسی عصا بداد و بگفت *** که ره گشای تو و معجز عصاست علی

مسیح از دم گرم علی مسیحا شد *** که گرمی دم او را فرح فراست علی

قیامتی که شنیدی قیامتیست به پا *** در آن قیامت عظما گره گشاست علی

به پای میز عمل یا علی بگو و مترس *** که اصل سنجش و شوینده خطاست علی

به غیر راه علی پامنه به راه دگر *** که می برد به بهشتت ز راه راست علی

بزن تو دست توسل به دامن مولا *** که درد جامعه را بهترین دواست علی

در آن زمان که امام زمان ظهور کند *** ندا دهد که مرا صاحب لواست على

يا على

ای خدا را جوهر آب و گل آدم علی *** ای شکوه خلقت هستی این عالم علی

ای به طوفان بلا نوح نبی را ناخدا *** چون به یک برق نگاهت قطره گردیدم علی

تا شنید آتش ز ابراهیم حق نام تو را *** آتش از شرم گل روی تو شد خرم علی

تیغ ابرو را به میدان گر سرناز آوری *** می شکافد بهر موسی نیل را از هم علی

لاف نبود گر بگویم برتر از عیساستی *** شد مسیحا از دم گرم تو صاحبدم علی

نام تو بر خاتم ختم رسولان نقش شد *** چون که بر انگشتر خاتم تویی خاتم علی

بین ابناء بشر از بدو خلقت تا ابد *** مادر گیتی نزاید چون تو در عالم علی

گفته احمد شهر علم من علی باشد درش *** زان که از علم تو گوید عقل لا يعلم على

از حرم آمد ندای ادخلی یعنی بدان *** انبیا هستند نامحرم تویی محرم علی

گر کند خورشید عالم تاب لطفت ذره را *** ذره ای از لطف تو هرگز نگردد کم علی

چون قسيم النّار و الجنّة خدایت خوانده است *** در قیامت نیست دیگر شیعیان را غم علی

ای قیامت قامت ای روز قیامت را قیام *** از قیامت می کند قامت شفاعت خم علی

لافتى الاعلى لاسيف الا ذوالفقار *** گفته در وصفت به خاتم خالق اعظم علی

گفت احمد در غدیر خم به توصیفت که نیست *** بی ولایت پایۀ ایمان کس محکم علی

کوری آنان که از قدر و مقامت غافلند *** شیعیانت را بهشتی می کنی از دم علی

با تمام این همه قدر و جلالت از چه رو *** درد دل با چاه می گفتی در این عالم علی

سال ها در خانه بنشستی ولی بی فاطمه *** غبطه می خورد از صفای اشک تو شبنم علی

یاد سیلی خوردن زهرا سبب شد سال ها *** از تنت بیرون نشد پیراهن ماتم على

داغ زهرا از نفس انداختت ورنه نبود *** باعث قتل تو تیغ زاده ملجم على

عشق می ورزید با نام تو فرزندت حسین *** زین سبب نام پسر ها را نهاد از دم على

یا علی

اشاره

ای به روایت قدر مشیت قضا علی *** ای به حقیقت اتم حقیقت خدا على

ز بعد نام ذات حق نام نکوی تو بود *** نقش نگین خاتم خاتم الانبیا علی

تو کیستی که مصطفی بهر اجابت دعا *** تو را وسیله می کند به نزد کبریا علی

تو کسیتی که آدم از تو توبه اش قبول شد *** مهر قبول تا که زد ولایت تو را علی

تو کیستی که کشتی نوح به ناخدائیت *** به ساحل نجات شد هدایت از بلا علی

تو کیستی که گل شود نار ز شرم روی تو *** رهین لطف تو بود خلیل مقتدا على

کلیم را تو خوانده ای به جنگ سحر ساحران *** که شکل اژدها کنی بدست او عصا علی

صاحبدم مسیح را نموده گرمی دمت *** کز دم گرم تو بود تجلی بقا علی

سعادت تو را خدا به هیچکس نداده است *** که در جهان زند قدم بخانه خدا علی

قیم نار و جنتی ز حق اتم نعمتی *** گوهر بحر رحمتی به خلق ما سوا علی

حجت حی سرمدی نفس نفیس احمدی *** مکمل محمدی به رهبری ما علی

به مصطفی برادری، به شهر علم او دری *** فاتح بدر و خیبری که گشته دین به پا علی

نخست و خاتمه تویی به عرش قائمه تویی *** همسر فاطمه تویی به مسند ولا علی

کتاب صلح مجتبی نشانه ای ز صبر تو *** که صلح اوست منشاء قیام کربلا على

اگر نگاه مرحمت به ما کنی چه می شود *** مس وجود را کند نگاه تو طلا علی

عين خداست عین تو دست خداست دست تو *** که وا کند به دست تو گره ز کار ها علی

جاودانه مرد

ای جاودانه مرد زمین و زمان علی *** ای یکه تاز عرصه هفت آسمان علی

ای راز ناشناخته عالم وجود *** ای برتر از قصور و حدس و گمان علی

ای خانه خدا به قدوم تو مفتخر *** ای کعبه از ولای تو حصن امان علی

ای اولین مدافع اسلام راستین *** ای رهنورد سنگر حق در جهان علی

از وصف تو به وادی حیرت نشسته عقل *** عاجز بود ز مدح و ثنایت زبان علی

جز تو کسی نگفته سلونی که آگهی *** از رمز و راز مخفی کون و مکان علی

از بس خدای داده به تو قدر و مرتبت *** آن کند به لیله قدرت بیان علی

انسان نئی فرشته نئی و خدا نئی *** انسان کجا و این همه نام و نشان علی

بودی تو با نبی شب معراج همسفر *** بودی تو میزبان و نبی میهمان علی

مهر قبول تو به آدم ولای توست *** داده به نوح حب تو خط امان علی

آتش شنید نام تو و بر خلیل حق *** از اشتیاق عشق تو شد گلستان علی

موسی شنید حرف خدا از زبان تو *** عیسی به مرده داد به امر تو جان علی

نفس رسول و كفو بتول و ولی حق *** هستی وصی خاتم پیغمبران علی

در گیرودار روز قیامت ولای تو *** برگ ورود ماست به باغ جنان علی

تیغ کج تو قامت اسلام کرده راست *** ای مظهر صلابت و خصم خسان علی

ای شرزه شیر بیشه شجعان روزگار *** ای قامت یلان به بر توکمان علی

ای کوچه گرد شهر سخاوت به شام تار *** بر خوان رزق خلق تویی آب و نان علی

هستی بدون شک تو همه کاره خدا *** چون از خداست حکم و تو مجری آن علی

مكتب على

کیست علی ساقی بزم الست *** آن که به حق پشت بتان را شکست

کیست على بعد خدا ناخدا *** حرف نخست همه ما سوا

کیست على سلسله جنبان عشق *** ما حصل رحمت دیوان عشق

کیست علی محور چرخ زمان *** قطب زمین لنگر هفت آسمان

کیست علی نفس نفیس رسول *** روح جوانمردی و کفو بتول

کیست علی چشم خدا دست حق *** آن که شد از روز ازل مست حق

کیست علی مرشد روح الامین *** و اعتصموا به نص حبل المتين

کیست علی مظهر جود و کرم *** آن که علم شد ز قیامش قلم

کیست على حاصل كل كمال *** آئینه حسن جميل جمال

کیست علی صدرنشین نخست *** آن که از او نقص جهان شد درست

کیست علی قائمه عدل و داد *** در حرم امن خدا خانه زاد

کیست علی صاحب تیغ دو دم *** کمال دین نعمت حق را اتم

کیست علی خیر بشر در سرشت *** ولايتش سرخط باغ بهشت

کیست علی نادره روزگار *** کلک خدا را به عمل شاهکار

کیست علی نص کتاب مبین *** حسن كلام احسن الخالقين

کیست علی آن که برد روی دوش *** مشک پر از آب زن ژنده پوش

کیست علی آن که به شب های تار *** بار یتیمان ببرد بنده وار

کیست علی خسته دلان را معین *** ساخته یک عمر به نان جوین

کیست علی راز ولی ناشناس *** آن که بود هستی حق را اساس

گفت نبی وصف علی را چنین *** هست على نص امام مبین

نام علی تاب و توان تن است *** بود علی بود و نبود من است

وصف على فوق همه وصف هاست *** ز آن که علی عالى و عين خداست

جود علی بوی خدا می دهد *** نگین شاهی به گدا می دهد

عدل على عدل خدایی بود *** کار علی کارگشایی بود

مثل على نیست به ملک وجود *** هست ز جودش همه بود و نبود

تا که خدا هست علی با خداست *** تا که علی هست ولایت بجاست

على

خدا را هیچ می دانی ولی کیست *** علی هست و کسی غیر از علی نیست

علی آئینه حسن جمیل است *** کمین شاگرد درسش جبرئیل است

علی بانی خلق نه فلک بود *** نمکدان الهی را نمک بود

علی میزان کل عدل و داد است *** علی بیت خدا را خانه زاد است

علی جان است و عالم جسم بی جان *** على شمع است و جان پروانه آن

على سحر نبی کفو بتول است *** که از او توبه آدم قبول است

علی بر کشتی نوح است ساحل *** که از او دین احمد گشت کامل

علی بر آتش نمرود شد گل *** شد ابراهیم را وصل توسل

علی اعجاز موسی را نشانی است *** خدا را او ندای لن ترانی است

علی همگام معراج نبی بود *** پذیرایی احمد با علی بود

علی باشد خدا را اسم اعظم *** مسیحا از دمش شد صاحب دم

على نفس نبی کفو بتول است *** که شام قدر را شأن نزول است

علی انگشتر خود بر گدا داد *** که داد وصف او از انّما داد

علی را هل اتی تأیید کرده *** ز اکرامش خدا تمجید کرده

نبی علم و علی باشد در علم *** نبی نخل و علی برگ و بر علم

به احمد از احد شد وحی نازل *** رسالت بی ولایت نیست کامل

قبولی ولایت فیض عام است *** علی چون فیض شد نعمت تمام است

علی یعنی خدا هست و خدا نیست *** به هر جا حق بود از حق جدا نیست

ولی با این همه قدر و جلالت *** علی شد کشته از فرط عدالت

سحرگاهان به دست زنگی مست *** ز پا افتاده ساقی جام بشکست

همان دستی که زهرا را کتک زد *** شرر بر خرمن باغ فدک زد

همان دستی که می زد جابرانه *** به زهرای عزیزش تازیانه

خوارج گرد یکدیگر نشستند *** کمر بر کشتن اسلام بستند

مولود کعبه

در حرم امشب زن دل خسته ای *** بار درد از بارداری بسته ای

سینه اش آتش فشان درد بود *** از حضور درد رنگش زرد بود

کعبه با سوز دلش دمساز شد *** گفتگویش با خدا آغاز شد

با خدایش گفت: سوزم ساز کن *** در پس در مانده ام در باز کن

ای خدای کعبه ای فرد صمد *** ای شکوه قل هو الله احد

بی پناهم در پناهت آمدم *** طالب برق نگاهت آمدم

آمدم تا فارغ از دردم کنی *** در میان بانوان فردم کنی

بار سنگین مرا باشد به دوش *** بار بردار ای خدای عیب پوش

آمدم تا آن چه باید آن کنی *** درد زاییدن به من آسان کنی

ناگهان از خانه آوایی شنید *** کز شنیدن رنگ رخسارش پرید

هاتفی گفتش مخور غم فاطمه *** سرفرازی سر مکن خم فاطمه

در حریم ما تو تنها محرمی *** محرمی زیرا تو غیر از مریمی

مریم آمد بهره ای آهش نداد *** مسجد الاقصی به خود راهش نداد

نزد ما باز آ که تا نازت کنم *** در برنسوان سرافرازت کنم

خانه را بهر تو آزین کرده ام *** سفره را گسترده رنگین کرده ام

خانه بهرت بی قراری می کند *** سال ها ساعت شماری می کند

روزی ات را ما مقرر ساختیم *** خانه از بهر تو دلبر ساختیم

پس بیا تا غرق شیدایی شوی *** میهمان شو تا پذیرایی شوی

نک به رویت باز می گردد جدار *** تا بماند تا قیامت یادگار

این شنید و سوز هستی ساز شد *** باب رحمت بر رخ او باز شد

در درون خانه شد بنت اسد *** میهمان گردید بر خوان احد

تا که از دلبستگی وارسته شد *** باب دیواری به رویش بسته شد

الغرض بعد از سه شب آمد سحر *** سر زد از بیت خدا شمس و قمر

از حرم سر صمد آمد برون *** با اسد بنت اسد آمد برون

هاتفی می گفت با صوت جلی *** حق علی هست و بود با حق علی

تا نبی قنداقه حیدر گرفت *** میوه از نخل ولایت برگرفت

چشم حق بین حجت حق باز کرد *** با رسول حق سخن آغاز کرد

خواند بهر مصطفی انجیل را *** داد از تورات شرح نیل را

از صحف صد آیه را تفسیر کرد *** مصطفی را محو در تکبیر کرد

آری آن لعل گویا شده *** خواند از قرآن نازل نا شده

بهر احمد گشت لوحی منجلی *** کای محمد نام او باشد علی

او بود ممدوح و مداحش خداست *** جز خدایش هر چه من خوانم سزاست

این علی شهکار کلک خلقت است *** این علی هر حکمتی را علت است

این علی قبل از ولادت نور بود *** ذات من را تابع دستور بود

نور او اصل سرشت آدم است *** حب او باغ بهشت آدم است

حب او در جسم هستی روح بود *** کشتی نوح نبی را نوح بود

جام ابراهیم پر گل می کند *** آتش از حب علی گل می کند

با زبان او خدای ذوالمنن *** با کلیم خویش می گوید سخن

گر نبودی جلوه ای از دم نبود *** صاحب دم عیسی مریم نبود

بس که او را نزد حق قدر و بهاست *** کارپرداز امور کار هاست

گر علی را نعمت پایندگی است *** بی تعارف از طفیل بندگی است

چون علی سرچشمه راز بقاست *** تا خدا باشد علی هم با خداست

بندگی را او بود اصل سرشت *** نی ز ترس دوزخ و شوق بهشت

بندگی با سرفرازی می کند *** عاشق است و عشقبازی می کند

نازم آن عبدی که مولایش علی است *** هستی امروز و فردایش علی است

لطف وجودش دائمی گردیده است *** پای تا سر فاطمی گردیده است

نیست تنها مادر او فاطمه *** بلکه باشد همسر او فاطمه

می کند ژولیده دل را منجلی *** بانو ای یا علی و یا على

یا علی

خدا را مظهر الاسماء على بود *** که نام خالق یکتا علی بود

به ظاهر زد قدم در خانه حق *** وگرنه ز اول دنیا علی بود

قبول توبه آدم از او شد *** که قبل از آدم و حوا علی بود

خدا را ناخدا در کشتی نوح *** به امر ذات حق تنها علی بود

به ابراهیم حق گل گشت آتش *** چرا چون سنبل گل ها علی بود

به پیش ساحران در دست موسی *** عصا شد اژدها اما علی بود

مسیحایی که صاحب دم از او گشت *** به عالم حضرت عیسی علی بود

شب معراج در عرش الهی *** پذیرایی احمد با علی بود

به وقت رجعت احمد ز معراج *** کلام آفرینش با علی بود

ابر مردی که با سرپنجه عشق *** در آن قلعه کند از جا علی بود

خداجویی که در وقت عبادت *** ارادت بود سر تا پا علی بود

سلحشوری که روز غزوه بدر *** نبودش ثانی و همتا علی بود

جوانمردی که عقدش را خداوند *** از اول بست با زهرا علی بود

نبی را در غدیر خم به مردم *** شکوه وال من والا علی بود

بگو با مردم ضد ولایت *** که خشم عاد من عادا على بود

رسالت با ولایت گشت کامل *** تمام نعمتش مولا علی بود

امیری با گدا کی می نشیند *** یکی بنشت در دنیا علی بود

کلامی مختصر گویم به وصفش *** که هستی قطره و دریا علی بود

کتاب حل مشکل ها على هست *** کلید قفل مشكل ها على بود

بهین شب زنده داری بار بر دوش *** میان کوچه ها شب ها علی بود

کسی که مشک آب پیرزن را *** کشد بر دوش خود تنها علی بود

کسی که بود با مرد جذامی *** به عالم یار و هم آوا علی بود

من ژولیده را مولا علی هست *** چنان که از ازل مولا علی بود

غديريه

در وادی خم غلغله بر پا شده امروز *** زان غلغله دل واله و شیدا شده امروز

سرمایه خوشبختی فردا شده امروز *** صد ها گره از مشکل ما وا شده امروز

فرمان خدا لازم الاجرا شده امروز *** پرونده عفو همه امضاء شده امروز

عالم همه مست از می فیض ازلی شد *** تکمیل رسالت به تولای علی شد

جبریل امین وحی خدا را شده حامل *** بر ختم رسل گفت که ای میر قبایل

ابلاغ نما آن چه شد از حق به تو نازل *** کز نشر ولایت بشود دین تو کامل

بگشا در خمخانه شاهد عادل *** کز باده خم درد و غمت می رود از دل

عالم همه مست از می فیض ازلی شد *** تکمیل رسالت به تولای علی شد

فرمود نبی جمله حجاج بیایند *** در وادی خم از شتران بار گشایند

از خانه دل خستگی راه زدایند *** آنان که ز جان تابع فرمان خدایند

بر خاک اطاعت ز وفا جبهه بسایند *** پیغام خدای ازلی گوش نمایند

عالم همه مست از می فیض ازلی شد *** تکمیل رسالت به تولای علی شد

منبر ز جهاز آمد و احمد به فرازش *** تا باز نماید در گنجینه رازش

با حب علی کرد خدا رفع نیازش *** چون ناز علی را بخرد بنده نوازش

او ساقی خم گشت و علی فلسفه سازش *** او اصل نماز است و علی روح نمازش

عالم همه مست از می فیض ازلی شد *** تکمیل رسالت به تولای علی شد

فرمود نبی بس که علی عالی و اعلاست *** بعد من ز امر خدا بر همه مولاست

گو حجت بر حق خداوند تعالی است *** با دوستی اش زنده و پاینده تولاست

چون دشمنیش دشمنی خالق یکتاست *** او باب بشیر و شبر و همسر زهراست

عالم همه مست از می فیض ازلی شد *** تکمیل رسالت به تولای علی شد

هر کس که زند چنگ به دامان ولایش *** هرگز نرسد هیچ گزندی ز بلایش

حق کرده به قرآن همه جا مدح و ثنایش *** چون منتخب از روز ازل کرد خدایش

او نیست خدا لیک خدا داده بهایش *** هستی جهان کرده خدا خلق برایش

این عالم همه مست از می فیض ازلی شد *** تکمیل رسالت به تولای علی شد

از روز ازل ساقی میخانه علی بود *** درنای زمان نعره مستانه علی بود

مقصود حق از گردش پیمانه علی بود *** در وادی خم هم خم و خمخانه علی بود

در بحر شرف گوهر یکدانه علی بود *** هر جا که شدم پرتو کاشانه علی بود

عالم همه مست از می فیض ازلی شد *** تکمیل رسالت به تولای علی شد

تا هست جهان هست جهاندار علی هست *** در کون و مکان محرم اسرار علی هست

در جود و سخا مظهر ایثار علی هست *** در جبهه حق قاتل کفار علی هست

در گلشن هستی گل بی خار علی هست *** این قافله را قافله سالار علی هست

عالم همه مست از می فیض ازلی شد *** تکمیل رسالت به تولای علی شد

غدیریه

امروز روز حمد رب العالمین است *** روز براندازی شرک و مشرکین است

روز وداع حج ختم المرسلین است *** روز غدیر و عید اصحاب الیمین است

روز ولایت عهدی حبل المتین است *** روز اتم نعمت و اکمال دین است

جبریل از سوی خدا گفتا به احمد *** ابلاغ کن فرمان ما را یا محمد

در خم در خمخانه ها را باز کردند *** سوز دل دردی کشان را ساز کردند

لاهوتیان ساغر به کف پرواز کردند *** ناسوتیان شور شعف آغاز کردند

بیتوته بهر احمد ممتاز کردند *** خود را مهیا بهر کشف راز کردند

جبریل از سوی خدا گفتا به احمد *** ابلاغ کن فرمان ما را یا محمد

شد از جهاز اشتران آماده منبر *** بر روی منبر شد رسول حی داور

زینت فزای دست او شد دست حیدر *** دستی که از جا کنده بودی درب خیبر

حجاج خاموش از سخن بودند یکسر *** کز امر حق در گوش احمد بار دیگر

جبریل از سوی خدا گفتا به احمد *** ابلاغ کن فرمان ما را یا محمد

دست علی را برگرفت و برد بالا *** حجاج را با گفتن من کنت مولا

مولا علی شد بیان با حرف هذا *** تا وال من والای او شد نور دل ها

از عاد من عادای او شد خصم رسوا *** آری در آن روز سعید و روح افزا

جبریل از سوی خدا گفتا به احمد *** ابلاغ کن فرمان ما را یا محمد

تا ساقی بزم ولایت مرتضی شد *** حکم رسالت مرضی ذات خدا شد

از انتصابش غرق شادی ما سوا شد *** ورد زبان دومی هم مرحبا شد

بخ لک بر لعل لب ها آشنا شد *** این بیت در تاریخ ثبت ماجرا شد

جبریل از سوی خدا گفتا به احمد *** ابلاغ کن فرمان ما را یا محمد

محو زمین چرخ زمان گردید آن روز *** مست علی کون و مکان گردید آن روز

تبریک گو پیرو جوان گردید آن روز *** طشتی پر از آب روان گردید آن روز

فرمان بیعت بر زنان گردید آن روز *** حجاج را ورد زبان گردید آن روز

جبریل از سوی خدا گفتا به احمد *** ابلاغ کن فرمان ما را یا محمد

گفتا به توصیف علی ختم رسولان *** عالم بود چون جسم بی جان و علی جان

مداح او گردیده حق بانص قرآن *** او هست دریای صفا و کوه ایمان

فرمان من از بعد من او راست فرمان *** بر لوح دل ها نقش شد در ملک ایمان

جبریل از سوی خدا گفتا به احمد *** ابلاغ کن فرمان ما را یا محمد

نزد حق اظهار ارادت بی علی هیچ *** بهر بشر کسب سعادت بی علی هیچ

زاد و ولد نص ولادت بی علی هیچ *** نوشی اگر شهد شهادت بی علی هیچ

اسلام را مجد و سیادت بی علی هیچ *** گردی اگر کوه عبادت بی علی هیچ

جبریل از سوی خدا گفتا به احمد *** ابلاغ کن فرمان ما را با محمد

او خانه زاد خانه خلاق یکتاست *** بر توبه آدم به وقت تو به امضاست

آرامش نوح نبی در قلب دریاست *** بهر خلیل بت شکن بردا سلاماست

الهام اعجاز عصا در دست موسی است *** صاحبدم از انفاس گرم او مسیحاست

جبریل از سوی خدا گفتا به احمد *** ابلاغ کن فرمان ما را یا محمد

آری علی قبل از تمام ما سوا بود *** بر فلک هستی او خدا را ناخدا بود

معراج را مهمان پذیر مصطفی بود *** اژدر در و بت بشکن و خیبر گشا بود

باب يتيمان و نوای بینوا بود *** بخشنده انگشتر خود بر گدا بود

جبریل از سوی خدا گفتا به احمد *** ابلاغ کن فرمان ما را یا محمد

هر جا که اسمی از خدا باشد علی هست *** تا دین ختم الانبیا باشد علی هست

تا هستی هستی به پا باشد علی هست *** تا نامی از جود و سخا باشد علی هست

تانص نون انما باشد علی هست *** تا نقش قرآن هل اتی باشد علی هست

جبریل از سوی خدا گفتا به احمد *** با ابلاغ کن فرمان ما را یا محمد

رشته ولایت

رشته ای به ز ولایت نتوان تافت که نیست *** جامه ای به از امامت نتوان بافت که نیست

نکته سنجان جهانگر همه تحقیق کنند *** در علی نقطه ضعفی نتوان یافت که نیست

در وصف على حق در ناسفته ندارد *** زیباتر از این گفته نبی گفته ندارد

ای ضعف برو دام تو در جای دگر نه *** زیرا که علی پاک بود نقطه ندارد

احمد که بر او ذات احد فخر فزاید *** در بر رخ او در شب معراج گشاید

دانی هدف از رفتن معراج نبی چیست *** می خواست خدا قدر علی را بنماید

فهم ما قادر به درک حضرت معبود نیست *** ذات نا محدود حق در خانه ای محدود نیست

تا علی در خانه حق زد قدم معلوم گشت *** از طواف کعبه مقصودی جز این مولود نیست

حکم ولایتی که علی را امام کرد *** اسلام را برای ابد مستدام کرد

تا راه را ز چاه شناسند رهروان *** خالق به خلق حجت خود را تمام کرد

فرمان ولایت زازل حکم جلیله است *** در وادی خم خواندن آن حکم وسیله است

هر کس که زند غیر علی کوس خلافت *** جایش عوض تخت خلافت به طویله است

در منقبت ولادت علی بن ابیطالب علیه السلام:

