ترجمه الملاحم والفتن نشانه های ظهور امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف

مشخصات کتاب

نشانه های ظهور امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)

ترجمه: الْمَلَاحِمُ وَالْفِتَنُ

گرد آوری از: سیّد بن طاووس عليه الرحمة

ترجمه و تحقیق و اعراب گذاری از: سید مهدی آیت اللّهی

سرشناسه : ابن‌طاوس، علی‌بن موسی، 589-664ق.

عنوان قراردادی : الملاحم و الفتن .فارسی

عنوان و نام پديدآور : نشانه‌های ظهور امام زمان (عج): ترجمه الملاحم والفتن/ از سیدبن طاووس؛ ترجمه و تحقیق و اعراب گذاری از مهدی آیت‌اللهی.

مشخصات نشر : تهران: جهان‌آرا، 1383.

مشخصات ظاهری : 523 ص.

شابک : 2000 ریال ؛ 30000 ریال(چاپ دوم) ؛ 40000 ریال: چاپ سوم 964-6440-78-9 : ؛ 70000 ریال : چاپ چهارم 964-6440-78-9 :

يادداشت : چاپ دوم: 1385.

يادداشت : چاپ سوم: 1386.

يادداشت : چاپ چهارم: 1388.

موضوع : محمدبن حسن (عج)، امام دوازدهم، 255ق -

موضوع : فتن و ملاحم -- احادیث

آخر الزمان (اسلام)-- احادیث

مهدویت

شناسه افزوده : آیت‌اللهی، سیدمهدی، 1317 -، مترجم

رده بندی کنگره : BP141/5 /ف2‌الف27041 1383

رده بندی دیویی : 297/218

شماره کتابشناسی ملی : م‌82-19351

ویراستار دیجیتالی: عسل بی غم

خیر اندیش دیجیتالی: کانون فرهنگی اندیشه اصفهان

اشاره

نشانه های ظهور امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)

ترجمه: الْمَلَاحِمُ وَالْفِتَنُ

از: سیّد بن طاووس

ترجمه و تحقیق و اعراب گذاری از: سید مهدی آیت اللّهی

نشانه های ظهور امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)

ترجمه: الْمَلَاحِمُ وَالْفِتَنُ

از: سیّد بن طاووس

ترجمه و تحقیق و اعراب گذاری از: سید مهدی آیت اللّهی

تقدیم به:

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

تقدیم به: پیشگاه خورشید منظومه انسانی حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف)

ای امید نا امیدان جهان و ای پناهگاه مظلومان تاریخ و ای رهبر آزادگان که جهان بخاطر تو برپاست و عاشقان دلباخته دیدارت و شیفتگان حکومت عدل آفرینت همه به عشق تو در انتظارند.

خدمت گزار آستانت - سید مهدی آیت اللهی

قم - 83/2/15

فهرست مطالب

حدیث 1: پیامبر (صلی الله علیه و آله) از همه ی رویدادها تا قیامت آگاه است. ... 29

حدیث 2: علی (علیه السلام) از همه ی رویدادها تا قیامت آگاه است. ... 29

حدیث 3: علی (علیه السلام) فرمود: خداوند برای این امت پنج فتنه قرار داده است. ... 31

حدیث 4: فتنه ای به وجود خواهد آمد که اندیشه ها را از کار خواهد انداخت. ... 31

حدیث 5: رسول خدا فرمود: شما را از هفت فتنه پس از خود می ترسانم. ... 33

حدیث 6: رسول خدا فرمود: پس از من چهار فتنه واقع خواهد شد. ... 35

حدیث 7: رسول خدا فرمود: در امّت من چهار فتنه خواهد آمد. ... 37

حديث 8: علی (علیه السلام) فرمود: چهار فتنه به وقوع خواهد پیوست. ... 37

حدیث 9: رسول خدا فرمود: پس از من فتنه هایی خواهد بود. ...39

حدیث 10: رسول خدا فرمود: فتنه ای واقع خواهد شد که اندیشه ها را از کار خواهد انداخت. ... 39

حديث 11: رسول خدا فرمود: هرج و مرج و کشتار بین مردم حاکم خواهد شد. ... 41

حدیث 12: علی (علیه السلام) فرمود: در آخرالزّمان مردم مانند حیوانات خواهند شد. ... 41

حدیث 13: در آخرالزّمان مردم آرزوی مرگ می کنند. ... 43

حدیث 14: در آخرالزّمان مردم در آرزوی نجات اند. ... 43

حدیث 15: حضرت علی (علیه السلام) به حوادث بعد از خود اشاره دارد. ... 45

حديث 16: پیرامون خلافت امام حسین (علیه السلام) و پیامدهای آن. ...49

حدیث 17: رسول خدا فرمود: روز قیامت گروهی از مردم مقام والایی دارند. ... 49

حدیث 18: سرزنش پیامبر از عایشه از شرکت در جنگ با علی (علیه السلام). ... 51

حدیث 19: دستور پیامبر به عاشیه برای بازگشت از جنگ. ... 51

حدیث 20: سخن پیامبر در ظهور حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف). ... 53

حدیث 21: بعد از مروان خلافتی نخواهد بود تا آن که مهدی ظهور کند. ... 53

حدیث 22: منادی آسمان سخنی راجع به امیرالعصب دارد. ... 55

حدیث 23: علی (علیه السلام) فرمود: من برای اقامه ی حق می جنگم. ... 55

حدیث 24: علی (علیه السلام) فرمود: بزودی معاویه بر شما حکومت خواهد کرد. ... 57

حدیث 25: حکومت بنی امیّه صد سال طول خواهد کشید سپس حکومت آن ها پایان می پذیرد. ... 57

حدیث 26: سخن پیامبر پیرامون مروان و هلاک امّت، به دست او ... 65

حدیث 27: لعن پیامبر نسبت به مروان و فرزندان او ... 65

حدیث 28: سخن پیامبر راجع به مروان ... 65

حدیث 29: سخن پیامبر راجع به بنی امیّه ... 67

حديث 30: سخن علی (علیه السلام) راجع به بنی امیّه بدوام حکومت آن ها به خاطر حفظ وحدت. ... 67

حديث 31: سخن علی (علیه السلام) پیرامون نابودی بنی امیّه به خاطر اختلاف بین آن ها ... 69

حدیث 32: سخن ابن عبّاس راجع به نابودی بنی امیّه ...69

حدیث 33: برافراشته شدن پرچم های سیاه از خراسان ... 69

حدیث 34: کلام رسول خدا پیرامون مرگ اسلام با ظهور پرچم های بنی العباس ... 71

حدیث 35: کلام پیامبر به این که خلفای بعد از من به تعداد نقباء موسی هستند. ... 71

حدیث 36: کلام رسول خدا به ادامه ی حکومت تا آن که دوازده نفر از قریش حکومت کنند. ... 71

حديث 37: عبدالله بن عمر گفت: پس از رسول خدا تا قیامت، حکومت پایدار نخواهد ماند. ... 73

حدیث 38: عبدالله بن عمر گفت: از من لقب دوازده خلیفه به وجود خواهد آمد. ... 73

حديث 39: ابن عبّاس به گروهی که نزد او بودند گفت: به خدا سوگند که از ما خلفایی خواهد بود. ... 73

حدیث 40: بیان ترس و خوف بین حکومت ها. ... 73

حدیث 41: سخن راهب مسیحی راجع به حاکمان، در تورات. ... 75

حدیث 42: کلام ابن عبّاس در احترام به مردم فارس و ایران. ... 75

حدیث 43: کلام رسول خدا پیرامون پوشیدن لباس سیاه. ... 77

حدیث 44: کلام رسول خدا در مذمّت از بنی العبّاس. ... 77

حدیث 45: مذمّت از شیعیان بنی امیّه و بنى العبّاس. ... 77

حدیث 46: پیرامون عدم کمک و یاری به بنی العبّاس. ... 79

حدیث 47: کلام علی (علیه السلام) در دوری از اصحاب درد و بلا. ... 79

حدیث 48: کلام رسول خدا پیرامون هجوم مردمی از مشرق. ... 81

حدیث 49: پیرامون حکومت بعد از بنی امیّه. ... 81

حدیث 50: ظهور مردمی از مشرق. ... 83

حدیث 51: برافراشته شدن پرچمی از خراسان. ... 83

حدیث 52: کلام علی (علیه السلام) درباره ی هلاکت آن مردم. ... 83

حدیث 53: بنی العبّاس کلید هر شر و زشتی اند. ... 85

حدیث 54: ظهور فتنه ای مرگبار. ... 85

حدیث 55: کلام رسول خدا پیرامون فتنه ای از مشرق و مغرب. ...87

حدیث 56: کلام رسول خدا پیرامون برتری زنان بربر بر مردانشان. ... 87

حدیث 57: ظهور پرچم های زرد و فرار از دست آن ها. ... 87

حدیث 58: رفتار زشت یهودیان با مسلمانان. ... 89

حدیث 59: سفارش رسول خدا پیرامون امر به معروف و نهی از منکر. ... 89

حدیث 60: ظهور پرچم های سیاه از مشرق و زرد از مغرب. ... 91

حدیث 61: ظهور فتنه ای از مشرق و فتنه ای مغرب. ... 91

حدیث 62: راحتی مردم پس از انقراض دولت بنی العبّاس. ... 93

حدیث 63: شدّت و سختی در زمان خلافت بنی العبّاس. ... 93

حدیث 64: کلام رسول خدا پیرامون ظهور فتنه تا قیام قائم. ... 95

حدیث 65: ظلم و ستم خلفای عبّاسی و فریاد منادی آسمان. ... 95

حدیث 66: ورود ترک به جزیرة العرب و مرگ آن ها با طاعون. ... 97

حدیث 67: ورود ترک ها به دجله و فرات و نابودی آن ها. ... 97

حدیث 68: خروج دوباره ی ترک ها و نابودی آن ها. ... 99

حدیث 69: کلام رسول خدا درباره ی قیام ترک ها از آذربایجان و سپس ورود به کنار فرات. ... 99

حدیث 70: جنگ سفیانی با ترک ها. ... 101

حدیث 71: تجاوز ترک ها به حریم مردم و قیام آن ها علیه ترک ها. ... 101

حدیث 72: ظهور صیحه ی آسمانی در رمضان و جنگ و خونریزی در ماه شوّال ... 67

حدیث 73: وقوع زلزله در دمشق و هلاکت مردم. ... 103

حدیث 74: ظهور سرخی در آسمان و طلوع ستاره ای از مشرق که نشانه ی انقراض بنى العبّاس است. ... 107

حدیث 75: پس از رؤیت ستاره ای از مشرق و رسیدن بنی العبّاس به خراسان به خدا پناه برید. ... 107

حدیث 76: پیدایش ستاره ی دنباله دار در ماه صفر. ... 109

حدیث 77: پیدایش علامتی در ماه رمضان و وقوع جنگ در ذیقعده. ... 109

حدیث 78: ظهور عمودی از نور در ماه رمضان و جنگ و فتنه در ذیقعده. ... 111

حدیث 79: ظهور علامتی در رمضان و غارت حاجی ما در ذیحجه. ... 111

حدیث 80: ظهور صدایی در رمضان و فریاد منادی آسمان. ... 113

حدیث 81: ظهور عمودی از آتش از طرف مشرق. ... 113

حدیث 82: ظهور علامتی در رمضان و اختلاف بین مردم. ... 115

حدیث 83: سلطنت سفیانی دوم و پیدایش علامتی در آسمان. ... 115

حدیث 84: وقوع در حادثه در ماه رمضان. ... 115

حدیث 85: ظهور ستاره ی دنباله دار پیش از ظهور مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف). ... 117

حدیث 86: آفتاب گرفتگی در رمضان پیش از ظهور مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف). ... 117

حدیث 87: هلاكت بني العبّاس و پرتاب ستاره ها و سقوط یکی از آن ها. ... 119

حدیث 88: ظهور صدای شدید و وحشتناکی در ماه رمضان. ... 119

حدیث 89: در هم کوبیده شدن شام و نابودی مردم توسّط دشمن. ... 121

حدیث 90: وقوع فتنه ای در شام که پایانی ندارد آن گاه مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) ظهور خواهد کرد. ... 121

حدیث 91: پس از وقوع فتنه در مغرب به سوی یمن کوچ کنید. ... 123

حدیث 92: وقوع آشوب در بنی اسرائیل و پناه بردن به کوه ابراهیم. ... 123

حدیث 93: بین مشرق و مغرب فتنه ای واقع خواهد شد که تمامی مسلمانان را در بر می گیرد. ... 123

حدیث 94: اهل حجاز از فتنه و آشوب مصون خواهند بود. ... 125

حدیث 95: دور بودن از فتنه تنها راه نجات است. ... 125

حدیث 96: سکوت، تنها راه نجات از شر و فتنه است. ... 125

حدیث 97: ظهور مهدی در مکّه و نابودن شدن دشمنان او. ... 127

حدیث 98: ظهور بیرق های سیاه از خراسان و خروج مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف). ... 127

حدیث 99: ظهور مردی از بنی هاشم و نابودی بنی امیّه به دست او. ... 129

حدیث 100: با سر و صدا در شام سفیانی از بین خواهد رفت. ... 129

حدیث 101: بلند شدن صدای مهیبی در فضا و نابود شدن سفیانی دوم. ... 129

حدیث 102: خروج سفیانی. ... 129

حدیث 103: حکومت سفیانی. ... 131

حدیث 104: سفیانی و کشتار مردم مصر. ... 133

حدیث 105: مصر مانند بصره نابود خواهد شد. ... 133

حدیث 106: جنگ بنی العبّاس در زوراء. ... 135

حدیث 107: خروج سفیانی و کشتار مردم. ... 135

حدیث 108: اسارت زنان بنی العبّاس. ... 137

حدیث 109: کشتار مردم کوفه توسّط سفیانی. ... 137

حدیث 110: شکست سفیانی توسّط بنی العباس. ... 139

حدیث 111: ظهور پرچم های سیاه از مشرق. ... 139

حدیث 112: ظهور بیرق های سیاه از خراسان به همراه مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف). ... 141

حدیث 113: ظهور شعیب بن صالح قبل از خروج مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف). ... 141

حدیث 114: شعیب بن صالح طرفدار حضرت مهدی (علیه السلام) است. ... 143

حدیث 115: ظهور حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) و جنگ او با سفیانی. ... 143

حدیث 116: خروج نوجوانی زردرنگ با پرچم حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف). ... 143

حدیث 117: اطاعت حاکم شام از حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف). ... 145

حدیث 118: قیام حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) و پیروزی او. ... 145

حدیث 119: شکست گروه اوّل به دست پرچمداران سیاه. ... 147

حدیث 120: شکست سپاه مشرق به دست حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف). ... 149

حدیث 121: همراهی شعیب بن صالح با حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف). ... 149

حدیث 122: بیعت مردم با حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف). ... 151

حدیث 123: نابودی بنی العبّاس. ... 151

حدیث 124: خروج گروهی از مشرق. ... 153

حدیث 125: کشتار مردم مدینه به دست سفیانی. ... 153

حدیث 126: کشتار بنی هاشم به دست لشکر سفیانی. ... 155

حدیث 127: قتل نفس زکیّه. ... 155

حدیث 128: علامتی برای قتل مردم مدینه. ... 155

حدیث 129: کشتار مردم مدینه به دست سفیانی. ... 155

حدیث 130: قتل بنی هاشم در مدینه به دست سفیانی. ... 157

حدیث 131: گروهی مرکب های خود را به درخت خرما می بندند. ... 157

حدیث 132: جنگ شدید در مدینه پس از بیعت با حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف). ... 159

حدیث 133: ظهور حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف). ... 159

حدیث 134: خروج حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) پس از بازگشت ترک به شمال. ... 161

حدیث 135: فروش دختران در برابر خدا. ... 161

حدیث 136: فریاد منادی از آسمان که حق با آل محمّد (صلی الله علیه و آله) است. ... 163

حدیث 137: خروج مهدی پس از نابودی صاحب منصبان. ... 163

حدیث 138: مرگ بنی امیّه به دست مردی از بنی هاشم. ... 163

حدیث 139: فریاد منادی آسمان که امیرش فلانی است. ... 165

حدیث 140: فریاد منادی آسمانی و فریادی دیگر از زمین. ... 165

حدیث 141: ظهور فتنه و هلاکت مردم. ... 167

حدیث 142: ظهور فتنه ای در شام. ... 167

حدیث 143: منادی می گوید امیرش فلانی است. ... 167

حدیث 144: سخن عبدالملک مروان. ... 167

حدیث 145: فریاد منادی در محرم که برگزیده خدا فلانی است. ... 169

حدیث 146: قتل نفس زکیّه. ... 169

حدیث 147: ظهور کف دستی از آسمان. ... 171

حدیث 148: فریاد منادی آسمانی که حق با آل محمّد است. ... 171

حدیث 149: فریاد منادی آسمانی که اولیاء خدا اصحاب مهدی اند. ... 173

حدیث 150: حمله ور شدن مردم در منی و کشتار یک دیگر سپس ظهور حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف). ... 173

حدیث 151: حضرت مهدی از اولاد فاطمه است. ... 175

حدیث 152: جنگ قبایل در ماه ذیقعده. ... 175

حدیث 153: ظهور حضرت مهدی پس از مأیوس شدن مردم. ... 175

حدیث 154: بیعت مردم عراق و شام با حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف). ... 177

حدیث 155: بیعت مردم با حضرت مهدی بین رکن و مقام. ... 177

حدیث 156: پس از خروج سفیانی مردم در آرزوی حضرت مهدی اند. ... 177

حدیث 157: ظهور حضرت مهدی در مکّه بوقت عشاء. ... 179

حدیث 158: ظهور حضرت مهدی با دوازده هزار نفر. ... 181

حدیث 159: متفرّق شدن مردم شام و ظهور حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف). ... 181

حدیث 160: ظهور حضرت مهدی با نه بیرق. ... 183

حدیث 161: به زمین فرورفتن لشکریان سفیانی. ... 183

حدیث 162: به زمین فرورفتن لشکریان سفیانی در شام. ... 185

حدیث 163: قتل بنی امیّه و بنی العبّاس به دست حضرت مهدی. ... 185

حدیث 164: حضرت مهدی از مکّه به تعداد اصحاب بدر که 314 نفرند ظهور می کند. ... 187

حدیث 165: سرانجام سفیانی خلافت را به حضرت مهدی واگذار می کند. ... 187

حدیث 166: جنگ حضرت مهدی با مردم. ... 189

حديث 167: چرا مهدی را مهدی می گویند؟ ... 189

حدیث 168: بیرون آوردن تورات و انجیل از انطاکیه. ... 189

حدیث 169: باز پس گرفتن اموال غصبی توسّط حضرت مهدی. ... 191

حدیث 170: بیرق رسول خدا با حضرت مهدی است. ... 191

حدیث 171: بر بیرق مهدی نوشته شده است بیعت برای خداست. ... 191

حدیث 172: بذل و بخشش به مستمندان از طرف حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف). ... 193

حدیث 173: بهترین مردم، حضرت مهدی است. ... 193

حدیث 174: چرا مهدی را مهدی نامیده اند؟ ... 195

حدیث 175: رضایت ساکنین آسمان و زمین از حکومت حضرت مهدی ... 195

حدیث 176: حضرت مهدی گنج ها را استخراج می کند و تقسیم می نماید. ... 197

حدیث 177: حضرت مهدی جهان را پر از عدل و داد خواهد کرد. ... 197

حدیث 178: مردم به دور حضرت جمع شده و مطیع او می شوند. ... 197

حدیث 179: حضرت مهدی زمین را پر از عدل و داد خواهد کرد. ... 199

حدیث 180: حضرت مهدی به نیکوکاران پاداش می دهد. ... 199

حدیث 181: در زمان مهدی صغیر آرزو دارد کبیر باشد. ... 199

حدیث 182: مردم در زمان حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) متنعم به نعمت ها هستند. ... 201

حدیث 183: ایمان عدّه ای از یهودیان به مهدی. ... 201

حدیث 184: بی نیازی مردم در زمان حضرت مهدی ... 203

حدیث 185: خداوند کار مهدی را در یک شب اصلاح می نماید. ... 203

حدیث 186: حضرت مهدی مالک گنجهای نهفته در کعبه می شود. ... 205

حدیث 187: شکست ترکان به دست حضرت مهدی. ... 205

حدیث 188: جنگ نوجوانی در زیر لوای حضرت مهدی. ... 205

حدیث 189: پیشانی و صورت حضرت مهدی نورانی است. ...207

حدیث 190: چهره ی حضرت نورانی است. ... 207

حدیث 191: حضرت مهدی تسلیم دستورات خداوند است. ... 207

حدیث 192: حضرت مهدی از اهل بیت پیامبر است. ... 209

حدیث 193: حضرت مهدی جوانی از قریش است. ... 209

حدیث 194: حضرت مهدی شصت ساله به نظر می رسد. ... 211

حدیث 195: ابروهای حضرت مهدی باریک با قامتی موزون و چشمانی درشت است. ... 211

حدیث 196: پیامبر فرمود: اسم مهدی اسم من است. ... 211

حدیث 197: پیامبر فرمود: اسم حضرت مهدی اسم من است. ... 211

حدیث 198: معصوم فرمود: نام مهدی نام محمّد است. ... 213

حدیث 199: پیامبر فرمود: اسم مهدی اسم من است. ... 213

حدیث 200: پیامبر فرمود: نام مهدی نام پدر من است. ... 213

حدیث 201: حضرت مهدی مردی است از قریش. ... 213

حدیث 202: مهدی از فرزندان فاطمه است. ... 215

حدیث 203: حضرت علی فرمود: مهدی مردی است از ما. ...215

حدیث 204: سفیانی مکّه را مانند واقعه حرّه خراب می کند. ... 215

حدیث 205: فرورفتن لشکر شام به زمین. ... 217

حديث 206: زنده به گور شدن لشکر شام نشانه ی ظهور حضرت مهدی است. ... 217

حدیث 207: فرورفتن لشکر اعزامی به مکّه و به زمین فرورفتن. ... 217

حدیث 208: قتل نفس زکیّه. ... 219

حدیث 209: زنده به گور شدن لشکر دوازده هزار نفری. ... 219

حدیث 210: زنده به گور شدن لشکر در بیداء نشانه ی ظهور حضرت مهدی است. ... 221

حدیث 211: ظهور امام زمان با علامتی همراه خورشید. ... 221

حدیث 212: خروج حضرت مهدی با ظهور علامتی از طرف مغرب. ... 223

حدیث 213: خروج حضرت مهدی همراه با خروج سفیانی. ... 223

حدیث 214: خروج حضرت مهدی پس از پر شدن جهان از ظلم و ستم. ... 223

حدیث 215: خروج حضرت مهدی پس از کفر مردم. ... 225

حدیث 216: خروج حضرت مهدی پس از یک کشتار وحشتناک. ... 225

حدیث 217: حضرت مهدی پس از ظهور چهل سال می ماند. ... 225

حدیث 218: عمر حضرت مهدی سی سال خواهد بود. ... 225

حدیث 219: حکومت هشت یا نه ساله ی حضرت مهدی. ... 227

حدیث 220: مدّت حکومت مهدی هشت یا نه سال خواهد بود. ... 227

حدیث 221: حکومت حضرت مهدی هفت سال خواهد بود. ... 227

حدیث 222: عمر حکومت حضرت مهدی هفت یا نه سال خواهد بود. ... 229

حدیث 223: روایاتی که عمر حکومت حضرت مهدی هفت سال می داند. ... 229

حدیث 224: عمر حکومت حضرت مهدی هفت یا نه سال خواهد بود. ... 229

حدیث 225: روایتی که عمر حکومت حضرت مهدی هفت سال و چند ماه می داند. ... 229

حدیث 226: مدّت حکومت حضرت مهدی چهارده سال خواهد بود. ... 231

حدیث 227: روایتی که مدّت حکومت حضرت مهدی را چهل سال می داند. ... 231

حدیث 228: صدای آسمانی که مردم به بیعت با حضرت فرا می خواند. ... 231

حدیث 229: قبل از ظهور حضرت مهدی کسی نام خدا را نمی برد. ... 233

حدیث 230: حضرت مهدی بیت المقدّس را تعمیر می کند و چهل سال حکومت می نماید. ... 233

حدیث 231: حاکم بیت المقدّس هند را فتح می کند. ... 235

حدیث 232: پادشاه بیت المقدّس مالک تمام جواهرات هند می شود. ... 235

حدیث 233: فتح شهرها و قسطنطنیه و غنائم آن ها. ... 237

حدیث 234: خروج دجّال قبل از حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف). ... 239

حدیث 235: ظهور حضرت عیسی از دروازه دمشق. ... 241

حدیث 236: ظهور حضرت عیسی از جانب آسمان. ...243

حدیث 237: حضرت مهدی از فرزندان فاطمه است. ... 243

حدیث 238: علی (علیه السلام) فرمود: مهدی امّت از ماست. ... 243

حديث 239: ابن عبّاس می گوید: حضرت مهدی از خانواده ی ما است. ... 245

حدیث 240: حضرت علی (علیه السلام) می فرماید: مهدی از ما است. ... 245

حدیث 241: رسول خدا فرمود: مهدی از عترت من است. ... 247

حدیث 242: مهدی از ماست و طبق سنّت من می جنگد. ... 247

حدیث 243: رسول خدا فرمود: مهدی از عترت من است. ... 247

حدیث 244: ظهور حضرت مهدی از طرف مشرق. ... 249

حديث 245: عیسی بن مریم در پشت سر حضرت مهدی نماز می خواند. ... 249

حدیث 246: رسول خدا فرمود: مهدی مردی است از من. ... 249

حدیث 247: رسول خدا فرمود: مهدی از ما اهل بیت است. ... 251

حدیث 248: حضرت مهدی پس از ظهور پنج فتته خروج می کند. ... 251

حدیث 249: حضرت مهدی پس از ظهور سه فتنه خروج می کند. ... 251

حديث 250: دجّال با هشتاد هزار نفر خروج می کند. ... 253

حدیث 251: خروج ترک ها که قربانی اعظم در میان آن هاست. ... 253

حدیث 252: ملّت ترک شما را از کوفه می رانند. ... 253

حدیث 253: قوم ترک مردم عراق را بیرون می رانند. ... 255

حدیث 254: جنگ با قوم ترک بر شما لازم است. ... 255

حدیث 255: قوم ترک اوّلین گروهی هستند که وارد مدینه می شوند. ... 257

حدیث 256: عمر به مسلمین می گفت: قوم ترک را رها سازید. ...257

حدیث 257: با بیرق های زرد وارد مصر می شوند. ... 257

حدیث 258: آتشی که در آخرّالزمان مشاهده می شود. ... 257

حدیث 259: شعله ور شدن آتش فتنه در یمن. ... 259

حدیث 260: آتشی از حجاز روشن می شود. ... 259

حدیث 261: آتشی از عدن برخاسته می شود. 261

حدیث 262: چهل شب در مشرق آتش و دود خواهد بود. ... 261

حدیث 263: دستور به هجرت مردم از یمن. ... 261

حدیث 264: در آخرّالزمان ملّت ترک یا سودان شورش می کنند. ... 263

حدیث 265: قوم ترک وارد دجله و فرات می شوند. ... 265

حدیث 266: ملّت تیک وارد جزیرة العرب می شوند. ... 265

حدیث 267: مردم عراق قوم ترک را نابود می کنند. ... 265

حدیث 268: برای قوم ترک دو حمله است. ... 267

حدیث 269: بزودی قوم ترک و سودان، اهل سیستان و خراسان می رانند. ... 267

حدیث 270: قوم ترک در سرزمین بصره فرود می آیند. ... 267

حدیث 271: اهل بصره به سه گروه تقسیم می شوند. ... 269

حدیث 272: چشمان قوم ترک مثل قورباغه و صورتشان مانند زره پهن است. ... 269

حدیث 273: قوم ترک چشمانی کوچک و صورتی چرمین دارند. ... 269

حدیث 274: به زودی قوم ترک، شما را از خاک عراق می‌رانند. ... 271

حدیث 275: قوم ترک به محلّی که گیاهی خوش بو دارد خواهند رفت. ... 271

حدیث 276: برای قوم ترک دو شورش است. ... 271

حدیث 277: قوم ترک با سرعت وارد شهر فرات می‌شوند. ... 273

حدیث 278: قوم ترک از بین خواهند رفت. ... 273

حدیث 279: قوم ترک اسب‌های خود را کنار شط‌العرب می بندند. ... 273

حدیث 280: قوم ترک بر مردم عراق می شورند. ... 273

حدیث 281: یکی از علائم نزدیکی قیامت جنگ با قوم ترک است. ... 275

حدیث 282: عجم از رسیدن آذوقه به مردم عراق جلوگیری می‌کنند. ... 275

حدیث 283: قیامت زمانی خواهد بود که شما با قوم ترک بجنگید. ... 275

حدیث 284: قیامت برپا نمی‌شود تا آن که شما با ملّت ترک بجنگید. ... 277

حدیث 285: در زمان حمله‌ی ترک‌ها گرانی زیاد خواهد شد. ... 277

حدیث 286: در آخرالزّمان زنا و سکته شایع خواهد شد. ... 279

حدیث 287: در دوره‌ی آخرّالزمان هرج و مرج زیاد خواهد شد. ... 281

حدیث 288: خلافت بنی‌امیّه صد سال طول خواهد کشید. ... 283

حدیث 289: امت مسلمان هم چون امّت‌های گذشته گرفتار خواهند شد. ... 283

حدیث 290: عیسی بن مریم از دروازه‌ی دمشق ظاهر می‌شود. ... 285

حدیث 291: عیسی بن مریم از آسمان فرود می‌آید و دجّال را می‌کشد. ... 287

حدیث 292: مردی باریک‌پا که جلوی سرش بی‌مو است کعبه را خراب می‌کند. ... 287

حدیث 293: مردی از حبشه با ساق پای باریک کعبه را خراب می‌کند. ... 289

حدیث 294: تخریب کعبه توسّط مردم حبشه. ... 289

حدیث 295: مردی اصلع با گلنگ به جان کعبه افتاده است. ... 289

حدیث 296: کعبه دو بار ویران می‌شود. ... 289

حدیث 297: مردم حبشه گنج‌های فرعون را استخراج می‌کنند. ... 291

حدیث 298: مردی حبشی به ویران کردن کعبه می‌پردازد. ... 291

حدیث 299: تخریب کعبه به دست مردی حبشی. ... 291

حدیث 300: برای دابّه سه خروج است. ... 293

حدیث 301: برای دابّه سه خروج است. ... 295

حدیث 302: همراه دابّه عصای موسی و انگشتر سلیمان خواهد بود. ... 297

حدیث 303: دابّه دارای موی انبوه و چهار پا می باشد. ... 297

حدیث 304: دابّه حیوانی است که سر او به آسمان می‌رسد. ... 297

حدیث 305: دابّه از شکافی که در صفا است بیرون می‌آید. ... 297

حدیث 306: اشرار صد و بیست سال سلطنت و حکومت می‌کنند. ... 299

حدیث 307: بعد از طلوع آفتاب از مغرب 120 سال باقی می‌ماند. ... 301

حدیث 308: خروج دابّه بعد از طلوع آفتاب خواهد بود. ... 301

حدیث 309: دنیا مجموعه‌ای است از مجموعه‌ی آخرت. ... 307

حدیث 310: دنیا شش هزار سال خواهد بود. ... 307

حدیث 311: وهب نقل می‌کند دنیا شش هزار سال است. ... 307

حدیث 312: نقل شده که رسول خدا فرمود: دنیا هفت هزار سال است. ... 307

حدیث 313: رسول خدا فرمود: اسلام با غربت آغاز شده و دوباره به غربت باز خواهد گشت. ... 309

حدیث 314: رسول خدا فرمود: علم را دریابید پیش از آن که از دست بدهید. ... 309

حدیث 315: رسول خدا فرمود: خداوند به عقل دستور داد عقب برو عقب رفت. ... 311

حدیث 316: روزی مردم اندیشه خود را از دست می‌دهند. ... 311

حدیث 317: دو قبری که گرفتار عذاب بودند. ... 313

حدیث 318: انکار مرگ پیامبر توسّط عدّه‌ای از صحابه. ... 313

حدیث 319: علی (علیه السلام) فرمود: این مردم بودم که ریشه‌ی فتنه را کندم. ... 315

حدیث 320: جنگ با ناکسین و قاسطین و مارقین به دستور رسول خدا بود. ... 317

حدیث 321: علی (علیه السلام) فرمود: رسول خدا به من گفت به زودی امت با تو بی وفایی می کنند. ... 317

حدیث 322: رسول خدا به زنان خود فرمود: کدام یک از شما لشکرکشی می کنید؟ ... 319

حدیث 323: مرگ طلحه به دست مروان در جمل. ... 319

حدیث 324: کلام امیر به زبیر. ... 319

حدیث 325: خطبه‌ی معاویه در کوفه. ... 321

حدیث 326: سخن رسول خدا به عمّار. ... 321

حدیث 327: بیعت صحابه با علی (علیه السلام). ... 323

حدیث 328: بیعت یاران پیامبر با علی (علیه السلام). ... 323

حدیث 329: اویس قرن در صفّین با علی بود. ... 323

حدیث 330: اعتراض مردی به پیامبر و پاسخ حضرت به او. ... 323

حدیث 331: پیرامون صلح امام حسن با معاویه. ... 325

حدیث 332: اعتراض بعضی از صحابه به امام حسن. ... 327

حدیث 333: خبر مرگ معاویه به علی و انکار حضرت. ... 327

حدیث 334: سخن پیامبر در بدر به معاویه. ... 329

حدیث 335: پیامبر فرمود: هرگاه معاویه را بر منبر من دیدید او را بکشید. ... 329

حدیث 336: علی (علیه السلام) فرمود: معاویه فرعون عصر خود و عمرو عاص هامان اوست ... 329

حدیث 337: سلمان می گوید رسول خدا فرمود: امت من سه گروه می شوند ... 329

حدیث 338: رسول خدا به علی فرمود: امّت بعد از من با تو بی وفائی می کنند. ... 331

حدیث 339: پیامبر به علی فرمود: باغ بهشت تو از همه زیباتر است. ... 331

حدیث 340: سخن حضرت علی به یاران خود. ... 333

حدیث 341: سخن حضرت علی پیرامون عرفطه. ... 335

حدیث 342: کلام رسول خدا درباره ی امام حسین (علیه السلام). 335

حدیث 343: کلام حضرت علی پیرامون شهادت فرزندش حسین (علیه السلام). ... 337

حدیث 344: کلام حضرت علی (علیه السلام) به فرزندش حسین (علیه السلام). ...339

حدیث 345: کلام معاویه درباره ی جمع نبودن خلافت با نبوّت. ... 341

حدیث 346: کلام ابن عبّاس به معاویه. ... 345

حدیث 347: کعب می گوید: نام حضرت مهدی در تورات است. ... 347

حدیث 348: سؤال از حضرت باقر درباره ی عمر بن عبدالعزیز. ... 347

حدیث 349: کلام امام باقر در باره ی عمر بن عبدالعزیز. ... 349

حدیث 350: امام باقر فرمود: عمر بن عبدالعزیز نجیب بنی امیّه است. ... 349

حدیث 351: عمر بن عبدالعزیز درآمد فدک را بین فرزندان فاطمه تقسیم کرد. ... 349

حدیث 352: درآمد فدک فقط مربوط به فرزندان فاطمه است. ... 351

حدیث 353: پاسخ عمر بن عبدالعزیز به سهل. ... 351

حدیث 354: سخن راهب به عبدالعزیز. ... 351

حدیث 355: سخن حضرت پیرامون حوادثی که بر زید خواهد گذشت. ... 353

حدیث 356: هشام بن عبد الملک زید را به دار آویخت. ... 353

حدیث 357: عبدالله بن عمر گفت: به زودی فتنه ای برپا خواهد شد. ... 353

حدیث 358: رسول خدا فرمود: بدترین قبایل بنی امیّه اند. ... 355

حدیث 359: حضرت علی (علیه السلام) فرمود: بدترین مردم بنی مغیره و بنی امیّه اند. ... 355

حدیث 360: حکومت بنی امیّه پس از هشتاد و نه سال به دست مردم مشرق زمین نابود می شود. ... 357

حدیث 361: هر دوازده امام از قریش‌اند. ... 357

حدیث 362: حضرت علی (علیه السلام) فرمود: از دو دجّال از فرزندان حضرت فاطمه برحذر باشید. ... 359

حدیث 363: حضرت علی (علیه السلام) به فرزندان خود فرمود: هیچ‌کدام از شما در طلب حکومت مباشید. ... 361

حدیث 364: عثمان بن عفان گفت: خلافت به اولاد علی نخواهد رسید. ... 361

حدیث 365: از رسول خدا نقل شده که فرمود: سلطنت نصیب فرزندان حضرت علی نخواهد شد. ... 361

حدیث 366: از رسول خدا روایت شده که به علی فرمود: سلطنت به فرزندانت نخواهد رسید. ... 361

حدیث 367: ابواسامه از رسول خدا نقل می‌کند که فرمود: فرزندان فاطمه به حکومت نخواهند رسید. ... 363

حدیث 368: پس از شهادت زید، حضرت علی (علیه السلام) فرمود: شنیدم که رسول خدا فرموده خلافت نصیب فرزندان حضرت فاطمه نخواهد شد. ... 363

حدیث 369: کلام ابن عباس پیرامون پرچم‌های سیاه. ... 363

حدیث 370: کلام ابن عباس در تسلط قوم ترک. ... 365

حدیث 371: از رسول خدا روایت شده که فرمود: در بصره نمانید. ... 367

حدیث 372: حوادثی که بر بصره خواهد گذشت. ... 369

حدیث 373: حملهٔ ترک‌ها به بصره. ... 371

حدیث 374: حوادثی که توسط ترک‌ها به بصره خواهد گذشت. ... 372

حدیث 375: خروج طاطر و کشتار مسلمانان. ... 373

حدیث 376: به زودی ترک‌ها بر عراق مسلط می‌شوند. ... 375

حدیث 377: هلاکت قوم عرب. ... 377

حدیث 378: حوادثی که در کوفه رخ خواهد داد. ... 379

حدیث 379: تخریب مسجدی در عراق. ... 381

حدیث 380: کلام رسول خدا در گرفتار شدنش. ... 383

حدیث 381: کلام رسول خدا در اطاعت امت خود از گذشتگان. ... 383

حدیث 382: حوادثی که در بصره پیش خواهد آمد. ... 385

حدیث 383: فتنهٔ بزرگی که بر مردم بصره خواهد گذشت. ... 385

حدیث 384: فتنه‌ای بزرگ به اسلام خواهد رسید. ... 387

حدیث 385: همان‌طور که مردم دسته‌دسته به دین خدا وارد شدند، دسته‌دسته خارج خواهند شد. ... 389

حدیث 386: بر مردم بصره مصیبت بزرگی خواهد رسید. ... 389

حدیث 387: جنگ مسلمانان با قوم ترک. ... 391

حدیث 388: جنگ مسلمانان با ملک ترک. ... 393

حدیث 389: از رسول خدا نقل شده که فرمود: به زودی شما با قوم ترک می‌جنگید. ... 393

حدیث 390: از رسول خدا نقل شده که فرمود: به زودی عرب در برابر عجم زانو می‌گیرد. ... 393

حدیث 391: تسلط عجم بر عراق. ... 395

حدیث 392: برای ظهور حضرت مهدی، علائمی است. ... 395

حدیث 393: حضرت علی (علیه السلام) در بصره فرمود: هرچه می‌خواهید از من بپرسید. ... 397

حدیث 394: از رسول خدا نقل شده که فرمود: در آینده فتنه‌ای برپا خواهد شد. ... 399

حدیث 395: شعیب می‌گوید: می‌توان صفات حضرت مهدی را برایت بگویم. ... 401

حدیث 396: از رسول خدا نقل شده که فرمود: ظهور مهدی پس از فراگیری ظلم و ستم است. ... 401

حدیث 397: از رسول خدا نقل شده که فرمود: فرزندم جهان را پر از عدل و داد خواهد کرد. ... 401

حدیث 398: در عصر حضرت مهدی مردم مانند انگشتان در کنار هم‌اند. ... 403

حدیث 399: ظهور حضرت مهدی پس از کشته شدن نفس زکیه است. ... 403

حدیث 400: از رسول خدا نقل شده که فرمود: مردی از عترت من خروج می‌کند که نامش نام من است. ... 405

حدیث 401: اگر دنیا بیش از یک روز باقی نمانده باشد، آن روز طولانی خواهد شد تا مهدی ظهور کند. ... 405

حدیث 402: درباره ندای آسمانی. ... 407

حدیث 403: صدای آسمانی در ماه رمضان. ... 407

حدیث 404: ظهور حضرت مهدی از مکه. ... 409

حدیث 405: عمر حضرت مهدی هفت یا هشت یا نه سال است. ... 409

حدیث 406: از رسول خدا نقل شده که فرمود: فرزندم جهان را پر از عدل و داد خواهد کرد. ... 411

حدیث 407: پیرامون فتوحات حضرت مهدی. ... 411

حدیث 408: فتح انطاکیه به دست حضرت مهدی. ... 413

حدیث 409: ذلت و خواری برای دشمنان خدا به دست حضرت مهدی. ... 415

حدیث 410: پیرامون ریان بن بنداد. ... 415

حدیث 411: صحیفه‌ی آسمانی در ماه رمضان. ... 417

حدیث 412: صدای وحشتناک در ماه رمضان. ... 419

حدیث 413: گفتار حضرت علی (علیه السلام) پیرامون مهدی. ... 419

حدیث 414: گفتار حضرت علی پیرامون صفات یاران مهدی. ... 421

حدیث 415: کلام رسول خدا پیرامون فرزندان مهدی. ... 421

حدیث 416: قیام سفیانی و ندای آسمانی. ... 423

حدیث 417: کلام حضرت علی (علیه السلام) پیرامون تعداد یاران مهدی. ... 423

حدیث 418: کلام رسول خدا پیرامون حکومت مهدی. ... 427

حدیث 419: کلام رسول خدا پیرامون ظهور فتنه و خروج دجال. ... 427

حدیث 420: کلام رسول خدا درباره دجال. ... 429

حدیث 421: خروج دجال از سمت مشرق. ... 433

حدیث 422: عیسی بن مریم پشت سر حضرت مهدی نماز می‌خواند. ... 433

حدیث 423: پیرامون ظهور آتشی از حجاز. ... 445

حدیث 424: خبر از وقایع و حوادث آینده توسط پیامبر. ... 449

حدیث 425: کلام رسول خدا در این که در آن روز بهترین فرزندان، دخترانند. ... 449

حدیث 426: ظهور فتنه‌ای که مردم یکدیگر را می‌کشند. ... 451

حدیث 427: کلام حضرت علی (علیه السلام) در این که خداوند در این امّت پنج فتنه قرار داده است. ... 451

حدیث 428: به زودی کلبه‌ای شما را محاصره می کنند. ... 452

حدیث 429: دوری از اصحاب رأی. ... 453

حدیث 430: تقسیم امت اسلامی به فرق مختلف. ... 455

حدیث 431: رسول خدا فرمود: هرکس درباره من باشد از آتش جهنم دور خواهد بود. ... 455

حدیث 432: به زودی آتشی ظاهر خواهد شد. ... 455

حدیث 433: قبل از قیامت آتشی در حجاز برپا می‌شود. ... 457

حدیث 434: قبل از قیامت آتشی از جانب مردم یمن برپا می‌شود. ... 457

حدیث 435: سر و صدایی در رمضان و بیدار شدن خفتگان. ... 457

حدیث 436: ظهور فتنه و انقلاب در ماه رمضان. ...457

حدیث 437: رمضان قلب سال است. ... 459

حدیث 438: برای حادثه ی ماه رمضان علامتی خواهد بود. ... 459

حدیث 439: از علامت قیامت بلند شدن ماه در تمام ایّام است. ... 459

حدیث 440: از علائم نزدیکی قیامت بلند بودن ماه است. ... 459

حديث 441: حضرت علی (علیه السلام) فرمود: مرد حبشی را می بینم که کعبه را خراب می کند. ... 461

حدیث 442: رسول خدا فرمود: مردی از اهل بیت من قیام خواهد کرد. ... 461

حدیث 443: دنیا به پایان نمی رسد تا این که فرزندی از من قیام کند. ... 461

حدیث 444: گمراهی امت اسلام. ...463

حدیث 445: ظهور پرچم های سیاه. ... 463

حدیث 446: کلام رسول به گسترش ظلم و ستم بعد از او. ... 465

حدیث 447: رسول خدا فرمود: به زودی بعد از من ستم فراگیر خواهد شد. ... 465

حدیث 448: رسول خدا فرمود: به زودی عجم ها بر عرب ها مسلّط خواهند شد. ... 467

حدیث 449: رسول خدا فرمود: به زودی عجم ها هم چون شیر بر شما مسلّط می شوند. ... 467

حدیث 450: پیامبر فرمود: اوّل کسی که سنت مرا تغییر خواهد داد مردی از بنی امیّه است. ... 467

حدیث 451: رسول خدا فرمود: هر دین آفتی دارد و آفت اسلام بنی امیّه است. ... 467

حدیث 452: رسول خدا فرمود: دنیا تمام نمی شود تا این که فرزند من ظاهر شود. ... 469

حديث 453: رسول خدا فرمود: مردی از عترت من قیام خواهد کرد. ... 469

حدیث 454: رسول خدا فرمود: دنیا به آخر نمی رسد تا این که فرزند من قیام کند. ... 469

حدیث 455: پیامبر فرمود: همان طور که دین با ما شروع شد به ما هم ختم خواهد گردید. ... 469

حدیث 456: رسول خدا فرمود: مهدی من به هنگام اختلاف امّت ظهور خواهد کرد. ... 471

حدیث 457: حضرت علی (علیه السلام) فرمود: مهدی از ما اهل بیت است. ... 471

حدیث 458: پیامبر فرمود مهدی از ما اهل بیت است. ... 473

حدیث 459: حضرت علی (علیه السلام) فرمود: مهدی از عترت پیامبر است. ... 473

حدیث 460: ابن عبّاس گفت: مهدی از قریش است. ... 473

حدیث 461: رسول خدا فرمود مهدی سیمای بسیار زیبایی دارد. ... 473

حدیث 462: گفته شده که بر پرچم مهدی نوشته شده است بیعت برای خداست. ... 475

حدیث 463: رسول خدا فرمود: کار دین با ما آغاز شد و با ما هم به پایان خواهد رسید. ... 475

حدیث 464: رسول خدا فرمود: مهدی در میان امّت من است. ... 477

حدیث 465: رسول خدا فرمود: مهدی به هنگام اختلاف امّت من ظاهر خواهد شد. ... 477

حدیث 466: از رسول خدا نقل شده که فرمود: مهدی در میان امّت من است. ... 479

حدیث 467: از رسول خدا نقل شده که فرمود: طول عمر مهدی ده سال خواهد بود. ... 479

حدیث 468: از رسول خدا نقل شده که فرمود: طول عمر مهدی هشت یا نه سال می باشد. ... 479

حدیث 469: از رسول خدا نقل شده که فرمود: طول عمر حضرت مهدی هفت سال می باشد. ... 481

حدیث 470: پیرامون صفت بخشش های حضرت مهدی. ... 481

حدیث 471: حضرت مهدی مال را می بخشد و در خرج آن سختگیری می کند. ... 481

حدیث 472: نقل شده که خروج حضرت مهدی با علامتی از خورشید همراه است. ... 483

حدیث 473: عیسی پشت سر مهدی نماز می خواند. ... 483

حدیث 474: حضرت علی (علیه السلام) فرمود: هر کس بمیرد و امام زمان خود را نشناخته باشد به مرگ جاهلیّت مرده است. ... 485

حدیث 475: از رسول خدا نقل شده که فرمود: هر کس بدون شناخت امام بمیرد به مرگ جاهلیّت مرده است. ... 485

حدیث 476: حضرت علی فرمود: به دستور پیامبر با ناکثین و قاسطین و مارقین جنگیدم. ... 485

حدیث 477: رسول خدا فرمود: هر وقت معاویه را در منبر من دیدید گردن او را بزنید. ... 487

حدیث 478: رسول خدا فرمود: هرگاه معاویه را بالای منبر من دیدید او را بکشید. ... 487

حدیث 479: رسول خدا فرمود هرگاه معاویه را بر منبر من دیدید او را به قتل برسانید. ... 487

حدیث 480: فرمان پیامبر به علی درباره جنگ با منافقان مسلمان. ... 489

حدیث 481: ورود ترک ها به بصره و هلاکت آن ها. ... 491

حدیث 482: ترک ها حکومت عرب را از بین می برند. ... 493

حدیث 483: سخن پیامبر به ام اسلمه پیرامون تربیت حسین (علیه السلام). ... 493

حدیث 484: کلام حضرت علی در صفّین پیرامون شهادت فرزندش حسین ... 495

حدیث 485: حضرت علی فرمود: یکی از فرزندان کعب با حسین کشته می شود. ... 495

حدیث 486: گفته شده است که هنگام شهادت حسین آسمان خون گریست. ... 495

حدیث 487: ابن عبّاس گفت: رسول خدا را در خواب دیدم که خون حسینش را در شیشه دارد. ... 497

حدیث 488: نقل شده که حضرت علی در صفّین خاک کربلا را گرفت و بوسید و گریست. ... 497

حدیث 489: آتشی که در عصر عبیدالله زیاد اتفاق افتاد. ... 499

حدیث 490: عماره می گوید: سر عبیدالله زیاد را در بالای نیزه دیدم. ... 499

حدیث 491: ابن زیاد می گفت: در دارالاماره دیدم از سر حسین خون می آمد ... 501

حدیث 492: به عبدالملک مروان گفته شده روز شهادت حسین زیر سنگ های بیت المقدّس خون بود. ... 501

حدیث 493: زهری می گفت: روز شهادت حسین زیر سنگ های بیت المقدّس خون بود. ... 501

حدیث 494: ابن شهاب می گوید: روز شهادت حسین زیر هر سنگی خون می جوشید. ... 501

حدیث 495: به عبدالملک مروان نوشته شده روز شهادت حسین زیر هر سنگی خون بود. ... 503

حدیث 496: رسول خدا از منبر به زیر آمد و فرزندانش حسن و حسین را در آغوش گرفت. ... 503

حدیث 497: جابر نقل می کند که از رسول خدا شنیدم که می گفت در آخرالزّمان مردم دسته دسته از اسلام خارج می شوند. ... 503

حدیث 498: از رسول خدا نقل شده که فرمود: به زودی مردم مکّه اخراج می شوند. ... 505

حدیث 499: خداوند قومی را از مشرق می فرستد تا بنی امیّه را بکشند. ... 505

حدیث 500: از حضرت علی نقل شده که فرمود: در آینده وضع به گونه ای خواهد شد که شهادت به بیگانگی خداوند نتوان داد. ... 507

حدیث 501: از رسول خدا نقل شده که فرمود: زندگی در مدینه تلخ خواهد شد. ... 509

حدیث 502: از رسول خدا نقل شده که فرمود: مردم مدینه شهر را ترک می کنند. ... 509

حدیث 503: از رسول خدا نقل شده که فرمود: مردم مدینه به خاطر گشایش زندگی

شهر را ترک می کنند. ... 509

حدیث 504: خرابی مصر در زمان ظهور حضرت مهدی. ... 511

حدیث 505: اخراج مردم کوفه و رنج از بی غذایی. 511

حدیث 506: امکان ظهور مهدی از سمت مشرق یا مغرب. ... 511

حدیث 507: سخن ابن عبّاس از آمدن مهدی. ... 513

حدیث 508: مهدی از فرزندان فاطمه است. ... 513

حدیث 509: سخن ابن عبّاس پیرامون آمدن حضرت مهدی. ... 515

حدیث 510: از رسول خدا نقل شده که فرمود: پس از من دوازده خلیفه از قریش می آیند. ... 515

حدیث 511: از رسول خدا نقل شده که فرمود: بعد از من دوازده خلیفه از قریش می آیند. ... 515

حدیث 512: از رسول خدا به آمدن دوازده خلیفه از قریش روایت شده است. ... 517

حدیث 513: خروج مهدی پس از قتل نفس زکیّه است. ... 517

حدیث 514: اهل کوفه در زمان مهدی با سعادت ترین مردمند. ... 519

حدیث 515: پیرامون فرار ابوسفیان به خاطر بلای طبیعی. ... 519

حدیث 516: خواندن دعا به هنگام گرفتاری. ... 521

سيد بن طاووس کیست؟

در شبی از سال 589 هجری قمری آسمان حلّه ستاره باران بود و صفای دیگری داشت و در خانه سعد الدین ابو ابراهیم سر و صدایی بود گویا در این شب نوزادی از دختر و رام بن ابی فراس دانشمند معروف حله و مؤلف کتاب مجموعه ورام دیده به جهان می گشود و خانه آل طاووس را شاد می ساخت پدرش نام او را علی و کنیه اش ابوالقاسم و لقبش رضی الدین گذاشت وی از طرف پدر نسبش به شیخ طوسی می رسید زیرا ابوابراهیم دختر زاده شیخ بود هر چند که بعضی از مورخین این نظر را قبول ندارند به هر حال دیری نگذشت که ورام دانشمند حلّه و خورشید فروزان عراق دیده از جهان فرو بست و همه شیعیان را داغدار ساخت و علت آن که این خاندان به طاووس معروف شدند آن بود که جد نخست آن ها محمّد بن اسحاق چون مانند طاووس از نظر سیما و چهره زیبا ولی از نظر پا ناموزون بود به این لقب شهرت یافت.

