یار غایب از نظر

مشخصات کتاب

سرشناسه : حجتی محمد، ۱۳۳۸ - ، گردآورنده

عنوان و نام پدیدآور : یار غایب از نظر/ گردآورنده محمد حجتی "پریشان .

مشخصات نشر : قم مسجد مقدس صاحب‌الزمان (جمکران)، ۱۳۸۰.

مشخصات ظاهری : ۴۸۴ ص.

شابک : ۱۵۰۰۰ریال 964-6705-69-3 : ؛ ۱۸۰۰۰ریال (چاپ دوم)

یادداشت : چاپ دوم: ۱۳۸۵.

موضوع : محمدبن حسن عج ، امام دوازدهم، ۲۵۵ق - -- شعر.

موضوع : شعر فارسی -- مجموعه‌ها.

موضوع : شعر مذهبی -- مجموعه‌ها.

شناسه افزوده : مسجد جمکران (قم).

رده بندی کنگره : PIR۴۰۷۲/م۳۳ح‌۳ ۱۳۸۰

رده بندی دیویی : ۸فا۱/۰۰۸۳۵۱

شماره کتابشناسی ملی : م‌۸۱-۳۳۱۲

اشاره

پیشگفتار

از درنگ در علل تثبیت و ترویج مکاتب فکری و اعتقادی معلوم می‌گردد که ادبیات به صورت عام و شعرِ متعهد بالخصوص، نقش بسیار مهمّی را در این زمینه، در طول تاریخ ایفا کرده است. با توجه به این واقعیت و کار آیی بسیار ارزشمند شعر است که از زمان بعثت رسول اکرم‌صلی الله علیه وآله وسلم تا امروز، همیشه شاعران مسلمان و متعهد در موقعیت‌های مختلف، با زبان شعر به جهاد فکری، فرهنگی و اعتقادی پرداخته‌اند و دِیْن خود را به فرهنگ اسلامی ادا کرده‌اند. این سربازان بزرگ عرصه هنر و اندیشه هر گاه احساس کرده‌اند که از طریق بهره برداری از هنر ورزی های ادبی و احساسی باید معارف عمیق و بلند اسلامی را به سطح فهم عامه مردم جامعه نزدیک سازند بی درنگ با در نظر گرفتن تمام شرایط و ضرورت و با تمام وجود به این کار پرداخته‌اند و زیبایی‌های فرهنگ حیات بخش اسلام را به افق دید و درک انسان‌ها نزدیک ساخته‌اند تا آنها بتوانند جان تشنه خود را از جرعه های جام روح بخش فرهنگ ناب الهی سیراب سازند و از دچار شدن به انحرافات اعتقادی و فکری نجات یابند.

گاهی نیز جامعه اسلامی را در خطر تهاجم همه جانبه دشمنان قسم خورده، و تباهی و سیاهی شرک و نفاق دیده‌اند و آستین همت را بالا زده و از طریق سرودن اشعار حماسی مردم را برای مبارزه با دشمن بسیج کرده‌اند.

زمانی دیگر با عوض شدن شرایط زمان، ضرورت را در نشان دادن هر چه بیشتر ویژگی‌های الهی انسانی رهبران دینی، به آحاد مردم جامعه دیده‌اند، در نتیجه به دور از هر گونه تملق گویی و دروغ پردازی این کار را، با شایستگی تمام به انجام رسانده‌اند تا از این راه به تمیز هر چه بیش‌تر حق از باطل و سِره از ناسره کمک کرده باشند.

و بالاخره یک روز نیز به دور از هیاهوی روزمرّه زندگی، در خلوت عرفانی و معنوی خود با زبان شیرین شعر، به راز و نیاز با معبود و درد دل با اولیاء الهی پرداخته‌اند و نهایت اخلاص و ارادت خویش را به ساحت مقدّس حجت‌های به حق خداوند سبحان - این واسطه‌های فیض الهی - از طریق سرودن اشعار جانسوز نشان داده‌اند.

دفتر حاضر که به نام «یار غائب از نظر» تقدیم علاقمندان می‌گردد، مشتمل بر مجموعه‌ای از اشعار زیبا و دلنشین شاعران متعهد و عاشقان دلباخته است که به اهتمام آقای محمّد حجتی «پریشان» جمع آوری و گزینش شده است و واحد تحقیقات مسجد مقدّس جمکران با هدف ترویج هرچه بیش‌تر فرهنگ مهدویت تصحیح و تنظیم آن را بر عهده داشته است. بدان امید که این مجموعه مورد استفاده همه برادران و خواهران علاقمند به اشعار آیینی قرار گیرد و در خلوت‌های صمیمانه آنان وسیله خوبی جهت راز و نیاز و زمزمه با حضرت حجة بن الحسن العسکری‌علیه السلام واقع گردد.

واحد تحقیقات

مسجد مقدّس جمکران

شعبان 1422 - پاییز 1380

مقدمه

بی گلشن روی تو شبم روز مباد

بی تو همه روز من دل افروز مباد

درد تو بجانم ای دوای همه درد

دل خانه تست خانه بی سوز مباد⁽¹⁾

تو را می‌خوانم، ای سرو صبور استقامت.

تو را می‌خوانم در هر پگاه روشن، در نیم روز ملتهب، در شامگاهان مغموم.

احساس می‌کنم سایه آفتابیت را بر سرم گسترده‌ای و با استماع کریمانه خویش نوازشم می‌دهی.

در جاده ارغوانی چشمانم قامت سبز تو، روییده است.

تو را می‌نگرم و می‌بینم که: سپیداران کشیده قامت نیز در برابرت به تعظیم خم شده‌اند، ای کاش روزی هزار بار، به یک لبخند تو جان

میسپردم.

چشمان شفّاف آسمان را، در هر سحر می‌بینم که: در جستجوی ستاره موعود است و شاید هزاران خورشید، مستمندان یک جرقه از پرتو جمال تواند.

باز آ، باز آ که بی تو شیشه جانمان آماج گاه فلاخن کژ دستان نامرد است.

می‌خوانمت در هر پگاه و نیم روز، ای مطلق روشنایی، که جای پای شب هنوز رنجور مان می‌دارد.

هر بامداد که خورشید سر از افق انتظار بر می‌آورد و اشعه طلایی خود را بر گستره زمین میپراکند و سردی و انجماد را از جان زمین می‌زداید، باور مان می‌آید که، طلوع تو را بی غروب به تماشا خواهیم نشست و پژواک کلامت را از امّ القری تا فرا سوی باور های روشن خواهیم شنید.

باز آ، ای سخاوت آبی آسمان، اگر باز آیی تاولهای سیّاره زمین را التیام خواهی داد.

یاران شرقی را دریاب که شاید روزی نه چندان دور بیرق های سیاه را با هدایت جناب سید خراسانی در قدس زخمی و فلسطین قطعه قطعه شده به اهتزاز در آورند.

دریا ملتهب از آتش نفاق به استغاثه می‌نالد و چشمان آبی دود گرفته خود را رو به ساحل دوخته است که ناخدای کشتی نجات آرامش ابدی را به او باز گرداند.

ناسپاسان، در ژرفای شب، فانوس تحیّر به دست گرفته‌اند تا با روشنایی کم سو و مجعول فانوسها شب زدگان را بفریبند و خورشید را در اذهان توده‌های ناآگاه به فراموشی سپارند.

امّا هنگامی که سپیده حیاتبخش، افق خاکستری را می‌نوازد و شرقی شدن کره زمین را بشارت می‌دهد آواز باد رشته حیات فانوسها را در هم می‌گسلد، و خورشید با اقتدار و سربلندی به رسوایی آنان دامن می‌زند.

تو را می‌خوانم ای آرام جان.

که: اگر باز آیی قطعه‌های دلمان را فرش راهت خواهیم کرد.

باز آ و آیه‌های نگاه معصومت را به کوچه و خیابان انتظارمان جاری کن.

توان به هجر تو آسان وداع جان کردن

ولی وداع تو آسان نمی‌توان کردن⁽¹⁾

امروز واژه‌های اشتیاق را ترسیم می‌کنیم و چشم به راه تو أیم ای فرازنده پرچم توحید که بار سنگین ولایت را به شانه گرفته و ذوالفقار انتقام به کمر بسته‌ای تا حلال و حرام محمّدصلی الله علیه وآله وسلم را پاس داری و تنزیل کریم را بر کرسی دیوان عدالت پذیران جهان ترجمان باشی.

باز آ، ای بر پا دارنده نماز، در قدس شریف اقامه نماز کن تا ما نماز بی رنگ خود را به نماز تو اقامه کنیم و عبادات مان را در قاب قبولی نشانیم و در عبودیت خویش بالندگی را بیاغازیم.

تو را می‌خوانم که باقی مانده از کیا و خورشید بزم اصفیایی.

باز آ، با اعوجاج بستیز و چراغ هدایت بر رواق هستی بیاویز.

طغیان را از گستره گیتی بزدای و بخشش و احسان را کرم فرما.

شمشیر حیدری را در عروق طاغیان سرخ رو ساز و در شهر خواب زدگان اذان سپیده را بر خوان و در سپاه آفتاب شیپور هشداری بنواز.

ای که نام تو آمیخته آب و آتش و سنگ و آیینه است.

ای طلایه دار رحمت و خشیت، سوار بر ذوالجناح خونین یال عاشورا با قامت بلند خورشیدی با ذوالفقار آخته، با صلابت رسول اللَّه‌صلی الله علیه وآله وسلم با غیرت مرتضای خیبر شکن بتاز و مرگ را در میان ظلمتیان جاری ساز و آفتاب را در پنجه دلاور مردان تقسیم فرما. ای لطیف‌تر از روح چمن.

باز آ که: در قیام تو امتزاج زلزله و توفان پیداست و در چشمان پر فروغت صداقت بهشت و طراوت مینو نمایان است و در نگاه دشمن سوزت خرمن خرمن شراره خشم خدای را شعله ور ساز.

تو عشق و هراس را در دل مشتاقان شکوفا ساخته‌ای، همچنانکه مرگ را بر حیات نابکاران روا خواهی ساخت.

اماما! دلم برای گریستن تو را بهانه می‌کند. در شامگاهان غریب و تنها، در انزوایی که غرّش مان دارد از روزنه‌های مغموم عبور می‌کند تا پژواک فریاد مان در زیر سپهر نیلگون، طنین اندازد.

تو را به نجوا نشسته‌ایم، ای آیینه تمام نمای مردی و مردانگی.

هر روز آبشار دیدگانم، بلندای قامت آفتابیت را تکریم می‌کند.

بیا که تمام پنجره‌های عشق و اخلاص را به روی تو باز گشوده‌ایم.

امروز شیهه اسبان و هلهله آشنای سواران، و زمینه سازان ظهور نام تو را به چکاد سر بلندی و برتری می‌نشانند.

به تو ای سوخته در محراب صبوری سلام می‌کنم، که پیش قراولان، آمدنت را بشارت دادند و باد به عریانی، سلامت را در بیکرانه افق ها پراکنده ساخت.

بیا و خونین ترین قصیده حماسی را بر پیکر لرزان و پاییزی بدخواهان

بخوان.

بیا که هزاران چشم تماشاگر به رهگذر تو ایستاده‌اند و آرام سرود اشتیاق خود را در جاده انتظار زمزمه می‌کنند.

بیا که دعاهای نیم شبان مظلومان ستمدیده بدرقه راه تست.

محبوب من! بیا و کوچه‌های غبار آلود شهرمان را با گامهای خود گل افشان کن. امروز صراحت عصر، بر چیده شدن دستگاه طواغیت را بیان می‌کند.

حرکت زمان، غربت زمین زخمی را با وزش نسیم به قرب بهاران بی خزان شاد باش می‌گوید.

تقدیر این است که وارثان زمین بر مسند عزّت و عدالت نشینند.

دست تقدیر عطر ظهورت را بر بالهای سپیده نشانده، با وزش هر نسیمی جان شکیب از دست دادگان را آرامش خاطر می‌گردد.

امروز ما مستحق این انعامیم که خدای در مصحف شریف فرموده:

«وَنُریدُ أَن نَمُنَّ عَلَی الَّذینَ استُضْعِفُوا فِی الْاَرضِ وَنَجْعَلَهُمْ اَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوارِثینَ» ⁽¹⁾

اراده می‌کنیم بر آنان که در کره خاک ناتوان شمرده شده‌اند، منّت گذاریم، و آنها را رهبران و بازماندگان قرار دهیم.

«وَلَقَدْ کَتَبْنا فِی الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّکرِ أَنَّ الأَرْضَ یَرِثُها عِبادِیَ الصَّالِحوُنَ» ⁽²⁾

در زبور بعد از «تورات» نوشتیم، بندگان شایسته‌ام، وارث

حکومت سراسر زمین خواهند شد.

خدای به ایمان آورندگانی که عمل شایسته خود را در قاب قبولی نشانده‌اند و چراغ طاعت و رستگاری فرا راه خود افروخته اند،وعده فرموده است که:

آنان را در وسعت زمین عزّت و سلطنت بخشد چنان که پیشینیان را به چنین اکرام و انعام سرافراز فرمود تا آیین ناب محمّدی را بر همه مکاتب و ادیان عالم تمکّن و تسلّط عطا کند و پس از بیم و هراس از دشمنان، ایمنی را به خداجویان ارزانی فرماید.

امروز جهان شاهد تحوّلی شگرف است، حق خواهان و هواداران در پی زمینه سازی حکومت حقّه، دستار «یا لثارات الحسین» را به پیشانی نورانی خود گره زده‌اند.

سبز پوشان سپاه با قامتی کشیده چونان سرو سبز، ایستاده‌اند، بسان کوه شکیبا و صخره با صلابت پا بر جا تو را فریاد می‌کنند، به تحقیق که خدای اینان را به راه نور و رستگاری هدایت فرموده و تلاششان را به نعمت وصال انعام خواهد داد.

«وَالَّذینَ جاهَدُوا فینا لَنَهْدِیَّنَّهُم سُبُلَنا» ⁽¹⁾

«و کسانی که در راه ما کوشیده‌اند، به یقین خود را بر آنان می‌نماییم».

محبوب من!

در جاده انتظار بادهای شب مشئوم گلزارها را بر هم زده.

بر شن‌های صحاری ما گذر کن، ببین فوران چشمه‌های خون یارانت را.

نسیم محزون در آسمان و دشت و دریا، مرثیه عزیزانمان را می‌خوانند با این همه دیگر در بیابان‌های ما، تاریکی و ظلمت معنی ندارد، زیرا پاره‌های پیکر شهیدانمان زمین را ستاره باران کرده‌اند.

اگر دست علمداران ما را بریده‌اند، از دل رمل های داغ دست‌های توانمند، هزار هزار عاشق جانباز روئیدن آغازیده است و پرچم هدایت روییده است و پرچم همچنان در دست پرچم فرازان جبهه حقّ در اهتزاز است تا آن را به علمدار موعود به سپارند.

ترس و بیم در قاموس اراده سبز پوشان راه ندارد.

خدای باوران، کراهت و غبار ترس را از آینه زلال جان زدوده‌اند.

«وَ لا تَهِنوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ اَنْتُمُ الأَعلَون إِنْ کُنْتُم مُؤمِنین» ⁽¹⁾

«و اگر مؤمنید، سستی مکنید و غمگین مشوید، که شما برترید».

عزیزا اندوه را برای گریستن رضامندیم که گریستن ما جوشن است و سلاح، خیزش است و تحرّک امّا تحرّک مان از انتظار توانسوز توست.

تا کی در ساحل انتظار اندوهگین، شراره اشک به دریا افشانیم و جیحون جیحون سرشک بیقراری به خلیج انتظار جاری سازیم که اقیانوس ها نیز بی تو گرفته و غمناکند.

ما صبوری را به صخره‌ها ترجمان شدیم، دیدیم که با عرق شرم در دل خاک پنهان شدند.

ای ایستاده چونان کوه، گلواژه های صبر و شکیبایی تو پژمرده شدند.

ای هزار سال استوار ایستاده، واژه جاودان ماندن و ایستادن را پسوند نام مبارک تو کرده‌ایم.

به یاد لحظه‌های سبزی که در کنار تو روییدنی دوباره می‌آغازیم. خدای را به تعجیل فرا رسیدن آن روز طلایی دست به دعاییم.

امروز غرق در ناز و تخیّل و رؤیاهای صادق، رمز آینه های شفّاف عهد تو را به چهره‌های سوخته و غبار گرفته، بشارت می‌دهیم.

فلسطین قهرمان برای آن روز زرّین، با اشتیاق در عمق زخمهای پیکر خود، توفان می‌کارد و فلسطینیان دست در آتش برده‌اند تا از پنجه‌های مردانه خود پولاد آبدیده بسازند.

امروز در پیش پای تو زخمها گل می‌کند و در روی پیکر چاک چاک زمین پراکنده می‌شوند، تا دستهای سبز سپاهیان تو آن گلهای ارغوانی را بچینند و شهیدان را ببویند.

امروز مشتاقان وصال از ستیغ درد و هجران تو را فریاد می‌کنند.

باز آ که: اگر دیر بیایی، عنان صبر را از دست خواهیم داد.

اللهم عجل لولیّک الفرج

13 رجب 1421 / 19 مهر 1379

محمّد حجّتی «پریشان»

غزلیات

بانگ جرس

دل را ز بیخودی سر از خود رمیدن است

جان را هوای از قفس تن پریدن است

از بیم مرگ نیست که سر داده‌ام فغان

بانگ جرس ز شوق به منزل رسیدن است

دستم نمی‌رسد که دل از سینه بر کنم

باری علاج شوق، گریبان دریدن است

شامم سیه‌تر است ز گیسوی سرکشت

خورشید من بر آی که وقت دمیدن است

سوی تو ای خلاصه گلزار زندگی

مرغ نگه در آرزوی پر کشیدن است

بگرفته آب و رنگ ز فیض حضور تو

هر گل در این چمن که سزاوار دیدن است

با اهل درد شرح غم خود نمی‌کنم

تقدیر قصه دل من ناشنیدن است

آن را که لب به جام هوس گشت آشنا

روزی «امین» سزا لب حسرت گزیدن است

مقام معظم رهبری

طالع فرخنده

جای آنست که شاهان ز تو شرمنده شوند

سلطنت را بگذارند و ترا بنده شوند

گر به خاک قدمت سجده میسّر گردد

سر فرازان جهان جمله سر افکنده شوند

بر سر خاک شهیدان اگر افتد گذرت

کشته و مرده، همه از قدمت زنده شوند

جمع خوبان همه چون کوکب و خورشید تویی

تو برون آی، که این جمله پراکنده شوند

هیچ ذوقی به ازین نیست که: از غایت شوق

چشم من گرید و لبهای تو در خنده شوند

گر تو آن طلعت فرّخ بنمایی روزی

تیره روزان همه با طالع فرخنده شوند

اگر اینست «هلالی» شرف پایه عشق

همه کس طالب این دولت پاینده شوند

هلالی جُغَتایی

چگونه بی تو بمانم

تو از تبار بهاری، چگونه بی تو بمانم

شمیم عاطفه داری، چگونه بی تو بمانم

تو از سلاله نوری، تو آفتاب حضوری

به رخش صبح سواری، چگونه بی تو بمانم

تو یی که باده نابی، وگر نه بی تو چه سخت است

تمام عمر خماری، چگونه بی تو بمانم

ببار ابر بهاری، هنوز شهره شهر است

کرامتی که تو داری، چگونه بی تو بمانم

بیا به خانه دلها، که در فراق تو دل را

نمانده است قراری، چگونه بی تو بمانم

حمید هنرجو

محرم اسرار

یارب آن مونس جان محرم اسرار کجاست

وان طبیب دل بی طاقت بیمار کجاست

یک جهانند گرفتار فراقش یارب

آن رهاننده این جمع گرفتار کجاست

آنکه ویرانه کند ابنیه شرک و نفاق

و آنکه در هم شکند شوکت اشرار کجاست

دوستان را به جزا، آنکه دهد عزّت کو

دشمنان را به سزا، آنکه کند خوار، کجاست

منجی و منتظر و متّصل و حجّت و صدر

مهدی و منتقم و صاحب و مختار کجاست

کاش دانم من دلسوخته نامه سیاه

که تو را جایگه ای سرور احرار، کجاست

حسرتم کشت، که روی تو ببینم هیهات

چشم آلوده کجا، آن گل رخسار کجاست

مگر ای اشک، تو پاکیزه کنی دامن چشم

ورنه این غرق گنه را ره دیدار کجاست

گر چو حلاّج، ز خویشت برد ایدل، دلدار

خود ندانی که کجایی و سر دار، کجاست

دل بشکسته کلافیست، که در دست منست

یوسفی کو همه خلقند خریدار، کجاست

فتنه بیحد شد و بگرفت جهان ظلمت ظلم

پرتو عدل تو ای مظهر انوار، کجاست

جز تو در شهر شهیدان نکند جلوه گری

در دیاری که بود عشق تو، دیّار، کجاست

«چمن» از یار نشان جوی، که «حافظ» خوش گفت

عیش بی یار مهیا نشود، یار، کجاست

محمّد رضا یاسری «چمن»

داغ هجران

کاشکی زخم تو در جان داشتم

پای در کوه و بیابان داشتم

تا ببویم وسعت عشق تو را

مرکبی از نسل طوفان داشتم

دیدن روی تو آسان نیست آه

کاشکی من داغ هجران داشتم

آه از پاییز سرد ای کاش من

از تو باغی در بهاران داشتم

تا بیفشانم به پایت سر بسر

کاشکی جان فراوان داشتم

بعد از آن مثل شقایقهای سرخ

خلوتی در باغ باران داشتم

یک غزل بس نیست هجران تو را

کاش صدها شعر و دیوان داشتم

سلمان هراتی

عطر میلاد

دیشب این پنجره‌ها بوی شقایق می‌داد

بوی لبخند خدا! بوی حقایق می‌داد

و سواری که ز آغوش خدا می‌آمد

خبر از آمدن یک گل عاشق می‌داد

شهر طوفان زده از درد به خود می‌پیچید

عطر میلاد ضحی، باد موافق می‌داد

هیچکس درگذر ثانیه‌ها، خواب نماند

ابر چشمان افق، نم نم هق هق می‌داد

دیشب از آینه‌ها، نور سحر می‌بارید

باز هم بغض، به ما موهبت دق می‌داد

نفس صبح که در خلوت شبنم رویید

ساحل امّا دل خود بر کف قایق می‌داد

حمید یعقوبی سامانی

وحی کوثر

کوچه کوچه می‌پیچد، عطر خوب جبرائیل

شب ترانه می‌خواند، چشمه‌ای بیا هابیل

جاده‌ها پر از حوّاست گندم است و … دستی نیست

بوسه‌ای تکلّم شد، از نجابت این ایل

با شتاب می‌آیی، یاسمین دل: مریم

یک غزل تلاوت کن، با ترنّم ترتیل

آسیه سراسیمه، می‌رسد از آتش … آب

شرح سالها پاییز، عمق رعشه راحیل

بال آخرین ققنوس، عاشقانه می‌سوزد

می‌شود کسی موسی، می‌زند عصا بر نیل

هفت بار می‌چرخد، در سماع تف، هاجر

این عطش و حتی تیغ، نذر حلق اسماعیل

جامه‌ای بیاور سبز، آیه‌ای بخوان طاها

ذروه تو از حوراست، می‌رسد کنون، تعجیل

این زمین بی موعود، ای سراب سرب اندود

بی زبور و بی داوود، بی مسیح و بی انجیل

اندکی تمایل کن، وحی کوثری ناب است

روزی دیگر باید نفخ صور اسرافیل

یک پیامبر یک عشق، یک ستاره یک خورشید

آسمان کمی لبخند، ابرها کمی تنزیل

حمید یعقوبی سامانی

بهانه دل

دوباره شعر سراغی ز بیکرانه گرفت

و آسمان غزلها تو را بهانه گرفت

بیا قصیده معروف گریه‌های بلند

که چشمها همه وصف تو را نشانه گرفت

من و همیشه قراری که از تو می‌خوانیم

کنار عصر تو دل، عکس عاشقانه گرفت

قبول کن که پر از انتظار مانده غزل

بیا که شانه شب بوی تازیانه گرفت

بیا بقیع و مزار عقیله پیدا کن

سراغ قبر هما را ببین زمانه گرفت

دوباره جمعه شد ای آرمان هستی بخش

و بیت آخر شعرم تو را بهانه گرفت

زهرا یعقوبی

در انتظار

بیا که باز دلم در غم تو زار گریست

و چشم طاقتم از درد انتظار گریست

در انتظار تو ای گل نه چشم ما، تنها

که در هزار چمن چشم صد هزار گریست

مگر حکایت هجر تو گفت نی به نوا

که چشم ابر هم از طول شام تار گریست

چنان ز درد فراق تو رود می‌نالد

که کوه چهره خراشید و آبشار گریست

نهان چرا کنم این گریه‌های طاقت سوز؟

که جان ندبه کنان تو آشکار گریست

ز جور لشکر بیداد و داد خواهی خلق

بیا ببین که بهر گوشه بی شمار گریست

ز تیر طعنه ناباوران کافر کیش

هزار چشمه خون چشم ذوالفقار گریست

اگر نه روی تو در حدّ چشم ابری ماست

«چمن» به بوی تو ای روح نوبهار گریست

محمّد رضا یاسری (چمن)