آمده ام که دین خود به شیعیان ادا کنم *** بوصف حجت خدا لب بلب آشنا کنم

مدح علی مرتضی خسرو انما کنم *** ز گفتن صفات او خدای را رضا کنم

کور دو دیده عدو ز نعت مرتضی کنم *** بنام نامی علی غنچه لب چو وا کنم

نثار طبع من كند هزار مرحبا على

خیز ز جا و تیشه را بریشه اسف بزن *** تیر دعای خویش را درست بر هدف بزن

دم زولای مرتضی قائمه نجف بزن *** دست بدامن علی امیر لوکشف بزن

پای بکوب بر زمین خنده بصد شعف بزن *** بنام نامی علی بگو علی و کف بزن

که زد قدم در این جهان ولی کبریا علی

مژده به شیعیان بده که موسم طرب بود *** شاد شود دل شما سیزده رجب بود

روز عدو ز مقدمش تیره بسان شب بود *** شب ولادت علی پادشه عرب بود

سه روز میهمان حق علی به بیت رب بود *** بزن کفی ز بهر او که در خور ادب بود

که هست بعد مصطفی امیر و رهنما علی

نقش بلوح دل بود مهر ارادت علی *** سعادت بشر بود درس سعادت على

بیت خداست شاهد زهد و عبادت علی *** خانه کعبه شد بنا بهر ولادت على

اطاعت خدا بود رمز شهادت علی *** شفاعت بشر بود به حشر عادت علی

جزای خیر می دهد بخلق در جزا علی

بهر کجا رو کنم حکایت علی بود *** بهر که گفتگو کنم روایت علی بود

درک بشر بحیرت از درایت علی بود *** مشعل راه زندگی هدایت علی بود

اصل رضایت خدا رضایت علی بود *** کمال نعمت خدا ولایت علی بود بود

بقدر و مرتبت سوای ماسوا علی

ای که وجود عالمی فناست بی وجود تو *** بود و نبود عالمی بیا بود ز بود تو

عبادت خدا بود زنده ز هر سجود تو *** روزی ما دهد خدا از خوان لطف وجود تو

قیامتی بپا کند قیام و هر قعود تو *** خانه کعبه شد بنا بخاطر ورود تو

ارض و سما ز مقدم تو گشته با صفا علی

پناه بی کسان بود در دو جهان پناه تو *** عفو کند گناه ما خدا بیک نگاه تو

رهرو راه حق رسد به قرب حق ز راه تو *** منور است بیت حق ز نور روی ماه تو

گرفته رونقی دگر چو گشته زادگاه تو *** خر من خصم شد فناز یک شرار آه تو

بخاطر تو شد بنا بنای کعبه یا علی

کعبه توئی حرم توئی سعی توئی صفا توئی *** رکن توئی حجر توئی مروه توئی منی توئی

لطف توئی عطا توئی جود توئی سخا توئی *** مهر توئی وفا توئی قدر توئی قضا توئی

شاه توئی گدا منم درد منم دوا توئی *** بی کس و بینوا منم مونس و یار ما توئی

بکن ز راه مرحمت یک نظری بما علی

توئی که یازده گهر به ما سوا عطا کنی *** محیط دهر با صفاز صلح مجتبی کنی

بیاری حسین خود تو یاری خدا کنی *** به زهد عابدین بنا عبادت و دعا کنی

ز علم باقرالعلوم قامت جهل تا کنی *** ز صدق صادقت بیان اصول ما سوا کنی

بنام موسیت کنی درد همه دوا علی

جان جهانیان توئی جان جهان فدای تو *** رضاست بر رضای حق در دو جهان رضای تو

به احتراز آورد جواد تو نوای تو *** رنج کشد برای دین هادی تو برای تو

تکیه زند چو عسکری بعد نقی بجای تو *** شاعر ژولیده زند ز دل دم از ولای تو

بهر ظهور مهدیت ز لطف کن دعا علی

در صفات علی ابن ابی طالب علیه السلام

نه خدا شیعه تو را می خواند *** نه جدایت ز خدا می داند

یا علی چرخ زمان را شب و روز *** ماه گردش چشم تو می چرخاند

آسیائی که دهد روزی ما *** بخدا دست تو می گرداند

غنچه را با همه خندان دهنی *** لب خندان تو می خنداند

چشمه چشم فلک را بخدا *** چشم گریان تو می گریاند

قامت سرو سلحشوران را *** نعره خشم تو می لرزاند

عاصیان را به شرار دوزخ *** آتش قهر تو می سوزاند

مومنان را به بهشت موعود *** جذبه عشق رخت می خواند

معنی خوب و بد عالم را *** به بشر علم تو می فهماند

کس نداند بخدا قدر تو را *** چون خدا قدر تو را می داند

نظری کن تو به ژولیده علی *** بزبان نام تو را می راند

ولای حضرت علی علیه السلام

بسر افتاده هوای تو علی *** جان عالم بغدای تو علی

آید از عرش برین جبرائیل *** که زند بوسه بپای تو علی

هستی ما بود از هستی تو *** این بود راز بقای تو علی

بس که اوصاف تو پر قدر و بهاست *** گفته وصف تو خدای تو علی

هیچکس غیر خداوند و رسول *** نبرد پی به بهای تو علی

سایه افکنده به اقلیم وجود *** جلوه فر همای تو علی

از ثری تا بثریا همه چیز *** خلق گردیده برای تو علی

به شهان از نظر قدر و شرف *** می زند طعنه گدای تو علی

بهر افشای سلونی احدی *** نزند تکیه بجای تو علی

حاتم از فقر نشیند شب و روز *** بر سر خوان عطای تو علی

چهارده قرن گذشته است و بشر *** می زند دم ز ولای تو علی

چهارده قرن گذشته است و هنوز *** هست پاینده لوای تو علی

گفته در مدحت تو پیغمبر *** ها على بشر كيف بشر

در وصف حضرت علی علیه السلام

ای که هستی به همه خلق امیر *** نظر مرحمتی کن به فقیر

ای که در بارگه قدس نبی *** هم مشیری و دبیری و وزیر

مهر از شرم رخت گشته خجل *** ماه پیش تو سرافکنده بزیر

به چسان وصف تو گویم که خدا *** کرده وصف تو بقرآن تفسیر

چه کسی غیر تو ای آیت حق *** بدهد آگهی از سر ضمیر

چه کسی جز تو سه شب داده غذا *** به یتیم و به فقیر و به اسیر

چه کسی غیر تو در عرصه جنگ *** دهد از لطف به دشمن شمشیر

بخدائی خدا نیست تو را *** بعدا حمد بجهان مثل و نظیر

شیر را رام کند هیبت تو *** داده چون شیر بتو دختر شیر

خم به ابرویت نیاید هرگز *** بدر آرند گر از پایت تیر

دین حق شد ز ولایت کامل *** در چه روزی بکجا روز غدیر

گفته در مدحت تو پیغمبر *** ها على بشر كيف بشر

غدیریه

دلا این مژده جانبخش دوشم از بشیر آمد *** که ای بیمار درد و غم شب عید غدیر آمد

بروز هجده ذیحجه در نزد رسول الله *** بفرمان خدا جبرئیل با امری خطیر آمد

بگفتا یا محمد بهر تو امروز دستوری *** ز درگاه خداوند بزرگ و بی نظیر آمد

ز جا برخیز و کن ابلاغ دستور خدایت را *** که این دستور دستوری است کز حی خیر آمد

بپا کن از جهاز اشتران اورنگ وحدت را *** که فرمان وزارت بهر تعیین وزیر آمد

اگر خواهی کنی تکمیل فرمان رسالت را *** بخوان حکم ولایت را که از بهرت سفیر آمد

على را كن وصی و جانشین خویشتن امروز *** که دستور موکد بهرت از حی غدیر آمد

بگو هر کس که مولایش منم او را علی مولاست *** که او مانند من آگه دل روشن ضمیر آمد

هر آن کس دوستش دارد خدایش دوست می دارد *** که او از سوی حق حجت بهر برنا و پیر آمد

خدا را دشمن است آن کس که باشد با علی دشمن *** بلی این گفته حق است کز بالا بزیر آمد

شود تکمیل دین و نعمت ما بر شما زیرا *** علی بهر شما امروز مولا و امیر آمد

دم از وصف علی ژولیده دائم می زند یا رب *** که او غم خوار مسکین و یتیم و هم اسیر آمد

در مدح علی ابن ابی طالب علیه السلام

دنیا بدون مهر علی محوری نداشت *** بی حب او سفینه دین لنگری نداشت

از خلقت جهان هدف او بود ورنه حق *** از بودن جهان هدف دیگری نداشت

پیغمبری که بود بحق یاور خدای *** غیر از علی بحق خدا یاوری نداشت

خود را اگر رسول خدا شهر علم خواند *** آن شهر جز علی به حقیقت دری نداشت

ساقی علی و کوثر او بود فاطمه *** گر فاطمه نبود علی کوثری نداشت

گر او نبود مادر گیتی بدامنش *** دیگر برای دخت نبی شوهری نداشت

دخت نبی نبود اگر بین بانوان *** از بهر خود علی بجهان همسری نداشت

ذات خدا به محکمه عدل داوری *** عادل تر از علی بجهان داوری نداشت

گر او نبود تارک مردان روزگار *** در قدر و جاه و مرتبه تاج سری نداشت

گر او نبود سفره بیچارگان دهر *** دلسوز و یار و مونس و نان آوری نداشت

گر او نبود مسجد و محراب بهر حق *** در سجده و رکوع ستایش گری نداشت

گر او نبود عرصه هیجابگاه جنگ *** مرحب کش و دلاور و اژدر دری نداشت

گر او نبود صلح به معنای واقعی *** پرچم فراز و رهبر و احیاگری نداشت

گر او نبود کلک هنر پرور خدای *** زیباتر از حسن، حسن دیگری نداشت

گر او نبود عرصه عاشور نینوا *** سرلشکر و مجاهد و روشنگری نداشت

گر او نبود ناطق قرآن حسین او *** در کوفه بهر خواندن قرآن سری نداشت

گر او نبود بهر عبادت حسین او *** چون عابدین بزهد و ورع اختری نداشت

گر او نبود مسند دانشگه علوم *** چون باقر العلوم خدا مظهری نداشت

گر او نبود دانش و فقه و اصول دین *** بهر نجات خلق جهان جعفری نداشت

گر او نبود سینه سینای روزگار *** موسی صفت چو موسی ما سروری نداشت

گر او نبود مسند تسلیم و ارتضا *** راضی تراز رضا بجهان زیوری نداشت

گر او نبود از پی ابقاء جود حق *** همچون جواد نخل سخاوت بری نداشت

گر او نبود هادی او بهر حفظ دین *** آماده سینه را عوض اسپری نداشت

گر او نبود از پی نابودی عدو *** اندر زمانه عسکر او عسکری نداشت

گر او نبود مهدی او بهر انتقام *** اندر نیام تیغ جهان گستری نداشت

آن مادری که دختر شیر است نام او *** چون شیر حق به معرکه شیر نری نداشت

در بیت حق بزاد و را تا شود عیان *** این افتخار را بجهان مادری نداشت

گر او نبود از پی مدحت سرائیش *** ژولیده سان غلام سخن پروری نداشت

در وصف مولای متقیان علیه السلام

از اشک دیده ی تو گهر می خورد شکست *** وز خنده تو سنبل تر می خورد شکست

از جلوه جمال تو یا مرتضی علی *** حور و پری و جن و بشر می خورد شکست

یوسف به شهر مصر ببیند اگر بخواب *** روی تورا بوقت سحر می خورد شکست

افتد اگر به نرگس مست تو چشم مست *** با یک نظر به تیر نظر می خورد شکست

شیرین ز بس که شهد لب دلربای تست *** نقل و نبات و قند و شکر می خورد شکست

گلبانگ الحذر شكند رونق سكوت *** وز ذوق فکر توست حذر می خورد شکست

وصف تو را چگونه توان گفت یا علی *** کز حکمت تو عقل بشر می خورد شکست

آدم به اصل گر پدر خلق عالمست *** این جا پدرز وصف پسر می خورد شکست

نبود عجب ز منطق بکرت ورق ورق *** محصف بدست نوح اگر می خورد شکست

تورات را زیر بر موسی بخوان که او *** در کوه طور پای شجر می خورد شکست

انجیل را به معجز خود گردهی تو شرح *** بی شک مسیح معجزه گر می خورد شکست

قرآن ز قرب تو بخدا قدر و قرب یافت *** کز ضرب ناز شصت تو زر می خورد شکست

احمد چو کرد معجز شق القمر بگفت *** از عارض تو شمس و قمر می خورد شکست

کوه ابوقبیس بلرزد ز هیبتت *** کز صولت تو ضیغم نر می خورد شکست

رأیت اگر به فتح قضا اقتضا کند *** از قدرتت قضا و قدر می خورد شکست

فتح و ظفر نصیب عدو گر شود چه غم *** از نهضت تو فتح و ظفر می خورد شکست

ای شاهکار کلک هنر پرور خدای *** از جذبه ی تو کلک هنر می خورد شکست

با بودن تو ای اسد بیشه نبرد *** ترس و هراس و خوف و خطر می خورد شکست

ژولیده وحشتی نکند از شرار نار *** کز مهر تو شرار سقر می خورد شکست

غدیریه

آن روز در خم غدیر آمد به احمد این ندا *** ای آن که در قدر و شرف هستی تو ختم الانبیاء

راز مگو را با تو حق فرمود در عرش اعلا *** افشا کن آن راز نهان تاکی بماند در خفا

بر آن چه نازل کرده حق این راز باشد محتوا *** کز راستای او شود دنیا بهشت جانفزا

تا محتوای راز حق گردد به عالم منجلى *** حق آید به گوش از گفتن یک یا علی علیه السلام

در قاب او ادنا تو را محرم به محفل کرده ایم *** از بعد شور و مشورت حل مسائل کرده ایم

حكم ولایت عهدی اش تصویب یک دل کرده ایم *** از خرمن هستی خود این بهره حاصل کرده ایم

برگو به مردم آن چه را ما بر تو نازل کرده ایم *** نامی بجز نام علی از لوح زائل کرده ایم

تا محتوای راز حق گردد به عالم منجلی *** لبیک حق آید به گوش از گفتن یک یا علی علیه السلام

ای پیر درد آشام ما بگشا در خمخانه را سال *** با ما تو پیمان بسته ای پر کن ز می پیمانه را

مست از می حب علی کن عاقل و دیوانه را *** بر مردم آزاده ده این رهبر فرزانه را

از بهر او آماده کن آن مسند شاهانه را *** شو شمع روی منبر و با خود ببر پروانه را

تا محتوای راز حق گردد به عالم منجلی *** لبیک حق آید به گوش از گفتن یک یا علی علیه السلام

شد از جهاز اشتران بهرش مهیا منبری *** منبر ندیده بهتر از ختم رسولان زیوری

شد آشنا دست خدا بر آن ید پیغمبری *** بر روی منبر جلوه گر گردید ز امر داوری

شمس و قمر پهلوی هم خورشید و ماهش مشتری *** بشکست احمد مهر لب در وصف حیدر حیدری

تا محتوای راز حق گردد به عالم منجلی *** لبیک حق آید به گوش از گفتن یک یا علی علیه السلام

احمد فراز منبر و شیب زمین شد پست او *** دستش فراز آسمان دست خدا در دست او

حجاج گرداگرد او مست از نگاه مست او *** حکم ولایت در کفش تا بود گردد هست او

تیرش مهیای هدف نازم به ناز شست او *** پیوند ذلت بگسلد عزت شود پا بست او

تا محتوای راز حق گردد به عالم منجلی *** لبیک حق آید به گوش از گفتن یک یا علی علیه السلام

ز جلوه روی نبی عالم سراپا ناز شد *** باغنچه لعل لبش در های رحمت باز شد

سیمرغ بخت شیعیان آماده پرواز شد *** فرمان نصب مرتضی گنجینه دار راز شد

در وادی خم غدیر اعجاز شد اعجاز شد *** آهنگ بخاً بخاً از بهر علی ابراز شد

تا محتوای راز حق گردد به عالم منجلی *** لبیک حق آید به گوش از گفتن یک یا علی علیه السلام

گفتا نبی از بعد من باشد علی مولایتان *** مشکل گشای کارها از امر بی همتایتان

من بر شما اولا ستم از بعد من اولایتان *** پیوند امروز شما شد عزت فردایتان

حجت بود اینک تمام این حکم و این امضایتان *** در پیروی این علی باید نلغزد پایتان

تا محتوای راز حق گردد به عالم متجلی *** لبیک حق آید به گوش از گفتن یک یا علی علیه السلام

با جانشینی علی دین خدا تکمیل شد *** اليوم أكملت لكم بر مصطفی تحلیل شد

کانون شورای خسان با نصب او تعطیل شد *** اتمام نعمت آمد و از امر حق تجلیل شد

مامور نشر امر حق در عرش جبرئیل شد *** اسلام شد مرضی حق بر حب او تعجیل شد

تا محتوای راز حق گردد به عالم منجلی *** لبیک حق آید به گوش از گفتن یک یا علی علیه السلام

قدر و مقام او بود از قدر آدم بیشتر *** نوح نبی چون قطره ای او هست ازیم بیشتر

از او خلیل بت شکن گردید از کم بیشتر *** اعجاز موسی را بود سر پیش او خم بیشتر

تاثیر دم خواهد از او عیسی بن مریم بیشتر *** بر قدر او پی می برد هر روز عالم بیشتر

تا محتوای راز حق گردد به عالم منجلی *** لبیک حق آید به گوش از گفتن یک یا علی علیه السلام

فرش آستان عرش آشیان جنت مكان باشد على *** فخر زمین صدر زمان جان جهان باشد علی علیه السلام

بر جسم بی جان جهان روح و روان باشد علی *** کلک قضا لوح قدر ایزد نشان باشد علی

رکن و منا سعی صفا حصن امان باشد علی *** بحر سخاکان عطا روزی رسان باشد علی

تا محتوای راز حق گردد به عالم منجلی *** لبیک حق آید به گوش از گفتن یک یا علی علیه السلام

قائم مقام ذات حق بر كل ما فيهاست او *** نایب مناب دين من بر هستی دنیاست او

هم قاسم نار من و هم جنت المأواست او *** اعلاتر از اعلاست او زیباتر از زیباست او

در جلوت و در خلوتم پیدا و ناپیدا است او *** گنجینه اسرار من امروز تا فرداست او

تا محتوای راز حق گردد به عالم منجلی *** لبیک حق آید به گوش از گفتن یک یا علی علیه السلام

در بندگی ذات حق حقا که بی همتا بود *** ناموس حق را همسر و همسنگ با زهرا بود

صلح حسن خون حسین از او جمال آرا بود *** شاگرد درس مکتبش دو زینب کبری بود

بر سید سجاد او گنجینه تقوی بود *** بحر العلوم باقری از علم او دریا بود

تا محتوای راز حق گردد به عالم منجلی *** لبیک حق آید به گوش از گفتن یک یا علی علیه السلام

فقه و اصول جعفری اصلی است از ارشاد او *** صبر و ثبات کاظمی بعدی است از ابعاد او

مهر امام هشتمین مهری است از اسناد او *** جود جوادی چشمه ای از بحر استمداد او

هادی از او شد رهنما نازم بر این اولاد او *** صلب حسن می پرورد مهدی صاحب داد او

تا محتوای راز حق گردد به عالم منجلی *** لبیک حق آید به گوش از گفتن یک یا علی علیه السلام