سید رضی الدین پس از آن که دوران کودکی را پشت سر گذاشت در خدمت اساتیدی هم چون پدر و علی بن یحیی و حسین بن احمد و دانشمندان دیگر به تحصیل پرداخت. او در حله مدارج گوناگون علمی را بسرعت پشت سر گذاشت و فقیه شهر حله شد پدر او ابو ابراهیم که خود را در برابر این ستاره فروزان حله مسئول می دانست با هماهنگی با همسرش مقدمات ازدواج او را با دختری به نام زهرا خاتون فرزند ناصر بن مهدی وزیر

شیعی آن دوران فراهم آورد و با این ازدواج آل طاووس در شادمانی فرو رفت ولی متأسفانه این شادمانی دوام نداشت و در سال 620 ابو ابراهیم جهان را بدرود گفت و آل طاووس را در غم و اندوه فرو برد و در حریم پیشوای مؤمنان علی (علیه السلام) به خاک سپرده شد.

به تدریج آوازه شهرت علمی رضی الدین سراسر عراق را در بر گرفت و نامه های فراوانی از بغداد به سوی حله سرازیر شد و از وی دعوت به عمل آمد تا در مرکز حکومت بخدمات بپردازد هرچند که او تمایلی به نزدیک شدن به دربار خلفای عباسی را نداشت ولی دعوت دوستان و احساس مسئولیت وی را به آن سوی کشاند.

پس از آن که سید در بغداد مستقر شد المستنصر خلیفه عباسی از او خواست تا مقام فتوای دارالخلافه را بعهده بگیرد اما سید ابن منصب را نپذیرفت و این سرپیچی برای او گران تمام شد ولی سرانجام لطف خداوند وی را از گزند خلیفه مصون نگه داشت کشمکش بین خلیفه و سید هم چنان ادامه داشت تا آن که خلیفه مجددا از وی خواست که سرپرستی علویان را به عهده بگیرد و امور آن ها را حل و فصل کند و چون سید می دانست که در زیر این مقام، نقشه ای در کار است این بار باز پاسخ منفی داد و وقتی وزیر او بن بن علقمی که دوستدار اهل بیت بود از او خواست که این مقام را بپذیرد و به آن چه که خداوند می پسندد عمل کند در پاسخ او گفت: تو چرا خودت به آن چه که پروردگارت را خوشنود می سازد عمل نمی کنی؟ بیقین اگر چنین کاری ممکن بود تو به کار می بستی مدتی گذشت باز خلیفه دست از پافشاری خود برنداشت و به سید پارسای حله پیشنهاد پست وزارت را داد ولی این بار هم نپذیرفت و در پاسخ او گفت: اگر مانند وزرای گذشته بدون توجه به رضایت خداوند و پیامبرش حکم برانم در راه فساد گام برداشته ام و اگر بخواهم بکتاب خدا و سنت پیامبر عمل کنم خوشایند شما و اطرافیان شما نخواهد بود و منجر به قتل من خواهد شد پس بهتر است که از این مقام بگذرم و به راهی که رضایت خداوند در آن است

گام بردارم.

وی در سال 641 به حله بازگشت و پس از مدتی راه نجف را در پیش گرفت و مدت سه سال در آن جا بتدریس پرداخت سپس به کربلا آمد و در آن جا رحل اقامت افکند. از مرحوم سید بن طاووس کتاب های فراوانی به یادگار مانده که از جمله آن همین کتاب است و سایر آثار ایشان در این جا جای بحث آن ها نیست.

هنگامی که مغولان به بغداد حمله کردند و آن جا را تسخیر نمودند سید به بغداد بازگشت تا در کنار مردم ستمدیده باشد و بتواند به آن ها کمکی نماید فرمانروای مغول در سال 656 هجری قمری از سید رضی الدین طاووس خواست که مقام نقابت علویان را بپذیرد ولی وی به فرستاده خان مغول جواب منفی داد و هنگامی که خواجه نصیر الدین طوسی از ماجرا آگاه شد پیک از اطلاع رساندن به خان بازداشت و به او گفت درنگ کن که من سید را راضی می کنم سرانجام خواجه با گفتگو با سید رضی الدین، وی را بقبول درخواست خان راضی کرد و از پیک خواست که پاسخ مثبت فقیه بزرگ حله را به خان مغول برساند.

سید پس از قبول این مقام از جایگاه ویژه ای برخوردار شد و مردم گروه گروه جامه سیاه که شعار عباسیان بود از تن خارج کردند و جامه های سبز که شعار علویان بود پوشیدند و بسوی خانه سید سرازیر شدند.

شاعران و قصیده سرایان در مجلس سید حضور می یافتند و وی را ستایش می کردند و به تدبیر او آفرین می گفتند.

ولی افسوس که این منصب زود گذر بود و پس از سه سال در بامداد دوشنبه پنجم ذیقعده سال 664 چشمانش از این جهان فرو بست و به دیار باقی شتافت و شیعیان از هر سو به پایتخت سرازیر شدند و پس از انجام مراسم جسدش را با احترام ویژه به خاک نجف سپردند.

قم - سید مهدی آیت اللهی

81/10/5

الباب 1: فِيمَا نَذْكُرَهُ مِنْ كِتابِ الفِتَن لَنَعِيمِ بنِ حَمَّاد أنَّ النَّبِي (صلی الله علیه و آله) عَلِمَ بِمَا هُوَ كائنِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَة.

قَالَ: رَسُولِ الله (صلی الله علیه و آله): إِنَّ اللَّهَ رَفَع لِيَ الدُّنْيا فَأَنا أَنظُرُ إِلَيْها وَ إِلَى مَا هُو كَائِنُ فِيهَا إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ كَمَا أَنْظُرُ إِلَى كَنِي هَذِهِ

(كنز العمّال ج 11 / ص 378 / حدیث 31810).

الباب 2: فِيمَا نَذْكُرُه مِنْ كِتَابِ الْفِتَنِ لَنَعِيمِ بْنِ حَمَّادٍ مِنْ مَعْرِفَة مَوْلانَا عَلَى (علیه السلام) بِالْفِتَنِ إِلَى قِيَامِ السَّاعَةِ.

«سَلُونِي فَوَالله لَا تَسْأَلُونِي عَنْ فِئَةِ خَرَجَتْ تُقَاتِلُ مِأَة أَو تَهْدِي مِأَة إِلَّا أَنْبأَتِكُمْ بِسَائِقِها وقائِدِها وَ ناعِقِهَا مَا بَيْنَكُم وَ بَيْنَ السَّاعَةِ»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 40 - 45).

باب اول: آن چه که نعیم در کتاب فتن ذکر می کند که پیامبر (صلی الله علیه و آله) به آن چه که تا قیامت اتفاق می افتد آگاه است

باب دوم: آن چه که نعیم در کتاب فتن ذکر می کند که علی (علیه السلام) به آن چه که تا قیامت واقع خواهد شد آگاه است.

الباب 3: فيمَا نَذْكُرُه مِنْ كِتَابِ الْفِتَنِ لِنَعِيمِ بْنِ حَمَّادٍ عن علي (علیه السلام) في خَمْسَ فِتَنِ يَصِيرُ الْناسُ فِي الْخَامِسَةِ كَالْبَهَائِم.

«جَعَلَ اللَّهُ فِي هَذِهِ الْأُمَّةَ خَمْسَ فِتَنِ: فِتْنَةَ عَامَةَ ثُمَّ فِتْنَةٌ خَاصَّةٌ ثُمَّ فِتْنَةٌ عَامَّةِ ثُمَّ فِتْنَةٌ خَاصَّةِ ثم الْفِتْنَةُ السَّوداءُ الْمُظلِمة الَّتِي يَصِيرُ النَّاسُ فِيها كَالْبَهَائِم»

(مستدرک حاكم ج 4 / ص 437).

الباب 4: فِيمَا نَذْكُرُه مِنْ كِتَاب الْفَتَنِ لَنَعِيمِ بْنِ حَمَّادٍ عَنِ النَّيّ (صلی الله علیه و آله)، أَنَّه تَكُونَ فِتْنَةٌ يَعْرُجُ فِيهَا بِعُقُولِ الرِجَال.

قَالَ رَسُولُ الله (صلی الله علیه و آله): تَكُونُ فِتْنَةٌ ثُم تَكُونُ جَمَاعَةً ثُم تَكُونُ فِتْنَةٌ ثُم تَكُونُ جَمَاعَةُ ثم فِتْنَةٌ يَعْرُجُ فِيهَا عُقُولُ الرِجَال

(كنز العّمال ج 11 / ص 179 / حدیث 31126).

باب سوم: نعیم در کتاب فتن خود ذکر می کند که علی (علیه السلام) فرمود: پنج فتنه برای مردم واقع خواهد شد که در پنجمین آن، مردم (از نظر خلق و خوی) مانند حيوانات خواهند شد.

1 - فتنه عمومی 2- سپس فتنه خصوصی 3- سپس فتنه عمومی 4- سپس فتنه خصوصی 5- سپس فتنه سیاه و تاریکی که مردم را از نظر رفتار مانند حیوانات می سازد.

باب چهارم: آن چه که نعیم در کتاب فتن خود ذکر کرده که پیامبر فرمود: فتنه ای به وقوع خواهد پیوست که اندیشه بزرگان، از حل آن ناتوان خواهد بود

الباب 5: نَذْكُرُه مِنْ كِتَابِ الْفِتَنِ لِنَعِيمِ بْنِ حَمَّادٍ يتَضَمَنُ سَبْعَ فِتَنِ عَنْ النَّبِيِّ (صلی الله علیه و آله).

أُحَذِّرُكُم سَبَعَ فِتَنِ تكُونُ بَعْدي: فِتْنَةٌ تُقبِلُ مِن المدينة و فِتْنَةٌ بِمَكَه وَفِتْنَةٌ تُقْبِلُ مِنَ الْمَنِ وَ فِتْنَةٌ تُقْبِلُ مِنَ شَامِ وَ فِتْنَةٌ تُقْبِلُ مِنَ المَشْرِقِ، وَفِتْنَةٌ مِنْ قِبَل الْمَغرب، وَفِتْنَةٌ مِنْ بَطْنِ الشَّامِ، وَهِي فِتْنَةُ السُفْيَانِي. قَالَ ابْنُ مَسعُود: مِنْكُم مَنْ يُدرك أوَّهَا، وَ مِنْ هَذِه الأمة مَنْ يُدرك آخِرَهَا.

قَالَ الْوَلِيدُ بْنِ عَيّاشَ: فَكَانَتْ فِتْنَةُ الْمَدِينَة مِنْ قِبَلِ طَلْحَة وَ الْزُبَيرِ، وَفِتْنَةٌ مَكَّة فَتَنةَ ابنُ الرُّبَيرَ، وَفِتْنَةُ المَن مِنْ قِبَل نَجْدة، وَفَتْنَةَ الشَامِ مِنْ قِبَل بَني أُميّة، وفِتْنَةُ المَشْرِقِ مِنْ قِبَلِ هؤلاء.

(كنز العمّال ج 11 / ص 116 / حديث 30840).

قُلْتُ أنَا: لَعلَّه يعنى الْعَبَّاس؛ لِأَنَّ وِ لا يَتَهُم كَانَتْ مِنْ قِبل المَشْرِق.

باب پنجم: نعیم در کتاب فتن خود بیان می کند که پیامبر فرمود که هفت فتنه میان مردم به وقوع خواهد پیوست

1- فتنه ای که از مدینه آغاز می شود.

2- فتنه ای که از شام بر پا می شود.

3- فتنه ای که در مکه برپا می شود.

4- فتنه ای که از یمن برپا می شود.

5- فتنه ای که از مشرق پیدا می شود.

6- فتنه ای که از طرف مغرب آشکار می شود

7- فتنه ای که از مرکز شام برپا می شود و آن فتنه سفیانی است.

ابن مسعود می گوید: بعضی از شما نخست آن فتنه را درک می کنید و عده ای از این امت آخر آن را درک خواهند کرد.

ابن عباس می گوید: فتنهٔ مدینه، همان بود که از طرف طلحه و زبیر اتفاق افتاد و فتنه مکه، همان فتنه ابن زبیر بود. و فتنه یمن از طرف نجده که مربوط به نجدة بن عامر حنفی بود. و فتنه شام از طرف بنی امیه پیدا شد. و فتنه مشرق از طرف این گروه است.

(ولید بن عیاش می گوید:) شاید منظور از این گروه، بنی عباس باشد زیرا که سلطنت آن ها از طرف مشرق بوده.

الباب 6: فِيمَا نَذكُرُه مِنْ كِتَابِ الْفِتَنِ لَنَعِيمِ بْنِ حَمَّادٍ عَنِ النَّبِيِّ (صلی الله علیه و آله) فِي ذِكْرِ أَرْبَعَ فِتَن يَصفُ شِدَّةَ الرَّابِعَة مِنْهَا.

«لَتَأْتِيَكُم بَعْدِي أَرْبَعَ فَتِنِ:

الأولى: يُستَحَلَّ فيها الدَماء

والثانية: يُستَحَلُ فِيهَا الْدِمَاءُ وَ الأَمْوال،

والثالثة: يُسْتَحَلُّ فِيها الدِمَاء وَ الأموال وَ الفُروجِ.

والرابعة: صَمَّاءُ عَمْياءُ (التي لا سبيل إلى تسكينها) مُطبَقَةُ تمور مُور المَوج في البحر حَتَّى لا يَجِدُ أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ مِنْها مَلْجَأَ، تَطيفُ بِالشّام، وَ تَغْشى العراق، و تَخبِطُ الْجَزِيرَةَ بِيَدِهَا وَ رِجْلِها، تُعْرَكُ الأُمَّة فِيهَا بِالْبَلاء عَرْكَ الأديمِ، لا يَسْتَطِيعُ أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ يَقُول فِيها:

مَه مَه، (اكفف) لَا يَرْفَعُونَها من ناحية إلاّ انفتَقَتْ مِنْ ناحية أُخْرَى»

(كنز العمّال ج 11 / ص 163/ حديث 31047).

باب ششم: نعیم در کتاب فتن خود ذکر می کند که چهار فتنه بین مردم واقع خواهد شد که چهار می آن از همه آن ها سخت تر است.

در فتنه اول: (ریختن) خون ها، حلال خواهد شد.

و در فتنه دوم: (ریختن) خون ها و (غصب) اموال حلال می شود.

و در فتنه سوم: (ریختن) خون ها و (غصب) اموال و ناموس مردم حلال خواهد شد.

فتنه چهارم: فتنه ای است شدید و تاریک که حرکت آن نظیر حرکت کشتی است در دریا، به طوری که برای هیچ کس از شر آن گریزی نیست. از شام شروع می شود و عراق را فراخواهد گرفت و جزيرة العرب را درهم خواهد کوبید. در آن فتنه مردم نظیر پوستی که دباغی شود دچار بلا می شوند و در آن موقع هیچ فردی توان ندارد به فتنه انگیزان بگوید: بس است و دست نگهدارید، از هر ناحیه ای که آن فتنه را رفع کنند از ناحیه دیگری سر در می آورد.

الباب 7: فِيمَا نَذْكُرُه مِنْ كِتَابِ الْفِتَنِ لَنَعِيمِ بْنِ حَمَّادٍ أَيضاً عَنِ النَّبِيِّ (صلى الله عليه و سلم) فِي ذِكْرِ أَرْبَعَ فِتَنِ وَتَعظيمِ الْفِتْنَة الرابعة.

«يَكُونُ فِي أُمَّتِي أَربَعَ فِتَن: فَالأُولَىٰ يُصِيبُهُم فِيها بَلاءُ حَتَى يَقُولَ الْمُؤمن: هَذِه ،مُهلِكَتى ثُم تَنْكَشِفُ، وَالثَّانية حَتَّى يَقُولَ الْمُؤمِن: هَذِه مُهْلِكَتي، وَ الثالثة كُلَّها قِيلَ: اِنْقَطَعَتْ، تَمَادَتِ الْفِتْنَة، وَ الرابعة يَصِيرُون فيها إلى الْكُفر، إِذا كَانَتْ الإمعة مَعَ هَذا مرّةً وَ مَعَ هَذا مرَّةً بِلا إمام وَ لا جَماعَة».

(كنز العمّال ج 11 / ص 164 - 164 / حديث 31050)

الباب 8: فِيمَا ذَكَرُهُ نَعِيمِ بْنِ حَمَّاد مِنْ كِتابِ الْفِتَن وَذَكَرَ الْأَرْبع فِتَن وَ حَدِيثَ الْمَهْدِي وَلَمْ يَسُمُّه رَوَاهُ عَنْ عَلِي (علیه السلام).

«الفِتَن أَرَبْع: فِتْنَةُ السَّرَّاء، وَفَتْنةُ الضَرَّاء، وَفَتْنَةٌ كَذَا - فَذَكَر مَعْدنَ الذَّهَبِ - ثُمَّ يَخرُجُ رَجُلُ مِنْ عِتْرَةِ النَّبِيِّ (صلی الله علیه و آله)، يُصْلِحُ الله عَلى يَدَيْه أَمْرَهُم»

(كتاب الفتن ج 1 / ص 57 / 94).

باب هفتم: حماد در کتاب فتن خود ذکر می کند که چهار فتنه در میان مردم واقع خواهد شد که چهارمی آن ها از همه بزرگ تر است.

باب هشتم: نعیم در کتاب فتن خود ذکر می کند که علی (علیه السلام) فرمود: چهار فتنه انجام خواهد گرفت و در پایان کار مردم به دست مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) اصلاح خواهد شد

الباب 9: فِيمَا تذكُرُه مِنْ كِتَابِ الْفِتَنِ لِنَعِيمِ بنِ حمّاد عَنِ النبيّ (صلى الله عليه وسلم) في ذكْرَ الْفِتَنِ إِلى أَن يَخرُجَ رَجُلٌ مِنْ عِتْرَتِهِ.

سَتَكونَ بَعْدِي فِتَنُ، مِنها: فِتنَةُ الأخلاس (جَمْعُ حِلْسٍ وَ هُوَ الْكِسَاءُ الَّذِي يَلِى ظَهْرَ الْبَعِيرِ يَكُونُ فِيها حَرْبٌ (الغضب) وَ هَرَبٌ ثُم بَعْدَها فِتَن أَشَدُّ مِنها، ثُمَّ تَكُونُ فِتْنَة كُلَّمَا قِيلَ: انْقَطَعَتْ تَمَادَتْ حَتَّى لا يَبْقَى بَيْتُ إِلا دَخَلَتْهُ وَ لَامُسْلِم إلاّ صَكّته (ضربته) حَتى يَخْرُجَ رَجُلُ مِنْ عِتْرَتِي) (كنز العمّال ج 14 / ص 269 / حديث 38685).

الباب 10: فِيمَا نَذكرُهُ مِنْ كِتابِ الْفِتَنِ لِنَعِيم أنّ فِي الْفِتْنَةِ الثَّالِثَةَ لَا تَكَادُ تَرَى عَاقِلاً.

تَكُونُ فِتْنَةٌ يَعْرُجُ فِيها عَقُولُ الرِجَال حَتَّى لَا تَكادُ تَرَى رَجُلاً عَاقِلاً وَذَكَر ذَلِك فِي الفِتْنَةِ الثَّالِثَة (كنز العمال ج 11 / ص 179 / حدیث 31126).

باب نهم: نعیم بن حماد در کتاب فتن خود بیان می کند که پیامبر فرمود: فتنه ای بوقوع خواهد پیوست تا این که مردی مصلح از عترت او ظاهر خواهد شد

باب دهم: نعيم بن حماد در کتاب فتن خود بیان می کند که در فتنه سوم دیگر عاقلی وجود نخواهد داشت.

الباب 11: فِيمَا نَذكُرُهُ مِنْ كِتَابِ الْفِتَنِ لِنَعِيمْ فِي هَرَج يَكُون بَيْنَ يَدَيَّ السَّاعَة.

«تُنزَعُ عُقُولُ أَكْثَرِ أهلِ ذَلك الزمان، ويُخْلَفُ هُم هَبَاءُ (الشَّيْءُ الَّذِى تَرَاءٍ فِى ضَوْءِ الشَّمْسِ) مِنَ النَّاسِ يَحْسِبُ أَحَدُهُم أَنَّهُ عَلَى شَيْءٍ وَ لَيْسَ عَلَى شَيْء».

(كنز العمّال ج 11 / ص 130 / حدیث 30909).

الباب 12: فِیمَا نَذْكُرُهُ مِنْ كِتَابِ الْفِتَنِ لِنَعِيمِ أنّ الْفِتْنَةَ الْخَامِسَةَ يَكُونُ النَّاسُ فِيها كَالْبَهَائِم.

وَقَد تقدم الحديث، وَ هَذَا فِيه زِيادَةً وَ بِطَريق أُخرى.

«فِي الْفِتنةِ الْخَامِسةِ الْعَمْياء الصَّاءِ الْمُطْبِقَة يَصِيرُ النَّاسُ فِيْهَا كَالبَهَائِم»

(كتاب الفتن ج 1 / ص 52 - 78).

باب یازدهم: نعيم بن حماد ذکر می کند که پیامبر فرمود: هرج و مرجی میان مردم واقع خواهد شد

باب دوازدهم: نعيم بن حماد در کتاب فتن خود بیان می کند که علی (علیه السلام) فرمود: در فته پنجم، مردم مانند حیوانات خواهند بود

الباب 13: فِيمَا نُشِيرُ إِلَيهِ مِنْ أَنَّهُ تَأْتِي فِتَنُ یَمُرُّ الإِنْسَانُ بِالْقَبر فَيَنْمَعُكَ عَلَيه، مِثْلُ الدَابّة، وَ يَقُولُ: يَا لَيْتَنِي كُنْتُ مَكَانَكَ.

يَا لَيْتَنِي كُنْتُ مَكَانَكَ

(كتاب الفتن ج 1 / ص 71 - 72).

(كتاب الفتن ج 1 / ص 72 - 73 - 149 - 150)

باب سیزدهم: نعیم بن حماد می گوید: فتنه انسان را آن چنان در بر می گیرد که خود را مثل چهارپایان به قبر می ماند و می گوید: ای کاش مثل تو بودم

الباب 14: فِيمَا إحْتَجَّ بِهِ الْحَسَنُ بْنُ عَلِي عَلَيهِمَا السَّلام فِي صُلْحِ مُعَاوِيَة عِنْدَ فِتْنَةِ مِنْ كِتَابِ الْفِتَنِ لِنَعِيمِ بْنِ حَمّادَ.

لا تَذْهَبُ اللَيالِي وَالأَيامَ حَتَى يَجْتَمِعَ أَمْرُ هَذِهِ الأُمَّة على رَجُلٍ وَاسِع السُّرم (وَاسِعُ الدُّبُرِ) ضَخْمُ البُلْعُم (مُسْرِفٌ فِي الْأَمْوَالِ وَالدِّمَاءِ) يأكُلُ وَ لا يَشْبَع وَهُو مُعَاوِية فَعَلِمْتُ أَنَّ أَمْرَ اللهِ واقعُ، وَ خِفْتُ أَنْ تَجْرِيَ بَيْنِي وَ بَيْنَهُ الدِمَاء، وَ اللهُ مَا يَسُرني بَعْدَ إِذْ سَمِعْتُ هَذَا الْحَدِيثِ أَنَّ لِي الدُّنْيَا وَ مَا طَلَعْتُ عَلَيهِ الشَّمْسِ وَ الْقَمَر وَ إِنِّي لَقَيْتُ تَعَالَى بِمُحجَمَةِ دَم امرئ مُسْلِم».

(كنز العمّال ج 11 / ص 348 / حدیث 31708).

وَرَوى نَعِيمٌ حَدِيثُ اِجتِماعِ الأمّة عَلى مُعاوية مِن ثَلَاثَ طُرُق عَنِ النبِيّ (صلى الله عليه وسلم).

أَقُول:

فَإِنْ قَالَ قَائِلَ: فَقَدْ عَلِمَ مَولانا عَلِي (علیه السلام) مَا عَلِمَهُ الْحَسَنِ (علیه السلام)، فَلأَيّ شيء حَارَبَ مُعَاوِيَة وَ سُفِكَت بَيْنَهَا الْدِمَاء؟ فَالْجَوَاب مِن وُجُوه:

مِنها: أَنَّ مَوْلانا عَلِيّاً (علیه السلام) كَانَ مَأْمُوراً بِمُحارَبةِ النَّاكِثِين، وَ هُمْ: طَلْحَة وَ الْزُبَيرِ وَ عَائِشَة وَ الْقَاسِطِين وَ (هُمْ) معاوية وَ أصحَابُهُ، وَ الْمارقين وَ هُمْ أَهْلُ النَّهْرَوان، فَفَعَل مَوْلانا عَلِي (علیه السلام) مَا أَمِرَ بِهِ.

وَ مِنها: أَنَّ مَوْلانَا عَلِيّاً (علیه السلام) لَمَا أَخْبَرَ أَنَّ الْأَمْرَ يَنتَهِي إِلى مُعَاوِيَة وَ بَنِي أُمَيَّةَ سُئِلَ عَنْ مُحَارِبته لَهُ مَعَ العِلْمِ بِذَلِكَ، فَقَالَ: أُبْلَى عُذْراً فِيهَا بَيْنِي وَ بَيْنَ اللَّهُ

باب چهاردهم: نعيم بن حماد می گوید آن چه را که حسن بن علی (علیه السلام) پیرامون فتنه ای که پیامد آن، صلح با معاویه بود بیان فرموده است

ابونعیم حدیث اجتماع امت را به دور معاویه، از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به سه طريق روایت کرده است:

من می گویم اگر کسی اشکال کند و بگوید حضرت علی (علیه السلام) این مطلبی را که از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در ترک جنگ نقل کرده و امام حسن به آن استناد کرده می دانسته که بالاخره مردم دور معاویه را خواهند گرفت پس برای چه آن حضرت با معاویه جنگ کرد و آن همه خون ها در بین آن ها ریخته شد؟! در پاسخ چند وجه است، اول: این که مولای ما علی (علیه السلام) مأمور بوده با سه دسته جنگ کند: 1- ناکثین که طلحه و زبیر و عایشه باشند. 2- قاسطین که معاویه باشد. 3- مارقین که اهل نهروان باشند. پس آن حضرت مأموریت خود را انجام داد.

دوم: وقتی که مولای ما علی (علیه السلام) خبر داد که سلطنت به معاویه و بنی امیه خواهد رسید از آن حضرت پرسیده شد پس چرا شما با معاویه جنگ نمی کنی در حالی که می دانی سلطنت به او منتهی می شود؟ فرمود: من بین

عَزَّوَجلَّ، وَسَيْأَتِي الْحَدِيث بِذلكَ فِيمَا أَخْبَرْنَاهُ عَنْ نَعِيمِ بْنَ حَمّادَ، وَ مِنْ كِتَابِ الْفِتَنِ لِلسَلِيلي.

وَ مِنها: أَنَّ مَوْلانَا عَلِيّاً (علیه السلام) كَانَ يَعْلَمُ أَنَّهُ مَتَى لَمْ يُحَارِب مُعَاوِية اشتَبَهَ الأَمْرِ فِيمَا يَقَعُ مِنْ مُعَاوِية وَ بَنِي أُمَيَّةَ، وَ يَحْسِبُ كَثِيرُ مِنَ النَّاسِ أَنَّهُ قَدْ رَضِيَ بِوِلايَتِهِ.

وَ مِنهَا: أَنَّ الْحَسَنَ بْنَ عَلِي ... مِنْ طُرُقِهِم وَ طُرِقنَا كَالْتَواتُر، وَ نُوردُها هنا مِنها ... الَّذِي لِنَعِيمِ بْنِ حَمَادِ الفِقَة الَّذِي أَثْنَوا عَلَيْهِ، فَقَالَ: حَدَّثَنَا هَشِيم عَنْ يُونس عَنِ الْحَسَنَ قَالَ، قَالَ رَسُولُ الله (صلی الله علیه و آله) لِلْحَسَنِ بْنِ عَلِي: «اِبْني هَذَا سَيّد، وَ رسَيُصْلِحَ اللهُ عَلَى يَدَيه بَيْنَ فِئَتَيْنِ مِنَ الْمُسْلِمِينَ عَظِيمَتَينَ»

(صحیح بخاری ج 8 ص 126 حدیث 7109)

وَ مِنها: أنَّ صُلْحَ الْحَسَنِ بْنِ عَلي عَلَيهِما السَّلام لِمُعَاوِية كَانَ مَنْسُوباً في الحَديث إلى الله جَلَ جَلالُهُ حَيثُ قَالَ النَّبِيِّ (صلی الله علیه و آله): «يُصْلِحُ الله» فَإِذا كَانَ اللهُ جَلَّ جَلالُهُ هُو الَّذِي يُصْلِحُ عَلَي يَدَيْهِ فَأَيَّ دَرْكِ يَبقَ عَلَيْهِ؟

خود و خدای خویش عذری دارم که موجه است و بزودی حدیث در این باره از ابن حماد و از کتاب فتن سلیلی خواهد آمد.

سوم: این که علی (علیه السلام) می دانست که اگر با معاویه نجنگد امر بر مردم درباره اعمال معاویه و بنی امیه مشتبه می شود و بسیاری از مردم گمان می کنند که حضرت علی نسبت به خلافت معاویه راضی بوده است.

چهارم: این که حسن بن علی (علیه السلام) مأمور به صلح بود و در این باره روایاتی از طریق اهل سنت) وارد شده که ما آن ها را در این جا وارد می کنیم: از آن جمله در کتاب (نعیم بن حماد) که مورد توجه آن هاست از هشیم از یونس از امام حسن (علیه السلام) از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) روایت کرده که فرمود: این فرزند من حسن بن علی (علیه السلام) بزرگوار است و خداکار دو دسته بزرگ از مسلمین به دست او اصلاح می کند.

و از جمله علل صلح امام حسن (علیه السلام) با معاویه حدیثی است که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) از جانب خداوند فرموده است «خداوند اصلاح می کند» در این صورت وقتی خداوند کار را به دست امام حسن (علیه السلام) و اصلاح فرماید دیگر آن حضرت نیازی به صلح نداشته است. (بلکه از جانب خدا مأمور به صلح بوده است.) ولی برای حضرت علی (علیه السلام) چنین چیزی که منسوب به خدا باشد نیامده تا حضرت جنگ نکند.

الباب 15: فِيمَا نَذْكُرُه مِنْ كِتَابِ الفِتَنِ لِنَعِيمِ بْنِ حَمّادِ فِي أَنَّ مَوْلانَا الْحَسَنِ بْنِ عَلِي (علیه السلام) وَ الأَمةٌ مِنْ أَهْلِ البَيتِ (علیهم السلام) كَانُوا يُرِيدُونَ الْخَلافَة كَمَا أَمرَهُم اللهُ جَلٌ جَلالُهِ وَعَلَى الْوَجهِ الَّذِي يَختارُهَا لَهُم، وَ مُعاوِية وَ زِياد كَانُوا يُريدُونَها بِالْمُغالِبَة.

لَمّا أُصِيْبَ عَلي وَ بايَعَ النَّاسُ الحَسَنَ، قَالَ: قَالَ لِي زِياد: أَترِيد أَنْ يَستَقِيمَ لَكُم الأمر؟ قَالَ: قُلتُ: نِعَمْ، قَالَ: فَاقْتُل فَلاناً وَفُلاناً وَفُلاناً ثَلاثَة مِنْ أَصْحَابه قَالَ: قُلْتُ: أَلَيْسَ قَدْ صَلُّوا صَلَاةَ الْغَداة؟ قَالَ: بَلَى، قَالَ: قُلْتُ: فَلا وَ اللهُ مَا إِلى ذَلِكَ سَبيل

(كتاب الفتن ج 1 / ص 170 و 443).

الباب 16: فِيمَا نَذْكُرُه مِن كِتابِ الفِتَنِ لِنَعِيمِ بْنِ حَمَّاد مِنْ قَول النَّبِيِّ (صلى الله عليه و سلم): «لَيَرفَعَنَّ لَهُ رِجَالُ مِنْ أَصْحَابِهِ يَومٍ القِيامة، وَ يُقَال لَهُ: إِنَّكَ لَا تَدْرِي مَا أَحْدَتُو بَعْدَكَ».

«لَيَرْفَعَنَّ لِي رِجَالُ وأَنَا عَلَى الْحَوض حَتَى إِذَا عَرَفُوني وَ عَرَفْتُهُم، اِخْتَلَجُوا دُونِي، فَأَقُولَ: يَا رَبِّ أَصْحَابِي، فَيُجِيبُني مُحِيبُ إِنَّكَ لَا تَدْرِي

باب پانزدهم: آن چه نعیم بن حماد در کتاب فتن خود بیان می کند درباره خلافت امام حسن و اهل بيت عليهم السلام که آن ها خلافت را براساس دستورات خداوند می خواستند ولی معاویه و زیاد با جنگ و خونریزی

باب شانزدهم: آن چه نعیم بن حماد در کتاب فتن خود بیان می کند در این که پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «روز قیامت مردانی از یاران او قیام والایی دارند. و به او گفته شد نمی دانی که چه حوادثی بعد از تو رخ خواهد داد»

مَا أَحدَثُوا بَعْدَك»

(صحیح بخاری ج 8 ص 111 حدیث 7049)

وَ رَواهُ أيضاً بإستِنادِ آخَرَ عَنْ حُذَيْفَة عَنِ النَّبِيّ (صلی الله علیه و آله)

(كتاب الفتن ج 1 / ص 87 و 200).

وَ رَواهُ أيضاً بإستِنادِ آخَرَ عَنْ الْحَسَنِ عَنِ النَّبِيِّ (صلى الله عليه و سلم)

(كتاب الفتن ج 1 / حس 222/94).

الباب 17: فِيمَا نَذَكُرُهُ مِنْ كِتابِ الفِتَن لِنَعِيم في تحذير النَّبِيِّ (علیهم السلام) لِعَائِشَةَ مِمّا خَالَفَتْهُ فِيه.

«أیَّتَكنَّ اللَتى تَنْبَحُهَا كِلَابُ الْحَوَأب؟» فلمّا مَرَّتْ عَائِشَة نَبَحَتِ الكلاب، فَسَأَلَتْ عَنْهُ، فَقِيلَ لَهَا: هَذَا مَاءُ الْحوتب (مَوْضِعٌ فِي طَرِيقِ الْبَصْرَهْ)، قَالَتْ: مَا أَظُتُنِي إِلا رَاجِعَة، قِيلَ لَهَا: يَا أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ إِنَّمَا تَصْلَحِينَ بَيْنَ النَّاسِ.

(مسند أحمد ج 7 / ص 140 / حدیث 24133).

«أَيَتُّكَنَ تَنْبَحُهَا كِلابُ ماء كَذا وَ كذا؟ إِيَّاكَ يا حُميَراء» يعني عائِشة.

(كنز العمال ج 11 / ص 334 / حدیث 31671).

کجا می برند؟ پس گوینده ای به من می گوید: نمی دانی که این ها بعد از تو چه گناهانی انجام داده اند.

و باز به طریق دیگری از حذیفه از پیامبر روایت کرده است و باز به طریق دیگری از امام حسن از پیامبر روایت کرده است.

باب هفدهم: آن چه نعیم بن حماد در کتاب فتن خود از سرزنش پیامبر به عایشه سخن گفته است.

کدام یک از شماهاست که سگ های حوئب بر او پارس می کنند؟ ای حمیراء و ای عائشه تو از این کار پرهیز کن.

الباب 18: فِيمَا تَذكُرُه مِنْ كِتَابٍ نَعِيمِ بْنِ حَمَّادٍ مِنْ أَمْرِ الْمَهْدِي (علیه السلام).

«يَكُونُ بَعْدِيَ خُلَفَاءَ، وَبَعْدَ الْخُلَفَاءُ أُمَراء، وَ بَعدَ الأمراء مُلُوكُ، وَ بَعدَ الْمُلُوكِ جَبَابِرَة، وَ بَعْدَ الْجَبَابِرَة رَجُلُ مِنْ أَهْلِ بَيْتِي يَمْلَأُ الأَرضَ عَدلاً، وَ مِنْ بَعْدِهِ الْقَحْطَانِي، وَ الَّذِي بَعَثَنِي بِالْحَقِّ مَا هُوَ دُونَه»

(كنز العمال ج 14 / ص 274 / حديث 38704).

الباب 19: فِيمَا رَوَاهُ نَعِيم بن حَمَّاد في أَنَّهُ لا خِلافَةَ بَعدَ حِمَارِ بَنِي أُمَيَّةَ حَتَّى يَخْرُجَ الْمَهْدِي.

(كتاب الفتن ج 1 / ص 104 و 251).

باب هجدهم: آن چه که نعیم بن حماد در کتاب فتن خود درباره ظهور مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) سخن گفته است

باب نوزدهم: آن چه نعیم بن حماد در کتاب فتن خود گفته به این که خلافتی برای بنی امیه نخواهد بود تا مهدی ظهور کند.

توضیح: مراد از حمار در این جا الاغ نیست بلکه به معنی قرن است یعنی پس از گذشت یک قرن از خلافت بنی امیه (مروان) دیگر برای آن ها حکومتی نخواهد بود تا آن که فرزندم مهدی ظهور کند چون مروان تنها خلیفه اموی است که زیاد عمر کرده است.

(سفينة البحار قمی - کلمه مروان)

الباب 20: فِيمَا ذكَرَهُ نَعِيمِ بْنِ حَمَّادٍ عَنْ مُنَادِي السَّماء.

أمِير العُصَب (العُصَب جَمْعُ عَصَبِهِ بِمَعْنَى الْعِصَابَهْ) لَيْسَ مِنْ ذِي وَلا ذه وَلكِنّهُم يَسْمَعُونَ صَوْتاً مَا قَالَهُ إِنْسُ وَ لَا جَان: بايِعُوا فُلاناً بِاسْمِهِ لَيسَ مِنْ ذِي وِلا ذه وَلَكِنَّهُ خَلِيفَةُ يَمَاني، قَالِ الوَلِيد: وَ فِي عِلْمٍ كَعْب أَنَّهُ يَمَانِي وَ هُو أَمِيرُ الْعُصَب، وَ العُصب: أَهْلُ الْيَمَن وَ مَنْ تَبَعَهُم من سَائر الَّذِينَ أَخْرِجُوا مِن بَيت المُقدّس

(كتاب الفتن ج 1 / ص 121).

الباب 21: فِيمَا ذكَرُهُ نَعِيمِ بْنِ حَمَّادٍ مِنْ تَعرِيف مَوْلانَا عَلِي (علیه السلام) لِمَا يَجْرِي حَالُهُ مَعَ مُعاوِيَة.

«إِنِّي أُقاتِلُ عَلَى حَقِّ لِيَقُومَ وَ لَنْ يَقُومَ وَ الأَمْرَلَهُم» قَالَ: فَقُلْتُ لأَصْحَابِي: مَا الْمَقَامِ هَا هُنا وَ قَدْ أَخْبَرَنَا أَنَّ الْأَمْرَ لَيسَ لَهُم، فَاسْتَأْذَنَاهُ إِلَى مِصْر، فَأَذِنَ لَنْ شَاءَ مِنّا، وَ أَعْطَى كُلَّ رَجُلٍ مِنَا أَلفَ دِرْهَم، وَ أَقَامَ مَعَهُ طَائِفة مِنّا

(كتاب الفتن ج 1 / ص 127 حدیث 304).

باب بیستم: آن چه که نعیم در کتاب فتن خود از منادی آسمان سخن می گوید

باب بیست و یکم: آن چه که نعیم بن حماد پیرامون جریان برخورد علی (علیه السلام) با معاویه بیان می کند

الباب 22: فِيمَا ذكَرُهُ نَعِيمُ بْنُ حَمَّادٍ أَيْضاً مِنْ تَعْرِيف موْلَانَا عَلَى مَا هُم بِوِلايَةً مُعَاوِية.

(كنز العمّال ج 5 / ص 779 / حديث 14366).

الباب 22: فِیمَا ذكَرُهُ نَعِيمِ بْنِ حَمَّادٍ أَنَّ بَنِي أُمَيَّةَ يُفْتَحُونَ بِمِيمٍ وَ يُحْتَمُونَ بِميم.

(كتاب الفتن ج 1 / ص 194 و 525).

باب بیست و دوم: آن چه که نعیم بن حماد پیرامون سخنان علی (علیه السلام) و درباره حکومت معاویه بیان می کند

توضیح: شاید توجه به حکومت معاویه برای این باشد که او اولین پایه گذار حکومت اموی است).

باب بیست و سوم: آن چه که نعیم بن حماد در کتاب فتن خود دارد از این که آغاز حکومت بنی امیه به میم و پایان کارشان هم به خواهد بود

الباب 24: فِيمَا نَذْكُرُه مِنْ حَالَ عَبد اللَّهِ بْنِ سَلَام وَ كَعَبِ الأَحْبَار: أنّهُما مِنْ خَوَاصٌ مَوْلانَا عَلَى (علیه السلام).

اعْلَم أَنَّني وَجَدْتُ مَنْ أَدْرَكْتَه مِنَ الْمَنسُوبِينَ إِلَى الْعَلْمِ مِنْ شِيعَة أهل الْبَيتِ عَلَيْهِمُ السَّلام يَعْتَقِدُونَ أَنْ عَبدَاللهِ بْنِ سَلامَ وَكَعِبَ الأَحبَار مِنَ الْخَالِفِينَ لأَهَلِ بَيْتِ النَّبوة، وَ رُبَّما تَوَقَّفُوا عَنْ أَخْبَارِهِمَا لأَجل هَذَا الاعتقاد، فَرَأَيْتُ أَنَّني أَذْكَرَ فِي هَذَا الْكِتاب بَعْضَ مَا عَرَفْتُه فِي تَحقِيق هَذَا الْبَاب وَ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْن سَلام وَ كَعْبَ الأَحْبَارِ كَانَا مِنْ خَواصّ مَوْلانَا عَلِي عَلَيْهِ أَفْضَلُ السَّلامِ.

وَ لَعّل بَعضُ مَا يَذْكُرُونَه عَنْهُما مِنَ الْمَلَاحِمَ الَتِي يَحْتَمِلُ أَنَّهَا عَنْ مَولانا عَلى (علیه السلام) وَ لَمْ يَسْنِدُوهَا إِلَيه تَقيَّةً وَيَكُونُ عَنْهَ صَلَوَاتُ اللهِ عَلَيهِ.

فَمِن ذَلكَ مَا رَأَيتُ فِي الْجَلدة الأولى مِنْ كِتاب «أنباء النُّحاة» تأليف عَلِي بْنِ يُوسُف الشَّيبَاني إجماع من أشَارَ إِلَيه أَنَّ مَوْلانَا عَلِياً (علیه السلام) هُو الْمُبْتَدِى بِعِلْم النَّحوَ وَ شَرَحَ ذَلك.

ثم ذَكَر عَبدُالله بن سَلام، فَقَال: لَمّا وُلِيَّ عَلَى الْخَلافَة بَعدَ عُمان أَرَاد الاِنحِدار إلى الْعِراقَ، قَالَ لَهُ عَبْدُاللَّهِ بْنِ سَلَام: أَقِمِ عِنْدَ مَنْبَرَ رَسُول الله (صلی الله علیه و آله)، وَلا أَرَاه يَحْرُزك، وَ لا تَنْحَدِرُ إِلَى الْعِراقَ، فَإِنَّكَ إِنَّ الْحَدَرْتَ لَمْ تَرْجَعَ، فَهم به ناسُ مِنْ أَصحابِ عَلِي، قَالَ: «دَعوه إِنَّه مِنّا أَهل البَيتَ» فَاغْحَدَر إلى العراق، فَكَانَ مِن أَمره مَا كَانَ، فَلَمّا قُتل قالَ عبداللهِ بن سَلام: هذِه رَأْسُ الأَرْبَعِينَ، وَ سَيَكونَ طَلْحٍ، وَ مَا قَتَلَتْ أمّة نَبيّها إلاّ قَتَل اللهُ مِنْهُم سَبْعِينَ أَلْفاً، وَ لَا قَتَلُوا خَليفَةً - أَوْقالَ: خَلِيفَتَهم - إلاّ قَتَل اللهُ بِهِ مِنهُم خَمْساً وَ ثَلاثِينَ أَلفاً

(إنباء الرواة على أنباء النحاة ج 1 / ص 39-46 و 47).

باب بیست و چهارم: بيان نعيم بن حماد دربارۀ کعب الاحبار و عبدالله بن سلام به این که هر دو از یاران نزدیک حضرت علی (علیه السلام) بودند

اشاره

من با هر یک از علماء شیعه اهل بیت (علیهم السلام) تماس گرفتم فهمیدم معتقدند که عبدالله بن سلام و کعب الاحبار از مخالفین اهل بیت بوده اند و چه بسا که بخاطر همین اعتقاد از (استدلال به) اخبار و روایاتی که از این دو نفر نقل شده خودداری می نمایند پس من لازم دانستم آن چه را که در این باره تحقیق کرده ام در این کتاب بیاورم.

عبدالله بن سلام و کعب الاحبار از یاران خاص مولای ما على (علیه السلام) بوده اند و شاید آن روایاتی که از این دو نفر درباره ملاحم وقتی نقل شده و به طور احتمال می گویند که آن روایات از مولای ما علی (علیه السلام) است و شاید علت آن که سند آن ها به حضرت منتهی نمی شود از باب تقیه باشد و آن روایات از آن حضرت باشند.

یکی (از دلیل هائی که این دو نفر از خواص آن حضرت بوده اند) این است که در جلد اول کتاب (ابناء النحاة) تأليف يوسف شیبانی دیدم که مولای ما علی (علیه السلام) اول کسی است که علم نحو و شرح آن را بنیان گذاری کرد، بعد از آن می گوید: وقتی که علی (علیه السلام) بعد از عثمان متولی خلافت شد و اراده حرکت به سوی عراق کرد عبدالله بن سلام به آن حضرت عرض کرد: نزد منبر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) باش (در مدینه بمان) هر چند که نمی بینم حافظ تو باشند و به طرف عراق مرو که اگر بروی باز نخواهی گشت، عده ای از یاران على (علیه السلام) به او حمله کردند، امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: او را واگذارید که او از ما اهل بیت است، پس علی (علیه السلام) به سوی عراق رفت و کار او آن طور شد که عبدالله پیش بینی کرده بود پس از شهادت حضرت، عبدالله بن سلام گفت: این اول چله است و به زودی بعد از این صلح خواهد شد، هیچ امتی پیامبر خود را نمی کشد مگر این که خدا هفتاد هزار از آن ها را بکشد و خلیفهٔ او را نمی کشد مگر این که خدا به جهت آن، سی و پنج هزار نفر از آن ها را بکشد.

أقول: وَ هَذَا يَقْتَضِى أَنَّ اعْتقادَ عَبدِ اللهِ بْنِ سَلَام أَنَّ الْخَلِيفَةَ عِندَهُ بَعدَ النَّبِيِّ صَلَواتُ الله عَلَيْهِ وَ آلِهِ مَولانا عَلِي (علیه السلام)؛ لِأَنَّه ذكَر هَذَا الْحَدِيثِ فِي قَتْل تخليفة عِندَ قَتْلِ عَلِي (علیه السلام) وَلَمْ يَتَمكَن هَذَا الحِبْر (من) ذَكَرَه لِقَتْلَ أَبِي بَكْرِ بِالْسَم وَ لَا قَتْلَ عُمَرَ وَ لَا عُثمان.

مؤلف گوید: قول عبدالله بن سلام اقتضاء می کند که او بر این عقیده است که بعد از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) مولا و خلیفه ما علی است، زیرا که او حدیث قتل خلیفه را موقع قتل علی (علیه السلام) ذکر کرده و به هنگام قتل ابوبکر با سم و قتل عمر و عثمان از آن نام نبرده است

فصل

وَ أَمَّا أَنْ كَعْبَ الأَخبار كَانَ مِنْ خَوَاصٌ مَوْلانَا عَلِي (علیه السلام) فَإِنَّنِي وَجَدْتُ ذَلِكَ فِي مُجَلَّدِ عتيق اسمه مناقِبُ الإمام الهاشمي أبي الحَسَن عَلِي بْنِ أَبِي طَالِب (علیه السلام) رَوايَة أَبِي عُمرِ مُحَمَّدِ بنِ عَبدُ الْواحِد اللُّغَوِي صَاحَبُ ثَعْلَبَ، وَ رَبَّما كَانَتْ النُسْخَة في حَياةِ أبي عُمَر الزَّاهِد الراوِي لَهَا فَقَال ما هَذا لَفظُهُ: وَ مِنْهُ عَبدُ خَيْرٌ، قَالَ: أَخبرني كَعْبُ، قَالَ:

كُنْتُ عِندَ عَلى صَلَواتُ الله عَلَيه ذَاتَ يَومٍ، فَقَامَ زَائِراً لِعُمر رَحمَهُ الله، قَالَ: وَ كُنتُ بَعدُمَا أَسْلَمْتُ، قَالَ: فَقَال لِي عَلِي: «أَسلِم تُسْلَم» قَالَ: فَأَسْلَمْتُ قَالَ فَرَفَعَ عُمرِ الدرة عَليَّ، قَالَ: فَقَالَ لَهُ عَلِي (علیه السلام): «ما تُرِيدُ مِنه أَلَيس قد أَسْلَم؟» قَالَ: فَقَالَ لَهُ عُمر: وَ أَنْتَ يَا سَيدِي عَلَيَّ مَعَهُ؟! قَالَ: فَقَالَ: «مَا فَعَل حَتى تَعْلُوه بالدرّة؟» قال: نَعَم هَذا رَأيَ الْمُصْطَفى (صلی الله علیه و آله)، وَ لَو كَانَ مُوسى فِي أَيَّامٍ مُحمَّد (صلی الله علیه و آله)، لَمَا وَسَعَهُ أَن يَتَخَلَّفَ عَنْهَ حَتى يُعينُهُ عَلَى الْكُفَّارَ، وَمن جَحَدَ التَّوحِيد ثُمَّ أَدْرَكَ بَعدَ النَّبِيِّ (صلی الله علیه و آله) خَلِيفَةَ رَسُولِ اللَّهِ فَمَا أَسْلَمَ عَلى يَدِهِ، ثُم أَسلَمَ عَلَى يَدِي أَنَا، قَالَ: فَقَالَ: صَدَقْتَ ... عَلَى كَعب فَقَالَ: قَد قَطَعَكَ، فَقَالَ كَعْبُ، إنّما تَرَبَّصَتْ حَتى أَتَبَيَّنُ ... التوراة قَالَ: قَرَأْتَ فِي التَّوراة ... ذِكرَ مُحَمّد (صلی الله علیه و آله) و ذِكْرَ مَنْ مَعَه ... فَقَالَ: نَعم قَرَأْتُ في التوراة أُمّةً مُحمَّد (صلی الله علیه و آله) ... يَكُونُونَ صُفوفاً فِي الحُرُوبَ وَ صفُوفاً في الصَلاة، يَذكُرُونَ الْجَبّار عَزّ وَجَلَّ فِي كُلِّ وَقتِ، وَ رَأَيْتُ فِي التَّوراة - وَ إلا فَعَمِينا، يَعني عينيه - سَطراً مَكتوباً مُحمّد ميد، وَ بعدَه علُواناً علواناً، وَ بعدَه فَطم فطم، وَ بعده شبّر شَبّر، وَ بعدهُ شبِيراً شبِيراً، فَأَسْلَمْتُ.