انتظار

ما که عمریست جگر خسته و دل سوخته‌ایم

تا در آیی تو ز در دیده به در دوخته‌ایم

ز اشک و آه و غم دوری تو دیری است به دل

آب و آتش زده هم ساخته هم سوخته‌ایم

ای که از ماه رخت گشته شفق رنگ افق

چهره در پرتو مهر تو بر افروخته‌ایم

شادی عالم آباد به ویرانه دل

ز انتظار قدمت گنج غم اندوخته‌ایم

چه کنی منعم از آزادگی و عشق که ما

همه در مکتب حق این هنر آموخته‌ایم

گر به سودا دل بازار ملامت گرم است

به دو عالم سر یک موی تو نفروخته‌ایم

دیری از قصه پر غصه «یاور» یاران

آتش حسرت هستی به دل افروخته‌ایم

احمد نیک طلب یاور همدانی

منتظران

در انتظار تو دل بر سر نگاه نشست

که رخ نهفتی و جان بر سپند آه نشست

به باغ یاد تو تا در شوم به گل چیدن

به شاخسار نظر، قمری نگاه نشست

تو چون سپیده نتابیده از دریچه بخت

به دامن سحر آیینه پگاه نشست

از آستانه خورشیدی تو در پرواز

همای نور که در آشیان ماه نشست

در آ، در آ، که مرا درد انتظار تو کُشت

به انتظار، که این کشته بی گناه نشست

به آب تیغ مگر سر کشد ز گلبن داغ

قتیل عشق تو چون غنچه عذرخواه نشست

به موج طعمه طوفان شدیم همچو حباب

به جرم نخوتمان باد در کلاه نشست

به کام منتظران ای فروغ جاویدان

طلوع نام تو در جام صبحگاه نشست

به آرزوی جمالت جهان به خلوت راز

گزید خانه و بر روزن نگاه نشست

مشفق کاشانی

غایب از نظر

باز آ که دل هنوز به یاد تو دلبر است

جان از دریچه نظرم چشم بر در است

باز آ که سایه دیوار انتظار

سوزنده‌تر ز تابش خورشید محشر است

باز آ که باز مردم چشمم ز درد هجر

در موج خیز اشک چو کشتی شناور است

باز آ که از فراق تو ای غایب از نظر

دامن ز خون دیده چو دریای گوهر است

ای صبح مهر بخش دل از مشرق امید

بنمای رخ که طالعم از شب سیه‌تر است

زد نقش مهر روی تو بر دل چنان که اشک

آیینه دار چهره‌ات ای ماه منظر است

ای رفته از برابر یاران «مشفقت»

رویت به هر چه می‌نگرم در برابر است

مشفق کاشانی

از سراپرده غیبت

پرده بگشای، که مردم نگرانند هنوز

چشم در راه تو صاحب نظرانند هنوز

لاله‌ها شعله کش از سینه داغند، به دشت

در غمت همدم آتش جگرانند هنوز

از سراپرده غیبت خبری باز فرست

که خبر یافتگان، بی خبرانند هنوز

آشتی را، بزن آبی به رخ سوختگان

که صدف سوز جهان بد گهرانند هنوز

«پرده بردار که بیگانه نبیند آن روی»

غافل از آینه این بی بصرانند هنوز

رهروان در سفر بادیه حیران توأند

با تو آن عهد که بستند، بر آنند هنوز

از فرا سوی شب تیره چو خورشید بر آی

که به سودای تو شوریده سرانند هنوز

ذرّه‌ها در طلب طلعت رویت، با مهر

همعنان تاخته چون نوسفرانند هنوز

سحر آموختگانند، که با رایت صبح

مشعل افروز شب بی سحرانند هنوز

طاقت از دست شد ای مردمک دیده دمی

پرده بگشای، که مردم نگرانند هنوز

مشفق کاشانی

زهر هجران

ای سر مردان عالم گوی چوگان شما

گردن گردنکشان، در حکم فرمان شما

قدر جاهت را نمی‌دانم ولی دانسته‌ام

تاج شاهان است جای پای دربان شما

در جهان هر کس که دعویّ سخاوت می‌کند

ریزه خواری آمده از خوان احسان شما

نو گلی هر جا که دیدم جلوه کرد از رنگ و بوی

او گیاهی بی بها بود از گلستان شما

گر چه روز ما بود تاریک چون شام فراق

شام روشن می‌شود از روی رخشان شما

آخر ای سرو روان بگذر ز ما دامن کشان

بو که دست ما رسد بر عطف دامان شما

تا شما ابرو کمان کردید و مژگان همچو تیر

ما هدف کردیم دل را، پیش پیکان شما

هر کس اندر عشق روزی شربت و نقلی چشید

روزی‌یی نیست غیر از زهر هجران شما

قصّه پیچ و خم زلفت «مظفّر» گفت و کرد

خاطر جمعی چو زلفیْن پریشان شما

مظفّر شیرازی

برای موعود

سروده‌ام هر پگاه، بدون تو

که خفته است این نگاه، بدون تو

درون مه گم شدیم، غریب وار

من و دل و هر چه راه، بدون تو

غزل بخوان در سکوت، شبان من

شکسته آواز ماه، بدون تو

چراغ پر شور چشم کور من!

سپیده دم شد سیاه، بدون تو

بهشت بکری است با تو خاک سرد

زمانه غرق گناه، بدون تو

محمّد رضا مهدی زاده

فصل شکوفایی

فصل شکوفایی ماست، صبح بهاری که داری

شرقی ترین آفتاب است آیینه داری که داری

ای آسمانی ترینم، در آسمان مانده بر جای

صد کهکشان جای پای از گشت و گذاری که داری

با آسمانت انیسند، گلهای محبوب مهتاب

خورشید پر می‌گشاید در سایه ساری که داری

باور کن این ابرها هم، ذوق چکیدن ندارد

تا آذرخشی نخیزد از ذوالفقاری که داری

در شام سرد بیابان، چشم انتظار تو مانده است

فانوس چشمان زرد مجنون تباری که داری

بعد از غروب زمستان، همراه آواز باران

می‌آید از مشرقی سبز، صبح بهاری که داری

سید علی اکبر میر جعفری

یک پنجره زیبایی

مهمان نگاهم شو، در یک شب رؤیایی

بگشای به روی من، یک پنجره زیبایی

فانوس نگاهم را، آویخته‌ام بر در

من منتظرم زیرا، گفتند: «تو می‌آیی»

بی تاب‌تر از موجم، بی خواب‌تر از دریا

من مانده‌ام و یادت با یک شب یلدایی

تا عابر چشمانت، ره گم نکند در شب

بر کوچه به تابان نور، ای ماه تماشایی

از پهنه چشمانت، موج آمد و دل را برد

آری شده‌ام اینک … دریایی دریایی

تو رفتی و با لیلی، همراه شدی در عشق

من مانده‌ام و مجنون، با یک دل صحرایی

گیرم که بیاید او، امشب به ملاقاتم

ای دل تو چه خواهی کرد، با این همه شیدایی

هادی میرزا نژاد موحّد

صفا بخش تر از سبز

ای سبزتر از سبز دلاویزتر از سبز

ای پاک‌تر از صبح وای ناب‌تر از سبز

ای خوب‌تر از عشق نگاهت همه از نور

ای نورتر از نور صفا بخش‌تر از سبز

از عطر حضور تو شده یاس معطّر

با لطف قدمهای تو هستی همه سر سبز

ای پاکتر از شبنم شفاف محبّت

سبزینه رویش ز دو دستان تو سر سبز

ای ناب‌ترین معنی بودن همه عشق

یاد تو به هر لحظه به هر خاطره سر سبز

فاطمه میر نجفی زاده

فراق

سر سلسله موی تو پیداست، کجایی

رخسار تو ماه شب یلداست، کجایی

در بین اسیرانِ قد و قامت سروت

از بهر تماشای تو غوغاست، کجایی

مجنون صفتم کرده فراق گل رویت

بی تو دل ماتم زده شید است، کجایی

در اوج بلا و ستم و فتنه این دهر

ذکر لب ما یوسف زهراست، کجایی

زیبایی این ملک فنا جمله سراب است

تنها خم ابروی تو زیباست، کجایی

دل سوخت ز هجران جمال و رخ ماهت

ذکر همه در میکده مولاست، کجایی

تا کی به پس پرده نشینی، گهر من

این عاشق چشمان تو تنهاست، کجایی

بر «ناظر» دلخسته نگاهی ز کرم کن

او منتظرت چون همه دنیاست، کجایی

سید جواد میری «ناظر»

کوکب هدایت

وقتی بسان خورشید از گوشه‌ای بر آیی

روشن شود جهانی وقتی که تو بیایی

ماندم در انتظارت ای کوکب هدایت

بنما جمال خود را ای آیت خدایی

ای آفتاب هستی ای شور و عشق و مستی

باز آ بخوان کلامی زان معجز الهی

ای دیده‌ها به راهت! ای قائم هدایت

تا کی کنم حکایت شرح غم جدایی

گر من تو را نبینم روییدنم نباشد

بنما جمال خود را ای مظهر رهایی

پیش رخ چو ماهت خورشید سجده آرد

ای آیت الهی! ای پرتو خدایی

لب تشنگان نوریم هر لحظه ما، نگارا

برهان ز ما عطش را، ای قائم رهایی

اسماعیل نیک سرشت

کعبه چشم انتظاران

برکه ی خشک عدالت پر شد از آوای رود

کهکشان بی نشان دامن کشان آمد فرود

رعشه آمد بر زمین از باورش لرزید اشک

کعبه چشم انتظاران رنگ ظلمت را زدود

از شکوه مطلع فجر اعتبار شب شکست

شد خجل از وصف او اندیشه شعر و سرود

گشت جاری عطر ایمان بر لب پاک بهار

منجی عالم امید سبز احمد را ستود

ناله شب زنده داران شد فغان از غیبتش

از سکوت ساقی خم خانه، عصیان کرد عود

میترا نیک دلی

رنج انتظار

مرا به خانه سبز بهار دعوت کن

مرا، به عطر نفس‌های یار، دعوت کن

به یک سبد گل نسرین باغ رؤیا ها

به یک بغل گل سرخ بهار، دعوت کن

من عاشقم، به همه لحظه‌های بی رنگی

مرا، به سادگی چشمه سار، دعوت کن

مرا بخوان، به سحر گاه پاک سینه خویش

مرا، به آینه بی غبار دعوت کن

مرا، به لحظه تکرار حرف جاری عشق

مرا، به زمزمه جویبار دعوت کن

به یاد پرسه زدنهای عاشقانه، بیا

مرا به خلوت آن کوچه سار،دعوت کن

پیام آمدنت را، به باد کولی، ده

مرا، به رنج خوش انتظار، دعوت کن

دلم گرفت ز پاییز سرد تنهایی

مرا، به سفره سبز بهار، دعوت کن

مرا، به گستره دشت سبز آزادی

به آن نهایت دور از حصار دعوت کن

ید اللَّه نوری

روشنگر راه خدا

تو جهان را نور باران می‌کنی

رو به سوی شهر یاران می‌کنی

دشمنی را می‌زدایی از حیات

عشق را در شهر مهمان می‌کنی

می‌گشایی خانه امّید را

بام آن را نور افشان می‌کنی

می‌روی تا عرصه‌های دور دشت

لاله‌ها را شاد و رقصان می‌کنی

با فرود قطره‌های ناب عشق

بیشه زاران را گلستان می‌کنی

می‌فشانی نوری از درک حضور

ظلمت ما را چراغان می‌کنی

آن چه را محروم از آنیم، ای عزیز

با خلوص و لطف، احسان می‌کنی

مهدی ای روشنگر راه خدا

چون بیایی جسم را جان می‌کنی

هوروش نوّابی

نبض خورشیدی

دستهایت ضریح تمنّاست

آی فردا که روح تو با ماست

نبض خورشیدیت می‌تپد سبز

جای پای تو در کوچه پیداست

می‌گریزم به سمت نگاهت

اوّل و آخر عشق آنجاست

گر چه تنها ترینی تو، امّا

عشق هم سخت تنهاست، تنهاست

کیستی ای گل سرخ نرگس

که حضور تو این گونه زیباست

آی مردان منگ تجاهل

در کجا نیست! او در همین جاست

زیر بوی گل سرخ پنهان

زیر چتر درختان فرداست

ساکن کوچه‌های غریبی

عابر ساده گیوه در پاست

کاش با من دل عاشقی بود

تا بگویم ظهور تو فرداست

سید قاسم ناظمی

بی تو …

بی تو جان آشنا ندارد هیچ

در دهامان دوا ندارد هیچ

کشتی محنت زمین جز تو

به خدا ناخدا ندارد هیچ

بی تو این جا به زردی گلها

هیچکس اعتنا ندارد هیچ

بی تو دستان زخمی احساس

التماس دعا ندارد هیچ

باز گرد ای نجابت شرقی

«بی تو اینجا صفا ندارد هیچ»

عبّاس نادری قطب الدّینی

در انتظار تو

در انتظار تو، مژگان به چشم من گل کرد

زبان ز بردن نام تو در دهن گل کرد

شهید عشق تو در حشر یک چمن لاله است

که وقت خفتنش اندر لحد کفن گل کرد

کمال لاله درین دشت، داغ بیرنگی است

به پیش تیغ تو چون آب خون من گل کرد

خیال زخم تو شاید به خواب باغ گذشت

که صد چراغ به داغ تو در چمن گل کرد

ز فیض صحبت خونین دلان مشو غافل

اویس دید عقیقی که در یمن گل کرد

چگونه چشم زلیخا حیا کند یوسف

که چشم پیر من از بوی پیرهن گل کرد

یوسف علی میر شکاک

یوسف کنعانی

من طالب دیدارم، ای یوسف کنعانی

بشنو ز من بیدل، این شرح پریشانی

جانم به فدای تو، ای جان جهان بنگر

کز هجر تو من چونم؟ مجنون بیابانی

یک شب قدمی بگذار، بر مردم چشمانم

با یاد تو می‌بارد، این دیده بارانی

در آتش دیدارت، می‌سوزم و می‌سازم

دل‌ها همه از کف شد، زین غیبت طولانی

من دلشده رویت، شبگرد سر کویت

دریای دلم ای مه، بی تو شده طوفانی

یک لحظه اگر بینم، آن قامت سبز تو

دیگر نکنم شکوه، از بی سر و سامانی

من بی تو پریشانم، سرگشته و حیرانم

در کوچه یاد تو، ای نرگس بستانی

صبا فیروز کوهی

لحظه سرشار

خیال سبز تماشایت، به ذهن آینه‌ها جاری است

و چشم آینه‌ها انگار، بدون چشم تو زنگاری است

شب من و شب گیسویت، قصیده‌ایست چه طولانی

حکایتی ز پریشانی، همیشه مبهم و تکراری است

میان رخوت دستانم، حضور مبهم پائیز است

و روح سرد خزان انگار، هنوز در تن من جاری است

من و تلاطم توخالی، تو و زلالی و سرشاری

بیا و جام مرا پر کن، کنون که لحظه سرشاری است

چراغ روشن شب پژمرد، ستاره‌ها همه خوابیدند

بیاد تو، دل ما امّا، هنوز در تب بیداری است

در این تلاطم دلتنگی، بیا و از سر یکرنگی

دلی بده به غزلهایم اگر چه از سر ناچاری است

سید مهدی حسینی

درباره حجة بن الحسن‌علیه السلام

آتش عشق تو تا شعله زد اندر دل ما

داد بر باد فنا یکسره آب و گل ما

تا که از ما بنهفتی رخ خود را شاها

چون شب هجر شده تار و سیه محفل ما

مشکلی نیست محبان تو را جز غم هجر

عمر بگذشت و نشد حلّ به جهان مشکل ما

تا که شد کشتی ما غرقه دریای فراق

بر سر کوی وصال تو بود ساحل ما

به امیدی که ببینیم رخ دوست دمی

ساربان تند مران بهر خدا محمل ما

گر بما گوشه چشمی فکند از ره لطف

بشود خیل سلاطین جهان سائل ما

حجة بن الحسن ای خسرو خوبان جهان

دارم امّید شود لطف خدا شامل ما

چهره بگشایی و آیی ز پس پرده برون

نور گیرد ز طفیل رخ تو منزل ما

روز پاداش که پرسند ز اعمال عباد

نیست جز مهر رخت چیز دگر حاصل ما

هدیه ماست «حکیمی» دو سه شعری که مگر

بپذیرد ز کرم هدیه ناقابل ما

محمّد رضا حکیمی

جلوه دیدار

سحری در برم ای دولت بیدار بیا

سر بالین من ای یار وفادار بیا

ز غم هجر تو افتاده به جانم شرری

نظری کن به من خسته و بیمار بیا

گذری کن صنما جان به فدای قدمت

بگشا پنجره چشم من ای یار بیا

مه من پرده غیبت بگشا باز نگر

چو دلم خون رود از چشم سپیدار بیا

ز فراق رخت ای یوسف کنعانی من

همچو یعقوب شدم طالب دیدار بیا

گل نرگس بگذر یک سحر از کوی دلم

به شب هجر من ای شمع شب تار بیا

من دلداده به عشق تو گرفتار شدم

بنما رخ به من ای جلوه دیدار بیا

دل سرگشته‌ام از بهر وصال رخ تو

شده در شهر جنون شهره بازار بیا

ز کرامت گذری کن به دو چشمم سحری

که صبا را نبود محرم اسرار بیا

سر و جانم به فدای قدمت «مهدی» جان

نظر کن به من دلشده‌ای یار بیا

همه شب چشم به راهم که ز ره باز آیی

تا بگویم سخن عشق تو بسیار بیا

همه دلشدگان در ره تو منتظرند

به گلستان جهان ای گل بی خار بیا

شود آیا که ببینم رخ زیبای تو را

سحری در برم ای دولت بیدار بیا

صبا فیروز کوهی

شرح وسعت راز

چو روح موج ز فریاد آب می‌آیی

بلوغ واقعه‌ای بی نقاب می‌آیی

غم بزرگ زمانه سیاه کرده زمین

تو از تبار طلوعی چه ناب می‌آیی

شکفته باد لبانت به شرح وسعت راز

کنون که دور قدح را جواب می‌آیی

چراغ لاله ز باران شود فروزان‌تر

طرواتی تو ز سمت سحاب می‌آیی

چه زخم‌ها که به نامت زدند بر تن عشق

بیا که با گل و شمع و کتاب می‌آیی

عبد العظیم صاعدی

با گلوی بهار

سرخ سرخی، شقایق آیینی

با دلم آشنای دیرینی

با تپش‌تر ز نبض خورشیدی

بر دل سرد خاک تسکینی

با گلوی بهار می‌خوانی

با نگاه سپیده می‌بینی

مثل آیینه حیرت آهنگی

مثل رؤیا شگفت و شیرینی

کربلا جاری است در ذهنت

معنی واژه‌های خونینی

هر شب از باغ آسمان حضور

دسته دسته ستاره می‌چینی

با من از آبی حضور بگو

خوب من آن طرف چه می‌بینی

از تو دورم یک آسمان با این

آرزوهای زرد پایینی

نعمت اللَّه شمسی پور

روزگار تو

چشم‌ها خسته مانده‌اند، خسته از انتظار تو

چشمه‌ها خشک و تشنه‌اند، تشنه چشمه سار تو

آه ای آشنای ما، این غریبی دگر بس است

خوش بود روزگار ما، گر رسد روزگار تو

ما همینیم عاشقیم، عاشق و مست چشم تو

ما همینیم بی خودیم، بی خود و بی قرار تو

صبح بی تو چقدر شب! شام با تو چقدر صبح!

ای همه صبح‌های تو، خجل از شام تار تو

نیمه شب که می‌شوم، با تو در عالم نیاز

می‌برم بوسه‌ای از آن، گونه گل نگار تو

کاش بودیم مثل آن، کفتران هوای تو

کاش بودیم لاله‌ای در دل لاله زار تو

سید حبیب حبیب پور

فریاد شوق

عکس تو را به صفحه پندار می‌کشم

عمری بود که حسرت دیدار می‌کشم

بر صفحه سیاه خیالم جمال توست

یا ماه را به لوح شب تار می‌کشم

تا نقش بارگاه تو افتد به دیده‌ام

گردن به حسرت، از پس دیوار می‌کشم

با هر نفس که می‌گذرد در فراق تو

آه از خلال سینه تب دار می‌کشم

جویم اگر به رهگذری، خاک پای تو

چون سرمه‌ای به دیده خونبار می‌کشم

لذّت برم به راه تو ای گل ز نیشها

نوش است اگر که منّت صد خار می‌کشم

صحبت بدون یاد تو لذّت نمی‌دهد

زین روی، پا ز مجلس اغیار می‌کشم

یک بار اگر نگاه محبت به من کنی

فریاد شوق از دل، صد بار می‌کشم

بودم پی گناه و تو چون سایه بر سرم

عمری بود خجالت این کار می‌کشم

جای گنه به دوش دلم کی بود «حسان»

تا بار حسرت و غم دلدار می‌کشم

حبیب چایچیان «حسان»

مهدی‌علیه السلام

مهدی است آن که نهضت قرآن به پا کند

مهدی است آن که نیک و بد از هم جدا کند

مهدی است آن که پرتو توحید پاک را

در قلبهای تیره و آلوده جا کند

مهدی است آن که در شب میلاد او خدا

او را به «مَرْحَباً لَکَ عَبدی ندا کند

مهدی است آن که حسن دلارای احمدی

از چهره مبارک خود رو نما کند

مهدی است آن که پرچم اسلام راستین

بر قلعه‌های محکم دشمن به پا کند

مهدی است آن که کاخ عظیم ستمگری

با یک نهیب خویش دچار فنا کند

مهدی است آن که دار سرای نهائیش

بر پایه‌های عدل الهی بنا کند

مهدی است آن که کینه و بغض و نفاق را

تبدیل بر محبت و صلح و صفا کند

مهدی است آن که چشمه فیّاض علم را

بر تشنگان دانش و عرفان عطا کند

مهدی است آن که از نظری بر جمال او

هر دردمند غمزده کسب شفا کند

مهدی است آن که مژده فجر طلوع خویش

از پایگاه کعبه به گوش آشنا کند

مهدی است آن که دولت عدل جهانیش

حق عظیم عترت و قرآن ادا کند

مهدی است آن که وقت نماز جماعتش

عیسی به صد نیاز به او اقتدا کند

مهدی است آن که تابش خورشید طلعتش

قبر نهان فاطمه را بر ملا کند

بر خیز و باز دامن لطفش «حسان» بگیر

شاید که از کرم به تو هم اعتنا کند

حبیب چایچیان «حسان»

حقیقت سبز

دوباره یک شب دیگر دوباره تنهایی

دوباره این من و این امتداد یلدایی

ستاره می‌چکد از چشم‌های بسته صبح

میان بستر تاریک ناشکیبایی

امید نرگسی‌ام آن حضور نامرئی است

غروب بی کسی‌ام آن طلوع رویایی است

به پیشواز تو می‌آیم ای حقیقت سبز!