غدیر خم

در غدیر خم خدا اعجاز کرد *** تا در خمخانه اش را باز کرد

عقل کل را کرد پیر می فروش *** تا دهد حجاج را زان باده نوش

منبری آماده گردید از جهاز *** تا رود از شیب احمد بر فراز

دست او دست علی را برگرفت *** با علی جابر سر منبر گرفت

گشت منبر پای تا سرمست او *** بوسه زد دست خدا بر دست او

غنچه لب را محمد باز کرد *** بعد حمد حق سخن آغاز کرد

گفت ای مردم علی جان من است *** بهتر از جان جان جانان من است

این علی کاندر بر من جای اوست *** هر که را مولا منم مولای اوست

هر که او را دوست دارد بی گمان *** دوستش دارد خدای انس و جان

عاد من عادا به وصف او رواست *** دشمن او دشمن او دشمن ذات خداست

طبق فرمان خدای ذوالمنن *** جانشین من بود از بعد من

بی علی هر ادعایی باطل است *** هر که زد کوس خلافت جاهل است

بی علی اسلام نامی بیش نیست *** ادعا جز فکر خامی بیش نیست

خانه زاد خانه حق کیست او *** شرزه شیر بدر و خندق کیست او

آن چه حق می خواست از او خواست شد *** قامت اسلام از او راست شد

هل اتی در شأن او نازل شده *** انما در وصف او واصل شده

دلرباتر از نسیم است این علی *** چون صراط المستقیم است این علی

در خدا فاني الا هو شده *** توبه آدم قبول از او شده

عالم بی روح را روح است او *** ناخدای کشتی نوح است او

بر خلیل آتش از او گل می کند *** تا به ذات حق توکل می کند

با نگاهش شاخه ها پُر پر شود *** در کف موسی عصا اژدر شود

کسب دم از او مسیحا می کند *** با دم او مرده احیا می کند

با علی بودن کمال بودن است *** بر مقام و قدر خود افزودن است

با علی بودن آتمّ نعمت است *** چون علی حق را همای رحمت است

هر که باشد بی علی بیچاره است *** سنگلاخی پر ز سنگ خاره است

هر مسیری را هدایت لازم است *** هر هدایت را درایت لازم است

بی ولایت عقل انسان خسته است *** راه بر روی درایت بسته است

بی ولایت را خلل دارد سرشت *** دوزخی کی می شود اهل بهشت

الغرض نازل به احمد شد به خم *** آيه اليوم أكْمَلْتُ لَكُم

از نبی از سوی حق تجلیل شد *** با ولایت دین او تکمیل شد

تا ولایت یافت در عالم قوام *** نعمت حق گشت بر امت امام

تا که شیرین مصطفی را کام شد *** مرضی ذات خدا اسلام شد

شیعه تا دارد علی آزاده است *** در رهش با نقد جان آماده است

شیعه را ترسی ز نیش خار نیست *** بیمی از ترفند استکبار نیست

شیعه سد راه خصم جانی است *** ضد هر انگیزه شیطانی است

شیعه دلال سر بازار نیست *** دین فروش در هم و دینار نیست

شیعه فقرش تیر چشم اغنیاست *** چون حسابش از حساب او جداست

شیعه کارش خدمت مردم بود *** آشنای خلق و در خود گم بود

شیعه نان خود به مردم می دهد *** جو اگر خواهند گندم می دهد

شیعه خونخوار و جنایت پیشه نیست *** خون خلقش دائماً در شیشه نیست

شیعه اهل حیله و نیرنگ نیست *** با گرانی یار و هم آهنگ نیست

شیعه او از پلیدی عاری است *** مخلص فرمان ذات باری است

شیعه او بینوایان را نواست *** با نوای بینوایان آشناست

شیعه او پیر و آگاه اوست *** راه مولا در شریعت راه اوست

تا علی بر شیعه مولایی کند *** در دو دنیا شیعه آقایی کند

يا على

خدا را هیچ می دانی ولی کیست *** علی هست و کسی غیر از علی نیست

علی بانی خلق نه فلک بود *** نمکدان الهی را نمک بود

على شهکار کلک لایزالی است *** اولی الامر و به حق مولی الموالی است

علی آئینه حسن جمیل است *** کمین شاگرد درسش جبرئیل است

علی میزان کل عدل و داد است *** علی بیت خدا را خانه زاد است

علی جان است و عالم جسم بی جان *** على شمع است و جان پروانه آن

علی همگام معراج نبی بود *** پذیرائی احمد با علی بود

على صهر نبی کفو بتول است *** که از او توبه آدم قبول است

علی بر کشتی نوح است ساحل *** که از او دین احمد گشت کامل

علی بر آتش نمرود شد گل *** شد ابراهیم را وصل توسل

علی اعجاز موسی را نشانی است *** خدا را او ندای لن ترانی است

علی باشد شکوه اسم اعظم *** که عیسی از دمش شد صاحب دم

علی انگشتر و خاتم نگین است *** نبی علم و على علم الیقین است

علی را هل اتی تأیید کرده *** ز اکرامش خدا تمجید کرده

علی انگشتر خود بر گدا داد *** که داد وصف او را انما داد

نبی علم و علی باشد در علم *** نبی نخل و علی برگ و بر علم

على شعر بلند عشقبازی است *** یگانه سربدار سر فرازی است

علی انسان کامل در وجود است *** شکوه سجده در عین سجود است

علی شیرازه قاموس هستی است *** شکوه همت یکتاپرستی است

علی باقی است تا باقی است هستی *** علی ساقی است تا باقی است مستی

به احمد از احد شد وحی نازل *** رسالت بی ولایت نیست کامل

قبولی ولایت فیض عام است *** علی چون فیض شد نعمت تمام است

على عين خدا هست و خدا نیست *** به هر جا حق بود از حق جدا نیست

ولی با این همه قدر و جلالت *** على شد کشته از فرط عدالت

سحرگاهان به دست زنگی مست *** ز پا افتاد ساقی جام بشکست

همان دستی که زهرا را کتک زد *** شرر بر خرمن باغ فدک زد

همان دستی که می زد جابرانه *** به زهرای عزیزش تازیانه

خوارج گرد یکدیگر نشستند *** کمر بر کشتن اسلام بستند

ضلالت را برای خود خریدند *** عدالت را به خاک و خون کشیدند

نوای عشق را خاموش کردند *** شرنگ غم به جام نوش کردند

ولایت را به زیر پا نهادند *** در دوزخ به روی خود گشادند

سخاوت را به شهر غم کشاندند *** یتیمان را به خاک غم نشاندند

عدالت را به زیر خاک کردند *** فضیلت را گریبان چاک کردند

شب است و آسمان را غم گرفته *** عروس شهر شب ماتم گرفته

ملک در عرش کارش سوگواری است *** بلور اشک شان از دیده جاری است

به جنت بزم ماتم چیده آدم *** به تن رخت سیه پوشیده آدم

ز جام دیده چیده عقد گوهر *** به سوگ ناخدا نوح پیمبر

خلیل از دست غم ساغر گرفته *** زای ساقی کوثر گرفته

کلیم از ماتمش تنها نشسته *** به روی فرشی از غم ها نشسته

نهاده سر به روی زانوی غم *** به سوگ مرتضی عیسی بن مریم

علی علیه السلام

رمز و ثبات حمد و ثنای خدا علیست *** آئینه تمام نمای خدا علیست

نام خدا علی است که داده است بر علی *** نبود علی خداکه ولای خدا علیست

مهمان نبی به عرش شد و دید میزبان *** در کسوت جلال به جای خدا علیست

آن چه بر عرش گفت خدا با رسول خویش *** احمد شنید و گفت خدای خدا علیست

مُهر قبول توبه آدم نزد خدا *** آن کس که کرد جلب رضای خدا علیست

از موج خیز حادثه تا ساحل نجات *** از بهر نوح راه گشای خدا علیست

بر تخت گل نشست خلیل به خنده گفت *** الحق که عشق و شور و صفای خدا علیست

موسی عصا به نیل زد و نیل را شکافت *** اعجاز آن عصا به ندای خدا علیست

عظم رمیم از دم عیسی گرفت جان *** آن دم که بود راز بقای خدا علیست

بیهوده خضر در پی آب حیات رفت *** آب بقا و بحر سخای خدا علیست

یونس به بطن حوت رها شد به خویش گفت *** تنها کلید دفع بلای خدا علیست

بخشد نگین پادشهی بر گدا ولی *** تنها گدای عشق برای خدا علیست

ابلاغ شد به ختم رسولان بگو به خلق *** اکمال دین و اصل رضای خدا علیست

روزی رسان خداست ولی اکمل نعم *** در خوان بیکران عطای خدا علیست

شد خانه زاد خانه حق و رسول گفت *** تنها هدف ز طوف بنای خدا علیست

امیر المؤمنین علیه السلام

تو کیستی که می کند مدح تو را خدا علی *** گهی به نص انّما گهی به هَل اتي على

تو کیستی که محترم حرم شد از ولادتت *** که کرده کعبه را خدا برای تو بنا علی

تو کیستی که دست تو گرفت در غدیر خم *** بهر معرفی تو خاتم الانبیا على

تو کیستی که ز امر حق ز جانشینی تو شد *** اتم نعمت خدا به بندگان اتی علی

تو کیستی که از تو شد کمال دین احمدی *** چه حکمتی نهفته در ولایت تو یا علی

تو کیستی که تو به حضرت آدم از تو شد *** به مُهر مهر حُبّ تو قبول كبرياعلى

تو کیستی که نوح هم دست به دامن تو زد *** که شد ز خشم موج ها کشتی او رها علی

تو کیستی که آتش از سخاوت تو گل شد *** که جا به تخت گل کند خلیل مقتدا علی

تو کیستی که نیل را به عشق تو دو نیمه کرد *** کلیم را چو آشنا به آب شد عصا علی

تو کیستی که با دقت زنده کنی مسیح را *** که جان دهد به مردگان با دم جانفزا علی

فوق تصور بشر هست مقام و قدر تو *** پی به مقام و قدر تو نبرده جز خدا علی

حدوث را قدم تویی که حادث از تو شد عدم *** مگر به دست تو بود بقای ما سوا علی

خدا نئی ملک نئی بشر نئی تو پس که ای *** که مانده ام چه خوانمت در این جهان تو را علی