فصل

اما کعب الاحبار نیز از خواص مولای ما علی (علیه السلام) نام بود. زیرا که من در کتابی قدیمی به نام (مَنَاقِبُ الْإِمَامِ الْهَاشِمِيِّ بْنِ الْحَسَنِ عَلِيُّ بْنُ أَبِيطَالِبٍ) روايت از محمد بن عبدالواحد لغوی دیدم که گفت: کعب به من خبر داد که روزی در خدمت علی (علیه السلام) بودم. شخصی به زیارت عمر بلند شد. کعب گوید: پس از آن که من اسلام آورده بودم علی (علیه السلام) به من فرمود: اسلام اختیار کن تا در امان باشی! من اسلام آوردم که ناگاه عمر تازیانه اش را برای من بلند کرد. علی (علیه السلام) به عمر فرمود: از او چه می خواهی مگر اسلام نیاورده؟ عمر به علی (علیه السلام) گفت: ای سید من تو با او بودی (که او را عفو کردم) امير المؤمنین فرمود: گناه او چه بود که تازیانه برای او بلند کردی؟ عمر گفت: بلی این شخص رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را دیده است (و اسلام اختیار نکرده) و اگر حضرت موسی هم در زمان حضرت محمد می بود نمی توانست از (دین) آن حضرت تخلف نماید تا این که معین او باشد و علیه کفار اقدام نماید و کسی که منکر توحید شود و بعد از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) خلیفه او درک کند و به دست او اسلام نیاورد، پس به دست من اسلام می آورد؟ فرمود: راست گفتی پس آن حضرت به کعب توجهی کرده فرمود: عمر برایت دلیل دندان شکنی اقامه کرد.

کعب در جواب گفت: من صبر کردم تا تورات را بررسی کنم تا ببینم در آن راجع به حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) چیزی هست؟ عمر گفت: آیا تو در تورات خوانده ای که از حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) و آن هائی که با او هستند ذکری شده باشد؟ گفت: آری در تورات خوانده ام که صف هایی از امت محمد (صلی الله علیه و آله) مشغول جنگند و صف هایی هم در نمازند، در همه اوقات ذکر خدای جبار را می گویند. و در تورات دیدم که این سطر نوشته شده بود که محمد می آید و بعد از او علی و سپس فاطمه و آن گاه حسن و حسین از این رو من اسلام اختیار کردم وگرنه کور باشد آن چشمی که آن را ندیده باشد.

الباب 25: فِيمَا ذكره نَعيم بنِ حَمّاد في كتاب الفتن مِن أَنَّ هَلاكَ عَامَّةً أُمَّةٍ عَلَى يَد بَنِي أُميّة.

لما وُلِدَ رُفِعَ إِلى رَسُولِ الله (صلی الله علیه و آله) لِيَدعُو لَهُ فَأَبِى أَنْ يَفعَل، ثَمَّ قَال: «اِبنُ الزَّرْقَاء - هَلاكُ عَامَّة أُمَّتِي عَلَى يَدْيهِ وَيَدي ذُرِيَّته»

(كتاب الفتن ج 1 / ص 129 حدیث 310).

الباب 26: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمِ بنِ حَمَّاد في كتاب الفتن مِن لَعْنِ النَّبِيِّ (صلی الله علیه و آله) لَبَنِي أُمِّيَّة.

«لَعَن اللَّهُ هَذَا وَ ما فِي صُلْبِهِ إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَ قَلِيلٌ مَا هُم»

(كتاب الفتن ج 1 / ص 129 حدیث 311).

«هُوَ الْوَزْغُ ابْنْ الْوَزْغِ الْمَلعُونُ بْن الْمَلْعون»

(كتاب الفتن ج 1 / ص 131 حدیث 317).

باب بیست و پنجم: آن چه که نعیم بن حماد در کتاب فتن خود پیرامون هلاکت عموم امت بدست بنی امیه آورده است.

باب بیست و ششم: آن چه که نعیم بن حماد در کتاب خود از لعن پیامبر درباره بنی امیه آورده است

او وزغ بن وزع و ملعون پسر ملعون است.

الباب 27: فِيمَا ذكرهُ نَعِيمِ بنِ حَمَّادٍ مِنْ شَهادة النّبِيِّ (صلی الله علیه و آله)، بِعَداوَةَ بَنِي أُميّة لأهلِ بَيْتِه.

«إِنَّ أَهلَ بَيتِي سَيَلقون مِنْ بَعدِي مِن أُمَّتِي قَتلاً (وَ تَشريداً) وَ إِنَّ أَشَدَّ قَومِ لَنَا عَداوةٌ بَنو أُميّة وَ بَنُو الْمُغَيرةَ وَ بَنُو مَخزوم»

(كنز العمال ج 11 / ص 169 / حديث 31074).

وَ ذَكرَ نَعِيمٍ أَحَادِيث عَظِيمَة فِي ذَمِ بَنِي أُمَيَّة بَعضُها جُملةً وَ بَعْضُهَا بِأَسمائِهِم

(كتاب الفتن ج 2 / ص 129 - 133 حدیث 310 و 328).

الباب 28: فِيمَا نَذكُرُه مِنَ الأحَادِيثَ الَّتِي رَوَاها نَعِيمِ بنِ حَمَّادٍ فِي زَوَالِ مُلْكِ بَني أُميّة.

«اَلأَمر هُم حَتى يَقْتُلُو قَتَلَهُم وَ يَتَنافَسُوا بَيْنَهُم، فَإِذَا كَانَ ذَلِكَ، بَعَث اللهُ عَلَيهِم أَقواماً منَ الْمَشْرِق فَقَتَلُوهُم بَدَداً (واحداً بعد واحد) وَ أحصُوهم عَدَداً، وَ اللهُ لا يَملِكُونَ سَنَةً إِلا مَلَكُنا سَنَتين، وَ لَا يَمْلِكُونَ سَنَتِين إِلَّا مَلكنا أَرْبَعاً»

(كنز العمال / ج 11 / ص 364/ حديث 31756).

باب بیست و هفتم: آن چه که نعیم بن حماد در کتاب فتن خود پیرامون شهادت پیامبر در دشمنی بنی امیه با اهل بیت او آورده است

و ابونعیم احادیث زیادی در مذمت بنی امیه نقل کرده که بعضی شامل همه آن هاست و بعضی از آن ها با نام از ایشان یاد کرده اند.

باب بیست و هشتم: آن چه که نعیم بن حماد پیرامون زوال حکومت بنی امیه آورده است

«لا يَزالُ هَوْلاء آخِذِينَ بِشَبج (الوسط) هَذا الأَمر مَالَمْ يَخْتَلِفُوا بَيْنَهُم، فَإذا اخْتَلَفُوا خَرَجَتْ مِنْهُم فَلَم تَعُدْ إلَيهم إلى يَومِ القِيَامَة» يَعني بني أُميّة هَذا لفظِ الحَدِيث.

(كنز العمال ج 11 / ص 364/ 31757).

لا يَزال هَذا الأَمر فِي بَنِي أُمَيَّة مَا لَمْ يَخْتَلَفَ بَينَهُم رُيْحان، فَإِذَا اَخْتَلَف بَيْنَهُم رُيْحان، خَرَجَتْ مِنهم إلى يَومِ الْقِيَامَة

(كنز العمّال ج 14 / ص 87 / حدیث 38012).

الباب 29: فِيمَا ذكَرُهُ نَعِيمِ بنِ حَمَّادٍ فِي كِتابِ الفِتَن فِي خَرُوجٍ بَنِي العباس.

يَلَعْنِي أَنَّ الرايات السود تَخْرُجُ مِن خِراسان، فَإِذَا هَبَطَتْ مِنْ عَقَبَةِ خراسان هَبَطَتْ بِنَعْيِ الْإِسْلامِ، فَلا تَرُدَّهَا إِلَّا رَايَاتِ الأَعاجِمِ مِنْ أَهل المَغرِب.

(كنز العمّال ج 11 / ص 261 / حديث 31461)

أَقُول أَنَا: وَ ذَكَر أَبو نَعِيمِ الْحافِظ فِي الْجَلَّدِ الْخَامِسِ مِن كِتَابِ حِليةُ الأولِياء في تَرجُمةِ مَكْحُول بِإِسْنَادِهِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيِّبِ:

باب بیست و نهم: آن چه که نعیم بن حماد در کتاب فتن خود پیرامون خروج بنی العباس آورده است

من می گویم: که حافظ ابونعیم که حافظ ابونعیم در جلد پنجم کتاب حلية الاولياء چنین حدیثی را از سعید بن مسیب نقل کرده است که متن آن این است:

ما يَبْكِيكَ يَا أَمِيرِ الْمُؤمِنين؟! وَ قَد فَتَح عَلَيْكَ هَذا الفَتح فَقَال: وَ مَالِي لَا أَبْكِي لَوَدَدْتُ أَنَّ بَيْنَنَا وَ بَينَهُم بَحْراً مِن نَارِ، سَمِعْتُ رَسُولَ الله (صلی الله علیه و آله) يَقُول: «إذَا أَقْبَلَتْ رَايَاتُ وَلَد العَباس مَن عَقَبات خُرَاسان جاؤوا بِنَعْيِ الإِسلام، فَمَن سَارَ تَحْتَ لِوَائِهِم لَمْ تَنَلِهُ شَفَاعَتِي يَوْمَ القيامة»

(كنز العمّال ج 11 / ص 269 / حديث 31486).

الباب 30: فِيمَا نَذكُرُه مِن عَدَدِ الخُلَفَاءِ بَعدَ رَسُولِ الله (صلی الله علیه و آله).

فَقَال نَعِيمٍ بنُ حَمَّادٍ فِي كِتابِ الفِتَن مَا هَذَا لَفظه:

بَابُ عِدَةٍ مَا يُذْكَرُ مِنَ الْخُلَفَاءِ بَعدَ رَسُولِ الله (صلی الله علیه و آله) فِي هَذِهِ الْأُمَّةَ.

(کنزالعمال، ج 12، ص 33، حدیث 33859).

«لَا يَزالُ هَذَا الأَمرُ عَزِيزاً إلى إِثْنِيَ عَشَر خَلِيفَة كُلُّهُم مِنْ قُريش»

(كتاب الفتن لابن حماد، ج 1 / ص 225/95).

یا امیرالمؤمنین چرا گریه می کنی در صورتی که چنین پیروزی نصیبت شده است؟ عمر گفت: چرا گریه نکنم و حال آن که دوست داشتم بین ما و آن ها دریای آتشی باشد، شنیدم از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) که می فرمود: موقعی که بیرق های بنی عباس از گردنه های خراسان نمایان شود خبر مرگ اسلام را می آورند، پس آن اشخاصی که زیر بیرق آن ها بروند شفاعت من به آن ها نخواهد رسید.

باب سی ام: آن چه که نعیم بن حماد درباره تعداد خلفای بعد از پیامبر آورده است

نعیم بن حماد در کتاب فتن خود سخنی دارد که این بیان اوست بابی که آن از تعداد خلفای بعد از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در این امت بیان شده است.

يَا عَامِرُ بْنُ وَائِلَةَ إِثْنَا عَشَر خَلِيفَةَ مِن كَعْبِ بن لؤي، ثُمَّ النَّقْف وَ النِقاف (الْقَتْلُ وَالْقِتَالُ) لَنْ يَجْتَمِعَ أمرُ النَّاسِ عَلَى إِمَامٍ حَتَّى تَقُومُ السَّاعَة

(كنز العمال ج 11 / ص 252 / حدیث 31420).

سَمِعْتُ عَبْدَ اللهِ بْن عُمر يَقُول وَ نَحنُ عِندَه نَفَرُ مِن قُرَيش كُلَّنا مِنْ بَنِی كَعْب ابْنِ لَوْي، فَقَالَ: سَيَكُونَ مِنكُم يَا بَنِي كَعَب إِثْنَا عَشَر خَلِيفَة

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / می 227/95).

أَنَّهم ذَكَرُوا عِنْدَه اِثْنَى عَشَر خَلِيفَة ثُم الأمير، فَقَال ابنُ عَبّاس: وَ اللهُ إِنَّ مِنّا بَعدَ ذَلِكَ السَّفّاح وَ المَنصور وَ الْمَهْدِي يَدْفَعُها إِلى عِيسَى بَنِ مَریم

(كنز العمّال ج 11 / ص 246 / حدیث 31398).

أَجِدُ فِي التَّوراة أَنَّ هَذِه الأمَّة إِثْنِيَ عَشَر رَبِّياً (ملكا) أَحَدُهُم نَبِيُّهم، فَإِذا وَفَتِ العِدَّة طَغَو وَبَغَوا، وَ وَقَعَ بَأْسُهُم بَيْنَهُم

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 96 و 230).

من در تورات یافتم که برای امت دوازده نفر تربیت یافته اند که یکی از آن ها نبی آن هاست، پس وقتی که آن عده از بین رفتند بقیه طغیان و ستم می کنند و خوف و ترس میان آن ها حکومت خواهد کرد.

أَنَّ (نشوعاً سأل) كَعْب عَنْ عِدَّةِ مُلُوكِ هَذِهِ الأُمِّةِ، فَقَالَ: أَجِدُ فِي التّورَاة إِثْنِيَ عَشَرَ رَبيّاً

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2 / ص 696 / حديث 1975).

الباب 21: فِيمَا ذكرهُ نَعِيمُ بنِ حَمَّادٍ فِي كِتابِ الفتن مِنْ دَمَ الرايات السود.

اِغْلِقُوا الْبَابِ، ثَمَّ قَالَ: هَا هُنَا مِنْ غَيرِنا أَحَدُ؟ قَالُوا: لَا، وَ كُنْتُ فِي نَاحِيَةِ مِنْ القَومِ، فَقَال ابنُ عَبّاس: إِذا رَأَيْتُمْ الرايات السُّود تَجِيءُ مِنْ قِبَل الْمَشْرِقَ فَأَكْرِمُوا الفُرْس؛ فَإِنَّ دَوْلَتَنا فِيهِم.

قَالَ أَبُوا هُريرة: فَقُلْتُ لابن عَبّاس: أَفَلَا أُحَدِثُكَ مَا سَمِعْتُ مِنْ رَسُول الله (صلی الله علیه و آله)؟ قَال: وَإِنَّكَ لَهَا هُنا، قُلْتُ: نِعَم، قَالَ: حَدَّثَ، فَقُلْتُ: سَمَعْتُ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) يَقولُ: «إِذا خَرجَتِ الرَّايات السود فَإِنْ أَوَّلَهَا فِتْنَة وَأَوْسَطَهَا ضَلَالَة وَ أخِرَهَا كُفْر»

(كنز العمال ج 14 / ص 89 / حديث 38019).

بزرگان ما نقل کرده اند که نشوعا (راهب و عالم مسیحی) از کعب از تعداد پادشاهان این امت و حاکمان آن ها پرسید و او در پاسخ گفت: من در تورات دوازده نفر تربیت یافته را دیدم.

باب سی و یکم: آن چه که نعیم بن حماد در کتاب فتن خود از مذمت پرچم های سیاه آورده است

آیا غیر از ما شخص دیگری است؟ گفتند: خیر. آن گاه گفت: وقتی پرچم های سیاه را دیدید که از ناحیه مشرق برافراشته شده است مردم فارس (ایرانیان) را گرامی دارید زیرا دولت ما در میان آن هاست.

آن گاه ابوهریره گفت: پس آن چه را که از رسول خدا شنیدم به ابن عباس گفتم: آیا می خواهی برایت بازگو کنم؟

گفت: آیا تو هم بودی؟ گفتم: آری گفت: بگو، گفتم: از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) شنیدم که فرمود: وقتی که بیرق های سیاه خارج شوند اول آن ها فتنه و نیمه آن ها ضلالت و گمراهی و آخر آن ها کفر خواهد بود.

الباب 32: فِيمَا ذكَرَهُ نَعِيمِ بْنِ حَمَّادٍ فِي كِتابِ الفِتَنِ مِن دَم بَنِي العَبّاس.

«مَالِي وَلِبني الْعَبَّاس شَيَّعُوا أُمّتي، وَ أَلْبَسُوهُم ثِيَابَ السَّوداء، أَلْبَسَهُم الله ثِيَابَ النَّارِ»

(كتاب الفتن لابن حماد، ج 1، ص 203 / 552).

الباب 33: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمِ بنِ حَمَّادٍ فِي كِتابِ الفِتن مِن دَمّ بَنِي العَبّاس.

«مَالِي وَلِبَنِي الْعَبَّاس شَيَّعُوا أُمّتي، وَسَفَكُوا دِمَاءَهُم، وً أَلْبَسُوهُم ثِياب السَّواد أَلْبَسَهُمُ اللهُ ثِيَابَ النَّارِ»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 205 و558).

الباب 34: فِيمَا ذكَرُهُ نَعِيمِ بنِ حَمَّادٍ فِي كِتاب الفِتَن أَيضاً مِن ذَمّ بَنِي أُمَيَّة وَ بَنِي العَبّاس عَن النَّبي (صلی الله علیه و آله).

«وَيلٌ لِأُمَّتِي مِنَ الشِيعَتَيْن: شِيعَةُ بَنِي أُمَيَّةٍ وَ شِيعَةُ بَنِي الْعَبّاس، وَرَايَةُ ضَلَالة»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 206 و 561).

باب سی و دوم: آن چه که نعیم بن حماد در کتاب فتن خود از مذمت خلفای بنی العباس آورده است

باب سی و سوم: آن چه که نعیم بن حماد در کتاب فتن خود از مذمت بني العباس آورده است

باب سی و چهارم: آن چه که نعیم بن حماد در کتاب فتن خود از مذمت بنی امیه و بنی العباس از پیامبر نقل کرده است

الباب 35: فِيمَا ذكرُهُ نَعِيم بن حَمَّادٍ فِي كِتاب الفِتَن أَيضاً مِن النَّهي عَن نَصر رَايَة بَنِي العبّاس الأولى وَ الثَانِيَة.

تَخْرُجُ لِبَنِي الْعَبّاسِ رَأَيْنَان، إحْدَاهُما أَوَّها نَصْرٍ، وَأَخِرُها وِزْرٌ، لا تَنْصُرُوها لا نَصَرِهَا الله، وَ الأُخْرَى أَوَّها وِزْرٌ، وَ آخِرُهَا كُفر، لا تَنْصُروها لا نَصَرَها اللهُ»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 209 / حدیث 571).

الباب 36: فِيمَا ذكرُهُ نَعِيمِ بنِ حَمَّادٍ مِن حَدِيثِ الْتُرْك وَ الْرَنج.

«إِذا رأيتُمُّ الرَّايَاتِ السُّود فَأَلْزِمُوا الْأَرْضَ، فَلَا تَحَرَّكُوا أَيدَيكُم وَ لَا أَرْجُلَكُم، ثُم يَظْهَرُ قَومُ صِغَار لا يُؤْبَه لَهم، قُلُوبُهم كزُبُرِ الْحَدِيد، أَصْحَابُ الدَولَةِ، لا يَفُونُ بِعَهْدِ وَلَا مِيثَاقِ يَدْعُونَ إِلَى الْحَقِّ وَلَيْسُوا مِن أَهْلِهِ، أَسماؤُهم الْكُنى، وَنِسْبَتَهم الْقُرى، شُعُورُهم مُرخاة كَشُعُور الْنِسَاء حَتى يَخْتَلِفُوا فِيَا بَينَهُم، ثُمَّ يُؤْتِي اللَّهُ الْحَقَّ مَنْ يَشَاءُ»

(كنز العمال، ج 11، ص 253، حدیث 21530).

باب سی و پنجم: آن چه که نعیم بن حماد در کتاب فتن پیرامون دوری از پرچم های بنی العباس نقل کرده است

از بنی عباس دو بیرق برافراشته می شود که نخستین آن ها پیروز و دیگری وزر و بال خواهد بود، آنان را یاری نکنید خدا یاریشان نخواهد کرد. و دیگری اولش و زر و بال و آخرش کفر خواهد بود آن ها را یاری نکنید و خدا هم آن ها را یاری نخواهد کرد.

باب سی و ششم: آن چه که نعیم بن حماد از حدیث ترک و زنجی نقل کرده است

وقتی که بیرق های سیاهی را دیدید از زمین جدا نشوید و دست و پای خود را حرکت ندهید (کنایه از آن است که آماده جنگ نشوید) پس گروهی کوچک آشکار می شوند که به آن ها توجهی نمی شود دل های آن ها چون آهن است، اصحاب درد و بلاء هستند، به عهد و پیمانی و فادار نیستند، مردم را به سوی حق فرا می خوانند ولی خود اهل حق نیستند، اسامی آن ها با کنایه و رمز است و نسب آن ها پوشیده و نامعلوم می باشد موهای آن ها نظیر موی زن ها نرم و سست است، تا این که بین آن ها اختلاف به وجود می آید پس از آن، خداوند حق را به هر کس که بخواهد می دهد.

الباب 37: فِيمَا ذِكرُهُ نَعِيمٍ فِي كِتابِ الفِتَن: إِذا سَمِعْتُم بِنَاس يَأْتُونَ مِن الْمَشْرِقِ أو كورِها، فَقَد أَظْلَّتَكُمُ السَّاعَة.

«إِذَا سَمِعْتُم بِنَاسٍ يَأْتُونَ مِنْ قِبَل الْمَشْرِقَ أَو كُورِها يَعْجُبُ النَّاسُ مِنْ زِيَّهم، فَقَد أَظَلَّتكُم السَّاعَة»

(كنز العمال، ج 14، ص 228، حدیث 38507).

الباب 28: فيمَا ذكرهُ نَعِيمٍ فِي كِتَابِ الفِتَن في مجيء جالب الوَحش يُعذِّب الله بِه الأمّة.

قَالَ: بَعدَ هَلَاكِ بَنِي أُمَيَّة يَجِي، جَالِبُ الوَحْشَ يَجْتَمِعُ إِلَيه أَهْلُ الأَرضِ مِنْ زَوَايَاهَا الأَربَعِ يُعَذِّبُ اللَّهُ بِهِم هَذِهِ الأُمَة.

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 211 حدیث 578).

باب سی و هفتم: آن چه که نعیم بن حماد در کتاب فتن خود پیرامون کوچ کنندگان از مشرق می گوید

وقتی که شنیدند مردمی از طرف مشرق می آیند که دارای رأی نیکی هستند و مردم از هیکل آن ها شگفت زده می شوند قیامت شما فرا رسیده است.

باب سی و هشتم: آن چه که نعیم بن حماد در کتاب فتن خود راجع به آمدن وحشی نقل می کند

49 عيسى بن عطیه از راشد بن داود روایت نقل کرده که

گفت: پس از نابودی بنی امیه «جالب وحش» می آید و خدا از چهار گوشه جهان، اهل زمین را به سوی او می فرستد که این امت را به وسیله آن ها کیفر کند.

الباب 39: فِيمَا ذِكرُهُ نَعِيمٍ فِي كِتابِ الفِتَن مِن الفِتْنَةِ الحَالِقة تَحلِق الدِّين.

يَخْرُجُ رَجُلُ مِنْ قِبَلِ الْمَشْرِقِ يَدْعُو إِلى آل محمّد، وَ هُوَ أَبْعَدُ النَّاسُ مِنْهُم، يَنْصِبُ عَلَامَاتَ سَودَاء أَوَّهَا نَصْر، وَ آخِرُهَا كُفْرِ، يَتْبَعَه خُشَارَةٌ الْعَرَب وَسَفَلَةُ الْمَوَالِي وَالْعَبيد الأباق ومُرّاق الآفاق، سِمَاهُمُ السَّواد، وَدِينُهُم الشرك، وَأَكثَرُهُم الجُدْعُ، قلت: وَمَا الْجُدْعُ؟ قَالَ: القُلْفُ. ثُمَّ قَالَ حُذِيفَة لابْنِ عُمَرَ: لَسْتَ مُدْرِكَهُ يَا أَبَا عَبدُ الرَّحْمَنِ، فَقَالَ عَبدُالله : وَلَكِنْ أُحَدِّثُ بِهِ مِنْ بَعْدِي، قَالَ: فِتْنَةُ تُدِعَى الْحَالِقة تَحْلِقُ الَّذِينَ، يَهْلِكُ فِيهَا صَرِيحُ الْعَرَب وَصَالِحُ الْمَوَالِي وَأَصْحَابُ الْكُنُوزِ وَالْفُقَهَاءِ، وَ تَنْجَلِي عَنْ أقلّ مِن القَليل

(كنز العمال / ج 11 / ص 219 / حدیث 31297).

الباب 40: فِيمَا ذِكرُهُ نَعِيمٍ فِي كِتابِ الفِتَنِ مِنْ أَنْ هَلاكَ بَنِي العَبّاس مِن حيث بدأ مُلْكُهُم.

تخرُجُ رَايَةُ سَودَاء مِنْ قِبَل خُرَاسان، فَلَا تَزَالُ ظَاهِرَةً حَتَى يَكونَ هَلَاكُهُم مِنْ حَيثُ بَدَأَ مِنْ خُرَاسَانِ

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 212 و 213).

«هَلَاكُهُم مِنْ حَيثُ بَدَأَ»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 213 و 583).

باب سی و نهم: آن چه که نعیم بن حماد در کتاب فتن خود از آشوب و ویرانگری بیان می کند

مردی از طرف مشرق خروج می کند و مردم را به سوی آل محمد (صلی الله علیه و آله) فرا می خواند در صورتی که دورترین مردم به آل محمد (صلی الله علیه و آله) است علامت های سیاهی نصب می کند که اول آن ها پیروزی و آخر آن ها کفر است: پست ترین افراد عرب و غلام های زر خریدی که از اطراف جهان گرد آمده اند تابع او خواهند شد علامت آن ها سیاهی است و دین آن ها شرک است و بیشتر آن ها «جُدع» خواهند بود. گفتم: جدع یعنی چه؟ گفت: یعنی ختنه نشده. آن گاه حذیفه به ابن عمر گفت: تو زمان آن مرد را درک نخواهی کرد، عبدالله ابن عمر گفت: ولی به شما خبر می دهم که بعد از من فتنه ای بر پا خواهد شد و سال خطرناکی خواهد آمد که عرب خالص و مردم نیکوکار و صاحب گنج ها و فقها در آن نابود می شوند. و این حادثه به زودی به وقوع خواهد پیوست.

باب چهلم: آن چه که نعیم بن حماد در کتاب فتن خود از هلاکت بنی العباس می گوید

بیرقی از طرف خراسان برافراشته می شود که پیوسته چیره و پیروزند تا این که نابودی آن ها از همان مکانی که ظاهر شده بودند آغاز می شود.

الباب 41: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ مِنْ ذِهَابِ مُلْكَ بَنِي الْعَبَّاس.

إِذا مَلِكَ رَجُلُ مِنْ بَنِي الْعَبَاسِ يُقَالَ لَهُ: عَبد الله، وَهُو ذُو الْعَين الآخِرَةِ مِنْهم، بِهَا أُفْتِحُوا وَبِها يُحْتَمَونِ، فَهُو مِفْتَاحُ الْبَلَاءِ وَسَيْفُ الْفَنَاء،

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 261 حديث 742).

الباب 42: فِيمَا ذَكَرَه نَعِيمٍ مِنَ الفِتْنَةِ الْعَمْياء التّي تَدُوسُ الأَرض كَدُوسِ الْبَقَرَ.

الْغَرِبِيَةُ هِيَ الْعَمْياءَ، وَ إِنَّ أَهْلَهَا الْحُفاة العُراة، لَا يُدينُونَ الله دَيْناً، يَدوُسُونَ الأَرضَ كَمَا يَدُوسُ الْبَقَر البِيدَر، فَتَعَوَّذُوا بِاللَّهِ أَنْ تُدْرِكُوهَا.

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 264 / حديث 755).

باب چهل و یکم: آن چه که نعیم بن حماد از نابودی حکومت بنی العباس بیان می کند

مردی از بنی عباس، خلافت می کند که او را عبدالله می گویند و او آخرین نفر آن هاست که ذوالعین است (یعنی اسم او عین است) بنی عباس با عین شروع شدند و با عین پایان می پذیرند پس آن کلیدهای بلاء و شمشیر فناء خواهد بود.

توضیح: شاید مراد از بنی العباس یکی از بازماندگان این نسل باشد و شاید کسی باشد که خوی و رفتار عباسیان داشته باشد که حکومت آن ها با ظلم و ستم همراه بوده است.

باب چهل و دوم: آن چه که نعیم بن حماد از فتنه کور سخن می گوید که زمین را مانند گاو لگدکوب می کند

(فتنه) غریبه ای است و اهل آن پابرهنه و لخت خواهند بود و هیچ دینی را به خاطر خداوند نمی پذیرند، زمین را با پا می کوبند همان طور که گاو، خرمن را می کوبد، اگر آن ها را درک کردید به خدا پناه ببرید.

الباب 43: فِيمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ مِن تَعَوُّذِ النَّبِيِّ (صلی الله علیه و آله) مِنْ فِتْنَةِ الْمَشْرِقِ ثُمَّ الْمَغْرِب.

55 قَالَ: حَدَّتَنَا نَعِيمٍ، حَدَّثَنَا بَقِية عَنْ صَفْوانَ عَنْ أَبِي الْوَلِيدِ الأَزهرِ ابْن عَبدُالله الفُوزَنِي عَنْ عِصْمَةَ بْنِ قَيس

صَاحِبِ النَّبي (صلی الله علیه و آله)، أَنَّهُ كَانَ يَتَعِوذُ بِاللَّهِ مِنْ فِتْنَةِ الْمَشْرِقَ ثُمَّ فِتْنَةِ الْمَعْرِبَ فِي صَلَاتِه

(كتاب الفتن لابن حمادج 1/ ص 265/ حديث 758).

الباب 44: فيمَا ذَكَرَه نَعِيمٍ مِنْ مَدْحِ نِسَاءِ الْبَرَبَرْ.

«نِسَاءِ البَرْبَرْ خَيْرُ مِنْ رِجَالِهِمْ، بُعِثَ فِيْهِم نَبِيُّ فَقَتَلُوهُ فَتَوَلَّتِ الْنِسَاءُ دَفنَهُ»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 265 / حديث 761).

الباب 45: فِيمَا ذِكرُهُ نَعِيمٍ مِن التَحذِير مِنَ الرَّايَات الصفراء إِذا بَلَغَتْ مِصر.

يُقَال: إِذا بَلَغت الرَّايَات الصَفر مِصر، فَاهْرِبْ فِي الأَرض جَهْدَك هَرْباً، وَ إِذَا بَلَعْكَ أَنَّهُم نَزَلُوا الشَّامِ وَ هِي السُرَّة فَإِن اسْتَطَعْتَ أَنْ تَلْتَمس سلماً فِي السَّمَاء أَوْ نَفَقافِي الأَرْضِ فَافْعَلْ

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 271 / حدیث 777).

باب چهل و سوم: آن چه که نعیم بن حماد از فتنه مشرق و مغرب سخن گفته که پیامبر به خدا پناه می برد.

باب چهل و چهارم: آن چه که نعیم بن حماد از ستایش زنان بربر ذکر می کند

باب چهل و پنجم: آن چه که نعیم بن حماد در رسیدن پرچم های زرد به مصر ذکر می کند

چنین رسیده که وقتی بیرق های زرد به مصر رسیدند فرار کن وقتی آن ها به وسط شهر شام رسیدند اگر بتوانی لازم است که نردبانی را تهیه کنی و به آسمان بالا روی و یا به زمین فرو روی (حاکی از شدت ظلم و ستم طاقت فرساست)

الباب 46: فِيمَا ذِكرَهُ نَعِيمِ بْنِ حَمَّادٍ مِنْ أَنَّ أَشَدَّ الْبَلَايَا وَ الْفِتَنِ الشَّرِقِيّة.

قَالَ ابنُ عَيَّاش: وَأَخْبَرَنِي الْأَزْهَرُ بْنِ رَاشِدِ، عَنْ أَبِي الزَّاهِرِيةَ، قَالَ: لَيسَ مِنْ أَهْلِ ذِمَّتِكُم قَومُ أَشَدُّ عَلَيْكُم فِي تِلْكَ الْبَلَايَا مِنْ أَهْلِ الشَّرِقِيّة أَصْحَاب الملح وَ الْغُسُول، إن المرأة مِنْ نِسَائِهِم لَتَطْعَن بِإِصْبَعِهَا فِي بَطَنْ الْمَرأَة مِنْ نِسَاء الْمُسلِمِين وَ تَقُول: جِزيَانَا شِاَتَةً بِها، تَقُولَ: أَعْطُوا الجِزَيةَ

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 242 / 683).

الباب 47: فِيمَا ذَكرهُ نَعِيمٍ مِنْ إِدالَةِ الْعَجَمِ عَلَى الْعَرَب.

«لَتَأْمُرَنَ بِالْمَعْرُوفِ وَلَتَنْهُنَّ عَنِ الْمُنكَرِ أَوْ لَيَبْعَثَنَّ اللهُ عَلَيكُم العَجَمُ فَلَيَضْرِبَنَّ رِقَابَكُم وَ لَيَأْكُلَنَّ فَيَتَكُم وَ لَيَكونَنَّ أُسْداً لا يَفِرُّونَ».

باب چهل و ششم: آن چه که نعیم بن حماد پیرامون شدیدترین مصیبت و بلاهای شرقی ذکر می کند

باب چهل و هفتم: آن چه که نعیم بن حماد از تسلط عجم بر عرب ذکر می کند

امر به معروف و نهی از منکر کنید و گرنه خدا عجم را بر شما مسلط می کند که گردن شما را بزنند و غنیمت و خراج شما را بخورند و چون شیر در مقابل شما استقامت نموده و فرار نمی کنند.

الباب 48: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ مِنَ التَحذِير مِن الرَّايَاتِ السُّود وَ الصَّفر إذا التَقَيا في سُرِّةِ الشَّام.

(كنز العمال / ج 11 / ص 252 / حدیث 31422).

الباب 49: فِيمَا رَوَاهُ نَعِيمٍ عَنِ النَّبِيِّ (صلى الله عليه و سلم) مِن شِدَّةِ فِتْنَةِ المَشْرِقِ وَ المَغْرِب.

«إذا أَقْبَلَتْ فِتنَةُ مِنَ الْمَشْرِقِ وَ فِتْنَةُ مِنَ الْمَغْرِبِ وَالْتَقَوا بِبَطْنِ الْشَامِ، فَبَطْنُ الْأَرْضِ يَومَئِذٍ خَيْرُ مِنْ ظَهْرِهَا»

(کتاب الفتن لابن حمادج 1 / ص 273 / حدیث 788).

باب چهل و هشتم: آن چه که نعیم بن حماد از برخورد پرچم های سیاه و زرد در دمشق اعلام خطر می کند

زمانی که حاجیان در کعبه حضور داشتند بر عبدالله بن عمر وارد شدم، شنیدم که می گفت: وقتی که بیرق های سیاهی که از طرف مشرق و بیرق های زردی که از طرف مغرب ظاهر می شوند و در وسط شهر شام یعنی دمشق با یک دیگر برخورد می نمایند وقت فرا رسیدن بلا و مصیبت است.

باب چهل و نهم: آن چه که نعیم بن حماد از رسول خدا پیرامون شدت فتنه مشرق و مغرب بیان می کند

موقعی که فتنه ای از طرف مشرق و فتنه ای از طرف مغرب برپا شود و با هم در دمشق برخورد نمایند. زندگی زیر خاک و زمین بهتر از روی زمین است. (یعنی مرگ بهتر از زندگی است).

الباب 50: فِيمَا ذَكَرَ، نَعِيمِ بنِ حَمَّادٍ فِي كِتَابِ الْفِتَن مِنْ أَنَّ النَّاسَ لَا يَزَالُونَ فِي فِتَن حَتَّى يَقُومَ الْمَهْدِي.

لَا يَزالُ النَّاسَ بِخَيرِ فِي رَخَاءِ مَالَم يَنْقَضٌ مُلكُ بَنِي العَبَّاسِ، فَإِذَا انقَضَى مُلْكُهُم لَمْ يَزَالُوا فِي فِتَن حَتَى يَقُومَ المَهْدِي

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 214 /حدیث 587).

الباب 51: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمُ بْنِ حَمَّادٍ مِن شَرِّ دَولَة بَنِي العَبَاس وَ بَعدَها المَهدِي.

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 217 / حديث 599).

باب پنجاهم: آن چه که نعیم بن حماد در کتاب فتن خود درباره ناراحتی و رنج مردم بیان می کند تا این که مهدی موعود قیام کند

مادامی که خلافت بنی عباس منقرض شده باشد زندگی خوش مردم برقرار خواهد بود و وقتی که خلافت آن ها منقرض شد مردم همیشه دچار فتنه خواهند بود تا مهدی (علیه السلام) قیام کند.

باب پنجاه و یکم: آن چه که نعیم بن حماد از شر دولت بنی العباس و قیام حضرت مهدی سخن می گوید

بنی عباس هم چنان خلافت می کنند تا این که مردم از خیر و خوبی مأیوس شوند، پس از آن، میان آن ها تفرقه می افتد، اگر در آن موقع سوراخ عقرب یافتید خود را در آن مخفی کنید (نموداری از شدت سختی و رنج) زیرا مردم گرفتار شر و فتنه طولانی می شوند تا این که خلافت آن ها از بین برود و مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) قیام کند.

الباب 52: فِيمَا ذَكَرَهُ نَعِيمِ بنِ حَمَّادٍ مِنَ اهْرَج بَعدَ الخامس وَالسَّابع مِنْ بَنِي الْعَبّاس حَتى يَقُومَ المَهدِی.

«إِذَا مَاتَ الْخَامِسُ مِنْ أَهْلِ بَيتِي فَاخْرَجُ الْهْرَجَ حَتَى يَمُوتَ السَّابع تم كذلك حَتَّى يَقُومَ الْمَهْدِي».

(كنز العمال، ج 11، ص 247، حديث 31400)

قَالَ نَعِيمٍ: بَلَغَنِي عَنْ شَرِيكَ أَنَّهُ قَالَ: هُوَ ابْنُ الْعَفرَ - يَعنِي هَارُون - وَ كَانَ الخَامِس، وَ نَحْنُ نَقُول: هَذَا السَّابع، وَ اللَّهُ أَعْلَم أَقُولُ أَنَا: إِنَّهُ السَّابِع بَعدَ الثلاثِين.

(کتاب الفتن لابن حماد، ج 1، ص 217 /حديث 600).

الباب 53: فِيمَا ذَكَرُه نَعِيمِ بنِ حَمَّادٍ فِي كِتَابِ الْفِتَنِ فِمَا يَجْرِي بَعدَ السَّابع مِن بَنِي الْعَبّاس حَتَّى يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاء.

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 218 / حديث 606).

باب پنجاه و دوم: آن چه که نعیم بن حماد از هرج و مرج در خلافت بنی العباس و قیام حضرت مهدی سخن می گوید

وقتی که پنجمین نفر از اهل بیت من بمیرد فتنه (برپا می شود) تا این که هفتمی بمیرد، پس از آن همین طور خواهد بود تا مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) قیام کند.

نعیم گفت: از شریک به من چنین رسید که آن پسر عفر یعنی هارون پنجمین خلیفه عباسی است و ما می گوئیم هفتمی آن هاست و خدا بهتر می داند.

باب پنجاه و سوم: آن چه که نعیم بن حماد از ماجراهائی که در حکومت هفتمین حاکم عباسی رخ داده سخن می گوید

الباب 54: فِيمَا ذَكَرُه نَعِيمِ بنِ حَمَّاد فِي الْتُركِ وَ الطَاعُونِ الْمُفني.

تَرِدُ التُرك الْجَزِيرَة حَتَى يَسْقُوا خَيْلَهُم مِنَ الفُرَاتِ، فَيَبْعَثَ اللَّهُ عَلَيهِم الطَّاعُون، فَيَقْتُلَهُم، فَلَا يَفْلِتُ مِنْهُم إِلا رَجُل وَاحِد

(كتاب الفتن لابن حمادج 1 / ص 220 / حدیث 612).

الباب 55: فِيمَا دَكَرهُ نَعِيمِ بنِ حَمَّادٍ عَن مَنْ يَنزِلُ «آمد» وَ كَيف يُهْلَكُونَ بالرِيح وَ الثَلجِ.

قَالَ نَعِيمُ بنُ حَمَّادٍ فِي كِتَابِ الفِتَن مَا هَذَا لَفظه:

(كتاب الفتن لابن حمادج 1 / ص 220 / ذیل حدیث 612).

باب پنجاه و چهارم: آن چه که نعیم بن حماد درباره ترک و طاعون بیان کرده است

(جمعیت) ترک وارد جزيرة العرب خواهند شد مرکب های سواری خود را از فرات آب می دهند، آن گاه خدا طاعون را بر آن ها مسلط می کند تا آن ها را بکشد و کسی از آن ها جز یک مرد نجات نمی یابد.

باب پنجاه و پنجم: آن چه که نعیم بن حماد درباره کسانی که به آمد وارد می شوند و توسط طوفان و برف هلاک می شوند در کتاب فتن خود بیان کرده است

یک کشتی پر از ترک ها وارد شهر آمد می شوند و از دجله و فرات آب می آشامند و به جزیره می روند و مسلمانان که در جزیره هستند توان رویارویی با آن ها را ندارند آن گاه خداوند برف و بوران و برق و باد و سرمای شدید را بر آن ها مسلط می کند تا آن ها را نابود سازد سپس مسلمانان به طرف یاران خود بر می گردند و می گویند: خدا آن ها را نابود کرد واحدی از آن ها را باقی نگذاشت.

الباب 56: فِيمَا ذَكَرَهُ نَعِيمُ بنُ حَمَّادٍ فِيمَا يَحدثُ لِلْتُرك بَعدَ رَبِّطِ خُيُولِهم بِالْفُرَات.

«يَكُونُ لِلتُركَ خَرجَتَانَ: خَرجَةً يَخرُجُونَ مِن آذربيجان، وَ الثانِية يَربِطُونَ خُيوهُم بِالفُرَات لَا تُرْكَ بَعدَهَا»

(كتاب الفتن لابن حمادج 1 / ص 220 - 221 / حدیث 613).

أَقُول: لَعَلَّ مَعْنَاهُ لا تُرْكَ غَيرِهم يُدخُل إلى الفُرات، بلْ هُم الَّذِينَ يَكُونُ الْمُلك لَهُم.

الباب 57: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمُ بنُ حَمَّادَ فِي كِتَابِ الفِتَن فِيَا يَنْتَهِي حَالُ مَنْ ذَكَرَهُ إِلَيه.

«لِلتُرك خَرَجْتَان: إحداهُما يَخرِبُونَ آذَرْبِيجَانِ، وَ الثَّانِيَةَ يَشرِعُون عَلى تَنِي الْفُرَات».

قَالَ عَبْدُ الرَّحمن فِي حَدِيثه عَن النَّبِيِّ (صلی الله علیه و آله): «فَيَكُونَ فِيهِم ذِبْحُ اللَّهِ الْأَعْظَم لَا تُركَ بَعدَهَا»

(كنز العمال ج 11 / ص 276 - 277 حدیث 31510).

أَقُولَ: لَعَلَّ المُراد تُرك بَنى العباس المُسلِمُونَ الَّذِينَ لَا يَكُونَ تُرك مِثْلَهُم بَعدَهُم، وَ كَانَ فِيهِم ذِبحُ اللَّهِ الْأَعْظَمَ عَلَى يَدِ هَذِهِ الدَولَةِ الْقَاهِرَةِ.

باب پنجاه و ششم: آن چه که نعیم بن حماد پیرامون ترک ها و بستن اسب های خود در کنار فرات بیان می کند

توضیح: از روایات بدست می آید که مزمت و سرزنشی که از ترک ها در عصر ظهور حضرت مهدی شده است ترک های عصر عباسیان هستند که پایه حکومت آن ها دوش ایشان بود. مثل زمان متوکل و وزیرش خاقان ترک و آن ها مردمی بیرحم و فاسد و از دشمنان اهل بیت (علیهم السلام) بوده اند زیرا ترک های آذربایجان مردمی با غیرت و از دوستان و یاران اهل بیت (علیهم السلام) بوده و هستند.

باب پنجاه و هفتم: آن چه که نعیم بن حماد در کتاب فتن خود پیرامون پایان زندگی گروهی از انسان ها دارد

الباب 58: فِيمَا ذَكَرَهُ نَعِيمُ بنُ حَمَّادٍ فِي مَحَارِبَةِ السُّفْيَانِي لِمَن ذَكَرَهُ، وَحَدِيثَ المَهْدِي.

يُقَاتِلُ السُّفياني الترك ثُمَّ يَكُون إِسْتِبْصَاهُم عَلَى يَدِي الْمَهْدِي

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 221 / حديث 614).

الباب 59: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمُ بنُ حَمَّادٍ فِي عَلَامَةِ انْتِقَاضٍ مُلكِ مَنْ سَمّاهُ.

إِذَا رَأَيْتُم أَولَ التُركَ بِالْجَزِيرَة فَقَاتِلُوهُم حَتَى تَهْزِمُوهُم أَو يَكفِيَكُمُ الله مَؤوَنتَهُم فَإِنَّهُم يَنْضَحُونَ الْحُرم، وَ هُوَ عَلَامَةُ خُرُوجِ أَهلِ الْمَغْرِب وَ انْتِقَاضٍ مُلِكهم يَومَئِذٍ

(كنز العمال ج 11 / ص 220).

باب پنجاه و هشتم: آن چه که نعیم بن حماد در جنگ با سفیانی سپس خروج مهدی بیان می کند

سفیانی با قوم ترک می جنگد سپس همه آن ها به دست حضرت مهدی اسیر و یا کشته می شوند.

توضیح: مراد از سفیانی عثمان بن عنبسه است که از فرزندان یزید می باشد که مردی بد صورت و آبله رو و چهارشانه و ازرق چشم بوده که از وادی یابس و بی آب و علف که بین مکه و شام است ظهور می کند و پنج شهر بزرگ که عبارت از دمشق و حمص و فلسطین و اردن و قنسرین اند تصرف می کند آن گاه به سوی کوفه و بغداد و نجف می رود و قتل عام می کند.

باب پنجاه و نهم: آن چه که نعیم بن حماد در کتاب فتن خود پیرامون شکست در حکومت بیان می کند

وقتی که اولین (طائفه) ترک را در (جزیرة العرب) دیدید با آن ها جنگ کنید تا آن ها را شکست دهید یا این که خدا شر آن ها را دفع کند زیرا آن ها به نوامیس و حریم مردم تجاوز می کنند و آن علامت خروج اهل مغرب و از بین رفتن قدرت و سلطه آن هاست.

الباب 60: فِيمَا ذكَرهُ نَعِيمٍ فِي كِتَابِ الفِتَن مِنَ الصّيحَة فِي شَهْرِ رَمَضان، غَيْرُ مَا رَوَاهُ مَقَاتِل وَ بِشرحِ كَامِل.

«إِذَا كَانَتْ صَيَحةُ فِي رَمَضانِ فَإِنَّهَا تَكُونُ مَعْمَعة (وَ هِيَ الْحُرُوبُ وَ الْفِتَنُ) في شَوّال، وَ تَميزُ القَبائِلَ فِي ذِي القَعْدَة، وَ تُسفِكُ الدّماء في ذِي الْحِجَة وَ المُحَرّم وَ مَا الْمَحَرَّم؟» يقُوهُا ثَلاثاً «هَيهَاتُ هَيهات يُقتَلُ النَّاسُ فِيهَا هَرَجاً هَرجاً»

قَالَ: قُلْنَا: وَ مَا الصَّيحَة يَا رَسُولَ الله؟

قالَ: «هِدَة فِي النِصْفَ مِنْ رَمَضان يَومَ جُمعَة ضُحى، وَ ذَلِكَ إِذَا وَ افَقَ شَهْرُ رَمَضان لَيلَة الْجُمعةِ، فَتَكُونَ هِدّة (حركة) تُوقِظ النائم، وَ تَقْعُدَ الْقَائِمِ، وَ تَخْرُجُ الْعَواتِقِ مِن خُدُورِهِنَّ فِي لَيْلَةِ جُمعة، فَإِذا صَلَّيْتُمُ الفَجر مِن يَوم الجُمُعة، فَادْخُلُوا بُيوتَكُم، وَ أَغْلِقُوا أَبوابَكُم، وَ سَدُّوا كواكُم وَ دثَرُوا أَنفُسَكُم، وَ سَدُّوا آذَانَكُم فَإذَا أَحْسَسْتُم بِالْصَيْحَة، فَخَرُّوا الله سُجَّداً، وَ قُولُوا: سُبْحَانَ الْقُدُّوس رَبَّنا القُدّوس، فَإِنَّهُ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ نَجَا، وَ مَنْ لَمْ يَفْعَلْ هَلَك»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 228 حديث 638).

باب شصتم: آن چه که نعیم در کتاب فتن خود از فریاد در ماه رمضان خبر داده از آن چه که کتاب مقاتل و شرح کامل بیان کرده اند

وقتی که در ماه رمضان (صیحه ای) یعنی صدای شدیدی واقع شد شوال جنگ و خونریزی و فتنه هایی برپا خواهد شد و در ذیقعده قبیله ها متفرق می شوند و در ماه ذیحجه و محرم خون ها ریخته می شود، آن گاه سه مرتبه فرمود: چه حرمتی؟ هیهات، هیهات در آن موقع مردم کشته می شوند.

«ابن مسعود» می گوید: از آن حضرت پرسیدیم: آن صیحه در چه وقتی خواهد بود؟ فرمود: آن صیحه در نیمه ماه رمضان در ظهر روز جمعه خواهد بود و این حادثه وقتی پیش می آید که شب (اول) ماه رمضان جمعه باشد، این فتنه است که شخص خواب را، بیدار می کند و شخص ایستاده را به ستوه می آورد،

در آن شب جمعه، زنان عفیفه توالت کرده از خانه های خود خارج در می شوند، پس موقعی که نماز صبح روز جمعه را خواندید وارد خانه های خود شوید و درهای خانه خود را قفل کنید و پنجرهٔ (اطاق) خود را ببندید و خود را بپوشانید و گوش های خود را ببندید، موقعی که آن صیحه را احساس کردید خدا را سجده کنید و بگوئید:

(سُبْحَانَ الْقُدُّوسِ، رَبَّنَا الْقُدُّوسُ) کسی که این دستور را انجام دهد نجات می یابد و کسی که ترک نماید هلاک خواهد شد.