چرا به خلوت پاییزی ام نمی‌آیی؟

همیشه مشتعلت فوج فوج، پروانه

هماره منتظرت موج موج، دریایی

بیا طراوت شرقی! بیا و قسمت کن

میان پنجره‌ها یک بهار، زیبایی

غزل کم است و زمینی است آی حافظ خون

بخوان قصیده‌ای از عشق‌های بالایی

حمید رضا حامدی

کجایی

ای روشنی دیده احرار کجایی

وی شمع فروزان شب تار کجایی

ای دسته گل سر سبد باغ رسالت

وی وارث پیغمبر مختار کجایی

بر مردم محروم و ستمدیده و رنجور

ای آن که تویی مونس و غمخوار کجایی

جانها به لب آمد ز فراق رخ ماهت

هستیم همه طالب دیدار کجایی

ای مهدی موعود بیا تا که نماییم

جان و سر خود بهر تو ایثار کجایی

ای منتقم خون شهیدان ره حق

بنیان کن بنیاد ستمکار کجایی

گلشن شود از مقدم تو صحنه گیتی

ای گلشن دین را گل بی خار کجایی

شد «حافظی» از دوری روی تو دمادم

چون منتظران تو دل افکار کجایی

محسن حافظی

وقتی بیایی

از شوق دلها می‌زنم تا خواهی آمد

ای یار! ما را می‌کشی یا خواهی آمد

هر روز ما همسایه با یاد تو رفته است

هر شب به امّیدی که فردا خواهی آمد

مردیم از بس تسلیت دادیم دل را

پس کی تسلاّی دل ما خواهی آمد؟

مولا! نمی‌آیم مگو، ما را مرنجان

تو مهربانی، جان مولا خواهی آمد

شادم که از خاک شهیدانت شنیدم

وقتی بیایی از همین جا خواهی آمد

بسیار می‌سوزانیم ای یار، بسیار

نازت فراوانست امّا خواهی آمد

عباس چشامی

میلاد ولی عصرعلیه السلام

هر آنچه می‌زنم از دفتر وجود ورق

نوشته است به خط جلی که جاء الحق

نخست جلوه خالق امام آخر خلق

یقین فراخته از غیب در عیان بیرق

به یمن مولد مسعود، مهدی موعود

زمین به عرش برین از شرف گرفته سبق

ولّی مطلق حق آن که کارگاه وجود

به دست او ز ازل تا ابد بود مطلق

چگونه عالم ایجاد را نظامی بود

نمی‌گرفت ز اضداد گر چه نظم و سبق

از او قواعد اسلام راست استحکام

از او مسائل و احکام را بود رونق

شد او به پرده غیبت نهان و منتظرند

به مقدمش همه خلق‌ها فرق به فرق

برای آنکه نماید نثار مقدم او

زمانه هستی خود را نهاده روی طبق

«صغیر» دانی در بحر، زورقی باید

به بحر معرفت امروز او بود زورق

اصفهانی «صغیر»

حدیث عشق

به جز ولای تو، بر لوح دل نگاری نیست

به جز وصال تو در دیده انتظاری نیست

فروغ مهر تو بگرفته آسمان دلم

حدیث عشق بنازم که اختیاری نیست

دلم به باغ و گل و سرو و لاله خو نکند

که باورم شده غیر از تو گلعذاری نیست

گذشت قافله‌ها یک به یک از این منزل

به شاهراه ولا جز تو تک سواری نیست

فدای قلب صبور تو ای یگانه دهر

که تا ابد به جهان چون تو داغداری نیست

«غریب‌تر ز مادر تو فاطمه نبود» ⁽¹⁾

شبانه دفن شد و بهر او مزاری نیست

بیا عیان بنما قبر بی نشانش را

که صبر رفته ز کف، سینه را قراری نیست

به سر ارادت «صدر» و قدوم شوکت تو

به پیش اهل نظر غیر شرمساری نیست

سید عباس صدر الدین

بر شاخسار انتظار

آتشی افتاده بر جانم، نمی‌دانم چرا

خسته و سر در گریبانم، نمی‌دانم چرا

روز و شب با یاد او در خلوت تنهائیم

غم سرود درد می‌خوانم، نمی‌دانم چرا

همچو مجنونی ز شوق دیدن دلدار خود

ساکن دشت و بیابانم نمی‌دانم چرا

گر شبی آید ببالین من از راه وفا

همچنان محتاج درمانم، نمی‌دانم چرا

می‌نشیند مرغ دل بر شاخسار انتظار

تشنه دیدار جانانم، نمی‌دانم چرا

یوسف گمگشته را مانم ز دهر روزگار

که به چاه و که به زندانم نمی‌دانم چرا

بی رخ زیبای او در بند غم زندانیم

تا سحر از دیده گریانم، نمی‌دانم چرا

یاورم صحرا به صحرا همره باد صبا

یا که سرگردان و حیرانم نمی‌دانم چرا

قطره‌ام گه در کنار برکه‌ای افتاده‌ام

گه چنان سیلی خروشانم نمی‌دانم چرا

ناله از نای دل بشکسته می‌آید برون

روز و شب در آه و افغانم نمی‌دانم چرا

راز خود را با شما این گونه می‌گوید «صبا»

آتشی افتاده بر جانم نمی‌دانم چرا

صبا فیروز کوهی

آشنای عشق

تا دل شده مبتلای عشقت

سر باخته‌ام به پای عشقت

بیگانه شود ز هر دو عالم

آنکس که شد آشنای عشقت

آفاق پر است و گوش ما کر

از همهمه و صدای عشقت

از بام و در و هوا نیوشد

عاشق همه جا نوای عشقت

سر پیش شهان نمی‌کند خم

هر کس که شود گدای عشقت

بیمار که از دواست بیزار

خوشتر ز دوا بلای عشقت

سر می‌رسدش به عرش آنکو

انداخته سر پای عشقت

بیرون نکند «وفا» ی مسکین

یک لحظه ز سر هوای عشقت

محمود شریف صادقی «وفا»

تک سوار

ای خیال سبز خم خفته در خماریت!

شد مسیر سرخ عشق مست رهسپاریت

با شتاب رفته‌ای آتشین شهاب من!

آن چنان که گم شده است رد خون جاریت

دوست داشتم شبی هم رکاب می‌شدیم

مهلتم ولی نداد، خوی تک سواریت

تا همیشه خانه‌ات در میان لاله هاست

غبطه می‌خورم بر این حسن هم جواریت

در کنار پنجره، باز گرم صحبت است

با نگاه سرد من عکس یادگاریت

عاقبت مگر که موجها روایتت کنند

در توان من که نیست، شرح بی قراریت

از سروده‌های خویش غرق در خجالتم

پس کجاست ای عزیز دست‌های یاریت

حمید رضا حامدی

حدیث ولایت

اذان سهره، بلند است بر مناره گل

که عنقریب، زره می‌رسد سواره گل

ببین چه ولوله افتاد بر بسیط چمن!

ز بی قراری مرغان، به یک اشاره گل

به باغ ما، ز گلی، شد بهار خون آغاز

اگر کنون شده، از حد برون شماره گل

به چشم شبنم باغ خدا، گل افتاده است

ز بس گریسته بر جسم پاره پاره گل

هر آن که کشته نشد، از قبیله ما نیست

شنو حدیث ولایت، تو از زراره گل

چهارده سده شد، ز آفت دو هفت ایوان

که سکّه گشت، به نام دو هفت پاره گل

تذرو خسته، سرا سیمه می‌کند فریاد

مگر فتاده، به طرف چمن شراره گل؟!

به روی شانه هر شاخه، می‌برد دل را

قرار و جنبش پر غنج گوشواره گل

ز هجر یار، نخوابند عاشقان، شبها

چرا هزار خموش است، در کناره گل

شب فراق بود بی قرار دلبر هم

گواه من، نم رخسار پر ستاره گل

ز درس «عاقل و معقول عقل» دل برگیر!

حکیم، غرق جنون شد، خود از نظاره گل

«رشاد»! غنچه خونین دل، شگفت مگر؟

که بوی تازه خون میدهد، هزاره گل

علی اکبر صادقی «رشاد»

پادشه خوبان

ای پادشه خوبان، داد از غم تنهایی

دل بی تو به جان آمد، وقت است که باز آیی

مشتاقی و مهجوری، دور از تو چنانم کرد

کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی

ای درد تو أم درمان دربستر ناکامی

وی یاد تو أم مونس در خلوت تنهایی

در دایره فرمان، ما نقطه تسلیمیم

لطف آنچه تو اندیشی، حکم آنچه تو فرمایی

فکر خود و رأی خود در مذهب رندی نیست

کفر است در این مذهب خود بینی و خود رأیی

یارب به که شاید گفت این نکته که در عالم

رخسار به من ننمود آن شاهد هر جایی

دیشب گله زلفت، با باد همی گفتم

گفتا غلطی بنگر، زین فکرت سودایی

صد باد صبا آنجا با سلسله می‌رقصند

این است حریف ای دل تا باد نپیمایی

ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نیست

شمشاد خرامان کن تا باغ بیارایی

زین دایره مینا خونین جگرم می‌ده

تا حل کنم این مشکل در ساغر مینایی

«حافظ» شب هجران شد بوی خوش صبح آمد

شادیت مبارک باد، ای عاشق شیدایی

حافظ شیرازی

منزلگه عشّاق

مژده ای دل که مسیحا نفسی می‌آید

که ز انفاس خوشش بوی کسی می‌آید

از غم هجر مکن ناله و فریاد که دوش

زده‌ام فالی و فریاد رسی می‌آید

هیچکس نیست که در کوی تو أش کاری نیست

هر کس آنجا به طریق هوسی می‌آید

کس ندانست که منزلگه عشّاق کجاست

این قدر هست که بانگ جرسی می‌آید

جرعه‌ای ده که به میخانه ارباب کرم

هر حریفی ز پی ملتمسی می‌آید

خبر بلبل این باغ بپرسید، که من

ناله‌ای می‌شنوم کز قفسی می‌آید

یار دارد سر قصد دل حافظ یاران

شاه بازی به شکار مگسی می‌آید

حافظ شیرازی

شوق کعبه

یوسف گم گشته باز آید به کنعان غم مخور

کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور

ای دل غمدیده، حالت به شود، دل بد مکن

وین سر شوریده باز آید به سامان غم مخور

گر بهار عمر باشد، باز بر تخت چمن

چتر گل در سر کشی، ای مرغ خوشخوان غم مخور

دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفت

دائماً یکسان نباشد حال دوران غم مخور

هان مشو نومید، چون واقف نه‌ای از سرّ غیب

باشد اندر پرده بازیهای پنهان غم مخور

ای دل، ار سیل فنا بنیاد هستی بر کند

چون ترا نوحست کشتی بان، ز طوفان غم مخور

در بیابان گر بشوق کعبه خواهی زد قدم

سرزنشها گر کند خار مغیلان غم مخور

گر چه منزل بس خطرناکست و مقصد بس بعید

هیچ راهی نیست کانرا نیست پایان، غم مخور

حال ما در فرقت جانان و ابرام رقیب

جمله میداند خدای حال گردان، غم مخور

«حافظا» در کنج فقر و خلوت شبهای تار

تا بود وردت دعا و درس قرآن، غم مخور

حافظ شیرازی

نوبهار باز آید

زهی خجسته زمانی که یار باز آید

به کام غمزدگان غمگسار باز آید

به پیش خیل خیالش کشیدم ابلق چشم

بدان امید که آن شهسوار باز آید

اگر نه در خم چوگان او رود سر من

ز سر نگویم و سر خود چه کار باز آید

مقیم بر سر راهش نشسته‌ام چون گرد

بدان هوس که بدین رهگذار باز آید

دلی که با سر زلفین او قراری داد

گمان مبر که بدان دل قرار باز آید

چه جورها که کشیدند بلبلان از دی

ببوی آن که دگر نوبهار باز آید

ز نقشبند قضا هست امید آن «حافظ»

که همچو سرو به دستم نگار باز آید

حافظ شیرازی

قافله سالار

ای یوسف مصر از تو گرفتار محبّت

عیسا به تمنای تو بیمار محبت

در راه غمت هست به کف جان جهانی

گرم است به سودای تو بازار محبّت

تاریک‌تر از شب بود از هجر تو روزم

ای روشنی دیده بیدار محبّت

دریاب دلم را به ته جرعه نگاهی

ای ساقی پیمانه سرشار محبّت

در وادی آسودگیم وا نگذاری

رحمی به من ای قافله سالار محبّت

بر سر نرود شمع صفت افسر داغم

بر سر زده‌ام لاله گلزار محبّت

تا سر نشود خاک سر کوی تو ما را

آسان نشود عقده دشوار محبّت

افغان اسیران نبرد راه به جایی

این نغمه تراود ز رگ تار محبّت

شیرازه اوراق دو عالم بود از عشق

پشت دو جهان است به دیوار محبّت

نگرفت «حزین» کس به جوی دین و دلت را

ای مایه کساد سر بازار محبّت

حزین لاهیجی

جمال الهی

صحنه آفاق چون تو ماه ندارد

چون تو جمالی به جلوه گاه ندارد

ماه خجل شد ز حسن روی تو آری

روشنی آفتاب ماه ندارد

مهر تو را مشتری شوند به آهی

آه که دل در بساط آه ندارد

روی تو آیینه جمال الهی است

در تو تماشای من گناه ندارد

صبح سپیدی، شبم به روی تو روز است

زلفت اگر روز من سیاه ندارد

کوکب اشکم در آستین بدرخشد

عشق بدین روشنی گواه ندارد

خاک کف پای اوست تاج سر من

نادره تاجی که پادشاه ندارد

باد بود پیک عاشقانش و افسوس

باد هم آنجا که اوست راه ندارد

همّتی ای کاروان مصر که یوسف

ماه عزیز است و تاب چاه ندارد

خط به رخ از زلف کن حریم که هندو

حرمت بیت الحرم نگاه ندارد

با همه آفاق مهر ورز که خورشید

ملک جهان گیرد و سپاه ندارد

زیر نگین هنر قلمرو دلهاست

سلطنت «شهریار» شاه ندارد

شهریار تبریزی

یوسف گمگشته

یارب آن یوسف گمگشته به من بازرسان

تا طربخانه کنی بیت حزن باز رسان

ای خدائیکه به یعقوب رساندی یوسف

این زمان یوسف من نیز به من باز رسان

یارب آن نغمه سرا بلبل خوش الحان را

تا بیاسایم از این زاغ و زغن باز رسان

آن غزال ختنی خط بخطا شد یارب

بخطا رفته ما را به ختن باز رسان

رونقی بی گل خندان به چمن باز نماند

یارب آن نوگل خندان به چمن باز رسان

از غم غربتش آزرده خدایا مپسند

آن سفر کرده ما را به وطن باز رسان

ای صبا گر به پریشانی من بخشایی

تاری از طرّه آن عهد شکن باز رسان

«شهریار» این دُر شهوار به دربار امیر

تا فشاند فلکت عقد پرن باز رسان

شهریار تبریزی

جمال بقیت اللَّهی‌

سپاه صبح زد از ماه خیمه تا ماهی

ستاره، کوکبه آفتاب خرگاهی

به لاجورد افق ته کشیده برکه شب

مه و ستاره طپیدن گرفته چون ماهی

صلای رحلت شب داد و طلعت خورشید

خروس دهکده از صیحه سحر گاهی

به جستجوی تو ای صبح در شبان سیاه

بسا که قافله آه کرده‌ام راهی

خدیو خرگهی از خیمه گو بزن بیرون

چو مهر تکیه به شمشیر و مغفر شاهی

عجب مدار به شمشیر او غبار قرون

چرا که آینه عاشقان بود آهی

نمانده چشمه آب بقا به ظلمت دهر

بجز چراغ جمال بقیت اللّهی

بر آی از افق ای مشعل هدایت شرق

بر آر کلّه این گمرهان ز گمراهی

ز سایه‌ای که بخاک افکنی خوشم، چه کنم

همای عرش کجا و کبوتر چاهی

ملک به سجده آدم به کلک مژگان زد

بر آستان تو توقیع آسمان جاهی

خوشم که نقل حدیثت فتاده در افواه

بسا که نصّ حدیث است نقل افواهی

بشارتی به خدا خواندن و خدا دیدن

که این بشر همه خود بینی است و خود خواهی

دلی که آینه گردان شاهد غیبی است

چه عیب داردش از سرّ غیب آگاهی

بگوش آن که صدای خدا نمی‌شنود

حدیث عشق من افسانه‌ای بود واهی

تو کوه و کاه چه دانی که «شهریارا» چیست

بکوه محنت من بین و چهره کاهی

شهریار تبریزی

در انتظار

دلم شکستی و جانم هنوز چشم به راهت

شبی سیاهم و در آرزوی طلعت ماهت

در انتظار تو چشمم سپید گشت و غمی نیست

اگر قبول تو افتد فدای چشم سیاهت

ز گرد راه برون‌آ که پیر دست به دیوار

به اشک و آه یتیمان دویده بر سر راهت

بیا که این رمد چشم عاشقان تو ای شاه

نمی‌رمد مگر از توتیای گرد سیاهت

بیا که جز تو سزاوار این کلاه و کمر نیست

تویی که سوده کمربند کهکشان کلاهت

جمال چون تو به چشم و نگاه پاک توان دید

به روی چون منی الحق دریغ چشم و نگاهت

در انتظار تو می‌میرم و در این دم آخر

دلم خوشست که دیدم به خواب گاه به گاهت

اگر به باغ تو گل بر دمید و من به دل خاک

اجازتی که سری بر کنم به جای گیاهت

تنور سینه ما را ای آسمان به حذر باش

که روی ماه سیه می‌کند به دوده آهت

کنون که می‌دمد از مغرب آفتاب نیابت

چه کوه‌های سلاطین که می‌شود پر کاهت

تویی که پشت و پناه جهادیان خدایی

که سر جهاد تویی و خداست پشت و پناهت

خدا و بال جوانی نهد به گردن پیری

تو «شهریار» خمیدی به زیر بار گناهت

استاد شهریار

آیت شکوفایی

فروغ دیده تو آیت شکوفایی است

نگاه لطف تو ای گل بهار زیبایی است

مگر به خواب گل از گلشنم نصیب آید

خیال وصل چه شور آفرین و رؤیایی‌ست

تو از تبار کدامین ستاره سحری

که چهر مهر مثالت چنین تماشایی‌ست

پیام عشق تو درمان تلخ کامیهاست

کلام ناب تو تفسیری از شکر خایی است

فروغ صبح امیدی، حصار شب بشکن

سپیده تو نهان در کران تنهایی است

بهار عشق نگر در سروده «صائم»

که واژه واژه آن گل خروش شیدایی‌ست

صائم کاشانی

راز آشکار

محرم خاموش راز اشکها

باعث سوز و گداز اشکها

ای حقیقت بین ذکر و التماس

در لباسی از مجاز اشکها

معنی گل واژه‌های سبز عشق

برگ ریزان نیاز اشکها

جاده‌های زندگی یخ بسته است

ای نشیب و ای فراز اشکها

سبز می‌آید چراغانی کنید

کاروانی از حجاز اشکها

حبیب شوکتی نیا

آیینه دار

سحر آیینه دار چشمانت

صبح، حیران به کار چشمانت

ماه روشن‌ترین مسافر عشق

دوره گرد دیار چشمانت

هر پگاه، آفتاب و آیینه

می‌کشند انتظار چشمانت

تو به خورشید نور پاشیدی

وقتی آمد کنار چشمانت

از صداقت، همیشه، سرشاراست

موج دریا بتار چشمانت

پاکتر از نگاه سبز بهار

روح گل، شرمسار چشمانت

اشک من چون ستاره می‌چرخد

هر سحر در مدار چشمانت

آسمانی‌ترین ترنّم عشق

می‌وزد از بهار چشمانت

نعمت اللَّه شمسی پور

بی تو

نه! این بهار نیست وقتی تو نیستی

این برگ و بار نیست، وقتی تو نیستی

صحرا که لاله را چشم انتظار بو

در انتظار نیست وقتی تو نیستی

مانده است خیره خاک در آسمان ولی

باران به بار نیست وقتی تو نیستی

«شب بو» که پیش تو تا صبح می‌نشست

شب زنده دار نیست، وقتی تو نیستی

اینجا پرنده‌ای بر شانه‌های باد

دیگر سوار نیست، وقتی تو نیستی

روز و شب اشک و خون باریدن از دو چشم

یک شاهکار نیست، وقتی تو نیستی

ای روح سبز خاک، شعر روان آب!

دیگر بهار نیست وقتی تو نیستی

حمید رضا شکار سری

عطر سیب

وردی بخوان قرار دل بی شکیب را

اشکی ببار سنگ مزار غریب را

یک نوبهار اگر بشکوفد لبان تو را

پر می‌شود تمام زمین، عطر سیب را

تنها به اشتیاق سلامی گذاشتیم

در پشت سر هر آنچه فراز و نشیب را

آتش گرفت روح کویرانه‌ام، زلال

روزی بیا و آب بزن این نهیب را

این کیست؟ این که با دل من حرف می‌زند

نشنیده‌اید هیچ صدای عجیب را؟

آرام می‌شود دل طوفانی‌ای عجب

خاصیّتی است آیه امّن یجیب را

آرش شفاعی بجستان

روح بهار

شکفت غنچه و بنشست گل ببار بیا

دمید لاله و سوری ز هر کنار بیا

بهار آمد و نشکفت باغ خاطر ما

تو ای روان سحر روح نوبهار بیا

چه مایه صبر مگر هست بی قراران را

ز حد گذشت دگر رنج انتظار بیا

ز هر کرانه شقایق دمیده از دل خاک

پی تسلیّ دلهای داغدار بیا

ز عاشقان بلا کش نظر دریغ مدار

فروغ دیده نرگس به لاله زار بیا

(ز منجنیق فلک سنگ فتنه می‌بارد)

مباد آن که فرو ریزد این حصار بیا

یکی به مجمع رندان پاکباز نگر

دمی به حلقه مردان طرفه کار بیا

بسوی غایشه داران پیر عشق ببین

بکوی نادره کاران روزگار بیا

چه نقش‌ها که نبستند بر صحیفه دهر

ز خونشان شده روی شفق نگار بیا

طلایه‌دار توأند این مبشّران ظهور

بپاس خاطر این قوم حقگزار بیا

در این کویر که سوزد روان موج سراب

تو ای سحاب کرم ابر فیض بار بیا

ز دست برد مرا سوز عشق و «جذبه» شوق

قرار خاطر محزون بی قرار بیا

حاج محمود شاهرخی «جذبه»

عطش انتظار

باز آ که ملک جان ز فروغ تو خرّم است

ای ماه من که روی تو خورشید عالم است

باز آ که از فراق تو ای مهر جانفروز

صبح زمانه تیره‌تر از شام ماتم است

دور از حریم وصل تو ای کعبه امید

چشمم بسان چشمه جوشان زمزم است

تا سر نهم بپای تو ای گلبن مراد

همچون بنفشه پیش سمن قامتم خم است

ای از توجمع خاطر شوریدگان ببین

کار جهان ز فتنه ایّام در هم است

بنگر بنای مردمی و مهر گشته سست

ای آنکه پشت ملک بقا از تو محکم است

ای خادم در تو سلیمان ببین کنون

در دست دیو فتنه گر قرن، خاتم است

باز آ و باز گیر ز اهریمنان نگین

ای آنکه نقش خاتم تو اسم اعظم است

باز آ و روح در تن این مردگان بدم

ای آنکه زنده از دمت عیسی بن مریم است

تا از ستیغ غیب بر آیی چو آفتاب

در التهاب، جان جهانی چو شبنم است

باز آی ای طبیب روانهای بیقرار

بر خستگان غمزده لطف تو مرهم است

حاج محمود شاهرخی «جذبه»

انتظار

در کوچه‌های دلم پیچد صدای بهار

روحم کشد چو نسیم پر در هوای بهار

تنگ است، همچو غروب آفاق خاطر من

ز آغاز فصل خزان تا ابتدای بهار

باغی خزان زده‌ام، ای کاش بارش فیض

بر جان تشنه من ریزد صفای بهار

پیری است خرقه به دوش، اینک رسیده ز راه

شولای برگ گل است رنگین قبای بهار

در نبض خیزش برگ، بنگر طلایه گل

ز آواز چلچله‌ها بشنو نوای بهار

در امتداد افق، چشمم به راه کسی

کاید ز پرده راز از نا کجای بهار

مستضعفان صبور آزاد و شاد و رها

آن روز پرسه زنند در کوچه‌های بهار

محمود شاهرخی «جذبه»