شکوه درک قدر تو ز سر ربوده هوش ها *** که از بهای قدر تو شرم کند بها علی

تو راز ناشناخته برای خلق عالمی *** که از طفیل تو بود کون و مکان بیا علی

رسالت محمدی زنده شد از ولایتت *** که بی ولای تو بود رسالتش فنا على

اتم خوان نعمتی قسیم نار و جنتی *** چه مظهری چه آیتی بگو بگو به ما علی

بشر کجا و این همه قدر و مقام و منزلت *** تو کیستی که داده حق بر تو چنین بها علی

اگر مشیت خدا قضا به اقتدا کند *** نقش شود به دست تو مشیت قضا على

گهی کشی به دوش خود تو مشک آب پیرزن *** گهی نهی تو در دهن یتیم را غذا علی

گهی سر جذامیان به روی دامنت نهی *** گهی نگین خویش را دهی تو بر گدا علی

گهی عقیل را دهی شرر به جای سیم و زر *** که بر حقوق دیگران نمی کنی جفا علی

تو را به جان فاطمه بکن شفاعت از همه *** که حق به پاس تو کند حاجت ما روا على

بهشت بی ولای تو برای ما جهنم است *** جهنم از ولای تو بهشت جانفزا علی

تا نرسی به داد من تا ندهی مراد من *** از کف خود نمی کنم دامن تو رها علی

غدیر خم

غدیر نقطه عطفی به وسعت دنیاست *** غدیر بهر ملل شور مجلس شور است

غدیر کنگره نشر عزّت دین است *** بزرگ فلسفه ساز عقوبت عقباست

غدیر ناشر قاموس روح آزادیست *** که نص حکم رسالت بنام او امضاست

غدیر سلسله جنبان مکتب علویست *** کز او عصاره جهد پیمبران پیداست

غدیر مهر اجابت به توبه آدم *** چنان که ساحل کشتی نوح در دریاست

غدیر باغ گل است از برای ابراهیم *** که محو وادی طورش هزار ها موساست

غدیر مهبط وحی خدای لم یزلی است *** که از نسیم خوشش زنده حضرت عیساست

غدیر در خم خمخانه اش شراب طهور *** برای خلق جهان تا به حشر در میناست

غدیر جوشش می در خم ولای علی است *** که پیر باده فروشش پیمبر طاهاست

غدیر مرکز تفسیر کل قرآن است *** که آیه آیه آن شرح لیله اسراست

غدیر وجه کمال شریعت نبوی است *** اتمّ نعمت حق در تمام ما فیهاست

غدیر برگ ثبات حقیقت شیعه است *** که مجد تاج گذاری حضرت مولاست

غدیر صفحه زرین دفتر هستی است *** که بهترین سند افتخار در دنیاست

غدیر ما حصل آية أّولِى الأّمرَ است *** که مزد پیرویش نص والِ مَن والاست

غدیر پرده برانداز دشمنی ولی است *** که آشکار زایراد عاد من عاداست

غدیر سمبل آيات ليلة القدر است *** که قدر و مرتبه اش معنى مِنَ الأُولى است

علیست آن که غدیرش به صفحه تاریخ *** به حکم محکم حق تا ابد جهان آراست

علیست آن که نماینده خدا به بشر *** به نص آیه قرآن پس از رسول خداست

علیست آن که قدم زد به خانه ای که در آن *** ندای اُخْرُجی از بهر مریم عذر است

علیست آن که به معراج میزبان نبی *** ز باب فتح به فرمان خالق یکتاست

علیست آن که چنان شیر شرزه بی پروا *** علیه دشمن قرآن به عرصه هیجاست

علیست آن که ز عدلش بداد آمد ظلم *** چنان که هستی دونان همه به باد فناست

علیست آن که برایش ز سهم بیت المال *** حقوق غیر و برادر بدون استثناست

علیست آن که به شب ناشناس و برقع پوش *** به دلنوازی ایتام مهد عشق و صفاست

علیست شمس ولایت که پرتو نورش *** به رغم ظلمت شب شمع کلبه فقراست

على سقیفه لطف است در جوانمردی *** و علی عصاره بخشش به وقت جود و سخاست

علی نهایت هستی است تا که هستی *** هست که هستی همه چون قطره هست و او دریاست

زبان ز گفتن اوصاف او بود عاجز *** قلم به وقت رقم در شگفت از معناست

ز قدر وصف علی می توان همین را گفت *** به شهر علم در و باب یازده عیساست

بگو به شاعر ژولیده کز مقام علی *** همین بس که شوهر به حضرت زهراست

غدیریه

پس از اتمام حج از امر ذوالمن *** نبی احرام بیرون کرد از تن

وداعش در حقیقت دیدنی بود *** گل از گلزار رویش چیدنی بود

گل لبخند بر لب داشت احمد *** که برلب ذکر یا رب داشت احمد

منا را سوی یثرب بار بستند *** گنه را حاجیان طومار بستند

نبی شمع و علی پروانه اش بود *** نبی ساقی علی خمخانه اش بود

نبی رادر مسیر راه هادی *** ندایی گشت از نای منادی

به فرمان خدای حی سرمد *** ندا آمد که بلغ یا محمد

شب معراج رازی با تو گفتم *** در ناسفته ای بهر تو سفتم

بگفتم با تو آن سرجلی را *** نشان دادم مقامات علی را

به عالم از علی بهتر ندیدم *** که او را در ولایت برگزیدم

تو هم او را به جا تایید کردی *** بر این تایید حق تاکید کردی

کنون آن راز باید فاش گردد *** که سد مردم اوباش گردد

نبی از این پیام حی سرمد *** به لب لبخند را پیوند می زد

در وصف ولادت صدیقه کبری حضرت فاطمه زهرا علیهم السلام

مرغ سعادت از وفا نشسته بر روی بام ما *** ریخته جای می ملک شیر و عسل بجام ما

همای بخت را نگر چگونه گشت رام ما *** غزال وادی شرف شده اسیر دام ما

ز سوی عشق پخته شد خمیر فکر خام ما *** آب شود دل شکر ز شکرین کلام ما

که شد کلام ما همه مدح و ثنای فاطمه *** سزد که جان عالمی شود فدای فاطمه

طوطی طبع من اگر لب بلب آشنا کند *** ز وصف همسر علی شور نوا بپا کند

عروس فكر بكر من غنچه لب چو وا کند *** بناز و غمزه و ادا حق سخن ادا کند

بگو به ماه آسمان شرم کند حیا کند *** که دختری خدا عطا به ختم الانبیا کند

هزار مهر و مه زند بوسه بپای فاطمه *** سزد که جان عالمی شود فدای فاطمه

گر ز ولادت نبی کاخ بتان خراب شد *** از نور روی دخترش قمر به پیچ و تاب شد

ز جلوه جمال او جهان پر انقلاب شد *** به روی خلق ما سوا دوباره فتح باب شد

ز پشت پرده جلوه گر همسر بوتراب شد *** که غرق شادی و شعف زیمن او تراب شد

عقد علی و فاطمه بسته خدای فاطمه *** سزد که جان عالمی شود فدای فاطمه

بجز جلال حق بود فوق همه جلال او *** جمال حق عیان بود ز آئینه جمال او

کمال دین عقل کل مکمل از کمال او *** کمیت عقل گشته پی ز جذبه خصال او

محور این جهان علی نکته اوست خال او *** بحق حق که مادری نیاورد مثال او

تکیه نمی زند کسی دگر بجای فاطمه *** سزد که جان عالمی شود فدای فاطمه

چادر عصمتش بود مایه افتخار زن *** گوهر عفتش بود سکه اعتبار زن

حجاب اوست در جهان باعث اقتدار زن *** اوست بروز واپسین مونس و غمگسار زن

بیک اشاره واکند دو صد گره ز کار زن *** بدست فضه اش بود عنان اختیار زن

خوش آن زنی که می کند جلب رضای فاطمه *** سزد که جان عالمی شود فدای فاطمه

اوست که یازده پسر هدیه به ما سوا کند *** پرچم صلح را علم ز صلح مجتبی کند

نماز را حسین او زنده بکربلا کند *** بنای زهد را بنا عابدش از وفا کند

بنور علم قلب ما با قرش آشنا کند *** مدرسه اصول را صادق او بپا کند

موسی جعفرش دهد بما ولای فاطمه *** سزد که جان عالمی شود فدای فاطمه

اوست که می دهد بما امیر ارض طوس را *** ز جود او جواد او زنده کند نفوس را

خجل کند ز حسن خود هادی او شموس را *** بدست عسکری دهد عصای آبنوس را

بنام او زند ملک ببام عرش کوس را *** مزن ز فرط غم دگر بهم کف فسوس را

که مهدیش نشان دهد بما سرای فاطمه *** سزد که جان عالمی شود فدای فاطمه

مهدی فاطمه عیان رخ از پس نقاب کن *** سپس تو پای خویش را بحلقه رکاب کن

بنای کاخ ظالمان ز بیخ و بن خراب کن *** ز حسن روی خویشتن خجل تو آفتاب کن

به پهلوی شکسته ما در خود شتاب کن *** چو قاتلش برون کنی ز قبر این خطاب کن

بگو چرا کمان بود قد رسای فاطمه *** سزد که جان عالمی شود فدای فاطمه اش

بنده منم که کرده ام ورد زبان ثنای تو *** این همه رنج می کشم در طلب لقای تو

بیا بیا که منتظر نشسته ام برای تو *** اگر رسم بخدمتت ز رحمت خدای تو

بجای سرمه می کشم بدیده خاکپای تو *** تو پادشاهی و بود ژولیده گدای تو

که ورد اوست روز و شب مدح و ثنای فاطمه *** سزد که جان عالمی شود فدای فاطمه

میلاد با سعادت حضرت زهرا علیها السلام

آن شب زمین مکه بر خود ناز می کرد *** با ناز خو در های رحمت باز می کرد

آن شب حرم سر تا قدم حق را هدف بود *** گویای تکبیر بلال از هر طرف بود

آن شب شفق در باغ دل ها لاله می کاشت *** آن را به عشق یار هجده ساله می کاشت

آن شب سحر سجاده دل باز می کرد *** قامت به قد قامت مؤذن ساز می کرد

آن شب فلق شعر گل مهتاب می خواند *** از بهر غم شادی حدیث خواب می خواند

آن شب سپیده جامه بر تن چاک می کرد *** گرد ملال از روی احمد پاک می کرد

آن شب زمان چرخ و فلک را تاب می داد *** کلک قضا لوح قدر را آب می داد

آن شب زمین آبستن شور و شعف بود *** غواص دل آماده صید صدف بود

آن شب منا شعر مبارک باد می خواند *** زیبا سرود آن شب میلاد می خواند

آن شب خدیجه بود و درد بارداری *** از بارداری بود کارش بی قراری

آن شب ز تنهایی روانش رنج می برد *** رنج شکوفایی به پای گنج می برد

آن شب زنان مکه بر او پشت کردند *** از او بریدند و نکوهش مشت کردند

آن شب میان آن دو اسراری مگو بود *** وقت شکوفایی نخل آرزو بود

آن شب به مادر از بهشت و حور می گفت *** از مرگ ظلمت در دیار نور می گفت

آن شب قمر آهنگ شادی ساز می کرد *** در را برای صبح صادق باز می کرد

آن شب خدیجه بود و آه جانگدازش *** لطف خدای مهربان سوز و سازش

آن شب بهشتی بانوان اوراد کردند *** با یاری خود قلب او را شاد کردند

آن یک به دستش ساغری آکنده از مل *** ان کلمات آن یک برایش سندس استبرق و گل

آن یک به پایش با ترنم لاله می ریخت *** لبخند از لب در دیار ناله می ریخت

آن یک برایش باده در پیمانه می کرد *** آن یک پریشان گیسوانش شانه می کرد

مریم به گوشش آیه انجیل می خواند *** آسیه بهرش داستان نیل می خواند

سارا برایش عود و عنبر دود می کرد *** او را مهیا بهر یک مولود می کرد

ناگه خدا از راز هستی پرده برداشت *** آهنگ فتح نور در شهر سحر داشت

تا مصطفی را ابتران ابتر نخوانند *** شعر هجا در وصف پیغمبر نخوانند

ام القرا آئینه دار نور گردید *** چشم کج اندیشان عالم کور گردید

کون و مکان را ذات حق زیب و فری داد *** بر خاتم پیغمبرانش دختری داد

آن هم چه دختر نازنین و ناز پرور *** دختر نه بلکه بر یتیم مکه مادر

بالاتر از او بین زن ها دختری نیست *** در امتحان همسرش شد نمره اش بیست

هر تار مویش آیه حبل المتین است *** بر حلقه انگشتر خاتم نگین است

آمد به دنیا عصمت کبرای سرمد *** ام الائمه فاطمه ام محمد

آمد به دنیا شاهکار کلک خلقت *** گنجینه شرم و حیا و كان عصمت

آمد به دنیا آن که نورش منجلی بود *** معراج احمد بود و منهاج علی بود

آمد به دنیا آن که هستی هست مستش *** از مستی هستی بشر شد پای بستش

گر او نبودی هستی عالم نبودی *** مشهودی از آب و گل آدم نبودی

گر او نبودی زندگی بی محتوا بود *** در پرده ابهام آیات خدا بود

او رحمتی بر رحمت للعالمین است *** او زینت آیات قرآن مبین است

بر جسم ختم الانبیا روح است زهرا *** بر کشتی عدل على نوح است زهرا

آئینه دار نهضت پیغمبر است او *** بهر پدر دلسوزتر از مادر است او

مظهر خدا هست و خدا را اوست مظهر *** ساقی علی هست و علی را اوست کوثر

شرمنده از نور جمالش آفتاب، است *** درس نخستش بر زنان حفظ حجاب است

لب های ختم الانيا بوسید دستش *** پیمانه صبر علی گردید مستش

از بس که داده ذات حق قدر و مقامش *** قد قامت احمد بود از احترامش

بی فاطمه نام نبی معنا ندارد *** فرقی علی با حضرت زهرا ندارد

میلاد حضرت زهرا علیهم السلام

بساقی ای صبا بگو حاجت ما برآورد *** ساغری از برای ما ز آب کوثر آورد

بساغر لطیفه گو بگو لطیفه ای بگو *** که مطرب از ره وفا چنگ به مضمر آورد

بگو به ماه آسمان بخود نبالد اینقدر *** که ماه بی قرین من سراز افق درآورد

ماه جمادی آمده موقع شادی آمده *** با ز منادی آمده به نخل دل بر آورد

دوباره گشته این جهان برتبه برتر از جنان *** که حق به خیل بانوان هادی و رهبر آورد

دوش شنیدم این ندا که امشب از ره وفا *** برای ختم الانبیا خدیجه دختر آورد

چه دختری که مظهر شرم و حیا و عفت است *** چه عفتی که عصمتش صفای دیگر آورد

نیافریده ذات حق بجز خدیجه مادری *** که دختری چو فاطمه پاک و مطهر آورد

به بحر رحمتش خدا بیافرید یک صدف *** که یازده گهرا زا وز صلب حیدر آورد

خدا برای عقل کل دختری همچو برگ گل *** بکوری دو دیده مردم ابتر آورد

بهر نثار مقدمش ز فر و شادی و شعف *** لعل و گهر طبق طبق مریم و هاجر آورد

بشأن دخت مصطفی جبریل امشب از سما *** چو برگ گل ورق ورق آیه ز داور آورد

ساره و کلثوم از جنان به امر خالق جهان *** مشک و گلاب و عنبر و عطر معطر آورد

حور و پری که از یمین که از یسار در زمین *** حضور فاطمه به بین عود به مجمر آورد

ندیده مهر مادری چو خاتم پیغمبران *** فاطمه را خدای او بجای مادر آورد

قدم نهاد در جهان مایه فخر بانوان *** آن که چو مجتبی حسن به سروران سر آورد

مهین حبيبه خدا دیده گشوده از وفا *** که چون حسین آیتی خصم ستمگر آورد

عين عيون عابدین مام امام پنجمین *** آمده بهر مؤمنین مذهب جعفر آورد

بسان کاظم و رضا همچو تقی شیر خدا *** برای رهبری ما رهبر و سرور آورد

همچو نقی و عسکری هادی و میر و رهبری *** ز بهر حفظ دین حق ماه منور آورد

یا فاطمه

امشب شب ولادت محبوبه خداست *** جشن ولادتی که به هفت آسمان به پاست

امشب شکوه خلقت هستی است در جهان *** آن خلقتی که بانی هستی ماسواست

امشب امین وحی خدا حامل پیام *** از جانب خدا به بر ختم الانبیاست

امشب فرشتگان همه گویند یک صدا *** امشب شب تبلور انوار کبریاست

امشب مدینه سفره شاهانه چیده است *** مهمان پذیر سلسله خیل انبیاست

امشب ز خلد آدم و نوح و خلیل حق *** مهمان احمدند غذا حب مرتضی است

امشب مسیح دست فشان طالب حضور *** بهر زیارت گل گلزار مصطفاست

امشب ز کوه طور پی عرض تهنیت *** موسی ز راه آید و در دست او عصاست

روح الامین به هادی کل گفت ذات حق *** کوثر عطا کند که تو را بهترین عطاست

حق از خدیجه داده تو را دختری و گفت *** آیینه تمام نمای صفات ماست

او را بنام فاطمه خوانیم و فاطمه *** کانون مهر و عاطفه و معدن صفاست

صد ها هزار زهره از او کرده کسب نور *** زهرا بخوان که خواندن زهرا و را سزاست

گر او نبود نام و نشان از بقا نبود *** بی او بقا به معرکه محکوم بر فناست

کیست زهرا

کیست زهرا حرف اول در نخست *** آن که زو شد نادرستی ها درست

کیست زهرا نقطه عطف *** وجود تار و پود هستی بود و نبود

کیست زهرا آفرینش را سبب *** ام زینب ام کلثوم ام اب

کیست زهرا روح آدم در سرشت *** قفل دوزخ سنبل باغ بهشت

کیست زهرا نوح را فلک نجات *** تشنگان را چشمه آب حیات

کیست زهرا نار را باب دخیل *** معنی برداً سلاما بر خلیل

کیست زهرا شهروند شهر نور *** بهر موسی حرف حق بر کوه طور

کیست زهرا صد مسیحا را مسیح *** در ملاحت هر ملیحی را ملیح

کیست زهرا گوهری کامل عیار *** اولین پروده پروردگار

کیست زهرا آفتابی در حجاب *** آن که از شرمش خجل شد آفتاب

کیست زهرا پاره تن بر رسول *** راضية مرضیه عذرای بتول

کیست زهرا نوگل پژمرده ای *** در میان کوچه سیلی خورده ای

کیست زهرا روح قرآن مبین *** تازیانه خورده ای از بهر دین

کیست زهرا یار هجده ساله ای *** تا ابد در نای هستی ناله ای

ناله اش فریاد مظلومیت است *** با علی هم درد محرومیت است

ناله اش افشاگر قدر علی است *** پرده دار صدره صبر علی است

ناله اش تیری به قلب دشمن است *** چل چراغ عشق از او روشن است

کیست زهرا مریمش خدمتگذار *** مهبط وحی خدا را پرده دار

کیست زهرا معنی الله نور *** جلوه نور محمد در ظهور

کیست زهرا نور حق را منجلی *** باعث پیدایش مولا علی

کیست زهرا زینت روی زمین *** رحمتی بر رحمت للعالمين

کیست زهرا عرش حق را قائمه *** فاطر ارض و سماء را فاطمه

کیست زهرا نعمت حق بر نبی *** هم على زهراست هم زهرا علی

کیست زهرا عصمت کبری حق *** سینه چاک سینه سینای حق

کیست زهرا هر مرادی را مرید *** کوثر حق نص قرآن مجید

کیست زهرا شعر سبز روزگار *** بانوان را بهترین آموزگار

کیست زهرا یکه تاز دلبری *** همسری را لایق پیغمبری

فاطمه سلام الله علیها

ای فاطمیون فاطمه فتح و ظفر آورده است *** بهر حسین فاطمه قرص قمر آورده است

از بیشۀ شیر خدا یک شیر نر آورده است *** مردافکن و صف بشکن و قدرت قدر آورده است

سرلشکر و آب آور سینه سپر آورده است *** پشت و پناه زینب نیکو سیر آورده است

مرکز هاتف غيبم ندا از حی سرمد آمده *** عباس بهر یاری دین محمد آمده

او آمده تا در جهان نیکو علمداری کند *** هم پاسداری از حرم هم حفظ همیاری کند

امضا به خون خویشتن خط وفاداری کند *** با غیرت و مردانگی اسلام را یاری کند

پیر عطش را مست می در حال هوشیاری کند *** امشب ز روی ماه او حق پرده برداری کند

کز هاتف غیبم ندا از حی سرمد آمده *** عباس بهر یاری دین محمد آمده

او آمده تا کربلا نازد به ناز شصت او *** پیوند هستی می زند بر هستی ما هست او

شرمنده سازد آب را لعل لبان مست او *** گلبوسه بر چشمش زند تا خضر شد پابست او

سازد جدا تیغ ستم در راه داور دست او *** تا صدگره را وا کند خالق ز بند و بست او

كز هاتف غيبم ندا از حی سرمد آمده *** عباس بهر یاری دین محمد آمده

او جان خود را در جهان تقدیم جانان می کند *** جان جهانی زنده او با قیمت جان می کند

از ما شفاعت نزد حق از راه احسان می کند *** امشب نگاه مرحمت بر اهل ایمان می کند

هر کس ابوالفضلی بود بر خویش میهمان می کند *** دردی که بی درمان بود عباس درمان می کند

كز هاتف غیبم ندا از حی سرمد آمده *** عباس بهر یاری دین محمد آمده

یا فاطمة الزهرا عليها السلام

فاطمه ای روح ریحان مبین *** رحمتی بر رحمت للعالمين

کیستی تو کز تو هستی شد به پا *** حق ز بودت گفته بر خود مرحبا

ذات حق از مصطفی تقدیر کرد *** نام نیکوی تو را تفسیر کرد

فاطمه یعنی حقیقت را سرشت *** کز سرشت او بود باغ بهشت

از همه باشد فراتر فاطمه *** چون همه طفلند و مادر فاطمه

فاطمه نوری ز نور سرمدی است *** نور او میلاد نور احمدی است

معنی نور علی نور است او *** از پلیدی ها چو حق دور است او

فای او سرچشمه فیض خدا *** آی او آئینه ایزد نما

طای او طهر طهارت ها بود *** میم او مهر محبت ها بود

های او ما را هدایت می کند *** راهی راه ولایت می کند

ماسوا از او و او از ما سواست *** چون وجودش رمز اثبات خداست

گر نبودی فیض سرمد هم نبود *** گر نبودی او محمد هم نبود

گر نبودی او علی مولا نبود *** هستی کون و مکان بر پا نبود

فاطمه فتح جهانی می کند *** از ولایت پشتبانی می کند

از وجود او بود غیب و شهود *** شاهد جودش بُوَد بُودُ و نبود

فاطمه ثقل عفاف عصمت است *** شهپر عشق همای رحمت است

فاطمه يعنی ولایت را سپر *** درد ها را ناله ای در پشت در

فاطمه یعنی رسالت را نگین *** مادر اول شهید راه دین

فاطمه محبوب حی داور است *** بر نبی هم دختر و هم مادر است

فاطمه یعنی اصول ما ترک *** یاس نیلی گشته باغ فدک

فاطمه یعنی ولایت را ولی *** تازیانه خورده در راه علی

فاطمه یعنی محبت را ثمر *** فاطمه یعنی شهادت را اثر

فاطمه یعنی کمال احتجاج *** نوش دارویی به هر دردی علاج

فاطمه یعنی شکوه بندگی *** بانوان را خط و مشی زندگی

فاطمه یعنی صفا یعنی جلال *** بر على اليوم اكملت كمال

فاطمه یعنی شکوه یاس ها *** دست پینه بسته از دستاس ها

فاطمه یعنی قیامت را قیام *** زخمی اما زخم ها را التیام

فاطمه یعنى على بت شكن *** جلوه حسن خداداد حسن

فاطمه یعنی نبی را نور عین *** چشمه سار جوشش خون حسین

فاطمه یعنی سجود ساجدین *** زینت تقوای زین العابدین

فاطمه یعنی ولایت بر عموم *** اوستاد مكتب بحر العلوم

فاطمه یعنی فراز برتری *** صاحب فقه و اصول جعفری

فاطمه یعنی شکوه رشک طور *** بی عصا اعجاز موسی را ظهور

فاطمه یعنی على موسى الرضا *** شمسه شمس الشموس والضحى

فاطمه یعنی در دریای جود *** هم جواد و هم جهاد و هم سجود

فاطمه یعنی سخاوت را سخی *** سر خط تقوی و دانش بر نقی

فاطمه یعنی امید روزگار *** عسکری را بهترین آموزگار

فاطمه یعنی سرور سروری *** انتظار حجة بن العسكرى

چون نهد مهدی او پا در رکاب *** می کند بر قاتل زهرا خطاب

مادر ما دخت پیغمبر نبود؟ *** بهترین محبوبه داور نبود؟

بازویش را جوهر نیلی زدی *** بر رخ او از چه رو سیلی زدی

توصیف حضرت زهرا علیها السلام نص حضرت باری تعالی

من خدایم که زمان در خط فرمان من است *** هستی کون و مکان مطلع ديوان من است

همه ذرات جهان ریزه خور خوان من است *** لیلی حسن قدم سمبل نسوان من است

خلقت او زازل کلک مرا لازمه بود *** هدف از خلقت هستی جهان فاطمه بود

اولین واژه که بنوشت قضا زهرا بود *** ثمر بودن زهرا علی و طاها بود

ما سواله همه چون صورت او معنا بود *** فاطمه منشاء پیدایش این دنیا بود

غیر او هیچ کسی عرش مرا قائمه نیست *** بین خوبان جهان خوبتر از فاطمه نیست

موقع خلقت عالم نفس او دم بود *** نور او منشاء آدم شدن آدم بود

نوح در کشتی و او راه گشای یم *** بود به خلیل آتش نمرود از او خرّم بود

ناز موسی بود از او وید بیضایش *** دم عیسی بود از آن دم روح افزایش

بود او لازمه بود و نبود است مرا *** قدر او جاذبه رکن و سجود است مرا

جود او جلوه اثبات وجود است مرا *** نور او بارقه غیب و شهود است مرا

خاتم از بودن او تاج سر عالم بود *** دخت خاتم شد و مادر به گل خاتم بود

حرم وحی مرا محرم اسرار بود *** قلم صنع مرا جوهر ایثار بود

سنگر عشق مرا قافله سالار بود *** رشته مهر مرا پود بود تار بود

بین زن های جهان فاطمه ناموس من است *** لوح محفوظ من و مطلع قاموس من است

فاطمه همسر شایسته و نیکوی علی است *** طبق فتوای توان قدرت بازوی علی است

رمز پیروزی پی در پی و نیروی علی است *** چشمه خلق نبی نادره خوی علی است

رمز تحصیل ولایت به ولی زهرا شد *** فاطمه کرد تجلی که علی مولا شد

روز محشر که بود شعله ور از سوزش نار *** صفی از خیل رسل هست ملائک بسیار

همه هستند پیاده گل طاهاست سوار *** می برد جلوه او از کفشان صبر و قرار

تا که اسباب شفاعت همه آماده شود *** حکم تام از طرف ما به کفش داده شود

با نگاهی به جزا شور و صفا می بخشد *** گر بخواهد همه راحق به جزا می بخشد

کرمش بس که زیاد است خطا می بخشد *** شیعیان را همه بی چون و چرا می بخشد

انبیاء بر کرمش چشم شفاعت دارند *** اوصیا در بر او عرض ارادت دارند

چادر عصمت او بافته از نور بود *** فاضله فاطمه و انسية الحور بود

سینه چاک علی عالی منصور بود *** آن که او را نشناسد به جهان کور بود

گر علی هست بدان اصل سرشتش زهراست *** باغبان هست نبی باغ بهشتش زهراست

او گلی هست که تاب ستم خار نداشت *** پهلویش طاقت ضرب در و دیوار نداشت سینه اش طاقت بوسیدن مسمار نداشت *** جز حمایت از علی فاطمه ام کار نداشت مصلحت بد علی صبر کند دم نزند *** تا کسی تیشه به اندیشه خاتم نزند

بهر پرواز به سیلی پر و بالش دادند *** بازویش را بشکستند و مدالش دادند

ز هر از ساغر اندوه و ملالش دادند *** گرچه کشتند ولی قدر و کمالش دادند

گرچه سد هدف حیدر کرار شدند *** لیک با چیدن گل در دو جهان خار شدند

خدیجه همسر رسول الله

خدیجه اولین بانوی اسلام *** کز او زن را به نامم زنده شد نام

یگانه همسر پیغمبر است او *** به قدر و رتبه از مردم سر است او

خدا را بین زن ها او یگانه است *** که در تاریخ نامش جاودانه است

ز ایثارش کرم شرمنده گشته *** کرم پیش سخایش بنده گشته

به سهم خویش دین خود ادا کرد *** تمام ثروت خود را فدا کرد

شریعت را قوام از ثروت اوست *** حقیقت را دوام از ثروت اوست

بود او زینت آئین احمد *** که از او زنده شد دین محمد

چو شد ایثار او در حد وافی *** سرآمد لطف حق بهر تلافی

هر آن چه جود بود در کان وجودش *** بر او بخشید از دریای جودش

تلافی گذشتش را خدا کرد *** به او زهرای اطهر را عطا کرد

چه زهرایی که هستی گشته مستش *** بود هستی عالم پای بستش

چه زهرایی که او را نیست مانند *** به همسر داری و تعلیم فرزند

چه زهرایی طلوع صبح روشن *** نبی را روح ریحان پاره تن

چه زهرایی خدا را اصل ناموس *** به پیش نور او خورشید فانوس

چه زهرایی کلام بی نهایت *** شکوه شکر حق بهر ولایت

چه زهرایی نبی را ناز دختر *** همان دختی که او را هست مادر

چه زهرایی سرود باور صلح *** بسرای حفظ قرآن مادر صلح

چه زهرایی که آرد مجتبی را *** زمینه ساز جنگ کربلا را

چه زهرایی که شمس مشرقین است *** ز شیر جوشش خون حسین است

گل از شرمش گلاب ناب گردد *** گلاب از بوی عطرش آب گردد

اصالت صورت زهرا *** جلالت قطره و دریاست زهرا

ولی با این همه جاه و جلالت *** بجای دادن مزد رسالت

نمک خواران نمکدان را شکستند *** دل احمد ز راه که خستند

شکستند استخوان پهلویش را *** سیه کردند از کین بازویش را

نکرد از مصطفی شری عدویش *** میان کوچه زد سیلی به رویش

میلاد رحمت

امشب به فرمان خدا عالم سراپا ناز شد *** از رحمت ماه خدا در های رحمت باز شد

سیمرغ بخت شیعیان آماده پرواز شد *** آهنگ شادی و شعف در خانه دل ساز شد

حسن خدا داد حسن آئینه دار راز شد *** کلک هنر خیز خدا آماده اعجاز شد

تاج تبارک از احد از بهر احمد آمده *** یعنی حسن روشنگر دین محمد آمده

امشب به هر جا پا نهی جشن و طرب برپا بود *** فریاد شادی و شعف از هر طرف گویا بود

گسترده خوان نعمت خلاق بی همتا بود *** حکم پذیرایی آن با آدم و حوا بود

از شادی نوح نبی غرق شعف دریا بود *** آتش به ابراهیم حق چون جنت المأوا بود

تاج تبارک از احد از بهر احمد آمده *** یعنی حسن روشنگر دین محمد آمده

در سینه سینای او موسی عصا انداخته *** عیسی به گردن در برش طوق ولا انداخته

رحل اقامت بر سر کویش گدا انداخته *** از حسن او یوسف سپر نزد خدا انداخته

قدر گهر را پیش او حق از بها انداخته *** شوری دگر میلاد او در ماسوا انداخته

تاج تبارک از احد از بهر آمد آمده *** یعنی حسن روشنگر دین محمد آمده

چشم حقیقت بازکن حسن خدا دادش ببین *** لبخند زهرا را به لب در شام میلادش ببین

چشم علی را روشن از دیدار نوزادش ببین *** تحسين ختم الانبيا بر کلک استادش ببین

انصار را لب تشنه احسان و امدادش ببین *** آکنده در ارض و سما فریاد میعادش ببین

تاج تبارک از احد از بهر احمد آمده *** یعنی حسن روشنگر دین محمد آمده

سرسبزی عالم بود از سبزی رخسار او *** باشد طبیب درد ها آن نرگس بیمار او

غرق شگفتی شد کرم از همت و ایثار او *** عاجز بود نطق بشر از سنجش معیار او یوسف اگر آگه شود از گرمی بازار او *** سیری نبیند تا ابد از لذت دیدار او

تاج تبارک از احد از بهر احمد آمده *** یعنی حسن روشنگر دین محمد آمده

نامش حسن، وصفش حسن از فرق تا پایش حسن *** بودش حسن، جودش حسن، حسن دلارایش حسن

راهش حسن خطش حسن گفتار زیبایش حسن *** قامت قیامت قامت و زلف چلیپایش حسن

پیغام انسان پرور و تفسیر و معنایش حسن *** میلاد امروزش حسن میعاد فردایش حسن

تاج تبارک از احد از بهر احمد آمده *** یعنی حسن روشنگر دین محمد آمده

برد یمانی در برش تاج سخاوت بر سرش *** باب شفاعت سنگرش تخت عدالت منبرش

هستی بود زیر پرش جبریل دربان درش *** هستی عالم کشورش جن و بشر فرمانبرش

خیل ملایک عسگرش ام ابیها مادرش *** صلح حقیقی جوهرش نور حق از پا تا سرش تاج تبارک از احد از بهر احمد آمده *** یعنی حسن روشنگر دین محمد آمده

از صلح او قرآن و دین جاوید و پابرجا بود *** از ساز او آوازه خونین عاشورا بود مکر عدو چون قطره و صلح حسن دریا بود *** بهر يحب الصابرين صبر حسن معنا بود

عفو گناهان تو را عشق حسن امضا بود *** طبع من ژولیده دل از وصف او گویا بود

تاج تبارک از احد از بهر احمد آمده *** یعنی حسن روشنگر دین محمد آمده

حسن مظهر صلح

ای یگانه امیر کشور صلح *** در جهان نیست جز تو رهبر صلح

از طفیل وجود ذي جودت *** بر رخ ما گشوده شد در صلح

صلح جوئی که دم ز صلح زند *** ورقی خوانده او ز دفتر صلح

حق نپرورده در صدف هرگز *** بخدا ثانی تو گوهر صلح

صلح شد با بیان تو تصویب *** رنگ بگرفته از تو جوهر صلح

آتش جنگ و کینه شد خاموش *** تا نجنبد ز جای محور صلح

شد بیا انقلاب سرخ حسین *** تا بعالم شود برابر صلح

از قیام حسین و صلح تو شد *** دین حق زنده پیش داور صلح

اول از تو شروع گشت و سپس *** شد بنام تو ختم آخر صلح

ورد ژولیده گشته توصیفت *** ای یگانه امیر کشور صلح

صلح

مجتبی را صلح عین جنگ بود *** جنگ ضد خدعه و نیرنگ بود

صلح او را بود جو آن زمان *** آتشی در زیر خاکستر نهان

صلح او یعنی قیام بی سلاح *** فتح را آئینه دار افتتاح

صلح او یعنی اطاعت از خدا *** بر قوانین خدا راز بقا

صلح او یعنی قیام مشترک *** بازتاب واقعه باغ فدک است

صلح او یعنی بهاران را نسیم *** مشعلی بهر صراط المستقيم

صلح او یعنی تز دشمن شکار *** تا قیامت دین حق را پاسدار

صلح او یعنی ولایت را سپر *** نخل توحید خدا را برگ و بر

صلح او یعنی دفاع از عدل و داد *** سر خط آزادی مردان راد

صلح او یعنی کمال بندگی *** صحنه ساز صحنه آزادگی

صلح او باشد حدیث درد ها *** قصه نامردی نامرد ها

صلح او سب علی را سد بود *** سد راه شر دیو و دد بود

صلح او شمشیر تیز رهبری است *** بهترین تز ضد انسان پروری است

صلح او گویاترین فریاد هاست *** در سیاست دادخواه دادهاست

صلح او بادام دین را مغز بود *** هر عاشورا چراغ سبز بود

صلح او بر دیو زنگی راه بست *** شيشه عمر ابوسفیان شکست

صلح او هیهات مناذله است *** نردبان عاشقی را پله است

صلح او سازش نبود و جنگ بود *** خصم را بر جبهه داغ ننگ بود

صلح او کاری چوکار ذوالفقار *** کز شرارش آفریند افتخار

صلح او دارای صد ها راز بود *** بهر عاشورا زمینه ساز بود

با برادر صلح او همدست گشت *** باعث مرگ یزید پست گشت

صلح او را هست در هستی نشان *** مصلح کل مهدی صاحب زمان

امام حسن علیه السلام

مدینه شهر شادی بود آن شب *** ولایت را منادی بود آن شب

رسالت را ندایی آشنا بود *** پیامش روح بخش و دلربا بود

شفق باغ فلق را آب می داد *** صبا گیسوی شب را تاب می داد

سحر سوز دلش را ساز می کرد *** به شادی سفره دل باز می کرد

سپیده با شقایق شعر می خواند *** غزل با واژه های بکر می خواند

زمان آئینه دار راز می گشت *** زمین را ساز مهد ناز می گشت

دل زهرا به سینه داد می زد *** که دادش داد یک میلاد می زد

به شام نیمه ماه مبارک *** نبی می خواند آیات تبارک

جهان مرده را حق زنده می کرد *** على نقش لبانش خنده می کرد

منادی گفت ختم الانبیا را *** بشارت ده علی مرتضی را

بگو قرص قمر آورده زهرا *** برایت یک پسر آورده زهرا

ز اشک شوق ترکن پیرهن را *** ببین حسن خداداد حسن را

حسن اسم و حسن خلق و حسن خوی *** حسن چشم و حسن موی و حسن روی

حسن وصف و حسن رسم و حسن دست *** که می از نرگس مستش شده مست

شگفتی در شگفت از روی ماهش *** کند تاراج دل ها یک نگاهش

سخن شرمنده از درک کلامش *** هزاران یوسف مصری غلامش

از او شد سبز نخل بارور صلح *** که مظهر را بود او مظهر صلح

مگو صلح حسن بی آب و رنگ است *** که صلحش با عدو اعلان جنگ است

حسن را صلح آغاز نبرد است *** که در آزادگی آزاد مرد است

جهاد فی سبیل لله است صلحش *** زمینه ساز عاشوراست صلحش

ز صلح او علم شد قامت دین *** علم شد پرچم قد قامت دین

اگر صلح حسن انشا نمی شد *** قیام کربلا اجرا نمی شد

سبط اکبر

امشب خدا بر مصطفی تفسیر کوثر می کند *** تفسیر های هل اتی از بهر حیدر می کند

لبخند را نقش لب زهرای اطهر می کند *** بر بندگان ایثار را چندین برابر می کند

از جلوه روی حسن عالم منور می کند *** ناباوران دهر را مجذوب باور می کند

چون اولین گل واژه گلزار احمد آمده *** پور علی و فاطمه جان محمد آمده

امشب دل دردی کشان در سینه ها پر می زند *** پیک پیام سرمدی هی حلقه بر در می زند

گلبوسه جبریل امین دست پیمبر می زند *** ساقی کوثر از صفا ساغر به ساغر می زند

لبخند سبزی بر نبی زهرای اطهر می زند *** نام حسن را ذات حق چون سکه بر زر می زند

چون اولین گلواژه گلزار احمد آمده *** پور علی و فاطمه جان محمد آمده

بین زمین و آسمان گوید منادی دمبدم *** صلح آفرین دین حق در ملک هستی زد قدم

کز مقدمش روی زمین گردید چون باغ ارم *** پیروز شد شور شعف بر غصه و اندوه غم

آمد کریم اهلبیت از بهر تصمیم کرم *** ساقی بیاور جام می بهر سپاس این نعم

چون اولین گلواژه گلزار احمد آمده *** پور علی و فاطمه جان محمد آمده

سرسبزی رخسار او صد ها روایت می کند *** اندیشه بیدار او حفظ ولایت می کند

شیرینی گفتار او ما را هدایت می کند *** حق بودنش را صبر او بر حق کفایت می کند

خط حسینی را به ما عشقش حکایت می کند *** با خوردن خون جگر از دین حمایت می کند

چون اولین گلواژه گلزار احمد آمده *** پور علی و فاطمه جان محمد آمده

نامش حسن وصفش حسن خلقش حسن خویش حسن *** چشمش حسن دستش حسن زیبایی رویش حسن

صلحش حسن جنگش حسن گفتار دلجویش حسن *** پورش حسن جودش حسن آن عطر خوش بویش حسن

دادش حسن عدلش حسن لعل سخنگویش حسن *** فکرش حسن ذکرش حسن آن طاق ابرویش حسن

چون اولین گل واژه گلزار احمد آمده *** پور علی و فاطمه جان محمد آمده

رخت امامت در برش تاج ولایت بر سرش *** خیل ملائک عسگرش جبریل دربان درش

هستی عالم منبرش قرآن ناطق دفترش *** زهرای اطهر مادرش نور حق از پا تا سرش

صلح و صفا برگ و برش جود و سخا در جوهرش *** ماه خدا همسنگرش کشتی علی او لنگرش

چون اولین گل واژه گلزار احمد آمده *** پور علی و فاطمه جان محمد آمده

مظهر حسن

ای که شعر بکر سبز جنگ ختم الانبیائی *** شاهکار کلک هستی آفرین کبریائی

رحمت للعالمین را رحمت ماه خدایی *** هدیه ارزنده خالق به خلق ماسوائی

پور زهرا میوه قلب على مرتضائی *** شامل شأن نزول انما و هل اتایی

مظهر حسن خدائی ای شکوه دین احمد *** خورده ای شیر فضیلت از لب نوش محمد

کیستی تو من ندانم آن قدر دانم که نوری *** در حضور اقدس حق فیض را عین حضوری

پای تا سر مست حق از باده جام طهوری *** هم کریم اهل بیت و سالک حی غفوری

هم چراغ مهد گوری هم عصای دست کوری *** كان لطف و بهر جود و مظهر درک و شعوری

مظهر حسن خدائی ای شکوه دین احمد *** خورده ای شیر فضیلت از لب نوش محمد

نص کوثر را به رقم ابتران اول سفیری *** بعد پیغمبر علی را هم مشاور و هم مشیری در جهان آفرینش وارث خم غدیری *** با ولایت هم عنان و در هدایت بی نظیری