الباب 61: فِیمَا ذَكَرهُ نَعِيمُ بْنُ حَمَّاد فِي كِتَابِ الفِتَنِ مِنْ حُدُوثِ رَجْفَة فِي شَهرٍ رَمَضان وَ طُلُوعِ نُجُوم كَالْآيَاتِ فِيمَا مَضَى مِنَ الْأَزْمَان.

كَانَتْ رَجْفَة أَصَابَتْ أَهْلَ دِمِشْقٍ فِي أَيَّامٍ مَضِين مِن رَمَضان، فَهَلكَ نَاسُ كَثِير فِي شَهرٍ رَمَضان سَنَة سَبْعَ وَ ثَلاثِينَ وَ مِأَة وَلَمْ نَرَ مَا ذكر مِنَ الداهية، وَهيِ الْخَسْفُ الَّذِي يُذْكَرُ فِي قَرِيةِ يُقالُ لَهَا:

«حَرَشتا» (قَرْيَةٌ كَبِيرَةٌ عَامِرَةٌ وَسْطَ بِسَاطَيْنِ دِمَشْقَ عَلَى طَرِيقِ حِمْصَ) وَ رَأَيتُ نجماً ذَنَبَ طَلَعَ فِي الْحَرَّم سَنَة خَمْس وَ أَرْبَعِينَ وَ مَائَة مَعَ الْفَجْرِ مِنَ الْمَشْرِقِ، وَ كُنَّا نَراهُ بَينَ يَدَيِ الْفَجْرَ بَقِيةَ الْحَرّم، ثمَّ خَنِ، ثُم رَأَيْنَاهُ بَعدَ مَعِيبِ الشَّمس فِي الشَّفَقِ وَ بَعدَهُ فِيَا بَيْنَ الْجَوفِ وَ الفُرَات شَهرَين أَوْ ثَلَاثَة، ثُمّ خَفِ فِي سَنتَين أَوْ ثَلَاثَاً، ثُم رَأَيْنا نَجْماً خَفِيَا لَهُ شُعَلَةُ قَدْرَ الْذِرَاعِ رَأْيَ العَين قَرِيباً مِنَ الْجُدَي يَسْتَدِيرُ حَولَه بِدَورَانِ الفَلَكْ فِي جَمَادَين وَ أَيَّامٍ رَجَب، ثُمَّ خَنِ، ثُم رَأَيْنَا نَجماً لَيسَ بِالْأَزهر طَلِعَ عَنْ يَمِينَ قِبلَةِ الشَّامِ مَا دَأَ شَعْلَتَهُ مِنَ الْقِبْلَةَ إِلَى الْجَوفِ إِلى «أَرَمِينية» فَذَكَرَتْ ذَلِكَ لِشَيخِ قَدِيمِ عِندَنا مِنَ السَّكاسِك (قَبِيلَةٌ مِنْ الْيَمَنِ)، فَقَالَ: لَيسَ هَذَا النَّجمُ المُنتظَر.

قَالَ الوَلِيد: وَ رَأيتُ نَجْماً فِي سَنِيَاتِ بِقِين سَنَي أَبِي جَعْفَرٍ، ثُمَّ انْعَقَفَ حَتَى الْتَّقَ طَرَفاه، فَصَارَ كَطُوقِ سَاعَةً مِنَ اللَّيلِ

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 229 / حدیث 639).

باب شصت و یکم: آن چه که نعیم بن حماد در کتاب فتن از پیدایش زمین لرزه در ماه رمضان و طلوع ستارگان بیان می کند همانند نشانه هایی که در زمان های گذشته واقع شده است

چند روزی از ماه رمضان گذشت که زلزله ای دمشق را لرزاند و جمعیت زیادی از مردم در ماه رمضان سنه (137) هلاک شدند، چنین بلائی دیده نشده بود و آن همان زلزله ای بود که در قریه (خرسنا) اتفاق افتاد و ستاره دنباله داری را در محرم سنه (145) از طرف مشرق دیدم و در تمامی آن ماه آن را در موقع فجر می دیدم، بعد از آن مخفی شد، آن گاه آن را بعد از غروب آفتاب در سرخی خورشید دیدم سپس آن را در مدت دو یا سه ماه در بین مشرق و مغرب دیدم، آن گاه در مدت دو یا سه ماه مخفی شد، در مرتبه چهارم ستاره ای بود پنهان در نزدیکی جدی (نام ستاره ای است) به چشم می خورد که در دو ماه جمادی و روزهای رجب به دور جدی دور می زد آن هم مخفی شد، پس از آن ستاره ای که صاف و روشن نبود از طرف راست قبله شام طلوع کرد که شعلهٔ آن از طرف قبله تا ارمینه ادامه می یافت من شرح آن ستاره را برای استاد قدیمی خود که نزد ما بود بیان کردم و او گفت این ستاره ای نیست که در انتظارش هستید.

ولید گفت: در چند سال اخیری که از عمر ابو جعفر باقی بود ستاره را دیدم که در مدت یک ساعت از شب به طوری دو طرف آن به هم رسید که به شکل طوقی درآمد.

الباب 62: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمُ بْنُ حَمَّادٍ مِنَ العَلَامَاتِ لاِنْقِطَاعِ مُلكِ وَلَدِ الْعَبَّاس.

عَلَامَةَ إِنقِطَاعِ مُلْكِ وَلَدِ العَبَاسِ حُمْرَةٌ تَظْهَرُ فِي جَوفِ السَّمَاءِ، وَ نَجْمِ يَطلَعُ مِنَ الْمَشرِق يُضِيُّ ، كَمَا يُضِيءُ القَمَرِ لَيلَةَ الْبَدرِ ثُمَّ يَنْعَقِفُ.

قَالَ الوَلِيد: بَلَغَنِي عَنْ كَعب أَنَّهُ قَالَ: قَحْطُ فِي المَشْرِقِ، وَ دَاهِيَةُ فِي المَغْرِب، وَ حُمْرَةُ فِي الْجَوَ، وَ موتُ فَاشٍ فِي الْقِبلَة

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 224 حديث 622).

الباب 63: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ بنُ حَمَّادٍ مِن عَلَامَة تَطْلُعُ مِنَ المَشرِق كَالقَرن.

«إِذا بَلَغَ الْعَبّاسِي خُرَاسَان طَلَعَ مِنَ الْمَشْرِقَ القَرَن ذُو الشَّفا، وَ كَانَ أُولُ مَا طَلَعَ أَمْرُ اللَّهِ بِهَلاكِ قَومِ نُوحٍ حِينَ غَرَقَهُم اللَّهُ، وَ طَلَعَ فِي زَمَن إِبراهيم حَيثُ الْقُوَه فِي النَّارِ، وَحِينَ أهلَكَ اللَّهُ فِرعَونَ وَ مَن مَعَهُ، وَحِينَ قُتِلَ يَحْيى بن زَكَرِيَّا، فَإِذَا رَأَيْتُم ذَلِكَ فَاسْتَعِذُوا بِاللَّهِ مِنْ شَرَ الفِتَن وَ يَكُون طُلُوعه بَعدَ إِنْكِسَافِ الشَّمس وَ الْقَمَرِ ثُم لَا يَلْبِتُون حَتَّى يَظْهَرَ الأَبقَع (مَا خَالَطَ بَيَاضَهُ لَوْنٌ آخَرُ) بِمِصر»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 224 / حديث 623).

باب شصت و دوم: آن چه که نعیم بن حماد در گسستگی حکومت عباسیان بیان کرده است

علامت انقطاع خلافت بنی عباس آن سرخی است که در وسط آسمان آشکار می شود و ستاره ای که از طرف مشرق طلوع می کند و چون ماه شب چهارده نورانی خواهد بود سپس آن سرخی بر طرف خواهد شد.

«ولید» می گوید: از کعب به من رسیده که گفت: قحطی در مشرق و بلائی در مغرب و سرخی در جوّ و نشانه مرگ از طرف قبله پیدا می شود.

باب شصت و سوم: آن چه که نعیم بن حماد از علامت سقوط بنی العباس ذکر کرده است طلوع ستاره ای از مشرق به شکل شاخ می باشد.

پس هرگاه این ستاره را دیدید از شر فتنه ها به خدا پناه ببرید و طلوع آن ستاره بعد از گرفتن آفتاب و ماه خواهد بود و زمانی نخواهد گذشت که (مردی پیس) در مصر ظهور خواهد کرد.

الباب 64: فِيمَا ذَكَرِهُ نَعِيمُ بنُ حَمَّادٍ مِن عَلَامَة فِي صفر بِنَجْم لَهُ ذَنَابُ.

تَكُون عَلَامة في صفر، وَيَبْتَدَأَ نَجِمُ لَهُ ذِنَابٍ

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 225 / حديث 625).

الباب 65: فِيمَا يَحدِثُ أَوْ حَدَثَ مِنَ الْآيَاتِ فِي شَهْرٍ رَمَضَانِ وَ الْحَرّم.

ذَكَر نَعِيمٍ فِي كِتَابِ الفِتَن مَا هَذَا لَفْظُهُ:

«يَظْهَرُ فِي السَّماءِ آيةُ لِلَيلَتَين تخلوان مِنْ شَهرٍ رَمَضَانَ، وَ فِي شَوَال الْمُهَمْهَةِ، وَ فِي ذِي القعدة الْمُعَبْعَة، وَ فِي ذِي الحجَة (يُنتَهَبُ الْحَاجِ) وَ فِي المُحَرَم وَ مَا المُحَرَم

(کنز العمال ج 11 ص 275 - 276 حدیث 31505).

باب شصت و چهارم: آن چه که نعیم بن حماد از نشانه های سقوط بني العباس در ماه صفر بیان کرده است

در ماه صفر علامتی خواهد بود که ابتداء ستاره دنباله داری پیدا می شود.

باب شصت و پنجم: نعیم بن حماد از نشانه هایی که در ماه رمضان و محرم ظاهر می شوند سخن گفته است

دو شب که از ماه رمضان که گذشت در آسمان علامتی ظاهر می شود، در ماه شوال نجات یافتن دور خواهد بود، در ماه ذیقعده فتنه و جنگ هایی خواهد شد، در ماه ذی الحجه حاجی ها را غارت می شوند و در ماه محرم... چه محرمی خواهد بود؟!

الباب 66: فِيمَا ذَكَرَهُ نَعِيمُ بنُ حَمَّادٍ فِي آيَة فِي شَهْرِ رَمَضان فِي السَّماء كَعَمُودِ سَاطِع.

قَالَ نَعِيم بنُ حَمَّادٍ فِي كِتَابِ الْفِتَن مَا هَذَا لَفظُه:

«فِي رَمَضانِ آية فِي السَّمَاء كَعَمُودِ ساطع، وَ فِي شَوَالَ البَلَاءِ، وَ فِي ذِي الْقِعِدَة الْمَعْمَعَة، وَ فِي ذِي الْحِجَة يُنَهَبُ الْحَاجَ، وَ الْحَرَّمِ وَ مَا الْمُحَرَّم»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 225 ذيل حديث 626).

الباب 67: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمُ بنُ حَمَّادٍ مِنَ الآيَةِ فِي شَهرٍ رَمَضان.

«تَكُون آيةَ فِي رَمَضان، ثُمَّ تَظْهَرُ عِصَابَةً فِي شَوَال، ثُم تَكُون مَعْمَعة فِي ذِي القِعِدَة، ثُم يُسْلَبُ الْحَاجَ فِي ذِي الحِجَة، ثُم تُنْتَهَالُ الْمَحَارِمِ فِي الْحَرَّمِ يَكُونُ الصَّوت فِي صَفَرَ، ثُم تَنَازَعَ القَبائل فِي شَهْرَي رَبِيعُ، ثُمَّ العَجَب كُلَّ العَجَب بَين جَمَادِي وَرَجَب، ثُم نَاقَةُ مُقَتَّبة (جهاز) خَيْرُ مِنْ دَسْكَرَة (القرية) تُغِلَّ مِائَةَ ألف»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 225 - 226 حديث 628).

باب شصت و ششم: نعیم بن حماد از نشانه ای که در ماه رمضان به صورت ستونی از نور ظاهر می شود سخن گفته است

از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به من خبر رسیده که فرمود: در ماه رمضانی در آسمان علامتی چون عمود درخشنده ظاهر می شود و در ماه شوال بلا و در ماه ذیقعده جنگ و فتنه و در ماه ذی الحجة حاجی ها را غارت می کنند و محرم چه محرمی خواهد بود؟!

باب شصت و هفتم: آن چه که نعیم بن حماد از علامتی که در ماه رمضان ظاهر می شود سخن گفته است

در ماه رمضانی علامتی پیدا می شود و در ماه شوال گروهی آشکار می شوند آن گاه در ماه ذیقعده جنگ و فتنه هایی به وجود خواهد آمد و در ماه ذى الحجة حاجی ها را غارت می کنند، در ماه محرم حرام هایی حلال می شوند، در ماه صفر زد و خوردهایی خواهد شد، بعد از آن در دو ماه ربیع قبیله ها به نزاع و جنگ می پردازند، بعد از آن شتری جهازدار که انسان را ببرد بهتر است. از قریه ای که بیش از صد هزار نفر در آن سکونت دارند. (یعنی فرار از آن جا بهتر از ماندن است)

الباب 68: فِيمَا ذَكَرَهُ نَعِيمُ بنُ حَمَّادِ في الصوت في شهر رَمَضان وَ مُنَادٍ مِنَ السَّماءِ بِاسمِ فُلَان.

«يَكُونُ فِي رَمَضَان صَوت، وَ فِي شَوّال مَهْمَهة، وَ فِي ذِي القعدة تَتَحارَبُ الْقَبائِل، وَ في ذِي الحجّةُ يُنتَهبُ الْحَاجِ، وَ فِي الْمُحَرِّم يُنَادِي مُنادٍ مِنَ السَّمَاء: أَلَا إِنَّ صَفْوَة الله مِنْ خَلْقِهِ فَلَانٍ، فَاسْمَعُوا لَه وَ أَطِيعُوا»

(كنز العمال ج 14 ص 274 حديث 38705).

الباب 69: فِيمَا ذَكَرَهُ نَعِيمُ بنُ حَمَّادٍ فِي العَمُود مِن نَارِ مِنْ قِبَلِ المَشْرِق وَ إِعدَادِ طَعَامِ سَنَة.

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 227 / 623).

باب شصت و هشتم: آن چه که نعیم بن حماد از صدایی که در ماه رمضان پیدا می شود سخن گفته و نیز منادی از آسمان به نام کسی فریاد می زند

ماه رمضانی صدایی بلند می شود و در ماه شوال بلا و در ماه ذیقعده قبیله ها به جنگ خواهند پرداخت و در ماه ذى الحجة حجاج غارت می شوند و در ماه محرم منادی از آسمان فریاد می زند: «آگاه باشید که برگزیدۀ خلق خدا فلانی است، پس به سخنان او گوش دهید و او را اطاعت کنید».

باب شصت و نهم: آن چه که نعیم بن حماد نقل می کند با این که ستونی از آتش از طرف مشرق ظاهر می شود که در این صورت باید غذای یک ساله را فراهم کرد

به زودی عمودی از آتش از طرف مشرق آشکار می شود که همه مردم آن را می بینند هر کس آن را دید باید غذای یک ساله خانواده خود را فراهم نماید. یعنی در آن جا قحطی و کمبود مواد غذایی اتفاق خواهد افتاد.

الباب 70: فِيمَا ذكَرَهُ نَعِيمُ بنُ حَمَّادٍ فِي العَلَامَةِ فِي شَهرِ رَمَضان وَ إِعْدَادُ الطَعَام أَيْضاً.

فَقَال نَعِيمٍ فِي كِتَاب الفِتَن مَا هَذَا لَفظُه:

وَ أَخْبَرَنَا صَفوانِ بنِ عَمْرو، عَنْ عَبدُ الرَّحمَنِ ابْنِ جُبِيرِ بنِ نُغَير عَنْ كَثِير بنِ مُرَةِ الحَضْرَمِي، قَالَ: آيَةُ الحَدَثان فِي رَمَضَانِ عَلَامَةُ فِي السَّماَء يَكُون بَعدها اختَلافُ النَّاسِ، فَإِنْ أَدْرَكَتهَا فَأَكْثِرُ مِنَ الطَّعَامِ مَا اسْتَطَعْتَ

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 227 / حديث 634).

الباب 71: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمُ بنُ حَمَّادٍ مِنْ آيَة فِي زَمَانِ السُّفْيَانِي الثاني.

فَقَالَ نَعِيمُ فِي كِتَابِ الفِتَن مَا هَذَا لَفظُه:

وَ أَخبَرَنِي شَيخ عَن الزُّهَرِي، قَالَ: فِي وِلَاية السُفيانِي الثَانِي وَ خُرُوجِهِ عَلَامَةُ تَرَى فِي السَّماء

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 227 / حديث 635).

إنِّي لَأَنْتَظِرُ آيَة الْحَدَثَانِ فِي رَمَضَانِ مُنذُ سَبعِينَ سَنَة.

(كتاب الفتن لابن حماد ج 227/1-228 حدیث 636).

باب هفتادم: آن چه که نعیم بن حماد از علامتی که در ماه رمضان ظاهر می شود سخن گفته در این وقت مردم باید غذای یک ساله خود را فراهم نمایند

نشانی حادثه و سختی روزگار آن است که در رمضانی علامتی در آسمان پیدا می شود و بعد از آن اختلاف میان مردم شروع می شود، اگر آن زمان را درک کردی هر چه در توان داری غذا تهیه کن.

باب هفتاد و یکم: آن چه که نعیم بن حماد از نشانه زمان سفیانی دوم بیان می کند

از زمان خروج و سلطنت سفیانی دوم، علامتی در آسمان دیده می شود. و كثير بن مرّه به دو طریق روایت می کند که معنای هر دو یکی است و آن این که من هفتاد سال است منتظر حادثه ای هستم که در ماه رمضانی اتفاق خواهد افتاد.

من مدت هفتاد سال است که منتظر وقوع دو حادثه در ماه رمضان هستم.

الباب 72: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمُ بنُ حَمَّادٍ فِي كِتَابِ الفِتَنِ مِنْ نَجْمُ الآيَاتِ.

بَلَغَنِي أَنَّهُ قَالَ: يَطْلَعُ نَجْمُ مِنَ المَشْرِقِ قَبلَ خُرُوجِ المَهْدِي لَهُ ذِنَابُ يُضِيُّ لِأَهلِ الأَرض كَإضاءة القَمَر لَيلَةَ البَدر.

قَالَ الوَلِيد: وَ الْحُمَرَة وَ النُّجُومِ الَّتِي رَأَيْنَاهَا لَيسَتْ بِالْآيَاتِ، إِنَّمَا نَجم الآيَات نَجم يَتَقَلَّبُ فِي الآفاق فِي صَفَر أَو فِي رَبِيعَين أَو فِي رَجَبٍ، وَ عِندَ ذلك يَسِير خَاقَانُ بِالْأَتْرَاك، تَتْبَعُهُ رُومُ الظَّوَاهِرِ بِالرَّيَاتِ وَ الصُّلْبِ

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 229 / حديث 640).

الباب 73: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمُ بنُ حَمَّادٍ فِي كِتَابِ الفِتَن أَيضاً مِن إِنْكِسافِ الشَّمس مَرَّتَين فِي شَهرٍ رَمَضَان قَبلَ المَهدِى.

بَلَعْنِي أَنَّه تَنْكَسِفُ الشَّمْسُ قَبلَ خُرُوجِ الْمَهْدِي فِي شَهْرِ رَمَضَان مَرَّتَین

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 229-230 ذیل حدیث 642).

باب هفتاد و دوم: آن چه که نعیم بن حماد در کتاب فتن خود از نشانه های یک ستاره حرف می زند

قبل از خروج مهدی (علیه السلام) ستاره دنباله داری از مشرق طلوع می کند که مثل شب چهارده برای مردم نور می دهد.

ولید می گوید هیچ کدام از آن قرمزی و ستاره هائی که ما دیدیم آن علامت نیستند، ستارهٔ آن علامت ها ستاره ای است که در ماه صفر یا در ماه ربیع الاول یا ربیع الثانی یا ماه رجب در جهان به گردش می پردازد و پادشاه آن زمان خاقان با ترک ها حرکت می کند و دولت روم با بیرق ها و اسلحه های پولادین از او حمایت خواهند کرد.

باب هفتاد و سوم: آن چه که نعیم بن حماد در کتاب فتن خود از نشانه های یک ستاره حرف می زند

به من چنین خبر رسیده که در ماه رمضان قبل از خروج مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) آفتاب دو بار خواهد گرفت.

الباب 74: فِیمَا ذَكَرهُ نَعِيمُ بنُ حَمَّادٍ مِنْ عَلَامَةِ هَلَاكَ بَنِي العَبَّاس وَ مَا يَتْبَعُ ذَلِكَ.

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 230 / حديث 643).

الباب 75: فِيمَا ذَكَرَهُ نَعِيمُ بنُ حَمَّادٍ مِن دَلَائِل انقِطَاعِ مُلك بَنِي العَبَّاس.

88 حَدَّثَنَا نَعِيمٍ، حَدَّثَنِي شَيخُ مِنَ الْكُوفِيين عَنْ لَيثِ بنِ أَبِي سَلِيمٍ عَنْ شَهْرِ بنِ حُوشَبٍ عَنْ أَبِي هُرَيرة، قَالَ: فِي رَمَضَانِ هدّة تُوقِظَ النَّائِم، وَ تَخْرُجُ العَواتِقِ مِنْ خُدورِهَا، وَ فِي شَوَال مَهمَهَةٌ، وَ فِي ذِي القِعِدَة تَمْشِي الْقَبَائِل بَعضُها إِلى بَعض وَفِي ذِي الحِجَّة تُهْرِقُ الدِماء، وفِي الْمُحَرَّم وَمَا المُحَرَّم؟! يَقُولُها ثَلاثاً، وَ هُو عِندَ انْقِطَاعِ مُلكِ هَؤلاء

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 230 / حديث 645).

وَ ذَكَر عِدَةُ أَحَادِيثُ فِي الحَادِثَة فِي شَهرٍ رَمَضان، وَ نَحوَ مَا قَدَّمْنَاه مِن التَجَدُّدَات في شَوَّالِ وَ ذِي القِعِدَة وَ ذِي الحِجَّة.

باب هفتاد و چهارم: آن چه که نعیم بن حماد در کتاب فتن خود از گرفتگی دوباره خورشید در ماه رمضان قبل از قیام مهدی سخن می گوید

هلاکت بنی عباس در نزد شما با ترس و ناراحتی واقع می شود، ما بین بیست الی بیست و پنج ستاره است که همه آن ها ستاره های نورانی را که مانند ماه است پرتاب می شوند، و آن ستاره ای است که با صدای شدیدی سقوط کرده و در مشرق فرود می آید آن گاه مثل مار بخود می پیچد که تصور می شود دو طرف آن به هم می رسد و در یک شب زلزله نحسی اتفاق می افتد و سپس به مردم بلای سختی می رسد.

باب هفتاد و پنجم: آن چه که نعیم بن حماد از نابودی حکومت بني العباس و همراهان آن ها بیان کرده است

در رمضانی صدای شدیدی شنیده می شود که خفتگان را بیدار می کند زنان آرایش کرده و از منزل های خود بیرون می روند و در ماه ذیقعده بعضی از قبیله ها به سوی یک دیگر حرکت می کنند و در ماه ذی حجة خون ها ريخته خواهد شد و سه مرتبه گفت: محرم چه محرمی!؟ آن محرم پایان حکومت آن گروه است.

الباب 76: فِیمَا ذَكَرَهُ نَعِيمُ بنُ حَمَّادٍ فِي كِتَابِ الفِتَن مِنَ المَلَاحِم عِندَ خَرَابِ السَّامِ.

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 237 حديث 668).

الباب 77: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمُ بنُ حَمَّادٍ فِي كِتَابِ الفِتَنِ مِن اسْتِمَرارِ فِتْنَةِ السَّام حَتَّى يُنادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاء إِنْ أَميرَكُم فُلان.

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 227 - 238 حدیث 673).

أَقُول أَنَا وَ قَد رَوَى أَحمَدُ بْنَ الْمُنادِي فِي كِتابِ المَلاحم هَذَا الحَدِيث أتمَّ مِنْ هَذَا.

باب هفتاد و ششم: آن چه که نعیم بن حماد در کتاب فتن خود از حوادث و رویدادها به هنگام ویرانی شام خبر داده است

مردم در امنیت اند تا این که (سر) یعنی شهر شام درهم کوبیده شود پس وقتی که شهر در هم کوبیده شد مردم نابود می شوند از کعب پرسیدند: کوبیدن سر یعنی چه؟ گفت: ویرانی شهر شام توسط دشمن.

باب هفتاد و هفتم: آن چه نعیم بن حماد در کتاب فتن پیرامون ادامه فتنه در شام بیان کرده تا آن که منادی ندا کند حکمران شما فلانی است

در شام فتنه ای به وقوع خواهد پیوست که از هر ناحیه ای که آن را سرکوب کنند از ناحیه دیگری سربلند خواهد کرد برای آن فتنه بزرگ، پایانی نیست تا این که منادی از آسمان ندا کند که امیر شما فلان خواهد بود. (یعنی حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف))

الباب 78: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيم في المعقل مِنَ الفِتَن، مِنها: اليَمَن.

إذا كَانَت فِتنَةُ المَغرِبَ ، فَشَدُّوا قَبلَ نِعَالِكُم إِلى اليَمَن، فَإِنَّهُ لَا يُنجِيكُم مِنها أَرْضَ غَيرِها

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 246 حديث 700).

الباب 79: فِيمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ أَنَّ جَبَلِ الْخَلِيل (علیه السلام) مَعْقَل.

(كنزا المال ج 12 من 286 حدیث 35063)

الباب 80: فِیمَا ذِكْرُهُ نُعَيْمٌ مِنْ أَنَّ سَاحِلَ الْبَحْرِ مَعْقِلُ.

(شباب اللان لابن حماد ج 1 / من 251 / حدیث 711)،

باب هفتاد و هشتم: آن چه که نعیم در کتاب فتن خود پیرامون فتنه یمن بیان کرده است

باب هفتاد و نهم: آن چه که نعیم در کتاب فتن خود پیرامون کوه ابراهیم که پناهگاه مناسبی است بیان کرده است

کوه ابراهیم کوه مقدسی است وقتی که فتنه و آشوب در بنی اسرائیل رخ می داد خداوند به پیامبر خود وحی می کرد که به کوه ابراهیم پناه برد.

باب هشتادم: آن چه که نعیم درباره ساحل دریا که جای مناسبی برای پناهگاه است بیان کرده است

فتنه ای چون شب تاریک شما را فرا خواهد گرفت که بین مشرق و مغرب خانه ای از مسلمین باقی نمی ماند مگر این که آن فتنه داخل آن شود. پرسیدند: آیا کسی از آن فتنه رهائی نخواهد یافت؟ گفت: کسی نجات خواهد یافت که زیر شاخه های درختی که بین او و دریاست بنشیند و آن از سالم ترین کسانی است که از این فتنه خود را نجات داده است وقتی سال 122 فرا رسید خانه من و خانه او دچار طعمه آتش خواهد شد.

الباب 81: فِيمَا ذكَرهُ نَعِيمٍ: أَنْ أَنجَى النَّاسُ مِنْ فِتْنَةِ الصَّيلَم أَهلُ السَّاحِلِ وَ أَهْلُ الْحِجَاز.

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 254 / حدیث 715).

الباب 82: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ : أَنَّهُ يَنجُو مِنَ الْفِتْنَةِ كُلِّ مُؤْمِن نُومَة.

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 259 حدیث 736).

«اَلسَاكتُ فِي الْفِتْنَةِ، فَلَا يَبْدُو مِنه شَيء»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 259 حدیث 735).

باب هشتاد و یکم: آن چه که نعیم ذکر کرده و گفته است پیروزمندترین مردم از فتنه شمشیر و بلاء، مردم ساحل و حجازند

رستگارترین مردم از فتنه شمشیر و بلاء، مردم ساحل و اهل حجازند.

باب هشتاد و دوم: آن چه نعیم ذکر کرده که شخصی خواب و ساکت از فتنه نجات می یابد

منظور از خواب چیست فرمود: کسی که در آن فتنه سکوت کند و حرفی نزند.

الباب 83: فِيمَا ذَكَرَهُ مِن عَلَامَةِ ظُهُورِ المَهْدِي...

ثُمَّ يَدخُلُ [جُنود] الصَخرِيّ إِلى الكُوفَة فَيَسُومٍ أَهْلَهَا [الخَسْفَ، وَيُوَجِهُ جُنداً مِنْ أَهْلِ المَغرِب إِلى مَنْ بِإِزائِهِ مِنْ جُنودُ المَشْرِقِ] فَيَأْتُونُه بِسَبِيْهِم، وَ إِنَّهُ لَعَلى ذَلِكَ إِذ يَأْتِيَهُ خَبَرُ ظُهُورِ الْمَهْدِي بِمَكَّة فَيَقْطَعَ إِليه مِنَ الكُوفَة بَعثاً يُحْسَفُ بِه

(كتاب الفتن لا بن حماد ج 1 / ص 275 - 276 حديث 796).

الباب 84: فِیمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ مِنْ أَنَّ بَينَ خُرُوجِ الرَّايَةِ السَّودَاء وَ شُعَيبِ ابنِ صَالِحٍ وَ بَينَ أَنْ يُسَلَّمَ الأَمر لِلْمَهْدِي اثْنَانَ وَ سَبْعُونَ شَهْراً.

بَينَ خُرُوجِ الرَّايَةِ السَّوداءَ مِن خُرَاسان وَ شُعَيبِ بنِ صَالِحٍ وَ خُرُوجِ المَهْدِي وَ بينَ أَنْ يُسَلَّمَ الأَمر لِلْمَهِدِي اثْنَانِ وَ سَبْعُونَ شَهْراً

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 278 حدیث 804).

باب هشتاد و سوم: آن چه نعیم از علائم ظهور حضرت مهدی ذکر کرده است

لشکر صخری به سوی کوفه می آید و سواران خود را آن جا جایگزین می کند و اسیرها را نزد او می آورند و در همان موقع به او خبر می دهند که مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) در مکه ظهور کرده آن گاه صخری گروهی را از کوفه به سوی او می فرستد که زلزله آن ها را در برگرفته و در زمین فرو می روند و همگی زنده بگور می شوند.

باب هشتاد و چهارم: آن چه که نعیم ذکر کرده از این که فاصله بین خروج پرچم سیاه و شعیب بن صالح و خروج مهدی هفتاد و دو ماه است

الباب 85: فِيمَا ذِكرَهُ نَعِيمٍ مِنْ خُرُوجِ السُّفْيَانِي ثُمَّ الْمَهْدِي.

يَمْلِكُ رَجُل مِنْ بَنِي هَاشِم فَيَقْتُل بَنِي أُمَيَّة، فَلَا يَبْقَ مِنْهُم إِلَّا الْيَسِير لا يَقتُل غَيرهُم ثُمَّ يَخرُجُ رَجُلُ مِن بَنِي أُمَيَّة، فَيَقْتُلْ بِكُلِّ رَجُلٍ رَجُلَين حَتَّى لَا يَبقَ إِلَّا النِسَاء ثُمَّ يَخْرُجُ المَهدِي

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 282 حدیث 821).

الباب 86: فِيمَا ذَكَرَهُ نَعِيمِ: إِذَا كَانَت هُدَّة بِالشَام قَبلَ الْبَيْدَاء فَلَا سُفْيَانِي وَ لَا بَيْداء.

إذَا كَانَتْ هُدَّة بالشام قَبلَ الْبَيداء فَلَا بَيداء وَلَا سُفياني - قَالَ الليثَ: كَانَتِ الهُدَة بِطَبَرِيَّة، (بَلِيدَةُ مِنْ الْأَرْدَنْ) فَاسْتَيْقَظَتْ لَهَا بِالْفُسْطَاطِ (الْمِصْرْ وَ الْبَصْرَهْ) - وَ تُخَلَعُ لَهَا أَجْنِحَة، فَإِذَا هِيَ لَيلَةُ طَبَرِيَّة

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 283 / 284 حديث 829).

الباب 87: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ: أَنَّ الهِدَّةَ فِي زَمَانِ السُفْيَانِي الثاني.

فِي زَمَانِ السُّفْيَانِي الثَانِي تَكُونُ الهُدَة حَتَى يَظُنَّ كُلُّ قَومٍ أَنَّهُ قَدْ خَرِبَ مَا يَلْیِهِمْ

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 284 / حدیث 832).

باب هشتاد و پنجم: آن چه که نعیم پیرامون خروج سفیانی و سپس ظهور حضرت مهدی آورده است

مردی از بنی هاشم مالک خلافت می شود و عده کمی از بنی امیه را می کشد آن گاه مردی از بنی امیه خروج می کند و بشمارۀ هر مردی که (از بنی امیه کشته شده) دو مرد را می کشد تا این که غیر از زن ها کسی باقی نمی ماند. بعد از آن مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) ظهور می کند.

باب هشتاد و ششم: آن چه که نعیم ذکر کرده در وقتی که سر و صدائی از بیابان شام بر می خیزد و آن وقت نه از بیابان خبری است و نه از سفیانی

موقعی که سر و صدایی از طرف بیابان شام بلند شد نه بیابانی خواهد ماند و نه سفیانی، لیث می گوید: این هیاهو در طبریه (قصبه ای در اردن) بر پا می شود و اهل خیمه را بیدار کرده (اهل مصر و بصره) و پر و بال هایی ریشه کن می شود، این است حال (مردم) طبریه در آن شب.

باب هشتاد و هفتم: آن چه که نعیم گفته است در زمان سفیانی دوم صدایی بر می خیزد

الباب 88: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ فِي السُّفْيَانِي قَدْ سَبَقَ ظُهُورُه فِي سنة سَبعَ وَ ثَلَاثِينَ أَو تِسْع وَ ثَلاثِين.

«خُرُوج السُّفْيَانِي بَعدِ تِسعَ وَ ثَلَاثِين»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 284 / حدیث 830).

إِنْ كَانَ خُرُوجُ السُّفْيَانِي فِي سَنَة سَبعَ وَ ثَلاثِينَ، كَانَ مُلْكُه ثَمَانِية وَ عِشْرِينَ شَهرَاً، وَ إِنْ خَرَجَ فِي تِسْع وَ ثَلاثِينَ، كَانَ مُلكُهُ تِسْعَةَ أَشهُر

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 284 / حدیث 831).

باب هشتاد و هشتم: آن چه نعیم درباره سبقت ظهور سفیانی بنی سال های 37 و یا 39 گفته است

اگر خروج سفیانی در سال 37 باشد سلطنت او 28 ماه ادامه خواهد داشت. و اگر خروج سفیانی در سال 39 باشد سلطنت او 9 ماه ادامه خواهد داشت.

الباب 89: فِيمَا ذَكَرهُ مِنْ حَدِيث السُّفْيَانِي الَّذِي يَدخُلُ أَرضَ مِصْر.

إِذَا دَخلَ السُّفْيَانِي أَرضَ مِصرَ، أَقَامَ فِيهَا أَربعَة أَشْهِرُ يَقْتُلُ وَ يَسْي أَهْلَهَا، فَيَومَئِذٍ تَقُومُ النَّائِحات: باكية تَبْكِي عَلَى اِستِحْلَالِ فُرُوجِها، وَ بَاكِيَة تَبْكِي عَلَى قَتلِ أَولَادِهَا، وَ باكِيَة تَبْكِي عَلَى ذُلِهَا بَعْدَ عِزّهَا، وَ بَاكِية تَبْكِي شَوقاً إلى قُبورِهَا

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 290 / حدیث 847).

الباب 90: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ فِي أَنّ «مصر» تَفتَ كَما تفتّ البعرَة.

لَتُفْتَنُ «مِصْرُ» كَمَا تُفُتُّ الْبَعْرَةُ (فَتَى الشّْئ - كَسْرُهُ)

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 292 / حديث 854).

باب هشتاد و نهم: آن چه که نعیم پیرامون ورود سفیانی در سرزمین مصر گفته است

وقتی که سفیانی در سر زمین مصر وارد شد مدت چهار ماه در آن سرزمین می ماند و اهل مصر را می کشد و اسیر می کند و در آن روز است که کار زنان، گریه خواهد بود زنی به خاطر برهنگی خود گریه می کند و زنی برای فرزندان خود می گرید و زنی بخاطر ذلت و زبونی می گرید و زنی بخاطر علاقه به مرگ می گرید.

باب نودم: آن چه که نعیم بیان کرده که کشور مصر مانند کشور بصره در هم شکسته خواهد شد همان طور که سرگین خرد و له می شود

مصر همانند بصره خرد و نابود خواهد شد.

الباب 91: فِيمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ مِنْ حَدِيثِ الزَّورَاء وَ بِيتُ الْعَبَّاس وَ مَا عَدَدَ عَلَيهِم.

اشاره

العَين ،عَذَابَ وَالسِين: السُّنَّة وَالْجَمَاعَةِ، وَالقَافِ : قَومُ يَقذِفُونَ فِي آخر الزَّمان، فَقَالَ لَهُ عُمر مِمَّنْ هُمْ؟ قَالَ: مِن وَلَد الْعَبَاسِ فِي مَدِينَةَ يُقَال لَهَا الزَّورَاء، يُقتَلُ فِيهَا مَقْتلةُ عَظِيمَة، وَعَلِيهِم تَقُومُ السَّاعَةِ، فَقَالَ ابْنُ عباس: لَيسَ ذَلِكَ، وَلَكِن القَاف: قَدْفُ وَخَسْفُ يَكُون، قَالَ عُمُر لِحُدَيفَة: أَمَّا أَنْتَ فَقَدْ أَصَبْتَ التَفْسِير وَأَصَابَ ابْنُ عَبَّاسِ الْمَعنى، فَأَصَابَتْ اِبنُ عباس الْحِمَى - حَتى عَادَه عُمَر وَعِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ الله (صلی الله علیه و آله) - مِمَّا سَمِعَ مِنْ حُذَيْفَة

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 305 - 306 / حدیث 888).

فصل

وَ ذكَر عَقِيبَ هَذَا الْحَدِيث فَقَالَ:

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 306 / حدیث 889).

باب نود و یکم: آن چه که نعیم از حدیث زوراء و خانه عباس و تعداد آن ها ذکر کرده است

اشاره

عذاب (س) قحطی و خشکسالی (ق) گروهی هستند در آخر الزمان که ظهور می کنند.

عمر گفت: آن ها چه کسانی هستند؟ گفت: از بنی عباسند در شهری که آن را (زوراء) می گویند که جنگ بزرگی در آن اتفاق می افتد و بر ایشان قیامتی بر پا می گردد.

ابن عباس گفت: این طور نیست که تو می گوئی بلکه (ق) رمز فرو رفتن به زمین است عمر به حذیفه گفت: تو خوب تفسیر کردی و ابن عباس خوب معنا کرد تا آن که ابن عباس دچار تب شد و عمر به همراه عده ای از یاران رسول خدا (صلی الله علیه و آله) وقتی از بیماری او آگاهی یافتند به حضورش بازگشتند تا از آن چه که از حذیفه شنیده بودند آگاه شوند.

فصل

سفیانی خروج می کند و می جنگد و جنگ طوری سخت می شود که شکم زن ها شکافته می شود و اطفال در دیگ های مسی جوشانده می شوند.

فصل

وَ ذَكر عَقِيبَ ذَلِكَ حَدِيثاً آخَر، فَقَالَ:

108، حَدَّثَنا نَعِيمٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُاللَّهِ بنِ مَرَوَان عَنْ أَرْطَاةَ عَنْ تَبِيعُ عَنْ كَعبٍ، قَالَ:

تُسبَى نِساءُ بَنِي العَبَّاس حَتَّى يُورِدُهُنَّ قُرَى دِمِشق

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 306 - 307 / حدیث 890).

الباب 92: فِیمَا ذَكَرَه نَعِيمٍ مِنْ دُخُولِ السُّفْيَانِي الكوفة، وَ إِقَامَتَهُ بِهَا ثَمَانِيَ عَشَرةَ لَيلَة، وَ يقتُل مِنْهَا سِتّينِ أَلْفاً.

اشاره

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 308 حدیث 893).

فصل

و به دنبال آن حدیث دیگری ذکر می کند که چنین است:

زنان بنی عباس در لباس اسارت به روستاهای دمشق فرستاده می شوند.

باب نود و دوم: آن چه که نعیم از جریان ورود سفیانی به کوفه خبر داده به این که او مدت 16 شبانه روز می ماند و شصت هزار نفر را می کشد

سفیانی داخل کوفه خواهد شد و سه روز اهل کوفه را اسیر خواهد کرد و شصت هزار نفر از آن ها را خواهد کشت و هجده شب در کوفه خواهد ماند تا اموال آن ها را تقسیم کند سپس تمام حدیث را نقل می کند آن گاه برافراشته می شود، سپس تمام حدیث را نقل می کند، آن گاه پرچم های سیاهی برای بیعت به سوی مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) برافراشته می شود.

الباب 93: فِيمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ مِنْ حَدِيثِ الرَّايَاتِ السُّود لِلْمَهدِي بَعدَ رَايَاتِ بَنِي العَبَّاس، وَ بَينَها وَ بَينَ المَهْدِي اِثْنَانِ وَ سَبْعُونَ شَهْراً.

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 310 حديث 894).

الباب 94: فِيمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ مِن حَدِيث المَهْدِي وَ نُصْرَتُه بِمَنْ يَخرُجُ مِنْ خُرَاسَان.

بَينَا نَحنُ عِندَ رَسُولَ الله (صلی الله علیه و آله)، إِذْ جَاءَ فِتْيَةُ مِن بَنِي هَاشِمٍ، فَتَغَيَّر لَونُه، فَقُلْنَا: يَا رَسُول اللهِ مَا نَزَالَ نَرَى فِي وَجْهِكَ شَيْئاً نُكْرِهُهُ، قَالَ: «إِنَّا أَهْلُ بَيت اِخْتَارَ اللهُ لَنَا الآخِرَة عَلَى الدُّنيا، وَ إِنْ أَهلَ بَيْتِي هؤلاء سَيُلْقُونَ

باب نود و سوم: آن چه که نعیم از جریان پرچم های سیاه و پرچم های بنی العباس و فاصله میان آن ها تا قیام مهدی که حدوداً 72 ماه است بیان کرده است

بیرق سیاهی از بنی عباس ظاهر می شود آن گاه از خراسان با بیرق های سیاهی به راه می افتند که کلاه (صاحب) آن ها سیاه و لباسشان سفید خواهد بود. جلو آن ها مردی از (بنی) تمیم است که آن را «شعیب بن صالح» یا «صالح بن شعیب» می گویند، اصحاب سفیانی را شکست می دهد تا این که وارد بیت المقدس می شود و سلطنت آن را برای مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) آماده می سازد و سیصد نفر از شام به سوی او می روند بین قیام او و تسلیم حکومت به مهدی (علیه السلام) هفتاد و دو ماه طول خواهد کشید.

باب نود و چهارم: آن چه که نعیم از جریان ظهور مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) و این که حضرت از طرف مردی که از خراسان خروج می کند یاری می شود بیان کرده است

در آن موقعی که ما در حضور رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بودیم جوانی از بنی هاشم آمد و رنگ آن حضرت تغییر کرد، گفتند: یا رسول الله چه شد که چهره شما را ناراحت می بینیم؟! فرمود: ما اهل بیتی هستیم که خدا آخرت را برای ما خواسته است و اهل بیت من بعد از من دچار بلا شده و

بَعدِي بَلَاءَ وَتطريداً وَتَشرِيداً حَتَّى يَأْتِي قَومُ مِنها هُنَا مِنْ نَحْوِ الْمَشرِق أَصحابِ رَايَات سُود يَسْأَلُونَ الحَقِّ فَلَا يَعطُونَه مَرَّتَين أو ثَلاثاً، فيُقَاتِلُونَ فَيُنْصَرُون، فَيُعْطُونَ مَا سَأَلُوا، فَلَا يُقْبلُونَها حَتى يَدْفُعُوها إلى رجل مِن أَهل بَيتِي، فَيَمْلَأَهَا عَدْلاً كَمَا مَلؤُوها ظُلَماً، فَمَنْ أَدْرَكَ ذَلِكَ مِنكُم فَليأتِهم وَلَو حَبْوا عَلَى الثَّلْجِ فَإِنَّهُ الْمَهْدِي»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 310 - 311 / حدیث 895).

الباب 95: فِيمَا ذِكرهُ نَعِيمٍ عَن المَهدِي وَ نُصرَتِه بَرايَاتِ خُرَاسَان.

إذَا رَأَيْتُمُ الرَّايَاتِ السُّود خَرَجَتْ مِنْ قِبَل خُرَاسَانِ، فَأْتُوها وَلَوْ حَبْواً عَلَى التَّلْجِ، فَإِنَّ فِيهَا خَلِيفَةُ اللَّهُ المَهْدِي

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 311 حديث 896).

الباب 96: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ مِن حَدِيث صفة شُعِيبٍ بنِ صَالِحٍ وَ أَنه مُقدِّمة لِلمَهدِي.

يَخرُجُ بِالْرَيْ رَجل ربعة أَسْمَر مَوْلَى لِبَنِي تَميم، كُوسَجْ يُقال لَهُ: شُعَيب بنِ صَالِح فِي أربِعة آلاف، ثِيابُهُم بِيض، وَ رَايَاتُهم سُود، يَكون مُقدِّمة لِلمَهْدِي لَا يَلقاه أحد إِلاّ فلّه (اى هزمه)

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 311 حدیث 897).

(از حقوق خود) محروم خواهند شد تا این که عده ای که بیرق های سیاهی در دست دارند از طرف مشرق می آیند و دو یا سه بار خواستار حق خویشند ولی حق را به آن ها نمی دهند تا این که جنگ کنند و پیروز شوند، آن گاه حقشان را به آنان بر می گردانند ولی قبول نمی کنند و حق را به مردی از اهل بيت من رد می کنند و او زمین را پر از عدل و داد خواهد کرد بعد از آن که پر از ظلم شده باشد هر کدام از شما آن را درک کردید باید خود را به آن برسانید و لو این که با دست و سینه خود، از روی برف بروید زیرا که او مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) فرزند من است.

باب نود و پنجم: آن چه که نعیم از مهدی و یاری از او توسط پرچمدارانی که از خراسان می آیند بیان کرده است

موقعی که دیدید بیرق های سیاه از طرف خراسان بیرون آمدند خود را به آن ها برسانید و لو این که با دست و سینه از روی برف بروید چون که مهدی خليفة خدا در میان آن هاست.

باب نود و ششم: آن چه که نعیم از صفت شعیب فرزند صالح نقل می کند و آن را به عنوان پیش درآمد برای قیام مهدی ذکر نموده است

113 حسن می گوید: مرد کوسۀ گندمگون و متوسط القامتی که شعیب ابن صالح نام دارد و غلام بنی تمیم است با چهار هزار نفر که لباسشان سفید و بیرق هایشان سیاه است از ری قیام می کنند، او مقدمة (خروج) مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) است، با کسی برخورد نمی کنند مگر این که آن را خواهند کشت.

الباب 97: فِيمَا ذكَرَه نَعِيمٍ أَنَّ لَوَاءِ الْمَهْدِي مَعَ شُعَيبِ بْنِ صَالِح.

الْمَهْدِي عَلَى لِوَائِهِ شُعَيبِ بْنِ صَالِحٍ

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 311 حدیث 899).

الباب 98: فِیمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ مِنْ صِفَة الشَّابِ المَنصُورٍ مِنْ بَنِي هَاشِم أَنَّ بِكَفِّهِ اليمنى خَالَا وَ بَينَ يَدَيْهِ شُعَيْبِ بْنِ صَالِحٍ.

«يَخرُجُ شَابُ مِنْ بَنِي هَاشِمٍ بِكَفِّهِ اليمنى خَالُ، مِن خُرَاسَانِ بِرايَاتِ سُود بَيْن يَديه شُعَيبِ بْنِ صَالِحٍ يُقَاتِلُ أَصْحَاب السُفْيَانِي فَيَهْزِمَهُم

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 312 حدیث 901).

الباب 99: فِيمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ مِنْ صِفَةِ أُخرى لَنْ يَحْمِلُ رَايَةَ الْمَهْدِي.

يخرُجَ عَلَى لِواء المَهدِي غُلَام حَدِيثُ الْسِنَّ، خَفِيفُ اللحِيَة أَصفَرَ، وَلَمْ يَذْكُرُ الوَلِيد: أصفر، لَو قَاتَل الجبال هَنَّهَا، وَ قَالَ الوَلِيدِ: لَهدَّهَا حَتَّى يَنزِلَ «إيلياء» (اسم مدينة بيت المقدس)

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 312 حدیث 902).

باب نود و هفتم: آن چه که نعیم ذکر کرده که پرچم مهدی همراه با شعیب بن صالح است

شعیب بن صالح زیر لوای مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) خواهد بود.

باب نود و هشتم: آن چه که نعیم بیان کرده که جوانی از بنی هاشم یاری می شود در حالی که خالی در دست راست خود دارد و در کنار او شعیب بن صالح است

باب نود و نهم: آن چه که نعیم پیرامون صفت دیگری برای کسی که پرچم مهدی را با خود دارد بیان می کند

تازه جوانی با ریش کوتاه و رنگی زرد با یاران اندکی با پرچم مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) قیام می کند که اگر با کوه ها بجنگد آن ها را ویران می کند تا این که وارد بیت المقدس می شود.

الباب 100: فِیمَا ذَكَرَهُ نَعِيمِ مِنَ الرَّايَاتِ السُّود الصِغَارِ مِنَ الْمَشْرِقِ تُؤَدِّي الطَاعَة إِلَى المَهْدِي.

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 312 - 313 حدیث 903).

الباب 101: فِیمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ مِنْ نَصْرِ الَّذِي اسْمُهُ اِسْمُ النَّبِيِّ عَلَيهِ السَّلَامِ، بِرَايَةِ مِنَ المَشْرِق.

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 313/ حديث 904).

باب صدم: آن چه که نعیم پیرامون پرچم های سیاه کوچکی که از طرف مشرق برافراشته می شوند و مطیع خواهند شد، بیان کرده است

وقتی که مردی شهر شام را گرفت و مرد دیگری مصر را تسخیر کرد و با یکدیگر جنگ کردند و اهل شام، اهل مصر را اسیر نمودند و مردی از طرف مشرق با بیرق های سیاه کوچکی به سوی حاکم شام آمد، آن مرد مطیع مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) می شود و از طرف او می جنگد.

باب صد و یکم: آن چه که نعیم پیرامون مردی که نامش نام پیامبر است و پرچمدارانی از مشرق او را یاری می کنند بیان می کند

رسول خدا (صلی الله علیه و آله) از بلایی یاد کرد که اهل بیتش به آن دچار می شوند تا این که خدا مردی را با بیرق سیاه از طرف مشرق می فرستد کسی که صاحب آن بیرق را یاری کند خدا او را یاری خواهد کرد و کسی که یاری او را ترک کند خدا یاری خود را ترک خواهد کرد سپس مرد بزرگی می آید که نامش نام من است و او را سرپرست خود می کنند و خدا او را یاری و تأیید می نماید.

الباب 102: فِيمَا ذكَرَهُ نَعِيمٍ أَنَّ الرَّايَةَ السَّودَاءَ الثَّانِيةَ مِنْ خُرَاسَان قَاهِرَةُ لِلْرَايَةِ السَّودَاءِ الأُولى وَهَازِمَة لَهَا.

لَتَخْرُجَنَّ مِنْ خُرَاسَان رَايَةُ سَودَاء حَتَى تَرْبِطَ خَيُوهَا بِهَذَا الْزَيْتُونَ الَّذِي بَينَ «بَيت هيا» و «حَرَسْتا» قُلْنَا: مَا نَرَى بَينَ هَاتَين زَيْتُونَةٍ، قَالَ: سَيَصِيرُ بَينَهُما زَيْتُون حَتَّى يَنزِلَهَا أَهلُ تِلْكَ الرَّايَة، فَتَرْبِطَ خُيُوطَهَا بِهَا.