آرزو

نکهت صبح ازل، نفخه‌ای از کوی تست

شام ابد را سواد، طرّه گیسوی تست

چشمه خورشید تا، گشت روان از چکاد

روشنی چشمش از، نرگس جادوی تست

سرو که باشد؟ زند، طعنه به بید و چنار

تا که درین بوستان، قامت دلجوی تست

نخل امل بال خود، بر سر بستان کشید

دایره چتر آن، از خم ابروی تست

مست و غزلخوان اگر بلبل شیدا بود

نشأت هر خوشدلی، عطر گل روی تست

نافه گشایی چسان، آهوی صحرا کند؟

مشک فشان تا که آن، زلف سمن بوی تست

دام تویی دانه تو، خوان تویی خانه تو

رشته دام دل از، سلسله موی تست

خلوت شب بیشه‌ام، عشق تو اندیشه ام

سرمه چشم سرم، خاک سر کوی تست

واله عشق تو شد «شاهد» دلباخته

زنده از آن است کو، شیفته خوی تست

شاهد فیروز کوهی

در استغاثه به حضرت مهدی‌علیه السلام‌

عمرم تمام گشت ز هجران روی تو

ترسم شها به خاک برم آرزوی تو

با آنکه روی ماه تو از دیده شد نهان

عشّاق را همیشه بود دیده سوی تو

خورشید چهره‌ات چو نهان شد ز چشم خلق

شد روزشان سیاه از این غم چو موی تو

دامن پر از ستاره کنم شب ز اشک چشم

چون بنگرم به ماه و کنم یاد روی تو

گردش به باغ بهر تماشای گل بود

گلهای باغ را نبود رنگ و بوی تو

همچون مسیح جان به تن مردگان دمد

گر بگذرد نیسم سحر گه ز کوی تو

تا کی ز هجر روی تو سوزیم همچو شمع

شبها به یاد روی تو و گفتگوی تو

رحمی به حال «شاهد» از پا فتاده کن

تا کی بهر دیار کند جستجوی تو

شهید حسین شاهد

روح دریا

باز برخیز و بر این کوچه گل افشانی کن

تیغ بردار و بیا نیّت قربانی کن

نوبت توست هلا تیغ دودم را بردار

اندکی سیر در این عرصه طوفانی کن

در سکوت تو چه اسرار عظیمی است، بیا

روح دریا شو و چون موج رجز خوانی کن

مثل یک شاخه به رقص آی در آغوش بهار

جلوه‌ای تازه در این محفل عرفانی کن

خاک در زیر قدمهای تو خورشید شود

آفتابی به من شبزده ارزانی کن

انهدام من و دل شرط وفاداری نیست

از من و دل، تو بیا رفع پریشانی کن

روی اندیشه بدین سوز بگردان، نگهی

سمت این خانه و این وسعت ویرانی کن

سیمین دخت وحیدی

تو این باغ را باغبانی

تو آبی‌تر از آسمانی، تو را دوست دارم

گل آویز این بوستانی، تو را دوست دارم

چو عطر هوسناک گلهای وحشی در این دشت

همیشه روانی، روانی، تو را دوست دارم

تو با لحظه‌های قشنگ سحر می‌زنی موج

به دریایی از زندگانی، تو را دوست دارم

از آن سوی دیوارهای بلند جنوبی

مرا همدل و همزبانی، تو را دوست دارم

دعا می‌کنم تا بیایی به ویرانه من

گل مهربانی نشانی، تو را دوست دارم

همین قدر می‌دانم از تو که مانند خورشید

جلودار این کاروانی، تو را دوست دارم

تو زیباترین‌های احساس را می‌شناسی

تو این باغ را باغبانی، تو را دوست دارم

بهاری‌ترین صبح من ای طلوع درخشان

تو مثل خدا جاودانی، تو را دوست دارم

سیمین دخت وحیدی

عابر کوچه‌های عشق

می‌آیی از راه آیا، با یک جهان شوق و امید؟

گام تو را می‌شمارد، یک، دو، سه، با دست خورشید؟

دست تو سرشار از صبح تا آن طرفهای سرسبز

چشم تو را می‌توان خواند؟ روی تو را می‌توان دید؟

ای عابر کوچه عشق، در کوله بار تو نور است

یک جرعه نورم بنوشان، ای مهر دنیای تجرید

یک شب اگر تو بیایی از کوچه کهکشانها

صدها هزاران ستاره با دست تو می‌توان چید

می‌آوری با خود ای مرد، فردای زیباتری را

فردای دور از توهّم، فردای خالی ز تردید

مولای من بشنو این شعر، این بهترین پاره دل

شاید که تطهیر گردد این شعر، با روح توحید

سیمین دخت وحیدی

اندیشه طوفانی

چیست ای یار، در اندیشه طوفانی تو

سینه لبریز شد از شور غزل خوانی تو

بی تو دیریست دلم … آه، دلم می‌گیرد

که گرفته است به یاد دل بارانی، تو

بی تو هر لحظه هر روز، دعایم این است

کاش، ای کاش شود جاده چراغانی تو

خلوتی کرده فراهم نگهم،تا شاید

برود در دل آیینه به مهمانی تو

نذر کردم که اگر آمدی ای دوست، کنم

همه دار و ندارم را قربانی تو

شعر هایم که نخواندم همه تقدیم تو باد

حرفهایی که نگفتم همه ارزانی تو

باز ای یار، خدا را غزلی تازه بگو

و بگو چیست در اندیشه طوفانی تو

علی اصغر سید آبادی

نفس عشق

ز سُم مرکب آن تک سوار، گل رویید

به چشم جاده چشم انتظار گل رویید

به گرمی نفس عشق، در کرانه فجر

ز چشم مردم شب زنده دار گل رویید

به گرمی نفس عشق، در کرانه فجر

ز چشم مردم شب زنده دار گل رویید

بیا به باغچه کوچک حیاط و ببین

به یک کرشمه باران، هزار گل رویید

صداقت نفس آفتاب را دیدی؟

از اوست این که چنین بی شمار گل رویید

بهار آمد و با او ز گریه گریه ابر

به خنده خنده در این لاله زار گل رویید

به بهت ساکت چشمت، به انتظار قسم

کز انتهای افق، در غبار گل رویید

سید حسن محمودی ثابت «سهیل»

تو را می‌شناسم

من تو را خوب ای رهگذر می‌شناسم

من تو را خوب ای خوب‌تر می‌شناسم

تو عمیق و بلندی تو دریا و کوهی

این دو را خوب با یک نظر می‌شناسم

تو طنین صدای طربناک آبی

من ترا با دلی شعله ور می‌شناسم

تو رهائی نوید سحر گاه عیدی

من ترا ای نسیم سحر می‌شناسم

آن درختی، که در آسمان شاخه دارد

من ترا با همه برگ و بر می‌شناسم

من ترا ای نگاهت در آفاق جاری

من ترا خوب ای منتظر می‌شناسم

در مجال غزل از تو گفتن نگنجد

من ترا ورنه زین بیشتر می‌شناسم

ثابت محمودی «سهیل»

بهار نزدیک است

غروب عمر شب انتظار نزدیک است

طلوعی مشرقی آن سوار نزدیک است

دلم قرار نمی‌گیرد از تلاطم عشق

مگر برای چه؟ وقت قرار نزدیک است

بیا، که خانه تکانی کنیم دلها را

از انجماد کسالت، بهار نزدیک است

بیا، چو لاله تنت را به عشق آزین بند

بیا و زود بیا، روز بار نزدیک است

فریب خویش مده، تشنگیت خواهد کشت

دو گام پیش بنه، چشمه سار نزدیک است

در آسمان پگاه آن پرنده را دیدی؟

اسیر موج نگردی، کنار نزدیک است

سید حسن محمودی ثابت «سهیل»

آینه شکسته

دست تو باز می‌کند، پنجره‌های بسته را

هم تو سلام می‌کنی، رهگذران خسته را

دوباره پاک کردم و به روی رف گذاشتم

آینه قدیمی غبار غم گرفته را

پنجره بی قرار تو، کوچه در انتظار تو

تا که کند نثار تو، لاله دسته دسته را

شب به سحر رسانده‌ام، دیده به ره نشانده‌ام

گوش به زنگ مانده‌ام، جمعه عهد بسته را

این دل صاف کم کمک، شده ست سطحی از ترک

آه … شکسته‌تر مخواه، آینه شکسته را

سید حسن محمود «سهیل ثابت»

انتظار

در انتهای انتظاری سرد و طولانی

من ماندم و آغاز یک فصل پریشانی

وقتی بهار از شاخه‌های کاج می‌تابید

من بودم و یخ بستگی‌های زمستانی

در سر صدای سبز گندمزار می‌پیچید

اما دلم محو سکوتی بود پنهانی

بادی که با خود برد برگ انتظارم

می‌ریخت بر قصر دلم یک قلعه ویرانی

گاه عبور از امتداد لحظه‌های سرد

دستی بر روی شانه‌ام می‌کاشت عریانی

سهارائد مهاجر افغانی

همیشه منتظرت هستم

روزی هزار حنجره می‌خوانیم، از عشق در نهایت تنهایی

در مقدم نسیم بهار آور، تا گل دهد شکوفه به زیبایی

اینجا که سرزمین شقایقهاست، بوی تو، بوی ناب اقاقی هاست

ای آیه همیشه فروزان، آه … ای مظهر طلوع تماشایی

یک کهکشان ستاره فدایت باد یک کهکشان ستاره دریایی

یک آسمان آبی مهر آجین، ای آیه بهار شکوفایی

ما با دلی شکسته‌تر از باران، با شمع و آب و آینه و قرآن

با صد هزار امید می‌خوانیم، از عشق و درد صبر و شکیبایی

ای نرگس طراوت و بیداری، گفتم: «همیشه منتظرت هستم»

ما با هزار و یک شب رؤیایی، بعد از هزار و یک شب یلدایی

در انتظار آمدنت خواندیم، یک شعر عاشقانه، بگو آیا

کی می‌رسی به خانه بیداران، صبح از کدام کوچه تو می‌آیی

محسن دهقان «سامان»

حضور پنهان

می‌رسد شبی مردی از ورای حیرانی

کوچه می‌شود مست هاله‌های حیرانی

آیه آیه چشمانش، از تلاوت شبنم

غرق بوسه‌های گل، در طلوع روحانی

از شلال چشمانش، قطره قطره می‌خوانم

لاله غیرت عشق است در شب غزلخوانی

ترک زاد هندویش گرم رقص تاتاری

ساقی دو چشمانش غرق باده افشانی

شرح شط گیسویش در غزل نمی‌گنجد

در قصیده زلفش، انتظار طولانی

نذر مقدم سبزش چلچراغ و آیینه

در ضیافت چشمش آیه‌های قرآنی

با تو می‌شود کوچید، تا دیار آیینه

بر طراوت سبز صبح روز بارانی

در فراق لبهایت، قطره قطره می‌کاهم

می‌شود ترا بوسید، ای حضور پنهانی؟

غلام رضا ذوالفقار نیا

بهار گمشده

دشت خسته، کوه ابری، آسمان خاکستری

راه در پیش و زمین سرد و زمان خاکستری

کوله بار از شوق خالی، پای رفتن، لنگ

مثل جنگلهای بی خورشید، جان خاکستری

دستهای پینه بسته، چشمهای شرمگین

در میان سفره‌ای بی رنگ، نان، خاکستری

باغ خلوتگاه پاییز، آفتاب، اندوهناک

خنده بر لبهای گلهای جوان، خاکستری

چون شبان بی رمه در دشت شب، دلتنگ ما

نی شکسته، دل شکسته، آسمان خاکستری

در عزای لاله‌ها بر سر زنان خاتون ابر

خون گل می‌ریزد از چشم زمان، خاکستری

ای بهار گمشده، چشم تماشا باز کن

تا به کی ما را دل و دست و زبان خاکستری

ذبیح اللَّه ذبیحی

تنهایی

گره خورده‌ست با جانم، سکوت تلخ تنهایی

کجایی ای بهار آیین که از دل عقده بگشایی

تمام انتظارم را به چشم کوچه می‌ریزم

مگر روزی نسیم آسا، ز راه رفته باز آیی

کسی دستان سردم را به مهمانی نمی‌خواند

کسی در من نمی‌بیند، شرار بی هم آوایی

شب غوغای توفان و خیال دور دست روز

من و امواج بی ساحل، من و بهتی تماشایی

بهاران گر چه بی رنگند، این سوی نگاه من

هنوز ای عطر آغازین، هنوز امّا تو با مایی

ناصر رحمانی

بیاد مهدی

می‌جوشد آفتاب غزل از سبوی صبح

گُل می‌کند سرود فلق از گلوی صبح

با انعکاس نغمه قد قامت الصّلوة

بنگر ز آب چشمه عرفان وضوی صبح

ره گم نموده سالک شب‌زنده‌دار نور

زین رو بود هر آینه در جستجوی صبح

در بارگاه ذکر و دعا پیر دهکده

بنشسته با دو زانوی غم روبروی صبح

فریاد استغاثه «مهدی» بیا شنو

کز ره رسیده‌اند شهیدان کوی صبح

در شعله‌ریز حادثه خیل ستارگان

مردند تا که زنده شود آبروی صبح

دلها ز فرط وسعت اندوه شب گرفت

کی می‌رسد سوار مظفّر ز سوی صبح

دکتر غلامرضا رحمدل

شهریار گل

نگار من اگر از غیب در شهود آید

به پای بوسی او هر چه هست و بود آید

غبار درگه او تا کشد چو سُرمه به چشم

مسیح از فلک چهارمین فرود آید

به شوق دیدن آن شهریار گل، بلبل

به وجد خیزد و در نغمه و سرود آید

طراز قامت او را فلک کشد تکبیر

چو او قیام کند، چرخ در قعود آید

همان که برکند از خاک ریشه بیداد

همان که بگسلد از ظلم تار و پود، آید

امام عصر به اجرای حکم شرع مبین

ولیّ امر به برپایی حدود آید

ز هجر خاطر «آشفته» دارم و غم نیست

همان که خواهدم این غم ز دل زدود، آید

جعفر رسول زاده «آشفته»

غزل انتظار

آئینه‌ها مشتاق دیدارند برگرد

چشم انتظارت مانده، بیدارند برگرد

وصلت شفا و مرهم دلهای زخمی

این قوم در هجر تو بیمارند، برگرد

این باغها در انتظار باغبان است

گلها همه محتاج تیمارند، برگرد

این سروها لبیّک‌گویان ندایت

در آزمونت فوق ایثارند، برگرد

از عشق تا عشق حجاب انتظارت

این عاشقان در پشت دیوارند، برگرد

گل می‌کند هر شاخه دل با حضورت

دلها به عشقت جمله سرشارند، برگرد

هر چشم بینی، در رهت چشم انتظار است

چشم انتظاران تو بسیارند، برگرد عباس رسولی املشی

بی تو پائیزم‌

با تو آب و سبزه و آیینه معنا می‌شود

در تو، پاکی، خرّمی، تصویر پیدا می‌شود

ای حضور جاریت سرسبز تر از روح باغ

از نگاهت فصل رویش سبز و زیبا می‌شود

صبح تا خورشید می‌خندد میان چشم تو

آسمان در چشم من غرق تماشا می‌شود

بی تو پائیزم، ملولم، زردم و پژمرده‌ام

با تو امّا غنچه جانم شکوفا می‌شود

بی تو معنایی ندارد فصل تکرار بهار

با تو در من روز شب - پاییز حاشا می‌شود

دست احساس مرا، ای دوست محکم‌تر بگیر

ورنه طبع شاعرت خاموش تنها می‌شود

با تو ام روح لطیف صبح یک روز بهار!

با تو آب و سبزه و آیینه معنا می‌شود حبیب الله رسولی

چشم بی شکیب

باید به سوی قافله هر دم گریستن

همراه چاوش از غم و ماتم گریستن

باید بسان کودک هاجر در این کویر

چشم انتظار جوشش زمزم گریستن

باید درین سپیده به امّید آفتاب

چون گل ز داغ عاطفه شبنم گریستن

مائیم و آبشار دروغین اشکها

باید به حال گریه خود هم گریستن

ای خفتگان سپیده ره‌آورد اشکها است

باید به شوق صبح دمادم گریستن

باید به یاد قافله‌سالار عاشقان

در سوگ لاله‌های محرّم گریستن

غم در فضای سینه من ابر پرور است

چشم من است و حالت نم نم گریستن

باید به شوق سوختن ای چشم بی‌شکیب

در انتظار، ماندن و کم کم گریستن

عبدالرّضا رضائی نیا

آغاز چشم تو

ای آخرین امید، در شام تار ما

ای روشنای عشق، ای غمگسار ما

روز جدائیت، آتشفشان غم

صدها شراره زد، بر برگ و بار ما

فصل خزان گذشت، در منتهای درد

بوی تو می‌رسد، از نوبهار ما

عاشق‌تر از تو کیست، ای آفتاب محض!

از دودمان تست، سوز تبار ما

داغم به سینه ماند، در انتظار تو

از رهگذار شوق، این یادگار ما

تا روز واپسین، می‌مانی ای نسیم

بر جاده ظهور، چشم مزار ما

روزی که می‌رسی، می‌بینی ای عزیز

خون گریه‌های شوق، بر رهگذار ما

آغاز چشم تو، در انتهای شب

پایان روشنی است، در انتظار ما عبدالرّضا رضائی نیا «باران»

به فدای چشم مستت

همه هست آرزویم که ببینم از تو رویی

چه زیان تو را که منهم، برسم به آرزویی

به کسی جمال خود را ننموده‌ای و بینم

همه جا به هر زبانی بود از تو گفتگویی

غم و رنج و درد و محنت، همه مستعد قتلم

تو ببر سر از تن من، ببر از میانه‌گویی

به ره تو بس که نالم، ز غم تو بس که جویم

شده‌ام ز ناله نائی، شده‌ام ز مویه مویی

همه خوشدل این که مطرب، به‌زند به تار چنگی

من از این خوشم که چنگی بزنم به تار مویی

چه شود که راه یابد، سوی آب تشنه‌کامی

چه شود که کام جوید، ز لب تو کامجویی

شود این که از ترحم، دمی ای سحاب رحمت

من خشک لب هم آخر، ز تو تر کنم گلویی

بشکست اگر دل من به فدای چشم مستت

سرّ خم می‌سلامت، شکند اگر سبویی

همه موسم تفرّج به چمن روند و صحرا

تو قدم به چشم من نه، بنشین کنار جویی

رضوانی شیرازی

ره صدق

گاه با دلشدگان هم صنما راه بیا

راه با همچو منی هم ز وفا، گاه بیا

توشه کشور حُسنی و سپاهت عشّاق

نظری تا به سپاهت کنی ای شاه بیا

تا که از پرتو چهر تو ببالم بر مهر

از پس پرده غیبت بدر ای ماه بیا

گر مکدّر نکنی آینه خاطر دوست

هر سحر از دل تنگم بدر ای آه بیا

دوش چون خواست رود از برم آن گل گفتم:

می‌روی چون که به دلخواه، به دلخواه بیا

گر نخواهی شود ای ماه بلند اختر من

دست عشّاق ز دامان تو کوتاه بیا

دانم ای جان که ز بیماری ما آگاهی

چون که هستی ز دل خسته‌ام آگاه بیا

تا بکی رهسپر وادی حیرت باشم

ای دلیل دل سرگشته و گمراه بیا

گفتمش: راه بکوی تو برم از چه طریق

گفت: ما را ز ره صدق بدرگاه بیا

عاشقان بر سر بازار جهان منتظرند

یوسف ما تو هم آخر بدر از چاه بیا

«رنجی» ار داشت ازین بیش توانائی کوه

گشت از هجر تو کاهیده‌تر از کاه بیا

هادی رنجی

قله‌های ابد

اگر چه وصف رُخت در قلم نمی‌آید

قلم ز دست نهادن، دلم نمی‌آید

به وسعتی که تو داری قسم که وسعتِ عشق

به ذهن خسته این حجمِ کم نمی‌آید

مرا چه نسبتِ وصفِ نگاه معصومت

ز دست بسته من این ستم نمی‌آید

تو شادمانه‌ترین لحظه‌های لبخندی

که نام سبزِ تو در ذهنِ غم نمی‌آید

چنان فسرده و دلبسته خزان تنم

که تا بهارِ تو، دل یک قدم نمی‌آید

حریم پاک تو اوج حضور یاد خداست

مرا چه سود، که دل در حرم نمی‌آید

چنان به غربت تنهائی آشناست دلم

که پا به پای تنم سایه هم نمی‌آید

به خانه دلِ من، ای سپیده، آیت صبح

به شعله‌های فروغت قسم، نمی‌آید

تو حجم سبز بهاری، از صفای دلت

به جز نسیم خوش صبحدم نمی‌آید

اگر مرا به صفای سپیده بسپاری

از آفتاب عطایِ تو کم نمی‌آید

مرا ببر به تماشای قلّه هستی

که با نگاهِ تو بوی عَدَم نمی‌آید

حمداللَّه رجائی بهبهانی

گل انتظار

ز دستهای تو گوئی بهار می‌روید

گل و شکوفه هزاران هزار می‌روید

عبور یاد تو از دل معجز آسا بود

که از کویر دلم چشمه‌سار می‌روید

تو جبر پیشه‌ای و من به حیرتم کز دل

ز بذر جبر چرا اختیار می‌روید

چو اختیار نمودم ره بلا خیزت

ز تار موی تو دیدم که دار می‌روید

چو سر به دار نهم من به شوق دیدارت

ز باغ چشم، گل انتظار می‌روید

به شوق فرصت پرواز در چمن تا کی

بیا بیا که ز دستت بهار می‌روید

زهرا رضوی

انتظار تو

هر روز بی حضور تو سالی به من گذشت

هر شب ز غیبت تو ملالی به من گذشت

زان هفته‌ای که داشت دلم انتظار تو

ای ماه من مپرس که سالی به من گذشت

ای یوسف عزیز من از دوری رخت

یعقوب آگه است چه حالی به من گذشت

عمری که صرف بی گل روی تو شد مرا

چون حال مرغ بی پر و بالی به من گذشت

آسان نبود هجر تو ای گل مرا و لیک

این هجر با امید وصالی به من گذشت

صبری که در فراق تو کردم محال بود

با لطف عشق امر محالی به من گذشت

یاد آمدم ز روی تو ای رشک ماه و مهر

در هر کجا که ماه جمالی به من گذشت

بد عهدی تو دوش سبب شد که تا به صبح

شام پر از ملال و خیالی به من گذشت

«رنجی» شکایتی ز جفایت نمی‌کند

با مهر یا به قهر تو حالی به من گذشت

هادی رنجی

دوستدار تو ام

فدای تو من محزون که بیقرار تو أم

قسم به جان عزیزت که سربدار تو أم

بیا به من نظری کن که غمگسار منی

بیا به من گذری کن که جان نثار تو أم

بیا که بی گل رویت صفا به بستان نیست

مرا که شیفته آن گُلِ عذار تو أم

مگو به غمزه که «مسکین» گزافه می‌گوید

خدای داند و دانی که دوستدار تو أم

محمّدرضا زائری

باز هم هوای تو

منتظر به راه تو، هفته، ماه می‌شود

وعده می‌دهم به دل رو به راه می‌شود

نیمه‌های شب که دل، بی‌قرار کوچه‌هاست

سایه خمیده‌ام، بی‌پناه می‌شود

دوری‌ات به باد داد، ذرّه ذرّه مرا

پا به سر تمام من، شکل آه می‌شود

لحظه‌های من همه تلخ، و کهنه چون شراب

آینه مقابلم، رو سیاه می‌شود

این منی که سالهاست، بی تو دربه‌در شده

قول می‌دهم که باز، سر به راه می‌شود

باز هم هوای تو می‌کنیم و نیمه شب

دل به یاد چشم تو پر گناه می‌شود

یکقدم به پل هنوز، یک نفر نشسته است

منتظر به راه تو، هفته ماه می‌شود سهیلا زرندی

ظهور

بهار، با نفس تو، ظهور خواهد کرد

کتاب ثانیه‌ها را، مرور خواهد کرد

دوباره از تپش نبض لاله‌ها، خورشید

نگاه پنجره را غرق نور خواهد کرد

دوباره دل به تماشای باغ خواهد رفت

دوباره عاطفه میل حضور خواهد کرد

سکوت خانه ما را پرنده‌های بهار

پر از ترانه و آواز شور خواهد کرد

خزان سوخته، آنسان که خیمه زد در باغ

از این کرانه، شبی هم عبور خواهد کرد

قسم به داغ شقایق، قسم به زخم درخت

بهار، با نفس تو، ظهور خواهد کرد

زهره نارنجی

انتظار

یاسمن چهره بیاراست بیا

شور در گلکده برپاست بیا

ای دوای همه علّتها

دیده از عشق تو بیناست بیا

همدمی نیست در این دهر غریب

یاد تو همدم دلهاست بیا

باز آ ای ملک حسن که دل

بی تو در ضجّه و غوغاست بیا

چشم در راه تو ای مونس جان

خیل دلخسته دنیاست بیا

پا به راه تو نهادیم ای دوست

سر به راه تو مهیّاست بیا

ای چراغ شب یلدائی دل

بی تو هر شب شب یلداست بیا

زهره نارنجی

انتظار

چه کردی، انتظار، ای انتظار لاله‌گون بامن؟

که اینسان همسفر شد جای دل یک لجه خون با من

چراغ دیده روشن داشتم از بس به راه اینک

به جای دیده همراه است بحر واژگون با من

ترا فریاد کردم در سکوت لحظه‌ها، امّا

به پژواک صدا دمساز شد شور جنون با من

حضورت طرفه گلزاری‌ست ما چشم انتظاران را

بیا، مپسند از این بیش غوغای درون با من

شکسته دل ز سنگ هجر تو، ای منتظر بنگر

روان این قایق بشکسته بر دریای خون با من

سپیده کاشانی

از مقابل دلم‌

از مقابل دلم عبور کن

زخمهای کهنه را مرور کن

باز هم بیا سری به ما بزن

خانه را دوباره غرق نور کن

خوب من! بیا و با حضور خود

شهر را پر از نشاط و شور کن

از میان کوچه‌های قلب من

ای غریبه باز هم عبور کن

مثل صاعقه ولی بلندتر

در شب خیال من خطور کن

من که روسیاه این قبیله‌ام

تو به خاطر خدا ظهور کن

عبدالرحیم سعیدی راد

همزاد بارانهای شرقی‌

بیا همزاد بارانهای شرقی

بیابانگرد طوفانهای شرقی

تماشائی‌ترین خورشید شبها

سحرگاه شبستان های شرقی

شکوفائی‌ترین آواز رویش

سپیدار بیابانهای شرقی

طلوع اندود فرداهای مغرب

بهاری در زمستان های شرقی

ضیافت‌دار چشم‌انداز فردا

زیارتگاه مهمان های شرقی

کجائی روح ابراهیم آتش

بیا بشکن بُت ستانهای شرقی

مریم سقلاطونی

باغ بلور

عاقبت او ظهور خواهد کرد

خاک را غرق نور خواهد کرد

دل ما را که خشک و پژمرده است

مثل باغ بلور خواهد کرد

روزی از این کویر، این برهوت

ابر رحمت عبور خواهد کرد

دردها را ز سینه خواهد شُست

غصّه‌ها را به دور خواهد کرد

دست پاکش هزار شاخه دعا

نذر اهل قبور خواهد کرد

آه، می‌آید او که لبخندش

عاشقان را صبور خواهد کرد

اشتیاق رسیدنش بی‌شک

چشم‌ها را نمور خواهد کرد

آه، سوگند می‌خورم ای دل

عاقبت او ظهور خواهد کرد

فاطمه سالاروند

عصر آدینه

بی تو دل در گرو ماتم بود

عصر آدینه سراسر غم بود

در غم هجر تو شب تا به سحر

در دل لاله و گل شبنم بود

از شمیم نفست دشت و دمن

با گل یاس تنت محرم بود

همه رعنایی و زیبایی ما

از ازل با رخ تو همدم بود

ماه و خورشید در آیینه عشق

با تو بودند و دل ما کم بود

زخمه هجر تو، گر جان منست

یاد تو، بر دل ما مرهم بود

تو همانی که بهر وادی عشق

هیبتت فخر بنی آدم بود

از سفر ای گل نرجس، باز آ

بی رخت شهد بهاران سم بود

من نه «آشفته» آن روی تو أم

بی تو اندیش جهان درهم بود

بهر بوسه، به قدمهای شما

تا در کعبه گل مریم بود

محمّد اسماعیل توسّل «آشفته تهرانی»