در کمان صلح قلب آل سفیان را تو تیری *** هم کریمی هم حلیمی هم امام و هم امیری

مظهر حسن خدائی ای شکوه دین احمد *** خورده ای شیر فضیلت از لب نوش محمد

ای عنان اختیار هستی عالم به دستت *** مایه فخر جهان آفرینش گشته هستت

هستی کون و مکان را کرده صبرت پای بستت *** خضر پیغمبر نخورده می سراپا گشته مستت

گفته هستی آفرین صد آفرین از ناز شستت *** صلح تو باشد نشان همت روز الستت

مظهر حسن خدائی ای شکوه دین احمد *** خورده ای شیر فضیلت از لب نوش محمد

حسن تو نازم که حیران کرده مهر خاوری را *** برده در وادی حیرت ماه و صد ها مشتری را

داده زینت قامت تو مسند پیغمبری را *** تیز کرده تیغ ابروی تو تیغ حیدری را

از شگفتی در شگفت آورده قدرت گوهری را *** داده رونق حسن تو بازار ناز و دلبری را

مظهر حسن خدائی ای شکوه دین احمد *** خورده ای شیر فضیلت از لب نوش محمد

صلح تو آئینه دار دین ختم الانبیا شد *** ناشر حكم ولایت از علی مرتضی شد

در جهان ناموس ما را ضامن شرم و حیا *** شد صلح تو سنگرنشین آیه قالو بلا شد

ساز و برگ نهضت خونین دشت کربلا شد *** آن چه کردی مورد تأیید و مرضی خدا شد

مظهر حسن خدائی ای شکوه دین احمد داد *** خورده ای شیر فضیلت از لب نوش محمد

هدیه خدا به علی

ماه رحمت سفره اش گسترده شد *** زنده از فیضش جهان مرده شد

ماه رحمت ماه ترک خودسری است *** ماه توبه ماه عفو داوری است

ماه رحمت هست همراه علی *** ماه میلاد حسن ماه على

ماه رحمت رحمتش ارزانی است *** ذات حق را دعوت مهمانی است

نای شب پرگشته از فریاد نور *** سبزی شعر است از میلاد نور

زد قدم در عالم ملک وجود *** آن که او رادر کرامت حق ستود

زد قدم در ساحت روی زمین *** رحمتی بر رحمت للعالمين

زد قدم فرزند دلبند علی *** آن که از نورش جهان شد منجلی

لیلی حسن قدم از حسن ظن *** زد رقم نام نکویش را حسن

مظهر حسن خدا داد آمده *** یوسف از حسنش به فریاد آمده

این حسن حسن خدا را مظهر است *** اولین تفسیر نص کوثر است

این حسن آئینه ایزد نماست *** هدیه ماه خدا بر مرتضی است

از شرافت احمد نیکو سرشت *** خوانده او را از جوانان بهشت

زینت از او شد حریم اهل بیت *** خوانده حق او را کریم اهل بیت

صلح را دیشب شب میلاد بود *** مجتبی را داد عدل و داد بود

در شب میلاد پرچمدار صلح *** پرده بردارم من از اسرار صلح

مجتبی را صلح نفس جنگ بود *** بر جبین خصم داغ ننگ بود

صلح او از بهر دفع دشمنان بود *** آتش زیر خاکستر نهان

صلح او یک درس انسان ساز بود *** قفل هستی را کلید راز بود

صلح او بر قلب دشمن تیر گشت *** تا که خون پیروز بر شمشیر گشت

صلح او در کربلا فریاد شد *** تیشه ای بر مرگ استبداد شد

صلح او بر مسند قدرت نشست *** قامت ضد ولایت را شکست

این حسن اندوه بی مر دیده است *** داغ جانسوز پیمبر دیده است

دیده تیره او فضای کوچه را *** بوده شاهد ماجرای کوچه را

دیده او از کینه قوم عنود *** سينه مجروح و بازوی کبود

معجز شق القمر را دیده است *** فرق خونین پدر را دیده است

همسرش در جام او خوناب ریخت *** زهر در کامش به جای آب ریخت

در وصف ولادت امام حسن مجتبی علیه السلام

گوئید بر دلداده گان دلدار ما باز آمده *** از بهر دلجوئی ما آن یار طناز آمده

اسرار دل با کس مگو چون محرم راز آمده *** گو بر مسیحون مسیح از بهر اعجاز آمده

بر موسائیان مژده ده موسی سرافراز آمده *** بهر تماشای حسن یوسف بصد ناز آمده

تا جلوه گر شد از افق روی دل آرای حسن شرمنده شد شمس و قمر از روی زیبای حسن

برگو به ساقی ساغری از آب کوثر آورد *** بر خادم مجلس بگو تا عود و عنبر آورد

که امشب ولی عهدی خدا از بهر حیدر آورد *** بهر علی زیبا گلی زهرای اطهر آورد

جبرئیل بهر مقدمش صد ها طبق زر آورد *** صد ها طبق لعل و گهر میکال از درآورد

تا که کنند از جان و دل زیب قدم های حسن *** شرمنده شد شمس و قمر از روی زیبای حسن

چشم حقیقت باز کن روی دل آرایش ببین *** با دیده حق بین نگر رخسار زیبایش ببین

صد یوسف زیبا جبین محو تماشایش ببین *** نور خدائی جلوه گر از فرق تا پایش ببین

سروروان را در شگفت از قدر عنایش ببین *** خلق جهان را سر بسر غرق تمنایش ببین

کاین سان دل دلداده گان گردیده شیدای حسن *** شرمنده شد شمس و قمر از روی زیبای حسن

او آمده با صلح خود اسلام را احیا کند *** نخل ولا را بر دهد مشت عدو را واکند

رونق بدین حق دهد فرمان حق اجرا کند *** کانون عدل و داد را جاوید و پا برجا کند

کاخ ستم را زیر رو با آن ید بیضا کند *** با صلح خود پرونده عاشورا را امضاء کند

دین خدا پاینده شد از فکرت ورای حسن *** شرمنده شد شمس و قمر از روی زیبای حسن

امشب ید قدرت نما از آستین آید برون *** از چشمه چشم فلک در ثمین آید برون

زیرا که از جیب افق ماهی مهین آید برون *** کز شرم روی ماه او مه شرمگین آید برون

امشب گلی از گلشن حبل المتین آید برون *** از دامن دخت نبی سلطاندین آید برون

کاین سان زبانم روز و شب گردیده گویای حسن *** شرمنده شد شمس و قمر از روی زیبای حسن

تا پرده از رخسار خود آن یار سیمین برگرفت *** مه از نظر پنهان شد و خورشید در خاور گرفت

دست نیایش سوی حق داماد پیغمبر گرفت *** عالم ز یمن مقدمش هم زیب و هم زیور گرفت

نخل دل دلدادگان از مهر دلبر بر گرفت *** بلبل به عشق روی گل این نغمه را از سر گرفت

تا پرورید از امر حق در دل تولای حسن *** شرمنده شد شمس و قمر از روی زیبای حسن

نامش حسن وصفش حسن خلقش حسن خویش حسن *** قدرش حسن صبرش حسن القاب دلجويش حسن

فکرش حسن ذکرش حسن طاق دو ابرویش حسن *** لطفش حسن جودش حسن رنگش حسن بویش حسن

صلحش حسن عدلش حسن دادش حسن رویش حسن *** دستش حسن حسنش حسن قدش حسن مویش حسن

ژولیده شد از جان و دل خاک ره پای حسن *** شرمنده شد شمس و قمر از روی زیبای حسن

میلاد با سعادت امام حسین علیه السلام

بیار باده ساقیا بده به میگسار ها *** از آن می ای که می برد قرار بی قرار ها

که شد به کام عاشقان گردش روزگار ها *** صلای عشق می زند نای خبرنگار ها

تنور لاله داغ شد برای جان نثار ها *** ز گرد راه می رسد سرور سر بدار ها

که اوست حجت خدا زینت دوش احمدی *** کسی که زنده شد از او شریعت محمدی

گره به عشق او بزن رشته نا گسسته را *** بدام او اسیر کن عقل ز بند رسته را

به نام او توان بده موالیان خسته را *** که او بر آب افکند فلک به گل نشسته را

نثار عشق می کند گلان دسته دسته را *** ز لطف بال و پر دهد فطرس پر شکسته را

که اوست حجت خدا زینت دوش احمدی *** کسی که زنده شد از او شریعت محمدی

داد به ختم الانبیا خدا می حیات را *** کرد عطا به مرتضی صحیفه صلات را

داد ز طهر فاطمی تجلی ثبات را *** مُهر زد از برای ما لایحه برات را

بهر نجات بندگان به بین عطای ذات را *** که کرده ایمن از خطر سفينة النجات را

که اوست حجت خدا زینت دوش احمدی *** کسی که زنده شد از او شریعت محمدی

حسینیان دهر را بگو کفن به برکنند *** قامت خویش را علم برای ترک سر کنند

بی خبران عشق را در این جهان خبر کنند *** عزم سفر به عشق حق به قله ظفر کنند

برای حفظ جان او سینه خود سپر کنند *** لوای عدل و داد را به دهر مستقر کنند

که اوست حجت خدا زینت دوش احمدی *** کسی که زنده شد از او شریعت محمدی

آمده او به خون خود به کربلا وضو کند *** اقامه صلات را به عشق روی هو کند

تشنه ز آب بگذرد که کسب آبرو کند *** کاخ یزید سفله را از ریشه زیر و رو کند

به خون خویش بارور نهال آرزو کند *** می طهور بر ما هماره در سبو کند

که اوست حجت خدا زینت دوش احمدی *** کسی که زنده شد از او شریعت محمدی

آمده او که خلق را بنده کند ارادتش *** ریشه ظلم برکند اقامه شهادتش

زنده کند نماز را خلوص در عبادتش *** برای حفظ دین حق مرگ بود سعادتش

سر خط بندگی دهد صحیفه سيادتش *** روز عدو سیاه شد ز جلوه ولادتش

که اوست حجت خدا زینت دوش احمدی *** کسی که زنده شد از او شریعت محمدى

آمده او قیامت از قیام خود به پا کند *** زنده به نطق زینبش سیره مصطفی کند

حمایت از ولایت علی مرتضی کند *** مشت یزید سفله را به پیش خلق واکند

به خون شیرخواره اش محاسنش حنا کند *** هستی خویش را فدا به دشت کربلا کند

که اوست حجت خدا زینت دوش احمدی *** کسی که زنده شد از او شریعت محمدی

خداست خونبهای او به پاس قدر دانیش *** صفای باغ دین بود رهین باغبانی اش

ولایت علی بود ز نهضت جهانی اش *** نقش به لوح دل بود کلام آسمانی اش

خلیل غبطه می خورد به ذبح جاودانی اش *** هیچ کسی نمی رسد به پای جان فشانی اش

که اوست حجت خدا زینت دوش احمدی *** کسی که زنده شد از او شریعت محمدی

امام ساجدین بود هدیه ناز شصت او *** علوم باقری بود سرخط بند و بست او

فقه و اصول جعفری نوشته شد بدست او *** رشته صبر موسوی خورده گره به دست او

رضایت رضا بود زنده و پای بست او *** دل از جواد میبرد نرگس حق پرست او

که اوست حجت خدا زینت دوش احمدی *** کسی که زنده شد از او شریعت محمدی

مصلح کل برای او دیده پر آب می کند *** به انتقام خون او پا به رکاب می کند

ولای بوتراب را مهر تراب می کند *** ستمگران دهر را خانه خراب می کند

نقشه شوم مشرکین نقش بر آب می کند *** ز خون خصم ز خون خصم فاطمه تیغ خضاب می کند

که اوست حجت خدا زینت دوش احمدی *** کسی که زنده شد از او شریعت محمدی

میلاد با سعادت امام حسین علیه السلام

ساقی بیا ساقی بیا بگشا در خمخانه را *** از بهر رفع تشنگی پر کن ز می پیمانه را

از بند غم آزاد کن این عاشق دیوانه را *** دیوانه کن دیوانه کن هر عاقل فرزانه را

از قول می خواران بگو آن دلبر جانانه را *** از بهر جانبازی دگر رخصت بده پروانه را

فطرس فراز آسمان گوید به آواز جلی *** آماده ای عاشوریان آمد حسین بن على

امشب قلم با واژه ها پیوند محکم می کند *** با شعر های دلنشین دل عاری از غم می کند

سیر الی الهی پی دیدار خاتم می کند *** گسترده خوان رحمتش خلاق اعظم می کند

اسباب عیش و نوش را آدم فراهم می کند *** دعوت به مهمانی حق نوح از دل یم می کند

فطرس فراز آسمان گوید به آواز جلی *** آماده ای عاشوریان آمد حسین بن علی

امشب خليل بت شکن لبخند زهرایی زند *** موسی قدم در سینه سینای مولایی زند

عیسی بن مریم کف به کف از فرط شیدایی زند *** اسلام شهد زندگی از جام زیبایی زند

عدل و عدالت در جهان کوس شکوفایی زند *** از ساغر قالوابلا شهد طهورایی زند

فطرس فراز آسمان گوید به آواز جلی *** آماده ای عاشوریان آمد حسین بن علی

دریای عصمت از صدف زیبا گهر آورده است *** از کان هستی ذات حق وجهی دگر آورده است

شمس ولایت از افق قرص قمر آورده است *** ختم رسولان را بگو زهرا پسر آورده است

بر هم زن کاخ ستم فخر بشر آورده است *** از بیشه شیر خدا یک شیر نر آورده است فطرس فراز آسمان گوید به آواز جلی *** آماده ای عاشوریان آمد حسین بن علی

میلاد با سعادت امام حسین علیه السلام

آن شب بهاران بوی عطر یاس می داد *** سوسن حریم حرمتش را پاس می داد

آن شب به دست یاسمن گل جام می داد *** سنبل به نیلوفر می پیغام می داد

آن شب شقایق بوسه روی لاله می زد *** لبخند شادی یار هجده ساله می زد

آن شب مدینه شهد عزت نوش می کرد *** آتشفشان درد را خاموش می کرد

آن شب ملایک دسته دسته دست افشان *** تبریک می گفتند بر ختم رسولان

آن شب شفق پیراهن ایثار می دوخت *** آری کفن با سوزن پیکار می دوخت

آن شب فلق سوز دلش را ساز می کرد *** ره را به روی بامدادان باز می کرد

آن شب سحر قامت به قد قامت علم کرد *** قد قامت او قامت بیداد خم کرد

آن شب شگفتی بود و حیرت بود و زهرا *** آثار وضع حمل در او بود پیدا

آن شب ز فرط درد زهرا ناله می کرد *** با ناله دلجویی ز داغ لاله می کرد

آن شب زنانی گرد زهرا جمع بودند *** از جان و دل پروانه آن شمع بودند

مریم برایش باده در پیمانه می کرد *** سارا پریشان گیسوانش شانه می کرد

هاجر برایش شعر فتح نور می خواند *** زیبا سرود نهضت عاشور می خواند

تا گه منادی زد ندا از امر سرمد *** آمد به دنیا زینت دوش محمد

آمد به دنیا سرخ پوش سبزه زاران *** آئینه دار حجله شب زنده داران

نالم آمد به دنیا باغبان باغ غیرت *** در لاله زاران داغدار داغ غیرت

آمد به دنیا چلچراغ آفرینش *** منظومه آزادگی اهل بینش

جام بلا را می فروش مست آمد *** خون خدا ضد یزید پست آمد

گلبوسه زد احمد به رخسار نکویش *** لب را نهاد و بوسه زد زیر گلویش

آن شب شب نوشیدن جام بلا بود *** آئینه دار صد هزاران ماجرا بود

آن شب علی را عقده در نای گلو بود *** صحبت ز منع آب و کسب آبرو بود

آن شب دل زهرا به سینه داد می زد *** فریاد از بی مهری صیاد می زد

آن شب علی از دیده اش خوناب می ریخت *** بر آتش قلب پیمبر آب می ریخت

آن شب نبی خون خدا را پاس می داد *** پاس غم بی دستی عباس می داد

آن شب سخن از اکبر گل پیرهن بود *** شرح فداکاری قاسم با حسن بود

میلاد با سعادت امام حسین علیه السلام

آزادگان را مرشد ارشاد آمد *** دانش پژوهان را بهین استاد آمد

فطرس به عشقش زندگی از سر گرفته *** از معجز قنداقه او پر گرفته

او خاتم پیغمبران را نور عین است *** فرزند دلبند علی یعنی حسین است

هیات من الذله اش پیغام دارد *** پیغام بهر امت اسلام دارد

پیغام او بر رهروان حق چنین است *** مرگ بدون ذلت عزت آفرین است

ای سینه چاک سنگر ماه محرم *** ای جرعه نوش ساغر اندوه و ماتم

دانی هدف از نهضت آن پاره تن چیست *** مقصود او از خط و مشی ذوالمنن چیست

در خط و مشی من ستم کردن حرام است *** آزاده است آن کس که این خطش مرام است

فریاد من فریاد سبز سرفرازی است *** سر دادن من درس ضد بی نمازی است

هر کس که با من هست دردش درد دین است *** با اغنیا بیگانه با مستضعفین است

من تشنه آزادی اهل ولايم *** من کشته مظلومی شیر خدایم

فریاد بی آبی من از آب جو نیست *** آبی به غیر از آبرویم در سبو نیست

تولد امام حسین علیه السلام

اگر سیمرغ بختم پر بگیرد *** ز فرق شاعران افسر بگیرد

ز واژه واژه اشعار مغزم *** قلم گلبوسه از دفتر بگیرد

بگو تا ساقی از خمخانه عشق *** شراب ناب در ساغر بگیرد

رقم سازم به دفتر شعر نغزی *** که دل از دست هر دلبر بگیرد

شب میلاد مسعود حسین است *** که شادی بحر و بر را بر بگیرد

به زهرا داده خالق نور چشمی *** که از چشم جهان اختر بگیرد

به دنیا آمد آن عشق آفرینی *** که عشق از عقل ما سنگر بگیرد

تولد یافت در دامان زهرا *** که شیر مهر از مادر بگیرد

حسین آمد که فطرس بهر پرواز *** برای خویشتن شهپر بگیرد

حسین آمد که نخل سبز اسلام *** به ملک آفرینش بر بگیرد

حسین آمد که تا حکم شجاعت *** ز دست فاتح خیبر بگیرد

حسین آمد که از لعل لب او *** هزاران بوسه پیغمبر بگیرد

حسین آمد از او پرچم صلح *** مکان در قله باور بگیرد

حسین آمد که بهر حفظ قرآن *** از او خط شهادت سر بگیرد

حسین آمد که تا نسل جوان را *** به بر با دادن اکبر بگیرد

حسین آمد که تا پرچم به عشقش *** بدوش عباس آب آور بگیرد

حسین آمد که قاسم از دل و جان *** برای حفظ جانش سر بگیرد

حسین آمد که امضای شفاعت *** به تیر عشق از اصغر بگیرد

حسین آمد که با ایثار خونش *** ز مزدوران زر کیفر بگیرد

حسین آمد که بهر یاری دین *** سر او جا به طشت زر بگیرد

حسین آمد که انسان از قیامش *** ز اول درس تا آخر بگیرد

حسین و تن به ذلت دادن هیهات *** بگو دشمن ره دیگر بگیرد

حسین و با یزید پست بیعت *** معاذ الله اگر جوهر بگیرد

حسین و منّی اش فرمود احمد *** کز او بر سوره کوثر بگیرد

در آن دریا که او فلک نجات است *** بگو تا ناخدا لنگر بگیرد

امید شاعر ژولیده این است *** که دستش را علی محشر بگیرد

میلادیه امام حسین علیه السلام

شکر الله که جهان بار دگر احیا شد *** در رحمت برخ خلق دو عالم وا شد

دل ما از نعم رحمت حق شیدا شد *** همچو فردوس برین روی زمین زیبا شد

مژدگانی بده ای دل که به شادی و خوشی *** جشن میلاد حسین ابن علی بر پا شد

در شب سوم شعبان بدو صد جلوه گری *** صاحب یک پسر خوش سیری زهرا شد

جلوه گر شد ز افق کوکب بخت بشری *** که مقام بشریت ز حسین پیدا شد

شد نبی شاد و علی خرم و زهرا مسرور *** که گل سر سبد گلشن طاها وا شد

روز روشن ببر چشم عدو گشت سیاه *** تا که خورشید شب افروز جهان آرا شد

پیش از این واقعه آزادی ابناء بشر *** قطره ای بود زیمن قدمش دریا شد

آمد آن مظهر آزادگی و آزادی *** که رژیم ستم از قدرت او ملغا شد

آمد آن هم نفس نفس رسول مدنی *** که از انفاس خوشش زنده دم عیسی شد

آمد آن شیر شجاعت که بهنگام نبرد *** زهره شیر ژیان آب از آن مولا شد

آمد آن پاک سرشتی که جناب موسی *** از ید قدرت حق مات ید بیضا شد

آمد آن منبع لطف و کرم و جود و سخا *** که ز خوان نعمتش نفس بشر احیا شد

مجمع پنج تن از آمدنش شد کامل *** حکم توشیح قوانین خدا اجرا شد

بوسه زد بر لب و رخسار وی گفت نبی *** سند چوب بدندان زدنت امضا شد

نقشه قتل تو در کرببلا ریخته شد *** سبط آزادگیت زیب و فر دنیا شد

حکم ببریدن انگشت و سرت شد تصویب *** سرگذشت سر تو همچو سر یحیی شد

سرگذشت تو گذشته است ز توصیف بلا *** با گذشت تو بپا مکتب دین ما شد

در توصیف ولادت سید الشهداء حسين بن علی علیه السلام

گوئید بر خلق جهان جانان جانان آمده *** بر جسم بی جان بشر از این خبر جان آمد

جانان ما با یک جهان حسن درخشان آمده *** از پرده عصمت برون سلطان خوبان آمده

بر ناطق قرآن بگو قاری قرآن آمده *** سوم امام و رهبر آزاد مردان آمده

کوهست فرزند علی ختم رسولان را خلف

بر عالمیان مژده ده عالم حسین آباد شد *** بر پا در اکناف جهان کانون عدل و داد شد

بر آل بوسفیان بگو هستی تان بر باد شد *** چون زاده در مهد شرف آزاده ای آزاد شد

از بیخ و بن زیر و زبر کانون استبداد شد *** آسوده خلق این جهان از شر هر شیاد شد

چون زد قدم در این جهان نور دل شاه نجف

بر خلق عالم مژده ده عالم سراپا ناز شد *** از یمن این زیبا پسر در های رحمت باز شد

در روز میلاد حسین افشا دو صد اعجاز شد *** فطرس به اوج کهکشان آماده پرواز شد

در ملک هستی شادی و شور و شعف آغاز شد *** در رتبه و قدر و شرف از هر جهت ممتاز شد

کامد بدنیا رهبر پیغمبران ما سلف

از خانه شیر خدا شیر نری آمد برون *** بهر ثبات دین حق دین پروری آمد برون

بهر سرب ی افسران تاج سری آمد برون *** از بهر آزادی دین فرخ فری آمد برون

از بهر حفظ دین حق نام آوری آمد برون *** از بحر رحمت گوهری زیب و فری آمد برون

کو ذات یزدان را بود از خلقت عالم هدف

در ملک هستی زد قدم می ری که حق را مظهر است *** نخل رسالت را ثمر بحر ولا را گوهر است