قَالَ عَبْدُ الرَّحمَنِ بْنِ آدمَ: وَحَدَّثَتْ بِهَذَا الْحَدِيث عَبدُ الرَّحمنِ بْنِ سَلْمَان، فَقَالَ: إِنَّا يَربطُ بِهَا أَهلُ الرَّايَة السَّوداء الثَّانِيةَ التِي تَخْرُجُ عَلَى الأولى، فَإِذَا نَزَلُوهَا خَرَجَ عَلَيهِم خَارِجِي مِنْ أَهْلَ هَذهِ، فَلَا يَجِدُ مِنْ أَهْلِ الرَّايَة الأُولى إلا مُخْتَفِياً فَيَهْزِمَهُم

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 313 حدیث 905).

باب صد و دوم: آن چه که نعیم بیان کرده که پرچم سیاه دوم از خراسان برافراشته میشود و بر پرچم سیاه نخستین پیروز می شود و آن ها را شکست می دهد

بیرق سیاهی از خراسان برافراشته می شود تا این که اسب سوارانی مرکب خود را به این درخت زیتون که بین دو قریه دمشق به نام های «لهیا» و «حرستا» است می بندند. گفتیم: ما درختان زیتونی را نمی بینیم فرمود: بزودی این درخت پیدا خواهد شد و رشد خواهد کرد و صاحبان پرچم مرکب های خود را به آن خواهند بست.

عبدالرحمن بن آدم گفت: چنین حدیثی عبدالرحمن بن سلمان برايمان نقل کرده و او گفته است که صاحب دومین بیرق سیاه بر بیرق اول خروج می کنند و مرکب های خود را با آن (درخت) می بندند وقتی که وارد شدند دومی بر اولی خروج می کند و از بین برنده بیرق اول، کسی نیست مگر یک نفر خارجی که پنهان می شود و آن ها را شکست می دهد.

الباب 103: فِيمَا ذكَرَهُ نَعِيمٍ مِن رَايَاتِ لِنَبِي الْعَبَّاسِ وَ مَا يَتَجدَّدُ بَعدَهَا مِنَ الرَّايَاتِ الَّتِي تُوَدِي الطَّاعَة إِلى المَهْدِي.

«تَخرُجَ مِنَ المَشرِقَ رَايَاتِ سُود لِبَنِي العَبّاسِ، ثُمَّ يَمْكُتُونَ مَا شَاءَ اللهُ، ثُمَّ تَخْرُجُ رَايَات سُود صِغَار تُقَاتِل رَجُلاً مِنْ وُلْدِ أَبِي سُفْيَان وَ أَصْحَابِهِ مِنْ قِبَلِ المَشرِق، وَ يُؤَدُّونَ الطَّاعَة لِلْمَهْدِي»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 313 - 314 حديث 906).

الباب 104: فيمَا ذكَرَهُ نَعِيمٍ فِي أَنَّ مِنْ عَلَامَاتِ المَهْدِي وُصُولُ السُّفْيَانِي الكوفة.

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 314 حديث 908).

باب صد و سوم: آن چه که نعیم از پرچم های بنی العباس ذکر می کند و پرچم هائی که بعدها به وجود می آید که منجر به اطاعت از مهدی می شود

بیرق های سیاهی از طرف مشرق برافراشته می شوند. و تا آن موقعی که خدا بخواهد، خواهند بود بعد از آن بیرق های کوچک سیاهی از طرف مشرق برافراشته می شود و با یکی از فرزندان ابی سفیان و یارانش می جنگند و مطیع مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) می شوند.

باب صد و چهارم: آن چه که نعیم از علائم ظهور مهدی که عبارت از رسیدن سفیانی به کوفه است بیان کرده است

موقعی که سفیانی به کوفه رسید و یاران آل محمد (صلی الله علیه و آله) را کشت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) خروج می کند و «شعیب بن صالح» در زیر پرچم او خواهد بود.

الباب 105: فِيمَا ذَكَره نَعِيمٍ مِنْ أَنَّ الرَّايَاتِ السُّود الوارِدَة مِنْ خُرَاسَان تُبْعَثُ إِلى مَكَة بِالطَّاعَةِ وَ الْبَيعَة لِلْمَهْدِي.

«تَنزِلُ الرَّايَاتِ السُّود الَّتِي تَخْرُجُ مِنْ خُرَاسَانِ الكُوفة، فَإِذَا ظَهَر الْمَهْدِي بِمَكَّة بُعِثَتْ إِلَيْهِ بِالْبَيعَة»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 314 حديث 909).

الباب 106: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ مِنْ عَلَامَةِ الْمَهْدِي بِهَلَاكِ بَنِي جَعَفَر وَ بَني العَبّاس.

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 314 - 315 حديث 910).

باب صد و پنجم: آن چه که نعیم بیان کرده با این که پرچم های سیاهی از خراسان برافراشته می شود و خود را به مکه می رسانند و با مهدی بیعت می کنند

گروهی با بیرق های سیاهی از خراسان خروج می کنند و وارد کوفه می شوند، وقتی که مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) خروج کرد برای بیعت نزد او خواهند شتافت.

باب صد و ششم: نعیم می گوید یکی از علائم ظهور امام زمان هلاکت و نابودی فرزندان جعفر و عباس است

وقتی که سنگ آسیای بنی عباس به گردش افتاد و دارندگان بیرق های سیاه مرکب های خود را به درخت زیتون شام بستند خداوند «اصهب» با خانواده اش طوری به دست آن ها خواهد کشت که حتی یک نفر از امویان باقی نخواهد گذاشت مگر آن که فراری یا پنهان شوند و سفیانی فرزندان جعفر و عباس را از بین می برد و فرزند آكلة الاکباد (شاید از فرزندان یزید باشد) بر منبر شام می نشیند و با مردم شام آماده جنگ می شود و این علامت خروج مهدی است.

الباب 107: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ مِنْ هَلاكِ المُسَوَّدة الأولى بالمسودة الثَّانِيَة.

124 . [حَدَّثَنَا ضمرة] عَنْ ابن شُوذَب، قَالَ: كُنتُ عِندَ الْحَسَن، فَذَكرنا حَمْصٍ، فَقَالَ: هُمْ أَسعَدُ النَّاسَ بالمُسَوَّدة الأولى، وَ أَشْقَ النَّاس بِالْمُسَوَّدةِ الثَّانِية، قَالَ: قُلْتُ: وَ مَا المُسَوَّدة الثَّانِيَة يَا أَبَا سَعِيد؟ قَالَ: أَوَلُ الظُهور يَخرُجَ مِن قِبَلِ المَشْرِق ثَمانُون أَلفاً مَحْشُوَة قُلُوبُهُم إِيمَاناً حَشو الرُمَّانَة مِنَ الْحَبِّ، بِوَار (الهلاك) المُسَوَّدةِ الأولى عَلَى أَيْدِيهِم

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 315 حدیث 911).

الباب 108: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمُ بْنُ حَمَّادٍ مِنَ الْحَوَادِثِ الْمُتَجَدِّدة عَلَى الْمَدِينَة مِنَ الْقَتْلِ وَ غَيْرِه.

وَ فِيه عِدَّةِ أَحَادِيثِ.

«يَكْتُبُ السُّفْيَانِي إلى الَّذِي دَخَلَ الكُوفَة بِخَيلِه بَعدَمَا يُعرِكُهَا عَرَك الأديم يَأْمُرُه بِالْمَسِير إِلَى الْحِجَازَ، فَيَسِيرُ إِلَى الْمَدِينَةِ، فَيَضَعَ السَّيْفَ فِي قُرَيش، فَيَقْتُلَ مِنهُم وَ مِنَ الأَنصَارَ أَربَعَائَةَ رَجُلَ، وَ يَبقُرُ الْبُطُون، وَ يَقتُل الْوِلْدَانِ، وَ يَقتلُ أَخْوَين مِنْ قُرَيشِ رَجُلَ وَأُخْتَه يُقَال لَها: مُحَمَّدُ وَ فَاطِمَة، وَ يَصلُبْهُمَا عَلَى بَابِ المَسجِد بِالْمَدِينَة»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 323 حدیث 922).

باب صدو هفتم: آن چه که نعیم بیان کرده که پرچمداران سیاه، به دست پرچمداران گروه دوم نابود می شوند

من نزد حسن بودم که سخنی از مردم حمص به میان آمد حسن گفت: مردم حمص در بین جمعیت اول، با سعادت ترین مردم خواهند بود و در بین جمعیت دوم، شقی ترین مردم هستند. را وی گوید: گفتم: ای ابا سعید جمعیت دوم کدام است؟ گفت، هشتاد هزار نفر که دل های پری دارند - نظیر (دل) انار که پر است از حبه - از طرف مشرق خروج می کنند که جمعیت اول به دست آن ها نابود می شود.

باب صد و هشتم: آن چه که نعیم از رویدادهای جدیدی از کشتار و غیره که بر مردم شهر می گذرد بیان کرده است

سفیانی برای آن کسی که وارد کوفه شده و با سواران خود آن جا را کوبیده نامه ای می نویسد و به او فرمان می دهد که به طرف حجاز رود، پس به سوی مدینه می رود و با شمشیر خود چهار صد نفر از قریش و انصار را می کشد و شکم ها را پاره کرده و بچه ها هم خواهد کشت و یک برادر و خواهر را که نام آن ها محمد و فاطمه است، درب مسجد مدینه را به دار می آویزد.

«يَبْعَثُ السُّفْيَانِي بِجَيشِ إِلَى المَدِينَة فَيَأْخُذُونَ مَنْ قَدِرُوا عَلَيْهِ مِنْ آلِ مُحمّد (صلی الله علیه و آله)، وَ يَقْتُلُ مِنْ بَنِي هَاشِم رِجَالاً وَ نِساءاً فَعِندَ ذَلِكَ يَهْرُبُ الْمَهْدِي وَ الْمَبِيض مِنَ المَدِينَة إِلى مَكَّة فَيَبعَث فِي طَلَبِهَا وَ قَدْ لَحِقا بِحَرمٍ اللهُ وَ أَمْنَةِ»

(كنز العمّال ج 14 / ص 588 / حديث 39668).

تُسْتَبَاحُ المَدِينَةَ حَينَئِذٍ، وَ تُقْتُلُ النَّفْسُ الْزَكِيَّة

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 324 حديث 925).

عَلَامَة وَ قِيعَةِ المَدِينَة إِذَا أَقْبَل أَمِيرٍ مِصْر

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 325 - 326 حديث 930).

إذا أَتُوا المَدِينَة قَتَلُوا أَهْلَها ثَلَاثَةُ أَيَّامٍ

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 325 حدیث 928).

سفیانی لشکری به مدینه می فرستد که اگر بر هر یک از آل محمد (صلی الله علیه و آله) دست پیدا کنند آن ها را بگیرند و بکشند و زنان و مردان بنی هاشم را نابود سازند. در این موقع مهدی و مبیض از مکه به مدینه فرار می کنند، پس آن ها را تعقیب می کنند در حالی که آن ها به حرم امن خداوند پناهنده شده اند.

توضیح: نفس زکیه مراد پسری است از آل محمد (صلی الله علیه و آله) که بین رکن و مقام شهید می شود

الباب 109: فِيمَا ذكَرَهُ نَعِيمٍ فِي سَبَبٍ قَصْدِ السُّفْيَانِي لِلمَدِينَة وَ اجْتِماعِهِم بِالْمَهْدِي.

اشاره

يَبْعَثُ السُّفْيَانِي جَيْشَاً إِلَى الْمَدِينَةِ، فَيَأْمُرَ بِقَتْلِ كُلِّ مَنْ كَانَ فِيهَا مِنْ بَنِي هَاشِم حَتَّى الحَبَالِي، وَ ذَلِكَ لِمَا يَصْنَعُ الهَاشِمِي الَّذِي يَخرُجُ عَلَى أَصْحَابِهِ مِنَ المَشْرِق،

يَقُول: مَا هَذَا البَلَاء كُلُّه وَقَتل أَصحَابِي إِلَّا مِنْ قِبَلِهِم، فَيَأْمُر بِقَتِلِهِم، فَيَقْتُلُونَ حَتَى لَا يَعرِفُ [مِنهُم] بِالمَدِينَةِ أَحَدُ وَيَفْتَرِقُوا مِنهَا هَارِبِينَ إِلَى البَوَادِي وَ الجِبَالِ وَ إلى مَكَّة حَتَى نِسَاؤُهُم وَ يَضَعُ جَنْيشَه فيهم السَّيْفِ اَيّاماً ثُم يَكُفُّ عَنْهُم وَ لا يَظْهَرُ وَ إِلا بَيْنهم خائف حَتَى يَظْهَرَ أَمْرُ الْمَهْدِي بِمَكَّة، فَإِذا ظَهَرَ بِمَكَّة، اجْتَمَعِ كُلُّ مَنْ شَدَّ مِنْهُم إِلَيْهِ بِمَكَّةِ

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 326 حديث 931).

فصل

«... قَوم صِغَارِ الأَعُينُ، عِرَاضُ الوُجُوهِ، كَأَنَّ وجُوهَهُم الجَانُ المُطْرَقَة ... الشَعْر حَتى يَرْبِطُوا خُيُولَهُم بِالنَّخْل»

(كنز العمّال ج 14 / ص 205 - 206 / حديث 38404).

باب صد و نهم: آن چه که نعیم پیرامون علت قصد سفیانی در حمله به مدینه و اجتماع مردم در کنار مهدی سخن گفته است

اشاره

از ابو قبیل شنیدم: که سفیانی به مدینه لشکرکشی می کند و دستور می دهد هر کسی را که از بنی هاشم در آن جا باشد حتی زنان آبستن بکشند این کار به این خاطر است که یک نفر هاشمی با اصحاب خود از طرف مشرق خروج می کند (سفیانی) می گوید: این چه بلایی است که اصحاب من غیر از آن افرادی که قبل از آن ها بودند کشته شدند پس به قتل آن ها فرمان می دهد به طوری که احدی در مدینه شناخته نمی شود و از مدینه به طرف بیابان ها و كوه ها حتی زنانشان می گریزند.

چند روزی لشکر او (سفیانی) در میان آن ها شمشیر می کشند و بعد از آن خودداری می نمایند، در بین آن مردم، کسی ظاهر نمی شود مگر با ترس و وحشت، تا این که مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) در مکه ظهور می کند، موقعی که آن حضرت مکه ظهور کرد باقی ماندهٔ (بنی هاشم) در مکه به دور او جمع می شوند.

فصل

الباب 110: فِيمَا ذكَرَهُ نَعِيمٍ مِن أَنَّ وَقْعَةَ الْمَدِينَةِ بِالْسُفْيَانِي عِندَ وَقْعَةِ الحَرَّة كَضَرْبَةِ سُوط ثُمَّ يُبَايِعُ لِلْمَهدِي.

تَكُون بِالمَدِينَة وَقْعَةُ تَعْرِقُ فِيها أَحْجَارٍ الزَّيْت، مَا الحَرَّةِ عِندَها إِلا كَضَرَبَةِ سُوط، فَيَنْتَحَى عَنْ الْمَدِينَةِ قَدْرَ بَرِيدَيْنِ ثُمَّ يُبَايِعُ إِلَى الْمَهْدِيِّ

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 326 حديث 932).

الباب 111: فِيمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ: لَا يَخْرُجُ الْمَهْدِي حَتى يَقْتُلَ ثُلْت ويَمُوت قُلْتَ وَيَبْق ثُلْث.

سَمِعْتُ عَلِيّاً يَقُول: «لا يَخْرُجُ الْمَهْدِي حَتى يَقْتُلَ قُلْتُ وَيَوتَ ثُلث وَيَبْق ثُلث»

(كنز العمّال ج 14 / ص 587 / حديث 39663).

باب صد و دهم: آن چه که نعیم از حادثه ای که توسط سفیانی در مدینه واقع می شود مانند واقعه حره مثل ضربه شلاقی است بر مردم آن گاه با مهدی بیعت می کند

در مدینه جنگ و جدالی است که سنگ های آن محل در آن غرق می شوند و وقعه حره (که واقعه ای بود که عده زیادی از مردم مدینه بدست لشكريان یزید کشته شدند.) در مقابل آن، چون، ضربت تازیانه است، آن واقعه به طور تقریب به قدر 24 میل دور از مدینه اتفاق می افتد و بعد با مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) بیعت می شود.

باب صد و یازدهم: آن چه که نعیم ذکر کرده که مهدی خروج و قیام نمی کند تا آن که 1/3 کشته شوند و 1/3 بمیرند و 1/3 باقی بمانند

از علی بن ابیطالب (علیه السلام) شنیدم که فرمود: مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) خروج نمی کند تا این که 1/3 کشته شوند و 1/3 بمیرند و 1/3 باقی بمانند.

الباب 112: فِيمَا ذَكَرَه نَعِيمٍ مِنْ أَنَّهُ لا يَخْرُجُ الْمَهْدِي حَتى تُباعَ المَرأة بِوَزِنِهَا طَعَاماً، وَ أَنَّ مِنْ عَلامَةِ خُرُوجِ الْمَهْدِي إِنْسِيابُ الْتُرك عَلَى الْمُسْلِمين.

عَمَّارِ بْنِ عَلامَةُ الْمَهْدِي إِذَا أَنْسَابَ (جرى) عَلَيْكُمُ الْتُرك، وَ مَاتَ خَليفَتُكُم الَّذِي يَجْمَعُ الْأَمْوالَ، وَ يَسْتَخْلِفُ صَغيراً، فَيَخْلَعَ بَعْدِ سَنَتَين مِنْ بَيْعِتِهِ، وَ يَخْسِفُ بِغَرْبِي مَسْجِد دمِشْقٍ، وَ خُرُوجِ ثَلَاثَةِ نَفَرَ بِالْشَامِ، وَ خُروج أَهْلِ الْمَغْرِب إلى مِصْرَ، وَ تِلْكَ أَمارَةُ السُفياني

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 334 حديث 963).

لا يَخْرُجُ الْمَهْدِي حَتى يَخْرُجَ الرَّجُل بِالْجَارِيَة الْحَسْناءِ الْجَمِيلَة وَ يَقُولُ: مَنْ يَشْتَرِي هَذِهِ بِوَزْنِها طَعَاماً؟ ثُمَّ يَخْرُجُ الْمَهْدِي

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 334 حديث 964).

باب صد و دوازدهم: آن چه که نعیم ذکر کرده از این که مهدی قیام نمی کند تا آن که زن به وزن خودش با طعام فروخته شود و از علامت دیگر آن یورش ترکان بر مسلمین است

علامت خروج مهدی (علیه السلام) آن موقعی است که ملت ترک به سوی شمال برگردد و آن خلیفه شما که اموال را جمع می کند بمیرد و (شخص) کوچکی را خلیفه خود کند و بعد از دو سال از خلافت خلع شود و طرف غربی مسجد دمشق فرو رود و سه نفر در شام خروج کنند و اهل مغرب به سوی مصر حرکت کنند که همان امارت و سلطنت سفیانی خواهد بود.

مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) خروج نمی کند تا این که مردی دختر خوشگل و زیبایی را برای فروش عرضه می کند و می گوید: چه کسی هم وزن این دختر غذا می دهد و آن را می خرد؟ بعد از آن مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) خروج خواهد کرد.

الباب 113: فِیمَا ذَكَرَه نَعِيمٍ مِنْ مُنادِي السَّماء وَ خُرُوج المَهْدِي.

«إذا نَادَى مُنَادٍ مِنَ السَّمَاء أَنَّ الْحَقَّ فِي آل مُحَمّد، فَعْنِدَ ذَلِكَ يَظْهَرُ الْمَهْدِي عَلَى أَفواه النّاسَ، وَ يَشْرِبُونَ حبّه، فَلا يَكُونَ لَهُم ذِكْرَ غَيْرِه»

(كنز العمّال ج 14 / ص 588 / حديث 39665).

الباب 114: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ: لَا يَخْرُجُ الْمَهْدِي حَتَّى لَا يَبْقَى قَيْلَ وَ لَا ابْنَ قَيْل.

لَا يَخرُجُ الْمَهْدِي حَتى لَا يَبْقَ قَيْلُ وَ لَا ابْنُ قَيْلَ إِلا هَلَكَ، وَ الْقَيْلَ: الرَّأس

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 335 حديث 967).

الباب 115: فِیمَا ذَكَره نَعِيمٍ عَنْ مُلْكِ بَنِي أُمَيَّةَ وَ بَنِي الْعَبّاس وَ خُرُوجِ الْمَهْدِي.

يَمْلِكُ رَجُلُ مِنْ بَنِي هَاشِمٍ، فَيَقْتُلَ بَنِي أُمَيَّة لا يَبْقَ مِنْهُم إِلا الْيَسِير لَا يَقتُل غَيْرُهُم ثُمَّ يَخْرُجُ رَجُلَ مِنْ بَنِي أُمَيَّةٍ يَقْتُلُ بِكُلِّ رَجُلٍ اِثْنَين حَتى لَا يَبْقَ إِلا الْنِسَاء ثُمَّ يَخْرُجُ الْمَهْدِي

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص335 حدیث 968).

باب صد و سیزدهم: آن چه که نعیم پیرامون خروج مهدی و فریاد منادی از آسمان به بشارت قیام مهدی سخن گفته است

موقعی که منادی از آسمان ندا کرد: حقا که حق با آل محمد (صلی الله علیه و آله) خواهد بود در این صورت نام حضرت بر زبان های مردم است آن ها در حالی که نامی غیر از نام و یاد حضرت ندارند.

باب صد و چهاردهم: آن چه که نعیم ذکر کرده که ظهور حضرت زمانی است که نه رئیسی است و نه فرزند رئیس.

مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) خروج نمی کند مگر این که نه رئیسی باقی باشد و نه فرزند رئیس.

باب صد و پانزدهم: آن چه که نعیم ذکر کرده از حکومت بنی امیه و بني العباس و خروج مهدی.

مردی از بنی هاشم حاکم خواهد شد که بنی امیه را می کشد و از آن ها تعداد کمی باقی نخواهد گذاشت و غیر از بنی امیه کسی را نمی کشد. بعد از آن مردی از بنی امیه خروج خواهد کرد که به جای هر نفری از بنی امیه دو نفر از بنی هاشم خواهد کشت تا این که غیر از زن ها کسی باقی نمی ماند، پس از آن مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) ظهور خواهد کرد.

الباب 116: فِيمَا ذَكَرَه نَعِيمٍ فِي بَابِ آخَر بِعَلامَةِ أُخْرى عِنْدَ خُرُوجِ الْمَهْدِي وَ مُنَادِي السَّمَاء.

تَكُونُ فِتْنَةُ بِالْشَامِ، كَأَنَّ أَوَها لَعْبُ الْصْبَيانِ، كُلَّمَا سَكَنَتْ مِنْ جَانِبِ طَمَّت مِنْ جَانِبِ فَلَا تَتَناهَى حَتى يُنادِي مُنَادٍ مِنَ السَّماء: أَلَا إِنَّ الأمير فَلَان وَ قُتِلَ ابنُ المُسَيِّب بِيَديه فَقَالَ: ذَالِكَ الأمير حَقَّاً ثَلاثَ مَرَّات

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ج 337 حدیث 973).

الباب 117: فِیمَا ذَكَره نَعِيمٍ فِي مُنادِي السَّماء: إِنَّ الحَقَّ فِي آل مُحمّد.

«يُنَادِي مُنَادٍ مِن السَّماء: أَلَا إِنَّ الْحَقِّ فِي آلِ مُحَمّد (صلی الله علیه و آله)، وَ يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ الْأَرْضِ: أَلَا إِنَّ الْحَقِّ فِي آل عِيْسى - أَوْ قَالَ: الْعَباسِ، أَنَا أَشُكُ فِيهَ وَ إِنَّمَا الصَّوتُ الأَسْفَلِ مِنَ الشَّيْطَانِ يَلْبِسُ عَلَى الْنَّاسِ»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 337 حدیث 974).

باب صد و شانزدهم: آن چه که نعیم در باب آخر با علامت دیگری از خروج مهدی ذکر کرده است

فتنه ای بر پا خواهد شد که اول آن بچه بازی است هر نقطه ای که آرام شود نقطه دیگری آشوب بر پا می گردد به همین صورت ادامه خواهد یافت تا این که منادی آسمان فریاد می زند، آگاه باشید که امیر شما فلانی خواهد بود. آن گاه مسیب به دست آشوب گر کشته و منادی آسمان سه بار حرف خود را تکرار می کند.

باب صد و هفدهم: آن چه که نعیم ذکر کرده که منادی از آسمان صدا می زند که حق با آل محمّد است

منادی از آسمان فریاد می زند آگاه باشید که حق با آل محمد (صلی الله علیه و آله) است و منادی دیگر از زمین فریاد می زند آگاه باشید که حق با عیسی است یا از آل عباس است من دربارۀ آن منادی زمین شک دارم، جز این نیست که صدای برخاسته از زمین از شیطان است او می خواهد امر را بر مردم مشتبه نماید.

الباب 118: فِیمَا ذَكَره فِي مُنادِي السَّماء: عَلَيكُم بِفُلان.

قُلْتُ لَهَا فِي فِتْنَةِ ابْنِ الْزُبَيرِ: إِنَّ هَذِهِ الْفِتْنَة تَهْلِكُ النَّاسَ؟ فَقَالَتْ: كَلاً يَا بُنَيَّ وَلَكِنْ بَعدَها فِتْنَةٌ تَهْلِكُ الْناسَ لَا يَسْتَقِيمٍ أَمْرُهُم حَتَّى يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاء: عَلَيْكُ بِفُلان

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 338 حديث 976).

الباب 119: مِنْ مُنَادِي السَّماء: عَلَيكُم بِفُلان، وَ تَطْلَعُ كَفُّ تُشِير.

تَكُونَ فِتْنَةُ بِالْشَامِ كَأَنَّ أَوَّلَهَا لَعْبُ الْصِبْيَانِ، ثُمَّ لَا يَسْتَقِيمٍ أَمرُ النَّاسِ عَلَى شَيْءٍ، وَ لَا تَكُونُ لَهُم جَمَاعَةُ حَتى يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّماء: عَلَيْكُمْ بِفُلان، وَ تَطْلَعُ كَلٌّ تُشِير

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 338 حدیث 977).

يُنادِي مُنادِ مِنَ السَّاءَ: أَمِيرُكُم فُلان

(كنز العمّال ج 11 / ص 258 / حديث 31444).

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 338 حدیث 979).

باب صد و هجدهم: آن چه که نعیم درباره منادی آسمان ذکر کرده که می گوید بر شما باد به فلانی

راجع به فتنه ابن زبیر به مادرم که پیر و قدیمی بود گفتم: این فتنه ای است که مردم را هلاک خواهد کرد؟ گفت: نه ای پسرک من، ولی بعد از آن فتنه ای برپا خواهد شد که مردم هلاک می شوند و کار آن ها دوام پیدا نمی کند تا این که منادی از آسمان ندا کند: بر شما لازم است که از فلانی پیروی کنید.

باب صد و نوزدهم: منادی آسمان فریاد می زند: «بر شما باد بفلانی» و دستی ظاهر می شود که به او اشاره دارد

فتنه ای در شام برپا می شود که اول بچه بازی خواهد بود، پس از آن، کار مردم دوام ندارد و پایه آن بجایی بند نخواهد بود و مردم با هم هماهنگ نیستد تا آن که منادی از آسمان ندا کند: بر شما لازم است که از فلانی پیروی کنید و کف دستی پیدا می شود که به او اشاره دارد.

الباب 120: فِيمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ عَنْ الْمُنادِي فِي مُحَرَّم: إِنَّ صَفْوَة اللَّهِ مِنْ خَلْقِهِ فُلَان.

«فِي الْحَرّم يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاء: أَلا إِنَّ صَفْوَةَ اللَّهِ مِنْ خَلْقِهِ فَلَانٍ، فَاسْمَعُوا لَهُ وَ أَطِيعُوا فِي سَنَة الصَّوْتِ وَ الْمَعْمَعَة»

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 338 حدیث 980).

الباب 121: فِيمَا ذكَرهُ نَعِيمْ مِنْ قَتْلَ النَّفْسِ الزَّكِيةَ وَ أَخِيهِ وَ الْمُنادِي مِنَ السَّماءِ: أَمِيرُكم فُلان، وَ أَنَّهُ الْمَهْدِي.

إذَا قُتِلَ النَّفْسُ الزَّكِيَةَ وَ أَخَوه يُقْتَلُ بِمَكَّةَ ضَيْعَةً، يُنَادِي مِنَادٍ مِنَ السَّماءِ: أَمِيركُم فُلانَ، وَ ذَلِكَ المَهدِي الَّذِي مَلَأُ الأَرضَ حَقّاً وَ عَدْلاً

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 339 حدیث 981).

باب صد و بیستم: آن چه که نعیم ذکر کرده که در محرم منادی ندا سر می دهد که برگزیده خلق خدا فلانی است

باب صد و بیست و یکم: آن چه که نعیم از قتل نفس زکیه بهمراه برادرش سخن گفته و این که منادی آسمانی فریاد می زند که امیر شما فلانی می باشد و او مهدی این امت است

الباب 122: فِيمَا ذكَره نَعِيمٍ عَنْ مُنادِيَ من السَّماء وَ الْكَفُ الَّذِي تُشِيرُ، بِطَريقَ آخَرَ.

تَكُونُ فُرْقَة وَ اخْتِلافِ حَتَى تَطْلُعَ كَلٌّ مِنَ السَّماء، وَ يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّماء: إِنَّ أَمِيرَكُم فُلَان

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 339 حدیث 982).

الباب 123: فِیمَا ذَكَرهُ مِنَ الْمُنَادِي بَعدَ الْخَسف: إِنَّ الْحَقَ فِي آلِ مُحَمَّد.

«بَعد الْخَسُفِ يُنادِي مِنَادٍ مِنَ السَّمَاءَ: إِنَّ الْحَقَّ فِي آلِ مُحَمَّدِ، فِي أُولِ النَّهَارَ، ثُمَّ يُنَادِي مُنَادٍ فِي آخِرِ النَّهَارَ: إِنَّ الْحَقَّ فِي وُلْدِ عِيسَى، وَ ذَلِكَ نِخْوَةٌ (الكبر) مِنَ الشَّيطان»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 339 حدیث 983).

باب صد و بیست و دوم: آن چه که نعیم دربارۀ منادی آسمان ذکر کرده که پس از آن کف دستی از آسمان ظاهر می شود

بعد از این بین مردم جدایی و اختلاف خواهد بود تا این که کف دستی از آسمان ظاهر می شود و منادی از آسمان صدا می زند امیر شما فلانی است.

باب صد و بیست و سوم: آن چه که نعیم ذکر کرده که بعد از فرو رفتن زمین منادی ندا کند که حق از آن آلّ محمّد است

بعد از خسف (فرو رفتن زمین) منادی در اول روز صدا می کند که حق با آل محمد (صلی الله علیه و آله) است، بعد از آن منادی در آخر روز صدا می زند که حق با اولاد عیسی است و آن نشان تکبری است از شیطان.

الباب 124: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ مِنْ التِقَاءِ الْمَهْدِي وَ السُّفْيَانِي وَ الْمُنادِي عِنْدَ ذَلِكَ مِنَ السَّماَءِ.

إذَا التَقَى السُّفْيَانِي وَ الْمَهْدِي لِلْقِتالَ يَومَئِذٍ يُسْمَعُ صَوْتُ مِنَ السَّماء: أَلَا إِنَّ أَولِياء اللَّهِ أَصْحَابُ فُلان يَعنِي: المَهْدِي. هَذَا لَفظُ الْحَدِيث.

قَالَ الزُّهَرِي: قَالَتْ أَسْماءُ بِنْتِ عُمَيس: إِنَّ إِمَارَهَ ذَلِكَ أَنَّ كَفَا مِن السَّماء مُدِليّة (النُّزُولُ مِنْ الْعُلْوِ) يَنْظُر إِلَيْهَا النَّاسُ

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 339 حدیث 984).

الباب 125: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ فِي صِفَةِ مُبايِعَةِ الْمَهْدِي.

يحْجُ النَّاسُ مَعاً وَيعرِفُونَ مَعاً عَلَى غَيْرِ إِمَامٍ، فَبَيْنَاهُم نُزُول بِمَنى إِذْ أَخذَهُم كَالْكَلب (شبه الجنون)، فَتَارَتْ الْقَبائِل بَعَضُهُم إِلى بَعْضَ [فَاقْتَتَلُوا] حَتى تَسِيلُ الْعَقَبَة دَماً فَيَفْرَعُونَ إِلَى خَيرِهم، فَيَأْتُونَهُ وَ هُوَ مُلْصِقُ وَجْهَهَ إلى الْكَعْبَةِ يَبْكِي كَأَنِّي أَنْظُر إِلى دُمُوعِهِ تَسِيْلُ، فَيَقُولُونَ: هَلُمَّ وَ لَّيْنَاكَ، فَيَقُولَ: وَ يَحْكُم كَمْ مِنْ عَهْدِ قَد نَقَضْتُمُوهُ وَ كَمْ مِنْ دَمِ قَدْ سَفَكْتُمُوهُ، فَيُبَايَعُ كُرْهاً، فَإِنْ أَدْرَكْتُمُوهُ فَبَايِعُودُ، فَإِنَّهُ الْمَهْدِي فِي الْأَرْضُ وَ الْمَهْدِي فِي السَّاءِ

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ 341 حدیث 987).

باب صد و بیست و چهارم: آن چه که نعیم از برخورد مهدی با سفیانی ذکر کرده و در این وقت منادی از آسمان فریاد برآورد که حق از آن آل محمّد است

موقعی که سفیانی و مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) برای جنگ با یک دیگر برخورد کردند در آن روز صدایی از آسمان شنیده می شود که می گوید: آگاه باشید که اولیاء خدا اصحاب فلانند یعنی مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) این عین لفظ حدیث است.

اسماء بنت عمیس می گوید: علامت آن این است که کف دستی از آسمان ظاهر می شود که اشاره به او دارد و مردم به آن می نگرند.

باب صد و بیست و پنجم: آن چه که نعیم در صفت کسانی که با مهدی بیعت می کنند سخن گفته است

مردم اعمال حج و عرفات را با یک دیگر بدون امام بجا می آورند و در آن موقعی که به منا وارد می شوند دیوانه وار به یک دیگر حمله می کنند و کشند تا آن که خون همه جا را فرا می گیرد. بعد از آن به شخصی که بهترین آن هاست پناه می برند وقتی نزد او می آیند که او صورت خود را به طرف کعبه کرده و گریه می کند گویا من اشک های جاری او را می بینم به او خواهند گفت: بیا تا ما تو را ولی و رئیس خود قرار دهیم او می گوید: وای بر چه عهد و پیمان هایی که شما شکستید و چه خون هایی که ریختید؟ پس با اکراه با او بیعت می شود. چنان چه او را ملاقات کردید با او بیعت کنید زیرا که او مهدی در زمین و آسمان است.

لِيَسْتَخرِجَ الْمَهْدِي كَارِهاً، مِنْ وُلْدِ فَاطِمَةُ فَيُبَايَعُ

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 345 حديث 998).

الباب 126: فِيمَا ذَكَرهُ عَنْ مُنَادِي السَّمَاء فِي مُحَرَّم.

«فِي ذِي الْقِعْدَةَ تُحارِبُ القبائل، وَفِي ذِي الْحِجَّةَ يُنْتَهَبُ الْحَاجِ، وَ فِي الْمُحَرّم يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّماءَ»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ 342 حديث 989).

الباب 127: فِيمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ مِنْ ظُهُورِ الْمَهْدِي بَعْدَ الْيَأْسِ مِنْه وَ أَنَّ أَصْحَابَة مِنْ أَهْلِ الشَّامِ وَ أَهْلِ الْعِرَاق.

يَبْعَثُ اللهُ الْمَهْدِي بَعْدَ اليأسِ وَحَتى يَقُولَ النَّاسُ: لَا مَهْدِي، وَ أَنْصَارُهُ مِنْ أَهْلِ الشَّامِ، عِدَّتُهُم ثَلَاثِمانَة وَ خَمْسَة عَشَر رَجُلاً عِدَّةُ أَصْحَابِ بَدْر، يَسُرُون إِلَيْهِ مِنَ الشَّامِ حَتَّى يَسْتَخْرِجُوهُ مِنْ بَطْن مَكَة مِنْ دَارِ عِنْدَ الصَّفَا، فَيبا يعُونَه كُرْهاً، فَيُصَلِّي بِهِمْ رَكْعَتَين صَلَاةِ الْمُسافِر عِنْدَ الْمَقامِ ثُمَّ يَصْعَدُ الْمَنْبَر

( كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 342 حديث 990).

مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) از فرزندان فاطمه (علیها السلام) با اکراه خروج می کند و با او بیعت می شود.

باب صد و بیست و ششم: آن چه که نعیم گفته از این که در ماه محرم منادی از آسمان فریاد می زند

باب صد و بیست و هفتم: آن چه که نعیم از ظهور مهدی سخن گفته پس از آن که مردم دچار یأس و ناامیدی شده اند و بیشتر یاران او از اهل شام و کوفه اند

«تَأْتِيَه عَصَائِبُ الْعِرَاقِ وَ أَبْدَالِ الشَّامِ، فَيُبا يَعُونَه بَيْن الْرُكْنِ وَ الْمَقَامِ»

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 346 حديث 100).

الباب 128: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ أَنَّ الْمَهْدِي لَا يُوقِظَ نائماً وَ لا يُهْرِقُ دَمَاً.

يُبايِعُ الْمَهْدِي بَين الرُّكْنِ وَ المَقَامَ لَا يُوقِظُ نَائِماً وَ لا يُهْرِقُ دَماً»

كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 342 - 343 حديث 991).

الباب 129: فِيمَا ذِكَرَهُ نَعِيمٍ مِنْ خُرُوجِ الْمَهْدِي بِرَايَةِ رَسُولِ الله (صلی الله علیه و آله).

«إذا هَزَمتِ الرَّايَاتُ السُّود خَيلَ السُّفياني اللتي فِيهَا شُعَيْبِ بْنِ صالح تمنّى النَّاسُ الْمَهْدِي فَيَطلُبُونَه، فَيَخْرُجَ مِنْ مَكَّة وَمَعهُ رَأيَةُ رَسُولِ اللهِ (صلی الله علیه و آله)، فَيُصَلِّي رَكْعَتَين بَعدَ أَنْ يَأْسَ النَّاسُ مِنْ خُرُوجِهِ لِمَا طَالَ عَلَيهِم مِنَ الْبَلَاءِ، فَإِذَا فَرَغَ مِنْ صَلَاتِهِ إِنْصَرَف، فَقَالَ: أَيُّهَا النَّاسُ أَخَ الْبَلاء بِأُمِّةِ مُحَمَّد (صلی الله علیه و آله)، وَ بِأَهْلِ بَيْتِهِ خَاصَة، تُهِرْنَا وَ بُغِيَ عَلَيْنَا»

(كنز العمّال ج 14/ ص 590 / حديث 39673).

جمعیت های عراق و پهلوانان شام نزد مهدی می آیند و بین رکن و مقام با او بیعت می کنند.

باب صد و بیست و هشتم: آن چه که نعیم ذکر کرده که قیام مهدی در صبحگاه وقتی است که هنوز کسی را بیدار نساخته و خونی را نریخته

با مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) بین رکن و مقام بیعت می کنند. و این در زمانی است که هنوز کسی را از خواب بیدار نساخته و خونی را نریخته است.

باب صد و بیست و نهم: آن چه که نعیم از قیام مهدی ذکر کرده به این که حضرت با پرچم رسول خدا قیام خواهد کرد

موقعی که بیرق های سیاه سپاه سفیانی که شعیب بن صالح در میان آن هاست به اهتزاز در می آید مردم آرزوی مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را کرده و خواهان اویند پس از آن، حضرت با بیرق رسول خدا (صلی الله علیه و آله) از مکه خروج کرده و دو رکعت نماز می خواند سپس به خاطر بلاهای طولانی از خروج او ناامید می شوند وقتی که از نماز فارغ شد بر می گردد و می گوید: ایها الناس بخاطر بلائی که به امت محمد (صلی الله علیه و آله) رسیده مخصوصاً بلائی که به اهل بیت آن حضرت رسیده می گریم، ما در تاریخ مقهور و مظلوم واقع شده ایم

الباب 130: فِيمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ مِنْ خُرُوجِه (علیه السلام) بِرايَةِ رَسُولِ الله (صلی الله علیه و آله) وَ قَمِيصِهِ وَ سَيْفِهِ وَ عَلَامَاتِ عِنْدَ الْعِشَاء.

«ثُمَّ يَظْهَرُ الْمَهدِي بِمَكَّةِ عِنْدَ الْعِشَاء، وَ مَعَهُ رَأيَةُ رَسُولِ الله (صلی الله علیه و آله)، وَ قَيصُهُ وَسَيْفُهُ وَ عَلاماتٌ وَ نُورُ وَ بَيانُ، فَإِذَا صَلّى الْعِشَاء نَادَى بِأَعلَى صَوْتِهِ يَقُول: أَذَكِّرُكُمُ اللهَ أَيُّهَا النَّاسُ وَ مَقامُكُم بَيْنَ يَدَي رَبِّكُم، فَقَد أَتَخَذَ الْحُجَّة، وَ بَعَثَ الأَنبياء، وَ أَنزَلَ الْكِتَابِ، يَأْمُرُكُم أَنْ لا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئاً، وَ أَنْ تُحافِظُوا عَلَى طَاعَتِهِ وَطَاعَةِ رَسُولِهِ (صلی الله علیه و آله)، وَ أَنْ تُحْبُوا مَا أَحْيى الْقُرآن، وَتُميتُوا مَا أَمَاتَ، وَتَكُونوا أَعَوْاناً عَلى الهُدى وَوِزْراً عَلى التقوى، فَإِنَّ الدُّنيا قَد دَنَا فَنَاؤُهَا وَ زَوالُها وَ أَذِنَتْ بِالْوِدَاع، وَ إِنِّي أَدعُوكُمْ إلى الله وَ إِلى رَسُولِهِ (صلی الله علیه و آله)، وَ الْعَمَلِ بِكِتَابِهِ، وَ إِمَاتَةِ الْباطِلِ، وَ إِحْياءِ سُنَّة، فَيُظْهِرَ فِي ثَلاثَاثَة وَ ثَلاثَة عَشَر رَجُلاً عِدَّة أَهْل بَدْرٍ عَلَى غَيْر مِيعاد قَزَعاً كَقَزَعِ الْخَرِيْف (كَقِطَعِ السَّحَابِ الْمُتَفَرِّقَهْ)، رُهْبَانِ بِالْلَيلَ، أَسَدٌ بِالْنَهَارَ، فيَفْتَحَ اللهُ الْمَهْدِي أَرْضَ الْحِجَازِ، وَ يَسْتَخْرِجَ مَنْ كَانَ فِي السِجْنِ مِنْ بَنِي هَاشم، وَ تَنزِلُ الرَّايَاتَ السُّود الْكُوفَة فَيَبْعَثَ بِالبَيعَةِ إِلَى الْمَهْدِي، وَيَبْعَثُ المَهدِي جُنُودَهُ إلى الآفاقِ، وَ يُمِيتُ الْجُور وَ أَهْلَهُ، وَ تَسْتَقِيمُ لَهُ الْبُلدان، وَ يَفْتَحُ اللَّهُ عَلَى يَدَيْهِ القُسْطَنْطَنِيَّة»

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 345 حديث 999).

باب صد و سی ام: که نعیم از خروج مهدی با پرچم رسول خدا و پیراهن و شمشیر او با علامات دیگر به هنگام عشاء سخن به میان آورده است

مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) در مکه موقع عشاء ظهور می کند و بیرق و پیراهن و شمشیر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) با او خواهد بود و علامت ها و نور و بیان با آن حضرت باشد پس از آن که نماز عشاء را خواند با صدای بلند می گوید: ایها الناس من شما را به یاد خدا می اندازم خدایی که با شما اتمام حجت کرده و انبیاء و کتاب فرستاده و به شما دستور داده که برای او چیزی را شریک قرار ندهید و از او و پیامبرش فرمان برید و آن چه را قرآن احیاء کرده احیاء کنید و آن چه را که قرآن از بین برده از بین ببرید و (راه) هدایت را یاری کنید و برای تقوا و پرهیزگاری یار هم باشید زیرا که نابودی دنیا نزدیک است من شما را به سوی خدا و رسول او فرا می خوانم تا به کتاب خدا عمل کنید و باطل را نابود ساخته و سنت و شریعت را احیاء نمائید.

سپس با سیصد و سیزده نفر که تعداد اهل بدر بودند بدون این که از یک دیگر وعده بگیرند نظیر یک قطعه ابر پائیزی ظاهر می شوند و در شب از خدا ترسان و در روز هم چون شیرند، پس خدا (به وسیله او) زمین حجاز را فتح می کند و افرادی از بنی هاشم که در زندانند آزاد می سازد.

گروهی با پرچم های سیاه وارد کوفه می شوند و لشکرهایی برای بیعت با مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) با اطراف جهان می فرستند، ستم و ستمکار را از بین می برد و در شهرها عدالت برپا خواهد نمود و خدا قسطنطنیه را به دست او فتح خواهد کرد.

الباب 131: فِيمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ: أَنَّ جَيْسَ الْمَهْدِي فِي إِثْنَى عَشَر أَلْفَا أَوْ خَمْسَةَ عَشَرَ أَلْفَاً.

«يَخرُجُ الْمَهْدِي فِي إِثْنِي عَشَرِ أَلفَا إِنْ قُلُوا، وَ خَمْسَة عَشَر أَلفاً إِنْ كَثِروا، وَ يسيرُ الرُّعْب بَيْنَ يَدَيْهِ، لا يَلْقَاهُ عَدُوّ إِلَّا هَزَمَهُم بِإِذن الله، شِعَارُهُم: أَمِتْ أَمِتْ، لا يُبَالُونَ فِي الله لومة لائم، فَيَخرُجَ إِلَيهِم سَبْعَ رَايَات مِنَ الشَّامِ فَيَهزَمَهُم وَ يَمْلِكُ ، فَتَرْجَعَ إِلَى النَّاسِ مَحَبَّتَهُم وَ نِعْمَتَهُم وَ فَاصَتُهُم وَ بَزَارَتُهُم، وَ لَا يَكُونُ بَعدَهُم إِلا الدَجَالَ» قُلْنَا: وَ مَا الْفَاصَة وَ البَزَارَة؟ قَالَ: «يُفَيضُ الأَمْر حَتى يَتَكَلَّم الرَّجُل بِمَا شَاء لَا يَخشَى شَيْئاً»

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 348 / حديث 1005).

الباب 132: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمِ بْنِ حَمَّادٍ مِنْ إِنِّصَالَ أَحْذِ الشَامِ بِظُهُورِ مَا وَعَدَ بِهِ النَّبِيِّ (صلی الله علیه و آله).

«يُرْسِلُ اللهُ عَلَى أَهْلِ الشَّامِ مَنْ يُفَرِّقُ جَمَاعَتَهُم حَتى لَو قَاتَلَتهُم التَّعَالِبِ غَلَبْتَهُمْ، وَعِندَ ذَلَكَ يَخْرُجُ رَجلُ مِنْ أَهْلِ بَيْتِي فِي ثَلَاثَ رَايَات،

باب صد و سی و یکم: آن چه که نعیم بیان کرده و گفته است که تعداد سپاه مهدی بین دوازده هزار یا پانزده هزار نفرند.

از علی (علیه السلام) شنیدم که می فرمود: مهدی (علیه السلام) و با دوازده هزار نفر که کمترین عدد آن هاست یا پانزده هزار نفر که بیشترین عدد آن هاست ظهور می کند که همگی در جلو او در حرکت اند هیچ دشمنی او را ملاقات نمی کند مگر این که آن ها را به اذن خدا شکست می دهد، شعار آن ها بمیر بمیر است از ملامت و سرزنش در راه خدا باکی ندارند، هفت بیرق از طرف شام علیه آن ها برافراشته می شود، آن حضرت آن ها را شکست می دهد و مالک آن ها می شود. سپس محبت و دوستی و نعمت و امنیت و شجاعت را به مردم بر می گرداند آن گاه دجال ظهور می کند که به شکست او می انجامد. آن گاه گفتیم فاصه و بزار، یعنی چه؟ گفت: یعنی در حکومت او شخص بدون ترس هر چه می خواهد می گوید.

باب صد و سی و دوم: آن چه که نعیم ذکر کرده به این که از شام کسی ظهور خواهد کرد که پیامبر (صلی الله علیه و آله) وعده آمدنش را داده است

خدا کسی را بر اهل شام مسلط می کند تا جمعیت آن ها را طوری متفرق کند که اگر روباه ها با اهل شام بجنگند بر آن ها پیروز خواهند شد.

در آن موقع مردی از اهل بیت من با سه بیرق خروج می کند تعداد آن ها به

الْمُكَثْرُ يَقُول: خَمْسَةَ عَشَر أَلْفَاً، وَ الْمُقِلِّلُ يَقُول:

اِثْنِي عَشَر أَلْفَاً، أمارَتَهُم أَمِتْ أَمِتْ، عَلَى رَايَة مِنْهَا رَجُلُ يَطلُبُ الْمُلْكَ، أَو يَبْتَغِي لَهُ المُلك، فَيَقتُلَهُم اللهُ جَميعاً، وَ يَرُدَّ اللهُ عَلَى الْمُسْلِمِين الفَتَهُم وَ فاصَتَهُم وَ بَزارتُهم

(كنز العمال ج 14/ ص 586 / حديث 39661).

وَ أَخْبَرَنِي إِسْرَائِيلُ بْنِ عِبَادِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِي مِثْلَهُ، إِلَّا أَنَّهُ قَالَ: تِسْعَ رَايَاتِ سُود

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 349 حديث 1007).

الباب 133: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ فِي الخَسْفِ بِالْجَيشَ الَّذِي يَنْفُذُه السُّفْيَانِي إلَى الْمَهْدِي.

«إِذَا بَعَثَ السُّفْيَانِي إِلَى الْمَهْدِي جَيشَاً فَخَسِفَ بِهِم بِالْبَيدَاء، وَ بَلَعْ ذَلِكَ أَهْلَ الشامِ، قَالُوا لِخَلِيفَتِهِم: قَد خَرَجَ الْمَهْدِي فَبَايِعْهُ وَ ادْخُلْ فِي طَاعَتِه وَ إِلا قَتَلْنَاكَ، فَيُرسِلَ إِلَيه بِالْبَيعَةِ، وَ يَسِيرُ الْمَهْدِي حَتَّى يَنزِلَ بَيْتَ الْمُقَدّس، وَ تَنْقُلُ إِلَيهِ الْخَزَائِن وَ تَدْخُلُ الْعَرَب وَ الْعَجَمِ وَ أَهْلَ الْحَرْب وَ الرُوم وَ غَيْرُهُم فِي طَاعَتِة مِنْ غَير قِتَالَ حَتَى تُبْقَى الْمَساجد بالقُطَنْطَنيّة وَ مَا دُونَهَا، وَ يَخْرُجَ قَبْلَه رَجُلُ مِنْ أَهْلِ بَيْتِهِ بِأَهْلِ الشَّرق وَ يَحْمِلُ السَّيْف عَلَى عَاتِقِةِ ثَمَانِيَة يَقْتُلُ وَ يُمتِّلُ وَ يَتَوَجَّهُ إِلَى بَيْتِ الْمُقَدَّسِ فَلَا يَبْلُغَه حَتى يَمُوتَ»

(كنز العمّال ج 14/ ص 589 / حديث 39669).