خون شفق

می‌بارد از فراقت، خونابه از دو دیده

چون خال هندوی تو، جانها به لب رسیده

ای باغبان هستی، بنگر به گلستانت

دست جفای دوران گل‌دسته دسته چیده

بفرست زان نسیم جان‌بخش نوبهاری

بر گلشنی که در آن باد خزان وزیده

بنگر که از فراق گلهای نوشکفته

شد قامت بلند سرو چمن خمیده

خون در تنور لاله جوش آمد و از این رو

رگهای آسمان را خون شفق دویده

ظلمت گرفته عالم، یأس است و نامرادی

کو پیک صبح امّید، کی سر زند سپیده

دارم امید آن که آید زره‌سواری

برهم زند بساط ظلمت به نور دیده

من هم «نوای» حافظ خوانم سرودی از دل

باز آ که توبه کردم از گفته و شنیده

مهدی ابتهاج «نوا»

آشنا

پُر می‌شوم از باور فردای تازه

پر می‌گشایم تا فراسوهای تازه

یک آشنا می‌آید از سمت بهاران

گل می‌کند در کوچه رد پای تازه

عمریست اینجا چون کویر تشنه ماندم

بر من ببار ای ابر باران‌زای تازه

ای ناخدای کشتی طوفان سواران

ما را ببر تا ساحل دریای تازه

با ذوالفقار ای آخرین بازوی حیدر

بشکاف اینک فرق مرحب‌های تازه

محمّد ظاهر احمدی «مهاجر افغانی»

ارتعاش باران

درست مثل درختان نشانده‌ای به زمینم

که آسمان دلت را همیشه سبز ببینم

و شاخه‌های تقاضا هنوز هم که هنوز

به جستجوی تو سبزند، آی سرخ‌ترینم

چه خوب بود اگر می‌شد ای همیشه روشن

که در مجاورت سایه، آفتاب به‌چینم

تمام جاده پر از ارتعاش باران است

بیا عبور کن از کوچه‌های شک و یقینم

ببین که می‌شود آیا، من این مسافر تنها

به انتظار شما تا سپیده‌دم بنشینم

تمام حرف من این است، خواستم که بدانی

درست مثل درختان نشانده‌ای به زمینم

محسن احمدی

انعکاس آئینه

شروع می‌شود آغاز واپسین دیدار

کنار پنجره‌های شکسته دیوار

و من تو را به تماشا نشسته‌ام ای عشق

بیا تمام دلت را کنار من بگذار

مشام جاده پر از انتظار خواهد شد

اگر تو پا بگذاری سپید شب بیدار

نگاه روشنت ای انعکاس آیینه

تبسّمی‌ست که هرگز نمی‌شود تکرار

تو در قلمرو هفت آسمان نمی‌گنجی

زمین ز وسعت نام تو می‌شود سرشار

برای زود رسیدن همیشه راهی هست

کنار جاده گلها بهار را بردار

محسن احمدی

سحر سبز ظهور

دامن سبز قبایش به کفم باید و نیست

پیش پایش گل اشک شعفم باید و نیست

هر شب از ذکر دل‌انگیز و خوشش تا دم صبح

سینه‌ای همنفس چنگ و دفم باید و نیست

من که با فطرت مشتاق اویس آمده ام

عشقبازی و سلوک سلفم باید و نیست

هر شب و روز بسان سحر سبز ظهور

مژده وصلتش از هر طرفم باید و نیست

قیمت وصل گران باشد و از گوهر اشک

دیده و دامن همچون صدفم باید و نیست

عاشقان رخ خوبش به تمنّا رفتند

جا در این قافله در صدر صفم باید و نیست

در بیابان بلا خیز و خطر جوش طلب

گوش دل بر جرس لا تخفم باید و نیست

هر دم از شوق شهادت به رکابش شوقی

چون شهیدان بیابان طفم باید و نیست

زکریا اخلاقی

نور دل هستی

به تمنّای طلوع تو جهان چشم به راه

به امید قدمت کون و مکان چشم به راه

به تماشای تو ای نور دل هستی هست

آسمان کاهکشان، کاهکشان چشم به راه

رخ زیبای تو را یاسمن آیینه بدست

قد رعنای تو را سرو چمان چشم به راه

روح سرسبز بهاری تو در هجرت هست

قمری باغ خدا نوحه‌کنان چشم به راه

طرفه رندان صراحی‌کش بیدل هستند

همه در دایره دیر مغان چشم به راه

در شبستان شهود اشک فشان دوخته‌اند

همه شب تا به سحر خلوتیان چشم به راه

دیشبت فرشی از ابریشم خون می‌گسترد

در سراپرده چشمان خود آن چشم به راه

امشب از داغ فراقت رخ تو دوخته است

شعله شعله دل این سوخته جان چشم به راه

نازنینا نفسی اسب تجلّی زین کن

که زمین گوش به زنگ است و زمان چشم به راه

آفتابا دمی از ابر برون آ که بُود

بی تو منظومه امکان نگران چشم به راه

زکریا اخلاقی

گل عسکری

بیا باغ گُل را، تجسّم کنیم

گلِ عسکری را، تجسّم کنیم

به باغ اشارات او بشکفیم

کرامات او را، تکلّم کنیم

زمین روسیاه سکوت شب است

بیا صبح او را، ترنّم کنیم

بیا، تا ز احسان دستان او

زمین را، پر از عشق و گندم کُنیم

ز باران مهرش، جهان را شبی

بهارانه، خیس تفاهم کنیم

بیا، فصل چشمان او را، به شوق

صمیمانه، تقدیم مردم کنیم

بیا، در نگاه صبور حسن (ع)

امام زمان را تجسّم کنیم

بیا فصل میلاد چشمان اوست

بیا چشم او را تبسّم کنیم

رضا اسماعیلی

بن‌بست لحظه‌ها

دوباره می‌شود ای خوب با تو نجوا کرد

ورای مشرق امّید، خیمه برپا کرد

مقیم شد به فراسوی مرزهای زمان

در انتهای صمیمیّت تو مأوا کرد

نسیم‌وار به پهنای بیشه رایحه ریخت

و تاج مخملی غنچه را شکوفا کرد

نمای دورترین قلّه‌های برفی را

دوباره در مه سیّال صبح پیدا کرد

در امتداد نفسهای شرجی جنگل

زلال و سبز و سبکبار رو به دریا کرد

سواحل صدفی‌رنگ مهربانی را

مسیر همسفران بصیر فردا کرد

بیا نهایت این جاده‌ها تماشائیست

بیا که نی‌لبک عشق بی تو غوغا کرد

ورای شانه آبی وشان دریایی

پگاه پنجره را می‌توان تماشا کرد

بیا سوار صبور بهار، منتظرم

بیا که عشق ظهور تو را تمنّا کرد

دلم به بازی رنگین‌کمان چشمانت

دری به آن سوی لذّت لحظه‌ها وا کرد

سعیده اصلانی

افطار انتظار

ما مانده‌ایم و داغ شرر بار انتظار

در زیر سهمگینی آوار انتظار

هر سایه را ظهور، قلمداد می‌کنیم

از بس که خیره‌ایم، به دیوار انتظار

آن قدر، اشک سرخ جدایی بریختیم

دامان ماست، دامن گلزار انتظار

عمری به فکرتیم بر این روزه‌دار وصل

چندین غروب مانده به افطار انتظار

تاریخ دیده بود اُحد را، ولی ندید

با ما چه کرد هند جگرخوار انتظار مجید افشاری

مهمانی

طلوع می‌کند آن آفتاب پنهانی

ز سمت مشرق جغرافیای عرفانی

دوباره پلک دلم می‌پرد، نشانه چیست؟

شنیده‌ام می‌آید کسی به مهمانی

کسی که سبزتر است از هزار بار بهار

کسی، شگفت کسی، آنچنان که می‌دانی

کسی که نقطه آغاز هر چه پرواز است

تویی که در سفر عشق خط پایانی

تویی بهانه آن ابرها که می‌گویند

بیا که صاف شود این هوای بارانی

تو از حوالی اقلیم هر کجا آباد

بیا که می‌رود این شهر رو به ویرانی

کنار نام تو لنگر گرفت کشتی عشق

بیا که یاد تو آرامشی است طوفانی

امین پور قیصر

صبح بی تو

صبح بی تو رنگ بعد از ظهر یک آدینه دارد

بی تو حتی مهربانی حالتی از کینه دارد

بی تو می‌گویند تعطیل است کار عشقبازی

عشق امّا کی خبر از شنبه و آدینه دارد

جغد بر ویرانه می‌خواند به انکار تو، امّا

خاک این ویرانه‌ها بویی از آن گنجینه دارد

خواستم از رنجش دوری بگویم یادم آمد

عشق با آزار، خویشاوندی دیرینه دارد

روی آنم نیست تا در آرزو دستی بر آرم

ای خوش آن دستی که رنگ آبرو از پینه دارد

در هوای عاشقان پر می‌کشد با بیقراری

آن کبوتر چاهی زخمی که او در سینه دارد

ناگهان قفل بزرگ تیرگی را می‌گشاید

آن که در دستش کلید شهر پُر آیینه دارد

قیصر امین پور

کجا بروم

اگر ز خویش برانی مرا کجا بروم

کجا به غربت از آن کوی آشنا بروم

رفیق وسوسه نفس هرزه گرد نِیَم

که بی وجود عزیزت به هر کجا بروم

روا مدار که با صد گلو فغان ز غمت

چو اشک دیده ز پیش تو بی‌صدا بروم

کنون که برگ و نوای بساط عیش تو راست

مخواه غمزده، بی‌برگ و بی‌نوا بروم

طبیب درد منی ای مسیح عشق کجا

به غیر درگه تو در پی دوا بروم

امیر برزگر خراسانی

بهر پدر پیر تو …

امروز امیر الأمراء جز تو کسی نیست

بر ناله دل غیر تو فریادرسی نیست

در کعبه و بتخانه و در دیر و کلیسا

جز نغمه ناقوس تو بانک جرسی نیست

دل‌گرمی ما زمره‌ی افسرده‌دلان را

جز آتش عشق تو شهاب قبسی نیست

غیر از هوس دیدن رخسار چو ماهت

اندر دل پر حسرت یاران هوسی نیست

ای مهدی دل پرده ز رخسار بر افکن

ما گمشدگانیم و ره پیش و پسی نیست

تو یوسف گمگشته و اسلام چو یعقوب

بهر پدر پیر تو دیگر نفسی نیست

بهر پدرت پیرهنی یا که پیامی

بفرست که جز این ز توأش ملتمسی نیست

قربان تو و درد دلت کز غم اسلام

جز اشک دمادم دگرت دادرسی نیست

انصاری قمی

انتظار

بیا که دیده‌ام از انتظار لبریز است

کویر سینه تفتیده‌ام عطش خیز است

شکوه رویش سکرآور بهارانی

که بی‌طراوت رویت بهار، پائیز است

به باغ عاطفه عطر نگاه تو جاری است

مشام جان ز شمیم تو عطر آمیز است

همیشه خاطر ما آشیان یاد تو باد

که در هوای تو پرواز خاطر انگیز است

بخوان که نغمه تو معجز مسیحائی‌ست

نوای گرم تو شور آور و شکر بیز است

دلم ز حلقه مویت رها نمی‌گردد

که گیسوان بلند بتان دلاویز است

ز کوچه‌سار دیار دلم عبور نکرد

به غیر دوست که این کوچه کوی پرهیز است

بیا و بر دل آلوده‌ام نگاهی کن

که پیش عفو تو کوه گناه ناچیز است

عبّاس براتی پور

سپیده آخر

تو ای سپیده آخر که باز می‌آیی

مرا ببر به تماشای هر چه زیبایی

به این بهانه که شاید دوباره می‌آیی

به دست پنجره دادم دو چشم دریایی

ببین نیامده هرگز بهار با یک گل

تو آن گلی که بهاری خودت به تنهایی

به احترام تو اینجا درخت پا بر جاست

تویی که راز قیام بلوط می‌دانی

«تو سرو سبز تنی از بهار سرشاری»

کسی ندیده شبیهت بلند بالایی

چقدر مانده بگو تا ظهور لبخندت

به التماس نگاهم، به عشق زهرایی

هدایت الله برزوئی لموکی

چشمهای جاده

دیشب از قحط عبورت چشمهای جاده سوخت

در تب هجران تو پیشانی سجاده سوخت

چشم مستی داشتی امّا در این هرم عطش

ناگهان در قحط چشمت هم دل و هم باده سوخت

بی تو امّا آرزوهایم که روزی سبز بود

در هجوم آتش و زخم تبر افتاده سوخت

ای که دستت پر پرنده بال پروازم بده

شعله‌ای زد آسمان و بالهایم ساده سوخت

ذوالفقار عصر ما از پرده غیبت در آ

دیگر از چشم انتظاری چشمهای جاده سوخت

هدایت الله برزوئی لموکی

بیرق عشق

بیا دوباره بخوانیم از صمیم وجود

سرود عاطفتی را به شهر آهن ودود

ز راه مهر بیفکن دوباره آیت مهر!

ردای سبز نوازش به روی دوش کبود

بخند اختر امّید چرخ نیلی‌رنگ

ز روی این شب قطبی نقاب کس نگشود

به کینه‌جویی یاران نور تاخته‌اند

سپاه صاعقه در این شب سیه‌اندود

ز عمق حنجره آواز مهر سر بدهیم

ز پرده‌های هما و از در کرانه رود

ز شب ملولم و در آروزی تابش نور

دو چشم دوخته بر راه اختری مسعود

هزار وعده به دل می‌دهم که باز آیی

ستاره می‌شمرم ای ستاره موعود

بزن به بام شب تیره بیرق خورشید

که فاتحانه بخوانیم عاشقانه سرود

اکبر بهداروند

ای خوب

خوشا جمال جمیل تو ای سپیده صبح

که جلوه‌های تو پیداست در جریده صبح

هلا طلیعه موعود، جان رستاخیز

بیا که با تو بروید گل سپیده صبح

به پهندشت خیالم چمن چمن گل یاس

شکفته شد بهوای گل دمیده صبح

گلوی ظلمت شب را دریده خنجر روز

نمای روشن امّید در پدیده صبح

اگر چه غایبی از دیدگان من ای خوب

خوشا به چهره زیبای آفریده صبح

اکبر بهداروند

انتظار

ای شمیم موی دلدار، انتظار

یادگار فرقت یار، انتظار

همدم دیرین هجران و فراق

مایه امّید دیدار، انتظار

دستگیر روزهای بیکسی

شمع بیدار شب تار، انتظار

بهر یکدم دیدن بی چند و چون

با حبیبم وعده بگذار، انتظار

رحم کن بر دیده درمانده‌ام

از جمالش پرده بردار، انتظار

کی به مقصد می‌رسیم ای همسفر

کی بود هنگام دیدار، انتظار

او در آغوش تو خوش سر می‌کند

ما و یک دنیای غمبار، انتظار

عمر من در تو خلاصه می‌شود

لحظه‌هایم از تو سرشار، انتظار

بهروز ساقی

جلوه مهر

عشق هم در حد زیبایی بالای تو نیست

خاک بر چشم من ار غرق تماشای تو نیست

تو همان جلوه مهری که در آفاق وجود

هیچ سر نیست که در آن همه سودای تو نیست

من به دنبال تو می‌گردم از آغاز زمان

هیچ آواره چو من در تب صحرای تو نیست

سرفرازم که میسّر شودم دیدن تو

خاک بر فرق من ار خاک کف پای تو نیست

مست مینای حقیقت شوم از چشم تو کاش

هیچ مینا، به حقیقت که چو مینای تو نیست

بهروز قزلباش

آدینه موعود

درد است این که می‌فشرد سینه مرا

بیدار می‌کند غم دیرینه مرا

آنان که سالهاست به زنجیر بسته‌اند

دستان زخم‌خورده و پر پینه مرا

سوگند خورده‌اند که این بار بشکنند

با نان و عشق حرمت آیینه مرا

حاشا که حیله‌بازیشان مانعی نشد

آتشفشان شعله‌ور کینه مرا

تیغم غلاف مرگ شد «آقا» شتاب کن

اثبات کن به اینان، آدینه مرا

سیّد محمّد بهشتی

دامن صحرا

ما خانه دل جای تمنّای تو کردیم

ای دوست بیا خانه مهیای تو کردیم

ما بی‌خبر از باده ولی مست و خرابیم

پیمانه خود دیده شهلای تو کردیم

عمری به تمنّای وصال تو سپردیم

عمری دگر از بهر تماشای تو کردیم

ما تشنه لبان از لب دریا بگذشتیم

رفع عطش از دامن صحرای تو کردیم

از مسجد و از صومعه و دیر گذشتیم

چون قبله خود رو به مصلاّی تو کردیم

با جامعه و ندبه و یاسین و سماوات

مطلوب روا از ید و بیضای تو کردیم

امشب بنما روی خود ای دولت بیدار

بر منتظران وعده سیمای تو کردیم

خورشید اگر سرزده زین بام عجب نیست

در خانه چراغ از رخ زیبای تو کردیم

سعید بهیار نیا

به راه سوار

هزار چشم به راه‌سوار می‌گرید

زمین، زمان ز تب انتظار می‌گرید

بیا بیا چو نسیمی ز دشتها بگذر

که لاله هر طرفی داغدار می‌گرید

به اختیار سرودم غزل ولی دیدم

که چشم واژه چه بی‌اختیار می‌گرید

برای آمدنت عاشقان همه رفتند

بیا که بی تو زمان بی‌قرار می‌گرید

میان خطه‌ی گلگون ما چه روییده‌ست

که چشم بهت افق سوگوار می‌گرید

نگاه ژرف کفن‌جامگان خطه عشق

به پاره‌های تن سربدار می‌گرید

به چشم بدرقه بنگر که غرق در بد رود

به راه قافله ای رهسپار می‌گرید

عروس ابر فلک در میان حجله باد

به سوگ لاله‌ی خونین‌تبار می‌گرید

بیا بیا که نگاه عمیق ناجی پیر

به دور دست ره انتظار می‌گرید

پرویز بیگی حبیب آبادی

با گلوله فریاد

سخت است با خیال تو در خواب زیستن

چونان کویر با عطش آب زیستن

بر چهره گرد زرد فراموشی زمان

تصویر وار در قفس قاب زیستن

چون جغد با شقاوت ویرانه ساختن

خفّاش‌وار همدم شبتاب زیستن

دور از نگاه روشن آیینه‌تاب تو

همواره در اسارت مرداب زیستن

ای آفتاب صبح تماشائی بهار

تا چند بی تو در دل سرداب زیستن

سخت است با گلوله‌ی فریاد در گلو

در انتظار لحظه‌ی پرتاب زیستن

برخیز و مهر چهره بر افروز و شب بسوز

سخت است با خیال تو در خواب زیستن

ضیاء الدّین ترابی

چشم براه

تا بیایی منم ایدوست ترا چشم به راه

به امید گل رویت همه جا چشم به راه

بیش از این ای گل گلزار محبّت مگذار

عاشقان سر کویت همه جا چشم به راه

ای نسیم سحری تا ز تو جانی گیرند

گل جُدا، لاله جُدا، سبزه جُدا چشم به راه

تا نثار قدمت گوهر اشک افشاند

مانده نرگس به گلستان وفا چشم به راه

ای فدای قدم پاک تو باز آی که خضر

تشنه‌لب مانده بَرِ آب بقا چشم به راه

کعبه با شوق و شعف دیده به راهت دارد

مروه بس دل‌نگران است و صفا چشم به راه

چشمه چشم من از هجر تو دیگر جوشید

بیش ازینم مگذاری صنما چشم به راه

روی بنمای که خورشید جهان‌آرا هست

بهر دیدار تو ای مه به خدا چشم به راه

جواد جهان آرائی

جستجو

هرگز نزند با من، پیمانه به پیمانه

آن کس که منش جویم میخانه به میخانه

من گمشده‌ام از تو، در شهر جُدائی‌ها

دنبال تو می‌گردم، کاشانه به کاشانه

ای روح گل نرگس، از حسن تو می‌گوید

آلاله به آلاله، پروانه به پروانه

عمری است که می‌گویم با دل ز خیال تو

تا چند توان بستن افسانه به افسانه

آن روز که برخیزی، از پرتو رخسارت

آتش به فرنگ افتد بتخانه به بتخانه

چندین که ستم کرده است بر من غم هجرانت

هرگز نکند ای دوست، بیگانه به بیگانه

غوغای جلال تو از مرز جنون بگذشت

می‌گوید از آشوبش دیوانه به دیوانه

جلال محمّدی

ای یوسف کنعانی

از عشق تو أم جانا، مجنون بیابانی

طوفانم و سرگردان، در وادی حیرانی

چون نایم و نالانم، چون ابرم و گریانم

از خانه به‌دوشانم، در بی سر و سامانی

ای شمع شبستانها، ای رونق بستانها

در بزم پریشانها، باز آی به مهمانی

ای چشم و چراغ عشق، باز آ که به باغ عشق

از لاله ز داغ عشق، گردیده چراغانی

بذر سر و تن کردند آلاله‌کفن کردند

گل پیرهنان ای دل، در گلشن قرآنی

ای قمری باغ جان، ای بلبل خوش‌الحان

باز آ که در این بستان شد فصل گل‌افشانی

خواهم چو صبا خیزم، با زلف تو آویزم

جان در قدمت ریزم، ای شاهد بستانی

دارد هوس دریا، این قطره دل شیدا

داد از سر این سودا، وای از دل طوفانی

بر حال من عطشان روزی گذری بنشان

این سوز دل سوزان، ای ساقی رضوانی

ای مهر تو آیینم، جز با تو نمی‌بینم

بر خاطر مسکینم، پایان پریشانی

بر حال «کویر» اندیش کاین خسته‌دل درویش

از هجر نماند بیش، ای یوسف کنعانی

غلامرضا محمّدی «کویر»

حدیث حسن

به شوق وصل رخت دل بهانه می‌گیرد

خدنگ هجر تو قلبم نشانه می‌گیرد

فراق روی تو آخر شرر به جانم زد

ز خرمن دلم آتش زبانه می‌گیرد

دل رمیده من جایگاه مهر تو شد

خرابه‌ای ست، در آن گنج خانه می‌گیرد

همای عشق مرا آشیان به هر جا نیست

به بام دوست فقط آشیانه می‌گیرد

چگونه وصف جمالت به نامه بنگارم

حدیث حُسن تو رنگ فسانه می‌گیرد

شکسته کشتی دل در میان موج بلا

کنار لطف تو تنها کرانه می‌گیرد

شکنج زلف سیه‌فام تو عجب دامی است

که مرغ دل به کمند است و دانه می‌گیرد

ز حسن طلعت تو ای گل همیشه بهار

خزان برفت و گلستان جوانه می‌گیرد

خوش است آن که سپارم به مقدمت جان را

بها ندارد و دائم بهانه می‌گیرد

خدیو کشور حسنی و (علوی) مسکین

برات خویش از این آستانه می‌گیرد

غلامحسین محمّدی گلپایگانی «علوی»