نور دو چشمان علی نو باوه پیغمبر است *** کشتی دین را لنگر و عرش علی را محور است

گنجینه صدق و صفا بر اهل عالم رهبر است *** قائم مقام ذات حق خون خدا را جوهر است

دیگر چنین زیبا دری ایزد ندارد در صدف

پیک سعادت از وفاهی حلقه بر در می زند *** از فر و شادی حلقه را بر در مکرر می زند

دم از حسین ابن علی میر فلک فر می زند *** از پرده دل نعره الله اکبر می زند

ساغر به ساغر از شعف ساقی کوثر می زند *** جبرئیل در عرش علی شهیر به شهپر می زند

چون شد بعالم جلوه گر سرمایه عز و شرف

اسلام و دین مرهون او قرآن بود مدیون او *** عالم بود مفتون او دل ها بود مجنون او

هستی بود ممنون او قانون حق قانون او *** فرمان حق فرمان او کانون حق کانون او

عیسی بود شمعون او موسی بود هارون او *** آبی که می نوشد بشر باشد رهین خون او

کز قدر و شانش هیچکس جز ذات یزدان ما عرف

او آمده با خون خود اسلام را یاری کند *** رونق دهد بر دین حق از حق هواداری کند

مانند جدش مصطفی ترویج دین داری کند *** مثل على مرتضی دفع تبهکاری کند

منکوب با ایثار جان عجز و غم و زاری کند *** از بین ابناء بشر رفع گرفتاری کند

ظلم و ستم را او کند از ملک هستی بر طرف

او کاخ استبداد را با خاک یکسان می کند *** با خون هفتاد و دو تن یاری قرآن می کند

جان را بکف بگرفته و تقدیم جانان می کند *** در راه جانان اکبر و عباس قربان می کند

جان جهان را می خرد ترک سر و جان می کند *** ژولیده را با لطف خود دل شاد و خندان می کند

کو هست فرزند علی ختم رسولان را خلف

گلواژه کربلا

ای کوه وقار زینب ای زینب *** ای روح نثار زینب ای زینب

ای جام بلور قطره اشکت *** اکثیر بهار زینب ای زینب

از صبر تو صبر گشته در عالم *** بی صبر و قرار زینب ای زینب

گلواژه شعر کربلایی تو *** دریاری یار زینب ای زینب

از بهر حسین فاطمه فاطمه ای *** تا آخر کار زینب ای زینب

در فصل بلوغ نهضت عاشور *** تو آینه دار زینب ای زینب

با تیغ زبان کشیده هر عصری *** از خصم دمار زینب ای زینب

از اسب پیاده شده حسینت آن روز *** گشتی تو سوار زینب ای زینب

در کوفه و شام خطبه خواندی تو *** چون باب بکار زینب ای زینب

در دشت به خون تپیده وادی تف *** بودی تو هزار زینب ای زینب

از هجرت لاله روضه خواندی تو *** با قلب فکار زینب ای زينب

حفظ آبرو

باز شد بار دگر طبع فلک پیمای من *** تا شوی آگه ز سوز سینه سینای من

گر شود الهام بخش شعر من دادار من *** محشری برپا شود از شعر عاشورای من

گفت سالار شهیدان با گروه کوفیان *** مرگ من امروز باشد ضامن فردای من

دست بیعت را نخواهم داد بر دون همتان *** قطعه قطعه گر شود در این زمین اعضای من

مرگ با عزّت به کامم از عسل شیرین تر است *** تلخ تر از زهر باشد بیعت اعدای من

آبرو بر آب دادن بهر من باشد محال *** نیلگون از تشنگی گردد اگر لب های من

نخل دین گر آبیاری می شود با خون من *** این من و این خنجر برنده و رگ های من

خواستم خط شهادت را اسارت طی کند *** دست روی سینه آمد زینب کبرای من

خواستم با لیلی حسن قدم ساغر زنم *** ریخت می در ساغر من اكبر لیلای من

خواستم صلح برادر را در این نهضت شریک *** قاسم آمد تا بنوشد باده از مینای من خواستم دستی بگیرد پرچم اسلام را *** پیش پای من علم شد قامت سقای من

خواستم منشور آزادی شود امضا به خون *** خون حلق اصغرم شد جوهر امضای من

یا حسین

ای به قرآن گفته حق مدح و ثنایت یا حسین *** ای همه هستی نهاده سر به پایت یا حسین

کاف و ها و یا و عین و صاد را *** نقش قرآن کرده در شأنت خدایت یا حسین

نهضت سرخ تو را نازم که در عین ثبات *** کاف قرآن هست شرح کربلایت یا حسین

های آن کوس هلاکت می زند در کربلا *** تا شود راز بقای ما فنایت یا حسین

یای آن دارد حکایت از جنایات یزید *** تا کند خاموش فریاد رسایت یا حسین

عین آن دارد حکایت از عطش کز تشنگی *** تا قیامت آب می گرید برایت یا حسین

صاد آن از صبر زینب می دهد بر ما *** پیام چون ز صبر او علم گردد لوایت یا حسین

خون تو شد آبیار نخل سبز بندگی *** زین جهت ذات خدا شد خون بهایت یا حسین

خط و مشی خط توسرخط تسلیم و رضاست *** زین جهت با شد رضا حق بر رضایت یا حسین

عهد و پیمان با خدا بستی تو از روز الست *** گشته هستی مست از قالوا بلایت یا حسین

گفت پیغمبر حسین از من بود من از حسین *** چون بها داده بدین او بهایت یا حسین

تا که هستی هست هستی ز امر هستی آفرین *** آفرین بر همت وجود و عطایت یا حسین

تو صراط المستقیمی زان که ختم الانبیا *** در هدایت خوانده مصباح الهدایت یا حسین

در مثل دنیا بود دریا تو کشتی نجات *** ساحل نور است خاک کربلایت یا حسین

آماری کشته گشتی تشنه تا کشته نگردد عدل و داد *** زین جهت ژولیده خون گرید برایت یا حسین

امام سجاد علیه السلام

مژده ای دل که شب ما سحری پیدا کرد *** بخت ما کوکب فرخنده فری پیدا کرد

سجده شکر بجا آر که از رحمت حق *** سر بی افسر ما تاج سری پیدا کرد

دخت شاهنشه ایران ز شهنشاه عرب *** بهتر از یوسف کنعان پسری پیدا کرد

مژدگانی بده ای سائل درمانده که باز *** صدف جود سخاوت گهری پیدا کرد

سبحه و مسجد و سجاده و محراب دعا *** امشب از لطف خدا زیب و فری پیدا کرد

ملک از کنگره عرش دهد مژده به ما *** شجر طيبة دین ثمری پیدا کرد

گو به خورشید دل افروز نیاید بیرون *** کآسمان شرف امشب قمری پیدا کرد

تیر جانسوز دعایت به هدف خورد سپس *** شرر شعله آهت اثری پیدا کرد

مژده ای همسفران کز پی توفیق و نجات *** کشتی دین خدا راهبری پیدا کرد

نظر لطف خدا بین که حسین ابن علی *** پسری طیب و صاحب نظری پیدا کرد

بهر نابودی روبه صفتان همچو علی *** پسر شیر خدا شیر نری پیدا کرد

ای صبا گر به رسول مدنی گلشن دین *** باز از نوگل نیکو سیری پیدا کرد

گوی بر منکر اسلام شود چشم تو کور *** که به کف طاعت و تقوا سپری پیدا کرد

تا قدم زد به جهان سید سجاد علی *** بزم ما شور و صفای دگری پیدا گرد

من ژولیده چه گویم به مدیحش کامشب *** دلم از شوق رخش بال و پری پیدا کرد

مدینه

مدینه شور و حالی داشت آن شب *** سه فرخنده فالی داشت آن شب

شد زمین گلبوسه بر جام شفق زد *** زمان قاموس هستی را ورق زد

به عشق دلبری قامت قیامت *** به قد قامت سحر می بست قامت

خدا از خلقت خود ناز می کرد *** صفا سجاده دل باز می کرد

سیادت از شعف احرام پوشید *** عبادت باده گلفام نوشید تا را

حماسه آفرین

وستای حسین ای پیشوای مسلمین *** زینت آغوش ختم المرسلين

ای ز نورت گشته دلها منجلی *** لاله خونين بستان على

ای امید ناامیدان جهان *** ما سواله جسم بی جان و تو جان

ای به حق عرش علی را قائمه *** روشنائی بخش قلب فاطمه

ای ز خونت نخل دین شد بارور *** ای به نخل زندگانی برگ و بر

ای حماسه آفرین کوی عشق *** ای ز خونت سرخ گشته روی عشق

ای قیامت سرخ و قامت سرخ پوش *** ساغر قالوا بلا را جرعه نوش

ای ز تو کاخ ستمگر زیر و رو *** کرد اسلام از تو کسب آبرو

هر زمینی کربلای ما بود *** بهر ما هر روز عاشورا بود

کن نظر بر ما و حال ما ببین *** از ستم از ستم بشکسته حال ما ببین

میلاد امام حسین علیه السلام

اگر سیمرغ بختم پر بگیرد *** ز فرق شاعران افسر بگیرد

ز واژه واژه اشعار نغزم *** قلم گلبوسه از دفتر بگیرد

بگو تا ساقی از خمخانه عشق *** شراب ناب در ساغر بگیرد

رقم سازم به دفتر شعر نغزی *** که دل از دست هر دلبر بگیرد

شب میلاد مسعود حسین است *** که شادی بحر و بر را بر بگیرد

به زهرا داد خالق نور چشمی *** که از چشم فلک اختر بگیرد

قدم زد در جهان آزاد مردی *** که آزادی از او زیور بگیرد

بدنیا آمد آن عشق آفرینی *** که عشق از عقل ما سنگر بگیرد

تولد یافت در دامان زهرا *** که شیر مهر از مادر بگیرد

حسین آمد که فطرس بهر پرواز *** برای خویشتن شهپر بگیرد

حسین آمد که نخل سبز اسلام *** به ملک آفرینش بر بگیرد

حسین آمد که تا حکم شجاعت *** ز دست فاتح خیبر بگیرد

حسین آمد که از لعل لب او *** هزاران بوسه پیغمبر بگیرد

حسین آمد که از و پرچم صلح *** مکان در قله باور بگیرد

حسین آمد که بهر حفظ قرآن *** از او خط شهادت سر بگیرد

حسین آمد که تا نسل جوان را *** به بر با دادن اکبر بگیرد

حسین آمد که تا پرچم به عشقش *** به کف عباس آب آور بگیرد

حسین آمد که قاسم از دل و جان *** برای حفظ جانش سر بگیرد

حسین آمد که امضای شجاعت *** به تیر عشق از اصغر بگیرد

حسین آمد که با اهداء خونش *** ز مزدوران زر کیفر بگیرد

حسین آمد که بهر یاری دین *** سر او جا به طشت زر بگیرد

حسین آمد که انسان از قیامش *** ز اول درس تا آخر بگیرد

حسین و تن به ذلت دادن هیهات *** بگو دشمن ره دیگر بگیرد

حسین و با یزید پست بیعت *** معاذ الله اگر جوهر بگیرد

حسین منیاش فرموده احمد *** کز او بر سوره کوثر بگیرد

در آن دریا که او فلک نجات است *** بگو تا ناخدا لنگر بگیرد

امید شاعر ژولیده این است *** که دستش را علی محشر بگیرد

سینه چاک

ای حسین ای سینه چاک تیر عشق *** ای همه هستی تو تفسیر عشق

ای حسابت از حساب ما جدا *** ای جدا لب تشنه رأست از قفا

ای می قالوا بلا را جرعه نوش *** ای به بزم عشق پیر می فروش

ای ز پیمان تو پر پیمانه ها *** ای شده میخانه تو خانه ها

عشق جانان مست مستت کرده بود *** فارغ از هستی و هستت کرده بود

تا ابد دین خدا مدیون توست *** خط آزادی رقم از خون توست

زندگی با مرگ تو آغاز شد *** نغمه آینده سازان ساز شد

آن که بی تو عشقبازی می کند *** کودکست و خانه سازی می کند

عشق بی تو در مثل چون آب جوست *** عشق بازی با تو کسب آبروست

عشق بی تو باعث گمراهی است *** عشق بازی با تو عین الهی است

عاشق تو وقف حفظ مکتبست *** پس تو را یک عاشق آن هم زینب است

آن هم آن زینب که زهرا پرورید *** دامن پر مهر مولا پرورید

صبر، از صبرش به فریاد آمده *** عقل از عشقش به صد داد آمده

نام او لوح قدر را محتواست *** ترجمان خطبه اش کلک قضاست

استقامت در برش زانو زده *** بوسه بر دستان این بانو زده

چادر او تاج کرمناستی *** افتخار عصمت زن ها ستی

نازم آن بانو که زینب گونه است *** چرخ را گنجینه گردونه است

رنج زینب گرچه باشد بی حساب *** مزد رنج او حجاب است و حجاب

فارغ التحصیل این مکتب شود *** هر زنی که پیرو زینب شود

يا حسين

بیا ساقی که وقت عیش و نوش است *** میلاد پیر می فروش است

بگو تا میگساران جمع گردند *** چنان پروانه جمع شمع گردند

ره صد ساله را یک روزه طی کن *** سپس پیمانه هاشان پر ز می کن

از آن می ده که هستی آفرین است *** صفابخش دل اهل یقین است

از آن می ده که باشد راحت جان *** طهورایش نموده نقش قرآن

که امشب پاسداران شور دارند *** هوای نهضت عاشور دارند

به پاس جشن آزادی انسان *** زمین و آسمان شد نورباران

مدينه غرق شور و شادمانی است *** که شور و شادمانی اش جهانی است

در و دیوار یثرب می زند داد *** که شد خون خدا را شام میلاد

امین وحی احمد را خبر داد *** که ذات حق به زهرایت پسر داد

بزن مضراب ناقوس قدر را *** خبر کن فطرس بی بال و پر را

کنار مهد او سنگر بگیرد *** حسینی گردد و شهپر بگیرد

حسین آمد که هستی گشته مستش *** بود منشور آزادی به دستش

به پاس شکر آن قامت قیامت *** به قد قامت محمد بست قامت

خدا را دید در روی نکویش *** هزاران بوسه زد زیر گلویش

از این مولود سر تا پا مؤید *** روان از دیده شد اشک محمد

چو می از ساغر سرخ شفق زد *** کتاب نهضت او را ورق زد

چنین فرمود آن فرزانه رهبر *** نه یک بار این سخن بلکه مکرر

اگرچه من رسول عالمینم *** حسین از من بود من از حسینم

حسين من حماسه آفرین است *** شکوه عزت و آئین دین است

حسين من توان سرنوشت است *** که آقای جوانان بهشت است

حسين من هدایت را چراغ است *** کز او بازار داغ لاله داغ است

حسین من سراپا عشق و مستی است *** به همت طالب ایثار هستی است

حسين من حقیقت را حیات است *** به طوفان بلا فلک نجات است

حسین وزیر بار زور هرگز *** قياس تیره گی با نور هرگز

امام حسین علیه السلام و ابوالفضل

اگر ساقی کند امشب به صرف می مرا مهمان *** کنم کاری که برخیزد می و میخانه دست افشان

اگر طبع شکر ریزم به ناز و غمزه برخیزد *** قلم را می کند بر مسند شعر و ادب سلطان

سحر از هاتف غیبم ندا آمد به صد شادی *** که سر زد از افق خورشید صبح سوم شعبان

خدا از بحر عصمت داد زهرا را یکی گوهر *** که نام نامیش را خواند در قرآن خود مرجان

به ختم الانبیا روح الامین فرمود یا احمد *** خدا بهر تو این سان می کند تفسیر الرّحمن

به زهرای عزیزت داد حق فرزند دلبندی *** که ز او جاوید ماند تا قیامت عترت و قرآن

حسین آمد به دنبالش قدم در ملک هستی زد *** ابر مردی که ناموس خدا را هست پشتیبان

بده ساقی می باقی که آمد از در رحمت *** دو هم مکتب دو همسنگر دو هم ساغر دو هم پیمان

دو هم عزم و دو هم رزم و دو هم درس و دو هم آئین *** دو احیاگر دو روشنگر یکی جان و یکی جانان

دو هم فکر و دو هم ذکر و دو هم کام و دو هم آهنگ *** دو دریادل دو هم ساحل یکی کشتی یکی سکان

یکی مونس یکی همدم یکی محرم یکی محرم *** یکی صاحب یکی پرچم یکی رکن و یکی ارکان

یکی اعلم یکی عالم یکی ناصر یکی ناظم *** یکی حاکم یکی خادم یکی لطف و یکی احسان

یکی شمع دل افروز و یکی مانند پروانه *** یکی سید یکی سرور یکی روح و یکی ریحان

یکی عزت یکی غیرت یکی نعمت یکی رحمت *** یکی بر زخم ها مرهم یکی بر درد ها درمان

یکی ساقی یکی سقا یکی عبد و یکی مولا *** یکی سر تا قدم تقوا یکی سر تا بپا ایمان

یکی لب تشنه آب و یکی بر تشنه آب آور *** یکی قائد یکی شاهد یکی مجری یکی فرمان

یکی دست ادب بر سینه دارد بهر جانبازی *** که تا گردد جدا دستش به عشق خالق سبحان

یکی در روز عاشورا ولایت را بود حامی *** یکی با همت والا رهایی بخش هر انسان

یکی با نغمه الله اکبر می دهد اکبر *** که تا ماند به عالم مکتب اسلام جاویدان

یکی کاخ عدالت را به عالم می کند برپا *** یکی کاخ شقاوت را از بیخ و بن کند ویران

یکی با دادن هستی به هستی می دهد هستی *** یکی جان جهان را می خرد از حق به بذل جان

یکی اتمام حجت می کند با بردن اصغر *** اگرچه حلق او گردد هدف بر ناوک مژگان

ز مدح این دو در بادل قلم عاجز زبان الکن *** که نبود گفتن توصیف وصف وجه حق آسان

من ژولیده می گویم بنابر قول پیغمبر *** ندارد بیکران دریای شرح کربلا پایان

میلاد ابوالفضل العباس علیه السلام

دیشب حسین فاطمه چشم انتظار یار بود *** چشم انتظار دیدن سردار پرچم دار بود

وادی تف در تاب و تف از دوری دلدار بود *** زینب به استقبال او در سنگر ایثار بود

کلثوم مشک خالیش لب تشنه دیدار بود *** عشق حسینی طالب پیروزی پیکار بود

کز فاطمه بر فاطمه مولا گل یاس آورد *** بر یاری خون خدا آزاده عباس آورد

امشب حسین بن علی از انتظار آید برون *** کز دامن ام البنين امشب قرار آید برون

بر یاری دین خدا رزمنده بار آید برون *** از بهر پاس خیمه ها یک پاسدار آید برون

از نور ماه هاشمی مه شرم سار آید برون *** از سنگر آزادگی یک جان نثار آید برون

کز فاطمه بر فاطمه مولا گل یاس آورد *** بر یاری خون خدا آزاده عباس آورد

امشب علمداران علم بر قله باور زنند *** بر بام شادی و شعف طبل بشارت برزنند

با ساقی لب تشنه گان گلبوسه بر ساغر زنند *** ساغر به ساغر زین خبر از رحمت داور زنند

خانه شیر خدا از باب غیرت در زنند *** با حلقه در نعره یا ساقی کوثر زنند

کز فاطمه بر فاطمه مولا گل یاس آورد ** بر یاری خون خدا آزاده عباس آورد

غیرت به پاس غیرتش پیوسته شیدایی کند *** همت بپای همتش باید صف آرایی کند

بی او وفا در کربلا احساس تنهایی کند *** رخسار ماهش ماه را مفتون زیبایی کند

پیر عطش را کامیاب از جام سقایی کند *** عشق حسین فاطمه او را تماشایی کند

کز فاطمه بر فاطمه مولا گل یاس آورد *** بر یاری خون خدا آزاده عباس آورد

برگو بر ماه آسمان محو رخ جانانه شو *** محو تماشای رخش دزدانه شو دزدانه شو

برگرد شمع روی او پروانه شو، پروانه شو *** با ساقی لب تشنه گان پیمانه را پیمانه شو

از بهر حفظ آبرو با آب جو بیگانه شو *** لب تشنه باش و ناظر رقص خم و خمخانه شو

کز فاطمه بر فاطمه مولا گل یاس آورد *** بر یاری خون خدا آزاده عباس آورد

از دامن امّ البنین ماه از حجاب آمد برون *** بدر منیر دلبری با آفتاب آمد برون

در بحر رحمت از صدف درّی خوشاب آمد برون *** یار حسین فاطمه بر فتح باب آمد برون

صف شکنی شیر اوژنی چون بوتراب آمد برون *** ساقی برای خوردن جام شراب آمد برون

کز فاطمه بر فاطمه مولا گل یاس آورد *** بر یاری خون خدا آزاده عباس آورد

گل چیند از باغ لبش ساقی حوض کوثرش *** دور حسین بن علی گرداند او را مادرش

گوید حسن همسنگرش خواند حسین آب آورش *** گاهی بگیرد مادرش گاهی ببوسد خواهرش

در کربلای پُربلا افتد دو دست از پیکرش *** در روز محشر از کرم حق می دهد بال و پرش

کز فاطمه بر فاطمه مولا گل یاس آورد *** بر یاری خون خدا آزاده عباس آورد

دردی کشان عشق را هستی بود از هست او *** عاشوریان را می دهد مستی نگاه مست او

عشق حسین از او طلب نازم به بند و بست او *** کاخ بلند واژه ها در وصف باشد پست او

دانی چرا مولا علی گلبوسه زد بر دست او *** زیرا خدا در کربلا نازد به ناز شست او

کز فاطمه بر فاطمه مولا گل یاس آورد *** بر یاری خون خدا آزاده عباس آورد

سرچشمه فیض خدا لعل لب نوشش بود *** بر یاری قرآن و دین پرچم سر دوشش بود

مهد ولایت بستر گرمی آغوشش بود *** آماده تیر و سنان جسم کفن پوشش بود

عشق حسین بن علی چون حلقه در گوشش بود *** فریاد در نای زمان فریاد خاموشش بود

کز فاطمه بر فاطمه مولا گل یاس آورد *** بر یاری خون خدا آزاده عباس آورد

دیشب و امشب

افتاده بسر شور دگر دیشب و امشب *** شد شادی دل بی حد و مر دیشب و امشب

غم بسته ز دل بار سفر دیشب و امشب *** بگرفته جهان زینت و فر دیشب و امشب

دو یار شد از پرده بدر دیشب و امشب *** سر زد ز افق شمس و قمر دیشب و امشب

روح القدسم داد خبر دیشب و امشب *** حق داده علی را دو پسر دیشب و امشب

دیشب به جهان لطف خدا زیب و فری داد *** امشب ز وفا شور و صفای دگری داد

دیشب شجر باغ ولایت ثمری داد *** امشب به بشر بحر عنایت گهری داد

دیشب ز کرم فاطمه را حق پسری داد *** امشب به علی شیر خدا شیر نری داد

ده مژده به ابناء بشر دیشب و امشب *** حق داده علی را دو پسر دیشب و امشب

برخیز که شد موقع تسبیح و مناجات *** تا باز شود بر رخ تو باب مهمات

از بهر نجات بشریت پی اثبات *** شد جلوه نماز امر خدا آینه ذات

آمد سحر این مژده به گوشم ز سماوات *** برخیز که از بهر برآوردن حاجات

بر روی تو شد باز دو در دیشب و امشب *** حق داده علی را دو پسر دیشب و امشب

گردیده جهان مهد صفا چشم تو روشن *** شد مهد صفا ارض و سما چشم تو روشن

وا شد گره از مشکل ما چشم تو روشن *** جشنی شده در عرش به پا چشم تو روشن

گویم به تو ای باد صبا چشم تو روشن *** برگو به رسول دو سرا چشم تو روشن

گردیده وصی تو پدر دیشب و امشب *** حق داده علی را دو پسر دیشب و امشب

از امر خدای احد و قادر منان *** از بهر علی آمده از راه دو مهمان

آن یک شده در قدر و شرف شهره دوران *** دمه دوران از هیبت این یک بشود شیر گریزان آن