نظر عده ای پانزده هزار و به نظر عده ای دیگر دوازده هزار نفر است شعار آن ها بمير بمير است و بر پرچم آن ها نوشته شده است «مردمی که خواهان حکومت اند». پس خداوند همه آن ها را می کشد، آن گاه خدا الفت و امنیت و دوستی به مسلمین باز خواهد گرداند.

باب صد و سی و سوم: آن چه که نعیم ذکر کرده با این که لشکر سفیانی که برای جنگ با آن حضرت حرکت کرده در زمین فرو می روند و زنده به گور می شوند

آن کسی که از علی (علیه السلام) شنیده بود برای من گفت: موقعی که سفیانی لشکری به سوی مهدی می فرستد در سرزمین بیداء فرو می رود این خبر به اهل شام می رسد به خلیفۀ خود می گویند: مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) خروج کرده تو باید با او بیعت نموده و او را اطاعت کنی! و الا تو را می کشیم، خلیفه شام بیعت خود را برای آن حضرت می فرستد. بعد از آن مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) حرکت می کند تا داخل بیت المقدس می شود و در آن جا خزینه ها در اختیار آن حضرت قرار خواهد گرفت و عرب و عجم و اهل حرب و روم و غیر آن ها بدون جنگ تسلیم آن حضرت می شوند تا این که در قسطنطنیه و پائین آن مسجدهایی ساخته می شود. و مردی از اهل بیت آن حضرت به اهل شرق خروج کرده در مدت هشت ماه شمشیر را به دوش خود گرفته عده ای را می کشد و از برخی انتقام می گیرد و متوجه بیت المقدس می شود و قبل از این که به بیت المقدس برسد می میرد.

الباب 134: فِي أَنه إِذا كَانَت بِالسّام هُدَّة قَبْلَ البَيْدَاء فَلا بَيْدَاءُ وَ لَا سُفْيَانِي.

إِذَا كَانَت هُدَة بِالشَّامِ قَبْلَ الْبَيْدَاء فَلا بَيدَاء وَ لَا سُفْيَانِي - قَالَ لَيْثَ: قَد كَانتِ الهُدَة بِطَبَرِيَّة، فَاسْتَيْقَظَتَ لَهَا بالفُسْطَاط - وَ تَخْلَعُ لَهَا أَجْنِحَة، فَإِذَا هِي لَيلَة طَبَرِيَّة.

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 283 - 284 حديث 829).

الباب 135: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ: أَنَّ الفِتَن تَفْرُج بِرَجُل مِنْ وُلْدِ فَاطِمَة.

«يَفْرِجُ اللهُ الْفِتَن بِرَجُلٍ مِنّا، يَسُومُهُم خَسْفاً، لا يُعْطِيَهمُ إِلا السَّيف، يَضَعُ السَّيفَ عَلَى عَاتِقِهِ ثَمَانِيَة أَشْهرُ هَرَجاً حَتَى يُقُولُو: وَ اللَّهُ مَا هَذَا مِنْ ولدِ فَاطِمَة لَو كَانَ مِنْ وُلْدِهَا لَرَحِمْنَا، يُغريه [الله] بِبَنِي الْعَباسِ وَ بَنِي أُمَيَّة»

(كنز العمال ج 14 / ص 589 / حديث 39670).

باب صد و سی و چهارم: وقتی ویرانی قبل از سرزمین بیداء در شام پیدا شود بیداء و سفیانی هیچ کدام باقی نخواهند ماند

موقعی که در شهر شام خرابی و سر و صدایی از طرف بیداء (نام بیابانی است در اطراف شام) ایجاد شود بیداء و سفیانی باقی نمی مانند. لیث می گوید: این خرابی و سر و صدا در طبریه خواهد بود که (اهل) خیمه اند و عشایر بخاطر آن سر و صدا، بیدار می شوند و تسلیم می گردند، این است حال شب طبريه.

باب صد و سی و پنجم: آن چه که نعیم می گوید با این که فتنه و جنگ از طرف مردی از فرزندان فاطمه به وقوع خواهد پیوست

از علی (علیه السلام) شنیدم که می فرمود: خدا فتنه ها را که سبب ذلت مردم شده به وسیله مردی از خانواده ما برطرف می سازد و جز شمشیر و قدرت چیزی در دست ندارد مدت هشت ماه شمشیر را بر دوش گذاشته و آماده جنگ و مبارزه است و فاسدان و منحرفانی که جز مرگ درمانی ندارند؛ می کشد تا این که مردم می گویند: به خدا قسم این از فرزند فاطمه (علیها السلام) نیست. اگر از فرزندان او بود به ما رحم می کرد، آن حضرت کار بنی عباس و بنی امیه را می سازد و نابودشان می کند.

الباب 136: فِيمَا ذكرُه نَعِيمِ فِي الْمَهْدِي وَ مُنادِي السَّماءِ وَ يْيَعَة السُّفْيَانِي لِلْمَهدِي.

يَخْرُجُ الْمَهْدِي مِنْ مَكة بَعْدَ الْخَسْفِ فِي ثَلاثَماثَهَ وَ أَربَعَة عَشَرَ رَجُلاً عَدَّةَ أَهْلَ بَدر، فَيَلْتَقِ هُوَ وَ صَاحِبَ جَيشِ السُّفْيَانِي وَ أَصْحَابُ الْمَهْدِي يَومَئِذٍ جُنَّتَهُمُ (مَا يَسْتَتِرُ بِهِ مِنْ السِّلَاحِ) البَراذع (جمع برذع = كساء رقيق)، وَ قَالَ: إِنَّهُ يَسْمَعُ يَومَئِذٍ صَوْتاً مِنَ السَّمَاء، مُنَادِياً يُنَادِيَ: أَلا إِنْ أُولِيَاءَ اللهُ أَصْحَابَ فُلان - يعنى الْمَهْدِي - فَتَكُونَ الدَّبْرَةُ (الْهَزِيمَةُ فِي الْقِتَالِ) عَلَى أَصْحَاب السُّفْيَانِي فَيَقْتَتِلُونَ لا يَبقَى مِنْهُم إِلا الشَّرِيد، فَيَهْرِبُونَ إِلى السُفيانِي فَيُخْبِرُونَهُ، وَ يَخْرُجُ الْمَهْدِي إِلَى الشّام، وَ يَتلَّقَ السُّفياني الْمَهْدِي بِبَيعِته، وَ يَتَسارَعُ النَّاسُ إِليه مِنْ كُلِّ وَجْهِ، وَ لَا الأَرضَ عَدْلاً

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 351 / حدیث 1015).

الباب 137: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ فِي أَنّ السُّفيانِي يَدْفَع الْخِلَافَة إِلى المَهْدِي.

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 352 حدیث 1019).

باب صد و سی و ششم: آن چه که نعیم درباره مهدی و منادی آسمان و بیعت سفیانی با مهدی ذکر کرده است

مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) از مکه با سیصد و چهارده نفر که شمارۀ اهل بدرند قیام می کند اصحاب مهدی پوشش رقیقی دارند و با فرمانده سفیانی ملاقات می نمایند زهری می گوید: در آن روز صدائی از آسمان شنیده می شود که می گوید: آگاه باشید که اولیاء خدا اصحاب فلانند. یعنی مهدی و یاران سفیانی بجنگ می پردازند که سرانجام شکست خورده و فرار می کنند و عده ای به سوی سفیانی می آیند و از آمدن مهدی او را خبر می دهند در این جا سفیانی با مهدی بیعت می کند و مردم از هر طرف به سوی حضرت می شتابند و آن بزرگوار زمین را پر از عدل و داد خواهد کرد.

باب صد و سی و هفتم: آن چه که نعیم ذکر کرده این است که سفیانی خلافت را به امام مهدی رد می کند

165 . ابوبکر می گوید: بزرگان ما گفته اند:

سفیانی آن کسی است که خلافت را به مهدی (علیه السلام) واگذار می کند.

الباب 138: فِيمَا ذَكَرَهُ نُعَيْمٌ مِنْ اسْتِخْرَاجِ الْمَهْدِيِّ التَّابُوتَ السَّكِينَةَ وَالتَّوْرَاةَ وَالْإِنْجِيلَ مِنْ غَارٍ أَنْطَاكِيَةٍ.

الْمَهْدِي يَبْعَثُ بَعْثاً لِقِتَالَ الرُّوم، يُعطى فِقدَ عَشَرَةَ، يَسْتَخرج تابوتِ السَّكِينَة مِن غار أنطاكية، فيه التَّوراةَ الَّتى أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَى مُوسى، وَ الإنجيل الَّذِي أَنزَلُ اللهُ عَلَى عِيسَى، يَحْكُمُ بَيْنَ أَهْلِ التَّوراة بِتَوراتِهِم وَ بَيْنَ الإنجِيلُ بِإِنجِيِلِهِم

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 355 حدیث 102).

الباب 139: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ مِنْ أَنَّ الْمَهْدِي يَهْدِي لِأَمْرِ خَفِيّ.

إنّما سُمّى الْمَهْدِي؛ لأَنه يَهْدِي لِأَمر قَدْ خَفِ، وَ يَسْتَخْرِجُ التَورَاة وَ الإِنجِيلَ مِنْ أَرضِ يُقَالُ لَهَا: أَنْطَاكِيَّةِ

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 355 حدیث 1023).

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 356 / حديث 1029).

باب صد و سی و هشتم: آن چه که نعیم ذکر کرده عبارت از بیرون ساختن تابوتی که در آن تورات و انجیل است

مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) مبعوث می شود تا با روم بجنگد. آگاهی ده نفر را دارد (این تعبیر حاکی از کثرت و زیادی علم اوست) و تابوت سکینه را که حاوی تورات و انجیلی است که خداوند بر موسی و عیسی نازل کرده از غار انطاکیه بیرون می آورد و آن حضرت در بین اهل تورات با توراتشان و در بین اهل انجیل با انجیلشان داوری می کند.

باب صد و سی و نهم: آن چه که نعیم ذکر کرده با این که مهدی مردم را به کار پنهانی هدایت و راهنمائی می کند

این که مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را مهدی نامیدند، این است که امت را برای کاری که بر مردم مخفی است (و سبب سعادت آن هاست) دعوت و هدایت می کند و تورات و انجیل را از سرزمینی که آن را انطاکیه می گویند استخراج می نماید.

الباب 140: فِيمَا ذَكَرَهُ نَعِيمُ فِي أَنَّ عَدْلَ الْمَهْدِي يَبْلُغَ إِلَى أَنَّه لَو كَانَ تَحْتَ ضِرْسِ إِنْسَانِ شَيْءٍ اِنتَزَعَهُ وَ رَدَّهُ.

يَبْلُغُ مِن ردّ الْمَهدِي الْمَظَالِمَ حَتى لَو كَان تَحْتَ ضِرْسِ إِنسَانِ شَيءُ انْتَزَعَهُ حَتى يَرُدَّه

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 355 / 1024).

الباب 141: فِيمَا ذَكَرَهُ فِي أَنَّ مَعَ الْمَهْدِي رَايَةُ رَسُولِ الله (صلی الله علیه و آله) المُعَلَّمَة.

مَعَ الْمَهْدِي رَايَةُ رَسُولِ الله (صلی الله علیه و آله)، الْمُعَلِّمَة (لَهَا عَلَامَةٌ يَعْرِفُهَا)، لَيْتَنِي أَدْرَكْتُهُ وَ أَنا جَذَعُ (شابّ)

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 355 / حدیث 1025).

وَ فِي رِوَايَةٍ أُخْرَى عَنْ عَلَى (علیه السلام) أَنَّ الْمَهْدِي يَخْرُجُ بِرَآيَةِ الْني (صلی الله علیه و آله) مِنْ مِرْطٍ مُخملة

الباب 142: فِيمَا ذكرهُ نَعِيمٍ: أَنَّ رَايَة الْمَهدِي مَكتوب عَلَيها: البَيعَهُ لله.

فِي رَايَةِ الْمَهْدِي مَكْتُوب: الْبَيْعَةُ اللهِ

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 356/ حديث 1026).

باب صد و چهلم: آن چه که نعیم از عدالت مهدی ذکر کرده که اگر مال کسی حتی در زیر دندان کسی باشد آن را بیرون می آورد و به صاحبش برمی گرداند

حضرت مهدی در رد مظالم به جایی می رسد که اگر چیز (غصبی) در زیر دندان انسانی باشد آن را گرفته و (به صاحبش) بر می گرداند.

باب صد و چهل و یکم: آن چه که نعیم ذکر کرده با این که به همراه مهدی پرچم رسول خداست که برافراشته است

بیرق رسول خدا (صلی الله علیه و آله) برافراشته با مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) خواهد بود و برای آن علائمی است ای کاش من در جوانی حضرت را درک می کردم تا بتوانم به خوبی او را یاری نمایم.

باب صد و چهل و دوم: آن چه که نعیم ذکر کرده با این که بر روی پرچم مهدی نوشته شده است بیعت برای خداوند است

171 «نوف بکالی» می گوید: بر بیرق مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) نوشته شده است: بیعت (فقط) برای خداست.

الباب 143: فِیمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ: أَنَّ الْمَهْدِي كَأَنَّما يُلعِقُ الْمَسَاكِينِ الزُّبْدَ.

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 356/ حديث 1028).

الباب 144: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمِ مِنْ أَنَّ الْمَهْدِي خَيْرُ النَّاسِ، وَ أَنَّ مُقَدَّمَة جَبْرَئِيل، وَ سَافَتَهُ مِيكائيل.

اَلْمُهْدِي خَيْرُ النَّاسِ، أَهلُ نُضْرَتِهِ وَ بَيعَتِهِ مِنْ أَهْلِ كُوفانِ وَ اليَمنِ وَ أَبْدَالِ الشَّام، مُقَدِّمُتهُ جَبرئیل وَ سَافَتَهُ مِيكائيل مَحبُوبُ فِي الْخَلائِقِ يُطى الله بِهِ الْفِتْنَةَ الْعَمياء، وَ تَأْمَنُ الأَرضَ حَتَّى المرأه لِتَحِجَّ فِي خَمُسَ نِسوةٍ وَ مَا مَعَهُنَّ رَجُلَ لا تَتَّقِ شَيْئاً إِلَّا اللهُ، تُعْطِي الأَرضَ بَرَكَاتِها (زكاتها) وَ السَّمَاء بَرَكَتِهَا.

(اكتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 356 حديث 1030).

باب صد و چهل و سوم: آن چه که نعیم ذکر کرده که حضرت مایل است که به مساکین کمک نماید.

هدف مهدى (عجل الله تعالی فرجه الشریف) آن است که به مستمندان، بذل و بخشش نماید.

باب صد و چهل و چهارم: آن چه که نعیم ذکر کرده که مهدی بهترین مردم است که در جلو او جبرئیل و به دنبال او میکائیل است

بهترین مردم مهدی است و یاری دهندگان و بیعت کنندگان با او بیشتر مردم کوفه و یمن و بزرگان شام اند جلو مهدی جبرئیل و پشت سرش میکائیل در حرکت اند. مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) محبوب خلائق است و خدا به وسیله او فتنه را خاموش می کند و زمین را به نحوی امن و امان خواهد کرد که یک زن می تواند با پنج زن دیگر حج به جای آورند بدون آن که مردی با آن ها باشد و آن زن از هیچ چیز باکی نخواهد داشت و خدا برکات زمین و آسمان خود را به مردم ارزانی می دارد.

الباب 145: فِيمَا ذَكَرَه نَعِيمٍ مِن أَنَّ الْمَهْدِي يُهْدِي إِلى أَسفَارٍ مِنَ التَّوْرَاةِ. يُسْلِمُ بِمَا ثَلاثُونَ أَلْفَاً.

إِمَّا سُمِّيَ الْمَهْدِي؛ لأَنَّهُ يُهدِى إلى أسفار من أسفار التوراة يَسْتَخْرِجُها مِنْ جِبَالِ الشَّامَ، يَدعُو إِلَيها الْيَهُود، فَيَسْلِمَ عَلَى تِلكَ الكُتب جَمَاعَةُ كَثِيرة، ثُمَّ ذَكَرٍ نَحواً مَنْ ثَلاثَين أَلتَاً

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 357 - 358 حدیث 1035).

الباب 146: فِيمَا ذكره نَعِيمٍ: أَنَّهُ يَرْضَى عَنه سَاكِنُ الْأَرْضِ.

«يَرْضَى عَنهُ سَاكِنُ السَّمَاءِ وَ سَاكِنُ الأَرضِ، وَ لَا تَدَعُ السَّمَاء مِنْ قَطْرِها شَيْئاً إِلَّا صَبَّهُ وَ لَا الأَرض مِنْ نَبَاتِها شَيْئاً إِلَّا أَخْرَجَتْهُ حَتى تَتَمَنَى الأحياءَ الأموَات»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 358 / 1038).

باب صد و چهل و پنجم: آن چه که نعیم ذکر کرده با این که مهدی به سوی قسمت هائی از تورات راهنمائی می شود و بخاطر دسترسی حضرت به آن اسفار، حدود سه هزار نفر به او ایمان می آورند

علت این که مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را مهدی نامیده اند آن است که آن حضرت به سوی اسفاری (یعنی قسمتی) از تورات راهنمائی می شود و آن ها را از کوه هائی که یهود، (مردم را) به طرف آن ها دعوت می کنند استخراج خواهد نمود، پس جمعیت زیادی به واسطه آن کتاب ها، اسلام اختیار می نمایند.

باب صد و چهل و ششم: آن چه که نعیم ذکر کرده با این که مردم روی زمین از او راضی خواهند بود

الباب 147: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ: أَنَّه يَسْتَخْرِجُ

الكنوز، وَ يُقَسِمُ الْمَالِ، وَ يُلْقَ الإِسلام بِجِرانِه. (بتمامه)

«إِنَّه يَسْتَخرِجُ الْكُنوز، وَ يُقَسِّمُ الْمَالَ، وَ يُلْقَ الإِسلامُ بِجِرانِه» (بَاطِنُ عُنُقِ الْبَعِيرِ)

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 358 / حديث 1037).

الباب 148: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ أَنَّه يُحْيِي الْمَال حَثِياً وَ يَمْلأُ الأَرض عَدْلاً.

«يُحيِي الْمَالَ حَثِياً (كِنَايَةٌ عَنْ الْمُبَالَغَةِ فِي الْكَثْرَة) لا يَعُدُّه عَدَاً، يَمَلَأُ الْأَرْضَ عَدْلاً كَما مُلِئَتْ جَوراً وَ ظُلْماً»

الباب 149: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ: أَنَّ الأُمَّةَ تَأْوِي إِلَيه كَالْنَحْلِ إِلَى يَعْسُوبِهَا.

«تَأْوِي إِلَيهِ أُمَّتُهُ النَّاسُ عَلَى مِثْلِ أَمْرِهم الأَوّل، لا يُوقِظُ نائماً وَ لا يُهرِيقَ دَماً»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1/ ص 358 - 359 / حديث 1040).

باب صد و چهل و هفتم: آن چه که نعیم ذکر کرده که مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) گنج ها را استخراج می کند و اموال را تقسیم می نماید و اسلام بتمامه در جایگاه خود مستقر خواهد ساخت

مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) گنج ها را استخراج نموده و اموال را تقسیم می نماید، و اسلام را در جای خود مستقر نموده و مانند گردن که روی زمین قرار می گیرد همه مسائل آن انجام می پذیرد.

باب صد و چهل و هشتم: آن چه که نعیم ذکر کرده که حضرت اموال را به تدریج می دهد و زمین را پر از عدل و داد خواهد کرد

باب صد و چهل و نهم: آن چه که نعیم ذکر کرده که مردم مانند تجمع زنبورها به دور ملکه به دور حضرت جمع می شوند

مانند دورۀ نخست، مردم به دور حضرت جمع می شوند و مطیع فرمان اویند نه خوابی را بیدار و نه خونی را می ریزد

الباب 150: فِيمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ: أَنَّهُ يَمْلَأُ الأَرضَ عَدْلاً وَ یَمَلِكُ سَبْعَ سِنَيْن.

«يَملأُ الأَرضَ عَدْلاً كَمَا مُلِئَتْ قَبْلَهُ ظُلْماً وَ جُوراً، يَمْلِكُ سَبْعَ سِنِين»

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 359 / حديث 1041).

الباب 151: فِیمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ: أَنَّ طَاوُوس تَمَنّى أَنْ يُدْرِكَ أَيامَ الْمَهْدِي.

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 360 / حديث 1046).

الباب 152: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمْ فِي أَنَّهُ فِي زَمَانِ الْمَهْدِي يَتَمَتَّى الصَّغِيْر أَنْ يَكُونَ كَبِيراً وَ الْكَبِيرُ صَغِيراً

(كتاب الفتن لابن حماد، ج 1: ص 360/ حديث 1047).

باب صد و پنجاهم: آن چه که نعیم ذکر کرده این است که مهدی زمین را پر از عدل و داد خواهد کرد و هفت سال حکومت می نماید.

باب صد و پنجاه و یکم: آن چه که نعیم ذکر کرده این است که طاووس یمانی در آرزوی درک زمان مهدی بود

من دوست دارم که نمی رم تا زمان مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را درک کنم، (زیرا) آن حضرت به پاداش نیکوکاران می افزاید و به گهنکار فرصت توبه می دهد.

باب صد و پنجاه و دوم: نعیم ذکر کرده که در زمان مهدی کودک در آرزوی بزرگ شدن است و بزرگ در آرزوی کودک شدن

توضیح: ابن حجر عسقلانی که یکی از علمای بزرگ اهل سنت است در کتاب تقريب التهذیب خود می نویسد: «رشدین و ابن لهيعه از راویانی هستند که مورد ثقه و اعتماد اهل سنت نیستند و گفتار ایشان مورد توجه و پذیرش نیست» در این صورت شاید نقل حدیث سیّد از آن ها صرفاً توجه به متن حدیث و نقل از آن ها بوده بدون این که توجهی به ثقه بودن یا نبودن آن ها داشته باشد.

الباب 153: فِيْمَا ذَكَرَهَ نَعِيمٍ عَنِ النَّبِيِّ (صلی الله علیه و آله): أَنَّ اُمَّتَهُ تَنْعِمُ فِى زَمَانِ الْمَهْدِى نِعْمَةً لَمْ يَنْعَمُوا مِثْلَهَا قَطُّ.

«تَنْعَمُ أُمَّتَيِ فِي زَمَنِ الْمَهْدِى نِعْمَةً لَمْ يَنْعَمُوا مِثْلَهَا قَطُّ، تُرْسِلُ السَّمَاء عَلَيْهُم مِدْرَاراً، وَ لا تَدَعَ الْأَرْضُ شَيْئاً مِنْ النَّبَاتِ إِلَّا أَخْرَجَتْهُ، وَ الْمَالُ كَدُوس (الْكَثِيرْ أَيْ بَعْضْ عَلَى بَعْضٍ)، يَقُومَ الرَّجُلُ يَقُولُ: يَا مَهْدى أَعْطِنِي، فَيَقُول: خُذْ»

(كتاب الفتن لا بن حماد ج 1: ص 360 / حدیث 1048).

الباب 154: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ فِي ظُهُورِ تَابُوت السَّكِيْنَة عَلَى يَدِهِ مِنْ بُحَيْرَةِ طَبَرِيَّة.

بَلَغَنى أَنَّهُ عَلَى يَدِى الْمَهْدِى يَظْهَرُ تَابُوتُ السَّكِيْنَة مِنْ بُحَيْرة طَبَرِّيَةِ حَتَى يَحْمِلَ فَيُوضِعَ بَيْنَ يَديَهُ بِبَيْتِ الْمَقْدّس، فَإِذا نَظَرَتْ إِلَيْهِ الْيَهُودُ أَسْلَمَتْ إِلا قَلِيلاً مِنْهُم، ثُمَّ يَمُوتُ المَهْدى

(كتاب الفتن لا بن حماد ج 1 / ص 360-361 / حديث 1050).

باب صد و پنجاه و سوم: آن چه که نعیم ذکر کرده که پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود که امت من در زمان مهدی به نعمتی می رسد که هیچ گاه قبلا به چنین نعمتی نرسیده است

امت من در زمان مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) متعنم به نعمت هایی می شود که هرگز نعمتی به او داده نشده، باران بر آن ها می بارد و زمین چیزی از گیاهان به جا نمی گذارد جز آن که همه را بیرون می ریزد و سبز می کند و ثروت مانند خرمن انباشته می شود و مال ارزشی ندارد، مردی بلند می شود و می گوید: یا مهدی به من ببخش. حضرت می گوید: بگیر.

باب صد و پنجاه و چهارم: آن چه که نعیم ذکر کرده که تابوت آرامش دهنده (که مربوط به یهود بوده) از بحیره طبریه بدست مهدی می افتد

به من چنین رسیده که تابوت سکینه از بحیرهٔ طبریه (روستایی است در اردن) به دست مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) آشکار می شود و آن را به بیت المقدس می آورند و در اختیار حضرت قرار می دهند موقعی که یهودیان به تابوت نظر می کنند جز تعداد کمی به مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) ایمان می آورند.

الباب 155: فِيمَا ذَكَرَهُ نَعِيمُ: أَنَّ الْغِنَى يُلْقَى فِي قُلُوبِ الْعِبَادَ فِي زَمَانِ الْمَهْدِى.

إِذَا خَرَجَ الْمَهْدِى الْقَ اللهُ الْغِنَى فِي قُلُوبِ الْعِبَادِ حَتَّى يَقُولَ الْمَهْدِى: مَنْ يُرْيَدُ الْمَالَ؟ فَلَا يَأْتِيَهُ اَحَدُ إِلَّا وَاحِدُ يَقُول: أَنَا، فَيَقُول: أحْتُ، فَيَحْنُو، فَيَحْمِلَ عَلَى ظَهْرِهِ حَتَى إِذَا أَتَى أَقْصَى النَّاسَ قَالَ: أَلَا أَرَانِي شَرُّ مَنْ هَاهُنَا؟! فَيَرْجِعَ فَيَرُدَهُ إِلَيْهِ، فَيَقُول: خُذْ مَالَكَ لَا حَاجَةً لِي فِيهِ

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 361 / حديث 1051).

الباب 156: فِيمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٌ: أَنَّ الْمَهْدِى يَصْلَحُهُ اللَّهُ فِي لَيْلَةِ

الْمَهْدِى يُصْلِحُهُ اللَّهُ فِي لَيْلَةِ وَاحِدَةً»

(حلية الاولياء ج 3 ص 177).

باب صد و پنجاه و پنجم: آن چه که نعیم ذکر کرده که در زمان مهدی (علیه السلام) بی نیازی به گونه ای است که کسی خود را نیازمند نمی بیند

مردی از اهل مغرب گفت: وقتی که مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) خروج کند خداوند طوری مردم را بی نیاز می سازد که مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) می گوید: چه کسی خواهان ثروت است؟ هیچ کس اظهار نیاز نمی کند. جز یک نفر که می گوید:

من (طالب مالم)، پس آن مرد عرض می کند مال کمی به من عطا کن و آن حضرت به او می دهد آن مرد مال را به دوش خود می کشد و به نزد دورترین فرد می آید و می گوید: صلاح نمی دانم که از این جا بگذرم، پس بر می گردد مال را به آن حضرت بر می گرداند و می گوید: مال خود را بگیر که من به آن احتیاجی ندارم.

باب صد و پنجاه و ششم: آن چه که نعیم ذکر کرده که خداوند کار مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را در یک شب اصلاح می نماید

خدا (کار) مهدی را در یک شب اصلاح می نماید.

الباب 157: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمْ فِي أَنَّ مَوْلانا عليّاً عَرَّفَ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ أنّ حُلَى الكَعْبَةِ يَقْسِمُهُ فِيهِ شَابٌ مِنْ قُرَيسُ فِي آخِرِ الْزَمَانِ

وَ اللهُ مَا أَرَانِي آدَعُ خَزَائِنَ الْبَيْتِ وَ مَا فِيْهِ مَن السَّلاح وَ الْمَالَ أَم أُقَسَمُهُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ؟ فَقَالَ لَهُ عَلِي بْنِ أَبِي طَالِب: «اِمْضِ فَلَسْتَ بِصَاحِبِه، إِنَّمَا صَاحِبُهُ مِنَّا شَابُ مِنْ قُرَيْش يُقَسَمُهُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فِي آخِرِ الزَّمَان».

(كنز العمّال ج 14 / ص 590 و 591 / حديث 39674).

الباب 158: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ فِي أَوَّلِ لِوَاءِ يَعْقِدُهُ الْمَهْدِى

اَوَّلُ لِوَاء يَعْقِدُهُ الْمَهْدِى يَبْعَثُهُ إِلَى الْتُرْكَ فَيَهْزِمَهُمْ وَ يَأْخُذُ مَا مَعَهُم مِنَ السَّبْى وَ الأَموال، ثُمَّ يَسْيِرُ إِلَى الشَّامِ فَيَفْتَحَها، ثُمَّ يَعْتِقُ كُلَّ مَمْلُوكَ مَعَه، وَ أَعْطى أَصْحَابَه ثَمَنُهُم.

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1 : ص 363 / حديث 1060).

يَخرُجُ عَلَى لِوَاءِ المَهْدِى حَدِيثُ الْسِن، خَفَيْفُ اللحِيَةِ، أَصْفَر - وَ لَم يَذْكُرِ الْوَلِيْد أَصْفَرَ - لَوْ قَابَلَ الْجِبَالَ لَهَزَّهَا - وَ قَالَ: لَهَدَّهَا - حَبُّتْ يَنْزِلُ أيْليَاء

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 366 / حدیث 1071).

باب صد و پنجاه و هفتم: آن چه که نعیم ذکر کرده که مولا علی (علیه السلام) به عمر بن خطاب گفت: تقسیم کننده اموال کعبه، جوانی از قریش است

وقتی عمر بن خطاب با کعبه خداحافظی می نمود گفت: به خدا سوگند نمی دانم که خزینه ها و اسلحه و مال کعبه را رها کنم یا آن ها را در راه خدا تقسیم نمایم؟ علی ابن ابیطالب (علیه السلام) و به او فرمود: (از این خیال) در گذر که تو صاحب کعبه نیستی بلکه صاحب آن، جوانی است از قریش که در آخر الزمان، آن را در راه خدا خواهد داد.

باب صد و پنجاه و هشتم: آن چه که نعیم پیرامون اولین پرچم مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) ذکر کرده است

مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) نخستین بار پرچم را به سوی ملت ترک می فرستد و آن ها را شکست می دهد و اسراء و اموال آن ها را می گیرد، بعد از آن، به سوی شام می رود و آن را فتح می کند و غلام های زر خریدی را که با او باشند آزاد نموده قیمت آن ها را به یاران خود می دهد،

الباب 159: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ فِي صِفَةِ الْمَهْدِى

«الْمَهْدِي أَجْلَى الْجَبَيْنِ أَثْنَى الأنف

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: حس 364 / حديث 1063).

«الْمَهْدِى أَقْنَى أَجْلَى» رَوَاهُ عَنِ النَّيّ (صلی الله علیه و آله)

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: حس 364/ حديث 1064).

الباب 160: فِيمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ فِي خُشُوعِ الْمَهْدِى

الْمَهْدِى خَاشِعُ لِلَّهِ كَخُشُوعِ النَّسْرُ جُنَاحَه

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 364 / حدیث 1061).

باب صد و پنجاه و نهم: آن چه که نعیم در صفت مهدی ذکر کرده است

بینی حضرت عقابی و چهره اش نورانی است.

باب صد و شصتم: آن چه که نعیم در ابراز کوچکی مهدی در برابر خداوند ذکر کرده است

مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) در برابر خداوند مانند عقابی است که بال های خود را به عنوان تسلیم پهن می کند.

الباب 161: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمِ مِنْ زِيَادَةَ [فِي] صِفَةِ الْمَهْدِى

«الْمَهْدِى مَوْلِدُهُ بِالْمَدِينَةِ مِنْ أَهْلِ بَيْتِ النَّبي (صلی الله علیه و آله)، وَ اِسْمُهُ اِسْمُ نَيِّ، وَ مُهاجَرُهُ بَيْتُ الْمُقَدَسِ، كَثُ الْلْحِيَة، أَكْحَلُ الْعَيْنَيْنِ، بَرَّاقُ الثَّنَايَا، فِي وَجْهِهِ خَالُ، أَقْنى أَجَلَى فِي كِتْفِهِ عَلامَةُ النَّبِيُّ، يَخْرُجُ بِرَأيَةِ النَّبِيِّ (صلی الله علیه و آله)، مِنْ مِرْطٍ مَحْمَلَةٍ، سَوْدَاءِ مَرَبَّعَة فِيْها حِجْرٌ، لَمْ تَنْشُرْ مُنذُ تَوَفَّى رَسُولُ الله (صلی الله علیه و آله)، وَ لا تَنْشُرُ حَتَّى يَخْرُجَ الْمَهْدِى، يُمَدُّهُ اللَّهُ بِثَلَاثَةِ آلَافٍ مِنَ الْمَلائِكَةُ يَضْرِبُونَ وُجُوهُ مَنْ خَالَفَهُمْ وَ أَدْبَارَهُمْ، يُبْعَثُ وَ هُوَ مَا بَيْنَ الثَّلاثِينَ إِلَى الْأَرْبَعِينَ»

(کنز العمال، ج 14، ص 589 و 590، حدیث 39671).

الباب 162: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيْمُ: أَنَّهُ فَتَى مِنْ قُرَيْشٍ ضَرْبُ مِنَ الرِجَالِ، وَ أَنَّ عُمْرَهَ سِتُونَ سَنَةَ

«هُوَ فَتَى مِنْ قُرَيْشٍ ضَرَبَ مِنَ الْرِجال»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 366 / حدیث 1074).

باب صد و شصت و یکم: آن چه که نعیم از صفات مختلف مهدی ذکر کرده است

مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) از اهل بیت نبی است و وطنش مدینه و هم نام جدش رسول خداست و هجرت او در بیت المقدس خواهد بود، ریش حضرت پر پشت و مشکی و چشم هایش مشکی و سرمه کشیده و دندان هایش سفید و براق است. در صورت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) خال برجسته و روشنی است و در ر کتف آن حضرت، علامت نبوّت است و به همراه خود بیرق رسول خدا را با پارچه مخمل سیاه، چهارگوشه بیرون می آورد. از موقعی که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) از دنیا رفته تا ظهور مهدی کسی آن بیرق را ندیده است. خدا سه هزار فرشته را به یاری حضرت می فرستد که به صورت و پشت مخالفین آن حضرت می کوبند، مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) وقتی که خروج می کند سیمای مبارکش از سی الی چهل سال بیشتر نشان نمی دهد.

باب صد و شصت و دوم: آن چه که نعیم ذکر کرده با این که حضرت مهدی جوانی است از قریش که شصت سال عمر می کند

مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) جوانی است از قریش.

(الكتاب تلاتي لابن حماد ج 2ص 367 / سعديث 1075).

(كتاب الذين لابمن حماد ج 1: ص 366/ حدیث 1072).

أَقُولُ أَنَا: إِنَّ الْإِخْتِلافَ فِي عُمْرِهِ لَعَلَّ مَعْنَاهُ أَنَّ صَيْتَهُ عِنْدَ مَنْ يَرَاهُ نَحْوَ مَا تَضَمَّتُه الأَخْبارَ وَ إِنْ كَانَ عُمْرُه أَكْثَرَ مِنْ ذَلِكَ.

الباب 163: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ فِي إِسْمِ الْمَهْدِى وَ أَنَّهُ مِنْ وُلْدِ فَاطِمَةَ

«الْمَهْدِى يُوَاطِيءُ اِسْمُهُ اِسْمِي وَ اسْمُ أَبِيْهِ اِسْمُ أَبِي وَسَمِعْتُهُ غَيْرَ مَرَّةَ لا يُذْكَرُ اسْمُ أَبِيْهِ

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 367 / حدیث 1076).

«الْمَهْدِى يُوَاطِي اسْمُهُ اِسْمِي وَ اسْمُ أَبِيْهِ أُسِمُ أَبِي»

(كنز العمال، ج 14، ص 268، حديث 39671).

مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) شخصی شصت ساله است.

باب صد و شصت و سوم: آن چه که نعیم پیرامون نام مهدی بیان کرده و این که او فرزند فاطمه است

اسم مهدی اسم من است و اسم پدرش هم اسم پدر من است. راوی می گوید: مکرراً از آن حضرت شنیدم که نام پدرش (یعنی پدر مهدی) را ذکر نمی کرد.

اسم مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) اسم من و اسم پدرش اسم پدر من است،

توضیح: این جمله حضرت که پدر او اسم پدر من است، مورد توجه بسیاری از دانشمندان امامیه و اهل سنت قرار گرفته تا آن جا که احمد در مسند و حافظ ابونعیم در حلیة الاولیاء گفته اند: که اسم ابيه، اسم ابی، در روایت نبوده، بلکه از طرف راوی حدیث که زرّ و زائد بوده اند؛ اضافه شده است و بعضی از علمای امامیه مانند مرحوم مجلسی و دیگران به توجیه این حدیث پرداخته اند: بدین صورت که گفته اند: نام پدر حضرت مهدی، امام حسن بوده و این حدیث چگونه باید تصحیح کرد؟ هر کدام از دانشمندان به توجیه پرداخته و راه های مختلفی را ارائه داده اند که بهترین راه کلام صاحب جنات الخلود است که می گوید: نام پدر امام مهدی، غیر از حسن، عبدالله هم بوده است، در این صورت جمله پیامبر که می فرماید: نام او نام من، و نام پدرش نام پدر من است، درست می باشد.

تمامی این مباحث در جلد دوم منتخب الاثر ذکر شده است.

اِسْمُ الْمَهْدِى اِسْمُ مُحَمَّد، أَوْ قَالَ: اِسْمُ النَّبِيِّ

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 367 / حدیث 1078).

«اِسْمَ الْمَهْدِى اِسْمِي» (كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 368/ حدیث 1080).

«الْمَهْدِى اِسْمُهُ اِسْمِي وَ اسْمُ أَبِيْهِ اِسْمُ أَبِيِ»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 368/ حدیث 1081).

الْمَهْدِى حَقٌّ هُوَ؟ قَالَ: حَقٌّ، قُلْتُ: فَمِّنْ هُوَ؟ قَالَ: مِنْ قُرَيْشٍ، قُلْتُ: مِنْ أَى قُرَيْش؟ قَالَ: مِنْ بَنِي هَاشِم، قُلْتُ: مِنْ أَيِّ بَنِي هَاشِمْ؟ قَالَ: مِنْ بَنِي عَبْدِ الْمُطَّلِبْ، قُلْتُ مِنْ أَيِّ بَنِي عَبْدِ الْمُطَّلِب؟ قَالَ: مِنْ وُلد فَاطِمَة (کتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 368-369 / حدیث 1082).

به سعید بن مسیب گفتم:

مهدی حق است؟

گفت: (آری) از قریش است،

گفتم: از کدام قریش؟

گفت: از بنی هاشم (دوباره)

گفت: از بنی عبدالمطلب،

گفتم: از کدام بنی عبدالمطلب؟

گفت از فرزندان فاطمه (علیها السلام).

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 374 / حدیث 1112).

«الْمَهْدِى رُجُلُ مِنَّا مِنْ وُلْدِ فَاطِمَة».

(کنز العمال، ج 14، ص 591 و 590، حدیث 39675).

الباب 164: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ مِنَ الْخَسْفِ بِالْجَيْش الذِّى يَبْعَتُهُ السُّفْيَانِي إِلَى مَكَة

إِذَا بَلَغَ السُّفْيانِي الَّذِي بِمِصْر بَعَثَ جَيْشَاً إِلَى الَّذِي بِمَكَة فَيَخْرِبُونَ الْمَدِينَةِ أَشَدُّ مِنَ الْحُرَّة حَتَّى إِذَا بَلَغُوا الْبَيْدَاء خَسَفَ بِهِمْ

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 328/ حدیث 938).

مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) از فرزندان فاطمه (علیها السلام) خواهد بود.

باب صد و شصت و چهارم: آن چه که نعیم ذکر کرده که لشکر سفیانی که به سوی مکه رفته به زمین فرو می رود

الباب 165: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيْمٍ: أَنَّ الْجَيْشَ الَّذِي يَخْسِفُ بِهِ يَكُونُ مِنْ جِهَةِ الشَام

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 327 /حدیث 933).

الباب 166: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ مِنَ الْخَسْف بِالْجَيْشِ الَّذِي يُبْعَثُ إِلَى مَكَة

باب صد و شصت و پنجم: آن چه که نعیم ذکر کرده با این که لشکری که به زمین فرو می رود از شام است

لشکری از شام به مکه فرستاده می شود وقتی که به بیداء می رسند به زمین فرو می روند و زنده به گور می شوند.

باب صد و شصت و ششم: آن چه که نعیم ذکر کرده با این که لشکر اعزامی به مکه در زمین فرو می روند

زمانی که لشکری به سوی مکه برای سرکوبی انقلابیون اعزام می شوند وقتی به بیداء رسیدند به زمین فرو می روند و منادی از زیر پای آن ها فریاد می زند: «اگر آن ها را در وقتی که وحشت زده اند ببینی که راه فرار ندارند و از مکان نزدیکی گرفته خواهند شد». (سباء / 50)

و مردی از میان لشکر برای طلب ناقه خود خارج می شود وقتی که بر می گردد احدی از آن ها را نمی یابد و متوجه نمی شود که او همان کسی است که مردم خبرش را می دهند.

الباب 167: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيْمٍ عَمَّنْ رَوى أَنَّ الْخَسْفَ يَكُونُ لِلْجَيْسُ الَّذِي يَنْفُذُ إِلَى الْمَدِينَة

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 329 / حدیث 940).

حَدِيْتُ آخَر فِي الْخَسْفِ بِالْجَيْشِ الَّذِي يَنْفِذُ إِلَى الْمَدِينَةِ:

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 329-330/ حدیث 943).

يَقُولَ عَلي بن مُوسَى بْنِ جَعْفَرٌ بْنِ مُحَمَّد بْنِ مُحَمَّدُ بْنِ الطَّاوُوسِ:

وَ الَّذِى ظَهَرَ لَنَا مِنَ الْأَخْبَارِ وَ الآثَارِ إِنَّ الْجَيْشَ الَّذِي يَخْسِفُ بِهِ هُوَ الَّذِي يَبْعَثُ بهِ إِلَى مَكَة.

وَ يُمْكِنُ أَنْ يَكُونَ إِنِفَاذُ الْجَيْش إِلَى الْمَدِينَةَ وَ إِلَى مَكَّةَ. وَ رَوَيْنَا أَنَ الْبَيْدَاء الَّتى يَكُونُ الْخَسْفُ فِيْهَا بَيْدَاء مَكَة

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 329/ حدیث 939).

وَ فِي حَديثِ: أَنَّ الْمُنَادِى لِلْبَيْدَاء أَنْ تَنْخَسِفَ بِهِمِ اللَّهَ جَلَّ جَلَالُه

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 331 / حدیث 948)،

وَ فِي بَعْضِهَا: أَنَّهُ جِبْرِئيل (كتاب الفتن لابن حماد / ج 1: ص 328/ حدیث 937).

باب صد و شصت و هفتم: آن چه که نعیم ذکر کرده که لشگر اعزامی به مدینه در زمین فرو می روند

اشاره

و حدیث دیگری است که به به بیان لشکری پرداخته که به مدینه می رود و زمین آن ها را فرو می برد.

لشکر دوازده هزار نفری به سوی مدینه رهسپار می شوند و در بیداء به زمین فرو می روند.

سید بن طاووس می گوید:

آن چه از اخبار و آثار اهل بیت به دست می آید آن است که لشکری که به زمین فرو می روند همان قشونی است که به مکه اعزام شده اند.

و ممکن است لشکری باشد که به مکه و مدینه اعزام شده اند.

و ما روایت کردیم که بیدایی که در آن خسف و فرورفتگی روی داده است بیداء مکه است.

و در حدیث است: آن منادی که در بیداء ندا می کند که زمین آن ها را فرو برد خداست.

و در بعضی از روایات است که جبرئیل است.

فصل

فِيهَا ذَكَرَهُ يَاقُوتُ الْحِمَوِى فِي تَرْجُمَةِ «الْبَيْدَاء» مِنْ «مُعْجَمِ الْبُلْدَانِ».

قَالَ: الْبَيْدَاء: اِسْمُ الْأَرْضَ مَلْسَاء بَيْنَ مَكَة وَ الْمَدِينَةِ، وَ هِيَ اليَ مَكَة أَقْرَبُ تَعدُ مِنَ الشَّرْقِ أَمَامَ ذِي الْحُلَيْفَة.

وَ فِي الْحَديث: اَنْ قَوْماً كَانُوا يَغُزُونَ الْبَيْتِ فَنَزَلُوا بِالْبَيْدَاء، فَبَعَثَ الله جبرائيل، فَقَالَ: يَا بَيْدَاء أَبيديهم (كتاب المعجم البلدان ج 1: ص 523).

الباب 168: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ مِنْ عَلَامَاتِ الْمَهْدِى

إذا خَسِفَ بِجَيْشِ الْبَيْدَاء فَهُو عَلَامَةُ خُرُوجِ الْمَهْدِى

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 332 / حدیث 950).

الباب 169: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ: أَنَّ مِنْ عَلامَةِ ظُهُورِهِ خُرُوجُ آية مَعَ الشَّمْسِ

اشاره

لا يَخْرُجُ الْمَهْدِى حَتَّى تَطْلَعَ مَعَ الشَّمْس آية

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 332 / حدیث 951).

فصل

«یاقوت حموی» در معجم البلدان می گوید: بیداء اسم زمین نرمی است بین مکه و مدینه و به مکه نزدیک تر است و از طرف شرق در جلو ذوالحلیفه قرار گرفته.

و در حدیث است که قومی برای جنگ کعبه آمدند و در بیداء پیاده شدند و خدا جبرئیل را فرستاد، جبرئیل گفت: یا بیداء آن ها را در کام خود فرو بر.

باب صد و شصت و هشتم: آن چه که نعیم از نشانه های ظهور مهدی ذکر کرده است

باب صد و شصت و نهم: آن چه که نعیم از نشانه ظهور مهدی ذکر کرده که آن طلوع خورشید با علامت و نشانه است

مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) خروج نمی کند تا این که با آفتاب علامتی طلوع کند.

الباب 170: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ مِنْ عَلَامَةِ خُرُوجِ الْمَهْدِى الْوِيَة مِنَ الْمَغْرِب عَلَيْهَا رَجُلُ أَعْرَج

عَلامَةُ خُرُوجِ الْمَهْدِى أَلْوِية تَقْبِلُ مِنَ الْمَغْرِبْ عَلَيْهَا رَجُلُ أَعْرَجَ مِنْ كِندة (كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 332/ حدیث 952).

الباب 171: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ مِنْ عَلَامَةِ الْمَهْدِي بِقِيَامِ السُّفْيَانِي عَلَى أَعْوَادِهَا

لا يَخْرُجُ الْمَهْدِى حَتَى يَقُومَ السُّفْيَانِي عَلَى أَعَوادِهَا

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 333 / حدیث 955).

الباب 172: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ: أَنَّهُ لا يَخْرُجُ الْمَهْدِى حَتَى تَرْقَى الْظَلَمَة

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 333 / حدیث 956).

باب صد و هفتادم: آن چه که نعیم از نشانه خروج مهدی ذکر کرده با این که پرچم هائی از طرف مغرب توسط مردی شل برافراشته می گردد

علامت خروج مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) آنست که بیرق هائی که مردی اعرج (یعنی شل و لنگ) از کنده با آن هاست از طرف مغرب ظاهر می شود.

باب صد و هفتاد و یکم: آن چه که نعیم از نشانه های ظهور مهدی ذکر کرده قیام سفیانی با تکیه بر پشتیبانان خویش است

مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) خروج نمی کند، تا وقتی که سفیانی به حامیان خود تکیه زند و پشتیبانی داشته باشد.

باب صد و هفتاد و دوم: آن چه که نعیم ذکر کرده که ظهور مهدی با گسترش ظلم همراه است

الباب 173: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ: أَنَّهُ لا يَخْرُجُ الْمَهْدِى حَتَّى يَكْفُرَ بِاللهِ جَهْرَة

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 333 / حدیث 957).

الباب 174: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ: لَا يَخْرُجُ الْمَهْدِى حَتَّى يَقْتُلَ مِنْ كُلِّ تِسْعَةِ سَبْعَة

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 333 / حدیث 958).

الباب 175: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ: أَنَّ مُدَّةَ مُلْكِ الْمَهْدِى أَرْبَعُونَ عَاماً

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 376/ حديث 1129).

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 378/ حدیث 1120).

باب صد و هفتاد و سوم: آن چه که نعیم ذکر کرده که مهدی ظاهر نمی شود مگر آن که مردم آشکارا به خدا کافر شوند

مهدى (عجل الله تعالی فرجه الشریف) خروج نمی کند تا این که (مردم) به طور علنی به خدا کافر شوند.

باب صد و هفتاد و چهارم: آن چه که نعیم ذکر کرده که مهدی خروج نمی کند جز آن که از نه نفر هشت نفر کشته شوند

باب صد و هفتاد و پنجم: آن چه که نعیم ذکر کرده که مدت حکومت حضرت چهل سال خواهد بود

مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) پس از خروج چهل سال باقی می ماند.

الباب 176: فِيمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ: أَنَّ مُلْكَ الْمَهْدِى سَبْعَ سِنِينَ أَوْ ثِمَانِ أَوْ تِسْع

«الْمَهْدِى يَعْيِشَ فِي ذَلِكَ - يَعْنِي بَعْدَمَا يَمْلِكُ - سَبْعَ سِنِيْنَ أَوْ ثَمان أَوْ تِسْع» (كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 376/ حدیث 1121).

الباب 177: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ مِنْ أَنَّ مِلْكَ الْمَهْدِى سَبْعَ سِنِينَ

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 376/ حدیث 1122).

«يَعِيْشُ فِي ذَلِكَ سَبْعَ سِنْين » (كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 376/ حدیث 1123).

باب صد و هفتاد و ششم: آن چه که نعیم ذکر کرده با این که مدت حکومت هفت یا هشت یا نه سال خواهد بود

باب صد و هفتاد و هفتم: آن چه که نعیم ذکر کرده با این که مدت حکومت مهدی هفت سال خواهد بود

به من خبر رسیده که پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: حکومت مهدی (علیه السلام) هفت سال خواهد بود.

الباب 178: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ: أَنَّهُ يَعِيْشُ سَبْعاً أَوْ تِسْعاً

«يَعِيْشُ سَبْعاً أَوْ تِسْعاً» (كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 377/ حدیث 1124).

(کتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 359/ حدیث 1041).

الباب 179: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ عَنْ مُدَّةِ الْمَهْدِى سَبْعَ أَوْ ثَمَان أَوْ تِسْع

«يَكُونُ الْمَهْدِى فِي أُمَّتِيَ اِنْ قَصُرَ فَسْبع، وَ الاّ فَيَّان أَوْ تِسْع»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 377/ حدیث 1127).

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 378 / حدیث 1130).

باب صد و هفتاد و هشتم: آن چه که نعیم ذکر کرده به این که حضرت مهدی پس از ظهور، هفت یا نه سال زندگی می کند

مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) هفت یا نه سال زندگی می کند.

مدت حکومت حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) هفت سال خواهد بود.

باب صد و هفتاد و نهم: آن چه که نعیم از مدت زندگی مهدی هفت یا هشت یا نه سال ذکر کرده است

مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) هفت یا هشت یانه سال در میان امت من خواهد بود

آن حضرت هفت سال و دو ماه و چند روز حکومت خواهد کرد.

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 392-393/حدیث 1181).