آفتاب صبح

هر جا که جلوه‌ای ز تو پیداست

چشمان من به کار تماشاست

ای صبح، ای صداقت سیّال

مانند عشق، نام تو زیباست

آیا تویی برابر چشمم

یا خوابی و خیالی و رؤیاست

ای شاهد نماز تو مهتاب

هستی به عشق توست که پویاست

ای آفتاب صبح هدایت

شور وصال روی تو ماراست

ای شهسوار، تند گذشتی

امّا هنوز گرد تو بر جاست

تا از کدام راه بیایی

ما را نماز و قبله همان جاست

بی گفت مانده طعن رقیبان

برخیز، درع و تیغ مهیّاست

ای بس بساط شعبده کاین خصم

از راه کید و مکر بیاراست

امروز رفت در غم دیروز

چشمانمان به جاده فرداست

هر جا که خیمه گاه تو بر پاست

بی شک مقام عشق، همانجاست

امیر حسین مدرس

امّید جهان

چگونه راز جمالت هنوز سر بسته است

که جلوه‌اش به مه و آفتاب در بسته است

قضا به امر تو ای جان جان که ملک وجود

نظر به جود وجود تو نامور بسته است

بلا کشیده عشقم ز من چه می‌پرسی

که راز عشق به ملفوفه دگر بسته است

ز آستان تو ای جان کجا توانم رفت

که دل به کوی تو چون مرغ بال و پر بسته است

ز آه و اشک من خسته دل مگو ای دوست

که نقش مهر تو بر هر چه خشک وتر بسته است

اسیر غمزه آن دلبرم که طرّه او

مرا به سلسله از پای تا به سر بسته است

ز چشم زخم حسودش خدا نگهدارد

که عهد با احد از بهر دفع شر بسته است

چو تاب دیدن خورشید نیست شب پره را

گناه اوست که از مهر دیده بر بسته است

هلا که از رخ او روشن است چشم جهان

چرا نظر نکنم دیده‌ام مگر بسته است

فروغ دیده «مردانی» ای سلاله نور

جهان امید به لطف تو دادگر بسته است

محمّد علی مردانی

آن مرد همیشه قهرمان می‌آید

از مشهد خون بانگ اذان می‌آید

سردار گل از خوانِ خزان می‌آید

از دشنه ملحدان پنهان در شب

سیلابه خون ز هر کران می‌آید

فریاد بلند اختران عاشق

از نای فراخ آسمان می‌آید

پیری که دلش آینه بیداری است

با جاذبه عشق جوان می‌آید

یاری که زبان آفرینش دارد

از وادی بی حد و گمان می‌آید

ای منتظران خسته شهر حصار

آن مرد همیشه قهرمان می‌آید

از راه مه آلود افق منجی خاک

با اسب ستاره دمان می‌آید

ای جوهریان مژده که منظومه گل

با کوس سپیده دم عیان می‌آید

بر بام فلق منادی بیداری

گوید که امیر عاشقان می‌آید

ای شب زدگان خفته بیدار شوید

خورشید دل از مشرق جان می‌آید

در گلشن شعله سربداران شهید

گفتند که صاحب الزّمان می‌آید

نصراللَّه مردانی

تا کی نقاب بگشایی

بیا، که بی تو به جان آمدم ز تنهایی

نماند صبر مرا بیش ازین شکیبایی

بیا، که جان مرا بی تو نیست برگ حیات

بیا، که چشم مرا بی تو نیست بینایی

بیا، که بی تو دلم راحتی نمی‌یابد

بیا، که بی تو ندارد دو دیده بینایی

اگر جهان همه زیر و زبر شود ز غمت

ترا چه غم؟ که تو خو کرده‌ای به تنهایی

حجاب روی تو هم روی تست در همه حال

نهانی از همه عالم ز بسکه پیدایی

عروس حسن تو را هیچ در نمی‌باید

به گاه جلوه، مگر دیده تماشایی

ز بسکه بر سر کوی تو ناله‌ها کردم

بسوخت بر من مسکین دل تماشایی

ندیده روی تو، از عشق عالمی مرده

یکی نماند، اگر خود جمال بنمایی

ز چهره پرده بر انداز، تا سر اندازی

روان فشاند بر روی تو ز شیدایی

به پرده در چه نشینی؟ چه باشد ار نفسی

به پرسش دل بیچاره‌ای برون آیی

نظر کنی به دل خسته شکسته دلی

مگر که رحمتت آید، برو به بخشایی

دل «عراقی» بیچاره آرزومندیست

امید بسته که: تا کی نقاب بگشایی

عراقی همدانی

آرزوی دل

ای که از لطف سراسر جانی

جان چه باشد؟ که تو صد چندانی

به دمی زنده کنی صد مرده

عیسیی، آب حیاتی، جانی

به تماشای تو آید همه کس

لاله زاری، چمنی، بستانی

روی در روی تو آرند همه

قبله‌ای، آینه‌ای، جانانی

آرزوی دل بیمار منی

صحّتی، عافیتی، درمانی

همه خوبان به تو آراسته اند

کهربایی، گهری، مرجانی

فخر الدین عراقی

تو باشی

خوشا دردی! که درمانش تو باشی

خوشا راهی! که پایانش تو باشی

خوشا چشمی که رخسار تو بیند

خوشا ملکی! که سلطانش تو باشی

خوشا آن دل! که دلدارش تو گردی

خوشا جانی! که جانانش تو باشی

خوشی و خرّمی و کامرانی

کسی دارد که خواهانش تو باشی

چه خوش باشد دل امیدواری

که امّید دل و جانش تو باشی

همه شادی عشرت باشد ای دوست

در آن خانه که مهمانش تو باشی

گل و گلزار خوش آید کسی را

که گلزار و گلستانش تو باشی

چه باک آید ز کس؟ آنرا که او را

نگهدار و نگهبانش تو باشی

مپرس از کفر و ایمان بیدلی را

که هم کفر و هم ایمانش تو باشی

مشو پنهان از آن عاشق، که پیوست

همه پیدا و پنهانش تو باشی

برای آن به ترک جان بگوید

دل بیچاره تا جانش تو باشی

عراقی طالب دردست دائم

ببوی آن که درمانش تو باشی

عراقی همدانی

کجایی

شدم از عشق تو شیدا، کجایی؟

به جان می‌جویمت جانا، کجایی؟

همی پویم به سویت گرد عالم

همی جویم تو را هر جا، کجایی؟

چو تو از حسن در عالم نگنجی

ندانم تا تو چونی، یا کجایی؟

چو آنجا که تویی کس را گذر نیست

ز که پرسم؟ که داند؟ تا کجایی؟

تو پیدایی ولکن جمله پنهان

وگر پنهان نه‌ای، پیدا چرایی؟

ز عشقت عالمی پر شور و غوغاست

چه دانم تا درین غوغا کجایی؟

فتاد اندر سرم سودای عشقت

شدم سرگشته زین سودا، کجایی؟

درین وادی خون خوار غم تو

بماندم بی کس و تنها، کجایی؟

دل سرگشته حیران ما را

نشانی در رهی بنما، کجایی؟

چو شیدای تو شد مسکین «عراقی»

نگویی کاخر ای، شیدا کجایی؟

عراقی همدانی

کجایی

نیم بی تو دمی بی غم کجایی؟

ندارم بی تو دل خرّم کجایی؟

ببویت زنده‌ام هر جا که هستی

به رویت آرزومندم کجایی؟

نیایی نزد این رنجور یک دم

نپرسی حال این درهم کجایی؟

چو روی تو نبینم هر سحر گاه

بنالم زار: کای همدم، کجایی؟

ز من هر دم بر آید ناله و آه

چو یاد آید رخت هر دم، کجایی؟

درآ شاد از درم: کز آرزویت

به جان آمد دل پر غم، کجایی؟

عراقی همدانی

یادم تو باشی

چه خوش باشد که دلدارم تو باشی

ندیم و مونس و یارم تو باشی

دل پر درد را درمان تو سازی

شفای جان بیمارم تو باشی

ز شادی در همه عالم نگنجم

اگر یک لحظه غم خوارم تو باشی

ندارم مونسی در غار گیتی

بیا، تا مونس غارم تو باشی

اگر چه سخت دشوار است کارم

شود آسان، چو در کارم تو باشی

اگر جمله جهانم خصم گردند

نترسم، چون نگهدارم تو باشی

چو گویم وصف حسن ماهرویی

غرض از زلف و رخسارم تو باشی

همی نالم چو بلبل در سحر گاه

به بوی آن که گلزارم تو باشی

اگر نام تو گویم ور نگویم

مراد جمله گفتارم تو باشی

از آن دل در تو بندم، چون «عراقی»

که می‌خواهم که دلدارم تو باشی

عراقی همدانی

حضور سبز

منم غریب‌ترین سالک کویر وجود

تویی تبسّم فردا، بشارت موعود

حضور سبز تو فصل بلیغ رستنهاست

به باغ نام تو باید دری دوباره گشود

نگاه مشرقیت شور صد غزل دارد

تویی ترانه من شاه بیت شعر وجود

صدای گام تو از کوی نور می‌آید

بیابیا که درین غم سرا دلم فرسود

دخیل بسته شکفتن شگون گامت را

بیا بهار هماره به شهد آهن و دود

حریق حادثه بگذار شعله ور باشد

خلیل را چه هراسی ز آتش نمرود

مرا نمانده خیالی دگر بجز هجرت

نه شوق ماندن و بودن نه شور گفت و شنود

پرویز عباسی داکانی

هزار همزادم‌

تو عطر عاطفه داری ز بی نشانی باد

تو از تبار طلوعی ز نا کجا آباد

قصیده‌ای به بلندای قامتت نرسد

به خط سبزه نو رسته‌ات نظر مرساد

در ارتفاع تو پرپر شود پر جبریل

کجاست اوج عروج تو ای ازل ایجاد

به ارتفاع کلامت پرنده پرنگشود

به باغ باور سبزت کسی دری نگشاد

به بوی حسن تو گلهای عشق می‌روید

هزار یوسف مصری فدای حسن تو باد

نگاه شرقیت از عشق قصه می‌گوید

تو شهرزاد منی ای هزاره همزاد

بر استوای دلم ایستاده‌ای چون مهر

کریم و گرم مرا می‌بری به فصل وداد

بیا بهار هماره که در فصول فراق

بسان برگ خزانیم در تلاطم باد

تو بر کجای جهان ایستاده‌ای ای خوب

که گشته مشرق چشمت سپیده را میلاد

نمی‌دهم به دو عالم دل خرابه خویش

که گنج مهر تو دارم در این خراب آباد

هراس می‌دهدم عقل از غم هجرت

نهیب عشق بلند است هر چه باداباد

نگاهت آینه انتهای ناپیداست

تو از ورای نشانی ز بی نشانی یاد

پرویز عباسی داکانی

بوی پیراهن وصل

دل من در قفسی سوخته تنهاست هنوز

گریه‌ام زمزمه ماهی دریاست هنوز

دیده بارانی آن بخت پریشانی‌هاست

چه کنم؟ گر که مرا صاعقه بر جاست هنوز

تا سحر بر رخ شب سیلی بیدار زدم

دیده‌ام در پی آن روز دلاراست هنوز

بسکه از شاخه شبها گل فردا چیدم

در نهان خانه دل غصّه فرداست هنوز

راه پر پیچ و خم حادثه را پیمودم

وای بر من که هنوزم شب یلداست هنوز

گل خوشبختی عشقی به بهاری نشکفت

فصل سرمای زمستانی دلهاست هنوز

بوی پیراهن وصلی به مشامم برسان

دیده‌ام منتظر یوسف زهراست هنوز

فرج اللَّه عباسیان

گزیده‌ای که …

صدای سم سمند سپیده می‌آید

یلی که سینه ظلمت دریده می‌آید

گرفته بیرق تابان عشق را بر دوش

کسی که دوش به دوش سپیده می‌آید

طلوع برکه خورشید تابناک دل است

ستاره‌ای که از آفاق دیده می‌آید

بهار آمده با کاروان لاله به باغ

ز دشت ژاله گل نو دمیده می‌آید

به سوی قلّه بی انتهای بیداری

پرنده‌ای که به خون پر کشیده می‌آید

در آن کران که بود خون عاشقان جوشان

شهید عشق سر از تن بریده می‌آید

به پاسداری آیین آسمانی ما

گزیده‌ای که خدا برگزیده می‌آید

نصر اللَّه مردانی

شیدای باران

آه ای نفست، عطر مسیحایی باران

در ما بدم از روح تماشایی باران

دیریست که آواره چشمان تو ماندیم

چون خاک در اندیشه رؤیایی باران

هر صبح، چنان پنجره سرشار حضوریم

تا، تابشت ای روح شکیبایی باران

چون آینه‌ای رو به نگاه تو نشستم

ای خاطر زیبای اهورایی باران

تا رجعت سبزت نزند پلک دوباره

هر دیده که دل بسته به شیدایی باران

مریم سقلاطونی

مظهر عدل

شدم ز هجر رخت بیقرار

کشد مرا غم این انتظار

نه آن که سوخت فراق تو جان من تنها

بسوخت جان جهان زین شرار

بهار بی گل روی تو بی صفاست یقین

چرا که بی تو نباشد بهار

ز یمن بود تو بر پاست این جهان ورنه

نبود کون و مکان پایدار

تویی که مظهر عدلی و داد و صلح و صفا

بقّی و حجت پروردگار

شریعت نبوی را تو حامی‌ای و یقین

که نیست جز تو شریعتمدار

عدو کشیده صف و قصد هدم دین دارد

بیا که جز تو به دین نیست یار

بر آستانه چشمم بیا قدم بگذار

که جان به راه تو سازم نثار

بیا که چشم جهان در ره تو منتظر است

رمد کشیده و هم اشکبار

بیا ز پرده غیبت برون که دشمن دین

کند ز صولت تیغت فرار

بیا سریر عدالت تو نصب کن که تویی

یگانه مرد عدالت شعار

بیا که خصم ز هر سو نموده حمله به دین

بیا که شیعه ندارد قرار

بیا و مرهم و دارو به درد مادر، نِه

که شد ز ضربت در بیقرار

بیا که «عابدی» خسته دل ز فرقت تو

مدامش آه و فغان گشته کار

ماشا اللَّه عابدی

گل روی او

کاش که از وی خبری داشتم

بر سر کویش گذری داشتم

کاش پس از این همه آوارگی

بر رخ ماهش نظری داشتم

شمع صفت سوختم اندر فراق

داغ به دل چشم‌تری داشتم

کی شود از پرده برون آن نگار

کاش به کویش سفری داشتم

جان و تنم سوخت ز هجران او

سوخت اگر بال و پری داشتم

بی گل رویش همه روزم شب است

کاش که منهم سحری داشتم

ابوالفضل خلخالی

پور عسکری

تا بکی در پرده مانی ماه من؟ روشنگری کن

تا کنی هر دلبری را عاشق خود، دلبری کن

جلوه‌یی کن، زهره را چون ذرّه محو خویش گردان

رخ نما و مشتری را بر رخ خود مشتری کن

تا بکی از دوری ماه رخت اختر شمارم؟

چرخ دین را مهر شو در آسمان روشنگری کن

شاهباز دین ز هر سو می‌خورد تیری، خدا را

طایر بشکسته بال دین حق را شهپری کن

قاف تا قاف جهان پر شد ز ظلم ای حجت حق

تکیه زن بر مسند عدل الهی داوری کن

موج بحر کفر پهلو می‌زند بر ساحل دین

نوح شو، طوفان به پا کن، فلک دین را لنگری کن

تا نداده حق پرستی جای خود بر بت پرستی

بت شکن شو چون خلیل و دفع خوی آزری کن

تا بکی چرخ ستمگر بر مدار ظلم گردد؟

تا کند اندر مدار عدل گردش، محوری کن

کفر را از ریشه بر کن، ظلم را از بن بر افکن

برق شو، از دشمنان خرمن بسوزان، تندری کن

تا بکی ای گوهر دین از صدف بیرون نیایی؟

ناخدا شو، کشتی دین خدا را رهبری کن

تیغ برکش از نیام و، قصد جان دشمنان کن

پای برزن بر رکاب و، حمله‌های حیدری کن

ای همه جانها به لب از هجر رویت، چهره بگشا

وی همه آثار هستی از تو مشتق مصدری کن

گر هوای یاری او را به سر «پروانه» داری

تا توانی خدمت عشّاق پور عسکری کن

محمّد علی مجاهدی «پروانه»

راز عشق

اهل ولا چو روی به سوی خدا کنند

اوّل به جان گمشده خود دعا کنند

ای یوسف زمانه خدا را برون خرام

تا با نظاره درد دل خود دوا کنند

شد عالمی اسیر ولای تو، رخ نما

تا عاشقانه سیر جمال خدا کنند

روی تو را ندیده خریدار بوده‌اند

(تا آن زمان که پرده بر افتد چها کنند)؟

مپسند بی بهار رخت غنچه‌های باغ

نشکفته سر به جیب محن آشنا کنند

آهسته چون نسیم گذر کن درین چمن

تا غنچه‌ها به شوق تو آغوش وا کنند

با بوسه مُهر کن لب شوریدگان ز مهر

ترسم که راز عشق ترا بر ملا کنند

از ما جمال خویش مپوشان که گفته‌اند

(اهل نظر معامله با آشنا کنند)

خوبان اگر در آینه بینند روی خویش

خود را چو ما برای ابد مبتلا کنند

«پروانه» سوخت زآتش هجران ولی نگفت

(شاهان کم التفات به حال گدا کنند)⁽¹⁾

محمّد علی مجاهدی

عطر حضور

چه خوب بود که از تو زمانه پُر می‌شد

و جای خالی تو شادمانه پر می‌شد

شمیم زلف تو، در هر کرانه می‌پیچید

فضای تنگ دل از بیکرانه پر می‌شد

حدیث زلف تو را بیدلانه می‌خواندیم

تمام شهر شب از این فسانه پر می‌شد

نشان کلبه ما را کسی نمی‌دانست

و از شمیم حضور تو خانه پر می‌شد

تو چون نسیم از اینجا عبور می‌کردی

نهال خاطره‌ها از جوانه پر می‌شد

ملال کنج قفس را ز یاد می‌بردیم

ز عطر سنبل و گل، آشیانه پر می‌شد

شکوه کوچ پرستو به شهر بر می‌گشت

وجود چلچله‌ها از ترانه پر می‌شد

سرود سبز قناری ز دشت می‌آمد

فضای زمزمه با این بهانه پر می‌شد

به رنگ لاله جنون دوباره گل می‌کرد

به رنگ شعله دلم از زبانه پر می‌شد

سرود عشق و جنون را مرور می‌کردیم

و شهر از غزل عاشقانه پر می‌شد

ز کعبه نغمه توحیدی تو می‌آمد

حرم ز عطر تو ای بی نشانه پر می‌شد

چه خوب می‌شد اگر در پگاه فصل حضور

ز آفتاب جمالت زمانه پُر می‌شد

محمّد علی مجاهدی «پروانه»

مژدگانی

می‌دهم از خبری خوش خبرت یا زهرا

که بود مرحم زخم جگرت یا زهرا

شد شب نیمه شعبان که کند جلوه گری

به جهان جلوه آخر قمرت یا زهرا

بهر خون خواهی خون تو و هم محسن تو

می‌رسد مهدی قائم پسرت یا زهرا

مقدم مهدی موعود مبارک باشد

بر تو و همسر و آل و پدرت یا زهرا

مژدگانی من اینست که خواهم همه وقت

بر نگیری ز «مؤید» نظرت یا زهرا

سید رضا مؤید

استغاثه

گر قسمتم شود که تماشا کنم ترا

ای نور دیده جان و دل اهدا کنم ترا

این دیده نیست قابل دیدار روی تو

چشمی دگر بده که تماشا کنم ترا

تو در میان جمعی و من در تفکّرم

کاندر کجا بر آیم و پیدا کنم ترا

هر صبح جمعه ندبه کنان در دعای صبح

از کردگار خویش تمنّا کنم ترا

یابن الحسن اگر چه نهانی ز چشم من

در عالم خیال، هویدا کنم ترا

گویند دشمنان که تو بنموده‌ای ظهور

زین افترای محض مبرّا کنم ترا

همچون «مؤیدم» به تکاپو مگر دمی

ای آفتاب گمشده پیدا کنم ترا

سید رضا مؤید خراسانی

شباب عمر

ای ماه گر شبی تو بیایی به خواب من

طالع شود ز صبح امید آفتاب من

جانم به لب رسید و ندیدم شباب عمر

روز وصال تست بهار شباب من

در دادگاه عشق به پاداش هر گناه

کافی بود فراق تو جانا عذاب من

از عشق آتشین من و حسن روی تو

دارد نشانه هر ورقی در کتاب من

یابن الحسن چو می‌گذرد عمر با شتاب

زان رو بود به راه وصالت شتاب من

ای فیض بخش جمله ذرّات، از غمت

دلها بود خراب چو حال خراب من

مهر تو را به هستی عالم نمی‌دهم

این افتخار من بود و انتخاب من

در آستان عشق تو چندیست روز و شب

می‌خوانمت ز عجز و نگویی جواب من

عصیان من به بخش که درک حضور تو

نتوان، چو هست پرده عصیان حجاب من

سر کرده‌ام به یاد تو عمرُ و زین خوشم

کاسان بود به روز قیامت حساب من

منت‌پذیر لطف توام گر پس از وفات

هم بگذری ز راه وفا بر تراب من

غیر از دقایقی که «مؤید» بیاد او

بر من گذشته است چه باشد ثواب من

سید رضا مؤید

طاق محرابم خم ابروی تو

ای که عطر هر چه گل از بوی تو

یاس مست نرگس جادوی تو

ای گل سرخ غزل‌ها در بهار

باغها در حسرت مینوی تو

هر چه دل در سینه عاشق بود

مست و مجذوب رخ دلجوی تو

صبح ما از هجر تو چون شب سیاه

شام غم یلدا شده چون موی تو

می‌چکد مهر تو از چشم غزل

لایقم کن تا ببینم روی تو

می‌کشم ناز تو را ای سرو ناز

سرو، حیران قد نیکوی تو

چشم مستت جلوه صوم و صلوة

طاق محرابم خم ابروی تو

باز گلبانگ انا الحق می‌رسد

جان فدای آن لب حق گوی تو

بر مشام جان رسد بوی حسین

عطر دشت کربلا از کوی تو

رنج زینب، اشک زهرا، آه تو

ناله حیدر بلند از هوی تو

رنجبر گل محمدی

با معجزات چشمش

یک روز خواهد آمد از ابر تک سواری

مانند آذرخشی، در مشت ذوالفقاری

از هیبتش به لرزد، صد کوه آهنین فام

چون او ندیده هرگز، چشمان روزگاری

مرهم نهد به دلها، دلهای زخمی عشق

سر می‌نهم به پایش در اوج بیقراری

سجّاده طبیعت از عطر سجده او

سر می‌کشد به افلاک مانند سربداری

دست زمین بگیرد گوش ستارگان را

آنسان که باز ماند، هستی ز کج مداری

هفت آسمان بچرخد از چرخش نگاهش

چون لاله‌های عاشق، از باد نوبهاری

ذرّات خاک ما را جانی دوباره بخشد

با معجزات چشمش در روز غمگساری

احمد رضا کیماسی

اوج انتظار

نوش دارویی که درد ما کند درمان کجاست؟

بی سرو سامانی این قوم را سامان کجاست؟

کور شد چشمان یعقوب زمانه ای دریغ

بوی پیراهن کجا؟ یوسف کجا؟ کنعان کجاست؟

تشنگی در جانمان خشکید از داغ عطش

داد ای ساقی کوثر زمزم جوشان کجاست؟

خضر را پیغام دادم قطره آبی رسان

گفت فریاد از عطش پس چشمه حیوان کجاست؟

باز هم زور و زر و تزویر با هم ساختند

حیدر کرّار و شمشیر دودم برّان کجاست؟

کربلا در پیش و ما خلع سلاح زاهدان

تیغ باید ساخت، آهنگر کجا، سندان کجاست؟

از چه رو در پرده دارم راز سرخ سینه را

جنگ باید کرد یاران، صاحب فرمان کجاست؟

وعده حق است می‌آید ز اوج انتظار

تا ببیند کوفیان عهد را پیمان کجاست؟

حسین کلاهی «سیمرغ»