معنی آیات و دگر حافظ قرآن *** از دامن دو فاطمه دو غنچه خندان

بشگفت به هنگام سحر دیشب و امشب *** حق داده علی را دو پسر دیشب و امشب

شد جلوه گر از امر خدا بر سر بازار *** دو همدم و دو محرم و دو مونس و غمخوار

دو سید و دو سرور و دو رهبر و سالار *** دو راکع و دو ساجد و دو دلبر و دلدار

دو مرد سلحشور و دو آزاده پیکار *** آن هست فروشنده و این هست خریدار

بیرون ز صدف شد دو گهر دیشب و امشب *** حق داده علی را دو پسر دیشب و امشب

آن صف شکن این پیل تن آن سرور و این سر *** آن ریشه و این شاخه آن ساقه و این بر

آن عالم و این حاکم آن کشور و این در *** آن مظهر و این مظهر آن زینت این فر

هم مذهب و هم مسلک هم کیش و برابر *** هم خون و هماهنگ هم آئین و برادر

بخشید دعای تو اثر دیشب و امشب *** حق داده علی را دو پسر دیشب و امشب

آن سرور و این رهبر آن پیکر و این روح *** آن لنگر و این محور و آن کشتی و این نوح

آن مصلح و این صالح و آن مظهر و مصبوح *** جان می دهد این در ره دین با تن مجروح

لب تشنه شود آن به صف ماریه مذبوح *** با ریختن اشک شد این نشریه مشروح

ریزد ز لبم قند و شکر دیشب و امشب *** حق داده علی را دو پسر دیشب و امشب

آن آمده از بن بکند ریشه غم را *** این آمده حیران بکند شیر دژم را

آن آمده آماده کند خوان نعم را *** این آمده مفتوح کند باب کرم را

آن آمده نابود کند کاخ ستم را *** این آمده گیرد به کف خویش علم را

بر خصم شد اعلان خطر دیشب و امشب *** حق داده علی را دو پسر دیشب و امشب

شیری که و را فاطمه پرورده به شیرش *** مردی که ندیده است کسی مثل و نظیرش

چون مهر برآمد ز قفا بدر منیرش *** شه آمده از پیش و بدنبال وزیرش

ارتشبد و سالار و سپه دار و مشیرش *** فرمانده و سقا و علمدار دلیرش

نابود شده فتنه و شر دیشب و امشب *** حق داده علی را دو پسر دیشب و امشب

بشنید سحر گوش من این صوت جلی را *** کز لطف خدا داده دو فرزند علی را

برخیز و ببین چشمه فیض ازلی را *** احیاگر دین نابغه لم یزلی را

ارتشبد اسلام ببین پور ولی را *** رخساره عباس و حسین بن علی را

شرمنده شده شمس و قمر دیشب و امشب *** حق داده علی را دو پسر دیشب و امشب

جان دو جهان باد فدای تو حسین جان *** یزدان شده راضی به رضای تو حسین جان

گویم به چسان مدح و ثنای تو حسین جان *** افتاده به سر شوق لقای تو حسین جان

دارم هوس کرببلای تو حسین جان *** نازم به تو و صحن و سرای تو حسین جان

افتاده به سر شور دگر دیشب و امشب *** حق داده علی را دو پسر دیشب و امشب

دست من و دامان تو یا حضرت عباس *** درد من و درمان تو یا حضرت عباس

چشم من و احسان تو یا حضرت عباس *** خط من و فرمان تو یا حضرت عباس

سر در خم چوگان تو یا حضرت عباس *** از گردش چشمان تو یا حضرت عباس

ژولیده شده معجزه گر دیشب و امشب *** حق داده علی را دو پسر دیشب و امشب

ای علمدار

ای علمدار کربلا عباس *** بنده مخلص خدا عباس

ای رهین گذشت و ایثارت *** مكتب ختم الانبيا عباس

بس که خوبی بدست و بازویت *** زده گلبوسه مرتضی عباس

ای ابر مرد زنده تاریخ *** نغمه نای نینوا عباس

میلاد عباس

امشب مدینه از شعف اعلان سقائی کند *** تا تشنگان عشق را سرمست شیدائی کند

گسترده رنگین سفره ای زیبا و رؤیائی کند *** کز میهمان خویشتن نیکو پذیرائی کند

برگو به ساقی پر ز می جام طهورائی کند *** تا شمع جمع عاشقان یار تماشائی کند

كز هاتف غیبم ندا از حی سرمد آمده *** عباس بهر یاری دین محمد آمده

امشب علی گلبوسه بر چشمان مستش می زند *** گلبوسه ها بر سینه و بازو و دستش می زند

فریاد شوق از غیرت یکتا پرستش می زند *** لبخند بر ام البنین از ناز شصتش می زند

مهر شکست دشمنان با بند و بستش می زند *** آتش به هستی ددان خالق ز هستش می زند

کز هاتف غیبم ندا از حی سرمد آمده *** عباس بهر یاری دین محمد آمد

ساقی بیا ساقی بیا بگشا در خمخانه را *** از بهر رفع تشنگی پرکن ز می پیمانه را

از بند غم آزاد کن این عاشق دیوانه را *** دیوانه کن دیوانه کن هر عاقل فرزانه را

از قول می خواران بگو آن دلبر جانانه را *** از بهر جانبازی دگر رخصت بده پروانه را

کز هاتف غیبم ندا از حی سرمد آمده *** عباس بهر یاری دین محمد آمده

عباس

ای شکوه عشق را سنگ محک *** ای به میدان شجاعت تیزتک

ای فروغ دیده ام البنين *** ای هم آوای امیر المؤمنین

ای به قد قامت قیامت متصل *** ای مه از رخسار ماه تو خجل

ای غزالان محو چشم مست تو *** ای ولایت دست بوس دست تو

ای به غیرت شرزه شیر کربلا *** ای به همت پاسدار نینوا

ای ز صهبای حسینی گشته مست *** ای ز هستی در ره او شسته دست

دست تو نازم که دست مرتضاست *** زان که دست مرتضا دست خداست

ساقی لب تشنگانت خوانده اند *** مظهر ایثار جانت خوانده اند

ای بلا گردان مولایت حسین *** ای که خوانده میر و سقایت حسین

از وفایت خصم دون توبیخ شد *** نام تو گلواژه تاریخ شد

تشنه جان دادی کنار آب جو *** کرده از تو آب کسب آبرو

روز عاشورا که تنها شد حسین *** داغدار پور لیلا شد حسین

فاش می گویم در آن آوردگاه *** شد پناهنده به تو آن بی پناه

آه از آن ساعت که از تیغ جفا *** دست های نازنینت شد جدا

آه از آن ساعت که آب از مشک ریخت *** مشک بر مظلومی تو اشک ریخت

آه از آن ساعت که بر فرقت عمود *** از جفا آمد ز راه کین فرود

آه از آن ساعت که بعد از سال ها *** تشنه لب کردی برادر را صدا

پور زهرا تا صدایت را شنید *** از سویدای دلش آهی کشید

آمد و بالین نعش تو نشست *** گفت داغ مرگ تو پشتم شکست

دید زهرا را کنار پیکرت *** همچو گل بنهاده بر دامن سرت

هديه خدا

خدا به فاطمه یک دختری عطا کرده *** که با ولادت خود محشری بپا کرده

مدینه از قدمش غرق شادی و شور است *** زمینه ساز قیام خدای عاشوراست

به چهره هاله ای از نور سرمدی دارد *** طراوت گل سرخ محمدی دارد

توان به وصف نگاهش دو صد کتاب نوشت *** قصیده ای به بلندای آفتاب نوشت

شکنج زلف سیاهش سکوت شب شکند *** حریر حفظ حجابش در ادب شکند

قمر ز درک قعودش به التجا برخاست *** سحر ز فیض قیامش به اقتدا برخاست

نخست صورت او ختم الا انبیا بوسید *** علی و فاطمه بوسید و مجتبی بوسید

بدست مام و پدر مست بیقراری بود *** بناز حسن و حسن غرق سوگواری بود

گرفت خون خدا همچو گل در آغوشش *** به گوش او سخنی گفت و کرد خاموشش

چنان ز فرط شعف دست و پای خود گم کرد *** که جای گریه نمودن چو گل تبسم کرد

بگو به ساقی مجلس که مست مستم کن *** به عشق زینب کبرا خدا پرستم کن

دهید مژده که همسنگر حسین آمد *** علی و فاطمه را نور هر دو عین آمد

نبی به شیر خدا گفت کوه صبر است این *** تو شیر بیشه اسلام و همچو ببر است این

رسید آن که از او سر خط رضا پیداست *** شکوه نهضت خونین کربلا پیداست

به غیر او به بلا هیچکس رضا نشود *** که از حسین علی لحظه ای جدا نشود

به حکم نغز شهامت کلام او تیر است *** زبان او بخدا تیزتر ز شمشیر است

درون سینه دل داغ پروری دارد *** برای چو به محمل به تن سری دارد

به اهل کوفه بگوئید تا که لال شوند *** به گوشه ای بنشینند و خسته حال شوند

که زینب آه کاخ ستم خراب کند *** بجام ددمنشان زهر جای آب کند

میلاد حضرت زینب

آن شب مدینه با بهاران جام می زد *** طبل بشارت بر فراز بام می زد

آن شب منادی مژده میلاد می داد *** ما را خبر از مرگ استبداد می داد

آن شب صبوری کوس شادی ساز می کرد *** گویی که راه کربلا را باز می کرد

آن شب سحر با مرغ شب رازی مگو داشت *** رازی مگو از جنگ آب و آبرو داشت

آن شب شفق در باغ دل ها لاله می کاشت *** در دشت داغ سینه بابا ناله می کاشت

آن شب شب میلاد تسلیم و رضا بود *** آیینه دار آیه قالوا بلا بود

آن شب غم و شادی کنار هم نشستند *** با گردش پیمانه با هم عهد بستند

آن شب خدا در دست ساقی ساغری داد *** با نص کوثر کوثرش را کوثری داد

آن شب ولایت را شکوه دیگری بود *** زینت فزای دست خاتم دختری بود

آن شب به عشق لاله شبنم گریه می کرد *** شادی به گهواره غم گریه می کرد

در دست خاتم دخت زهرا اشک می ریخت *** در دامن پرمهر بابا اشک می ریخت

با اشک چشمش مجتبی را آب می داد *** گهواره اندوه و غم را تاب می داد

تا جا در آغوش برادر کرد زینب *** آغوش او را مهد باور کرد زینب

از گرمی آغوش پر مهر حسینش *** خشکید آب چشمه سار هر دو عینش

او را برادر با نگاهش نوش می داد *** با نوش خود او را توان و توش می داد

آری خدا را در صبوری مظهر آمد *** بهر حسین بن علی همسنگر آمد

او آمده تا داغ روی داغ بیند *** غم روی غم وقت خزان باغ بیند

او آمده تا هم عنان درد گردد *** غم نامه بازار آه سرد گردد

او آمده تا بشکند سد ستم را *** حرمت بدارد عزت اهل حرم را

او آمده بر ما دهد درس شهامت *** ما را برد تا سرزمین استقامت

اسوه صبر

ای دختر دختر پیمبر *** ای همچو پدر حماسه پرور

ای خوانده کتاب عشق و ایثار *** در مکتب احتجاج مادر

پرورده تو را به دامن خویش *** در مکتب صبر خویش حیدر

تو ناله فاطمه شنیدی *** از ضرب لگد به پشت آن در

دیدی تو در آستانه در *** گل را به کنار غنچه پرپر

منشق سر نازنین بابا *** دیدی تو ز تیغ خصم کافر

صدپاره جگر به طشت دیدی *** از زهر جفا تو در برابر

خواندی تو نماز خود نشسته *** از کثرت غم بسان مادر

داری تو به لوح سینه مکتوب *** مرثیه داغ شش برادر

ای پیر عطش ز صبر تو مات *** ای چشم جهان ز غربتت تر

ای نبض زمانه از تو تنظیم *** ای چرخ زمان ز تو مدوّر

هرگز ز حسین جدا نگشتی *** او هست سفینه و تو لنگر

سوگند به ذات حی داور *** مانند تو را نزاده مادر

زینب قهرمان کربلا

بهرجا می کنم لب را به نامت آشنا زینب *** قیامت می کند نام دل آرایت بپا زینب

چه لفظی بر زبان آرم که باشد در خور و صفت *** که توصیف تو را باید کلامی دلربا زینب

سر از جیب تفکر پیر فکرم برنمی دارد *** تو گوئی گشته سر درگم میان واژه ها زینب

تو آن شعر بلند صفحه زرین تاریخی *** که هر حرفش زند پهلو به صد ها ماجرا زینب

تو آن گلواژه عشقی که زد بر روی زیبایت *** به هنگام ولادت بوسه ختم الانبیا زینب

تو را حق خوانده زینب زان که زینت بخش بابایی *** که هستی مایه فخر علی مرتضی زینب

تو از پستان عصمت خورده ای شیر شهامت *** را که گفته استقامت از قیامت مرحبا زینب

تو از خیل کثیر کوثری کز کثرت صبرت *** يحب الصابرین را گفته در شانت خدا زینب

تو آن آلاله صبری که در شهر مصیبت ها *** ربودی گوی سبقت را ز چوگان بلا زینب

تو را شد سینه داغستان ز داغ مادرت زهرا *** که داغش می زند آتش به جان ماسوا زینب

نمی دانم چه رازی را حسین فاطمه گفتت *** که با لبخند خود سفتی به لب قالوا بلا زینب

تو تنها خواهری هستی که با خون خدا بودی *** شریک شادی و غم ز بتدا تا انتها زینب

ز شرح صدر تو این بس که زیر بار سختی ها *** شدی پیروز و گشتی قهرمان کربلا زینب

تو آن اسطوره مهری که از فرط وفاداری *** نگشتی از حسین فاطمه آنی جدا زینب

اگر ایوب پیغمبر بخواند شرح صبرت را *** به دیده خاک پایت را نماید توتیا زینب

به فتوای اساتید سخن وقت سخنرانی *** زبان ها لال می گردد کنی لب را چو وا زینب

نفس در سینه ها بند آمد از نطق گهر بارت *** چنان که زنگ اشتر ها بیفتاد از صدا زینب

به کوفه آیه کن فیکون را اصل تفسیری *** که کاخ ظلم را کردی فنا با حرف لا زینب

اگر پیروز بر شمشیر شد خون خدا خونش *** به خون سر تو گشتی حافظ خون خدا زینب

چو جد خود نرفته مکتب و نادیده استادی *** به علم مایکون هستی به عالم آشنا زینب

من ژولیده را این بس که گویم عقل من مات است *** از آن صبری که داده خالق سبحان تو را زینب

کیست زینب

کیست زینب شاه بیت جنگ عشق *** قهرمان کشور شش دانگ عشق

کیست زینب شهروند شهر نور *** پای تا سر نور و سر تا پا شعور

کیست زینب قافله سالار صبر *** صابران را سر خط معیار صبر

کیست زینب کلک حق را شاهکار *** شاهکار بی نظیر روزگار

کیست زینب زینت دامان اب *** امّ اب را جانشین از امر رب

کیست زینب کان مهر و وفا همه *** وارث شرم و حیای فاطمه

کیست زینب مظهر آزادگی *** اسوه زهد و ورع در بندگی

کیست زینب ماده شیری شیردل *** آن که غم ماند ز صبرش پا به گل

کیست زینب استقامت را قوام *** در نسب دخت الامام أخت الامام

کیست زینب قهرمان کربلا *** دست پرورد على مرتضى

در شگفتی مانده شرم از شرم او *** داغ ها دارد تنور گرم او

او ز خُردی داغ بی مر دیده است *** پهلوی بشکسته از در دیده است

مادرش را چهره نیلی دیده است *** بر رخ او جای سیلی دیده است

دیده او شق القمر وقت سحر *** تارک آغشته در خون پدر

به او به چشم خویش دیده از حسن *** لخته خون جگر را در لگن

سینه اش از داغ داغستان شده *** جرعه نوش اشک او باران شده

ی چش- چشم نامحرم ندیده روی او *** روی او تنها «نه» تار موی او

بازگردد گل به ناز چشم او *** کور گردد چشم ها از خشم او

پخته گردد از کلام او کلام *** تا بود تیغ زبانش در نیام

در ولایت او ولی دیگری است *** در سخن گفتن علی دیگری است

هر چه گویم وصف او کم است *** طفل ابجد خوان درسش مریم است

اولین درسش بود درس حجاب *** چون حجاب اوست درس انقلاب

هر که گردد پیرو او او شود *** شامل الطاف ذات هو شود

پیرو زینب مرامش زینبی است *** خط و مش گام گامش زینبی است

پیرو زینب حجابش کامل است *** کشتی شرم و حیا را ساحل است

پیرو زینب عروس خلق نیست *** پیرو فرهنگ غرب و شرق نیست

پیرو زینب سراپا همت است *** در نجابت خواستار عصمت است

پیرو زینب نباشد هرزه گرد *** هرزه گردی را نگردد رهنورد

میلادیه حضرت زینب علیها السلام

آن شب مدینه خنده زنان ناز می فروخت *** گلبوسه می خرید ولی باز می فروخت

آن شب فضا ستاره به تصویر می کشید *** عکسی ز ماه خامه تقدیر می کشید

آن شب به لاله گفت شقایق بهار شد *** از مقدم بهار جهان لاله زار شد

آن شب به یاسمن گل مریم پیام داد *** سوسن به دست یاس صمیمانه جام داد

آن شب به کوچه های مدینه صفا نشست *** سیمرغ بخت بر سر بام دعا نشست

آن شب طلوع فجر به مولا نوید داد *** بر او نوید آمدن روز عید داد

آن شب شراب عشق به ساغر نشسته بود *** ساقی کنار بستر کوثر نشسته بود

آن شب به روی فاطمه واشد دری دگر *** شد جلوه گر ز دامن او اختری دگر

آن شب امین وحی به احمد سلام کرد *** بعد از سلام آگهش از این پیام کرد

کای یکه تاز عالم هستی مبارکست *** امشب که شام ز شان نزول تبارک است

امشب خدا به فاطمه ات داده دختری *** دختر مگو به مرتبه زهرای دیگری

زیبنده بهر او ز خدا نام زینب است *** زیرا که عشق تشنه لب جام زینب است

او را ببوس بوسه او مهر آبروست *** نقش لبش همایشی از بوسه گلوست

او شاهکار خامه گلبیز سرمدی است *** آئینه دار مکتب ناب محمدی است

نقش ورا به رنگ بلا من کشیده ام *** او را برای خون خدا آفریده ام

قنداقه اش گرفت نبی تا که روی دست *** از آبشار دیده او گل به گل نشست

از بهر درک قیمت فیض حضور اشک *** از جام دیده ریخت به دستش بلور اشک

زینب به روی دست علی اشک می فروخت *** با اشک خود به مادر خود رشک می فروخت

او را حسن گرفت ولی باز گریه کرد *** کز گریه اش رسول سرافراز گریه کرد

آمد حسین بر رخ او فتح باب شد *** از دیدگاه زینب او ترک خواب شد

در حیرتم چه گفت برادر به خواهرش *** کز گریه شد خموش بدست برادرش

محو خدای عشق شد و عشق زنده شد *** از فیض عشق گریه مبدل به خنده شد

زینب که بود رحمتی از لطف سرمدی *** گلواژه ای ز گلبن ناب محمدی

زینب که بود دختر بی باک بوتراب *** زینت فزای دامن قدرت نمای باب

زینب که بود عالمه بی معلمه *** پرورده ای ز دامن پر مهر فاطمه

زینب که بود ماحصل صبر روزگار *** آئینه دار عصمت و ناموس کردگار

زینب که بود گوهر گنجینه عفف *** تیر و کمان خاتمه عشق را هدف

زینب که بود شیرزن بیشه سخن *** فرمانروای مقتدر قلب مرد و زن

زینب که بود نادره سنگر حجاب *** شمعی که کسب نور از او کرده آفتاب

زینب شکوه مکتب دین پیمبر است *** تفسیر نص كوثر و همتای مادر است

زینب به حکم عقل به نسوان یگانه است *** نامش به لوح سبز زمان جاودانه است

زینب یگانه سینه سپر در بر غم است *** آنسان که غم ز همّت او قامتش خم است

زینب برای مرده دلان آب زندگی است *** معنای شعر قاف بلندای بندگی است

زینب سرآمد همه در جانفشانی است *** شایسته مدال از این قهرمانی است

مولا علی که روح نماز از طلوع اوست *** زینب قيام متصل بر رکوع اوست

زهرا که از برای نبی جای مادر است *** زینب به ام اب به خدا پاک دختر است

تنها نه زیب دامن پر مهر مرتضی است *** زینت فزای سفره خونین کربلاست

بر کوچه باغ خاطره اش از خزان باغ *** در سینه اش نشانده زمان داغ روی داغ

او دیده داغ مادر پهلو شکسته را *** روی کبود و سینه در خون نشسته را

او خوانده در عزای پدر این قصیده را *** شرح فراق و نوحه فرق دریده را

آتش زند حسن به دل او اشاره اش *** آن هم نظاره بر جگر پاره پاره اش

او دیده در زمانه به پهنای روزگار *** غم روی غم بدشت بلا با دلی نزار

او هم عنان قافله سالار کربلاست *** او نوحه خوان ناله جانسوز نینواست

او سینه چاک داغ جگر سوز اکبر است *** مرثیه خوان تعزیه شش برادر است

او دیده داغ اصغر و حلق دریده را *** جسم به خون تپیده و راس بریده را

زينب

بعد زهرا بهترین زن بین نسوان زینب است *** شاه مردان را به عالم زیب دامان زینب است

آن که صبر از صبر او در آزمون مردود شد *** ماده شیر بیشه اسلام و قرآن زینب است

آن که گوشش را نوازش داد با تکبیر *** خویش غنچه لعل لب ختم رسولان زینب است

آن که در خط الهی سر نهاد و بر نداشت *** در بلا قالوا بلا را بست پیمان زینب است

آن که همچون لاله بس که داغ روی داغ دید *** لاله زد از داغ او سر در بیابان زینب است