الباب 180: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ مِنْ تَعْرِيفِ ابْنِ عَبَاس لِمُعَاوِيَة بِالْمَهْدِى، وَ أَنَّهَ يَمْلِكُ أَرْبَعِيْنَ سَنَةَ

يَلِي رَجُلٍ مِنَّا فِي آخِرِ الزَّمَانِ يَمْلِكُ أَرْبَعِيْنُ سَنَةِ تَكُونُ الْمَلَاحِمُ سَبْعِ سنين بَقِيْنَ مِنْ خَلَافَتِهِ فَيَمُوت بِالْأَعْماقِ غَمَّاً، ثُمَّ يَلِيْهَا رَجُلَ مِنْهُم ذو شَأْمَتَيْن (الشامة - الخال)، فَعَلَى يَدَيْهِ يَكُونُ الْفَتْحُ، يَعْنِي فَتْحَ الْرُومِ بِالْأَعْمَاقِ

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 404 - 405 / حديث 1219)

الباب 181: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ مِنَ الْمُنَادِي بِاسْمِ مَنْ يُبَايِعُهُ النَّاسُ

فَيَجْتَمِعُونَ وَ يُنْظُرُونَ لَمَنْ يُبَايِعُونَ، فَبَيْنَاهُم كَذلك إِذْ سَمِعُوا صَوْتاً مَا قَالَه إِنسُ وَ لا جَانَ باَيِعُوا فُلاناً بِاسْمِهِ، لَيْسَ مِنْ ذِى وَلا ذُو، وَلَكنَّهُ خَلِيفَةُ يَمَانِى (كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 389/ حدیث 1171).

باب صد و هشتادم: آن چه که نعیم ذکر کرده که این عباس به معاویه می گفت: که مهدی آل محمّد چهل سال حکومت خواهد کرد

در آخر الزمان مردی از ما مدت چهل سال خلافت می کند که در هفت سال آخر آن، فتنه و آشوب هایی بر پا می شود و آن مرد در شهر اعماق (شهری بین حلب و انطاکیه) از غم و اندوه خواهد مرد بعد از (مردن) او، مردی از خود آن هاست که دارای دو خال است متصدی خلافت می شود و روم و اعماق را فتح خواهد کرد.

باب صد و هشتاد و یکم: آن چه که نعیم ذکر کرده این است که منادی نام کسی را می برد که مردم با او بیعت می کنند

مردم جمع می شوند و به مردمی که با او بیعت می کنند می نگرند. و در آن موقع که مشغول بیعتند صدایی می شنوند. که نه از انس است و نه از جن می گوید: با فلانی (مهدی) بیعت کنید که نه از این دسته است و نه از آن دسته ولکن او خلیفه یمانی است. (یعنی در حقانیت مانند آن مردانی است یا آن که او حاکمی است که از یمن قیام می کند).

الباب 182: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ مِنْ اِنتِقَاء الْإِسْلَام وَحُدُوثِ مَنْ يَجْمَعُ أَهْلَه

«يَنْقُصُ الدِيْن حَتى لا يَقُولُ أَحَدُ: لَا إِلَه إِلَّا اللَّه؛ وَ قَالَ بَعْضُهُم: لا يُقَال: الله الله، ثُمَّ يَضْرِبُ يَعْسُوبُ الدِيْن بذَنْبِهِ، ثُمَّ يَبْعَثَ اللَّهُ قَوْماً قَزَعَ كَقَزَعِ الخَرِيف، إنِّي لَأَعْرِفُ اِسْمَ أَمِيرِهم وَ مَنَاخَ رِكَابِهِم»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 390-391/ حدیث 1175).

الباب 183: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ مِنْ أَنَّ مُلْكَ خَلِيْفَة مِنْ بَنِي هَاشِمٍ أَرْبَعُونَ سَنَة، وَ يَفْتَحُ قُسْطَنْطَنِيّة وَ رُومِيَّة

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 399 / حدیث 1200).

باب صد و هشتاد و دوم: آن چه که نعیم ذکر کرده این است که اسلام دچار کمبود یاران می شود و کسی ظاهر می شود که آن ها را جمع می کند

باب صد و هشتاد و سوم: آن چه که نعیم ذکر کرده با این که حکومت خلیفه ای از بنی هاشم چهل سال خواهد بود که او قسطنطنیه و روم را فتح خواهد کرد

خلیفه ای از بنی هاشم وارد بیت المقدس می شود که زمین را پر از عدل و داد خواهد کرد، بیت المقدس را طوری بنا می کند که نظیر آن بنا نشده است و مدت چهل سال خلافت می کند و در آن هفت سال اخیر خلافتش اصلاح امور روم خواهد بود بعد از آن به او خیانت می کنند سپس بخاطر او مردم در شهر عَمْقُ جمع می شوند آن گاه او از غم و اندوه می میرد، سپس مردی از بنی هاشم لباس خلافت می پوشد و شکست آن قوم و فتح قسطنطنیه بدست او انجام خواهد گرفت، بعد از آن بسوی رومیه (شهری است در مدائن یا در روم) حرکت کرده و آن شهر را فتح می نماید و گنج های آن را با سفره غذا خوری حضرت سلیمان بن داود (علیه السلام) بیرون می آورد، پس به طرف بیت المقدس بازگشت می کند و دجال در زمان او خروج می کند عیسی بن مریم (علیه السلام) از آسمان نزول کرده پشت سر آن حضرت به نماز می ایستاد.

الباب 184: فيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ مِنْ بَعْثِ الْمَهْدِى - وَلَمْ يَسُتُه - الْجَيْش، فَيَمْلُكَ الْهِنْد، وَ يَأْتِي بِمُلُوكِهَا وَ يَأْخُذُ كُنُوزَهَا فَيَجْعَلَهَا حُلْيَةً لِبَيْتِ الْمُقَدَّسُ، وَ خَرُوجِ الدَجَّال

يَبْعَثُ مَلِكُ فِي بَيْتِ الْمَقْدَس جَيْشاً إِلَى الْهِنْدِ فَيَفْتَحَهَا وَ يَأْخُذُ كُنُوزَهَا، فَيَجْعَلَهَ حِلْيَةَ لِبَيْتِ الْمُقَدِسِ، وَ يَقْدِمُونَ عَلَيْهِ بِمُلُوكِ الْهِنْدِ مُغَلِّلِيْنَ، يُقِيمُ ذَلِكَ الْجَيْش فِي الْهِنْدِ إِلَى خُرُوجِ الدَّجَّال

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 402/ حدیث 1215).

الباب 185: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيْمٍ مِنْ بَعْثِ الْمَهْدِى - وَلَمْ يَسُمُّهُ - الْجَيْسَ، فَيَمْلِكَ الْهِنْدِ وَ مَا بَيْنَ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِب

يَبْعَثُ مَلِكُ فِي بَيْتِ الْمُقَدِس جَيْشَاً إِلَى الْهِنْدِ فَيَفْتَحَهَا فَيَطَا أَرضَ الْهِنْدِ وَ يَأْخُذَ كُنُوزَها، فَيُصَيّرُهُ ذَلِكَ الْمَلِكَ حُلْيَةً لِبَيْتِ الْمَقْدَس، وَ يَقْدِمُ عَلَيْهِ ذَلِكَ الْجَيْش [بملوك الهند] مُغَّلِلِيّنَ، وَ يُفْتَحُ لَهُ مَا بَيْنَ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِب وَ يَكُونُ مَقَامَهُم فِي الْهِنْدِ إِلَى خُرُوجِ الدَّجَّال

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 409/ حدیث 1235).

باب صد و هشتاد و چهارم: آن چه که نعیم ذکر کرده که قبل از خروج مهدی پادشاهی لشکری را به سوی هند می فرستد و آن جا را فتح می کند و گنج ها و جواهرات آن جا را بر می دارد و بیت المقدس را زینت می کند و آن گاه دجال ظهور می کند

حکم بن نافع از کعب حدیث می کند که گفت: پادشاهی که در بیت المقدس ساکن است لشکری به سوی هند می فرستد و هند را فتح کرده گنج و جواهرات آن را گرفته زینت بیت المقدس خواهد کرد و پادشاهان یمن را غل و زنجیر کرده نزد او می آورند و آن لشکر تا موقعی که دجال خروج کند در هند می ماند.

باب صد و هشتاد و پنجم: آن چه که نعیم ذکر کرده که پیش از ظهور مهدی پادشاهی به هند لشکر کشی می کند و بر هند و خاور میانه مسلط می شود

پادشاهی که در بیت المقدس است لشکری به سوی هند می فرستد و هند را فتح کرده و زمین آن را می کوبد و گنج های هند را تصرف نموده و زینت بيت المقدس قرار می دهد و افرادی را که به غل و زنجیر بسته شده اند نزد او می آورند و بین مشرق و مغرب برایش فتح می کنند و جای آن ها در هند است تا موقعی که دجال خروج کند.

الباب 186: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ مِنْ فَتْحِ الْبِلاد وَ الْقُسْطَنْطَنّيَة وَ كَثُرَة غَنَائِمِهَا

نَذْكُرُ أَسْنَادَ الْحَدِيث وَ الْمُرَادُ مِنْه؛ لأنَّه طَوِيلُ.

«وَ لا يَنْزِلُونَ عَلَى مَدِينَة وَ لا حِصْنَ فَوْقَ ثَلَاثَةَ أَيَّامٍ حَتَّى يُفْتَح لَهُم، وَ يَنْزِلُونَ عَلَى الْخَلِيْج، وَ يُمُدُّ الْخَليج حَتَى يُفِيْضُ، فَيَصْبِحَ أَهْلُ الْقُسْطَنْطَنِّية يَقُولُون: الصَّلِيْبِ مُدِ لُنَا بَحْرُنا وَالْمَسِيحَ نَاصِرُنَا، فَيَصْبَحُونَ وَ الْخَلِيْج يابس، فَتَضْرِبَ فِيْهِ الأخْبيَة، وَ يَحْسِرُ الْبَحْر عَن القُسْطَنْطَنِّية، وَ يُحِيْطَ الْمُسْلِمُونَ بِمَدِينَةَ الْكُفْرِ لَيْلَةَ الْجُمْعَة بِالْتَحْمِيدِ وَ التَّكْبِيرِ وَ التَهْلِيْلَ إِلَى الصَّبَاحَ لَيْسَ فَهُم نَائِم وَ لا جَالِسَ، فَإِذا طَلَعَ الْفَجْرُ كَبَّرَ الْمُسْلِمُونَ تكبيرةً واحِدةَ، فَيَسْقُطَ مَا بَيْنَ الْبُرْجَيْنِ، فَتَقُول الْرُوم إِنَّا كُنَّا نُقَاتِلُ الْعَرَب وَ الآنَ نُقَاتِلُ رَبَّنَا، وَ قَدْ هَدَمَ هُم مَدينَتَنَا وَخَرَّبها هُم، فَيَمْكُتُونَ بِأَيْدِيهِمْ، وَ يَكِيْلُونَ الذَهَب بِالأتْرِسَه وَ يُقَدِّمُونَ الدَّرَارِى حَتَى يَبْلُغَ سَهْمَ الرَّجُل مِنْهُم ثَلاثَمِائَةَ عَذْرَاء، وَ يَتَمَتَّعُوا بِمَا فِي أَيْدِيْهِم مَا شَاءَ اللَّهُ يَخْرُجُ الدَّجَّالَ حَقَّاً، وَ يَفْتَحُ اللَّهُ الْقُسْطَنْطَنِّية عَلَى أَيْدِى أَقْوامِ هُمْ أَوْلِيَاءَ الله، يَرْفَعُ اللهَ عَنْهُم َالْمَوْتَ وَ الْمَرَضُ وَ السُّقُمَ حَتَى يَنْزِلَ عَلَيْهِم عِيْسَى بْنِ مَرْيم فَيُقاتِلُونَ مَعَهُ الدَّجَّالُ»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 417/1-421/ حدیث 1252).

باب صد و هشتاد و ششم: آن چه که نعیم ذکر کرده از فتح شهرها و قسطنطنیه و غنائم زیاد او

... در مدینه فرود نمی آیند و هیچ مکان محفوظی نیست مگر این که قبل از سه روز برای آن ها فتح می شود، داخل خلیج می شوند و آب خلیج به قدری بالا می آید که از خلیج سرازیر می شود. پس اهل قسطنطنیه می گویند: صلیب ما را از آب دریا نجات می دهد و مسیح یاور ما خواهد بود، چون شب را کنند می بینند که خلیج خشک شده، بعد از آن در خلیج خیمه می زنند و آب دریای قسطنطنیه فرو رفته خشک می شود و مسلمین در شب جمعه تا صبح با حمد با حمد و تکبیر و تهلیل شهر کفر را محاصره می کنند و حتی یک نفر که خواب یا نشسته باشد در میان آن ها نیست، موقعی که فجر طالع شود مسلمین در بین دو برج، فقط یک الله اکبر می گویند و رومی ها می گویند: تاکنون با عرب جنگ کردیم ولی اکنون می خواهیم با خدا بجنگیم در صورتی که خدا برای خاطر آن ها شهر ما را خراب نموده و شهر ما را برای آن ها معین کرده است. پس مسلمین در آن جا اقامت نموده و با سپر مشغول کیل کردن طلا می شوند و چون فرزندان (آن ها را) تقسیم می کنند هر یک از آن ها سیصد دختر باکره خواهد شد، و از آن نعمت هایی که در اختیار آن ها قرار گرفته تا وقتی که خدا بخواهد استفاده می کنند، بعد از آن دجال خروج می کند و خدا قسطنطنیه را بدست مردمی که اولیاء الله هستند فتح می کند و مرگ و مرض را از آن ها بر می دارد تا این که عیسی بن مریم از آسمان بر آن ها نازل شود و همواره با دجال جنگ کنند.

الباب 187: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ مِنْ حَدِيْثِ نُزُولِ عِيْسَى بْنِ مَرْيَمْ وَصَلَاتُهُ خَلْفَ خَلِيْفَةِ الْمُسْلِمِيْنِ، وَ حَدِيْثِ الدَجَّال

باب صد و هشتاد و هفتم: آن چه که نعیم از آن سخن گفته عبارت است از حدیث نزول عیسی و نماز خواندن او پشت سر خلیفه مسلمین و جریان دجال

كَأَنَّهُ كَلْبُهَا، وَ الذِتْبُ فِي الْغَنَم كَأَنَّهُ كَلْبُها، وَ تَملأ الْأَرْضُ مِنَ الْإِسْلام، وَ يَسْلِبُ الْكُفَّارِ مُلْكَهُم، وَ لا يَكُونُ مُلْكُ إِلا الْإِسْلَام، وَ تَكُونُ الأَرض كَفَاتُور الْفِضَّة (جام من فضه)، وَ تُنْبِتُ نَبَاتَهَا كَمَا كَانَتْ عَلَى عَهْدِ آدَمِ، يَجْتَمِعُ النَّفَر عَلَى القِطف (العنقود) فَيُشْبِعَهُم، وَ يَجْتَمِعْ النَّفَرِ عَلَى الرُّمَانة، وَ يَكُونُ الثّور بِكَذَا وَ كَذَا مِنَ الْمَالَ، وَ يَكُونُ الْفَرَس بِالْدريهِمَات»

(كتاب الفتن لا بن حماد ج 2: ص 566-567 / حديث 1589).

الباب 188: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ فِي صَلَاةِ عِيْسَى خَلْفَ الْمَهْدِى وَلَمْ يَسُمُّه، وَ أَنَّ عِيْسَى يَقُول: إِنَّمَا يُعِشتُ وَ زِيْراً وَ لَمْ أُبْعَثُ أَمِيراً

يَهْبِطُ الْمَسِيحَ عِيسَى بْنُ مَرْيَمَ عِنْدَ الْقِنْطَرَةِ الْبَيضَاء عَلَى بَابِ دَمِشْقِ الشَّرْقِ إِلَى طَرَفِ الشَّجَرِ، تَحْمِلُهُ غَمَامَة، وَاضِعُ يَدَيْهِ عَلَى مُنِكَبٍ مَلِكَيْن، عَلَيْهِ رِيْطَتَان (كل ثوب رقيق) مؤتزر بِإِحدَاهُمَا مُرْتَدٍ بِالْأَخْرى، إِذَا أَكَبَّ رَأْسَهُ يَقْطِرُ مِنْهُ كَالْجُمان، فَيَأْتِيهِ الْيَهُودِ فَيَقُولُونَ: نَحْنُ أَصْحَابَكَ، فَيَقُولُ: كَذَّبِتُم، ثُمَّ يَأْتِيَهُ النَّصَارَى فَيَقُولُونَ: نَحْنُ أَصْحَابُكَ، فَيَقُولُ: كَذِبِتُم بَلْ أَصْحَابِي: الْمُهَاجِرُونَ بَقِيَةَ أَصْحَابِ الْمَلْحَمَة، فَيَأْتِي يَجْمَعَ الْمُسْلِمِينَ حَيْثُ هُمْ، فَيَجدَ خَليفَتَهُم يُصَلِّى بهمْ، فَيَتَأَخَّر لِلْمَسِيحَ حَيْنَ يَرَاهُ، فَيَقُول: يَا مَسيحَ الله صَلِّ بِنَا، فَيَقُولُ: بَلْ أَنْتَ فَصَلَّ بِأَصْحَابِكَ، فَقَدْ رَضِيَ اللَّهَ عَنْكَ فَإِنَّمَا بُعِثْتُ وَ زِيْراً وَ لَمْ أَبْعَثُ أَمِيراً، فَيُصَلِّي بِهِم خَلِيفَةَ الْمُهَاجِرِيْنِ رَكْعَتَيْنِ مَرَّة وَاحِدِةَ وَ ابْنُ مَرْيَمَ فِيْهِم وَ ذَكَرَ تَمَامَ الْحَدِيْثِ.

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 567-568/ حديث 1590).

نیز اسلام را در روی زمین گسترده می سازد حکومت کفار گرفته خواهد شد، سلطنتی برای غیر از اسلام نیست، زمین چون سفرۀ نقره می شود، زمین گیاهان خود را آن طور می رویاند که در زمان آدم (علیه السلام) بوده، چند نفر که بدور یک گرده نان جمع شوند (و از آن بخورند) همه آن ها را سیر می کند، يك عدد انار را که چند نفر بخورند آن ها را سیر می کند، (قیمت) گاو چنین و چنان (ارزان) می شود (قیمت) اسب چند درهم خواهد شد.

باب صد و هشتاد و هشتم: آن چه نعیم پیرامون نماز خواندن حضرت عیسی پشت سر او بیان کرده و این که به او می گوید من وزیرم نه امیر

عیسی بن مریم از طرف پل سفیدی که جنب دروازه دمشق است در حالی که قطعه ابری او را حمل می کند وارد می شود در حالی که دو دست خود را بركتف دو ملک نهاده و دو ریطه (روپوشی نازک) با آن حضرت است که یکی از آن ها را پوشیده و دیگری را نپوشیده و موقعی که سر خود را بزیر می اندازد شیئی شبیه به لؤلؤ از آن می چکد.

ملت یهود نزد آن حضرت آمده و می گویند ما اصحاب تو هستیم، آن بزرگوار می گوید: دروغ می گویید، سپس نصارا خدمت او آمده و می گویند: ما یاران توایم، می فرماید: دروغ می گویید، بلکه اصحاب من مهاجرینی هستند که باقی مانده اصحاب جنگ و جهادند. بعد از آن در جمع مسلمین می آید و می بیند که آن ها با خلیفه خود نماز می خوانند، عیسی عقب می ماند که به او اقتدا کند می گوید: نه، شما با یاران خود نماز بخوان همانا خداوند از شما راضی و خوشنود است، من به عنوان وزیر مأمورم نه حاکم و رهبر. آن گاه خلیفه مهاجرین با یاران خود دو رکعت نماز می خواند در حالی که عیسی (علیه السلام) هم در میان آن ها است.

«فَيَهْبِطَ عِيْسَى فَيُرَحّبَ بِهِ النَّاسُ وَ يَفْرَحُونَ بِنُزُولِهِ لِتَصْدِيقِ حَدِيث رَسُولِ اللَّهَ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمَ، ثُمَ يَقُولُ لِلْمُؤْذُن: أَقِمِ الصَّلَاة، ثُمَّ يَقُولُ لَهُ النَّاسُ: صَلِّ بِنَا، فَيَقُولَ: إِنْطَلِقُوا إِلَى إِمَامَكُم فَلْيُصَلِّ بِكُم؛ فَإِنَّهُ نِعْمَ الإِمَام، فَيُصَلِّيَ بِهِمْ اِمَامَهُم، فَيُصَلِّيَ مَعَهُمْ عِيْسَى وَ ذَكَرَ تَمامَهُ وَ حَدِيثَ الدَّجَّالِ. (كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 568 / حدیث 1591)

الباب 189: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ مِنْ أَنَّ الْمَهْدِى مِنْ وُلْدِ فَاطِمَة عَلَيْهَا السَّلَام

الْمَهْدِى مِنْ وُلْدِ فَاطِمَة (كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 375 / حدیث 1114).

الباب 190: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيْمٍ مِنْ أَنَّ الْمَهْدِى مِنْ وُلْدِ عَلِي بْنِ أَبِي طَالِب (علیه السلام)

«هُوَ رَجُلٌ مِنَّى» (كتاب الفتن لابن حماد ج 1 / ص 369 / حديث 1084).

عیسی (علیه السلام) از آسمان نازل می شود و مردم از آمدن او خوشوقت می شوند زیرا که عیسی (علیه السلام) حدیث رسول خدا را تصدیق می کند، آن گاه به مؤذن می گوید:

نماز را اقامه کن، مردم به عیسی می گویند جلو بایست تا ما به تو اقتدا کنیم. حضرت در جواب آن ها می گوید، شما بروید و با امام خود نماز بخوانید زیرا که او نیکو امامی است، مسلمین با امام خود نماز می گذارند و عیسی بن مریم به آن حضرت اقتداء می کند. حدیث را به تمامه و حدیث دجّال ذكر کرده است.

باب صد و هشتاد و نهم: آن چه که نعیم ذکر کرده این است که مهدی از فرزند فاطمه است

مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) از فرزندان فاطمه (علیها السلام) است.

باب صد و نودم: آن چه که نعیم ذکر کرده به این که مهدی فرزند علی بن ابی طالب است

مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) مردی است از من.

الباب 191: فِيمَا ذَكَرُه نَعْيِمٍ فِي أَنَّ ابْنُ عَبَّاس قَالَ لِمُعَاوِيَةِ: يَبْعَثُ اللَّهُ مِنَّا أَهْلَ الْبَيْتِ الْمَهْدِى

سَمِعْتُ ابْنَ عَبَاسَ - وَ هُوَ عِنْدَ مُعَاوِيَة - يَقُول: يَبْعَثُ اللَّهُ مِنَّا أَهْلَ الْبَيْتَ الْمَهْدِى (كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 370/ حدیث 1087).

الباب 192: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ مِنْ أَنَّ الْمَهْدِى وَ أَئِمَةَ الْهُدَى مِنْ أَهْلِ بَيْتِ الْنبوة، وَ بِهِمْ يُخَتُم

«قُلْتُ: يَا رَسُول الله، المُهْدِى مِنَّا أَعْةَ الْهُدَى أَمْ مِنْ غَيْرِنا؟ قَالَ: بَلْ مِنَّا، بنَا يُحْتَمَ الدِيْنِ، كَمَا بِنَا فُتِحَ، وَ بِنَا يُسْتَنْقِذُونَ مِنْ ضَلَالَةِ الْفِتْنَةِ كَمَا اسْتُنقذوا مِنْ ضَلَالَةِ الشِّرْكَ، وَ بِنَا يُؤَلِّفُ اللَّهُ بَيْنَ قُلُوبِهِم فِي الدِّين بَعْدَ عَدَاوَةِ الْفِتْنَةَ، كَمَا أَلَّفَ اللهُ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ وَدِينِهِم بَعْدَ عَدَاوَةَ الْشِرْكَ»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 370/ حدیث 1089).

باب صد و نود و یکم: آن چه که تعیم ذکر کرده به این که ابن عیاس به معاویه گفت: خداوند مهدی را از میان ما اهل بیت برانگیخته می سازد

از این عباس در آن موقعی که نزد معاویه بود شنیدم که می گفت: خدا مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را از ما خانواده مبعوث خواهد کرد.

باب صد و نود و دوم: آن چه که نعیم ذکر کرده به این که مهدی و ائمه هدی از اهل بیت نبوت اند و به آن ها دین ختم می شود

به رسول خدا (صلی الله علیه و آله) گفتم آیا مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) از ما ائمه هدی است یا از غير ما؟ فرمود:

از ما خواهد بود، دین به ما ختم می شود هم چنان که به ما افتتاح شد، مردم به وسیله ما از گمراهی و فتنه نجات خواهند یافت همان طور که به واسطه ما از گمراهی شرک خلاص شدند که خداوند بعد از دشمنی ها در دین، با یک دیگر مهربان کرد همان طور که خدا برای ما در بین قلوب و دین آن ها بعد از دشمنی و شرک ایجاد الفت کرد.

الباب 193: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيْمٍ بِإِسْنَادِهِ عَنْ عَائِشَة عَنِ النَّبِيِّ (صلی الله علیه و آله) أَنَّهُ مِنْ عِتْرَتِهِ

«هُوَ رَجُلُ مِنْ عِتْرَتِي يُقَاتِلُ عَلَى سُنّتي، كَمَا قَاتَلْتُ أَنَا عَلَى الْقُرآن»

(كتاب الفتن لابن حماد ج :1 ص 371/ حدیث 1092).

الباب 194: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ: أَنَّهُ رَجُلُ مِنْ عِشْرَتِهِ يُقَاتِلُ عَلَى سُنَّتِهِ كَمَا قَاتَلَ (صلی الله علیه و آله) عَلَى الْوَحْى

«هُوَ رَجُل مِنْ أُمَّتِي يُقَاتِلُ عَلَى سُنّتى كَمَا قَاتَلْتُ أَنَا عَلَى الْوَحْى»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 371/ حدیث 1093).

الباب 195: فِيْمَا ذِكَرَهُ نَعِيمٍ أَيْضاً: أَنَّهُ مِنْ عِتْرَةِ النَّبِي (صلی الله علیه و آله)

«هُوَ مِنْ عِتْرَتِي» (كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 371/ حدیث 1094).

باب صد و نود و سوم: آن چه که نعیم از عایشه ذکر کرده که او از پیامبر نقل نموده که مهدی از عترت پیامبر است

باب صد و نود و چهارم: آن چه که نعیم ذکر کرده که مهدی مردی از دودمان پیامبر است و براساس سنت پیامبر می جنگد همان طور که پیامبر براساس وحی می جنگید

رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) مردی است از عترت من که طبق سنت من، خواهد جنگید همان طور که من براساس وحی جنگیدم.

باب صد و نود و پنجم: آن چه که نعیم ذکر کرده که مهدی از عترت پیامبر (صلی الله علیه و آله) است

مهدى (عجل الله تعالی فرجه الشریف) از عترت من است.

الباب 196: فِيمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ فِي أَنَّهُ يَخْرُجُ مِنْ قِبَلِ الْمَشْرِقِ لَوْ اسْتَقْبَلَتْهُ الْجِبَالَ لهَدَّهَا، وَ أَنَّهُ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْن

يَخْرُجُ رَجُلُ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْن مِنْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ لَوِ اسْتَقْبَلَتْهُ الْحِبَالَ لَهَدَّهَا، وَ اتَّخَذَ فِيهَا طُرُقاً (كتاب الفتن لا بن حماد ج 1: ص 371-372/ حدیث 1095).

الباب 197: فِيْمَا ذَكَرِهَ نَعِيمٍ: أَنَّ الْمَهْدِى هُوَ الَّذِي يُصَلِّى عِيْسَى بْنَ مَرْيَمَ خَلْفَه

الْمَهْدِى الَّذِي يَنْزِلُ عَلَيْهِ عِيْسَى بْنِ مَرْيَمَ، وَ يُصَلِّى خَلْفَهُ عِيْسَى

(كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 373/ حدیث 1103).

الباب 198: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْه وَ آلِهِ، أَنَّهُ قَالَ: «هُوَ رَجُلٌ مِنِّى»

«هُوَ رُجُل مِنّى» (كتاب الفتن لابن حماد ج 1: مس 373/ حدیث 1106).

باب صد و نود و ششم: آن چه که نعیم ذکر کرده که مهدی از سمت مشرق ظهور می کند و اگر کوه ها مانع او شوند آن ها را خراب می کند و او از فرزندان حسین است

مردی از فرزندان حسین از طرف مشرق خروج می کند که اگر کوه ها او را استقبال کنند (که از او جلوگیری نمایند) آن ها را خراب کرده و جاده ای برای خود می سازد.

باب صد و نود و هفتم: آن چه که نعیم ذکر کرده که مهدی همانی است که عیسی بن مریم در پشت سرش نماز می خواند

مهدی آن کسی است که عیسی بن مریم بر او نازل می شود و پشت سر او نماز می خواند.

باب صد و نود و هشتم: آن چه که نعیم از پیامبر آورده که فرمود مهدی مردی است از من

مهدی مردی است از من.

الباب 199: فِيْمَا ذَكَرُهُ نَعِیم عَنِ النَّبِيِّ (صلی الله علیه و آله)، أَنَّهُ قَالَ: «الْمَهْدِى مِنَّا أَهْلَ الْبَيْت».

اشاره

الْمُهْدِى مِنَّا أَهْلَ الْبَيْت» (كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص/ حدیث 1118).

فصل

مَلَاحِمُ النَّاسِ خَمْس قَدْ مَضَتْ نِشان، وَ ثَلاثِ فِي هَذِهِ الأمة: مَلْحَمَةُ الْتُرك، وَ مَلْحَمَةُ الْرُوم، وَ مَلْحَمَةُ الدَّجَّالَ، لَيْسَ بَعْدِ مَلْحَمَةُ الدَجَّال مَلْحَمَة (كتاب الفتن لابن حماد ج 1: ص 548 / حدیث 1538).

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 682-683 / حديث 1924).

باب صد و نود و نهم: آن چه که نعیم از پیامبر آورده که فرمود مهدی از ما اهل بیت است

اشاره

مهدى (عجل الله تعالی فرجه الشریف) از ما اهل بیت است.

فصل

برای مردم پنج فتنه و شورش است که دو تای آن ها گذشته و سه تای آن ها در این امت خواهد بود:

1- فتنه و آشوب ترک

2- شورش و فتنه روم

3- فتنه و شورش دجال که بعد از آن دیگر فتنه و شورشی نیست.

فصل

«لَيَهْبِطَنَّ الدَّجَّال خُوز وَكِرْمَانُ فِي ثَمَانَيْنَ أَلْفَا كَأَنَّ وُجُوهَمُ الْمَجَانُ المُطْرَقَة، يَلْبَسُون الطَّيَالِسَة، وَ يَنْتَعِلُونَ الشَّعَر»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 679 / حدیث 1913).

فصل

لِيَخْرُجَنَّ الْتُركَ خَرَجَة لا يُنَهنِهم شَيْء دُونَ الْقَطِيعة، فِيْهِم ذِبْحُ اللَّهِ الأَعْظَم

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 680 / حدیث 1915).

فصل

لَيَخْرِجَنَّكُم مِنْهَا قَوْمُ صِغَارُ الأَعيْنُ، قُطسُ الأُنوف (قصبة الأنف و انفراشها)، كَأَنَّ وُجُوهَهُم الجَانَّ الْمُطْرِقَة، يَنْتَعِلُونَ الشَّعَرِ، يَرْبِطُونَ خُيُوهُم بِنَخْل «جَوْخاء» (موضعٌ بَينَ صَيدا و زُبالَةَ في دِيارِ بَني عِجلٍ) وَ يَشْرِبُونَ مِنْ «قُرْضِ» (فوهة النهر) الفُرات (كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 680/ حديث 1916).

فصل

دجال با هشتاد هزار نفر در اطراف کرمان وارد می شوند که صورت های آن ها هم چون سپرهای آهنین پهن خواهد بود، پوستین و کفش های موئی می پوشند.

توضیح: دجال مرد ناپاک و خونریزی است که دعوی خدایی می کند او دارای چشمانی سرخ و خونی است و بسیار قوی هیکل و تنومند است او ساحری چیره دست است که با سِحر خود مردم را فریب می دهد. طرفداران او جباران و منافقان و کافران اند. او با کارهای خود مردم را در بی خبری و مستی قرار می دهد و جهان را پر از فتنه و آشوب می نماید سرانجام بدست حضرت مهدی (علیه السلام) یا عیسی ابن مریم خود و یارانش کشته می شوند و نابود می گردند.

فصل

(رسول خدا فرمود:) گروه ترک خروج می کنند. یک نوع خروجی که غیر از فاصله و جدایی چیزی از آ نها جلوگیری نمی کند. قربانی اعظم خدا در بین آن ها خواهد بود.

فصل

(رسول خدا) به اهل کوفه فرمود: قومی شما را از کوفه بیرون می کنند که دارای این صفتاتند: چشم هایشان کوچک و بینی هایشان پهن، صورت های آن ها نظیر سپرهای آهنین است، نعل موئی می پوشند و مرکب های خود را به نخل خرما در منطقه جوخاً می بندند، از سوراخ ها و مجاری فرات آب می آشامند

فصل

253، وَ ذَكَرَ نَعْيم بِإِسْنَادِهِ عَنْ عَبْدِ اللهِ بن عَمْرو، قَالَ: أَتَيْنَاهُ، فَقَالَ: مِمَّنِ؟ فَقُلْتُ: مِنْ أَهْل الْعِرَاقِ، فَقَالَ:

وَ اللهُ الَّذِى لَا إِلَه إِلا هُوَ لَيُسَوِ قَنَّكُم بَنُو قَنْطُوراء مِنْ خُرَاسان وَ سَجِسْتَان سَوْقاً عَنِيْفاً حَتى يَنْزِلُوا بِالأُبْلَةَ، وَ لَا يَدْعُوا بِهَا نَخْلَة إِلَّا رَبِطُوا بهَا فَرَساً، ثُم يَبْعَثُونَ إِلَى أَهْلِ الْبَصْرة: لَمَّا أَنْ تَخْرُجُوا مِنْ بِلَادِنَا وَ إِمَّا أَنْ تَنْزِلَ عَلَيْكُم، قَالَ: فَيَتَفَرَّقُونَ ثَلَاثَ فِرَقْ فِرْقَةُ تَلْحَقُ بِالْكُوفَة، وَ فِرْقَةُ بِالْحِجَاز، وَ فِرْقَةُ بِأَرْضِ الْعَرَبِ الْبَادِيَةِ، ثُمَّ يَدْخُلُونَ الْبَصْرَة، فَيُقِيمُونَ بِهَا سِنَةً، ثُمَّ يَبْعَثُونَ إِلَى الْكُوفَة: إِمَّا أَنْ تَرْحَلُوا عَنْ بِلَادِنَا وَ إِمَا أَنْ نُنْزِلَ عَلَيْكُمْ، فَيَفْتَرِقُونَ ثَلَاثَ فِرَقٍ فِرْقَةُ تَلْحَقُ بِالشَّام، وَفِرْقَةُ بِالْحِجَاز، و فِرْقَةُ بِالْبَادِيَة أَرْضَ الْعَرَب، وَ تَبْقَ الْعِرِاق لَا يَجِدُ أَحَدُ فِيْهَا قَفْيراً وَ لَا دِرْهَمَاً.

قَالَ: وَ ذَلِكَ إِذَا كَانَتْ إِمَارَةُ الْصِبْيَانِ، فَوَاللَّهِ لَتَكُونَنَّ، رَدَّدَهَا ثَلَاثَ مَرَّاتِ (كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 680-681 / حدیث 1918).

فصل

«لَا تَقُومَ السَّاعَة حَتَى تُقَاتِلُوا التَرُكْ، حُمْرَ الْوُجُوهِ، صِغَارَ الاعْين، نُطسَ الأنف، كأَنْ وُجُوهَهُم المَجانُّ المُطرَقة»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 681 / حدیث 1919).

فصل

خدمت (رسول خدا) آمدیم فرمود: شما چه کسانی هستید؟ گفتم: از اهل عراق فرمود: قسم به آن خدائی که غیر از او خدائی نیست که بنو قنطورا (براساس نقل ابن اثیر در نهایه قنطورا نام کنیز حضرت ابراهیم (علیه السلام) بوده که برای او فرزندانی از ترک و چین آورده است) شما را از خراسان و سیستان می رانند تا این که وارد «ابلّه» شوند (محلی است در ساحل بصره) و نخلی در آن جا نیست جز این که اسبی به آن بسته اند. سپس نزد مردم بصره می فرستند که یا باید از شهرهای ما خارج شوید یا ما بر شما وارد خواهیم شد.

فرمود: بنو قنطوراء به سه فرقه تقسیم می شوید: یک فرقه از آن ها در کوفه و فرقه دیگر در حجاز و فرقه سوم در منطقه بدوی ماندگار می شوند و کار عراق به جائی می رسد که احدی پول و در همی در آن نخواهد یافت، فرمود:

این موضوع موقعی انجام می گیرد. که کودکان، حاکم و فرمان فرما شوند به خدا قسم که همین طور هم خواهد شد و تا سه دفعه این سخن خود را تکرار فرمود.

فصل:

قیامت قیام نمی کند تا این که شما با گروه ترکی که دارای این صفاتند بجنگید 1- صورت های آن ها سرخ 2- چشمان آن ها کوچک 3- بینی های آنان عریض و پهن 4- صورت های آن ها نظیر سپرهای آهنین پهن و سخت خواهد بود.

فصل

أَوَّلَ مَا يَزْوِى مِنْ أَقْطَارِ أَرضِهَا «الْعَرَبَ» لِقومٍ حُمْرِ الْوُجُوهِ، كَأَنَّ وُجُوهَهُم المجَانُ المُطرَقَة

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 681 / حدیث 1920).

لِلْمُسْلِمِينَ عَدُوٌّ وُجُوهَهُم كالدَّرَقِ، أَعْيُنُهُمْ كَالوزغ، فَاتُرُكُوهُم كَمَا تَرَکُوکُم. (كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 682 / حدیث 1921).

فصل

إِذَا دَخَلَتَ الرآيَاتِ الصَّفَر مِصْر فَغَلِبُوا عَلَيْهَا وَ قَعِدُوا عَلَى مَنْبرِهَا، فَلْيَحْفِرَ أَهْلُ الشام أَسْرَاباً فِي الْأَرْضِ فَإِنَّهُ الْبَلاء.

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 711/ حدیث 1995).

الباب 200: فِيْمَا ذَكَرَه نَعِيْمٍ مِنْ أَخْبَارِ النَّارِ الْحَادِثَهُ فِي أَوَاخِرِ الْزَمَانَ.

اشاره

(تَخْرُجُ نَارُ) حَتَّى تَضِى أُعناقُ الإِبْلَ ليلاً «بحِسمى جُذام» (ارض ببادية الشام) من نارهم (كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 1266/440).

فصل

اولین کسانی که از اطراف خاک عرب وارد مدینه می شوند مردمی هستند دارای صورت های سرخ، صورت آنان چون سپرهای پهن و عریض خواهد بود.

دشمنانی هستند که صورتشان چون زره چرمی و چشمانشان هم چون قورباغه است پس آن ها را رها سازید همان طور که آن ها شما را رها می کنند.

فصل:

زمانی که بیرق های زرد وارد مصر شدند و بر مصر غلبه پیدا کرده بر منبر آن نشستند لازم است که اهل شام در زمین سرداب هائی کنده (خود را پنهان کنند) زیرا که آن واقعه بلائی است.

باب دويستم: در آن چه که نعیم ذکر کرده از اخبار آتشی که در دوره آخر الزمان به وجود می آید

اشاره

در شبی آتش سوزانی خارج می شود که حتی در شب گردن های اشتران را روشن ساخته و به منطقه قبیله خیام می رسد

أَقُول: فَهَذَا الْحَدِيثُ قَدْ تَضَمَّنَ: أَنَّهُ تُضِيُّ أَعْنَاقَ الْإِبِلِ لِيلاً وَ لَمْ يَذْكَر «ببُصْرى» (قرية من قرى دمشق) فَيُمْكِن أَنْ تَكُونَ النَّارُ الَتِي تَجَدَّدَتْ بِالْحِجَاز هَذِهِ النَّارِ، فَإِنَّهَا كَانَتْ تَضِئُ بِهَا أَعْنَاقَ الإِبِلْ.

فصل

فِي حَديثِ آخَر عَنِ النَّارِ الَّتِي تَضِيْ بِهَا أَعْنَاقَ الْابِلْ «يُصْرى».

يُوشَكُ نَارُ تَخْرُجُ بِاليَمَن تَسُوقُ النَّاسُ إِلَى الشَّام، تَعْدُو إِذا غَدَوا، وَ تُقيلُ إِذَا قَالُوا، وَ تَرَوحُ إِذَا رَاحَوا، تَضُىءَ مِنْهَا أَعْنَاقَ الإِبِلِ «بُصْرِى» فَإِذَا سَمِعْتُمْ ذَلِكَ فَأَخْرِجُوا إِلَى الشَّامِ

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 628 / حدیث 1754).

فصل

فِي ظُهُورِ نَارِ الْحِجَاز الَّتِي تَضِيءُ بِهَا أَعْنَاقَ الإِبِلِ «بيُصْرى» عَنْ الْزُهَرىَ.

تَخرُج نَارُ مِنَ الْحِجَازِ تِضَى أَعْنَاقَ الإِبِلِ «بِبُصْرِى»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 632 / حديث 1764).

مؤلف گوید: این حدیث متضمن این معنی است که نور به گونه ای است که گردن های شتران در شب دیده می شوند ولی ذکر نشده که در بصری اتفاق می افتد پس امکان دارد که این آتش همان آتش حجاز باشد، زیرا که آن آتشی است که گردن های شتران دیده می شوند.

فصل

بزودی آتشی در یمن شعله ور می شود که مردم را به سوی شام می راند این آتش در صبح و قبل از ظهر و هنگام عصر خواهد بود و آتش به گونه ای است که در قریه بصری در شام گردن های شتران دیده می شوند یعنی وقتی مردم صبح می کنند آتش هم در صبح با آن ها است وقتی خواب قیلوله دارند که قبل از ظهر است آتش هم با آن ها است و وقتی در عصر استراحت می کنند آتش هم آرام می شود وقتی این جریان را شنیدید به طرف شام حرکت کنید.

فصل

آتشی از حجاز برخاسته می شود که گردن های شتران با شاخ و برگ گیاهان در بصری روشن خواهد شد.

فصل

فِي النَّارِ مِنْ عَدَن.

«وَ تَحْشُرُهم نَارُ مِنْ عَدَن مَعَ الْقِرَدَة وَ الْخَنَازِيرُ، تَبِيت مَعَهُم أَيْمَا بَاتُوا، وَ تُقْيِلُ مَعَهُم أَيْنًا قَالُوا، وَ لَهَا مَا سَقَط مِنْهُم»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 632 / حديث 1764).

فصل

في النارِ مِنَ الْمَشْرِق.

تَكُونُ نَارُ وَ دُخَانِ فِي الْمَشْرِقِ أَرْبَعْيِنُ لَيْلَة

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 633 / حدیث 1768).

فصل

فِي النارِ مِنْ عَدَن أَيْضَاً.

يَا أَهْلَ الَّيْن هَاجَرُوا قَبْلَ الْظُلْمَتَين، إِمَّا إِحْدَاهُمَا: فَالْحَبَشَة يَخْرُجُونَ حَتى يَبْلُغُوا مَقَامِي هَذَا، وَ الْأُخْرِى: نَارُ تَخْرُجْ مِنْ عَدَن تَسُوقُ النَّاسُ وَ الدَّوَابَّ وَ الْوُحَشْ وَ الْسِبَاعُ وَ دِقَاقِ الدِوابَّ (اى صغيرها) وَ جَلَالِها (اى عظيمها)، إِذَا قَامَتِ قَامُوا، وَ إِذَا تَحرَّكَتْ سَارُوا - قَالَ: وَ قَالَ كَعْب: إِذَا عَثَر إِنْسَانُ أَوْ دَابَّةَ قَالَتْ لَهُ النَّار: تَعَسْتَ (ای هلكت) وَ انْتَكَسْتَ

فصل

آتشی از عدن

آتشی از عدن (جزیره ای است در یمن) برخاسته می شود که میمون و خوک ها با مردمند که هر جا شب کنند و هر وقت بخوابند با آن ها خواهند بود و آن چه که ساقط شود برای آن آتش است.

فصل

آتشی از مشرق

فصل

آتشی از عدن

ای اهل یمن شما باید قبل از رسیدن او هجرت کنید، اول آن که اهل حبشه خارج می شوند تا به این مکان می رسند، دوم آتشی از عدن بر می خیزد که مدام مردم و جنبندگان و وحوش و درندگان را نابود می کند موقعی که آن آتش بایستد آن ها هم می ایستند و موقعی که انسانی یا حیوانی به رو در افتد آتش به او می گوید: زود به رو درآمدی و به زمین افتادی، آرزو داشتی که

(عَوْدُ الْمَرَضِ بَعْدَ النّقَاحِ) لَو شِئْتَ هَاجَرْتَ قَبْلَ الْيَوْم - حَتَى تَنْتَهِي إِلَى «بُصرى» فَتُقِيمُ أَرْبَعِينُ عَامَاً لَا يَصْطَلِي بِهَا أَحَدُ إِلَّا كُتِبَ جَهَنَّمى؛ وَ حَتَى يَسْأَلَ الْكَافِرِ، فَيَقُولَ: هَذِهِ النَّارُ التِي كُنَّا نَوعَدَ، فَكَيْفَ أَنْتُمُ إِذَا رَأَيْتُم تِلْكَ الآيَةُ الْعَظِيمَة، فَيَنْظُرَ النَّاظِرُ مِنْكُم إِلى مَشَارِقِ الأرضِ، فَيَرَاها تُوهِجُ (نقد) ثُمَّ يَنْظُرُ إِلَى مَغَارِبها، فَيَراهَا بَزَروعِها خُضْراً، يَتَنَا كَحُونَ وَ يَلْقَحُون، أَفَتَراكُم تَارِكِى أَعْمَالَكُم الَّتِي تَعْمَلُونَ الْيَوْم وَأَنْتُم تَنْظُرُونَ إِلى تِلْكَ الْآيَةُ الْعُظْمَى؟ وَ رَبِّ الْكَعْبَةِ لِتَعْمَلُنَّ أَعْمَالَكُمْ وَ أَنْتُمْ تَنْظُرُونَ إِلَيْهَا

(كنز العمّال ج 14 / ص 100 / حدیث 38049).

الباب 201: فِيْمَا ذَكَرَه نَعِيمٍ مِنْ حَديثِ الْتُرْک.

يُوشَكُ بَنُو قَنْطُورَاء اِبْنُ كَنْكَر يَخْرُجُونَ فَيَسُوقُونَ أَهْلَ خَرَاسَان سَوْقاً عنيفاً حَتَى يَرْبِطُوا خُيُولَهُمْ بِنَخْلِ الأبلة، فَيَبْعَثُونَ إِلَى أَهْلِ الْبَصْرَة: إِمَّا أَنْ تَلْحَقُوا بِنَا وَ إِمَّا أَنْ تَخُلُوهَا لَنَا، فَيَلْحَقَ بِهِمْ تُلْتَ، وَ بِالْأَعْرَابِ ثُلْثَ، وَ ثُلْثُ بِالشَّامِ (كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 624 / حديث 1743).

في حديث آخر فِي الْبَرْد الشَّديد الَّذِي يَحْدِثُ عَلَيْهِم.

قبل از امروز، به سوی بصری هجرت کنی آن آتش چهل سال برقرار خواهد بود و کسی خود را به آن گرم نمی کند مگر این که جزء جهنمی ها به شمار می رود. حتی از کافر می پرسند: (این چه آتشی است؟) می گوید: این همان آتشی است که به ما وعده می دادند.

(عمر گفت:) شما چه حالی دارید آن موقعی که این علامت بزرگ را ببینید، ناظری که از شما بطرف مشرق نظر کند می بیند که آن آتش روشن است بعد که بطرف مغرب نظر نماید خواهد دید که زراعت آن سبز است و به یک دیگر چسبیده و خارج می شوند.

آیا آن اعمال ناپسندی را که امروز انجام می دهید انجام خواهید داد در صورتی که شما آن علامت بزرگ نظر می کنید؟ به خدای کعبه سوگند که به آن علامت نظر می کنید و اعمال خود را انجام می دهید.

باب دویست و یکم: آن چه که نعیم از جریان ترک ها ذکر کرده است

اشاره

نزدیک است که بنی قنطوراء ابن کنکر (ملت ترک یا سودان) خروج کنند و اهل خراسان را به سرعت برانند تا این که مال های سواری خود را در نهر ابلّه (نزدیک بصره) وارد می سازند و پیکی به سوی اهل بصره می فرستند و می گویند: یا باید شما هم به ما ملحق شوید یا بصره را برای ما خالی کنید! پس بخشی به ایشان و بخشی به اعراب و بخشی دیگر به شام ملحق می شوند.

فصل

تَنْزِلُ الْتُرْك وَ تَشْرِبُ مِنَ الْدِجْلَة وَ الفُرَاتِ، وَ يَسْعَوْنَ فِي الْجَزِيرَة، وَ أَهْلُ الْإِسْلَام مِنَ الْخَيْرَة لَا يَسْتَطِيعُونَ لَهُم شَيْئًا، فَيَبْعَثَ اللَّهُ عَلَيْهِم ثَلْجاً بِغَيْر كَيْل، فِيهِ صَرُّ مِنْ رِيحٌ شَدِيْدَة وَجَلِيدْ، فَإِذَا هُمْ خَامِدُونَ فَإِذَا أَقَامُوا أَيَّاماً قَامَ أَمِيرُ أَهْلِ الإِسْلَام فِي النَّاسِ فَيَقُول: يَا أَهْلَ الْإِسْلَام ألاقَومُ يَهَبُونَ أَنْفُسَهُم اللَّهِ، فَيَنْظُرُونَ مَا فَعَلَ الْقَوْمِ؟ فَيَنْتَدِبَ عَشَرَةَ فَوَارِس، فَيَجْيزُونَ إِلَيْهِم فَإِذَا هُمْ خَامِدُونَ، فَيَرْجِعُونَ فَيَقُولُونَ: إِنَّ اللهَ قَدْ أَهْلَكَهُمْ وَ كَفَاكُمْ؛ هَلَكُوا مِنْ عِنْدِ آخِرِهِمْ

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 676 / حديث 1901).

فصل

لَيَرُدَنَّ الْتُركَ الْجَزِيرَةَ حَتَى تَسْقَ خَيْلَهُمْ مِنَ الْفُرَاتِ، فَيَبْعَثَ اللَّهُ عَلَيْهِم الطَاعُونَ فَيَقْتُلَهُم، قَالَ: فَلَا يُفْلِتُ مِنْهُم إِلَّا رَجُلُ وَاحِدُ.

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 676/ حدیث 1902).

فصل

يُخْرُجُونَ فَلا يُنَهْنِهُمْ دُونَ الْفُرَات شَيْء أَصَابُ مَلَاحِمَهُم، وَ فُرْسَانَ النَّاسُ يَوْمَتَدٍ قَيْسُ بن عَيْلان، فَيَسْتأْصِلَهُم، لَا تُرْكَ بَعُدَهَا

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 677/ حديث 1904).

فصل

پس خداوند برف زیادی همراه با باد شدید و سرد بر آن ها مسلط می نماید و آن ها خشک می شوند، چند روزی که ماندند حاکم اسلام به مسلمانان می گوید: ای اهل اسلام آیا گروهی هست که جان خود را در راه خدا فدا کند و ببیند که خدا با این گروه چه عملی انجام داد؟ بعد از آن ده سوار پیش قدم شده و به سوی قوم ترک می روند و می بینند که بازگشت نموده و می گویند خداوند همراه شما بود و تا آخرین نفر از آن ها هلاک کرد.