خوشه گوهر

دلم از دیدن جان روح منوّر دارد

هوس بوسه زدن بر لب ساغر دارد

از طنین سخنش طرح قفس می‌ریزد

وای از آن دم که حجاب از رخ خود بردارد

تا که بر دامن وصلش برسد دست طلب

همه شب چشم ترم خوشه گوهر دارد

دشت آرامش شب از نگهش می‌سوزد

آذرخش است و اثر در دل باور دارد

همه باده کشان مست تماشای رخش

دل عاشق نگهی سوخته بر در دارد

شرح منظومه چشم تو نیاید به قلم

دیده‌ات نور ز چشمان پیمبر دارد

واژه‌ها از پی معشوق به رقص آمده اند

در کتابی که از او شرح مکرّر دارد

از پس پرده برون آی تو ای شیر خدا

عصر ما چشم بر آن حضرت حیدر دارد

آسمان تیره ز دود دل ما خسته دلان

دل اسلام علی داغ اباذر دارد

شیوه چشم تو روشنگر آیین بشر

دفتر عشق تو الهام مصوّر دارد

احمد رضا کیماسی

حجت حق

ای آن که گرفتست نوای تو جهان را

در غلغله افکنده زمین را و زمان را

تا پای نهادی تو به طرف چمن و باغ

خرّم همه این کردی و زیبا همه آن را

در نیمه شعبان که نهادی به جهان پای

بر مدحت تو خلق گشودند زبان را

ای هادی حق مهدی موعود که چندیست

سرگشته نگهداشته‌ای منتظران را

تا پاک کنی روی زمین از ستم و ظلم

برخیز و به کف گیر ستم سوز سنان را

یک شب اگر از غیب نمایی رخ زیبا

در پای تو ریزیم به شادی سرو جان را

ای حجت حق مدح تو در وصف نگنجد

«کسری» به مدیح تو فروبست دهان را

محمّد حسین کسرایی

گل نرگس

بهار را چه کند آن دلی که خرّم نیست

مرا ندیدن روی تو از خزان کم نیست

غم آشنای دل و خانه زار سوته دل است

برای هر دلی اسباب غم فراهم نیست

به جان دوست شبی نیست بی گل رویت

که چشمهای من، آیینه زار شبنم نیست

در انزوای غم‌انگیز و سرد تنهایی

اگر که آتش یاد تو باشدم، غم نیست

ز باغ زمزمه، بوی بهشت می‌آید

و اشک سوته دلان کم ز آب زمزم نیست

من از گناه محبّت چگونه توبه کنم

کسی که مهر ندارد، ز نسل آدم نیست

به پشت گرمی عشقت، به راستی سوگند

به غیر دوست سرم پیش هیچ کس خم نیست

اگر چه زخمی آن اوّلین نگاه تو أم

مرا به غیر نگاه تو هیچ مرهم نیست

به تیغ ابروی تو از بلا نپرهیزم

پناه می‌برم آنجا که گوشه امنی است

حرام باد مرا بی تو لحظه‌ای شادی

که بی تو عید، برایم کم از محرّم نیست

بیا، بیا گل نرگس که بی تو گاه بهار

بهار را چه کند آن دلی که خرّم نیست

ناصر فیض

شهاب ثاقب

به ملازمان مهدی که رساند این دعا را

که به شکر پادشاهی ز نظر مران گدا را

ز فریب دیو مردم، به جناب او پناهم

مگر آن شهاب ثاقب نظری کند سها را

چو قیامتی دهد رو که به دوستان نمایی

برکات مصطفی را، حرکات مرتضی را

تو بدان شمائل و خو که ز جدّ خویش داری

به جهان در افکنی شور، چو کنی حدیث ما را

دل دشمنان به سوزی چو عذار بر فروزی

تن دوستان سراسر، همه جان شود خدا را

چو شود اگر نسیمی ز در تو بوی آرد

به پیام آشنایی بنوازد آشنا را

به خدا اگر به «فیضت» اثری رسد ز فضیت

گذرد ز آسمانها بدرد حجابها را

فیض کاشانی

صبح حضور

«نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد

عالم پیر دگر باره جوان خواهد شد»

یعنی این تیره شب غیبت مهدی روزی

از دم صبح حضورش لمعان خواهد شد

عالم ار پیر شد از جور و ستم باکی نیست

از قدوم شه دین امن و امان خواهد شد

مشکلاتی که به دلها شده عمری است گره

حلّ آنها همه در لحظه آن خواهد شد

دانش کسبی صد ساله این مدّعیان

نزد علمش به مَثَل برگ خزان خواهد شد

این اباطیل و اکاذیب که شایع شده است

همه را حضرت او محو کنان خواهد شد

طعنه بر حق چه زنی ای که به باطل غرقی

تو به این غرّه مشو نوبت آن خواهد شد

«فیض» اگر در قدم حضرت او جان بخشد

زین جهان تا به جنان رقص کنان خواهد شد

فیض کاشانی

فراق تا کی

گفتم: که روی خوبت از ما چرا نهانست

گفتا: تو خود حجابی ورنه رخم عیانست

گفتم: که از که پرسم جانا نشان رویت

گفتا: نشان چه پرسی، آن کوی بی نشانست

گفتم: مرا غم تو خوشتر ز شادمانی

گفتا که در ره ما غم نیز شادمانست

گفتم: که سوخت جانم از آتش نهانم

گفت: آنکه سوخت، او را کی ناله یا فغانست

گفتم: فراق تا کی، گفتا: که تا تو هستی

گفتم: نفس همین است، گفتا سخن همانست

گفتم: که حاجتی هست، گفتا: بخواه از ما

گفتم: غمم بیفزا، گفتا: که رایگانست

گفتم: ز «فیض» بپذیر، این نیم جان که دارد

گفتا: نگاه دارش غمخانه تو جانست

فیض کاشانی

یاد تو

«رواق منظر چشم من آشیانه تست

کرم نما و فرود آ که خانه خانه تست» ⁽¹⁾

نداده‌ام به کسی نقد دل به جز مهرت

در خزانه به مُهر تو و نشانه تست

به تن مقصّرم از دولت ملازمتت

ولی خلاصه جان خاک آستانه تست

تو قطب عالمی ای شهسوار ور نه چراست

که توسنی چو فلک رام تازیانه تست

چرا ز یاد تو یاد خدا کنیم اگر

کلید گنج سعادت نه در خزانه تست؟

ز هی جلال و جمال و زهی صفات کمال

که در جهان همه گلبانگ عاشقانه تست

چو «فیض» طالب فیضم ز خاک درگه تو

که فیضهای الهی در آستانه تست

فیض کاشانی

نمانده صبر و سکون

صبا به لطف بگو ختم آل طاها را

که فرقت تو به زاری به سوخت دلها را

قرار خاطر ما هم تو می‌توانی شد

که سر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را

برون خرام ز مغرب که تیره شد آفاق

ز رسم خویش به گردان طلوع بیضا را

بیا بیا که حضور تو مرده زنده کند

ز آسمان به زمین آورد مسیحا را

نماند صبر و سکون بعد ازین به هیچ دلی

به وصل گل برسان بلبلان شیدا را

خوش آن زمان که به نور تو راه حق سپریم

طریق و منزل و مقصد یکی شود ما را

نهد به پای تو سر «فیض» و جان کند تسلیم

گذشت قطره ز مستی چو دید دریا را

فیض کاشانی

وقتی تو آیی

جمال عشق پیدا می‌شود، وقتی تو می‌آیی

بساط عیش برپا می‌شود وقتی تو می‌آیی

نه تنها خاطر دلها شود آشفته از زلفت

چه غوغایی بدنیا می‌شود وقتی تو می‌آیی

در اینجا معنی بودن، معمّائیست، امّا خوب

معمّایم چه معنا می‌شود وقتی تو می‌آیی

منم مجنون بی لیلا، در این شهر غریب، امّا

تمام شهر لیلا می‌شود، وقتی تو می‌آیی

و بی تو زشت می‌ماند، به چشمم هر چه می‌آید

و زشتیها چه زیبا می‌شود وقتی تو می‌آیی

و بی تو گر چه مردابی عفن آلود می‌مانم

دلم همرنگ دریا می‌شود وقتی تو می‌آیی

دل من تنگ‌تر از غنچه باغ دهان تست

که با مهر رخت وا می‌شود، وقتی تو می‌آیی

اگر چه تک درخت پیر پاییز گذر گاهم

بهار من شکوفا می‌شود وقتی تو می‌آیی

تمام آرزوهایم، به پایت خاک شد، امّا

سرا پایم تمنّا می‌شود، وقتی تو می‌آیی

و حتی خواستم با تو، نگویم راز دل، امّا

دریغا مشت من وا می‌شود وقتی تو می‌آیی

ابوالفضل فیروزی «نینوا»

خم سر بسته

بتی که راز جمالش هنوز سربسته است

به غارت دل سودائیان کمر بسته است

عبیر مهر به یلدای طُرّه پیچیده است

میان لطف به طول کرشمه بر بسته است

بر آن بهشت مجسم دلی که ره برده است

در مشاهده بر منظر دگر بسته است

زهی تموّج نوری که بی غبار صدف

در امتداد زمان نطفه گهر بسته است

بیا که مردمک چشم عاشقان همه شب

میان به سلسله اشک، تا سحر بسته است

به پای بوس خیالت نگاه منتظران

ز برگ برگ شقایق پل نظر بسته است

هزار سدّ ضلالت شکسته‌ایم و کنون

قوام ما به ظهور تو منتظَر بسته است

متاب روی ز شبگیر جان بی تابم

که آه سوخته، میثاق، با اثر بسته است

به یازده خم می‌گرچه دست ما نرسد

بده پیاله که یک خم هنوز سر بسته است

زمینه ساز ظهورند شاهدان شهید

اگر چه ماتمشان داغ بر جگر بسته است

کرامتی که ز خون شهید می‌جوشد

بسا که دست دعا را ز پشت سر بسته است

در این رحیل درخشان سوار همّت ما

کمند جاذبه بر یال صد خطر بسته است

درین رسالت خونین بخوان حدیث بلوغ

که چشم و گوش حریفانِ همسفر بسته است

قسم به اوج، که پرواز سرخ خواهم کرد

درین میانه مرا گر چه بال و پر بسته است

دل شکسته و طبع خیالبند «فرید»

به اقتدای شرف قامت هنر بسته است

قادر طهماسبی

درد هجران

درد عشقت را کسی پایان نیافت

زخم شمشیر تو را درمان نیافت

رشته الفت ز ما یکسر برید

زانکه ما را در خور پیمان نیافت

ای بسا دلهای شیدا کز غمت

داد جان و وصلت جانان نیافت

من خراب چشم فتّان توأم

دیده ماهی چون تو در دوران نیافت

سالها شد صرف در راه وصال

دل نشان از آن مه کنعان نیافت

گر چه شیرین رفت و فرهادی نماند

راه عشق و عاشقی پایان نیافت

درد هجران طاقت از «فریاد» برد

نقد عشقت را دلم آسان نیافت

سید مصطفی ارشاد نیا «فریاد»

خورشید کعبه

کی رفته‌ای ز دل که تمنّا کنم تو را

کی بوده‌ای نهفته که پیدا کنم تو را

غیبت نکرده‌ای که شوم طالب حضور

پنهان نگشته‌ای که هویدا کنم تو را

با صد هزار جلوه برون آمدی که من

با صد هزار دیده تماشا کنم تو را

چشممم بصد مجاهده آیینه ساز شد

تا من به یک مشاهده شیدا کنم تو را

بالای خود در آینه چشم من ببین

تا با خبر ز عالم بالا کنم تو را

مستانه کاش در حرم و دیر بگذری

تا قبله گاه مؤمن و ترسا کنم تو را

خواهم شبی نقاب ز رویت بر افکنم

خورشید کعبه ماه کلیسا کنم تو را

گر افتد آن دو زلف چلیپا به چنگ من

چندین هزار سلسله بر پا کنم تو را

طوبی و سدره گر به قیامت به من دهند

یکجا فدای قامت رعنا کنم تو را

زیبا شود به کارگه عشق کار من

هرگه نظر به صورت زیبا کنم تو را

رسوای عالمی شدم از شور عاشقی

ترسم خدا نخواسته رسوا کنم تو را

فروغی بسطامی

ارغنون غم

بس کوچه‌های شب را با پای دل دویدیم

بر لوح سینه‌هامان نقش ترا کشیدیم

باعشق روی جانان بستیم عهد و پیمان

گلبانگ عشق و مستی با گوش جان شنیدیم

غمگین از ترانه در کومه‌های تاریک

حجم سیاه شب را با نام تو دریدیم

در راه عشق و ایمان تا کهکشان شیری

دستی ز جان فشاندیم زنّار غم بریدیم

عهد و قرار خود را با مهر و ماه گفتیم

از لابلای آبی گل وعده‌ها شنیدیم

در طرح روشن صبح پای نسیم بستیم

خود پا به پای شبنم تا کهکشان پریدیم

دیریست غنچه کرده احساس غمگنانه

ما ارغنون غم را از قرنها خریدیم

در انتظار «مهدی» با اشک و خامه خود

نقشی ز مهر رویش بر لوح جان کشیدیم

غوغا فیروزکوهی

منجی عالم

غمین مباش برادر که یار می‌آید

دل نشسته به خون را قرار می‌آید

مگو، ز تیرگی آسمان شب آیین

که صبح از پی شبهای تار می‌آید

سپیده می‌دمد و آفتاب عالمتاب

به آسمان شب انتظار می‌آید

مریز اشک فراق از دو دیده چون یعقوب

چرا که یوسف نیکو عذار می‌آید

امیر قافله گوید که از ره یاری

به دشت حادثه آن تکسوار می‌آید

بزرگ منجی عالم به دادخواهی ما

به گاه حادثه بی شمار می‌آید

زبازوان توانمند او به تارک خصم

نهیب بارقه ذوالفقار می‌آید

خوش آن خجسته پگاهی که با شکستن شب

نهان به دیده ما آشکار می‌آید

سید محمّد غفّاری

والفجر

ای گوهر ولای تو در جوهرم بیا

تا پر نشسته تیر غمت در پرم بیا

آتش گرفتم از تب عشق تو، سوختم

ای کرده سوز هجر تو خاکسترم بیا

من رو به آستان تو آورده‌ام ز شوق

من انتظار وصل تو را می‌برم بیا

«والفجر» ما طلیعه فجر ظهور توست

ای لحظه طلوع تو در باورم بیا

اکنون که خط آتش و خون پیش روی ماست

ای دادخواه خون خدا در برم بیا

من خواب را ز دیده دشمن ربوده‌ام

گاهی به خواب دیده پرسشگرم بیا

دامن کشان ز دامنه موج انفجار

ای سایه عنایت حق بر سرم بیا

وقتی گلوله‌های منوّر غروب کرد

ای آرزوی گمشده در سنگرم بیا

یک عمر میزبان غمت بوده‌ام، تو هم

یک شب به میهمانی چشم ترم بیا

محمّد جواد غفور زاده «شفق»

روز میلاد

من که دین محض میدانم تولای تو را

چون ز سر بیرون توانم کرد سودای تو را؟

در حریمت آرزوی خاکساری می‌کنم

تا مگر چون خاک ره بوسم کف پای تو را

از حریم دل به عمری پای ننهادم برون

کی سر صحرا بود مجنون شیدای تو را

دیگر ای آرام بخش جان مکش پا از سرم

من که در کانون دل پرداختم جای تو را

در فراقت رفت از کف طاقت و تاب و توان

دوستان بی قرار و ناشکیبای تو را

ای نهان از دیده بیرون از حجاب غیب آی

تا ببینم آن جمال عالم آرای تو را

دید باید تا بکی ای حجت حق در جهان

بر مسلمانان مسلّط خصم رسوای تو را

داد نیروی خدایی از پی احیای دین

ایزد دادار، بازوی توانای تو را

عمر عالم خواهد آمد بر سر امّا تا بحشر

مادر گیتی نخواهد زاد همتای تو را

گشت روشن دیده احباب از میلاد تو

گو که غیرت کور سازد چشم اعدای تو را

درد نوشان غمت تا روز محشر سر خوشند

نیست مخموری ز پی سرمست صهبای تو را

تا زدی دم از ولای حجت یزدان «فتی»

می‌ستایند اهل ایمان طبع والای تو را

محمّد علی فتی

انتظار

بیا که دیده به راه تو شد سپید مرا

بیا که جان ز فراقت به لب رسید مرا

شکسته دل به در خانه تو آمده ام

ز لطف خود مکن اینبار ناامید مرا

ز بس نحیف و نزارم به رنج تنهایی

کشیده آه و دلش سوخت هر که دید مرا

چگونه اشک غم آلود پرده در نشود؟

ز غصّه کارد چو بر استخوان رسید مرا

قسم به عشق که جز ماجرای عشق نبود

اگر که کار به دیوانگی کشید مرا

مثال شمع که کارش همیشه سوختن است

شکسته بسته خویشم رها کنید مرا

قیام نور و طلوع بهار نزدیک است

درای قافله‌ای می‌دهد نوید مرا

علی مرادی غیاث آبادی

بهار خاطر گل‌ها

چقدر مویه کنم در حریم تنهایی

چقدر چشم بدوزم به سوی بینایی

مگر خیال وصالش مرا رها سازد

ز کنج عزلت این حبس تنگ تنهایی

نگاه پنجره‌ها در سکوت می‌نگرد

به سمت مطلع آن پرتو تماشایی

به خشم صاعقه آماج شعله خواهد شد

بنای کاخ ستم شوکت مقوّایی

جمال خویش تو پوشانده‌ای به پرده غیب

تهی است منظره قاب‌های زیبایی

دو دست گرم امیدم در انتظار دمی است

که معبر قدمت را کند گل آرایی

حضور سبز تو را عاشقانه می‌طلبد

لبان تشنه گل‌های زرد صحرایی

طریق گمشدگان را کسی نمی‌داند

بجز عنایت آن حجّت اهورایی

نگاه بارقه آگاهی نظر دارد

به راز بسته این غیبت معمایی

بتاب از افق دور ای حقیقت محض

که محو نور شود صورت فریبایی

شیرین علی گل مرادی

ای غایب از نظر

عمری به آرزوی وصال تو سوختیم

با یاد آفتاب جمال تو سوختیم

ما را اگر چه چشم تماشا نداده‌اند

ای غایب از نظر به خیال تو سوختیم

دلخون چو لاله‌ها بنشستیم و باغبان

تا آورد به جلوه نهال تو، سوختیم

ای شام هجر! کی سپری می‌شوی که ما

در آرزوی صبح زوال تو سوختیم

ما را چو مرغکان هوس آب و دانه نیست

امّا ز حسرت لب و خال تو سوختیم

چندی به گفتگوی فراق تو ساختیم

عمری به آرزوی وصال تو سوختیم

عباس خوش عمل

اختر مسعود

نسیم صبح فروردین عنبر سود می‌آید

شمیم دلپذیر نافه، بوی عود می‌آید

هزار از سکر شبنم نغمه در گلزار می‌خواند

سمن را جنبشی دیگر به تار و پود می‌آید

در میخانه بگشایید ای پیمانه پیمایان

که از مصر ملاحت شاهد مقصود می‌آید

سلیمان حشمتی، یوسف رخی، اعجاز عیسایی

به سیمای علی و جلوه محمود می‌آید

ز شبهای بلند نامرادی چند می‌نالی

که روزت را نوید از اختر مسعود می‌آید

خلیل بت شکن بار دگر با فیض رحمانی

گلستان تا که سازد آتش نمرود می‌آید

صبا در گوش گل، گاه سحر می‌گفت با شادی

ز باغستان نرگس مهدی موعود می‌آید

عباس خوش عمل

فتح دور نزدیک است

طلوع نور ز برج ظهور نزدیک است

پگاه لحظه میلاد نور نزدیک است

سپیده، لحظه موعود را بشارت داد

به انتظار، که درک حضور نزدیک است

ستاره مقدم شب را شکوفه آذین کرد

که گلسپیده نور ظهور نزدیک است

به یاس شاخه نبات فلق، شکوفه شکفت

ز نوشخند، که صبح سرور نزدیک است

شکفت در رگ شب، نبض سرخ اختر شوق

که گل شکفتن گلبانگ شور نزدیک است

هجوم صف شکنان در خط تداوم باد

که این دوام به فتح و غرور نزدیک است

صلا دهید به صولت صدای بعثت را

که بر دمیدن آهنگ صور نزدیک است

پی تجلّی اعجاز بر صحیفه راز

دوباره جلوه سینین طور نزدیک است

بشیر شهر شهادت پیامدار خداست

که از بشارت او، فتح دور نزدیک است

احمد خوانساری همدانی

کلیم نور

نسیم بال ملائک ز دور می‌آید

کلیم نور ز معراج طور می‌آید

نوشته بر پر گلبرگ، با شکوفه سرخ

فرشته، سبز، که مردی غیور می‌آید

زلال شد شب و از باز تاب آبی عشق

پیام بوسه گلبرگ و نور می‌آید

شراب لاله خورشید در پیاله ماه

ز اشتیاق شکفتن به شور می‌آید

کسی که مثل کسی نیست، از شروع طلوع

به دست مشعل سبز ظهور می‌آید

چراغ عشق، ز میعاد نور می‌خندد

بباغ شوق، شکوفه، بلور می‌آید

پرنده با طپش نبض لاله می‌خواند

سپیده دم، که پگاه حضور می‌آید

احمد خوانساری همدانی

حجّت حق

از آن روزی که گردیدی بیابان گرد

دل ما را غم دوری به درد آورد

نه تنها دوری تو، طعن دشمن می‌کُشد ما را

خدا را، دوستی کن زین سفر برگرد

بیاد لاله روی تو اشک گرم می‌بارم

کشم از سینه از هجر تو آه سرد

الا ای حجت حق از حجاب غیب بیرون آی

بشوی از چهره آیینه دین گرد

بیا و پیش دشمن با ظهورت رو سفیدم کن

بود تا کی عذار ما ز محنت زرد

بیا و انتقام مادر آزرده‌ات بستان

بیاور از برای او دوای درد

به دل امّید آن دارم که روزی با دم تیغت

بگیری داد زهرا را از آن نامرد

برون از چشم «خسرو» می‌شود خون جگر آری

دلش را دوری رخسار تو خون کرد

سید محمّد خسرو نژاد

مرز اجابت

چرا ز دوست پیامی برای ما نرسد

بگوش او مگر این ناله‌های ما نرسد

به روی غیر ببستم در سراچه دل

چرا شبی ز در آن آشنای ما نرسد

درون کشتی ام و این محیط تو فانی است

خدای من ز چه رو ناخدای ما نرسد

بیا که داروی دلهای داغدار تویی

کسی به درد دل بی دوای ما نرسد

تویی که می‌شنوی آه و ناله ما را

بگوش مردم دنیا صدای ما نرسد

به جان بلای تو را می‌خرم به عشق قسم

کسی به پای محبت به پای ما نرسد

تو را طلب ز خدا می‌کنم، نمی‌دانم

چرا به مرز اجابت دعای ما نرسد

خوراک ما که غم دیگران بود «خسرو»

نبوده روز و شبی کز برای ما نرسد

سید محمّد خسرو نژاد

صبح اقتدا

ما بی تو همرنگ شبیم و کوچه گردیم

وامانده در آن سوی بی انجام دردیم

ماییم و پژواک نیاز و بی نصیبی

گم کرده دل در اضطراب فصل سردیم

ای سبز پوش مرکب ناب خیالم!