آن که در خردی صدای مادر خود را شنید *** در میان شعله های نار سوزان زینب است

آن که بعد از داغ مادر ریخت در داغ پدر *** گوهر اشک از دو چشمش روی دامان زینب است

آن که از لخت جگر آکنده طشتی دید و کرد *** از غم داغ حسن گیسو پریشان زینب است

آن که هم دوش حسینش در زمین کربلا *** استقامت کرد و کوشید از دل و جان زینب است

آن که از سوز عطش می سوخت سر تا پا چو شمع *** لیک سهم آب خود دادی به طفلان زینب است

آن که هجده سر بر سر نی در مقابل دید و زد *** مشت محکم بر دهان آل سفیان زینب است

آن که با تیغ زبان جنگید و شهر کوفه را *** کرد با نطق و بیان خویش ویران زینب است

آن که شهر شام را آورد با یک ناله اش *** تا قیامت دست خالی تحت فرمان زینب است

خم به ابرویش نیامد زیر بار مشکلات *** آن که با صبرش کند هر مشکل آسان زینب است

آن که در هر عصر از بهر تأئید دین حق *** می دهد درس فدا کاری به انسان زینب است

میلادیه حضرت زینب علیها السلام

بگو به ساقی از وفا باده به جام زر کند *** دردکشان عشق را ندا دهد خبر کند

که ذات حق به فاطمه عنایتی دگر کند *** به او عطا ز رحمتش گرانبها گهر کند

که نخل سبز عشق را به اشک بارور کند *** صبر ز استقامتش جامه غم به برکند

گفت به ختم الانبیاء حامل وحی سرمدی *** داده خدا به فاطمه دسته گل محمدی

بیاییا به بزم ما می زخم ولا بزن *** پرچم فاتحانه را به دشت کربلا بزن

چو نی به عشق نینوا به عاشقان ندا بزن *** به آن چه غیر او بود مترس و پشت پا بزن

سری به خانه علی به شوق هل اتی بزن *** حلقه بکوب بر در و فاطمه را صدا بزن

گفت به ختم الانبیاء حامل وحی سرمدی *** داده خدا به فاطمه دسته گل محمدی

داده خدا به فاطمه دخت رسول دختری *** که در فصاحت بیان بود به حق علی دیگری

که مثل او نیاورد در این زمانه مادری *** آمده بهر مجتبی خواهر درد پروری

بهر حسین فاطمه همسفر دلاوری *** گشوده شد به ما ز رحمت خدا دری

گفت به ختم الانبياء حامل وحي سرمدی *** داده خدا به فاطمه دسته گل محمدی

دختر دخت مصطفی آمده دلبری کند *** ز جذبه کلام خود حمله حیدری کند

بهر حسین فاطمه ادای خواهری کند *** ایوب را ز صبر خود به صبر رهبری کند

ز جلوه جمال خود به حسن سروری کند *** طائف روی او خدا زهره و مشتری کند

گفت به ختم الانبياء حامل وحی سرمدی *** داده خدا به فاطمه دسته گل محمدی

نبی به روی ماه او بوسه جاودانه زد *** گفت که دختر علی گل به سر زمانه زد

آب بر آتش دلش ز اشک دانه دانه زد *** تیر و کمان عشق را درست بر نشانه زد

دید حسین و بهر او خنده عاشقانه زد *** به روی دست فاطمه ناله عاشقانه زد

گفت به ختم الانبیاء حامل وحی سرمدی *** داده خدا به فاطمه دسته گل محمدی

آمده او که داغ ها به دل بود نشانیش *** دامن خویش را علی بسته به باغبانیش

نشان غم دهد به او فاطمه و جوانیش *** داغ علی و مجتبی ندیده ناتوانیش

قامت دین علم بود ز قامت کمانیش *** به صبر داده ذات حق مدال قهرمانیش

گفت به ختم الانبیاء حامل وحی سرمدی *** داده خدا به فاطمه دسته گل محمدی

یک زن و این همه وفا یک زن این همه صفا *** یک زن و این همه ستم یک زن و این همه جفا

یک زن و این همه محن، یک زن و این همه بلا *** لطف و عنایتش کرم ورد زبان او دعا

صبر ز صبر او خجل عشق ز عشق او بپا *** رضا اسیر دام او کجا به دشت کربلا

گفت به ختم الانبياء حامل وحي سرمدی *** داده خدا به فاطمه دسته گل محمدی

تحت تسلطش قضا گوش به امر او قدر *** کلک قلمروش قلم تحت تصرفش خطر

مادر اوست امّ اب زینت دامن پدر *** به کوفه ورا بود مقر شام ز فیض او سحر

به پیش تازیانه ها سینه او بود سپر *** سر حسین روی نی به عشق او شکسته سر

گفت به ختم الانبیاء حامل وحی سرمدی *** داده خدا به فاطمه دسته گل محمدی

اوست که از خطابه اش کوفه به داد آمده *** شام شده مرید او که او مراد آمده

علیه دشمنان دین بهر جهاد آمده *** جهاد او به خاطر دفع فساد آمده

یزید سفله را بگو علی نژاد آمده *** کسی که هستی تو را دهد به باد آمده

گفت به ختم الانبیاء حامل وحی سرمدی *** داده خدا به فاطمه دسته گل محمدی

قیامتی به پا کند قیام از قیام او *** نوش شود به کام ما کلام از کلام او

حرمت خویش نشکند قوام از قوام او *** گرفت خط بندگی مرام از مرام او

پیام عشق می دهد پیام از پیام او *** خون حسین زنده شد ز تیغ انتقام او

گفت به ختم الانبیاء حامل وحی سرمدی *** داده خدا به فاطمه دسته گل محمدی

خوش آن کسی که پیرو مشی و مرام زینب است *** که شیوۀ حسینیان خط قیام زینب است

به دشت کربلا اگر باده به جام زینب است *** قسم به صبر می خورم صبر غلام زینب است

قیام و نهضت حسین بسته به نام زینب است *** ببین مقام زینبی که شام شام زینب است

گفت به ختم الانبیاء حامل وحي سرمدی *** داده خدا به فاطمه دسته گل محمدی

به چشم خویش دیده او صید به خون تپیده را *** دشت ز تن فتاده فرق ز کین دریده را

پیکر پاره پاره و سر ز تن بریده را *** طفل گلو دریده و گل ز شاخه چیده را

ضربت تازیانه و رنگ ز رخ پریده را *** به حنجر حسین خود خنجر آبدیده را

گفت به ختم الانبياء حامل وحى سرمدى *** داده خدا به فاطمه دسته گل محمدی

زینب

از سر کوی تو آهنگ سفر دارم من *** گرچه از دیده روان خون جگر دارم من

دوستت دارم و دانم که مرا داری دوست *** وعده دیدن تو جای دگر دارم من

هیجده سر سرنی همسفر راه منند *** تو مپندار که بیمی ز خطر دارم من

می کنم سعی که سیلی نخورد دختر تو *** چون که در وقت سحر سینه سپر دارم من

گر سرت بر سرنی غرق به خون است حسین *** چوب محمل پی بشکستن سر دارم من

غم مخور جان برادر که پس از کشتن تو *** با عدو جنگ نمایان دگر دارم من

می کنم زیر و زبر کاخ ستم پرور ظلم *** ز آن که شمشیر زبان زیر سپر دارم من

بی رقیه بر سر قبر تو بر می گردم *** چون که از عاقبت کار خبر دارم من

بهر ژولیده دل از محضرت ای خون خدا *** خواهش طبع گهر ریز و اثر دارم من

مثنوی حضرت زینب کبری

دهید مژده که همسنگر حسین آمد *** علی و فاطمه را نور هر دو عین آمد

ز شوق دیدن رویش ز دیده ناهید *** سحر به شهر مدینه ستاره می تابید

خدا به فاطمه تک دختری عطا کرده *** که از ولادت خود محشری به پا کرده

مدینه از قدمش غرق شادی و نور است *** زمینه ساز قیام خدای عاشوراست

به چهره هاله ای از نور سرمدی دارد *** طراوت گل سرخ محمدی دارد

توان به وصف نگاهش دو صد کتاب نوشت *** قصیده ای به بلندای آفتاب نوشت

حریر حفظ حجابش در ادب شکند *** که طره طره مویش سکوت شب شکند

قمر ز درک قعودش به التجا برخاست *** سحر ز فیض سجودش به اقتدا برخاست

به شهد لعل لب او حلاوتی است دگر *** به کنه ذات کلامش تلاوتی است دگر

زبان به گفتن وصفش هزار دستان است *** قلم به قلزم مدحش همیشه گریان است

نخست صورت او ختم الانبیاء بوسید *** علی و فاطمه آن گاه مجتبی بوسید

به روی دست نبی مست بی قراری بود *** ز جام دیده او در اشک جاری بود

به دست مام و پدر بود و گریه کارش بود *** حسن گرفت در آغوش و بی قرارش بود

گرفت خون خدا همچوگل در آغوشش *** به گوش او سخنی گفت و کرد خاموشش

چنان ز فرط شعف دست و پای خود گم کرد *** که جای گریه به روی اخا تبسم کرد

بگو به ساقی مجلس که مست مستم کن *** به عشق زینب کبری خدا پرستم کن

نبی به شیر خدا گفت کوه صبر است این *** تو خود عصاره قدری و شام قدر است این

چو فاطمه گل لبخند زینبش را دید *** دلیل خنده او از برادرش پرسید

که ای خلاصه هستی دلم تسلا کن *** دلیل خنده او را به مادر افشا کن

حسین فاطمه گفتا در سخن سفتم *** حدیث پیر عطش را به خواهرم گفتم

سرشک دیده او بهر روز عاشوراست *** بدان که خنده او بهر گریه فرداست

درون سینه او داغ لاله می کارد *** به لب تبسم او بذر ناله می کارد

ز واژه واژه شعرش شکوه غم پیداست *** ز قطره قطره اشکش خط ستم پیداست

به غیر او به بلا کس رضا نمی گردد *** که از حسین تو آنی جدا نمی گردد

به پهن دشت شهادت به صبر تجهیز است *** زبان او به خدا ضد تیغ خون ریز است درون سینه دل داغ پروری دارد *** برای چوبه محمل به تن سری دارد

به یک اشاره او اهل کوفه لال شوند *** به گوشه ای بنشینند و خسته حال شوند

چنین بگفت قضا تا که دید زینب را *** خدا برای حسین آفرید زینب را

شعار شعر ژولیده در جهان این است *** حسین و زینب کبری دو محور دین است

تولد حضرت زینب علیها السلام

خدا را بار دیگر میوه نخل باور آورده *** شکوه عشق را زهرای اطهر مظهر آورده

به ختم الانبیا جبریل گفتا دیده ات روشن *** که زهرا دخترت با نص کوثر برایت دختر آورده

علی را مژدگانی ده بگو ای فاتح خیبر *** بناز شست تو کوثر برایت کوثر آورده

بگوش مجتبی خون خدا گوید برادر جان *** برای یاری ما مادر ما خواهر آورده بده ساقی می باقی که بهر یاری قرآن *** حسین بن علی را فاطمه همسنگر آورده

به شهر استقامت گر علی معیار صبر امر *** به شهر پایداری حق علی دیگر آورده

اگر ام ابیها را نبی پرورده در دامن *** علی را ام اب از بهر دامن زیور آورده

اگر پیغمبری را حق بزن می داد می گفتم *** خدا را بهر نسوان جهان پیغمبر آورده

شب میلاد زینب هست و خیل دوستان جمعند *** که طبع سرکشم شعر شهامت پرور آورده

ز واژه واژه شعرم نوای عشق می آید *** که پیر عشق را ساقی بگردش ساغر آورده

چه لفظی بر زبان آرم که باشد در خور وصفش *** که از توصیف وصفش مرغ جانم پر درآورده

به ماه آسمان برگو به پشت ابر پنهان شو *** که از شمس ولایت ماه مولا اختر آورده

زینت اَب

کیست زینب زینت دامان اب *** ام اب را هدیه ای از سوی رب

کیست زینب اسوه شرم و حیا *** در شهامت قهرمان کربلا

کیست زینب شاهکاری بی بدیل *** پای تا سر معنی حسن جمیل

کیست زینب ساقی صهبای صبر *** ناخدای کشتی دریای صبر

کیست زینبت قرة العين بتول *** دختر فرخ فردخت رسول

کیست زینب سمبل دیوان عشق *** سینه چاک داغ داغستان عشق

کیست زینب شمع جان افروخته *** شاهد پروانه ای پر سوخته

کیست زینب ناظر دیوار و در *** داغدار مرگ مادر با پسر

کیست زینب بعد زهرا خانه دار *** معجز شق القمر را پاسدار

کیست زینب همدم و یار علی *** بعد زهرا یار و غمخوار علی

کیست زینب شاهد مرگ پدر *** سینه چاکی، روضه خوانی، نوحه گر

کیست زینب داغدار مجتبی *** جرعه نوش ساغر قالوا بلا

کیست زینب زنده از بوی حسین *** عاشق و دیوانه روی حسین

کیست زینب روح عصمت را حیات *** ناخدای عشق بر فلک نجات

کیست زینب در دریای شرف *** تیر غم را در مصیبت ها هدف

کیست زینب رهسپار شهر خون *** معنى انا اليه راجعون

کیست زینب شهر آشوب سخن *** در سخن همچون على بت شكن

کیست زینب یار و دمساز حسین *** از ولادت محرم راز حسین

کیست زینب همسفر با قافله *** نیمه شب روح نماز نافله

کیست زینب پای تا سر انقلاب *** سینه چاک سنگر حفظ حجاب

کیست زینب بی معلم عالمه *** در کمال استقامت کامله

کیست زینب در فصاحت بی نظیر *** باطناً آزاد در ظاهر اسیر

در تولد علی اکبر

شب است ساقی مجلس به گردش ساغر آورده *** که سیمرغ دل مستان ز شادی پر درآورده

نمی دانم چه رخ داده که طبع سرکشم امشب *** قلم را بار دیگر در مصاف دفتر آورده

گمانم لیلی حسن قدم از قلزم رحمت *** برای رحمت للعالمینش گوهر آورده

کمال نهضت خونین عاشور است شادی کن *** که پیک خوش خبر یک مژده جانپرور آورده

امیر آمد وزیر آمد سفیر آمد که هستی را *** ورود این سه تن تاب و توان دیگر آورده

حسین فلک نجات و سید سجاد و سکانش *** بر این کشتی خدا هم بادبان و لنگر آورده

برو باد صبا برگو به زهرا دیده ات روشن *** که از بهر حسین ات ام لیلا یاور آورده

در و دیوار یثرب می زند فریاد آزادی *** که مصباح الهدی را حق شکوه یاور آورده

پدر آمد پسر آمد عموی نازنین آمد *** به پشتیبانی آنان علی را مظهر آورده

برای سرفرازی بر فراز نیزه دشمن *** علی اکبر از بهر سرافرازی سر آورده

قد و بالای او را دید جبرئیل و بخود گفتا *** خدا از بعد پیغمبر مگر پیغمبر آورده

شگفتی آفرین خوش تماشائی بود رویش *** تعالی الله از این نقشی که کلک داور آورده

عروس فاطمه امشب به پاس یاری قرآن *** برای سنگر الله اکبر، اکبر آورده

جوانان را بشارت ده خدا از نسل پیغمبر *** برای جانفشانی بر جوانان رهبر آورده

چه رهبر رهبری قاطع چه قاطع در عمل فاتح *** که از فتحش فلک فتحاً مبيناً زیور آورده

قدم در ملک هستی زد علی را مظهر قدرت *** چه قدرت قدرت مطلق که حق احیاگر آورده

حسین بن علی را داده حق فرخنده مولودی *** که با میلاد خود تفسیر نص کوثر آورده

بگو تا کربلا آماده سازد سنگر خود را *** که بهر یوسف زهرا خدا همسنگر آورده

به تیر و نیزه و شمشیر و خنجر مژدگانی ده *** که این زیبا پسر بهر نشانه پیکر آورده

برای سرفرازی بر فراز نیزه دشمن *** علی اکبر از بهر سرافرازی سرآورده

امام سجاد

آن که در سینه زند مرغ دلش داد منم *** آن که گردیده اسیر کف صیاد منم

آن که در کربیلا پیکر هفتاد دو تن *** دید پرپر شده از کینه بیداد منم

آن که برگردن خود داشت غل جامعه را *** به گناهی که علی را بود اولاد منم

آن که لب تشنه لب آب فرات از ره کین *** پدرش تشنه در آن معرکه جان داد منم

آن که در آتش تب سوخت ولی آب نخورد *** تا به یاد لب خشک پدر افتاد منم

آن که در مدحت او گفت فرزدق به هشام *** بود او حجت حق سید سجاد منم

آن که از زهر ستم پاره جگر گشت و نکرد *** سر خود خم بر آن جانی جلاد منم

آن که با خواندن آن خطبه تاریخی خویش *** با یزید بن معاویه در افتاد بایزید منم

آن که مانند پدر تشنه لب از زهر ستم *** بهر دیدار رخ فاطمه جان داد منم

آن که در قید غل جامعه گردید اسیر *** كز كف غیر شود دین حق آزاد منم

آن که از خطبه او کاخ ستم گشت خراب *** تا از او کاخ عدالت شود آباد منم

شعر ژولیده جگر سوز بود چون به جهان *** آن که مرغ دلش از کینه زند داد منم

در توصیف ولادت امام سجاد علیه السلام

ای به عباد این جهان استاد *** ای ملقب به سید سجاد

ای نبی را تو بهترین فرزند *** ای علی را تو برترین اولاد

ای ز هست تو هستی عالم *** ای ز جود تو جود ما ایجاد

ای ز فضل تو عقل آدم مات *** ای ز علم تو در عجب عباد

ای ز تو شد خراب کاخ ستم *** وی ز تو کاخ عدل و داد آباد

طاعت خلق این جهان صفر است *** طاعت تو فزون تر از اعداد

نخل دین کامیاب شد از تو *** خر من ظلم از تو شد برباد

گشت رسوا یزید بد فرجام *** تا که کردی تو خطبه ای ایراد

از بیانات خانمان سوزت *** سرنگون شد ز تخت ابن زیاد

نطق زیبا و آتشین سخنت *** درس آزاده گی به عالم داد

با گذشت تو ای ولی خدا *** ریشه کن شد بنای استبداد

سخنانت به صفحه تاریخ *** ثبت شد تا بشر شود ارشاد

گشت امشب ز یمن میلادت *** دل ما شاد خلق عالم شاد

شعر ژولیده را بکن تضمین *** ای به عباد این جهان استاد

امام باقر العلوم علیه السلام

ساقیا می ده که دل از اضطراب آید برون *** کز افق جای مه امشب آفتاب آید برون

آن چنان مستم کن ای ساقی که از فرط شعف *** جای اشک از دیده ام در خوشاب آید برون

بزم شادی کن بیا امشب بصد جاه و جلال *** تا ز پشت پرده یارم بی حجاب آید برون

شد شب میلاد مسعود امام پنجمین *** آن که توصیف صفاتش از حساب آید برون

زد قدم در عرصه گیتی گل گلزار عشق *** تا ز شرم روی او از گل گلاب آید برون

چشم حق بین بازکن کز بارگاه قرب حق *** موکب نوباوه ختمی مآب آید برون

از قدوم میمنت بار در دریای علم *** بوی مشک و عود و عنبر از تراب آید برون

تا منور ملک هستی گردد از نور رخش *** یوسف فرخ رخ ما بی نقاب آید برون

آمد آن شاهی که آدم از برای دیدنش *** از جنان حق حق زنان غرق خضاب آید برون

آمد آن شاهی که موسی با عصا از کوه طور *** بهر دیدار رخش با صد شتاب آید برون

آمد آن شاهی که بهر کسب فیض از محضرش *** حضرت عیسی بن مریم با کتاب آید برون

آمد آن فرمانروای مکتب صدق و صفا *** کز صفایش نخل ایمان کامیاب آید برون

آمد آن آموزگاری کز کتاب ناطقش *** از برای حل هر مشکل جواب آید برون

آمد آن استاد علم و منطق و فقه و اصول *** کز اصولش نفس اصل انقلاب آید برون

آمد آن آموزگار مکتب ثار اللهی *** کز ثبات هر کلامش صد کتاب آید برون

گر که از جام ولایش خضر نوشد جرعه ای *** جای آب از چشمه چشمش گلاب آید برون

نرگس مستش اگر نرگس به بیند در بهار *** از در بستان سحر مست و خراب آید برون

زلف پر پیچ و خمش را گر با فشاند بدوش *** چنبر چرخ برین از پیچ و تاب آید برون

در توصیف ولادت امام پنجم حضرت باقر علیه السلام

دلم پر می زند امشب برای حضرت باقر *** که گویم شرحی از وصف و ثنای حضرت باقر

ندیده دیده گیتی به علم و دانش و تقوا *** کسی را برتر و اعلم بجای حضرت باقر

ز بهر رفع حاجات و نیاز خویش گردیده *** سلاطین جهان یکسر گدای حضرت باقر

زبان از وصف او الكن قلم از مدح او عاجز *** که جز حق کس نمی داند بهای حضرت باقر

نزاید مادر گیتی ز بهر خدمت مردم *** به جود و بخشش و لطف و سخای حضرت باقر

بود عقل بشر مات به حیرت عارف و دانا *** ز صدق و پاکی و مهر و وفای حضرت باقر

به ذرات جهان یکسر بودا و هادی و رهبر *** که جان عالمی گردد فدای حضرت باقر

بزیر ابر پنهان شد مه و خورشید از خجلت *** ز شرم نور روی دلربای حضرت باقر

برو کسب فضیلت کن چو مردان خدا ای دل *** ز بحر دانش بی منتهای حضرت باقر

اگر گردد شفیع ما بنزد خالق یکتا *** بهر دردی شفا بخشد دعای حضرت باقر

خدا ایمن کند او را ز بیم آتش دوزخ *** در هر آن کس پا گذارد جای پای حضرت باقر

ز اندوه و غم و محنت بود آسوده و راحت *** بزیر سایه و تحت لوای حضرت باقر

بود ژولیده را این بس که از لطف خداوندی *** زند صبح و مسادم از ولای حضرت باقر

ولادت امام باقر علیه السلام

امشب منادی دمبدم فریاد شادی برزند *** آتش به جان هم ز غم از رحمت داور زند

پیک سعادت از وفا هر خانه ای را در زند *** تا شیعه ثانی عشر گلبوسه بر ساغر زند

در اول ماه رجب ماهی ز یثرب سر زند *** مرکز اشتیاق روی او مرغ دل ما پر زند

چون مظهر علم خدا از نسل احمد آمده *** پنجم وصی مصطفی یعنی محمد آمده

امشب به جنت فاطمه تفسیر کوثر می کند *** لبخند شادی می زند رو بر پیمبر می کند

قلب علی را خنده زهرا مسخر می کند *** طوطی طبعم تکیه بر او رنگ باور می کند

تسخیر دل ها نعره الله اکبر می کند *** دانی چرا ماه رجب دل را منور می کند

چون مظهر علم خدا از نسل احمد آمده *** پنجم وصى مصطفی یعنی محمد آمده

امشب عروس فاطمه قرص قمر آورده است *** نی نی غلط گفتم غلط شمس دگر آورده است

از بهر زین العابدین رخشان گهر آورده است *** از بهر زهرا فاطمه زیبا پسر آورده است

هم سنگر خون خدا یک همسفر آورده است *** نخل خیام کربلا از او ثمر آورده است

چون مظهر علم خدا از نسل احمد آمده *** پنجم وصی مصطفی یعنی محمد آمده

او آمده تا علم را در دهر زین و فر دهد *** زیب و فری بر مکتب آئین پیغمبر دهد

شرح قیام کربلا ز اول الا آخر دهد *** درس اصول مذهبی در دهر چون جعفر دهد

نخل ولایت را از او خلاق برگ و بر دهد *** از بحر رحمت گوهری نایاب و دین پرور دهد

چون مظهر علم خدا از نسل احمد آمده *** پنجم وصی مصطفی یعنی محمد آمده

او آمده دیباچه اوهام را بر هم زند *** با علم خود بر قله کون و مکان پرچم زند