فصل

به طور یقین قوم ترک وارد جزيرة العرب می شوند و مرکب های خود را از فرات آب می دهند و خدا بیماری طاعون را بر آن ها مسلط نموده و کسی جز یک نفر از آن ها نجات نمی یابد.

فصل

هیچ چیز نمی تواند مانع قوت ترک شود جز مردان جنگجوی آن ها (اهل فرات) که فرمانده آن ها قیس بن عیلان است دشمن را ریشه کن می کند و بعد از آن ترکی باقی نمی ماند.

فصل

«لِلتُركِ خَرَجَتَان خَرَجَةُ مِنْهَا خَرَابُ آذربیجان، وَ خَرَجَهُ يَخْرُجُونَ فِي الجزيرة، يَحْتَقِبُونَ (يحتملون) ذَوَاتَ الْحِجَال، فَيَنْصُرَ اللهُ الْمُسْلِمِينَ، فِيْهُمْ ذِبْحُ الله الأَعْظَم لَا تُرْكَ بَعْدَهَا» (كنز العمّال ج 11 / ص 275 / حديث 31504).

فصل

يُوَشَكُ بَنُو قَنِطُوراء يَسُوقُونَ أَهْلَ خُرَاسان و أَهْلَ سَجِسْتَان سَوْقاً عنيفاً حَتى يَرْبِطُوا دَوَابَّهُم بِنَخْل الأبلَّة فَيَبْعَثُونَ إِلى أَهْلِ الْبَصْرَة: أَنْ خَلُّوا لَنَا أَرْضَكُمْ أَوْ نَنْزِلُ بِكُم، فَيَفْتَرِقُونَ عَلَى ثَلَاثِ فِرَقِ: فِرْقَةُ تَلْحَقُ بِالْعَرَبِ، وَ فِرْقَةُ بِالشّام، وَ فِرْقَةُ بِعَدُوّهَا، وَ أَمَارَةٌ ذَلِكَ إِذَا طَبَقَتِ الْأَرْضِ إمَارَةَ السُّفَهَاء (كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 677 / حدیث 1906).

فصل

«أَرْضُ يُقَالَ لَهَا: أَلْبُصْرة أو البَصِيرَة، يَأْتِيهِم بَنُو قَنْطُوراء حَتَى يَنْزِلُوا بِنَهْرٍ - يُقالَ لَهُ: دِجْلَة - ذِي نَخْل، فَيَتَفَرَّقَ النَّاسُ ثَلَاثَ فِرَقٍ: فِرْقَةُ تَلْحَقُ بِأَصْلِها، فَهَلَكُوا، وَ فِرْقَةً تَأْخُذُ عَلَى أَنْفُسِهَا، فَكَفَرُوا، وَفِرْقَةُ تَجْعُلُ ظُهُورَهَا، فَيُقاتِلُونَهُم، فَيَفْتَحَ اللهُ عَلَى بِقِيتَهِمْ»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 677-678/ حدیث 1907).

فصل

برای قوم ترک دو حمله است در حمله اول آذربایجان را ویران می سازند و در حمله دوم به جزيرة العرب حمله می نمایند و آن جا را غارت می کنند آن گاه خداوند مسلمین را یاری می کند، قربانی بزرگ خدا در میان آن گروه است و ترکی بعد از آن ها نخواهد ماند.

فصل

از عبدالله بن عمر شنیدم که می گفت: به زودی بنو قنطوراء (قوم ترک یا ملت سودان) اهل خراسان و سیستان را به سرعت برانند تا این که مرکب های خود را بنخل ابلّه (شهری است نزدیکی بصره) می بندند و نزد اهل بصره می فرستند که شهر خود را برای ما خالی کنید یا این که ما بر شما وارد خواهیم شد. اهل بصره به سه گروه تقسیم می شوند: گروهی به عرب می پیوندند گروهی به شام می روند و گروهی به دشمنان خود ملحق خواهند شد. علامت این حادثه هولناک حکومت جاهلان بر زمین است.

فصل

فصل

«فَيَفْتَرِقُونَ ثَلَاثَ فِرَقَ فِرْقَةُ تَمكُتُ، وَ فِرْقَةُ تَلْحَقُ بِآبَائِهَا مِنَابَتِ الشَّيح (نبت له رائحة طيبة) و القيصوم (نبت من رياحين البرّ)، وَ فِرْقَة تَلْحَقُ بالشّام، وَ هِيَ خَيْرُ الْفِرَق» (كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 678/ حدیث 1908).

فصل

أَعْيَتُهُمْ كالوِزَعَ وُوُجُوهُم كَالْحَجَف (التُّرْسُ مِنْ جِلْدٍ بِلَاخَشَبٍ)، لَهُم وَقْعَة بَيْنَ دِجْلَة وَ الْقُرات وَ وَقْعَةَ بِمَرْجٍ حِمار (الْأَرْضُ الْوَاسِعُهْ ذَاتْ نَبَاتٍ كَثِيرٍ)، وَ وَقْعَةً بدِجْلَة حَتَى يَكُونَ الْجَوَازِ أَوَلَ الْنَهَارِ بِمَائَةَ دِينَارٍ لِلْعُبور إِلَى الشَّامِ ثُمَّ يَزِيْدُ آخَرُ النَّهَارِ (کتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 678 حدیث 1909).

فصل

«يَسُوقُ أُمَّتِي قَوْمُ عَراضِ الوُجُوه، صِغَارُ الْأَعْينُ، كَأَنَّ وُجُوهَمُ الْحَجَف حَتى يَلْحَقُوهُم بِجَزِيَرِةِ الْعَرَب ثَلاثَ مَرأت، أَمَّا السَّاقَةَ الأولى فَيَنْجُوا مَنْ هَرَبَ، وَ الثَّانِيَةَ يَهْلِكُ بَعْض وَ يَنْجُو بَعْض؛ وَ تَصْطَلِمُ (الِاصْطِلَامُ الِاسْتِئْصَالُ) الثَّالِثَةِ، وَ هُم الْتُرْكُ، وَ الَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَبِرْ بَطْنَ خُيُوهُم إِلَى سَوَارِي (جَمْعُ السَّارِيَهْ وَ هُوَ الْأُسْطُوَانُهُ) مَسْجِدِ الْمُسْلِمِينَ، فَكَانَ بُرَيْدَة لا يُفَارِقُهَ بَعِيران أَوْ ثَلاث [و] مَتَاعُ السَّفَر؛ لِلْهَرْبِ مِمَّا سَمِعَ مِنْ أَمْرِ الْتُرْكُ»

(کتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 679/678 حدیث 1910)

فصل

اهل بصره به سه گروه تقسیم می شوند: گروهی توقف می کنند و گروهی در محلی که گیاهان خوش بوئی دارد به پدران خود می پیوندند و گروهی به شام می روند که این بهترین گروه خواهند بود.

فصل

چشمان آن گروه مثل قورباغه است و صورتشان مانند زره چرمی بین دجله و فرات جنگ می کنند و جنگی در «مرج حمار» دارند و جنگی دیگر در دجله خواهند کرد به طوری که برای عبور و رفتن به شام در اول روز صد دینار و در آخر روز بیشتر لازم است.

فصل

قومی ترک که صورتشان هم چون زره چرمین و چشمانی کوچک دارند امت مراسه مرتبه تا جزیره العرب می رانند، در مرتبه اول، نجات می یابند در مرتبه دوم بعضی هلاک شده و بعضی نجات خواهند یافت و در مرتبه سوم ریشه کن می شوند، سوگند به آن خدائی که جان من در دست اوست آن ها جسارت را به جایی می رسانند که مرکب های سواری خود را بستون های مسجد مسلمین می بندند.

فصل

يُوشَكَ بَنُو قَنْطُورَاء أَنْ يُخْرِجُوكُمْ مِنْ أَرْضِ الْعِرَاقِ، قُلْتُ: ثُمَّ نَعُود؟ قَالَ: أَنْتَ تَشْتَهِي ذَلِكَ؟ قُلْتُ: أَجَلْ، قَالَ: نَعِمْ تَكُونُ لَكُمْ سَلْوَةٌ مِنْ عَيْشِ

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 679 / حدیث 1911).

فصل

كُنْتُ عِنْدَ مُعَاوِيَة، فَجَاءَه بَريد مِنْ «أَرمينية» مِنْ صَاحِبَهَا ، فَقَرَأَ الْكِتَابَ، فَغَضِبَ ثُمَّ دَعَا كَاتِبَهُ فَقَالَ: اكْتُبْ إِلَيْهِ جَوَابَ كِتَابِهِ، يَذْكُرُ: أَنْ الْتُرْكَ أَغَارُوا عَلَى أَطْرَافِ أَرْضِكَ فَأَصَابُوا مِنْهَا، ثُمَّ بَعَثْتُ رِجَالاً فِي طَلَبِهِمْ، فَاسَتَنْقِذُوا الَّذِي أَصَابُوا، تَكَلَتْكَ أُمُّكَ فَلَا تَعْدِ لِمِثْلِهَا وَ لَا تُحَرِّ كَنَّهُمْ بِشَيْءٍ، وَ لَا تَسْتَنْقِذُ مِنْهُم شَيْئاً، فَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) يَقُولُ: «إِنَّهُمْ سَيَلْحَقُونَ بِمَنَابِتِ الشَّيح»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 682 / حدیث 1922).

«للتركُ خَرَجَتان: إِحْدَاهُمَا يَخْرُبُونَ أَذَرْيَيْجان، وَ الثَّانِيَةِ يَشْرَعُونَ مِنْهَا عَلَى شَطُ الْفُرَات» (كنز العمّال ج 11 / ص 276 / حديث 31510).

فصل

بزودی بنی قنطوراء (گروه ترک یا سودان) شما را از خاک عراق بیرون می کنند، من گفتم:

بعد از آن بر می گردیم؟ گفت: تو این آرزو را داری؟ گفتم: آری گفت: بلی برای شما زندگی خوبی خواهد بود.

فصل

من نزد معاویه بودم که پیکی از ارمینیه آمد و نامه ای آورد معاویه آن را خوانده و خشمگین شد و کاتب خود را احضار کرد و گفت: جواب نامه او را بنویس! قوم ترک باطراف خاک تو حمله کرده اند و تو مردی را که به نزد آن ها فرستاده ای گرفته اند مادر به عزایت بنشیند این عمل را تکرار مکن و آن ها را به چیزی تحریک منما و چیزی از آن ها مگیر، زیرا من از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) شنیدم که می فرمود:

ملت ترک بزودی به محلی که گیاه خوش بو دارد یورش خواهند برد.

فصل

برای قوم ترک دو شورش است: اول برای تخریب آذربایجان دوم به سرعت وارد شط فرات خواهند شد.

فصل

يَشْرَعُ الْتُرك عَلَى نَهْرِ الْفُرات فَكَانَى بِذَواتِ الْمُعَصْفِرَاتِ يَصْطَفَفْنَ عَلَى نَهْر الفُرات. (کتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 683/ حديث 1926).

فصل

«فَيُرْسِلَ اللهُ عَلَى جَتَتْهُمْ الْمَوْت - يَعْني دَوَاتِهِمُ - فَتَرْجُلَهُمْ، فَيَكُونَ فيهِم ذِبْحُ اللَّهِ الْأَعْظَمَ لا تُرْكَ بَعْدَهَا»

(كنز العمّال ج 11 / حسن 277 / ذیل حدیث 31510).

فصل

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 683 / حدیث 1928).

فصل

أَوشَكَ بَنُو قَنْطُورَاء أَنْ يَخْرُجُواكُمْ مِنْ أَرْضِ الْعِرَاقِ، قَالَ: قُلْتُ: ثُمَ نَعُود؟ قَالَ: ذَلِكَ أَحَبَّ إِلَيْكَ، ثُمَّ تَعُودُونَ فَتَكُونَ لَكُمْ بِهَا سَلْوَةٌ مِنْ عَيْشَ

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 683 / حدیث 1929).

فصل

قوم ترک با سرعت وارد نهر فرات می شوند گویا من مرکب های زرد رنگ آن ها را می بینم که در کنار شط فرات صف بسته اند.

فصل

خدا مرضی بر مال های سواری آن ها می فرستد تا هلاک شوند، (و خود آن ها بخاطر پیاده ماندن) خواهند مرد، و قربانی بزرگ خدا در میان آن هاست و پس از آن هم ترکی نخواهد بود.

فصل

گویا قوم ترک را می بینم که بر اسب های گوش بریده ترکی نشسته و اسب های خود را کنار شط فرات می بندند.

فصل

نزدیک است که بنی قنطوراء (ملت ترک) از خاک عراق بر شما خروج کنند: گفتم بعدا ما باز می گردیم؟ گفت: بازگشت برای شما بهتر است، شما بر می گردید و زندگی خوبی خواهید کرد.

فصل

«إِنَ مِنْ أَشْرَاطِ السَّاعَة أَنْ تُقَاتِلُوا أَقْوَاماً وُجُوهُهُمْ كَالْجانِ المُطْرَقَة، وَ أَنْ تُقَاتِلُوا قَوْماً نِعَاهُم مِن الشَّعْر قَدْ رَأَيْنَا الأولى، وَ هُم الْتُركَ وَ رَأَيْنَا هَؤُلاء وَ هُم الأَكْرَادِ، قَالَ الْحَسَن: فَإِذَا كُنْتَ فِي أَشْرَاطِ السَّاعَةَ فَكَأَنَّكَ قَدْ عَايَنْتَهُ

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 684 / حديث 1930).

فصل

يُوْشَكَ أَهْلُ الْعِرَاقِ أَنْ لا يُجْبَى إِلَيْهِم دِرْهَمُ وَ لَا قَفْيِزُ (مكيال) يَنْعَهُم عَنْ ذَلِكَ الْعَجَمَ ، وَ يُوَشَكُ أَهْلُ الشَّامِ أَنْ لا يُحْيِي إِلَيْهِمْ دِيْنَارُ وَلا مُدْى (مكيال لاهل الشام) يَنْعَهُم مِنْ ذَلِكَ الرُّوم.

(کتاب الفتن لابن حماد / ج 2 / ص 684 / حدیث 1931)

فصل

«لَا تَقُومُ السَّاعَة حَتَى تُقَاتِلُوا قَوْماً كَأَنَّ وُجُوهَهُمْ الْجَانُ المُطْرَقَة، وَ لَا تَقُومُ السَّاعَة حَتَّى تُقَاتِلُوا قَوْماً نِعَاهُمْ الشَّعَرُ.

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 684-685 / حديث 1933).

فصل

فصل

عجم از رسیدن پول و غذای به مردم عراق جلوگیری می کنند. و رومیان از رسیدن پول و آذوقه به مردم شام جلوگیری می نمایند.

فصل

قیامت فرا نمی رسد تا این که شما با قومی که صورت هایشان چون سپر پهن است، و نیز با گروهی که کفششان از مو است بجنگید.

فصل

«لَا تَقُومُ السَّاعَة حَتَى تُقَاتِلُوا قَوْماً ذُلْفَ (تصير الانف) الأَنْفُ، صِغَارَ الْأَعْيُنُ، كَأَنَ وُجُوهَهُم الَمجَانَ المُطْرَقَة

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 685 / حدیث 1934).

فصل

في [سنة] سَبْعَ وَ سِيْنَ الْغَلَاء، وَ ثِمَانِ وَسِيِّيْن الْمَوْتِ، وَ فِي تِسْعَ وَ سِيْنَ الْخِلَاف، وَ فِي سَبْعِينَ وَ مَائَةَ يَسْلُبُونَ ثُمَّ يَرْتَاحُ بَعْدَ السَّبْعِينَ بِرَجُلِ مِنْ أَهْلِي، حَتَى يَضْعَفَ الْعَطَاء وَ تَضْعَفُ القَرَةِ فِي زَمَانِهِ، وَ يُوعَدُ النَّاسُ فى الحِجَارَة، فَقَالَ حُذَيْفَة مَا بَالُ أَهْلُ ذَلِكَ الزَّمَان [يا رسول الله]؟ قَالَ: «رَحَمَةُ رَبِّكُمْ وَ دَعْوَةٌ نَبِيِّكُمْ»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 693 / حديث 1966).

فصل

قیامت برپا نمی شود تا این که با قومی بجنگید که بینی آن ها کوتاه و پهن و چشمانشان کوچک و چهره ی آن ها هم چون سپر آهنین پهن است.

فصل

در سنه (67) گرانی خواهد شد، در سنه (78) مرگ فراوان خواهد بود. در سنه (69) اختلاف پیدا می شود در سنه (70) مردم غارت می شوند پس از آن توسط مردی از اهل بیت من شادی به وجود می آید و درآمد و بخشش کم می شود و تجارت مردم با وعده انجام می گیرد، حذیفه گفت: حال آن مردم چگونه خواهد بود؟ فرمود: رحمت خدا و دعوت پیامبر شما شامل حال آن ها باد.

فصل

قِيْلَ: يَا رَسُولَ الله أَخْبِرْنَا بِمَا يَكُونُ، فَقَالَ: «أُخْبِرُكُمْ أَنَّ بَعْدَ نَبِيِّكُمُ اِخْتِلَافًا بِسِنِينِ يَسِيرَة، فَأَمَّا الثَّلَاثَ وَ الثَّلَاثُونَ وَ الْمَائَة فَالْحَلِيمُ لَا يَفْرَحُ بِوَلَدِهِ، وَ الْخَمْسِينَ وَ الْمِائَةِ تَظْهَرُ الزَّنَادِقَةَ، وَ الْسِتَيِنَ وَ الْمَاثَةَ إِدْخِرُوا طَعَامَ حَوْلَيْنِ، وَ الْسِت وَ الْسِتيْن الْنِجَاء النِجَاء وَ السَّبْعِيْنَ وَ الْمَائِة يُسْلَبُ الْمُلُوكَ مِلْكَهَا إلى المَانِينَ، إِلى التِسْعِينِ الْبَلاء عَلَى أَهْلِ الْمَعَاصِي، وَ الْآثِنَيْن وَ التِسْعِيْن وَ مَائَةَ الْحَصْبُ بِالْحِجَارَة وَ خَسْفُ وَ مَسْخُ وَ ظُهُورُ الْفَوَاحِشِ وَ الْمَائِتَيْن الْقَضَاءِ عَذَابُ يَفْجأَ النَّاسُ فِي أَسْوَاقِهِمْ»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 694/ حدیث 1967).

فصل

به رسول خدا (صلی الله علیه و آله) گفتند: ما را از آینده خبر ده، فرمود: شما را آگاه می کنم که بعد از پیامبر چند سالی بین شما اختلاف واقع می شود، در سال 133. شخص بردبار بفرزند خود خوشحال نمی شود، درسنه (150) کفار ظهور می کنند، در سنه (160) آذوقه دو سال را ذخیره کنید، در سنه 66 سیر نجات جستجو کنید در سال (170) تا (180) تاج و تخت از دست ملوک گرفته می شود، در سنه (190) اهل معصیت دچار بلاء خواهند شد، در سال (192) سنگباران فرورفتن به زمین و مسخ و زنا شروع می شود. در سال (200) میان مردم بازار سکته شایع خواهد شد.

فصل

«اِخْتِلَافُ أَصْحَابِي بَعْدِى بِخَمْسٍ وَ عِشْرِينَ سَنَةٍ، يَقْتُلُ بَعْضُهُمْ بَعْضَاً، الْخَمْسِ وَ الْعَشْرِيْنَ وَالْمَائَة جَزَعُ شَدِيد، وَ تَقْتُلُ بَنُو أُمِيَّةٍ خَلْيفَتَهَا، ثَلَاثَ وَ ثَلَاثِينَ وَ مَائَة يُربَّيَّ أَحَدُكُم جِرَو كَلْب (ولد كلب) خَيْرٌ مِنْ وَلَد يُربّيه، الْخَمْسِينَ وَ الْمائة ظُهُورَ الزَّنَادِقَة، السِتّينَ وَ الْمِائَةِ جُوعُ سَنَة أَو سَنَتَيْن، فَمَنْ أَدْرَكَ ذَلِكَ فَلْيَدَّخِرَ مِنَ الطَّعَامِ، وَ يَنْقَضُّ وَ شَهَابٌ مِنَ الْمَشْرِقِ إِلَى الْمَغْرِب وَهُدَة يَسْمَعُهَا كُلَّ أَحَدٍ، سَنَةٌ سِتَّ وَ سِتِّينَ وَ مَائِةَ: مَنْ كَانَ لَهُ دِيْنَ مُتَفَرِّقَ فَلْيَجْمَعَهُ، وَ مَنْ كَانَتْ لَهُ بِنْتُ فَلْيُرُوجِهَا، وَ مَنْ كَانَ عَرَباً فَلْيَصْبِر عَلَى التَزْوِيْج، وَ مَنْ كَانَتْ لَهُ زَوْجَةُ فَلْيَعْزِلَ عَنْهَا، اَلسَبْعِينَ وَ المائة يُسْلَبُ الْمُلُوكُ مُلْكَها الْثَمَانِينُ: البَلَاء أَلْتِسْعِينَ أَلْفَنَاء، المائَتَين: القَضَاءَ» (كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 694 / حدیث 1968).

فصل

اصحاب من تا 25 سال بعد از من اختلاف نموده و بعضی دیگر را می کشند،

در سال (125) ناراحتی شدیدی خواهد بود و بنی امیه خلیفه ای را می کشند،

در سال (133) اگر یکی از شما بچه سگ را تربیت کند بهتر است از این که (فلان) بچه را تربیت نماید،

در سال (150) کفار ظهور می کننند،

در سال (160) مردم دچار گرسنگی یک ساله یا دو ساله می شوند، کسی که آن موقع را درک کند لازم است که آذوقه ذخیره کند، شهابی (ستاره ای که جرقه می زند و خاموش می شود) از طرف مشرق به مغرب سقوط می کند و صدای شدیدی (بلند می شود) که همه کس آن را می شنود،

سال (166) کسی که از مردم طلبکار باشد باید طلب خود را به دست آورد کسی که دختری دارد باید شوهر دهد، کسی که بیزن باشد باید از ازدواج خودداری نماید کسی که زن دارد باید از او کناره گیری کند،

در سنه (170) تاج و تخت پادشاهان گرفته می شود،

در سال (180) مردم دچار بلاء می شوند،

در سال (190) فتنه بپا خواهد شد،

در سال (200) حوادث ناگوار رخ می دهد،

توضیح: شاید مراد از این سال ها که قمری است زمان خاصی در نظر بوده که می بایست حوادث ناگواری رخ می داده.

الباب 202: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمٍ مِمَّا جَرَتْ حَالَ بَنِي أُمَيَّةَ عَلَيْهِ.

مُلْكُ بَنِي أُمَيَّةَ مَائَةَ عَامٍ لِبَنِى مَرْوَان مِنْ ذَلِكَ نَيْفِ وَ سِتُّونَ عَاماً، عَلَيْهِمْ حَائِطُ مِنْ حَدِيْد لَا يَرَام حَتَّى يَنْزَعُوهُ بِأَيْدِيهِمْ ثُمَّ يُرِيدُونَ سَدَّه فَلَا يَسْتَطِيعُونة، كَلَّمَا سَدُّوهُ مَنْ نَاحِيَةِ اِنْهَدَم مِنْ نَاحِيَةِ أُخْرَى حَتَى يُهْلِكَهُمْ اللهُ، يُفْتَحُونَ بِمیِم وَ يُخْتَمُونَ بِمیِمَ، فَيَنْقَضِيَ دَوْرَانَ رَحَاهُم، وَيَسْقُطُ مُلْكُهُم، وَ لَا يَسْقُطُ مَلْكَهُم حَتى يَخْلَعَ خَليفَةَ مِنْهُم [فَيُقْتَل] وَ يَقْتُلُ حِمْلاه، وَ يَقْبَلُ حِمَارُ الْجَزِيرَةِ الأَصْهَب - مَعَهَ الشَّيْطَانِ وَ شَرارُ النَّاسِ - مِنَ الْجَوْفِ - وَ هُوَ مَرْوَان - فَيَكُونَ عَلَى يَدَيْهِ هَدْمُ الْأَكَالِيْل - يعنى هَدُمَ الْمُدُن - وَ تَكَوُنُ عَلَى يَدَيْهِ الرَّجْفَة.

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 695 / حدیث 1971).

الباب 203: فِيْمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ فِي قَوْلِ النَّبِي (صلی الله علیه و آله): «إِنَّ أُمَّتَه تَسْلُكُ مَسْلَكَ الأمم فِي ضَلَالِها مِنْ فَارْس وَ الْرُوم».

«سَتَأَخُذَ أُمَّتِي أَخْذَ الأُمَمِ قَلْبَهَا شِبراً بِشبِر» فَقَالَ رَجُلُ: كَمَا فَعَلَتْ فَارْسِ وَ الْرُومِ؟ فَقَالَ رَسُولُ الله (صلی الله علیه و آله): «وَ هَلِ النَّاسُ إِلَّا أُولَئِكِ؟!»

(كنز العمّال ج 14 / ص 207 / حدیث 38415).

باب دویست و دوم: آن چه که نعیم از جریانی که بر بنی امیه گذشته است ذکر کرده است

خلافت بنی امیه صد سال خواهد بود که به ساخت شهرها می پردازند و عدت شصت سال و اندی حکومت می کنند و حکومت آن ها چون دیواری آهنین است که کسی نمی تواند از دست آن ها بگیرد تا این که خودشان آن را ریشه کن نمایند و بعداً که می خواهند آن را بازسازی کنند نمی توانند، هرچه آن (دیوار) آهنین خلافت را از ناحیه ای می سازند از ناحیه دیگری ویران خواهد شد. تا این که خدا آن ها را نابود می کند، بنی امیه از آغاز با میم شروع شد و با میم هم پایان خواهد پذیرفت (زیرا حرف اول نام معاویه که اولین خلیفه ینی میه بوده میم بوده آخرین آن ها هم مروان است که میم دارد) پس دوران گردش سنگ آسیای آن ها به پایان خواهد رسید و (ستاره) سلطنت آن ها سقوط خواهد نمود. سلطنت آن ها زمانی سقوط می کند که خلیفه ای از آن ها خلع شود و آن دو شتر کشته شوند، و الاغ اصعب (الاغی که رنگش ترکیبی است از سفیدی و سرخی) که شیطان و بدترین مردم که با او همراه اند - یعنی مروان کشته خواهد شد. (همان مروانی که) ویرانی شهرها و انقلاب و آشوب بدست او خواهد بود.

توضیح: شاید مراد معصوم از بنی امیّه و بنى العباس نسل باز مانده آن هاست یا حاکمانی که شیوه و اخلاق آن ها را دارند.

باب دویست و سوم: آن چه که نعیم از گفتار پیامبر ذکر کرده که امتش مانند مردم فارس و روم گرفتار خواهند شد

الباب 204: فِيْمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ مِنْ أَنَّ عِيْسَى إِذَا نَزَلَ لا يَشُمُّ رِيْحَة كَافِر إِلا مَاتَ، وَ يُصَلِّى وَرَاءَ الْمَهْدِى وَلمْ يَسُمُّه.

يَنْزِلُ عِيسَى بْنِ مَرْيَمَ عِنْدَ الْمَنَارَةَ [التي] عِنْدَ بَابِ دِمَشْقِ الشَّرِقِ وَ هُوَ شَابُ أَحْمَر مَعَهُ مَلَكَانَ قَدْ لَزِمَ مَنَاكِبَهَا، لَا يَجِدُ نَفْسَهُ وَ لَا رِيحَهَ كَافِر اِلاّ مَاتَ،

وَ ذَلِكَ أَنَّ نَفْسَه يَبْلُغُ مَدَّ بَصَرَهُ فَيُدْرِكَ نَفْسَهُ الدَّجَّالِ، فَيَذُوبَ ذَوْبَان الشَّمْعَ فَيَمُوت،

وَ يَسير ابنُ مَرْيَمَ إِلى مَنْ فِي بَيْتِ الْمُقَدَّسُ مِنَ الْمُسْلِمَيْنِ فُيُخْبِرَهُم بِقَتْلِهِ، وَ يُصَلِّي وَرَاءَ أَمِيرِهِمْ صَلَاةَ وَاحِدةَ،

ثُمَّ يُصَلِّي لَهُمُ ابْنُ مَرْيَمَ، وَ هِيَ الْمُلْحَمَة، وَ يُسَلِّمُ بَقَيةُ النَّصَارَى، وَ يُقيم عِيْسَى وَ يُبَشِّرُهُم بِدَرجَاتِهِمْ فِي الجَنّة.

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 572 / حدیث 1599).

باب دویست و چهارم: آن چه که نعیم ذکر کرده که وقتی عیسی آمد بوی او به هر کافری که برسد خواهد مرد و او در پشت سر مهدی به نماز می ایستد

عیسی بن مریم در حالی که به صورت جوان سرخ رنگی است درب دروازه شرقی دمشق نزدیک مناره ظاهر می شود و دو ملک آن حضرت را با دو بازوی خود حمل می کنند،

نفس و بوی آن حضرت را هیچ کافری درک نمی کند مگر این که خواهد مرد، زیرا که نفس آن حضرت تا آن جا که چشم کار کند برد دارد،

موقعی که دجال نفس آن حضرت را درک نماید مثل شمع آب شده و می میرد.

سپس عیسی بن مریم (علیه السلام) به سوی مسلمانانی که در بیت المقدس هستند می رود و آن ها را از قتل دجال آگاه می سازد و پشت سر امیر آن ها به نماز می ایستد،

سپس حضرت عیسی پشت سر امیر آن ها تنها یک نماز می خواند سپس خود برای آن ها نماز می خواند در حالی که او کشنده آن هاست و بقیه نصاری تسلیم می شوند و عیسی در آن جا می ماند ولی به کار خود ادامه می دهد و آن ها را به درجات بهشتی بشارت خواهد داد.

الباب 205: فِيْمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ مِنْ تَنَقُم هَذِهِ الاُمَّةَ بَعْد نُزُولِ عِيسَى (علیه السلام).

«إِذَا نَزَلَ عِيْسَى بْنُ مَرْيَمَ وَ قَتَلَ الدَّجَّال تَمَتَّعُوا حَتَى تَحْبُوا لَيْلَةَ طُلُوع الشَّمْسِ مِنْ مَغْرِبِهَا وَ حَتَى تَمَتَّعُوا بَعْدَ خُرُوجِ الدَّجَّالُ أَرْبَعِينَ سَنَة، لَا يَمُوتُ أَحَدُ وَ لَا يَمْرُضُ، وَيَقُولُ الرَّجُلِ لِغَنَمِهِ وَلدَوَّابِهِ: اِذْهَبُوا فَاَرْعُوا فِي مَكَانِ كَذَا وَ كَذَا، وَ تَعَالَوْا سَاعَةَ كَذَا وَ كَذَا، وَ تَمرُّ الْمَاشِيَة بَيْنَ الزَّرْعَيْن لَا تَأْكُلُ مِنْهُ سُنْبُلَةَ وَ لَا تَكْسُر بِظُلْفِهَا عُوداً، وَ الْحَيَّاتِ وَالْعَقَارِبِ ظَاهِرَةُ لَا تُؤْذِي أَحَداً، وَ يَأْخُذُ الرَّجُل الصاع أَوِ الْمُد مِنَ الْقَمْحَ أَوْ الشَّعِيْرِ فَيَبْذَرَه عَلَى وَجْهِ الْأَرْضَ بَلا حراث ولا كراب فَيَدْخُلَ الْمُدّ الْوَاحِد سَبْعَمَائَةَ مُدّ».

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 579 / حدیث 1619).

الباب 206: فيمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ مِنْ حَدِيْثِ الْحَبَشَة وَهُدمِ الْكَعْبَةَ.

باب دویست و پنجم: آن چه که نعیم از خوشی مردم بعد از آمدن عیسی ذکر کرده است

حیواناتی که در مزرعه دیده می شوند از خوشه آن نمی خورند و با پای خود شاخه آن ها را نمی شکنند مار و عقرب ها ظاهر می شوند و هیچ کس را آزار نمی دهند و کسی هم مزاحم آن ها نمی شود،

حیوانات درنده درب خانه ها می آیند و غذا می طلبند و هیچ کس را آزار نمی دهند.

یک من یا یک چارک گندم یا جو را که شخص در زمین بپاشد بدون نیاز به ابزار زراعتی و زیرو رو کردن زمین یک چارک هفتصد چارک می دهد.

باب دویست و ششم: آن چه که نعیم از جریان حبشه و خراب کردن کعبه ذکر کرده است

اشاره

این خانه (کعبه) را زیاد طواف کنید، گویا من مردی را می بینم که ساق پاهایش باریک و جلو سرش بی مو و دارای گوشی کوچک است با بیل و کلنگ به تخریب کعبه مشغول می شود.

فصل

«يُخَرِّبُ الْكَعْبَة ذُو السُّوَيْقَتَيْنَ مِنَ الْجَبَشَة»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 668 / حدیث 1872).

فصل

«تَأْتِي الْحَبَشَة فَيَخَرِّبُونَ الْبَيْت خَرَاباً لا يُعمّر بَعْدَه أَبَداً، وَ هُم الَّذِينَ يَسْتَخْرِجُونَ كَنَزْه»

(كنز العمّال ج 14 / ص 273 / حديث 38699).

فصل

«كَأَنّى أَنْظُرُ إِلَى أَصْلَع أَفَدَع أَفْحَج عَلَى ظَهرِ الْكَعْبَةِ يَضْرِبُهَا بِالْكِرْزَنَة (الفاس)» (كنز العمّال ج 12 / ص 204 / حديث 34673).

فصل

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 671 / حدیث 1884).

فصل

مردی از حبشه که ساق پاهایش باریک است کعبه را خراب می کند.

فصل

مردم حبشه می آیند و کعبه را ویران می کنند به گونه ای که بعد از آن هیچ وقت آباد نخواهد شد، آن ها همان مردمی هستند که گنج کعبه را استخراج می کنند.

فصل

گویا مرد فلجی را که موهای سرش ریخته است بر بام کعبه می بینم که با تیشه به جان کعبه افتاده است.

فصل

کعبه دو بار ویران می شود و در مرحله سوم حجر (الاسود) بلند می شود.

فصل

فصل

(کتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 675 / حدیث 1900).

فصل

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 668 / حدیث 1873).

قَالَ مُجَاهِد: فَلَمَّا هَدَمَها ابْنُ الْزُبَيْرِ جِئْتُ لَأَنْظُرَ أَرَى مَا قَالَ فِيْهِ، فَلَمُ أَرَ مِمَّا قَالَ شَيْئاً (کتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 668/ ذیل حدیث 1873).

فصل

آن ها (شاید منظور اهل حبشه باشند) هستند که گنج های فرعون را از شهری که می جنگیدند و آن را «منف» می گویند (شهر فرعون در مصر) استخراج می کنند و مسلمین خروج کرده با آن ها می جنگند و آن گنج ها را به غنیمت می برند تا این که مرد حبشی بعبائی فروخته می شود.

فصل

گویا مرد حبشی که ساق پاهایش باریک و موی جلو سرش ریخته است بر بام کعبه می بینم که با بیل و کلنگ کعبه را خراب می کند.

فصل

مجاهد، گفت: پس وقتی ویران شدن کعبه را با دست فرزند، زبیر دیدم آمدم تا ببینم چه می گوید و او هیچ چیزی را نگفت.

الباب 207: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ مِنْ حَديثِ الدَابَّةِ المَذْكُورَة فِي الْقُرْآنِ الشَّرِيْف.

«لِلْدَابَّةِ ثَلَاثَ خَرَجَاتٍ مِنَ الدَّهْرَ : تَخْرُجُ خَرَجَةً فِي أَقْصَى الْمَنْ، فَيَفْشُو ذِكْرَها (زماناً طويلاً) فِي أَهْلِ الْبَادِيَةِ، فَلَا يَدْخُلُ ذِكْرُها الْقَرْيَةَ - يَعْنِي مَكَّة ثُمَّ - تَمُكُثُ زَمَاناً طَوِيلاً بَعْدَ ذَلِكَ، ثُمَّ تَخْرُجُ خَرَجَةٍ أُخْرِى قَرِيْباً مِنْ مَكَّة فَيَفْشُو ذِكْرُها بِالبَادِيَة، ثُمَّ تَمَكُثُ زَمَاناً طَوِيلاً، ثُمَّ بَيَّنَّا النَّاسُ ذَاتَ يَوْمٍ فِي أَعْظَمِ الْمَسَاجِدِ عِنْدَ اللهِ حُرْمَةً وَ خَيّرها وَ أَكْرَمَهَا عَلَى اللَّهِ مَسْجِداً، مَسْجِدَ الْحَرَام لَم يَرُعْهُمْ إِلا نَاحِيَةُ الْمَسْجِد تَرْبُو [ما] بَيْنَ الرُّكْنِ الْأَسْوَدَ إِلَى بَابِ بِنَى مَخْرُومٍ عَنْ يَمِيْنِ الْخَارِج إِلَى الْمَسْجِد فَانْفَضُّ النَّاسُ لَهَا شَى وَ مَعَاً، وَ يَثْبِتُ هَا عَصَابَةَ مِنَ الْمُسْلِمَين، وَ عَرفُوا أَنَّهُم لَنْ يَعْجِرُوا الله، خَرَجَتْ عَلَيْهِم تَنْفَضٌ عَنْ رَأْسِهَا الْتُرَاب وَ بَدَتْ لَهُم، فَجِلَتْ وُجُوهَهُم حَتَّى تَرَكَتَهَا كَأَنَّهَا الْكَوَاكِبُ الدُّريَّة، ثُمَّ وُلَتْ فِي الْأَرْض، لَا يُدْرِكُهَا طَالِب وَ لَا يَعْجِزُهَا هَارِبِ حَتَى أَنَّ الرَّجُل لِيَتَعَوَّذ مِنْهَا بِالصَّلَاةِ فَتَأْتِيَهُ مِنْ خَلْفِه فَتَقُول: أَيُّ فُلَانِ الآن تُصَلَّى؟!، فَيَقْبِل عَلَيْهَا بِوَجْهِهِ، فَتَسِمُهُ فِي وَجْهِهِ، ثُمَّ تَذْهَبُ، فَيَتَجَاوَرَ النَّاسُ فِي دِيَارِهِمْ، وَ يَصْطَحْبُونَ فِي أَسْفَارِهِم، وَ يَشْتَرِكُونَ فِي الْأَمْوَالِ، وَ يُعرَفُ الْكَافِرُ مِنَ الْمُؤْمِن، حَتَى أَنَّ الْكَافِرَ لِيَقُولَ لِلْمُؤْمِن: يَا مُؤْمِن أقضِنِي حَقٌّ، وَ يَقُول الْمُؤْمِن لِلْكَافِر: يَا كَافِرِ اقْضِنِي حَقَّ». (كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 661-662 / حديث 1851).

باب دویست و هفتم: آن چه که نعیم از جریان دابه ای که در قرآن بیان شده ذکری به میان آورده است

توضیح: بر اساس نقل تفسیر صافی در ذیل آیه 28 از سوره نمل مراد از دابه امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) می باشد و از حضرت علی (علیه السلام) نقل شده که حضرت فرمود: (مهدی) از صفا و مروة ظهور می کند و انگشتر سلیمان و عصای موسی با اوست.

الباب 208: فِيمَا ذَكَرَه نَعِيمٍ فِي حَدِيْثِ آخَر عَنِ الدَّابَة عَنْ حُذَيْفَةٌ.

إِنَّ لِلْدَابَّةِ ثَلَاثَ خَرَجاتٍ: تَخْرُجُ فِي بَعْضِ الْبَوَادِي، ثُمَّ تَنْكَنُ - يَعْنِي تَكْمِنُ - وَ خَرَجَةُ فِي بَعْضِ الْقُرَى حَتَى تُذْكِرَ، فَيُهْرِيقَ الأُمَرَاء فِيهَا الْدِمَاء، ثُمَّ تَنْكَينَ، فَبَيْنَا النَّاسُ عِنْدَ أَشْرَفِ الْمَسَاجِدَ وَ أَعْظَمِهَا وَ أَفْضَلِهَا حَتَّى ظَنَنَّا أَنَّهُ يُسَمَّى الْمَسْجِد الْحَرَام وَ مَا سَأَهُ، إِذْ رَفَعَتْ لَهُمُ الْأَرْضِ، فَانْطَلَقَ النَّاسُ هَرَاباً، وَ تَبْقَ عِصَابَةَ مِنَ الْمُسْلِمِينِ، فَيَقُولُونَ:

إِنَّهُ لَا يَنْجِيْنَا مِنْ أَمْرِ اللَّهِ شَيْءٍ، فَتَخْرُجَ عَلَيْهِم الدَّابَّة، فَتَجْلُو وُجُوهَهُمُ مِثْلَ الْكَوكَبُ الدُّرّى،

ثُمَ تَنْطَلِقُ فَلَا يُدْرِكُهَا طَالِبُ وَلَا يَفُوتُها هَارِبَ،

وَ تَأْتِي الرَّجُل وَ هُوَ يُصَلِّى، فَتَقُول: وَ اللَّهُ مَا كُنْتَ مِنْ أَهْلِ الصَّلَاة، فَيَلْتَفِتَ إِلَيْهَا، فَتَخْطِمَهُ، قَالَ: وَ تَجْلُو وَجْهَ الْمُؤْمِن وَ تَخْطِمُ الْكَافِرِ.

قَالَ: فَقِيْل لَهُ: مَا النَّاسُ يَوْمَئِذٍ يَا حُذَيْفَة؟ قَالَ: جِيْرَانِ فِي الرِّبَاع، شُرَكَاءَ فِي الْأَمْوَالَ، أَصْحَابُ فِي الأَسْفَار

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 666-667 / حديث 1868).

باب دویست و هشتم: آن چه که نعیم در حدیث دیگر درباره دابه ذکر کرده است

برای دابه سه خروج است:

اول: خروج در بعضی از بیابان ها و پس از آن خواهد ماند

دوم: در بعضی از قریه ها حتی این که (نام آن را) می گوید و پادشاهان در آن قریه ها خون ها می ریزند، آن گاه متوقف خواهد شد.

سوم: آن موقعی که نزد بزرگ ترین مساجد (گمان کردیم که می خواهد نام مسجد الحرام را ببرد ولی نام آن را نبرد) به قصد زمین حرکت خواهد نمود و مردم فراری می شوند جز یک عده ای از مسلمین که می گویند: چیزی ما را از امر خدا نجات نمی دهد،

آن گاه آن دابه خروج می نماید و صورت مسلمین چون ستاره درخشنده خواهد شد بعداً آن را به حرکت می کند و هیچ طالبی آن را درک نمی کند و هیچ فراری از دست آن فرار نتوان کرد.

آن دابه نزد مردی که نماز می خواند می آید و می گوید:

تو اهل نماز نیستی؛ آن مرد از دست او فرار می کند ولی او را می گیرد و سرکوب می نماید حذیفه می گوید:

در آن موقع صورت مؤمن درخشنده و صورت کافر گرفته خواهد شد. از حذیفه سؤال شد:

مردم در آن روز چگونه اند؟ گفت: حال خوشی دارند در اموال شریک هم و در سفرها رفیق و همراهند.

الباب 209: فِيْمَا ذَكَرُه نَعِيمٍ فِي عِدَّةِ أَحَادِيثِ مِنْ وَصْفِ الدَابَّة

«تَخْرَجُ الدَّابَّة (الْمُرَادُ صَاحِبُ الْعَصْر) وَ مَعَهَا عَصَا مُوسَى وَ خَاتَمُ سُلَيْمان، فَتَجْلُو وَجْهَ الْمُؤْمِن بِالْعَصَا وَ تَخْطِمُ أَنْفُ الْكَافِرِ بِالْخَاتَم».

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 665/ حديث 1861).

أَنَّ الدَابَّةَ ذَاتِ زَغَبٍ وَرِيْش، لَهَا أَرْبَعُ قَوَائِم تَخْرُجُ فِي بَعْضِ أَوْدَيةَ «تهامة»

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 665/ حديث 186).

دَابَّةَ الْأَرْضِ زَبَّاءَ ذَاتِ وَ بَرٍ يَنَالُ رَأْسُهَا السَّمَاءِ

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 665 / حديث 1863).

تَخْرُجُ الدَّابَّة مِنْ صَدْعِ فِي الصَّفَا حُضْرَ الْفَرَسِ ثَلَاثَةَ أَيَّامٍ لَا يَخْرج ثُلتُها

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: حس 664 / حدیث 1859).

باب دویست و نهم: آن چه که نعیم در احادیثی پیرامون و صف دابه ذکر کرده است

دابّه (مراد امام زمان عج است) در حالی خارج می شود که عصای موسی و انگشتر حضرت سلیمان با او خواهد بود.

صورت مؤمن را با عصا درخشنده می سازد و بینی کافر را با انگشتر مهر می کند.

الباب 210: فِيْمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ مِنْ أَنَّ مَلِكَ الأَشْرَار مَائَةَ وَ عِشْرُونَ سِنَة بَعْدَ الأَخْيَارِ

سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْن عَمْرُو، يَقُولُ: إِنَّ لِلأَشْرَار بَعْدَ الأَخْيَارِ عَشْرِيْنَ وَ مِائَةَ سِنْةُ لَا يَدْرِى أَحَدُ مِنَ النَّاسِ مَتَى أَوَّلُها

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 644 / حدیث 1802).

الباب 211: فِيمَا ذَكَرهُ نَعِيمٍ فِيمَا يُمْكِنُ أَنْ يَكُونَ الْمُرَاد بِهَذِهِ الْمَائَةَ وَ عِشْرَيْنَ سَنَةَ.

يَبْقَ النَّاسُ بَعْدَ طُلُوعِ الشَّمْسِ مِنْ مَغْرِبِها عِشْرِيْنَ وَ مِائَةَ سَنةَ.

(كتاب الفتن لابن حماد ج 2: ص 656 /حديث 1849).

باب دویست و دهم: آن چه که نعیم ذکر کرده با این که حکومت اشرار 21 سال پس از خوبان است

اشرار بعد از خوبان صد و بیست سال سلطنت می کنند و احدی اول آن را نمی داند.

باب دویست و یازدهم: آن چه که نعیم ذکر کرده با این که ممکن است مراد از 120 سال زمان خاصی باشد

مردم بعد از آن که آفتاب از طرف مغرب طلوع می کند صد و بیست سال باقی می ماند.

الباب 212: فِيْمَا ذَكَرَهُ نَعِيمُ مِنْ حَدِيثٍ غَرِيْبٍ فِي خُرُوجِ الدَّابَّةَ، وَ أَنَّهَا تَقْتُلُ ابْلِيس، وَ تَصْفُو الدُّنْيا لِأَهْلِهَا بِالْعَدْلِ.

(كتاب الفتن لابن حمادج 2 ص 663-664 /حدیث 1857).

باب دویست و دوازدهم: آن چه که نعیم در حدیثی شگفت انگیز در خروج دابه آورده و این که ابلیس او را می کشد و دنیا به عدل با مردم رفتار می کند

خروج دابه بعد از طلوع آفتاب خواهد بود، موقعی که دابه خروج کند ابلیس را در حال سجده می کشد و مؤمنین تا مدت چهل سال در زمین (از نعمت های خدا) برخوردارند، هر چه را آرزو می کنند آن را می یابند و ظلم و ستمی واقع نخواهد شد و همه موجودات تسلیم خدای جهانیان خواهند مؤمنی با میل و رغبت و کفار با کراهت و ناراحتی تسلیم فرمان خدا می شوند، درندگان و طیور مطیع خواهند شد حتی درندگان، مزاحم پرندگان نمی شوند مؤمن تولید مثل می کند و تا چهل سال بعد از خروج دابه نخواهد مرد، بعد از آن مرگ و میر در میان آن ها پیدا خواهد شد. به نحوی که مؤمنی نخواهد بود و کفار می گویند: ما از مؤمنین خائف و ترسان بودیم و فعلاً کسی از آن ها باقی نمانده است، ولی از ما کسی نمرده است زیرا که ما به یک دیگر حمله نکردیم ولی آن ها یک دیگر را در بین راه هم چون حیوانات درنده مورد حمله قرار می دادند.

سپس یکی از کفار با مادر و خواهر و دختر خود در بین راه با او هم خوابگی می کند موقعی که او بلند شد دیگری با آن زن زنا می کند، این عمل، زشت و ناپسند بنظر نمی آید در چنین روزی خوبان آن ها می گویند: اگر این عمل زشت را در بین مسیر و راه های انجام نمی دادید بهتر بود.

بدیهی است که با این کارها فرزند حلال زادهای باقی نمی ماند و بیشتر اولاد زنا می شوند، و آن مقداری که خدا بخواهد زندگی می کنند، بعد از آن خدا مدت سال رحم زنان را عقیم، و نازا خواهد کرد و زنی بچه نخواهد زائید و کودکی به وجود نخواهد آمد و کلیه مردم آن زمان، فرزندان زنا و بدترین مردم خواهند بود و قیامت برپا می شود.

يَقُولُ عَلَى بْن مُوسَى بْن جَعْفَر بْن مُحَمّد بن مُحَمَّدِ الطَّاووس: هَذَا آخَرُ مَا عَلَقْنَادَ مِنَ كِتَابَ الْفَتَنِ لِنَعْيم بْن حَمَّادِ الْمَمْدُوحَ فِي الْأَصْدَارِ وَالْأَيْرَاد.

وَ كَانَ آخَرُ الْفِرَاغِ مِنْهُ يَوْمَ الْأَثْنَين خَامِسُ عَشَرِ مِنَ الْحَرَّمِ سَنَةَ ثَلَاثَ وَ سِيِّينَ وَ سِتَمائَةِ فِي دَارِي بِالْحِلَّة،

وَ قَدْ حَضَرَتْ مِنْ بَغْدَادَ قَاصِداً لِزِيَارَةَ مَوْلَانَا الْحُسَيْنَ وَ مَوْلَانَا عَلِى صَلَواتُ اللهُ جَلَّ جَلَالَهُ عَلَى أَرْوَاحَهِمَا الْمُعَظْمَةِ النَّبَوَيْة،

وَ أَقَمَتْ بِالْحَلَّةِ أَيَّا مَا لِمُهَمَّاتِ دِيْنَيهِ، فَمَنْ وَقَفَ عَلَى شَيْءٍ مِمَّا ذَكُرْنَاهَ وَرَاد يُخَالِفُ الْحَقَّ الَّذِي كُنَّا رَوَيْنَاهُ أَوْ عَرَفْنَاهَ فَالْدَرْكَ عَلَى مَنْ رَوَاهُ وَ نَحْنُ بَرِيتُونَ مِنَ الْمَلَامَةِ فِي الدُّنْيَا وَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ،

فَإِنَّنَا قَصَدْنَا كَشْفَ مَا أَشَارَ إِلَيْهِ، فَإِنَّ الْمُصَنِّفَ نَعِيمِ بْنِ حَمَّادٍ مَا هُوَ مِنْ رِجَالِ شِيْعَةِ أَهْلِ بَيْتِ النَّى صَلَواتُ اللهَ عَلَيْهِ وَ آلِهِ.

گه با شبی که میووس یعنی می گوید:

ین مقدار مناسبی بود که من از کتاب فتن این حماد استفاده کرده و آن را گذشته روزی که از این مبحث فراغت یافته 15 محرم سال 663 در خانه بود روزی از بغداد يقصد زیارت قبر حسین و حضرت علی خارج شده و باید توجه داشت که اقامته در حله برای کارهای مهمی بود که می باید انجام می داده آن چه را که ذکر کرده از کتاب نعیم بن حماد بود که از شخصیت هایی شیعی است و اگر ایرادی گرفتید ملامتی در دنیا و قیامت بر من نیست زیرا قصد من كشف حقایق بوده است.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

الحَمْدُ للهِ رَبِّ الْعالَمين

وَ الصّلْوَةُ وَ السَّلَامُ عَلَى سَيِّدٍ المُرْسَلَيْن مُحَمَّدِ النَّبِي وَ آلِهِ الطَّاهِرِينَ.