رنگی چکان بر ما که چون پاییز زردیم

ای موج موج معجزه بر ساحل درد

دل را دو چشم آبی آیینه کردیم

در ندبه با اشک کبوترهای بی تاب

تا ظهر با شوق ظهورت کوچه گردیم

هر جمعه صبح اقتدا را می‌سراییم

باز آ که ما در عصر فرادا کوه دردیم

مریم خدادیان

خطّ امان

آتش عشق تو در سینه نهان است مرا

آه از شعله که سوزنده جان است مرا

به من سوخته دل گوشه چشمی بنما

که نکوتر ز همه ملک جهان است مرا

بخدا از دل من مهر تو بیرون نرود

تا بگیتی اثر از نام و نشان است مرا

به ولای تو که گر جان به لب آید ز غمت

همچنان مهر تو در سینه نهان است مرا

آرزوی سرکوی تو به جنّت ندهم

که سر کوی تو بهتر ز جنان است مرا

تا شبی فیض حضور تو میسّر گردد

همه شب اشک غم از دیده روان است مرا

روز محشر چه غم از آتش دوزخ دارم

که ز مهر تو به کف، خطّ امان است مرا

آن چنان سر خوش مینای محبّت شده‌ام

که نه اندیشه مال و غم جان است مرا

نقش دل گشته چنان نام تو کز اوّل عمر

تا دم دادن جان ورد زبان است مرا

بگشا لب تو بگفتار که «خسرو» می‌گفت

هوس صحبت شیرین سخنان است مرا

سید محمّد خسرو نژاد

سوار مشرقی

نشسته در دو چشم تو نگاه بیقرار من

تو ای ستاره سحر بیا، بمان کنار من

در این دیار غم فزا که جان به لب رسیده است

تو ای گره گشا بیا گره گشا ز کار من

همین که گام می‌زنی به خلوت خیال من

سرشک شوق می‌چکد ز چشم اشکبار من

ز مقدمت خدا کند که‌ای سوار مشرقی

در این غروب بی کسی ز ره رسد بهار من

ز لحظه هبوط من تو خود گواه بوده‌ای

رسید از ولای تو شکوه اعتبار من

کنون نگاه مست تو که می‌برد قرار دل

بیا طبیب درد من، همیشه غمگسار من

و این غزل سروده را ز «شائقت» قبول کن

که تا مگر به سر رسد زمان انتظار من

اکبر حمیدی «شائق»

ستاره سحری

ستاره باز به دامان شب دوید بیا

سرشک شوق ز چشمان شب چکید بیا

فروغ نقره‌ای مه بگرد خیمه شب

کشید هاله‌ای از پرتو امید بیا

نیامدی که شفق دامنی پر از خون داشت

کنون که دست فلق جیب شب درید بیا

ستاره سحری کور سو زنان از دور

گشود پنجره صبح و آرمید بیا

ستاره چشم به راه تو ماند تا دم صبح

فلق دمید و شد از دیده ناپدید بیا

عروس چرخ حریر فروغ خود برچید

افق دوباره بساط سپیده چید بیا

بیا که قافله شب از این دیار گذشت

سپیده سرزد و مهر از افق دمید بیا

نیامدی که دل من حدیث شب می‌گفت

کنون که قصّه به پایان خود رسید بیا

به رغم فتنه بیدار و بخت خواب آلود

تو را دو چشم من آخر به خواب دید بیا

بیا که گوش دل من به کوچه کوچه شوق

صدای پای تو را بارها شنید بیا

بیا که سیر غزالان دشت خاطره‌ها

هزار شور غزل در من آفرید بیا

بسا شبا که دل بیقرار «پروانه»

بشوق روی تو از دیده سر کشید بیا

محمّد علی مجاهدی

چشمه نور

روی تو را ز چشمه نور آفریده اند

لعل تو از شراب طهور آفریده‌اند

خورشید هم به روشنی طلعت تو نیست

آیینه تو را ز بلور آفریده‌اند

پنهان مکن جمال خود از عاشقان خویش

خورشید را برای ظهور آفریده‌اند

منعم مکن ز مهر خود ای مه که ذرّه را

مفتون مهر و عاشق نور آفریده‌اند

خیل ملک ز خاک در آستان تو

مشتی گرفته پیکر حور آفریده‌اند

عیسی وظیفه خوار لب روحبخش تست

کز یک دم تو نفخه صور آفریده‌اند

تنها نه در نگاه تو محشر نهفته است

در قامت تو نیز نشور آفریده‌اند

از پرتو جمال تو در کوه و برّ و بحر

سینای عشق و نخله طور آفریده‌اند

آلوده‌ایم و بیم بدل ره نمی‌دهیم

از بس ترا رحیم و غفور آفریده‌اند

سرمایه سرور دل ما ز درد تست

درد تو را برای سرور آفریده‌اند

عمری اسیر هجر تو بود و فغان نکرد

بنگر دل مرا چه صبور آفریده‌اند

از نام دلربای تو همّت گرفته‌اند

تا برج آخرین شهور آفریده‌اند

عشّاق را به کوی وصال تو ره نبود

این راه دور را به مرور آفریده‌اند

«پروانه» را در آتش هجران خود مسوز

کو را برای درک حضور آفریده‌اند

محمّد علی مجاهدی

اذان ظهور

خطیب خطبه خورشید، نور می‌خواند

کلیم واره، کلام شعور می‌خواند

زلال آینه فام از کلام او جاریست

تبلور نفس او بلور می‌خواند

خطیب خطبه خورشید در طلیعه فجر

خطابه، سوره والشّمس و نور می‌خواند

پیام سرخ کلامش به سبز نزدیک است

سپیده دم نفسی که ز دور می‌خواند

به سیم تار رهایی، نسیم آزادی

در این قفس که قناری صبور می‌خواند

غریو تندر خشم آفرین پویش را

پی تهاجم و یورش، غیور می‌خواند

صدای روشن گلبانگ او «اناالحق» پوی

ز حق بشارت درک حضور می‌خواند

جمال دین ز فروغ کمال او روشن

به بام مژده، اذان ظهور می‌خواند

احمد خوانساری همدانی

انتظار

عمری به انتظار نشستم، نیامدی

چشم از همه به غیر تو بستم نیامدی

ای مایه امید بشر، رشته امید

از هر کسی بجز تو گسستم، نیامدی

ای خضر راه گمشدگان در مسیر عشق

چشم انتظار هر چه نشستم، نیامدی

ای سرو سرفراز گلستان زندگی

دیدی مگر حقیرم و پستم نیامدی؟

گفتی دل شکسته بود جای من که من

این دل به خاطر تو شکستم نیامدی

با حلقه امید تو گفتم شبی دراز

ای حلقه امید به دستم، نیامدی

عمری به آرزوی تو آخر شد و هنوز

در آرزوی روی تو هستم، نیامدی

من «خسرو» مدیحه سرای توأم، چرا

دیدی ز جام عشق تو مستم نیامدی

سید محمّد خسرو نژاد

چشم خونبار

حُسن خوبان پیش حُسن تو خریداری ندارد

یوسف مصری به بازار تو بازاری ندارد

رخ نمایان کن که تا روشن شود بر خلق عالم

کشور حُسن و ملاحت چون تو سالاری ندارد

پرتو نور رخ زیبای ماه چرخ گردون

پیش خورشید جمالت نور رخساری ندارد

می‌خلد در پای جانم خار گلهای بهشتی

این گُل روی تو می‌باشد به پا خاری ندارد

می‌کشم بر دوش خود دار ولا در راه عشقت

تا نگویندم رقیبان عاشقت داری ندارد

بانگاهی دین و دل از کف ربودی و ندانی

کین ز پا افتاده آخر جز تو دلداری ندارد

چند می‌آزاریش معشوق دل آزرده‌ات را

عاشق زار پریشان خاطر آزاری ندارد

می‌فشانم در فراقت ای نگارا اشک خونین

تا نگویی جان «عنقا» چشم خونباری ندارد

عباس عنقا

حدیث غربت

دلم به جان تو در این حجاب می‌گیرد

قسم به حرمت این انقلاب می‌گیرد

درون چشمه چشمت هزار خورشید است

بیا که بی تو دل آفتاب می‌گیرد

حدیث غیبت طولانیت چو می‌خوانم

دلم ز وعظ و حدیث و کتاب می‌گیرد

شط فراق تو آخر به آب خواهد داد

گل مُراد مرا کز تو آب می‌گیرد

غریب عشق تو در انجماد تنهایی

سراغ روی تو را شب ز خواب می‌گیرد

چگونه وصف تو با ماه گویم ای خورشید

که مه ز شرم تو رو در سحاب می‌گیرد

حسن احمد زاده عطایی

آفتاب صبح

باز آی بی تو بر ندمد آفتاب صبح

خورشید را مگر تو گذاری به قاب صبح

ای فارق سپیده ایمان، ز شام کفر

باشد غیاب روی تو ما را غیاب صبح

ای یادگار فاطمه، ای وارث حسین

ای از تبار روشنی، ای همرکاب صبح

ای ساقی زلال صفا، بی حضور تو

شد ساغر سپیده تهی از شراب صبح

ای آفتاب صادق حق جلوه‌ای، که سوخت

در حسرت نگاه تو، چشم پر آب صبح

ای مقتدای رویش گلهای روشنی

باز آ که بی تو، بر ندمد آفتاب صبح

همایون علی دوستی

صبور سبز

نظر ز راه نگیرم مگر که باز آیی

دوباره پنجره‌ها را به صبح بگشایی

تمام شب به هوای طلوع تو خواندم

که آفتاب منی آبروی فردایی

تو رمز فتح بهاری کلام بارانی

تو آسمان نجیبی، بلند بالایی

چه می‌شود که شبی ای نجابت شرقی

دمی بر آیی و این دیده را بیارایی

به خاک پای تو تامن بگسترم دل و جان

صبور سبز! بگو از چه سمت می‌آیی

هجوم عاصی طوفان به فصل غیبت تو

چه سروها که شکسته و چه ریخت گلهایی

مصطفی علی پور

به یاد تو

دیری است که دل در طلب روی تو بوده است

دست تو ولی پنجره‌ای را نگشوده است

بر سنگ خود کوچه خود سخت گرفتی

آن روز که گفتند به یادت نسروده است

ای سبزترین خاطره فصل زمستان

امسال هم انگار زمین بی تو غنوده است

هر چند که از بارش این برف خمیدیم

لکن گذر عمر بدون تو نبوده است

در خاطر آن ایل فقط نام تو باقی است

ذکری که غبار از تن آیینه زدوده است

برزو علی پور

نهال نور

در نغمه تا هزار بیاید

در رقص لاله زار بیاید

سر چشمه‌های دل بگشودیم

تا عشق خوشگوار بیاید

در شب نهال نور نشاندیم

تا صبح از آن دیار بیاید

در دشت، بذر لاله فشاندیم

تا باز هم بهار بیاید

از دل غبار غیر زدودیم

باشد به خانه یار بیاید

بر موج انتظار نشستیم

کاوای ذوالفقار بیاید

چشم انتظار جاده صبحیم

شاید که آن سوار بیاید

سید حیدر علوی نژاد بلخی

اشک شد شرم ساز در چشمم

آه یخ زد بهار در چشمم

خسته شد انتظار در چشمم

لحظه‌ای با نگاه گرمم کن

سرد شد روزگار در چشمم

حلقه در حلقه اشک می‌رقصد

مست و بی اختیار در چشمم

گریه با نغمه‌های حزن آلود

می‌نوازد سه تار در چشمم

آرزو در شرار آهم سوخت

اشک شد شرمسار در چشمم

با نگاه صمیمت «مهدی»

نور رحمت ببار در چشمم

ترسم آخر ز راه در نرسی

بنشیند غبار در چشمم

علی مراد خرمی

تک سوار میدانها

هلا نگاه تو باران ترین باران‌ها

ببار بر دل تبدار این بیابان‌ها

بگو که پنجره بر دوش تا کجا آخر

سکوت و صبر تو و پرسش خیابان‌ها

درخت‌های کفن پوش خانه‌های کبود

کنار آمده هر کوچه با زمستان‌ها

کنار جاده دلم سوخت مثل یک فانوس

در انتظار تو ای تک سوار میدان‌ها

سکوت ساحلی این قبیله را بشکن

هلا عبور تو توفان ترین توفان‌ها

حسن صادقی پناه، کرج

ساقی موعود

نوبهار است و گل و باده فراهم داریم

روی خوب تو بود چیزی اگر کم داریم

قدمی نه به سراپرده ما تا سرو جان

به نثار تو به هر کار مقدم داریم

تا تویی غایب از انظار، ز چشم و دل زار

اشک پی در پی و هم آه دمادم داریم

عالم غم به خدا چیز بدی نیست، ولی

بی تو سنگینی کوه غم عالم داریم

عَلَم عشق بر افراز که در ملک وجود

پشت بر بندگی توست اگر خم داریم

رو چه پنهان کنی ای ساقی موعود که ما

دردمندیم و به جان حاجت مرهم داریم

بخت وصلت مددی باز اگر فرماید

پیش خورشید تو شیدایی شبنم داریم

ناامیدم مکن ای عشق مسیحادم از آنک

نفس پاکتر از دامن مریم داریم

«صالح» از دست بجز سرکشی از دوست نخاست

چشم بخشایش آن ذات مکرّم داریم

بهمن صالحی، رشت

غزل انتظار

صدایت می‌کنم … عالم شمیم عود می‌گیرد

و چشمانم به یاد تو غمی مشهود می‌گیرد

شبی در خلوت لاهوتی روحم تجلی کن!

که دارد شعرهایم رنگی از بدرود می‌گیرد

سواحل در سواحل خاک سرگرم گل افشانی است

که روزی رنگ و بو از آن گل موعود می‌گیرد

در اشراق ترنم‌ها و آفاق تغزل‌ها

زمین را نغمه جادویی داود می‌گیرد

ببین مولا به محض این‌که از عشق تو می‌گویم

جهان را شوق یک فردای نامحدود می‌گرد

صالح محمدی امین، قم

بشارت

غروب عمر شب انتظار نزدیک است

طلوع شرقی آن تک سوار نزدیک است

دلم قرار نمی‌گیرد از تلاطم عشق

مگو «برای چه؟» وقت قرار نزدیک است

اگر که در کف دیوارها گل و لاله است

عجیب نیست که دیدار یار نزدیک است

بیا که خانه تکانی کنیم دل‌ها را

از انجماد کسالت، بهار نزدیک است

بیا چو لاله تنت را به زخم آذین بند

بیا و زود بیا! روز بار نزدیک است

فریب خویش مده، تشنگیت خواهد کشت

دو گام پیش بنه، چشمه سار نزدیک است

در آسمان پگاه آن پرنده را دیدی

اسیر موج نگردی، کنار نزدیک است

سید حسن محمودی ثابت «سهیل»

آهسته آهسته‌

مرا با خویش خواهد برد غم آهسته آهسته

شب شیطانی و نفس و ستم آهسته آهسته

تو ای آیینه در آیینه در آیینه نورانی

شبی بگذار بر چشمم قدم آهسته آهسته

بگو امشب کدامین سمت و سو آیینه می‌پاشی

که بر جا پای تو بوسه زنم آهسته آهسته

چنان می‌سوزم از خال سیاه روی مه پوشت

که خالی مانده یادم از خودم آهسته آهسته

بیا یک شب فقط یک شب تماشا کن مرا وقتی

که می‌گریم به نامت دم به دم آهسته آهسته

زمین در انتظارت گردِ خود از درد می‌پیچد

زمان افتاده گویی از قدم آهسته آهسته

مرا با خویش خواهی برد، می‌دانم والاّ من

کنار یاد تو جان می‌دهم آهسته آهسته

تمام آسمان را بسته می‌بینم دری بگشای!

که دارم از خودم دل می‌کَنَم آهسته آهسته

سید محمّد علی رضا زاده «عاصی»

فخر انسان

به جز عشق راز مگویی نمانده است

به جز مرگ هیچ آرزویی نمانده است

افق تا افق خشک و عریان نشسته

برای زمین آبرویی نمانده است

غروب است و وحشت در این دشت حیرت

سکوت است و خنجر، گلویی نمانده است

خدا سایه‌ای سبز روی زمین داشت

زمین تشنه جا مانده «او» یی نمانده است

به فریادمان رس که دیگر کسی را

به جز تو امیدی به سویی نمانده است

حمید رضا شکار سری

انتظار

چه روزها که یک به یک غروب شد، نیامدی

چه اشک‌ها که در گلو رسوب شد، نیامدی

خلیل آتشین سخن، تبر به دوش بت شکن

خدای ما دوباره سنگ و چوب شد، نیامدی

برای ما که خسته‌ایم و دلشکسته‌ایم، نه

ولی برای عده‌ای چه خوب شد، نیامدی

تمام طول هفته را در انتظار جمعه‌ام

دوباره صبح، ظهر، نه، غروب شد، نیامدی

مهدی جهاندار، اصفهان

انتظار

ای آن‌که در نگاهت حجمی ز نور داری

که از مسیر کوچه قصد عبور داری

چشم انتظار ماندم، تا بر شبم بتابی

ای آن‌که در حجابت دریای نور داری

من غرق در گناهم، کی می‌کنی نگاهم؟

بر عکس چشم‌هایم چشمی صبور داری

از پرده‌ها برون شد، راز نهانی ما

کوک است ساز دل‌ها، کی عزم شور داری

در خواب دیده بودم یک شب فروغ رویت

کی به سرای چشمم قصد ظهور داری

سید عباس سجادی، کرج

حرمت آیینه

خزان گرفت چمن را بیا، بهار بیا

ز پا فتاد سر کوچه، انتظار بیا

نمی‌برد دگر این تیغ - ارث خشم پدر -

و اسب گم شده در ذهن، کوهسار بیا

بیا که یک رگ غیرت نمی‌زند در شهر

شکست حرمت آیینه، ذوالفقار بیا

نه رد پایی از آب است و نزتجلی نیز

گرفت خلوت آیینه را غبار، بیا

بیا که در سر منصور باده می‌نوشند

ز خاک سر نزده تا که دست دار، بیا

شبی غبار دلش را به آب «سالک» داد

رسیدی ار به سر شمع بی مزار، بیا

سالک سردرودی

کوچه‌های خسته

آقا بیا به خاطر باران ظهور کن

ما را از این هوای سراسیمه دور کن

وقتی برای بدرقه عشق می‌روی

از کوچه‌های خسته ما هم عبور کن

افسرده از هجوم هوس‌های عالمیم

آقا دل شکسته ما را صبور کن

آقا بیا به حرمت مفهوم انتظار

اشعار ساده دل من را مرور کن

کی می‌رسد شبی که تو از راه می‌رسی

این باغ‌های شب زده را غرق نور کن

یا صاحب الزمان قدمَتْ خیر، الْعجل

یعنی که‌ای تمام عدالت ظهور کن

زهرا غلام زاده

سلام بهار

هوای رویش جنگل طلوع گام بهار

شنیدنی ست به لبخند گل، سلام بهار!

نشاط نشئه آلاله‌ها و لادنها

قیام سبز درختان به احترام بهار

به هر کجا که روی باز دست و پا گیر است

خروش سیل صمیمیّت مدام بهار

صدای سبز شکفتن مرا ز من دزدید

شکوفه ریخته در کوچه‌ها به نام بهار

سلام کعبه سیال آسمانی عشق!

بیابیا! بنشان عشق را به بام بهار

زلال دلهره دیدنت نمی‌ریزد

به زخم منتظرانت در التیام بهار

هنوز هم به خدا جمعه‌ها پریشانم

خدا کند که بیایی در ازدحام بهار

بهانه از در و دیوار خانه می‌ریزد

خلاصه جای تو خالیست یا امام بهار!

سید محمّد علی رضا زاده

باز جمعه‌ای گذشت

باز هم بگیر، ای دل غم آشنا بگیر

آسمان! ببار و جانب دل مرا بگیر

بی تو کنج این خرابه‌ها غریب مانده‌ایم

باز هم سراغ از این غریبه‌ها بگیر

دشنه زار بی نهایتی ست دشت روبرو

زیر بازوان دوستان کور را بگیر!

ای که رام دست‌های توست آب و باد و رعد

دست از آستین بر آر و راه بر بلا بگیر

خون لاله روی دست باد لخته می‌شود

ای امید باغ! انتقام خون لاله را بگیر

باز جمعه‌ای گذشت و حاجتم روا نشد

ای دل! ای دل امیدوار من، عزا بگیر!

حمید رضا شکار سری

صبح بی تو

صبح بی تو رنگ بعد از ظهر یک آدینه دارد

بی تو حتی مهربانی حالتی از کینه دارد

بی تو می‌گویند تعطیل است کار عشقبازی

عشق امّا کی خبر از شنبه و آدینه دارد!

جغد بر ویرانه میخواند به انکار تو، امّا

خاک این ویرانه‌ها بویی از آن گنجینه دارد

خواستم از رنجش دوری بگویم، یادم آمد

عشق با آزار خویشاوندی دیرینه دارد

روی آنم نیست تا در آرزو دستی بر آرم

ای خوش آن دستی که رنگ آبرو از پینه دارد!

در هوای عاشقان پر می‌کشد با بیقراری

آن کبوتر چاهی زخمی که او در سینه دارد

ناگهان قفل بزرگ تیرگی را می‌گشاد

آن‌که در دستش کلید شهر پر آیینه دارد

قیصر امین پور

شال سبز بهاران

ای در هوای تو جاری، عطر نسیم بهاران

آوای گرم کلامت پیچیده در کوهساران

در خانه‌های دل ما عشق تو مأوا گزیده ست

شوق وصال تو برده ست تاب از دل بیقراران

با مرغ غم همنواییم در این کویر عطش خیز

ای ابر رحمت به رقص آر شولای بشکوه باران

یاران عاشق گذشتند از مرز سرخ شهادت

بردند داغ فراقت بر وسعت لاله زاران

آهنگ ماندن نداریم با این غم خانمانسوز

دوران به کام کلاغان، آتش به جان هزاران

تا چند باید نشستن در کنج ویرانه غم

تا چند باید ببینم بر گنج‌ها نقش ماران

خون دل از دیده جاریست، مستضعفان جهان را

بر سینه شان زخم کاری از خنجر نابکاران

بر عرصه خون و شمشیر، چون پا نهی بهر پیکار

ریزند سر پیش پایت از بیم سر، تکسواران

در این غروب غم‌انگیز، در غربت زرد پاییز

کی می‌رسد دستهامان بر شال سبز بهاران

پیداست کز ره می‌آیی، غم‌ها ز دل می‌زدایی

آغوش خود می‌گشایی بر روی چشم انتظاران

عباس براتی پور

پگاه

شب است و سایه بغضی که رو به ویرانی ست

من و دلی که هوایش دوباره توفانی ست

به یاد چلچله‌هایی که تا خدا رفتند

نگاه پنجره هامان همیشه بارانی ست

به یمن بردن نامت، دل - این همیشه شبم -

دوباره مثل فضای حرم چراغانی ست

و آسمانی یاد تو دفتر غزلی ست

کبوتر دل من عاشق غزل خوانی ست

سؤال هر شب خود را دوباره می‌پرسم

پگاه من! شب ما را طلوعی آیا نیست؟

سید مهدی جلیلی

کسی از مشرق شیعه …

نیستان تا نیستان آتشی در ناله‌ها پیداست

عطش می‌بارد از چشمم، نگاهم خیره بر صحراست

من و این سوز تنهایی، من و درد و شکیبایی

تو این‌جا با منی امّا نگاهم سخت نابیناست

تو را می‌جویم از هر جا، تو را می‌بویم از هر باغ

دلم در آتش سوزان، نگاهم سیل خون پالاست

جدا افتاده‌ام از تو نمی‌یابم نشان، امّا

دلم پیوسته می‌گوید که آن آیینه در اینجاست

زمان سرگشته می‌گردد، زمین برخویش می‌لرزد

صدا در کوه می‌پیچد ز طوفانی که ناپیداست

کسی آن سوی این آبی، مهیا کرده اسبش را

که می‌بینم ردایش را زپشت ابرها پیداست

کسی می‌آید از آن دورها، عین یقین است این

زمین را وارث آخر، زمان را حجت تنهاست

کسی از مشرق شیعه، به برق تیغ او آتش

به دوشش رایت طوفان به مشتش خشم دریاهاست

نه ترس از فتنه و شورش، نه خوف از برق و بورانش

نه بیم از موج و طوفانش، که خود طوفان صد دریاست

کسی می‌گفت: او در «دشت عباس» آب در مشکش

میان خط و خون، هر صبح و شب سقای سنگرهاست

و می‌دیدند بین قبر مفقودان که می‌گردد

به روی شال پیشانیش خط سرخ یا «زهرا» ست

و من هر صبح آدینه به سمت کعبه می‌گریم

نگاهم منتظر، جانم به «آمنا» و «صدقنا» ست

و من هر شام تیغم را جلا با اشک و خون دادم

که همراهی کنم شاید سواری را که با فرداست

حسین اسرافیلی

مردی از راه می‌آید …

تو اهل آتش آباد کدامین سرزمین هستی

که گرم آلود حسرت‌های خاکستر نشین هستی

بگو تا من بدانم ای قلندر مرد زاد آتش

چرا در التزام شعله‌های آتشین هستی

من این‌جا می‌نشینم، مردی از این راه می‌آید

و می‌پرسم از او: «آیا تو آن تنها ترین هستی؟»

هنوز از زخم‌های کهنه‌ام خون تو می‌جوشد

تو گلزخم تمام شانه‌های آهنین هستی

کسی می‌گوید این هفت آسمان در زیر پای توست

برای من بگو ای نازنین آیا همین هستی

شبی را با غزل در انتظارت تا سحر ماندم

تو اهل آتش آباد کدامین سرزمین هستی …

محسن احمدی

تو در راهی …

به سمت دشت‌های ما سوارانی نمی‌آیند

پس از این بیشه‌ها دیگر پلنگی را نمی‌زایند

یقین دارم کسی زین پس مرا با خود نخواهد برد

اگر فردا کبوترهای چاهی بال بگشایند

تمام دلخوشی‌هایم نگاه بیقرار توست

نباشی، چشم‌هایی خاک سرخم را نمی‌پایند

تو در راهی، ولی دیگر نمی‌دانم همین امروز

چرا این لحظه‌ها بر خاک راهت سر نمی‌سایند

به جان تو تمام لحظه‌ها حیران و مبهوتند

و شاید بی خبر تا آسمان‌ها بال بگشایند

زبانم لال! گویا هیچ کس دلواپس ما نیست

بیا آقا! که دیگر شیعیانت سخت تنهایند

عبد الحسین رحمتی